FRUITMAND
CBOX
Bang bang [+Mia]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Bang bang [+Mia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Hazel Graham
avatar

Aantal berichten : 92

Mutant Profile
Alias: Zenith/Nadir
Mutation: Aether & Nether manipulation
Crush: Infect me with your love and fill me with your poison

BerichtOnderwerp: Bang bang [+Mia]   vr aug 05, 2016 2:09 pm

no matter what we do
no matter what happens


In Australië was het haar gewoonte om vrijdagavond samen met haar broer, Benjamin, video games te spelen. Het maakte niet uit wat hun plannen waren, ze moesten en zouden op zen minst één spelletje spelen. Vroeger vond ze die traditie een beetje kinderachtig, maar zelfs Lorenzo -die niks had met video games- zorgde altijd dat zijn vrijdagavond vrij was voor een game avond bij de Grahams. Op den duur werd het echt een feest, met frisdrank, sterke drank en versnaperingen. En als er dan eentje gewonnen was, meestal Benjamin, dan gingen ze gewoon buiten in het licht van de maan verder feesten. Daarom waren vrijdagavonden Hazels favoriete moment.

Hier op Genosha wou ze die traditie verder zetten, wetend dat thuis Lorenzo en Benjamin het ook aan het doen waren. Alleen dan wel op een ander tijdstip en met een betere temperatuur. In Amerika voelde het voor een echt Australisch meisje als Hazel aan als permanente winter. Daarom had ze nu ook een zwarte sweater aan, puur omdat haar lichaam dit koude weer niet kon verdragen. Het zorgde er wel voor dat ze behoorlijk wat rare blikken kreeg van andere leerlingen die met dit 'zonnige' weer meer en meer huid toonde. Nadir, die sluimerde onder haar oppervlakte, moest moeite doen om niet boven te komen en hun zielen op te sluiten bij de blikken die Hazel kreeg, maar Hazel trok er zich niets van aan. Wat kon het haar nu schelen? Zolang zij maar gelukkig was, alleen was het gene wat haar echt gelukkig maakte achtergebleven in Australië.

De deur naar de Game Hall stond wagenwijd open en de flikkerende lichten van alle spelletjes zorgde voor een overprikkeling van Hazels gevoelige zintuigen. De Aether die door de mutanten om haar heen stroomde drukte tegen haar hersenpan, alsof er miljoenen stemmetjes gilde dat ze haar eerst moest kiezen. De brunette drukte op het volume knopje van haar iPhone en hoopte dat ze zo alles kon buitensluiten, tot ze was waar ze wou zijn: Een zombie schiet spelletje. Het lag redelijk centraal, maar de meeste mutanten zaten liever in de raceauto's dan zich bezig te houden met zo'n 'oud' spelletje. Hierdoor moest Hazel haar beurt niet afwachten en kon ze direct een plastic pistooltje oppakken. In Australië was het haast traditie dat de vader zijn kinderen leerde schieten, omdat er zoveel gevaarlijke beesten down under zaten. Hazel had dus geen probleem met het ene salvo na het andere af te vuren. Alle zombie's werden netjes geraakt, al werden het op den duur wel heel erg veel.

Toen er in rode letters GAME OVER op het scherm stond, werd Hazel zich terug bewust van de mutanten om haar heen. Dankzij de Aether voelde Hazel hoe een meisje met haar armen over elkaar naar haar stond te staren. Vliegensvlug draaide ze zich om, waardoor haar bruine haren in het rond zwiepte. "Kan ik je ergens mee helpen?" Vroeg ze met een opgetrokken wenkbrauw, Hazels versie van een warm welkom.
coded by blair of shine & ooc


_________________

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Rhaenyra-Kari♛Anastasia♛Edithe♛Hazel
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza..
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.

BerichtOnderwerp: Re: Bang bang [+Mia]   ma aug 08, 2016 5:00 pm


Het was haar vierde dag op het eiland en de verveling was toegeslagen. Na de lessen en het avond eten had ze een kwartiertje op haar kamer rondgehangen, maar de stilte was haar al snel de keel uit gaan hangen. Vandaar dat ze nu wat doelloos door het grote gebouw zwierf. Als er iets was, waar ze niet aan gewend was dan was het niets te doen hebben. In het kamp had ze altijd wel iets te doen gehad, zelfs als er niemand gewond was geweest en ze geen aanvallen had hoeven voorbereiden. Altijd was er wel iemand die haar hulp kon gebruiken of met wie ze kon praten, hier was er geen mensen die afhankelijk van haar waren. Hier waren geen jongens en meiden met wie ze al van kinds af aan bevriend was. Heel even overweeg ze om Samuel te bellen, maar de kans was groot dat hij op het moment midden in een aanval zat en ze hem enkel zou verstoren. Het zat Mia nog steeds niet lekker dat haar mensen zonder haar verder gingen, met een oorlog die altijd al uitzichtloos had geleken. Toch wist ze dat het niet anders kon, dat ze er mee zou moeten leren leven. Er zouden in de komende tijd meer doden vallen, dan er in lange tijd gevallen waren en dat was tot op zekere hoogte haar schuld. Lang bleef ze niet bij de gedachte stil staan. Het had toch geen zin. Door aan haar mensen te denken kon ze hen niet helpen, de enige manier om hen te helpen was zo hard mogelijk trainen en hier zo snel mogelijk weg geraken.

