INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 • lost little boy •

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Sverrir Björnsson
avatar
Class 3

Aantal berichten : 88

Mutant Profile
Alias: Brynjar
Mutation: Icebear Shapeshifting, Cryokinesis, Cryokinetic Combat
Crush:
BerichtOnderwerp: • lost little boy •   zo aug 14, 2016 1:45 am


Het zat hem ook echt niet mee. Het was nu zeker al een maand geleden dat hij hier op het eiland was aangekomen, en met de dag werd zijn toestand een beetje slechter. Hij sliep niet lekker, wat resulteerde in een heleboel vermoeidheid en irritatie. En hij miste thuis meer dan ooit. Hij had op zijn roommate na nog niet echt veel contacten gelegd, wat een groot verschil was in vergelijking met thuis. Daar was er altijd wel iemand om mee rond te hangen. Zijn familie was gigantisch en iedereen liep ook gewoon bij elkaar naar binnen. Bij hem thuis verveelde hij zich nooit. Daarbovenop had de helft van zijn familie zowat dezelfde mutaties, waardoor ze elkaar vaak konden helpen met het hele beer-zijn gedoe.

Nu stond hij er alleen voor. En het alleen zijn maakte hem eenzaam. Opnieuw stond hij in de trainingsruimte, voor de zoveelste keer die week, in de hoop dat hij vandaag wel een volgend niveau in zijn ijsberenvorm zou halen. Het was namelijk de bedoeling dat hij dat hier onder controle kreeg, dat was het doel waarom zijn ouders hem uiteindelijk hier naartoe hadden gestuurd. Maar de vermoeidheid eiste zijn tol, het lukte hem niet eens om naar het kleine ijsbeertje te veranderen, iets wat hem anders redelijk moeiteloos af ging. De frustraties kwamen ook weer in hem op, rusteloos liep hij even heen en weer, zijn handen op zijn heupen geplaatst en zijn blik strak voor zich uit.

Maar zijn kalmte vond hij niet terug. Meer nog, hij raakte in lichte paniek. Wat als hij hier op het eiland zijn touch met zijn ijsberenvorm zou verliezen? Wat als hij minder makkelijk shifte door het feit dat hij niet omringd was door zijn familie? Bij die gedachte alleen al miste hij zijn vertrouwde omgeving nog meer. Zijn maag leek samen te trekken en zijn kaak trilde wat. Tranen sprongen in zijn ogen, waardoor hij snel zijn hand langs zijn gezicht haalde. Een beetje trillerig haalde hij adem, vastberaden om nu niet te gaan huilen, al moest hij wel redelijk wat moeite doen momenteel..

&Mia

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   zo aug 14, 2016 1:53 pm

Eén week. Dat was hoelang ze onderhand op het eiland was. Iedere dag begon ze haar mensen meer te missen. In eerste instantie was het enkel een kwestie van bezorgdheid om hen geweest. Frustratie omdat ze hen niet kon helpen. Onderhand was het meer dan dat. Nooit eerder was ze zo lang weg geweest van Niños Perdidos. Voor andere mensen zou het misschien moeilijk te begrijpen zijn, dat ze een stelletje kinderen en jong volwassenen, die zonder problemen iemand neer konden schieten zo kon missen maar niets was minder waar. Voor Mia waren die mensen haar familie. Het was de familie die ze zelf gemaakt en gekozen had. Het waren haar mensen en haar vrienden en nu bevond ze zich om honderden misschien wel duizenden kilometers afstand. Het was al meer dan zes dagen geleden dat ze de jongste kinderen gillend achter elkaar aan door het kamp had zien rennen. Het was al meer dan 168 uur geleden dat ze voor het laatst een fles sterke drank met haar hut genoten had opgetrokken om na een lange dag, te vieren dat ze allemaal nog steeds in leven waren. Dat het gemis zo groot was zou ze niet snel hard op zeggen, daarvoor was haar trots simpelweg te groot.

Mia was onderhand bij de trainingsruimtes aan beland. Behoedzaam liet ze haar mutatie de ruimtes in gaan, terwijl ze zelf in de hal bleef staan. Anders dan sommige andere mutanten, had zij voor een groot deel van haar mutatie iets of iemand nodig. Met haar eigen DNA en cellen kon ze maar zo veel klooien, voor het begon te vervelen of onverstandig werd. Haar aandacht bleef hangen bij een relatief jonge jongen, die nog al met zijn emoties overhoop leek te liggen. De lichte paniek die hij ervoer, was ook voor haar bijna voelbaar. Zonder er lang over na te denken, liep ze naar de deur van de trainingsruimte waar hij zich in bevond. Vrij geruisloos ging de deur open, haar ogen gleden over de jongens wiens kaak lichtjes trilde. “Hey.” zei ze met een zachte glimlach, alvorens ze naar binnen stapte en de deur achter zich sloot. “Alles goed? Is er iets waarmee ik je kan helpen?” vroeg ze, met een zorgzaamheid in haar ogen die ze sinds haar aankomst op het eiland nog niet veel vaker had laten zien.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sverrir Björnsson
avatar
Class 3

