FRUITMAND
CBOX
Head over heels [Judas]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Head over heels [Judas]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Head over heels [Judas]    vr aug 05, 2016 8:06 pm


Ze had in de afgelopen dagen dingen gezien waarvan ze vroeger alleen gedroomd had. Het was alleen lang niet zo geweldig als ze zich had voorgesteld, vooral omdat het ontzettend overweldigend was om al die indrukken tegelijkertijd te krijgen. Haar emotionele staat van de laatste 24 uur was constant bang geweest en ze had haar ogen geen moment durven sluiten. Gelukkig had de man naast haar een kalmerende uitstraling, die niet te veel alarmbellen liet rinkelen in haar hoofd. Anders wist ze niet of ze het wel vol zou houden. Lorelei voelde alleen een zachte waarschuwing over zijn mutaties, die sterk waren, maar goed onder controle. Niet bang zijn, sprak ze zichzelf toe. Dit was toch wat ze wilde? De wereld ontdekken? Ja, maar ze had niet geweten dat het zo intens zou zijn.

Ze was nog nooit op een boot geweest, die zo snel ging. Af en toe gingen ze roeien, thuis. Maar nooit op zondag. Het was vandaag zondag, en toch ging de boot nog. Ze durfde niet te vragen of dat wel mocht. En eerlijk gezegd was ze dankbaar, ze kon het waarschijnlijk niet aan nog een dag te wachten in de drukke stad. Dus deed ze een schietgebedje, vroeg God om vergeving voor het feit dat ze op een rustdag zulke spannende dingen deed en hield zich goed vast. Lorelei vreesde uit de boot te vallen, zelfs met de hoge randen.

Het eiland waar ze naar toe gebracht was was een stuk idyllischer dan het drukke Las Vegas waar ze rond gestruikeld was, op zoek naar een veilige plek. Die had ze - als ze de man die haar hierheen bracht - nu gevonden. En ze geloofde hem. Dat was misschien naïef, maar welke keuze had ze anders? Op het eiland klemde ze haar koffer zo stevig mogelijk vast. Dat bevatte alles wat ze nog had. Haastig bij elkaar gegooide kleding, een bijbel, een fotolijstje, een oude kaart van Amerika. Het was niet veel en zeker niet genoeg voor een heel nieuw leven, maar het voelde ontzettend belangrijk om de kleine koffer bij zich te houden. Lorelei beet op haar lip en streek haar kanten bloesje glad. De mensen die ze in de verte zag lopen zagen er een stuk minder intimiderend uit dan de grote gespierde mannen in Vegas, maar ze bleef op haar hoede.

Haar hart bonsde als een razende in haar keel toen ze in beweging kwam. Ze zag het schoolgebouw, maar werd te zenuwachtig, waardoor ze de drempel niet over durfde te stappen. Met haastige passen snelde ze weg, bang dat anders weer de grond onder haar voeten zou verdwijnen. Dan was ze weer terug bij af. Nee, ze vluchtte een bloemenperkje in en achter een haag streek ze neer. Geknield tussen de gevallen rozenblaadjes spiekte ze om de hoek naar de ingang van de school, zocht naar woorden om zichzelf moed in te spreken. Ze had gedroomd van een échte American High School en dit gebouw was groot en indrukwekkend genoeg om daaraan te voldoen. Dit was haar nieuwe school. Waarom, oh, waarom voelde ze zich dan niet wat blijer?

[Voor Judas~]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    vr aug 05, 2016 9:11 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Voor Judas was het zijn eerste dag op de grote school, net zoals het de eerste dag was geweest van nog enkele andere nieuwelingen. Met nog niemand had hij contact gehad, maar hij was dan ook niet opzoek naar contact met andere mensen. voor een tijd had hij met zijn kleine koffer op een bankje gezeten en had hij naar de vele mutanten zitten kijken. Zijn hele lichaamshouding en uitdrukking had uitgeschreeuwd dat hij met rust gelaten wilde worden en niemand had het in zijn hoofd gehaald om hem te benaderen. Dat was misschien maar goed ook. Het enige wat Judas wilde was iedereen bestuderen, want tot op die dag was hij de enige mutant die hij kende. Nu werd hij omringd door tien tallen andere mutanten die allemaal iets anders konden en hij had geen idee wat.