Aan het eind van de hal die ze zojuist was ingeslagen, zag ze allerlei flikkerende lichtjes. Nieuwsgierig liep ze de ruimte gevuld met allerlei elektronische spelletjes in. Haar donkere ogen gleden over de machines, die voor haar stuk voor stuk nieuw waren. Het was niet zo dat ze wereldvreemd was en ze kon ook wel degelijk overweg me elektronica, maar al deze speelkasten waren haar vreemd. Iets dergelijks hadden ze in het kamp niet gehad. In het kamp hadden ze überhaupt niet genoeg stroom gehad voor zulke ongein. De generator die uit een kartel huis hadden mee genomen, voorzag het kamp slechts van genoeg energie om de meest essentiële apparatuur draaiend mee te houden.  Niet dat ze spelletjes als deze nodig hadden gehad. Racen, maar vooral schieten waren voor hun een bijna dagelijkse werkelijkheid geweest. Mia liep wat verder de ruimte in. Ondertussen al weer meer geïnteresseerd in de mutanten, dan in de spelletjes. Sommige gingen zo op in het spelletje, dat de adrenaline door hun aderen pompten. Andere waren rustiger. Eén van hen was een meisje met donkere haren, die het ene naar het andere kogel salvo op een stel zombies los liet. Echter, leek het meisje niet geheel rustig. Het was alsof er twee tegengestelde aspecten, tegelijkertijd actief waren. Voor een moment bleef Mia haar geconcentreerd bestuderen, iets wat het meisje kennelijk niet was ontgaan want zodra haar spelletje tot een ‘dramatisch’ einde was gekomen draaide ze zich om. “Ik denk dat de vraag is of ik jou ergens mee kan helpen.” zei Mia met een kort knikje naar het scherm en een uitdagend grijnsje op haar gezicht. No way, dat ze zich uit het veld zou laten slaan door de wat aangebrande ‘begroeting’ van het meisje. “Mia.” stelde ze zichzelf kort voor, waarna ze een stapje dichterbij deed. “Mag ik? Misschien dat we samen wat meer zombies kunnen verslaan.” Hoewel ze nog nooit eerder een dergelijk spelletje had gespeeld, wist ze vrij zeker dat ze het wel zou kunnen. Hoe veel moeilijk kon schieten met een nep geweertje, in plaats van een echt geweer zijn?  

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Hazel Graham
avatar

Aantal berichten : 92

Mutant Profile
Alias: Zenith/Nadir
Mutation: Aether & Nether manipulation
Crush: Infect me with your love and fill me with your poison

BerichtOnderwerp: Re: Bang bang [+Mia]   do aug 11, 2016 7:16 pm

no matter what we do
no matter what happens


Hazel moest toegeven dat, hoewel ze liever met haar 'boys' aan het gamen was, deze vrijdagavond ook wel eens geslaagd kon zijn. Het geweer was licht, veel lichter dan ze gewend was natuurlijk, maar het voelde vertrouwt in haar handen. Haar vader  had haar op jonge leeftijd al leren schieten en ze wist nog als de dag van gisteren hoe dat ging. Hij had lege flesjes op het hek van de achterste weide gezet en vanaf enkele meters afstand moest ze dat neerschieten. De eerste paar weken raakte ze niks, of toch niet zonder dat het per ongeluk gebeurde. Een keer was ze het zelfs zo beu dat ze erop afgerend was en alles op de grond had gesmeten. Natuurlijk kon haar vader er alleen maar mee lachen. Gelukkig ging het na enkele weken al heel wat beter en na veel trainen kon ze toch redelijk overweg met een pistool. Het kwam niet alleen handig van pas tijdens een aanval van wilde dieren, maar ook bij schietspelletjes kwamen haar talenten de hoek om kijken. Of ja, talenten, een leger zombie's werd haar uiteindelijk toch te veel en dat was het moment dat ze het andere meisje opmerkte. Haar lippen vertrokken zich in een grijns bij het horen van haar woorden en ze trok haar oortjes uit om deze in haar zak te steken. "Hangt er vanaf hoe goed je zombie's kunt neerknallen?" Hazel zette haar handen in haar zij en hield haar hoofd een beetje scheef, zodat haar bruine haren over haar schouder vielen. "Hazel," Ze stapte wat passen achteruit om plaats vrij te maken langs haar. "Be my guest," Haar arm zwierde naar achteren in een uitnodigend gebaar. Daarna pakte ze haar geweer terug op en startte ze het spel opnieuw.