Aantal berichten : 88

Mutant Profile
Alias: Brynjar
Mutation: Icebear Shapeshifting, Cryokinesis, Cryokinetic Combat
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   zo aug 14, 2016 3:21 pm


De teleurstelling in zichzelf was momenteel echt groot. Hij was verdomme een pantserbeer, zijn voorouders hadden jarenlang in gestaan voor de veiligheid van zijn dorp en nu stond hij hier.. Duizenden kilometers verwijderd van zijn thuis, niet eens in staat om te veranderen naar een relatief schadeloos ijsberenjong. Hoe moest hij ooit voldoen aan de verwachtingen van zijn ouders, van zijn familie? Was hij het beren-gen wel waard geweest? Als hij er niks mee kon, had hij evengoed een normale mutant kunnen zijn, of geen mutant at all. De angst dat hij voor de rest van zijn leven afhankelijk zou zijn van zijn familie, die wel echte krijgers waren, maakte hem bang. Hij had altijd gedroomd van het leven als pantserbeer en krijger, zelfs misschien leider van zijn generatie, aangezien hij de oudste was.

Maar zo zou dat natuurlijk nooit lukken, en voor het eerst had hij last van een enorme faal angst. Zonder ook maar enig idee te hebben hoe hij hier tegen moest vechten, stond hij op het punt om te gaan huilen. Gelukkig was hij alleen in de trainingsruimte.. Of niet? “Hey.” Hoorde hij plots, een geluid waar hij zo wild van schrok dat hij letterlijk op sprong en zich razendsnel om draaide. Naast alle paniek, verdriet en heimwee voelde hij nu ook schaamte op komen. Het leek er nu ook niet bepaald op dat ze snel weer weg zou gaan. Ze kwam binnen en sloot de deur achter zich. “Alles goed? Is er iets waarmee ik je kan helpen?” Vroeg ze zachtjes, klonk ook oprecht bezorgd. Sverrir slikte even het nare drukkende gevoel in zijn keel weg. "Ja hoor, gaat wel", Zei hij, al klonk hij natuurlijk amper alsof het goed met hem ging.

Integendeel, eigenlijk. Maar waarom zou hij ineens het hele verhaal doen aan een volstrekt onbekende. Hij voelde zich nogal hulpeloos momenteel, en ook al heel erg in de war. Met een bijna onhoorbare zucht wendde hij zijn blik af, keek naar de grond terwijl hij de sterke emoties die hij voelde probeerde tegen te gaan. Zijn ademhaling was nog altijd onrustig, zijn ogen prikten nog steeds. Hij voelde er maar weinig voor om te gaan huilen terwijl er iemand op stond te kijken.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   zo aug 14, 2016 5:16 pm

Met een mutatie als die van haar, was mensen doorzien vrij makkelijk. Hun emoties konden ze zelden voor haar verborgen houden, zelfs wanneer die niet zo duidelijk van hun gezicht te lezen waren als bij de jongen het geval was. Het kon Mia nooit echt schelen dat ze hiermee iemands privacy nog wel eens in het geding bracht. Met haar donkere ogen bleef ze de jongen, die duidelijk was geschrokken van haar plotselinge verschijning, aan kijken. Sommige van de emoties die door hem heen gingen, waren makkelijker te plaatsen dan anderen. Paniek, schaamte en verdriet; dat waren emoties die ze moeiteloos uit zijn hersenactiviteit af kon lezen maar er was meer. Een emotie waar ze niet direct een stempel op kon drukken. Eenzaamheid, verlorenheid, heimwee? Het waren allemaal negatieve emoties, die wat abstracter waren dan degene waarop ze wel direct een label kon plaatsen.

Het antwoord van de jongen klonk alles behalve overtuigend. Niet dat ze een oprecht antwoord had verwacht, die gaven mensen zelden op een dergelijke vraag. Het was een soort menselijke trots; zich sterker en minder emotioneel voordoen dan men werkelijk was. Iets wat Mia ook zelf vaak genoeg deed, al was het bij haar minder makkelijk af te lezen. Mia keek toe hoe de jongen zijn blik afwond, nog altijd in gevecht met zijn emoties. Zijn ademhaling, was onrustig en ze kon zien dat zich iets meer traanvocht dan gebruikelijk was achter zijn ogen had gevormd. “Wat was je aan het doen?” vroeg ze, om het over een iets andere boeg te gooien. Ze wou de jongen niet direct confronteren, met het feit dat ze al lang al door had dat hij op het punt stond om te huilen. Voorzichtig liet ze haar mutatie iets zijn hoofd in gaan, bracht voorzichtig een paar kleine veranderingen aan in zijn neurotransmitter afgifte en hersenactiviteit waardoor de paniek en het verdriet iets minder zou worden. Heel iets maar, zodat het zo lijken alsof hij zelf meer de baas was geworden over zijn emoties. Mia deed een paar passen in zijn richting, maar kwam niet zo dicht bij dat hij haar als bedreigend zou ervaren. Althans, dat was waar ze vanuit ging. “Ik ben Mia trouwens.” stelde ze zichzelf voor, met een zachte glimlach op haar lippen.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sverrir Björnsson
avatar
Class 3

