FRUITMAND
CBOX
Let's turn that frown upside down [Lydia]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Let's turn that frown upside down [Lydia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 358

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Let's turn that frown upside down [Lydia]   wo aug 03, 2016 9:25 pm

Hij was zijn zaterdagmorgen begonnen met een relaxed ontbijt, totaal chill met zijn benen op tafel en een broodje, een eitje, koffie. Hmmm. Dit was het leven, heerlijk weekend. Allen kon dat rustige stilzitten echter maar even volhouden voordat hij opsprong en zijn spullen bijeen raapte. Er was een tijd van komen en een tijd van gaan en hij had zin om te gaan. Waarheen wist hij niet meteen, maar het heerlijke zonnetje lonkte aantrekkelijk. De oranjeharige jongen laadde dan wel niet op als een letterlijke batterij in de zon, maar het licht gaf hem en zijn mutaties een flinke oppeper. Dus hij zond de bekenden die hij tegenkwam een zonnegroet, oftewel een handje vol sparkles. Het was een shiny begroeting, iets wat een aantal vreemde blikken trok, maar - zo hoopte de optimistische Allen - ook een beetje plezierige verbazing bracht. Het was een prettig idee dat hij misschien iemands dag beter had gemaakt.

Buiten trokken de kassen zijn aandacht. Na een kort geklungel met een gevulde gieter en een beangstigd meisje dat zijn gevoel voor humor totaal niet kon waarderen vluchtte hij naar binnen. Niet omdat hij zich schaamde, maar omdat ze een docent dreigde te roepen. Boeh. Saai. Hij had haar gezegd dat hij haar wel eventjes water zou geven, aangezien ze er nog van moest groeien. Dat was alles wat een tiener nodig had: Zon, water, pizza. De opmerking had hem aan Wren doen denken en dat had hem afgeschrikt. Warom zat ze de laatste tijd zo veel in zijn hoofd? Sinds ze samen op een nieuw eiland allerlei nieuwe ervaringen op konden doen waren ze een stuk dichter naar elkaar gegroeid, maar nu voelde alles opeens vreemd aan. Was het omdat hij door haar naar deze school was gekomen? Of was het eerder voor haar, dat hij gekomen was. Ugh. De gedachten irriteerden hem. Hij moest, zo besloot Allen, gewoon iemand anders vinden om hem af te leiden. Iemand totaal anders dan Charlie en Wren. Een nieuwe vriend, of als dat te snel ging gewoon een nieuwe kennismaking en wat lol. Dat was toch niet te veel gevraagd? Maar de mensen buiten waren allemaal saai, aan het lezen of aan het zonnen. Kom op. Leef. Beweeg!

De plantenrijen in de kassen konden hem echter ook niet echt bekoren. Hij hield wel van buiten zijn en ook de natuur kon hij wel waarderen. Maar dan in het wild. In het echt. Niet allemaal soorten op een rijtje, gescheiden in potten. Peinzend las hij de bordjes met mysterieuze latijnse namen hardop voor. Alleen de naam Rosaecae Rosa sloeg nog ergens op. Pff. Het was zo'n omhooggevallen onzin om de ouderwetse 'officiele' namen te gebruiken voor plantjes. Een pot met groen, dat was alles wat het was, en daar gingen mensen dan arrogant over praten. Botanisten, yeah right. Hij trok handenvol van de bordjes uit de grond. Een beetje uit verveling en baldadigheid, een beetje uit onzinnig protest tegen de orde. En omdat hij er toch wat mee moest begon hij ze door elkaar te husselen. Niemand merkte het verschil tussen een Orchis Militaris en een huppeldepupis bladiebla, toch? Allen verveelde zich nu echt heel erg, zo erg zelfs dat hij herinneringen begon op te halen aan thuis. ''Romeo, oh, Romeo, waar zijt gij?'' kwetterde Allen met een schril piepstemmetje. Hij immiteerde zijn kleine zusje, die vorig jaar op schooltoneel had gezeten en uren met hem en zijn broer had willen oefenen. Dat hij hier nu aan dacht betekende niet veel goeds voor zijn niveau. Hij prikte nog een kaartje op de verkeerde plaats en keek rond. Hij wilde gewoon gezelschap. Was dat teveel gevraagd? Blijkbaar wel. ''Can anybody heaaar me?'' zong hij dan melodramatisch. Wat een iets te warme, zonnige kas, verveling en vochtgebrek wel niet met een man kon doen.

[Sorry, mijn post raakte gedelete dus dit is versie 2 en die is altijd fluttiger ;w; Gereserveerd voor Lydia.]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden
avatar

Aantal berichten : 263

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   do aug 04, 2016 4:01 pm




Ugh. Zaterdagmorgen en zij was al wakker. Normaal sliep ze door tot een uur of twee drie in de middag, maar de zon die fel op haar gezicht scheen was nou niet iets waar ze goed door heen kon slapen. Niet dat ze de afgelopen nacht zo lekker het geslapen, maar ja. Ze was het wel gewend dat de natuur (en dan voor namelijk de zon) haar tegen werkte. Toch probeerde ze haar dag er niet door te verpesten en stapte ze haar bed uit. Door de zonnige dag die haar blijkbaar te wachten stond trok ze een licht blauw rokje aan met een t-shirt met lila kleurige bloemen er op. Niet echt een outfit wat voor een vrij bekende psychopaat had kunnen verwachten, maar wel iets waar je Lydia snel in zou vinden. Aan de buitenkant mocht ze er dan o zo lief uit zien, maar vanbinnen was ze niet zo lief. De meeste mensen kende haar dan ook wel en bleven snel uit haar beurt. Dat zorgde er voor dat Lydia genoeg ruimte had om te doen wat ze wilde, zodat ze haar mutatie beter kon leren gebruiken. Waarvoor ze haar mutatie voor zal gebruiken hoefde niemand te weten. Dat waren ook hun zaken niet. Het enige nadeel was wel dat ze hier al ander half jaar rondliep en het begon haar vreselijk te irriteren. Ondanks de irritatie die zich in haar aan het opbouwen was hield ze zich nog aardig gedeisd. Al zou het niet lang meer duren tot ze weer ging doen waar ze goed in was.