Sinds zijn aankomst was hij nog maar één keer het schoolgebouw binnen gegaan, maar daar was hij snel weer buiten. Judas had toen het harnas in ontvangst genomen dat ze hadden gemaakt voor zijn vleugel en hij was ze er wel dankbaar voor. Een bedankje was niet over zijn lippen gerold op dat moment, want hij wilde enkel weer naar buiten gaan. Voor de drukte en al de mutanten was Judas nog niet klaar.
Zo was hij uiteindelijk ook terecht gekomen op een bankje buiten het schoolgebouw. Zijn koffer had Judas nog niet op zijn kamer achtergelaten en zo werd hij genoodzaakt die overal mee heen te nemen. Gelukkig was het klein en woog het amper wat, want veel kleren had hij toch niet gehad.

Als iemand die dat gehypnotiseerd was zat hij aan de riempjes van het harnas dar over zijn shirt liep te trekken. De druk die werd uitgeoefend op zijn borst was wennen, maar het was beter dan dat zijn vleugel heel de tijd over de grond moest meeslepen. Voor zover dat Judas wist zou dat ook net wat minder aandacht trekken. Over aandacht trekken gesproken, was er wel iets dat hij opving. Een opvallend licht figuur dat in zijn ooghoeken snel bewoog. Het zorgde ervoor dat judas uit zijn trance kwam en opzij keek.
Judas had net op tijd opzij gekeken om de persoon te zien verdwijnen achter de groene haag. Het zwarte versleten koffertje dan naast hem op de grond stond, nam hij vast aan het handvat terwijl hij recht stond. Aan een rustig pas liep hij ook naar de haag waar ze achter was verdwenen, enkel om tot stilstand te komen wanneer hij haar op de grond weer zag zitten. Zijn blauwe ogen keken haar recht aan, maar verder niks. Hij zei niks of bewoog niet meer.

OOC Je mag btw altijd zelf kiezen of zijn corruption mutatie effect op haar heeft of niet, hij heeft meestal toch niet door wanneer hij het gebruikt :')

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    za aug 06, 2016 1:35 am

Haar hele verleden zat in haar hoofd en koffer, thuis leek na alle sprongen die ze door Amerika had gemaakt zo ver weg. Onbereikbaar. Het was gek, maar ze begon zich te beseffen dat dit een nieuwe fase van haar leven zou worden. Een nieuw hoofdstuk. Maar dat nam niet zomaar haar zenuwen weg. Dat was dan wel weer jammer. Nu ze met haar rug naar de meeste mensen zat voelde ze zich al wel wat kalmer. Alsof de heg haar beschermde. Ze had geen haast, ze hoefde nergens naar toe. Nouja, naar school, uiteindelijk. Maar nu nog niet. Sommige dingen hadden wat meer tijd nodig.

Ze durfde een korte blik om de heg te werpen, maar de drukte schrok haar weer af. Haar hand streek over het ruwe materiaal van het pad, naar beneden, waar witte steentjes de grond bedekten. Lorelei's vingers gleden door de koele ronde vormen. Opeens leek er iets in de achterkant van haar nek te prikkelen. Alsof een schaduw over haar heen viel, iets donkers. In een automatisme keek Lorelei om. Haar blik viel op een jongen. Hij had iets indrukwekkends over zich, hoewel hij niet lang of gespierd was. Lorelei knipperde traag. Hij stond daar maar. Toen merkte ze de koffer in zijn handen op en ongemerkt ging ze iets rechter op zitten. ''Ben je ook nieuw?'' Bij de eerste woorden die ze zei bleef haar stem in haar keel steken, waardoor het fluisterzacht was, maar ze hervond haar volume. Ze merkte pas te laat dat ze maar bleef staren. Hij was zo anders dan alles wat ze ooit had gezien. Gevaarlijk. Hoe kwam ze daar nou bij? Lorelei probeerde het gevoel weg te schuiven, maar het bleef in de hoek van haar hoofd doorzeuren tot ze afleiding vond in de aanblik van zijn vleugels. Haar hoofd kantelde ietwat schuin en ze keek er met een intense blik naar.