Met twee ging het inderdaad beter dan alleen, veel beter! De zombie's vielen met bosjes neer en algauw kwamen ze aan in de verlaten stad. Hun mannetjes liepen geconcentreerd terwijl de geweren heen en weer gingen bij elke beweging en elk geluid. Hazel was zo gefocust dat het redelijk stil bleef tussen de twee dames of toch van haar kant. Het leek erop dat ze het gingen halen en in de toren konden, tot er plots een hele golf zombie's afkwam. De meiden deden hun best en het verbaasde Hazel hoe gemakkelijk Mia de zombie's neerschoot, maar het was te veel en opnieuw flikkerde GAME OVER op het scherm. "We killed it!" Pun intended. Hazel draaide zich om naar haar partner in crime. "Waar heb jij zo goed leren schieten?" Een not-bad-uitdrukking kwam op haar gezicht te staan, want Hazel was echt omver geblazen door de talenten van Mia.
coded by blair of shine & ooc


_________________

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Rhaenyra-Kari♛Anastasia♛Edithe♛Hazel
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza..
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.

BerichtOnderwerp: Re: Bang bang [+Mia]   zo aug 14, 2016 12:54 pm

Mia had het meisje met een uitdagend grijnsje aan gekeken. Zich afvragend of die haar zou af katten, of op haar aanbod in zou gaan. Lang hoefde ze niet op antwoord te wachtte, de mondhoeken van het meisje krulden omhoog en ze trok haar oortjes uit haar oren. Met haar handen in haar zij geplaats en haar hoofd een tikkeltje scheef, vroeg ze Mia of die zombies neer kon knallen. “Dat kan ik zeker, maar het is makkelijker als ik het je gewoon demonstreer.” zei ze met diezelfde grijns als eerder. Dit was het soort afleiding dat ze nodig had. Een schietspelletje spelen, met een mooi meisje dat ook zelf aardig met een geweer om kon gaan. In elk geval met de kleine plastic dingen die bij de machine hoorden. “Aangenaam.” zei Mia met een glimlachje, nadat het meisje zich had voorgesteld. Vervolgens liep ze wat dichter naar het spel en nam ze het nog vrije geweer uit de houder. Het was een stuk lichter dan ze gewend was, maar ze kwam er al snel achter dat het niet heel anders te hanteren was. Laden, richten, schieten. Met een zekere eenvoud schoten de meiden zombie naar zombie neer. Het was duidelijk dat het voor hen beide niet de eerste keer was dat ze een wapen, of nep wapen in hun handen hadden.

Geconcentreerd volgde Mia hun mannetjes met haar ogen. Enigszins zoekend liepen ze door het terrein, dat onderhand bestond uit een oude verlaten stad die duidelijk te lijden had gehad aan de zombie. Het was verwonderlijk hoe realistisch de makers van dit spelletjes alles hadden weten na te bouwen. De beelden en de geluiden, ze kwamen grotendeels overeen met de werkelijkheid. Op de zombies na dan, zo ver Mia wist was dat biologisch onmogelijk. Aan de andere kant, zij en alle andere mutanten waren ook enigszins onnatuurlijk. De toren die kennelijk hun eind doel was, of in elk geval een belangrijk punt in de game, kwam steeds dichter bij en heel even dacht Mia dat ze het zouden halen. Waar ze geen rekening mee had gehouden, was de enorme stroom aan zombies die ineens op hen af kwam. Het waren er zo veel dat ze haast over elkaar heen vielen en hoe meer ze er neer schoot, hoe meer er voor in de plaats leken te komen. Hazel en zij losten salvo naar salvo, zonder veel te missen, maar het was niet genoeg. GAME OVER, verscheen er in rood flikkerende letters op het scherm. De woorden van het meisje deden een grote grijns op haar gezicht verschijnen. “Yeah, we did!” zei ze, ze mochten dan wel niet het einde hebben bereikt ze waren zeker ver gekomen. “Ik ging altijd met m’n broer en wat vrienden van ons schieten in het woud achter ons dorp. We hebben daar echt hele banen uit gezet en zo nu en dan schoten we ook wel eens om wild.” Het niet geheel gelogen, ze hadden hele banen uit gezet in het woud en ze hadden ook op wild geschoten. Er was echter geen dorp en schietschijven, flessen en wild, waren zeker niet het enige waar ze op hadden geschoten maar dat ging Hazel niets aan. “En waar heb jij zo leren schieten?” vroeg Mia, die al even onder de indruk was van de talenten van het meisje als die van de hare leek te zijn.  

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Bang bang [+Mia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - First Floor :: Game Hall-