Haar haren vielen als rode lokken over haar schouders en met een kleine grijns op haar gezicht liep ze naar buiten. De zon die fel op haar gezicht had staan branden, toen ze nog in bed lag voelde buiten net zo warm aan. Voor de meeste mensen werkte de zon positief, maar bij haar niet. Ze werd er nou niet bepaald vrolijker op, zoals anderen dat werden. Heup wiegend bleef ze lopen en om haar heen kijken. Niet wetend wat ze ging doen of waar ze heen ging bleef ze het pad volgen. Een aantal mensen gingen voor haar opzij iets waar ze wel van hield. Zo wisten ze in ieder geval dat ze haar niet in de weg moest lopen. God mocht weten wat er ging gebeuren bij deze die niet aan de kant gingen voor haar.

Waarom ze precies de plantenkas binnen kwam was voor haar niet helemaal duidelijk. Het gaf haar alleen wel herinneringen terug van de laatste keer dat ze hier was geweest. Ze had het meisje Grace hier flink toegetakeld en het was het moment dat Charlie voor het eerst ontmoette. Wat een geweldige dag was dat geweest, ondanks dat ze er zelf ook niet zonder kleerscheuren uit was gegaan. Met grote grijns keek ze naar het plafond. Ze wist nog als de dag van gister dat ze het meisje zo hard tegen het plafond had aan gedrukt en weer naar beneden had laten vallen. En dat enkel en alleen door het gebruik van haar mutatie. Waarom ze dat had gedaan? Omdat Grace haar in de weg had gelopen, toen ze een spin wilde vermoorden. Het was maar een spin! Iedereen vermoordde spinnen, maar ja wat gebeurd was was gebeurd. Door een kwetterende stem werd ze uit haar gedachten getrokken en keek ze boos om zich heen. Van achter de planten waar zij stond zag een schim bewegen. Met een geïrriteerde zucht liep ze op de persoon af die melodramatisch had gezongen:“Can anybody heaaar me?” Lydia had met haar ogen gerold en met haar armen voor haar borst naar hem staan kijken. “Ja, ik kan je horen,” sprak ze geïrriteerd. Ze keek de jongen aan met een opgetrokken wenkbrauw. “Sommige mensen zijn hier voor rust, dus shut up en zet die bordjes weer op de goede plek,” zei ze wijzend naar de bordjes die hij had verwisseld.  

OUTFIT

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 358

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   zo aug 07, 2016 3:49 pm

Het meisje dat hem benaderde zag er verrassend lief uit in haar pastelkleurige kleding. Waarom verrassend? Omdat ze zo ontzettend bitchy deed. Bizar hoe boos iemand kon worden om een klein beetje geluid. Hij had een remedie voor zijn verveling gevraagd, maar wat kreeg hij..? Een vervelend kreng. Allen weigerde echter zijn humeur te laten verpesten, hij was verveeld maar vrolijk en dan mocht zij nog zo geirriteerd reageren, hij zou het niet laten werken. Lalalalala, hij was immuun tegen chagrijn-virus. Allen liet zijn grijns expres groeien.Niet precies waarvoor hij aan het vissen was geweest, maar hij zou het ermee doen. ''Ah, mijn lokroep had toch nog effect,'' reageerde hij met een subtiele schouderophaal. Hij wilde er nog iets aan toe voegen over een vogelsoort, maar besloot dat dat te hard was. Heel misschien was er nog een kans dat ze niet verschrikkelijk irritant was. Kom op, de kracht van het rode haar, kom op, zeg iets leuks, meid.

Maar het werd erger. Bordjes terug zetten? Ugh. Wie had een stok in haar achterste gestoken? Wat een slechte advocaat voor het roodharige ras. ''Wat dacht je van...'' sprak hij nadenkend, algauw gevolgd door zijn antwoord: ''Nee?'' Hij draaide een van de bordjes rond in zijn hand, voorkant-achterkant, heen en weer. Vlug bukte hij zich en prikte het bordje in de grond naast een grote groene plant. ''Maar als jij je geroepen voelt om de puzzel te kraken, ga vooral je gang.'' Vriendelijk knikte hij haar toe, waarna hij de drie overgebleven bordjes in haar richting uitstak alsof het een bosje versgeplukte bloemen was. Zelfs als hij het zou willen zou hij die bordjes niet meer op de goede plek kunnen krijgen, al die namen, hij zou gek worden. Dus het was maar goed dat hij weigerde het ook maar te proberen, absoluut.  
tagged | Lydia |

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden
avatar

Aantal berichten : 263

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   di aug 09, 2016 12:32 pm




Lydia was uit haar gedachten getrokken door een schelle stem van een of andere dude. Ze hield er niet van als mensen haar rust verstoorde zonder dat ze wist dat zij in de buurt was. Waarom keken mensen nooit om zich heen voordat ze in het rondte gingen praten en schreeuwen. Sommige mensen kwamen hier daadwerkelijk voor hun rust of om oude herinneringen naar boven te halen. Tegenwoordig hadden mensen gewoon geen respect meer. Waar ging de wereld toch heen?
Zonder de jongen te begroette was ze al op hem afgestapt.Gelijk had ze haar geïrriteerde toon in haar stem gezet om te laten overkomen dat hij iets fout had gedaan. Maar door wat hij zei werd het er voor Lydia niet beter op. Hier stond ze weer met iemand die hartstikke irritant was en het leuk vond om sarcastisch te reageren. Het was niet haar probleem dat mensen dan aan haar verkeerde kant kwamen te staan. Door de vogelkreet die iets te luid was haar oren was het voor haar klaar. “Omdat ik je kan horen betekent nog niet dat ik meer van je wil horen,” zei ze kalmpjes. In haar hoofd telde ze tot tien en ze schudde vervolgens zuchtend haar hoofd. “Hou het gewoon een beetje rustig wil je?” vroeg ze vervolgens.