Lorelei kon haar ogen niet geloven. Was dit waanzin? Of zag ze hier een engel staan. Met zwarte veren, dat dan weer wel. En dat kon vanalles betekenen. Imperfecties, gevallen engelen. Verdorvenheid. Gevaar? Stiekem, spannend. Was ze aan het staren? Waarschijnlijk wel. Gewonde vleugels, missende veren. Het was onprettig om te denken over de oorzaak van die imperfectie. ''Doet het veel pijn?'' vroeg ze zachtjes, met medelevende ogen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    za aug 06, 2016 11:26 am

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Wanneer Judas het meisje benaderd had, zag hij dat ze het tegenovergestelde was van hem. Ze straalde veel meer onschuldigheid af en hij kon zich niet inbeelden dat zij ooit wat slechts zou hebben gedaan. Met haar witte haren, porseleinen huid en kante bloesje. Voor hem zag ze eruit als de onschuldigheid zelf. Wanneer je Judas en het meisje naast elkaar zou zetten en je vroeg aan een ander met wie die zou willen praten, ging iedereen vast voor lief en onschuldig.

Lang duurde het niet tot het meisje hem ook leek op te merken. Ze had meteen omgekeken en Judas bleef er enkel kalm staan. Natuurlijk had hij haar benaderd, maar hij had niet geweten wat hij moest zeggen. Zoals eerder wilde hij enkel observeren, maar nu van een dichtere afstand.
De manier waarop ze sprak, hoe haar stem eerst niet leek te willen, maar ze uiteindelijk luider en duidelijker sprak. Het paste bij het onschuldige dat ze met zich meedroeg. ‘Nog geen uur op het eiland,’ gaf hij haar als antwoord op de vraag. Judas zetten de koffer die hij vast had naast hem neer op de grond. Dat had vast verraden dat hij hier nog niet lang was. In ieder geval was hij niet de enige geweest die dat nieuw was, want ook het meisje bleek hier nieuw te zijn. Wat leuk toch.

De blik die ze hem toewerp, die recht langs hem heen leek te gaan. De vleugel die nog in staat was te bewegen, vouwde zich nog dichter toe tegen zijn lichaam. Judas deed zijn best om ze achter zijn rug te verstoppen, maar uiteraard zou het niet werken. Het ging hem ook vooral om het idee. ‘Soms,’ zei hij voor dat hij een stap vooruit zetten en door zijn knieën ging. Zo zorgde Judas dat hij op gelijke hoogten kwam met het meisje voor zich. Zijn blauwe ogen zochten die van haar, in hoop dat ze hem ging aankijken en haar blik losmaakten van de vleugels. ‘Wanneer iemand haar neus in andermans zaken steekt,’ zei hij kil tegen haar.
Terwijl dat hij wist dat ze hem met medelijden aan keek, dat ze het erg voor hem vond, nam hij het niet goed op. Judas wilde de medelijden die zij hem gaf niet. Hij keek haar ook niet dankbaar aan voor de bezorgdheid. Nee, zijn blik stond kil, zelfs een beetje kwaad.
Als Judas eerlijk had willen zijn, moest hij zeggen dat het geen pijn deed. Het was als een wond dat genezen was en een litteken was geworden. Je kon erop duwen, maar het litteken zou geen pijn doen. De open wonde was weg, al kon hij niet zeggen dat hij nooit pijn voelde aan zijn vleugels. Ze waren gevoeliger geworden en veel was er niet voor nodig om er pijn aan te voelen. 

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    di aug 09, 2016 12:43 am

Ze was altijd alert en soms was dat vervelend. Bijvoorbeeld wanneer je vroeg wilde slapen en je hele familie nog beneden rondliep, waardoor je geen oog dicht deed. Of als je je probeerde te concentreren op een toets. Maar wanneer iemand van achteren aan kwam wandelen had het zo z’n voordelen. Met grote ogen keek ze op, benieuwd wat hij hier, in de tuin, kwam doen. In een eerste oogopslag zag hij er niet uit als een type om rond te wandelen tussen de bloemetjes, op zoek naar bijtjes. Lorelei was dan ook vrij verrast toen de jongen bleef staan, in plaats van door te benen naar zijn échte bestemming.
Toch was ze niet lang genoeg verbaasd om haar stil te houden. Het meisje merkte de koffer op en meteen brandde er een lichtje. Nieuw, hij was ook nieuw. Dat moest wel, anders zou hij toch niet met zo’n ding rondslepen. Het vormde in Lorelei’s gedachten meteen een soort band en ze sprak hem ietwat onzeker aan. Ook hij was hier pas net, wat haar zenuwen wel wat deed bedaren. Samen nieuw zijn was toch al een stuk minder eng dan alleen op een onbekend eiland gegooid worden, waar iedereen iedereen al kende. “Oh, dan was je net iets eerder dan ik,” reageerde ze. Het was geen spannende conversatie, maar dat was precies wat Lorelei nodig had.