Aantal berichten : 88

Mutant Profile
Alias: Brynjar
Mutation: Icebear Shapeshifting, Cryokinesis, Cryokinetic Combat
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   zo aug 14, 2016 6:09 pm


Tegen beter weten in bleef hij vechten tegen de emoties. Zeker nu hij een toeschouwer had. Zou hij haar proberen weg te sturen? Niet dat hij verwachtte dat dat zou lukken. Ze leek heel goed door te hebben dat hij ergens mee zat, en ze leek niet van plan dat zomaar voorbij te laten gaan. Iemand anders zou zich waarschijnlijk terug omdraaien en hem met rust laten. Ze kende hem namelijk niet eens, waarom zou ze zo geïnteresseerd zijn of het goed met hem ging? Hij zag het maar als misplaatste nieuwsgierigheid dan oprechte bezorgdheid, al was die maar heel mild. Voor hetzelfde geld zou ze hem straks gewoon beginnen uitlachen, dat hij om zoiets doms de controle over zijn emoties was verloren.

Het duurde een kort moment voor hij een antwoord kon formuleren op haar vraag. Een heel simpel antwoord, en toch moest hij al moeite doen om er over na te denken. De Engelse taal was hij zich ook nog niet eigen, zelfs niet na een maand en een heleboel hulp van zowel de docenten als Wyatt. Nog een reden waarom hij thuis zo miste, om het gemak aan communicatie, de zorgeloze gesprekken in plaats van dat hij zich constant moest inspannen om Engels te verstaan en te spreken. Dat alles bedacht hij zich terwijl hij naar de grond keek, in een poging van overtuiging dat het echt wel goed met hem ging.

“Wat was je aan het doen?” Vroeg ze, en een beetje verbaasd over het feit dat ze nog steeds moeite deed om een gesprek te voeren terwijl hij alle tekenen had dat hij dat niet wou, keek hij op. "Trainen op mijn mutatie", Zei hij, want ja, ze stonden wel nog altijd in een trainingsruimte, of niet dan? Door het nadenken over zijn woorden, leek het alsof zijn intense emoties even kalmeerden, waarschijnlijk omdat hij zich er niet meer zo op focuste. “Ik ben Mia trouwens.” Stelde ze zich voor, en nu wist hij wel absoluut zeker dat ze hier zou blijven. Ze had namelijk aangegeven het gesprek te willen voortzetten, aangezien ze hem haar naam had verteld. "Ik ben Sverrir", Zei hij, zijn accent klonk zwaar door toen hij zijn naam uitsprak zoals ze dat bij hem in IJsland deden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   ma aug 15, 2016 1:28 pm

Dat de jongen vocht tegen zijn emoties, kon ze wel begrijpen. Zelf zou ze exact hetzelfde doen. Er waren maar weinig mensen die haar ooit hadden zien huilen. In de afgelopen jaren had ze überhaupt nauwelijks tranen gelaten en als ze dat had gedaan was ze alleen geweest, of bij Samuel. Huilen zag ze als een zwakte, of betergezegd ze zag het bij zichzelf als zwakte. Bij andere mensen, voornamelijk kinderen, was ze veel toleranter. Mia was niet iemand die een ander snel zou uitlachen omdat die moest huilen. Als de timing voor iemands emotionele uitspatting slecht was, zou ze hooguit zeggen dat hij of zij zich moest vermannen en je niets won door toe te geven aan je emoties. Je emotioneel in een gevecht storten, bracht zelden overwinning dat was iets wat haar in de afgelopen jaren heel duidelijk was geworden.

Wat verbaasd keek de jongen op. Alsof hij niet helemaal kon begrijpen waarom ze nog een gesprek met hem probeerde aan te knopen. Misschien was het ook raar, dat ze hem vragen bleef stellen terwijl hij daar duidelijk niet op zat te wachten, maar zo was Mia nu eenmaal. Als iets of iemand haar interesse had gewekt, dan zou ze zich er ook mee bezig blijven houden tot ze er genoeg van had of er iets meer urgent was. Het was een soort kinderlijke nieuwsgierigheid, naar alles wat anders was en waar aan te sleutelen viel. Niet dat ze de jongen zag als een experimentje. Al was hij wellicht een goede kandidaat om haar te helpen met het oefenen van haar mutatie. De jongen had ook een oprechte zorgzaamheid in haar op weten te wekken. Het soort zorgzaamheid dat ze ook voor haar eigen mensen droeg. “Trainen op mijn mutatie.” luidde het nogal voorspelbare antwoord van de jongen uiteindelijk. “Zo ver was ik.” zei ze droogjes. “Maar wat probeerde je te doen, want het is duidelijk dat het niet lukte.” ging ze verder, nu iets directer dan ze eerder was geweest. Nee, ze was absoluut niet van plan om weg te gaan en hoe eerder de jongen dat zou accepteren, hoe eerder ze hem zou kunnen helpen met wat hij ook aan het doen was. Het accent was nog duidelijker hoorbaar op het moment dat hij zijn naam uit sprak. “Sverrir.” herhaalde ze langzaam, het klonk heel anders over haar lippen, met haar licht Mexicaanse accent dan het zonet bij hem had gedaan. “Waar kom je vandaan?” vroeg ze, terwijl ze haar hoofd iet kantelde en hem nieuwsgierig aan keek.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sverrir Björnsson
avatar
Class 3