Wie dacht de jongen wel niet wie zij was? Omdat ze rood haar had betekende nog niet gelijk dat ze zich het zelfde zou gedragen als hij dat deed als rood harige. Nee, als je nu aan haar zou vragen welke kleur haar ze had dan zou het aardbei blond zijn. Ga toch eens weg met je rode haar. Lydia stelde wat pissed voor om de bordjes terug op de plek te zetten, maar het antwoord wat ze daar op kreeg maakte het alleen maar erger. Ze had haar beste gedaan om kalm te blijven, maar ook haar geduld raakte op. “Maar als jij je geroepen voelt om de puzzel te kraken, ga vooral je gang.” sprak hij vriendelijk met een knikje, maar voor haar was het niks vriendelijks. Met een fake glimlach op haar gezicht liep ze op hem af. Ze griste de bordjes uit zijn handen en zette ze op de goeie plek. Ze moest bij sommige het verkeerde bordje er weer uit steken en ergens anders weer in stoppen; maar veel werk was het niet. “Leer voortaan je biologie, misschien leer je dan nog iets,” zei ze als advies. Ze stond dicht bij de jongen en ze had de ruimte om recht in zijn ogen te kijken iets wat haar bron was om haar mutatie in werking te zetten. Maar ze had geen zin om haar mutatie te gebruiken op iemand die het niet waard was. “Al denk ik niet dat iemand zoals jij überhaupt iets kan leren,” zei ze licht spottend en keek hem licht arrogant aan. Hij had haar ochtend verpest, dus zij zal nu zijn ochtend verpesten.

OUTFIT

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 358

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   do aug 11, 2016 1:13 pm

Het was een duidelijk staaltje van opposites attract. Zij wilde hier niet zijn bij hem, hij wilde haar maar al te graag een flink eind weg hebben.. En toch was zij naar hem toe komen lopen om hem te verkondigen hoe irritant hij wel niet was. En toch ging hij erop in in plaats van weg te lopen. Al was dat laatste ook wel een beetje een misplaatst gevoel van trots, alsof weglopen opgeven was en opgeven des duivels. Dat kreeg je wanneer je super compititief was en al tijden geen wedstrijdje in wat dan ook meer had kunnen spelen, dan ging je brein eigen uitdagingen verzinnen, zoals 'zorg dat dat wijf oprot en win de kassen als jouw terrein.'

Het meisje maakte een snibbige opmerking en Allen grinnikte uitdagend. ''Als je niet meer van me wilde horen, waarom kwam je dan helemaal hier heen?'' Het feit dat ze hierheen was gekomen om hem de mond te snoeren liet hij maar even achterwege, zij sprak hem aan, dan sprak hij logischerwijs terug. En dan hoorde ze hem weer. Eigen schuld, dikke bult.  
Haar verzoek om een beetje rust klonk bijna redelijk. Bijna. Ware het niet dat ze meteen daarna meende het recht te hebben de wijze schooljuffrouw uit te hangen en van hem te eisen dat hij ongedaan maakte waar hij net zoooo veel moeite aan had besteed. No way, Jose. Geen rust en zeker geen teruggezette bordjes. Niet door hem tenminste.

Ze was even druk in de weer om de bordjes weer op de goede plek in de vochtige potgrond neer te zetten, maar kwam dan triomfantelijk weer terug. ''Bravo, bravo,'' complimenteerde hij haar met een pesterig trage klap in zijn handen. Het meisje kwam lekker dichtbij en Allen trok een wenkbrauw naar haar op. ''Oh, darling, je wilt niet weten hoe goed mijn biologische kennis is. Misschien niet van planten, maar...'' Zijn suggestieve smirk maakte al veel duidelijk van zijn insinuatie. Niet dat hij echt trek had in een hapje roodharige bitch.
Ben je boos, koop een doos, zet hem op als hoed. Verberg je lelijke rotkop zodat ik er geen last meer van heb, dan komt alles wel weer goed. Ze was niet lelijk ofzo, maar haar humeur maakte haar voor Allen totaal onaantrekkelijk. Wat overigens niet inhield dat hij zou stoppen met proberen het bloed onder haar nagels vandaan te halen met foute opmerkingen. ''Of wil je dat wel ontdekken en kwam je hier voor een bijlesje,'' fluisterde hij liefjes met een glimlach die velen als schattig zouden bestempelen.
tagged | Lydia |

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden
avatar

Aantal berichten : 263

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   zo aug 14, 2016 2:14 pm




Vanbinnen kookte Lydia al van woede. Waarom konden sommige mensen niet gewoon gelijk naar haar luisteren? Dan had zij nergens last van en dan konden die mensen ook weer rustig door gaan met een zielige leventje. Het zou haar niet boeien wat ze daarna zouden doen, zolang ze hun mond maar dicht hielde of van haar weg zouden lopen en naar haar luisterde! Blijkbaar had deze jongen zijn oren alleen voor de sier en zijn mond om tegen te spreken. Ze zou er verandering in brengen, maar ze moest de kalmte houden die ze aan de buiten kant liet zien. Ze zou hem niet laten merken dat al van woede kookte en hem zeer graag de uitweg wilde laten zien op een zeer pijnlijke manier. Ze moest zich immers ook een keer redden zonder woede en zonder mutatie. Al was haar mutatie erg gemakkelijk om te gebruiken en ze zag er geen schaamte voor om er helemaal op los te gaan. Echter koos ze er nu voor om kalm te blijven en met woorden weg te krijgen. Desnoods zorgde ze ervoor dat hij haar enorm irritant zou gaan vinden. Het kon haar allemaal weinig schelen, maar zij bleef hier.