En het had daarbij kunnen blijven, gepraat over koetjes en kalfjes. Maar ze verpeste het. Ze keek naar de ravage, de overblijfsels van ooit indrukwekkende vleugels. Vleugels die ze kende van muurschilderingen en platen, engelen. Maar zijn vleugels misten veren en het deed bijna pijn om ernaar te kijken. Een van de vleugels bewoog ietwat, maar het was niets vergeleken met wat vleugels echt zouden kunnen. Het deed haar denken aan een vogeltje met een gebroken vleugel. Lorelei wist niet wat ze moest doen. Ze wilde hem helpen, maar meer dan woorden had ze niet. En de woorden die ze sprak waren verkeerd. Fout. Helemaal fout. Eerst dacht ze nog dat zijn antwoord oprecht was. Een golf van medelijden was haar eerste reactie, maar dat duurde niet lang.  

Hij kwam op haar hoogte, maar boorde haar meteen daarna verbaal de grond in. “Ik-” stotterde ze. Haar ogen probeerden de zijne te ontwijken, maar ze zag geen kans. Haar schouders zakten omlaag, ze trok haar knieën iets op, maar niets kon haar beschermen tegen de kilte in zijn blik. “Ik wilde je geen pijn doen, ik..” Het koste haar moeite om haar gedachten op een rijtje te krijgen, gedachten race'den door haar hoofd. “Sorry dat ik ernaar vroeg.” Het voelde alsof elk woord dat ze sprak nu verkeerd kon zijn. Lorelei keek vlug weg, voordat hij haar weer met zo'n moordende blik kon vastpinnen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    di aug 09, 2016 1:30 am

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Nadat Judas had gezien wie juist zijn aandacht trok, wilde hij weer weg gaan. Maar hij had besloten om op haar vraag te antwoorden en net te lang te blijven. Van zijn kant was dat een fout geweest, één waar dat hij helaas te laat achter zou komen. Ze vertelde hem dat hij iets vroeger op het eiland moest zijn aangekomen dan haar en kort gaf hij een knikje. Daar had ze in ieder geval gelijk in. ‘Of misschien niet. Er loopt hier bijna zeker iemand rond die tijd zou kunnen manipuleren,’ zei Judas nadenkend.
Iemand die de tijd zou kunnen manipuleren kon heel veel bereiken en was tot veel in staat. Zo iemand zou hem kunnen hebben terug te gaan in de tijd om zo zijn vleugels te redden. Alles zou anders zijn geweest als dat niet gebeurd was en waarschijnlijk was dat de reden dat niemand het wilde doen. In films was de regel van tijdreizen altijd dat je geen grote veranderingen mocht toepassen. Judas zijn vleugels zouden den nog steeds gedoemd zijn en dat was ook het onderwerp dat het hele ‘gesprek’ verpeste. Het meisje had juist de verkeerde woorden gebruikt. Ieder woord dat ging over de vleugels was al verkeerd voor Judas.

Hij stak één hand uit, om over haar porseleinen wang te kunnen rijven indien dat ze het toe liet. Judas had genoeg onschuldige gezichten gezien in zijn leven, om te weten dat het niet altijd zo onschuldig was. Niemand was volledig onschuldig. Iedereen had in zijn of haar leven al wat verkeerd gedaan en bij de één was dat al erger als bij de andere. Sommige waren misschien nog vrij van het slechte, maar ooit ging er iets gebeuren, ooit zou er wel een moment komen dat iedereen iets deed dat niet mocht. Een onschuldig gezichtje ging daar niet bij helpen. Pijn, haat, verdriet en woede. Iedereen maakten het ooit mee. Het was raar om te bedenken dat het ook bij haar ging gebeuren. Als het niet al was gebeurd.
‘Ik ben er zeker van dat er je niks zal overkomen,’ zei hij met een zachte en té kalme stem voor hoe dat hij keek. Mensen die heel kleine details op konden merken, die alles zagen, konden vast de hele lichte trilling in zijn handen zien. Judas kwam kalm over, maar het kookte vanbinnen om wat ze gezegd had. ‘Zolang je er niet naar vraagt, naar kijkt of zelfs maar aan denk.’
Judas had zich in een gehurkte positie gezet, wanneer hij voor haar was komen zitten om op gelijke hoogten te zitten. Het hand dat hij eerder over haar wang had willen laten glijden, bracht hij nu naar zijn eigen hoofd om er enkele keren tegen te tikken. ‘En pas maar op, het zou zo maar eens kunnen dat ik je lieve gedachtjes kan lezen,’ waarschuwde Judas. Natuurlijk was hij aan het bluffen, maar dat kon zij niet weten. Of misschien wel, maar de kans dat ze het niet wist bestond en daarvoor deed Judas het.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    ma aug 15, 2016 10:49 pm