Aantal berichten : 88

Mutant Profile
Alias: Brynjar
Mutation: Icebear Shapeshifting, Cryokinesis, Cryokinetic Combat
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   ma aug 15, 2016 2:56 pm


Ergens had hij verwacht dat ze hem nu wel met rust zou laten. Haar nieuwsgierigheid was misschien niet volledig bevredigd, maar hij had gehoopt dat ze wel zou snappen dat hij niet echt op zoek was naar gezelschap op dit moment. Maar ze ging niet weg, integendeel. Ze deed zelfs moeite om het gesprek aan de gang te houden door meer vragen te stellen. Overbodige vragen, vond hij dan. Ze kon toch wel raden wat hij hier aan het doen was voor ze binnen kwam? Het was niet dat hij zijn opmerking bijdehand bedoelde, het was een gemeend antwoord. “Zo ver was ik.” Was haar reactie. “Maar wat probeerde je te doen, want het is duidelijk dat het niet lukte.” Vroeg ze toen, waardoor hij even slikte. Opnieuw voelde hij die schaamte weer. Dat het zo duidelijk was geweest dat het hem niet lukte, was best confronterend. Zeker omdat bijna iedereen bij hem thuis dat shiften moeiteloos onder controle had.

"Ehh.. Ik probeerde te shapeshiften", Zei hij, Sverrir nam met zijn ene hand zijn andere elleboog vast, een soort half gesloten houding. Het ging onbewust, maar hij voelde zich zo misschien iets veiliger. "Ik ben een ijsbeer, een heel kleintje, al kan ik wel groter worden tot een volwassen ijsbeer", Vertelde hij, een beetje moeizaam. Hoe dat groter worden precies in zijn werk ging, wist hij ook niet. De oudere meer ervaren krijgers konden dat vanzelf, bij de jongere ging het iets impulsiever. Zijn vader had hem die dingen horen te leren, maar aangezien Rúnar zelf geen ijsbeer was, had hij hem niet kunnen helpen. "Of ja, dat kan ik eigenlijk nog niet, maar dat hoor ik wel te kunnen", Gaf hij zachtjes toe, beet daarna zachtjes op zijn tong, boos op zichzelf dat hij dat had gezegd.

Nu zou ze zeker niet meer weg gaan, aangezien ze nog een paar stappen zijn richting uit deed en zichzelf voorstelde. Op zijn beurt deed hij hetzelfde. “Sverrir.” Zei ze hem na, al klonk het totaal niet zoals hij het had uitgesproken. Ondanks de situatie moest hij er om lachen. "Ongeveer", Grinnikte hij nog na, ontspande zijn houding weer, blij dat het nu alleszins al niet meer over zijn mislukte pogingen van daarnet ging. “Waar kom je vandaan?” Vroeg ze. Dat hielp zijn heimwee niet echt, maar goed, het leek er wel op dat hij zijn emoties wat beter onder controle had nu. "Uit IJsland", Antwoordde hij daarom, blij dat zijn stem niet was gaan trillen. "En jij?" Vroeg hij op zijn beurt, gokte op een iets Zuidelijker gepositioneerde locatie, aangezien haar huid wel zichtbaar een paar tinten donkerder was dan de zijne.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   vr sep 02, 2016 7:17 pm

Mia kon de schaamte van de jongen haast voelen. Bleef hem met haar donkere ogen rustig aan kijken. Er was geen blijk van minachting zichtbaar in haar ogen, enkel nieuwsgierigheid. Haar onbevredigbare nieuwsgierigheid, die op een eiland vol mutanten overuren leek te draaien. Overal waar ze keek zag ze wezens en mensen, die ze nog nooit eerder had gezien. Nooit eerder had ze DNA gezien dat zo complex was als haar eigen, maar hier liepen mensen rond wiens DNA nog vele malen complexer was. Er waren mutanten wiens lichaam het vermogen had zich te veranderen en bij de ene was dit duidelijker zichtbaar dan bij de ander. Het was alsof iedere mutatie een andere oorsprong had, zelfs degene die op elkaar leken. Het was als een complexe puzzel waarvan ze steeds nieuwe stukjes vond, maar waarvan er nog altijd veel ontbraken.

Shapeshiften. Dus hij was een shapeshifter? Behoedzaam liet ze haar mutatie iets verder zijn lichaam in gaan, opzoek naar iets waaruit ze op zou kunnen maken dat hij zijn lichaam kon veranderen. De jongen had zijn elleboog vast gepakt, alsof hij zichzelf met zijn houding wou beschermen. Tegen wat? Tegen zijn eigen gevoelens of tegen haar? Mia was zich er van bewust dat ze er niet heel indrukwekkend uit zag, met haar kleine, smalle figuur en haar gezicht met zachte trekken. Het enige waardoor ze bedreigend over kon komen, was haar altijd rustig houding. Een houding die het idee gaf, dat het onmogelijk was haar uit balans te krijgen. Wat moeizaam ging de jongen verder en Mia wist niet of het kwam doordat hij meer vertelde dan hem lief was, of omdat het Engels nieuw voor hem was. “Misschien kan ik je helpen?” zei ze uiteindelijk, nadat hij zacht toe had gegeven dat hij nog niet in een volwassen ijsbeer veranderen kon. “Heb je enig idee, wat het shiften triggert?” vroeg ze nadenkend.