“Als je niet meer van me wilde horen, waarom kwam je dan helemaal hier heen?” Vroeg hij, nadat hij uitdagend had gegrinnikt. Lydia zuchtte, zo moeilijk was het toch niet? Ze had hem al uitgelegd en alsnog vroeg hij dit. “Als ik niet was gekomen dan was je nu nog door gegaan met die vervelende geluiden,” hierbij doelde ze vooral op het “oh oh romeo” gedeelte en het schelle vogel geluid. Als het nog gewoon praten was geweest tegen iemand anders dan kon ze nog wel begrijpen dat hij dan geluid maakte. Praten was immers een stuk minder irritant dan de geluiden die hij had gemaakt. Zo lief was ze nog wel om dat te bekennen. “Volgende keer kun je ook even kijken of er mensen in de buurt zijn. Je kunt ze dan vragen of ze hier voor de rust komen, als ze dat niet doen dan kon je gewoon door gaan met die geluiden die je maakt,” sprak ze kalmpjes om hem wat advies te geven. Haar uitdrukking op haar gezicht stond vriendelijk. Het was voor haar dan ook moeilijk om zo’n zeldzame blik op te zetten voor al bij iemand die zo vreselijk irritant was.


Om hem behalve wat advies ook nog extra les biologie bij te leren zette speciaal voor hem de bordjes op de goede plaats. Stiekem was ze zelf nog wel verbaasd dat ze het hem niet zelf liet doen, maar zo nu en dan moest ze er wat voor hebben om iets weg te krijgen. “Bravo, bravo” complimenteerde hij haar, waarop ze geen reactie gaf. Hij moest echt eens beter opletten tijdens biologie. Een spottende opmerking van haar volgde, toen ze een stap dichterbij zette en hem recht in zijn ogen. Hij moest een verkeerde beweging maken of hij lag aan de andere kant van de kas. “Oh, darling, je wilt niet weten hoe goed mijn biologische kennis is. Misschien niet van planten, maar...” sprak hij. Lydia trok een wenkbrauw op, terwijl een smirk op zijn gezicht liet verschijnen. Ze rolde met haar en dacht “typische fuckboi’s”. In plaats van de jongen weg te sturen met haar mutatie of een boze opmerking te maken toverde ze een klein grijnsje op haar gezicht. Ze was wel nieuwsgierig waar deze toneel act naar toe zou gaan als ze met hem mee zou spelen. “Of wil je dat wel ontdekken en kwam je hier voor een bijlesje,” fluisterde hij met een glimlach. Lydia zuchtte en zachtjes lachte ze kort. “Ik denk dat ik zelfs in dat opzicht meer weet dan jij,” zei ze uitdagend. Het was geen leugen wat ze zei. Ze dacht, nee ze wist dat ze daarover mee zou weten.

OUTFIT

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 358

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   wo aug 17, 2016 12:59 pm

Als water en vuur dezelfde oranje kleur zouden hebben zou dat de perfecte representatie zijn voor de clash tussen Allen en het mysterieuze meisje vol chagrijn. Dan was hij natuurlijk het vuur, want dat was veel beter. Zij mocht het water zijn, even saai en laf en smakeloos als haar ontzettend saaie uiteenzetting over het juiste stappenplan dat je moest doorlopen als je het ook maar in je hoofd haalde om je mond open te trekken in een omgeving waar andere mensen wellicht voor hun kostbare rust waren. Boehoe, ze was toch geen tachtig-jarige taart met hartproblemen, die bij elke verstoring van haar stokkie kon gaan? Rust was geen recht ofzo, en als je dan zo nodig stilte wilde ging je maar daar de bibliotheek, waar saaiheid heerste. Daar zou je types als Allen in ieder geval een stuk minder vaak tegen het lijf lopen. Maar de buitenlucht was van iedereen en een plantenkas was nou niet meteen een stiltegebied, als je het hem vroeg. Met rollende ogen maakte hij duidelijk hoe hij haar prachtige stappenplan afwees, daar hoefde hij verder geen woorden meer aan vuil te maken.

Haar reactie op zijn pesterige biologie-insinuaties was onverwachts. Hij had gedacht, nee, gehoopt dat dat genoeg was om haar over de streep te duwen. Zodat ze weg zou rennen om een docent te halen of een andere soortgelijke dramatisch saaie actie. Nee, ze daagde hem uit alsof ze echt geloofde dat zij hiervan meer af wist. Terwijl haar zedige kleding eerder het signaal gaf van iemand die second base als handjes vasthouden beschouwde. Laat me niet lachen. Hij kon niet echt uit zijn blik verbergen hoe zeer hij haar woorden in twijfel trok, maar probeerde dat ook nauwelijks. ''Ohja? Jij weet meer?'' vroeg hij geïnteresseerd. ''En hoe wilde je die claim gaan bewijzen?'' Het was toch altijd zo dat iemand die iets beweerde dat ook moest waarmaken of aantonen? Hij was benieuwd wat lila-meisje van plan was. Misschien een echt bijlesje in planten namen, omdat ze die blijkbaar zo goed kende?
tagged | Lydia |

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden
avatar

Aantal berichten : 263

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   vr aug 19, 2016 10:01 pm




Lydia vroeg zich af hoe oud de jongen zou zijn? Sowieso durfde ze met zekerheid te zeggen dat hij zich niet gedroeg naar zijn leeftijd. Ze had hem uitgelegd dat hij de volgende keer moest kijken of er geen mensen waren die er voor hun rust kwamen, maar als een koppig klein kind had hij zijn ogen gerold. Automatisch deed zij het zelfde. Ze had een hekel aan kinderen en bij haar moest je dan ook niet aan komen zetten met kinderachtig gedrag. Voor al niet door dat ze al kookte van woede binnen in. De jongen moest nog één domme kinderachtige opmerking maken of ze zou het op haar gebruikelijke manier af handelen met hem. En dat zouden hij en de docenten hier op het eiland geen goed idee vinden. Niet dat het haar tegen hield. Nee, ze hield zich door niemand tegen behalve door zich zelf Ze zette zelf de eisen hoog dat ze hem weg zou krijgen met enkel woorden. Dan moest blijkbaar toch wel iets beter haar best doen. Geen probleem, vond ze. Ze had voor alles wat hij zou zeggen wel iets om op terug te zeggen. Of dat er voor zou zeggen dat hij weg zou gaan, wist ze niet. Maar het was in ieder geval te proberen.