Het was niet eerlijk wat de jongen deed. Hij was duidelijk gekwetst, waardoor Lorelei schrok en zich meteen ontzettend naar voelde. Maar hij werd niet echt boos of zei eerlijk wat hij voelde, nee, zijn woede zat meer onderhuids. En dat maakte het des te erger. Hij was zo kil tegen haar en ze vroeg zich alleen maar af waarom hij zo.. zo naar deed. Ze had het echt niet zo slecht bedoeld, helemaal niet juist, ze had het goed bedoeld en hij keek haar aan alsof hij haar het liefste zou vermoorden voor die ene onschuldige vergissing. Ze kon zich er wel wat bij voorstellen, nu ze wist dat het gevoelig lag. Dat hij er altijd al over hoorde. Dat het vervelend was, omdat hij zijn vleugels vast liever heel had gehad. Ook zij was stiekem benieuwd hoe majesteus zijn vleugels er vroeger uit hadden gezien, in hun volle glorie. Maar dat zou ze nu mooi niet zeggen, zo slecht was ze ook weer niet in sociale interacties, gelukkig.

Maar zelfs de verontschuldiging die ze mompelde werd haar niet in dank afgenomen. Zijn houding voelde geheel neerbuigend, al was zijn hand onverwachts warm, in sterk contrast met zijn voorkomen. Een beetje verbouwereerd knipperde ze met haar vochtige ogen. Lorelei voelde zich opeens helemaal niet meer zo blij om hier te zijn – vanbinnen vervloekte ze zelfs haar opa, het was allemaal zijn schuld dat zij hier nu zo moederziel alleen terecht was gekomen. Zijn woorden hielpen ook niet bepaald mee, ze mocht niet vragen, kijken of denken, maar dit had het effect van een felroze olifant. Het was een wrede manier om haar zelfvertrouwen nog verder de grond in te boren. Lorelei wilde dolgraag al haar moed bijeen schrapen en hem eens duidelijk zeggen dat hij niet zo moest doen, maar ze kon de woorden niet vinden. “Als je gedachten kon lezen-” Ze was zo overweldigd door dit alles dat ze hem bijna met U aansprak, terwijl hij ongeveer haar leeftijd moest zijn. Dat corrigeerde ze net op tijd. “Dan, dan zou je weten dat ik niets kwaads in de zin had.” Lorelei staarde verbeten in zijn ogen, weigerde om de tranen toe te laten.

Het koste haar heel wat kracht, maar ze hield vol. Huilen zou ze later wel doen. Later. Als ze alleen op haar kamer was. Dat plezier gunde zij hem niet, iets wat misschien verrassend klonk voor haar verder zo meegaande en verontschuldigende houding. Wellicht lag dat aan het stigma dat er thuis op tranen lag, van ondankbaarheid, zwakte en mislukking. Dat zou dit bagger begin van haar grote avontuur nog triester maken.  
“Dan zou je niet zo doen.”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    do aug 18, 2016 5:14 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Alles tijdens die ontmoeting had volledig anders kunnen verlopen. Het had effectief gewoon een rustig gesprek geweest kunnen zijn, waarbij Judas al snel was weg gegaan omdat hij niet te lang wilde praten met mensen. Zijn eerste dagen had hij echt nog geen sociaal contact nodig, enkel zijn eigen gedachten waren genoeg voor hem. Helaas was het anders uitgelopen zoals hij eerst had verwacht toen hij het meisje had benaderd. Het zou hem de volgende keer wel twee keer doen nadenken vooraleer dat hij nog eens besloot iemand te benaderen. Voor hem was het ook nog maar zijn eerste dag, dus dat beloofde voor de rest van zijn school carrière op Genosha.