De jongen moest lachen om de belabberde manier waarop ze zijn naam uitsprak. Ook Mia kon een zacht gegrinnik niet onderdrukken. “Daar moet ik nog even aan werken denk ik.” zei ze met een brede grijns, blij dat de jongen iets leek te ontspannen. IJsland. Mia had wel eens over het land gelezen, maar was er nog nooit geweest. Dit was sowieso de eerste keer dat ze zich ergens anders dan in Mexico bevond. “Als wat ik er over heb gelezen klopt, moet het een prachtig land zijn.” De grijns op haar gezicht had plaats gemaakt voor een zachte glimlach. Ze wou Sverrir vragen of hij het mistte, maar besloot haar mond te houden. Niet omdat ze het antwoord al wist, al was dat wel het geval, maar omdat ze hem niet nog meer met zijn emoties wou confronteren. “Uit het zuiden van Mexico.” beantwoorde ze zijn vraag, nog altijd met een glimlach. Snel toegeven dat ook zij heimwee had, zou ze niet.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sverrir Björnsson
avatar
Class 3

Aantal berichten : 88

Mutant Profile
Alias: Brynjar
Mutation: Icebear Shapeshifting, Cryokinesis, Cryokinetic Combat
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   vr sep 02, 2016 9:14 pm


Het baby ijsbeertje zou eigenlijk geen probleem meer mogen vormen. Dat zelfs dat niet meer lukte, gaf hem echt het gevoel dat hij nog harder aan het falen was dan thuis. En dat was niet de bedoeling, verre van. Hij wou net zoals de rest van zijn familie een krijger zijn, geen nutteloze knul die alleen maar in de weg liep. Van al zijn mutaties was de controle over dat shiften het belangrijkste. En dan liefst wel beter dan het kleine ijsbeertje, wat nog maar zijn eerste vorm was. Dat hij nu zo’n beetje stond te vertellen tegen een onbekende dat hij niet kon shiften, ook niet kon veranderen naar de pantserbeer die hij hoorde te zijn, viel hem zwaar. Langs de andere kant was het ook fijn om het bij iemand kwijt te kunnen die er blijkbaar niet meteen over judgde of hem begon uit te lachen.

“Misschien kan ik je helpen?” Zei ze uit het niks, en Sverrir schudde even ongelovig zijn hoofd. Waarom zou ze dat kunnen? Ze was zelf geen ijsbeer. “Heb je enig idee, wat het shiften triggert?” Vroeg ze toen. "Ikzelf, meestal", Knikte hij. Hoe hij het deed, wist hij ook niet precies. Het was een soort onzichtbaar knopje ergens vanbinnen waar hij meestal moeiteloos bij kon. "Maar de grote ijsbeer? Geen idee. Ik ben nog nooit zo ver geraakt. Mattías zei me dat het bij jonge beren als ik vaak gebeurd als we boos zijn of pijn hebben", Vertelde hij, al werd er niet bepaald warm voor het idee dat ze hem pijn zou gaan doen. En trouwens, zelfs als het lukte en hij van klein beertje naar pantserbeer ging, had hij nog altijd geen idee hoe hij er mee om zou moeten gaan.

Alsof ze zijn twijfel kon zien, besloot ze om zich eerst voor te stellen. Hij deed hetzelfde en moest half zenuwachtig half geamuseerd lachen toen ze zijn naam herhaalde. Of toch een poging deed. “Daar moet ik nog even aan werken denk ik.” Grijnsde ze. Sverrir knikte even. "Misschien wel", Adviseerde hij haar, waarna ze hem vroeg waar hij vandaan kwam. “Als wat ik er over heb gelezen klopt, moet het een prachtig land zijn.” Zei ze, waardoor hij op zijn beurt een beetje weemoedig glimlachte. "Dat is het zeker", Stemde hij in, voelde opnieuw heimwee opkomen maar kon het wonderwel snel terug onderdrukken.

Om maar snel over iets anders te beginnen, vroeg hij waar zij vandaan kwam. “Uit het zuiden van Mexico." Zei ze, en hij had eventjes maar een vaag idee waar dat lag. Aardrijkskunde was nooit zijn sterkste vak geweest. "Is het een warm land?" Vroeg hij nieuwsgierig, toch wel altijd een heel belangrijke vraag vond hij dan. "Je ziet er wel uit alsof je warm bent", Zei hij, zijn bedoeling ging wat verloren in de vertaling, en de zin klopte ook niet helemaal. Hij bedoelde namelijk gewoon dat haar huid donkerder getint was dan de zijne, wat altijd was met landen die warmer waren dan IJsland. Nu goed, ze zou hem wel begrijpen.. Hoopte hij.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   zo sep 04, 2016 5:16 pm

De jongen had een zekere zorgzaamheid in haar los gemaakt. Al wist ze niet precies waardoor het kwam. Misschien omdat hij jonger was dan zij of misschien omdat hij iets kwetsbaars had, vooral nu ze tegenover hem stond en zijn gevoelens nog zichtbaarder voor haar waren. Mia was er aan gewend met de onzekerheid van kinderen om te gaan. Om de kracht die in iemand zat naar boven te halen. Als je het haar vroeg zat er in iedereen een krijger verborgen, de kunst was om die te vinden en te trainen. Er zouden vast mensen zijn die het als iets slechts zagen. Die niet konden begrijpen waarom zij krijgers had gemaakt van kinderen, die nog geen tien jaar oud waren, maar diezelfde mensen zouden waarschijnlijk ook niet begrijpen hoe het was om te moeten vechten. Om te moeten vechten om te overleven.