Het was een feit Lydia was een slimme meid. Dat zag je ook wel aan de resultaten die ze terug kreeg. Ze hoefde amper te leren en ze had een goede voldoende. Biologie was haar beste vak, dus ze hoefde ook niet bepaald na te denken welk bordje bij welk plant paste. Ze had de bordjes niet terug gezet, omdat hij haar toe had gewezen dat ze het moest doen. Ze had de bordjes weer terug gezet, omdat de jongen zich gedroeg als een kind, maar zeer waarschijnlijk ook de slimheid had van een kind. En de meeste kinderen waren nou eenmaal niet zo slim. Hij kon er niks aan doen, hoor. Hij had gewoon netjes zijn huiswerk moeten maken.
Planten waren alleen niet het enige waarvan ze wist dat ze meer wist. Sowieso wist ze ook meer over het feit dat hij het andere gedeelte van biologie wel beweerde te kennen. Gelijk had ze in haar hoofd een lijn getrokken dat hij bij de fuckboi’s hoorde. Niet dat ze daarvoor aan de kant zou gaan of weg zou gaan lopen. Ze ging er juist tegen in. Iets wat net zo onverwachts voor hem zou kunnen zijn als voor haar.

“Ohja? Jij weet meer?” vroeg hij geïnteresseerd, nadat hij een ongeloofwaardige blik in zijn ogen had gekregen. Een scheef grijnsje sierde haar roze lippen en bleef hem aan kijken met haar groen bruine ogen. “En hoe wilde je die claim gaan bewijzen?” Bedenkelijk keek ze even naar boven en keek toen weer terug met diezelfde uitdagende blik. “Waarom zou ik die claim aan jou bewijzen?” vroeg ze uitdagend. Ze zette nog een klein stapje naar voren, maar bleef hem in zijn ogen aan kijken. “Ik denk dat het vrij logisch is dat ik meer weet van dat onderwerp,” sprak ze nog iets meer uitdagender. Een grijns kwam op haar gezicht en ze gaf hem een kleine knipoog. Zelfs zij wist niet zeker of dit een toneelstukje was of niet.

OUTFIT

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 358

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   za aug 27, 2016 7:47 pm

Allen was niet gewend aan mutanten in zijn omgeving. Buiten zijn talrijke familieleden dan. Mutaties tierden welig in hun roodharige familie, misschien was de oorzaak van zijn awesome lazerpowers wel een recessief gen net als zijn haarkleur. Ach, dat was nog eens uniek. Maar hier op het eiland was het mutantengen helemaal niet uniek en dat was eigenlijk wel iets om rekening mee te houden als je iemand liep te irriteren. Maar, zo vertelde hij zichzelf, het was zijn goed recht, want zij begon. En ze had de pech dat hij geen pushover was, geen sulletje dat boog voor haar en elk woord uit haar mond als poëzie behandelde. Nee, zij duwde hem en hij duwde gewoon terug. Dit was dan nog vocaal gehannes, maar als ze aan hem zat kon ze rekenen op een klap terug. Gelukkig was het zo ver nog niet en misschien zou dat ook wel helemaal niet zo ver komen. Als zij gewoon opgaf en haar feeksengedrag ergens anders ging beoefenen.

Toen ze hem een ontwijkend antwoord gaf kon hij het niet laten om te lachen. "Hahaha, jaja, dat is precies wat ik ook zou zeggen... Als ik wist dat ik zou verliezen." Maar ze was nog niet klaar, er moest nog een schepje bovenop. Dat het logisch was dat zij er meer van wist. Nu werd het pas echt mooi, hij had nog nooit een meisje zo trots horen verkondigen dat zij sletteriger was dan iemand anders. "Eerlijk gezegd denk ik dat jij het beter bij bordjes met plantennamen kan houden," sprak hij dan schouderophalend terwijl hij haar schattend aankeek. Het klonk redelijk hard, maar het was dan ook niet lief bedoeld. "No offense," voegde hij daar ongemeend aan toe. Hij was benieuwd of ze de boodschap al door had: hij mocht haar niet en dat zou niet zo snel veranderen zo te zien.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden
avatar

Aantal berichten : 263

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   vr sep 23, 2016 10:49 am




Wat deze jongen ook van plan was dat kon haar echt helemaal niks schelen. Eigenlijk kon ze al heel simpel zeggen, om er niet te veel woorden aan vuil te maken, hem niet uit staan. Toch zou ze niet zomaar weg lopen zonder dat ze echt haar punt goed duidelijk had gemaakt. Er was alleen een groot nadeel, de jongen stond op winnen. Lydia had namelijk geen idee wat echt haar punt was, maar toch vond ze dat gelijk had. Sowieso had ze gelijk dat ze slimmer was dan hem, maar dat hoefde ze niet echt uit te leggen. Ze wist toch wel beter en was nou niet van plan om cijferlijsten te vergelijken. Het ging nu vooral om het feit dat hij eerder zou weg lopen dan haar, ook al ging het gesprek niet echt ergens over. Lydia zou alleen moeten bewijzen dat ze niet alleen beter was in het onthouden van plantnamen, maar ook over een ander onderwerp van biologie. Oh, en ze wist maar al te goed welk onderwerp dat was. Ze was alleen niet van plan om daar ook aan toe te geven. Ze wist wel beter dan toegeven aan een fuckboi.