Judas probeerde haar wijs te maken dat hij gedachten kon lezen, maar ze leek het niet te geloven. Langs de andere kant waren haar excuses waarom het niet zo zou zijn, niet erg standvastig. Judas had ook wel geweten dat ze niets kwaad bedoeld had. Daar ging het hem allemaal ook niet om. ‘Het maakt me niet uit of je het slecht bedoelde of goed,’ zei hij vluchtig. Meeste mensen hadden niets kwaad in zin en dat wist hij als hij rond keek. Het was niet dat mensen in lachen uitbarsten wanneer hij voorbij kwam of dat ze hem na riepen. Meestal vonden ze het voor hem erg, maar hij moest het medeleven van anderen helemaal niet hebben. Het ging hem toch niet verder helpen. Niks ging hem nog helpen om die dingen op zijn rug weer te herstellen. Daar had Judas zijn eigen lichaam en zijn genen wel voor gezorgd met de meest fantastische mutatie die ze hem konden geven.
Met een verbitterde blik keek hij het meisje terug aan, die naar hem aan het kijken was. ‘Zolang jij er niets aan kan doen moet ik al je medelijden niet hebben,’ zei hij tegen haar om meteen zijn punt duidelijk te maken. Judas kon ze misschien zelfs nog beter afsnijden. Dan had hij er helemaal geen last niet meer van en kon niemand er nog naar kijken want dan was er niets om naar te kijken. Langs één kant wilde hij dat zo graag, maar langs de andere kant wilde hij ze ook niet volledig kwijt zijn.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    zo sep 11, 2016 5:35 pm

Ze waren allebei nieuw. En dat had best de basis kunnen zijn voor een normaal gesprek. Simpel. Kort. Vriendelijk. Waarin ze samen hun sleutels ophaalden, elkaar succes wensten en hun eigen weg gingen naar hun kamers. Zeiden dat ze elkaar nog wel een keertje zouden zien lopen in de gangen, of dat nou een leugen was of niet. Het had zo'n mooi begin kunnen zijn. Maar dat was het niet, voor geen van beiden. Al gaf Lorelei vooral zichzelf de schuld - ze had nog geen goed woord gezegd sinds hij haar aansprak en daar voelde ze zich heel schuldig over. Maar tegelijk voelde ze ook een soort irritatie groeien omdat hij zo negatief en zelfs gemeen deed tegen haar.

Het maakte blijkbaar niet uit wat ze bedoelde, maar toch maakte het uit, want hij was boos. Het was niet eerlijk. Ze wilde alleen maar aardig zijn en hij maakte haar verdrietig en boos en gek. En haar innerlijke radar rinkelde als een malle dat deze jongen geen goed idee was. Maar Lorelei werd verblind door haar emoties, voor zo ver dat echt die van haar waren. Het arme meisje had geen idee van de vele onzichtbare mutaties die er hier in de lucht zweefden en die van Judas hadden een ongemerkt effect op haar. Ze brachten het slechtste in haar naar voren. Ze moest haar mond maar houden als ze niet kon helpen?! ''Ik kan er inderdaad niets aan doen. Maar zelfs als dat zo is hoef je dat nog niet meteen te zeggen. Dat is niet áárdig.'' Fel keek ze hem aan. Ze haalde eenmaal diep adem. ''En ik wilde alleen maar aardig zijn. Ik was zo benieuwd naar hoe het hier zou zijn - ik kon niet wachten om alle mooie dingen te zien en vrij te zijn en jij hebt het helemaal verpest door zo gemeen te doen.'' Het was geen ernstige uitbarsting, maar voor Lorelei was het toch iets wat ze normaal gesproken behoorlijk goed en grotendeels onbewust wist te onderdrukken.

OOC: Sorry voor de late reactie, ik was m'n Lorelei-feel kwijt ;o;

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    vr sep 23, 2016 10:00 pm

One
The number of purposes you serve

Judas keek het meisje enkel strak aan wanneer haar houding en de toon van haar stem veranderde. Ze was eerder zo niet. Het onschuldige kantje verdween van haar en de jongen wist maar goed genoeg waarom. Daarom liet hij haar ook gewoon spreken zonder er meteen tussen te komen. Er stond enkel een duistere blik in zijn licht gekleurde ogen terwijl dat hij naar haar keek.
Iedereen verwachten dat hij zich goed en voorbeeldig zou gedragen. Dat hij aardig was tegen anderen, maar hoe kon hij dat doen als hij was zoals hij was? Niemand zou ervan gelukkig konden worden. Natuurlijk ging je niet aardig zijn. Voor Judas klonk dat allemaal zo logisch. Het slechte in mensen naar boven brengen, wat was het toch leuk. Zeker wanneer je er geen controle over had en het enkel voor problemen zorgde. Wie weet wat voor catastrofe hij kon veroorzaken als hij een slechte dag had.