Ongelovig schudde de jongen zijn hoofd, kennelijk begreep hij niet helemaal waarom of hoe ze hem wou helpen. Niet dat ze zelf al wist hoe ze hem precies wou gaan helpen. Daarvoor moest ze eerst enigszins begrijpen hoe zijn mutatie in elkaar stak. Dankzij haar eigen mutatie kon ze zien, dat een groot aantal cellen in zijn lichaam het vermogen had zich te transformeren; of beter gezegd om zich in een andere positie te plaatsen, zich te vermenigvuldigen en samen te gaan. “Weet je of je vanuit de kleine ijsbeer moet transformeren naar een grotere of dat je dat vanuit je mensen lichaam kan?” vroeg ze bedachtzaam. Het idee de jongen pijn te doen sprak haar tegen, maar als het nodig was zou ze het zonder enige moeite doen. In principe zou ze hem pijn kunnen doen, zonder schade aan te brengen.

Sverrir, waarschijnlijk zou zijn naam met haar Mexicaanse tongval nooit helemaal klinken zoals het bedoeld was, maar ze zou haar best doen en anders moest hij maar gewoon wennen aan haar uitspraak. Bij haar woorden was er een weemoedig glimlachje op zijn gezicht verschenen. Om hem niet nog meer mee te laten slepen door zijn heimwee, besloot ze verder haar mond te houden over zijn land. De verklaring die hij gaf bij zijn vraag, deed haar in de lach schieten. Natuurlijk begreep ze dat hij het anders bedoelde dan hij het zei, maar het klonk gewoon grappig. Op dezelfde manier als haar uitspraak van zijn naam grappig klonk. “Het is er vrij warm ja. Ik kom uit een regio waar het klimaat vrij tropisch is.” zei ze met een glimlachje.

“Maar om terug te komen op wat je eerder zei, ik kan je helpen. Ik kan iemands biologie manipuleren en als ik weet wat je mutatie triggert, kan ik het dus voor je activeren. Ik kan er ook voor zorgen dat je rustig wordt, zodat je zelf in de jonge ijsbeer kan veranderen. Misschien dat je emoties je momenteel tegen houden.” Mia was zich er van bewust dat ze veel in een keer zei, maar ze wist niet hoe ze het veel korter uit kon leggen. Vroeg zich af of het nu überhaupt duidelijk was wat ze kon en hoe ze hem daarmee kon helpen.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sverrir Björnsson
avatar
Class 3

Aantal berichten : 88

Mutant Profile
Alias: Brynjar
Mutation: Icebear Shapeshifting, Cryokinesis, Cryokinetic Combat
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   zo sep 04, 2016 6:34 pm


Haar voorstel om hem te helpen, kwam langs de ene kant onverwachts en langs de andere kant ook weer niet. Hoe dan ook, in zijn ogen was het nogal een onmogelijke opgave. Hoe wilde ze dat aanpakken? Ze stelde hem wat vragen, die hij zo goed mogelijk probeerde te beantwoorden, maar uiteindelijk.. Moest hij toch degene zijn die het shiften in gang zette, dat kon ze niet in zijn plaats doen. “Weet je of je vanuit de kleine ijsbeer moet transformeren naar een grotere of dat je dat vanuit je mensen lichaam kan?” Informeerde ze verder. "Eerst de kleine, dan de rest. Er zijn denk ik vier vormen voor ik pantserbeer ben", Probeerde hij uit te leggen, nog steeds wat vaagjes door het feit dat de taal hem nog niet eigen was.

Dat bewees hij maar weer toen hij op een nogal vreemde manier vroeg of ze uit een warm land kwam. Ze schoot in de lach, even speelde de onzekerheid weer op, maar hij kreeg al snel het idee dat ze hem niet aan het uitlachen was. Het was waarschijnlijk even grappig voor haar als het grappig was voor hem toen ze zijn naam probeerde uit te spreken. “Het is er vrij warm ja. Ik kom uit een regio waar het klimaat vrij tropisch is.” Antwoordde ze met een glimlachje. "Liever jij dan ik", Grijnsde hij. Nope, warmte en tropische klimaten, daar voelde hij niet veel voor eigenlijk.