“Hahaha, jaja, dat is precies wat ik ook zou zeggen... Als ik wist dat ik zou verliezen. ” Was zijn reactie. Lydia rolde met haar ogen en schudde haar hoofd. Typisch iets wat een fuckboi zou zeggen. Ze kon hem echt niet uit staan, dus kaatste ze maar weer wat terug. Ze wist dat het er eerder uitkwam als ze wilde zeggen dat ze een meer een slet was dan dat hij dat was, maar dat maakte niet uit wat hij vervolgens van haar zou denken. Zolang hij maar even goed in zijn hoofd prentte dat zij slimmer en beter was in elk onderwerp waar de jongen het graag over wil hebben. “Eerlijk gezegd denk ik dat jij het beter bij bordjes met plantennamen kan houden, ” sprak hij schouderophalend. Ze kneep voor een seconden haar ogen even tot spleetjes, waarna ze hem kalmpjes aan keek. Bijna zo kalmpjes dat het eng over kwam. “No offense, ” voegde hij er aan toe. Ze hoefde geen bevestiging te hebben dat hij dat helemaal niet meende. Dus ze zuchtte eventjes en mompelende even tegen zichzelf. Even keek ze naar een aantal plantenbordjes die ze eerder had terug gezet, waarna ze een stap dichter naar de jongen toe deed en zich zelf er aan toe gaf. Zacht drukte ze haar lippen tegen de zijne aan, waardoor ze zelf ook een beetje schrok dat ze hem nog meer aan de winnende kant zette. Ze maakte haar lippen los van de zijne en bleef hem nog even aan kijken, terwijl haar gezicht nog dicht bij de zijne was. “Oh dear, ik denk dat ik toch wel gelijk had,” sprak ze met een scheve grijns.

OUTFIT

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 358

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   vr sep 23, 2016 4:31 pm

Hehehe, wat was het toch een leuk gezicht hoe ze geïrriteerd raakte. Allen hield er wel van iemand een beetje te stangen, vooral als iemand er –in zijn optiek- om vroeg en dan ook nog eens zo grappig reageerde. En de truttige roodharige meid verdiende het volgens hem volkomen. Oh boehoe, de bordjes stonden niet goed? No shit. Dat was het hele punt. Waarom deed ze zo veel moeite voor stomme latijnse naampjes. Die boeiden toch niemand.

Zijn reacties pasten perfect in het plaatje van de irritante slungel die hij soms kon zijn, uitlokkend en pesterig. Op zulke momenten liet hij geen enkele kans voorbij gaan voor een leuke scherpe opmerking. Hij had daarvoor vele tacktieken. En aangezien ze er vrij preuts uit zag was hij begonnen over een interessantere biologie dan planten naampjes. Wat dan? SEKSUELE VOORTPLANTING LOLOLOL. Nee, Allen was heel volwassen, en als je hem kinderachtig noemde gold het wat-je-zegt-ben-je-zelf principe dat in het handboek van het leven stond. Hij daagde haar een beetje uit, gewoon om te zien of ze al zou afdruipen als ze zag hoe irritant hij kon zijn, Maar het meisje bleef staan en sprak wat loze woorden en dat kon hij natuurlijk niet laten glippen. Bij anderen hadden haar uitdagende woorden misschien geleid tot een toenadering van de flirtende aard, kuch Faye kuch, maar in dit geval lachde hij haar zo ongeveer recht in haar gezicht uit. Omdat het kon.

En daar werd nog even een no-offense belediging bovenop gegooid. Kom op, schat, doe je vurige haren er eer aan en barst uit in een vulcaan van hilarische woede, doe het! Waarom bleef ze zo kalm staan. Allen had echt gedacht dat ze hiermee over haar breekpunt geduwd werd, maar ze keek hem aan als een of andere uitdrukkingsloze robot zonder emoties. Had ze moeite om een reactie te bedenken, omdat ze te dom wa- Nee, ze kuste hem. Waarom kon hij op geen enkele mogelijkheid bedenken. Nopenopenope. Het was gauw weer voorbij, maar het was al te veel naar zijn zin. Dit kind was niet helemaal goed in d’r hoofd ofzo. Hij was natuurlijk woest aantrekkelijk, maar hier had hij helemaal geen behoefte aan. BAH. Allen veegde zijn lippen af aan de mouw van zijn vest en keek haar vol afkeer aan. Ze deed stoer alsof ze nu een weddenschap had gewonnen, maar Allen zag de humor er niet zo van in – ja dat kon soms gebeuren – omdat hij dit eigenlijk helemaal niet leuk vond.

“WAT?” riep de jongen verafschuwd.  Alleen omdat hij een jongen was, alleen omdat hij een flauwe opmerking had gemaakt, een innuendo naar voortplanting.. Betekende niet dat hij hier behoefte aan had. Hij had geen enkele indicatie van interesse gegeven, waarom dacht ze dat ze zomaar zoiets uit kon halen. Omdat ze een meisje was en meisjes altijd verteld werd dat jongens alleen maar uit waren op sex? Nou, die mythe was dan ook weer de wereld uit geholpen. “WAT DE FUCK!” Met een vies gezicht keek Allen haar aan. Allen hield geen enkele rekening meer met het volume van zijn stem of de wedstrijd in coolheid die hij in zijn hoofd met haar had aangespannen. Dat was allemaal voorbij. Hoe durfde ze zomaar over te gaan tot fysiek contact? Had hij niet even veel recht als wie dan ook om nee te zeggen? Was het niet zo dat je expliciete instemming of tenminste een hint daarnaar, moest hebben voordat je het aandurfde om iemand te kussen? Ze kende zijn naam niet eens en hij de hare niet. Ugh, hij voelde zich hier echt niet prettig bij. “Wat is er in godsnaam MIS met jou?! Ben je GEK ofzo??” In welke waanwereld had dit haar een goed idee geleken?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden
avatar

Aantal berichten : 263

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   di sep 27, 2016 12:12 pm




Lydia was zelf ook wel verbaasd geweest bij het idee dat ze had gekregen. Het was namelijk niet iets wat ze vaak deed of snel zou doen. Waarschijnlijk zou ze nog sneller iemand vermoorden dan iemand uit het niets zoenen. Alleen zijn reactie was precies dat ze wilde krijgen. Voor haar was het geen belediging dit ging precies volgens plan. Voor extra controle bleef ze hem aankijken in zijn ogen, waarbij ze vrijwel direct controle kreeg over zijn bloed en voelde dat hij aangespannen werd. Ze had hem uit zijn comfortabele zone getrokken en dat was goed. Eens kijken wie nu als eerst weg zou gaan, want het zou niet lang hoeven duren tot haar psychopatische hoofdje hem helemaal gek hadden gemaakt.