Dat waren echter zorgen voor later. Op dat moment moest hij zich op het meisje focussen. Hij had zich op gelijke hoogte als haar gezet, maar Judas stond weer recht om boven haar uit te komen. ‘Maar ik bén dat ook gewoon niet aardig,’ sprak hij tussen zijn tanden door. Het was niet aardig wat Judas gezegd had, maar hij ging er niet van wakker liggen. Of hij iemand nu kwetste en de gevoelens ervan brak, maakten hem niets uit. ‘Er al aan gedacht dat het niet aan mij ligt? Wie weet, misschien is deze plek niet zo leuk en mooi en geweldig als je dacht. Ik ben heus niet de enige hier die gemeen gaat doen tegen iemand als jij,’ ging hij verder.

Wat leuk toch. Hij had de eerste dag van een nieuwe student weten te verpesten.

BY MITZI

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    di okt 11, 2016 11:01 pm

Het was niet veel. Maar ze stond voor zichzelf op. Nog steeds onzeker. Maar dan onzeker en boos. Geen goede combinatie. Het was een garantie voor een trillende stem en een opkomende blos. Ze was opgewonden, maar niet op de seksuele manier. Nee, ze wilde hem eens goed de waarheid zeggen over zijn verschrikkelijke houding. Maar echt gemeen terug doen zat niet in haar aard, dus bleef het vrij mild. Het waren ik-boodschappen, iets wat mediatoren zeker aanbevolen. Er was geen scheldwoord in te bekennen. Eigenlijk was het best een nette manier geweest om duidelijk te maken hoe zij zich voelde bij zijn gedrag.

Maar het leek niet over te komen. Natuurlijk niet. Wat had ze ook verwacht? Dat hij opeens zou inzien dat hij haar had gekwetst? Nee, Lorelei begon door te hebben dat hij dat al lang wist. Het maakte hem gewoon niets uit. Ze wist niet of ze nou verdrietig of bang moest zijn voor zijn gebrek aan empathie. Het was duidelijk dat hij problemen had, iets met zijn vleugels, en het lag zeer gevoelig. Dat gaf Lorelei weer wat medelijden met hem, één blik op de slappe vleugel was daarvoor genoeg. Het was vast niet makkelijk – wat er ook met hem aan de hand was. Maar moest hij dat nou echt op haar afreageren? “Iedereen kan aardig zijn, je moet er gewoon je best voor doen soms,” hield ze stug vol. Ook Lorelei had wel eens dagen waarop ze chagrijnig was, maar ze lette altijd goed op daarmee geen anderen te kwetsen.

De rest van zijn tirade leidde haar af. Iemand zoals.. zij? Verschrikt slikte Lorelei, het leek alsof er een brok in haar keel bleef steken. Ze liet zich imponeren door zijn zelfverzekerde woorden, die klonken alsof hij nu al wist dat iedereen haar hier zou haten. Daardoor was ze even stil, duidelijk verdrietig. Maar toen kwam de realisatie. Hoe zou hij dat weten, als hij zelf ook nieuw was? Hij zat haar gewoon bang te maken. “I-ik weet niet waar je het over hebt,” begon ze dapper. Ze krabbelde overeind, wat ietwat pijn deed aan haar handpalmen die in de steentjes geduwd werden. Maar zo stond ze tenminste bijna op dezelfde hoogte als hij. Als hij boven haar uit torende hadden zijn woorden meer macht over haar. “Wie goed doet, die goed ontmoet.” Met haar houding zou ze vast en zeker snel vrienden maken. Toch? Ze moest gewoon in zichzelf geloven. Daarvoor kopieerde ze de zelfverzekerde houding die ze van TV en de pastoor kende. “Dus ja, ik denk wel dat het aan jou ligt. En dat is jammer, want je hoeft niet zo te doen.” Daar moest ze in geloven. Niet alleen stond het in de Bijbel dat je altijd mensen een tweede kans moest geven, maar ook geloofde Lorelei volhardend in de potentie tot goedheid in bijna iedereen. Misschien kwam dat ook wel omdat ze altijd beschermd was tegen nieuws over seriemoordenaars of andere verschrikkingen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    wo nov 02, 2016 9:49 pm

One
The number of purposes you serve

Iemand anders had allang medelijden gehad met het arme kleine meisje. Ze had de blik in haar ogen die harten zou laten smelten en de woorden van een gewonde puppy. Wat was er niet om medelijden mee te hebben? Bij Judas werkte het in elk geval niet en daar kwam het meisje op een harde manier achter. De jongen voelde zich juist goed wanneer hij leed bij een ander persoon zag en het meisje was daarvoor ideaal. Vele zouden haar een makkelijk slachtoffer noemen en voor Judas was dat ook.