“Maar om terug te komen op wat je eerder zei, ik kan je helpen. Ik kan iemands biologie manipuleren en als ik weet wat je mutatie triggert, kan ik het dus voor je activeren. Ik kan er ook voor zorgen dat je rustig wordt, zodat je zelf in de jonge ijsbeer kan veranderen. Misschien dat je emoties je momenteel tegen houden.” Vertelde ze. Hij probeerde de informatie te verwerken en dacht er over na. Dat zijn emoties hem misschien tegen hielden, daar kon ze wel gelijk in hebben. Hoe meer hij er over stresste, hoe slechter het ging. "Dus jij kan zien wat er gebeurt als ik..", Begon hij, wees vaagjes richting zijn borst. "En dan kan je het opnieuw activeren? Zodat ik groter kan worden?" Vervolgde hij, zijn nieuwsgierigheid toch wel een beetje gewekt door haar uitleg, voor zover hij het begrepen had.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   zo okt 09, 2016 7:40 pm

Met een bedenkelijke blik in haar donkere ogen keek Mia naar Sverrir, zich afvragend hoe ze zijn transformatie in gang zou kunnen zetten. Het was niet alsof er een aan en uit knop in hem zat, die ze gewoon om kon zetten. Het was complexer dan dat, maar hoe complex het precies was wist ze niet. Vier vormen voor hij een pantserbeer was. Mia probeerde zich er een voorstelling van te maken, maar ze had geen idee wat er tussen een kleine ijsbeer en een pantserbeer zou zitten. Niet dat, dat haar tegenhield. In tegendeel, het wekte enkel haar nieuwsgierigheid en als het haar zou lukken hem met zijn mutatie te helpen, zou ze er snel genoeg achter komen.

Voor een moment werd ze zich gewaar van de vlaag van onzekerheid die er door Sverrir trok. Dacht hij dat ze hem aan het uitlachen was? Nog voor ze iets kon zeggen, verdween zij onzekerheid weer en verscheen er een grijns op zijn gezicht. “Ik denk dat we in de goede landen geboren zijn. Ik denk niet dat ik voor de kou gemaakt ben.” zei ze, nog altijd met een glimlach op haar gezicht. Nee, kou was waarschijnlijk niks voor haar. Al moest ze toe geven, dat ze wel benieuwd was naar de winter. Als ze Jamie moest geloven kon het hier flink koud worden en kon er zelfs sneeuw vallen. Iets waar zij zich nauwelijks een voorstelling van kon maken. Natuurlijk, kon ze wel bedenken wat het proces er achter was en hoe het er ongeveer uit zou moeten zien maar dat was toch wel even iets anders dan het echt zien.

Mia was zich er van bewust dat haar uitleg misschien wat ingewikkeld zou zijn. Had de hoop dat Sverrir het toch zou begrijpen en anders zou ze gewoon nog een poging doen het hem uit te leggen. Ze wou hem helpen, dat stond vast. Niet alleen omdat ze op die manier zou oefen met haar eigen mutatie, maar ook omdat de jongen een zekere zorgzaamheid in haar had los gemaakt. Bij het horen van zijn woorden knikte ze kort. “Ik denk het ja. Als de grotere ijsbeer vormen, op dezelfde manier geactiveerd kunnen worden wel.” zei ze bedachtzaam. “Durf je het aan?” vroeg ze, waarbij ze haar hoofd iets kantelde en hem vragend aan keek.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sverrir Björnsson
avatar
Class 3

Aantal berichten : 88

Mutant Profile
Alias: Brynjar
Mutation: Icebear Shapeshifting, Cryokinesis, Cryokinetic Combat
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   wo okt 12, 2016 5:21 pm


Nu het gesprek al een beetje gevorderd was, begon hij meer en meer over zijn frustratie heen te raken. De stress gleed als het ware van hem af. Zelfs toen ze begon over zijn problemen, kwam de angst die hij eerder had gevoeld, niet terug. Het was eerder een interesse, hij was oprecht benieuwd geworden naar of het zou werken of niet. Als het niet lukte, kon hij op zijn minst wel zeggen dat hij het had geprobeerd, right? Dan zou hij op zoek moeten gaan naar iets anders, iets waar hij wel tegen op zag. Maar het was noodzakelijk, zag hij nu ook in dankzij haar, anders zou hij nooit maar een beetje opschieten. En het was toch de bedoeling dat hij, eenmaal hij hier weg mocht, volledige controle had over zijn shiften. Dan kon hij eindelijk zijn plekje innemen in zijn familie, het juiste plekje deze keer, als volleerde pantserbeer.

“Ik denk het ja. Als de grotere ijsbeer vormen, op dezelfde manier geactiveerd kunnen worden wel.” Reageerde ze op zijn woorden. Sverrir knikte instemmend. “Durf je het aan?” Vroeg ze toen. Hij sloeg zijn blik opnieuw even neer, maar zocht al snel haar blik weer op. "Jazeker", Glimlachte hij haar toe. Even keek hij om zich heen, maar besloot toen dat dit wel de ideale plek was. Hij ging op de grond zitten, in kleermakerszit, legde zijn handen op zijn knieën. Niet dat hij een of andere vreemde yoga moest doen, maar hij had het gevoel dat het wel zou helpen. Zo goed als hij kon, probeerde hij Mia te negeren, terwijl hij zich probeerde voor te stellen hoe hij gewoon makkelijk naar de baby ijsbeer kon shiften. En na enkele minuten daalde de temperatuur in de ruimte heel lichtjes, en voelde hij hoe zijn zintuigen scherper werden. Toen hij zijn ogen open deed, was de ruimte (inclusief Mia) een heel stuk groter. Opgewekt stootte hij een brul uit, ging op zijn korte pootjes staan en liep even rond om te wennen aan de vorm.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   do nov 10, 2016 9:22 pm