“Wat is er in godsnaam MIS met jou?! Ben je GEK ofzo??” Ging hij verder. Een tevredenheid stond in haar ogen en ze bleef hem kalm aankijken. Ze gaf hem geen enkele verbalen reactie, maar haalde gewoon haar schouders op. “Wat houd jou nog tegen om hier te blijven?” vroeg ze uitdagend. Er zat iets gemeens en kouds in haar stem dat bij de meeste mensen een rilling over hun rug liet lopen. De jongen hoefde een verkeerde beweging naar haar toe te geven en ze zou bij het zelfde doen als ze hier bij Grace had gedaan. Wat ze precies had gedaan zou hij wel achter komen als hij iets verkeerds deed wat haar niet aan stond. Al maakte het niet veel uit zijn hele hoofd stond haar niet aan. “Ga dan,” zei ze hard en koud. Ze bleef zo relaxed staan en zo kalm dat er geen emotie te zien was op haar gezicht. Ze trok zich niks aan dat hij vond dat hij het vies had gevonden wat ze had gedaan of dat hij haar nu gek vond. Ze was het wel gewend en ze zou daar ook niet snel een verandering in brengen.

OUTFIT

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 358

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   wo okt 05, 2016 11:38 am

Dit was niet OK. Buiten het feit dat het ranzig, onverwacht, een slechte kus en totaal niet romantisch was, was het bovenal gewoon niet in orde.
Dat realiseerde hij zich plotseling, helemaal helder.
Het was niet OK dat zij aan hem zat, net zoals het niet OK was als hij dat deed bij een ander. Zo simpel was het.
Niet. OK. Meer hoefde er niet over haar gedrag gezegd te worden.
Het was een morele regel die, voor zover Allen het wist, universeel bekend was.
En toch hield ze zich er niet aan. En dat kon maar één ding betekenen.
Ze was gek. Helemaal gek, knettergek, gek in d’r domme lelijke hoofd. Craycray. Idioot. Zoals hij al vermoed had door haar neurotische gedrag met die bordjes en haar onmiddellijke irritatie om zijn grappig bedoelde uitroepen. Maar nu was het bevestigd. Helemaal confirmed, net zoals Half-life 3.

Het voelde alsof hij opeens elk adertje in zijn huid kon voelen kloppen, wat zijn houding alleen maar meer gespannen maakte. En terecht, als je het hem vroeg. Misschien zouden mensen lachen om het verhaal als ze het later zouden horen, hem een aansteller noemen. Misschien had hij vroeger ook gelachen als hij hoorde van een jongen die zo reageerde wanneer een meisje actie ondernam en zo haar lippen op de zijne plantte. Dat was gay, dat was stom, mannen wilden meiden, toch? Nou, nee. Allen zag nu in één keer de hele andere kant van het verhaal.
Als hij haar leuk had gevonden was hij hier gretig op in gegaan, had zijn hart in zijn keel geklopt van opwinding. Nu was het van woede.

Haar onbegrip maakte het alleen maar erger. Wat stond ze daar nou kalm te kijken? Was zijn onvrede niet duidelijk genoeg? “Wat mij tegen houdt? Wat dacht je van het feit dat je nog STEEDS niet begrijpt dat je je gedraagt als een- een krankzinnige?! JE DOET ALSOF DIT DE NORMAALSTE ZAAK VAN DE WERELD IS, PSYCHO!” brieste hij, terwijl hij zocht naar woorden om een antwoord te formuleren dat misschien wel in de kop van deze krankzinnige door zou dringen. Niet dat hij veel hoop had, sommige van deze gekken waren juist trots op, tja, hun waanzin.. Maar het voelde wel goed om tegen haar te schreeuwen. Het was verschrikkelijk frustrerend, normaal gesproken was Allen heel goed met taal, scherpe opmerkingen of woordgrapjes schudde hij zo uit z’n mouw. Maar dit was een situatie waarin hij zich totaal oncomfortabel voelde.

Niet dat hij haar daarom zijn aftocht zou gunnen. Tenminste niet zomaar, zonder iets waardoor hij de grip op de situatie terug kreeg. Wegrennen zou sowieso weinig verbeteren. Hij drong niet tot haar door, maar dat betekende niet dat haar acties geen consequenties zouden hebben. Waarom hij niet weg ging begon nu ook vorm te krijgen. “Niet voordat ik je gegevens heb,” gaf hij aan, met moeite zelfverzekerd. Niet dat hij bang was dat ze hem nog een keer zou kussen of aan zou raken, dan plantte hij simpel een vuist in haar maag, maar wel omdat hij haar kalme gelaat maar verontrustend vond. Beter begon ze maar niet over klikspaan, boterspaan, dan zou hij helemaal niet meer te genieten zijn. Allen viste zijn mobieltje uit zijn zak, swipe'te de camera open en richtte die op haar. En met een simpele klik van zijn duim probeerde hij een foto van haar te maken. Dat was wel zo makkelijk. “Naam?” vroeg hij dan, met minder warmte in zijn stem dan hij ooit voor mogelijk had gehouden. Hij probeerde zich voor te stellen dat hij een soort politieagent was, als hij haar gegevens had kon hij langs de docenten die hij normaal gesproken het leven zuur maakte. Allen was geen type voor kilheid, maar dat leek momenteel de enige optie, omdat woede toch niets uithaalde. En reken maar dat ze hier voor zou boeten.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden
avatar

Aantal berichten : 263

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   za dec 10, 2016 12:01 am




Haar onverwachte reactie had haar zelf ook even laten schrikken. Niet dat ze het niet liet merken. Lydia bleef juist heel erg kalm. Zo kalm dat het bijna eng was. Ze wist van zichzelf dat ze van die onverwachte acties onder vond, maar ze hield voet bij stuk. Ze was niet gek. Oké, ja, dat was ze wel. Maar toch, hij moest het niet zo overdreven in zich opnemen. Dat hij het niet chill vond dat hij haar tot over de drempel had getrokken met zijn irritante gedrag was zijn probleem. Zonder probleem zou Lydia erbij weg lopen alsof er niks was gebeurd. Ze zou nog altijd slapen als een kitten. Ze zou er geen nachtmerries van krijgen of iets. Dat de jongen tegenover helemaal uit zijn plaat ging was gewoon té overdreven. Hij moest echt even chill doen. Ook al moest Lydia er persoonlijk voor zorgen dat hij knock-out ging.


Toch zou ze dat alleen doen als ze echt geen andere keus had. Ze zou haar mutatie pas gebruiken op het moment dat hij nog een stap dichterbij deed of bleef staan op de plek waar hij stond, terwijl hij verder helemaal gek werd. Lydia wist van zichzelf dat ze trekjes had van een psycho persoonlijkheid, maar dat zat in de familie. Kon zij er wat aan doen dat ze wat gestoord was. Maar hij was net zo gek aan het worden als dat zij was, misschien wel gekker. Lydia knipperde alleen een paar keer met haar ogen, terwijl ze zijn woorden aan bleef horen. Ze raakte er niet van gekwetst dat hij haar psycho noemde of dat ze knettergek was. Het was gewoon net een klein kind dat je even uit moest laten razen, voordat ze er weer een weerwoord over haar lippen liet rollen. Ze deed een hand in haar zij en bekeek haar nagels licht verveeld. Ze vond het nu wel wat saai worden dat hij maar bleef door zeiken. Maar als ze weg zou gaan dan zou hij gewonnen hebben van het hele spel dat ze hadden gespeeld. En dat zou nooit gebeuren.


“Kijk, het is helemaal chill dat je zo overdreven reageert en zo, maar het is je eigen schuld.” Sprak ze, terwijl ze beide armen omhoog deed om een kalmerende reactie te geven nadat hij haar had gevraagd naar haar naam. “Jij bleef door zeiken...” begon ze, terwijl de blik in haar ogen veranderde en iets killer werden. Ze prikte haar vinger tegen zijn borst, terwijl ze doorging met praten. Jij wilde niet weg. Als jij niet zo verdomd moeilijk had gedaan dan was het nooit gebeurd. Het was allemaal te voorzien geweest en jij had gewoon je ogen moeten openen.” Ze legde de nadruk vooral op “jij”, want het lag ook echt helemaal aan hem. Haar naam zou hij niet krijgen, want het was gewoon onterecht. Hij moest nu gewoon wegwezen, voordat hij helemaal aan de verkeerde kant van haar ging staan. “Ik zou nu maar gauw weg gaan als ik jou was, want jij wil niet dat ergere dingen gaan gebeuren dan een domme kus die niks voorstelde,” begon ze hem te bedreigen met koude en kille psycho stem.

{sorry voor de super late reactie}
OUTFIT

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 358

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: Let's turn that frown upside down [Lydia]   di jan 03, 2017 9:01 pm

Het was echt onbegrijpelijk hoe dit mens (wacht, classificeerden pure bitches wel als mensen?) aan dit geniale KUTIDEE was gekomen. Kom op zeg, Allen had een hele berg aan zelfvertrouwen, maar hij wist dat hij geen onstopbare vrouwenmagneet was. Dus deze trut had gewoon gekozen om hem te kussen, echt uit het niets. En hij kon het niet als een complimentje zien en het loslaten, hoe hard hij het ook wilde. In welk perspectief hij de gebeurtenis ook plaatste. Kijk, hij zou er geen levenslange trauma's aan over houden, daarvoor was Allen veerkrachtig genoeg. Maar dat maakte het momenteel niet prettiger.

Hij was boos en dat was duidelijk te zien. Vooral omdat zij zo kalm bleef, alsof ze een kopje koffie had ingeschonken, in plaats van zijn lippen had bevuild met haar vieze meisjesbacillen. Bah. Dit hele gegil was niets voor hem, stemverheffingen gebruikte hij normaal gesproken enkel en alleen om zijn vreugde en energie te uiten. Maar nu kwam er enkel woede en walging voor in zijn stem. Want meer verdiende ze niet. De foto zou wel voldoen om haar te identificeren indien nodig, dus stopte hij zijn telefoon weer weg.

"Míjn schuld?'' onderbrak hij haar verontwaardigd. Ho eens even. Dat was dus precies even niet hoe dit werkte. Allen was gewend de schuld te krijgen van vanalles, en meestal was dat nog terecht ook, maar dit? Dit was niet. zijn. schuld. Allen maande zichzelf tot kalmte, begon zich te beseffen dat zij zich toch niets aantrok van zijn emoties - dikke vette kwabber robot trut die ze was. Haar vinger prikte in zin borstkas en onmiddellijk hief Allen zijn hand om de hare weg te slaan. Echt gewelddadig was het niet te noemen, maar hij zou niet pikken dat ze hem zo aanraakte. ''Luister, je kan het mij niet kwalijk nemen dat ik niet met jou wilde zoenen - ik denk dat de rest van de wereld die mening met me deelt.'' De blik in zijn groenige ogen was een stuk harder dan normaal. Zo'n opmerking zou hij meestal vergezellen met een plagerig lachje, maar dit keer meende hij het. ''Echt, het is zo triest, ik krijg bijna medelijden.'' Maar dat verdiende ze niet. Het was allemaal vooral een poging haar te raken zoals ze hem had geraakt, en honderd procent gemeend, al betwijfelde hij ergens of het zou lukken. Maar proberen kon geen kwaad, toch? ''Ga zelf maar weg, ik weet zeker dat er ergens op dit eiland nog wel een of andere even wanhopige vetkwab rondloopt, jouw zielsverwant. Of anders ga je maar aan je teddybeer lebberen.'' Allen kende de taal van beledigingen maar al te goed, vooral na zijn kennismaking met Wren was zijn vocabulaire daarin enorm vooruit gegaan. Grapjes, steken onder water, uiterlijke beledigingen.. Zijn echt goede vrienden moesten die vaak genoeg verduren. Dat was uit liefde uiteraard, bij haar was het uit haat.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Let's turn that frown upside down [Lydia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Let's turn that frown upside down [Lydia]
» Do I have a deadwish? [Lydia]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Greenhouse-