Maar het meisje geloofde dat iedereen aardig kon zijn en misschien had ze gelijk. Misschien ook niet. Wie zal het haar zeggen? Op dat moment zou dat Judas zijn en dan kreeg ze vast niet het antwoord waar ze op gehoopt had. ‘Sommigen willen gewoon niet aardig zijn. Waarom je best er dan voor doen?’ beantwoordde hij dan ook.

Een kleine triomfantelijke glimlach kwam op zijn gezicht bij het zien van de blik die het meisje hem gaf. Zijn woorden leken diep te hebben gesneden en het zorgde voor een voldaan gevoel. Wat hij zei, was echter wel wat hij ook dacht. Ze leek niet een zelfzeker persoon te zijn en er waren waarschijnlijk genoeg anderen op het eiland die daar gebruik van wilde maken. Dat was iets wat ze gewoon moest accepteren als ze lang op Genosha wilde blijven, maar dat leek nog niet het geval te zijn. ‘En tòch ben je mij tegengekomen, daar gaat je mooie zinnetje,’ sprak Judas waarmee dat hij een tik gaf tegen één van haar schouders, merendeels omdat hij door haar zelfzekere houding wilde breken. Het was goed dat ze zeker was over zichzelf, maar dat wilde niet zeggen dat de jongen blij was voor haar. Als je iemand de grond in wilde boren, hoorde het niet dat die persoon steeds zelfverzekerder over kwam.
Het meisje was ervan overtuigd dat het aan Judas lag, maar daar was hij het natuurlijk niet mee eens. Langs de andere kant kwam het wel door hem en vooral de geweldige mutaties waarover hij beschikte. Het slechte in mensen kunnen oproepen, was vragen om problemen. ‘Ik hoef inderdaad zo niet te doen, maar wie zegt dat ik niet gewoon zo wil doen? Want ik vind het geweldig,’ zei hij tegen het meisje. Ze moest hem niet de les gaan spellen. Als ze dat niet door had, moest ze haar hoofd een laten nakijken.

BY MITZI

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Head over heels [Judas]    wo nov 09, 2016 11:14 pm

Lorelei kende niet veel mensen die echt onaardig waren. Dat was het effect wat een nauwe gemeenschap had op velen, iedereen volgde de regels, omdat je anders meteen wijdverspreid (relatief dan, in hun kleine dorpje) bekend stond als een slecht persoon. Natuurlijk kon je dan wel een bekentenis afleggen bij de Dominee en wat Ave Maria’s zeggen, kaarsjes branden, vergiffenis vragen. Maar iedereen deed toch zijn best om het heilige boontje te zijn. Omdat God’s koninkrijk wachtte, en de buurvrouw achter de bosjes stond te spieken.

Dat was extrinsieke motivatie om aardig te zijn en mensen te vriend te houden. Maar Lorelei geloofde toch ook dat iedereen diep van binnen een kern van vriendschappelijke warmte had. Een ziel, om het zo te zeggen. Misschien was dat omdat ze niet veel kennis had van de verschrikkelijke daden der mensheid. Sommige mensen zouden nooit aardig doen? Misschien, maar ze moest het toch proberen. Kansen geven, dat was goed.

En wie goed doet, die goed ontmoet. Daar had hij helaas een vrij harde reactie op. Lorelei keek geschokt naar zijn hand, waarom deed hij dat nou? “Maar..” Nee, daar had ze geen goed antwoord voor. Misschien over een uurtje, als ze in de eetzaal zat en het gesprek liep te overpeinzen. Niet nu. Dat was ok. Ze hoefde geen debat-winnende reacties te geven, als ze maar niet opgaf. Hij deed het dus expres, tja, dat was al wel een beetje duidelijk geworden. Maar waarom? “Wat vind je er dan zo ‘geweldig’ aan om naar te doen?” vroeg ze. Er zat geen sarcasme in haar stem, wel een lichte ondertoon van ongeloof en walging.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Head over heels [Judas]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Garden-