Sverrir leek wat te ontspannen en niet alleen doordat ze zijn emoties enigszins beïnvloed had. Haar woorden leken zijn interesse te hebben gewekt. Zoals zijn mutatie de hare had gewekt. Het was voor hen beide een experiment. Een manier om te achterhalen wat ze konden. Al wist Sverrir niet dat dit voor haar de eerste keer was dat ze iemand anders mutatie in werking zou zitten. Moest ze het hem zeggen of zou dat hem afschrikken? Het was niet dat er echt iets fout kon gaan. Tenminste daar ging ze toch vanuit.

Na haar vraag leek Sverrir even te twijfelen, maar al snel stemde hij glimlachend in. Ook op haar gezicht verscheen een glimlach. Dit zou wel eens heel interessant kunnen worden, zowel voor hem als voor haar. Zwijgend keek ze naar Sverrir die in kleermakerszit op de grond ging zitten en na een korte aarzeling volgde ze zijn voorbeeld. Rustig liet ze haar mutatie zijn lichaam in gaan, iets waarvan hij als het goed is niets zou merken. Tot nu toe had geen enkele mutant het door gehad als ze naar hun biologie keek. De enige die door had gehad dat ze iets deed was Clyde, maar dat was ook pas op het moment geweest dat ze met zijn biologie was gaan klooien.  Geconcentreerd keek Mia toe hoe Sverrir’s cellen zich begonnen te vervormen. Zijn gehele lichaam leek zich aan te passen aan zijn dierlijke vorm, alleen in zijn zenuwstelsel leken weinig te veranderen. Echter, leek het signaal van zijn transformatie wel vanuit zijn hersenen te komen.

Voor een moment liet ze haar concentratie varen op het  moment dat Sverrir zijn transformatie voltooid was. Geamuseerd keek ze naar het witte beertje, dat een vrolijke brul liet horen. Nog nooit eerder had ze een ijsbeer gezien en hoewel het diertje wel wat weg had van de beren die zij gewend was, waren er meer verschillen dan alleen zijn witte vacht. Al konden die verschillen ook voortkomen uit zijn menselijke vorm. Met een vermakelijk glimlachje op haar lippen keek ze toe hoe Sverrir in zijn ijsbeer vorm door de ruimte liep, terwijl ze behoedzaam haar mutatie weer zijn lichaam in liet gaan. Na een korte aarzeling repliceerde ze het signaal, dat ze vlak voor hij was getransformeerd door zijn hersenen en vervolgens door zijn lichaam had zien gaan.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sverrir Björnsson
avatar
Class 3

Aantal berichten : 88

Mutant Profile
Alias: Brynjar
Mutation: Icebear Shapeshifting, Cryokinesis, Cryokinetic Combat
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: • lost little boy •   do nov 10, 2016 9:56 pm


Het gaf hem zoveel voldoening dat hij uiteindelijk toch nog in zijn baby ijsbeer vorm was geraakt. Eigenlijk had hij lopen stressen voor niks. Het was niet dat zijn mutatie ineens weg zou zijn, het zou altijd een deel van hem blijven. En voor nu was het nog lang niet nodig dat hij het al volledig onder controle had. Zijn familie was er nog altijd om hem te helpen als het nodig was. Ook al was hij de oudste pantserbeer van zijn generatie, hij zou altijd de raad van zijn familie kunnen vragen moest het ooit nodig blijken. Dus hij had nog wel wat tijd, al bij al zouden zijn ooms en tantes nog lang niet op pantserbeerpensioen gaan. Waar hij ineens al die geruststellende gedachten vandaan toverde, wist hij ook niet. Waarschijnlijk uit zijn herboren optimisme dat het toch niet zo uitzichtloos was geweest dan hij had gedacht.

Het duurde minder lang dan hij verwacht had. Opnieuw voelde hij die ene bekende rilling door zijn lichaam heen trekken. En dit keer had hij het niet zelf veroorzaakt. Maar zijn mutatie leek het wel te aanvaarden. Hij onderbrak zijn bewegingen niet eens terwijl hij een heel stuk groeide. Enkele seconden nadat hij gestopt was met veranderen, kwam hij doordat hij een cirkel liep terug voor Mia te staan. En doordat ze neer zat, kwam hij nu al bijna boven haar uit. Met een enthousiaste, bijna speelse glinstering in zijn ogen keek hij haar aan. Hij was haar enorm dankbaar, iets wat hij straks ook nog wel verbaal zou uitdrukken. Nu liet hij die dankbaarheid zien door bijna impulsief zijn kop in haar nek te leggen en haar misschien iets ruwer dan hij zelf door had een soort ijsberenknuffel te geven.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
• lost little boy •
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» What is lost sometimes can be found | Room 98 [Dennimae]
» ~Gold is easily lost.~ [Kitt]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Lower Floor :: Training Rooms-
Ga naar: