FRUITMAND
CBOX
My mind is getting in the way.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 My mind is getting in the way.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Rhys Dwyer
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Viluppo.
Mutation: Ice-Fire Manipulation.
Crush:

BerichtOnderwerp: My mind is getting in the way.   ma aug 01, 2016 12:12 am

tag: samantha
Het strand. Als er één plaats was waar hij het meest was geweest op dit eiland. was het wel het strand. Een soort van uitlaatklep was het voor hem geworden; iets waar hij zich kon uitwaaien. Weg van de realiteit en even zijn gedachten legen. Althans, dat was de bedoeling iedere keer dat hij besloot hierheen te gaan.
De tijd leek hier altijd voorbij te vliegen, net zoals dat vandaag het geval was geweest. Nadat hij een lunch had genomen in de kantine was hij hierheen gegaan, en nu begon hij langzaamaan te merken dat de zon toch wel iets minder fel ging schijnen, wat zou betekenen dat die binnenkort onder zou gaan en dus compleet weg zou zijn.
Niet dat het hem scheelde, want hij had tijd zat, hij had zelfs alle tijd van de wereld, om het zo maar te zeggen; andere dingen had hij immers niet te doen.

Nog steeds lag hij languit in het mulle zand, zijn ellebogen die zijn bovenlichaam ondertussen ondersteunde. Nadat hij zijn hand door zijn haar had gehaald checkte hij zijn social media even, ging door zijn gallerij, twijfelend of hij die ene foto nou wel of niet moest plaatsen. Rhys besloot van niet.

Zijn aandacht werd opgewekt door een wel héél bekend figuur. Althans, dat dacht hij. Waverly was hij hier namelijk al wel eens eerder tegen het lijf gelopen, én zo te zien nu weer. Normaal wilde hij contact zoveel mogelijk vermijden, maar tegen sociaal doen met oude bekenden zei hij zeker geen nee. Ze herinnerde hem aan een betere tijd van zijn leven, toen alles nog prima was en iedereen ongedeerd.
Rhys was dan ook opgestaan van zijn plaats, had snel de zandkorrels van zijn kleding geklopt en was richting de blondine gelopen.
Hij was er zéker van dat het Waverly was, vandaar dat hij met alle moed die hij in zich had op haar afging.

Eenmaal bij de blondine – die hij van achter had benaderd – sloeg hij een arm om haar middel heen. ”Wavey!” Begroette hij haar dan ook enthousiast, met een brede glimlach.
Shit.. Dit was Waverly niet?
”..Oeps?” Een gevoel van schaamte bekroop hem en hij liet dan ook zo onopvallend mogelijk haar middel los. Geleidelijk aan kleurden zijn wangen roder, wát was dit erg.
”Je leek echt even op een vriendin van mij, sorry.” Verontschuldigde hij zichzelf toen maar, want dat was nog maar het enige wat hij kon doen. Rhys had haar nu toch al aangehaald en dat kon hij niet terugdraaien. Hij was allang blij dat hij haar niet had bezeerd, hem kennende die iets té enthousiast zou zijn en de controle weer zou verliezen, voor de zoveelste keer. Hopelijk zou de blondine het niet al te erg vinden, maar wat moest hij anders doen? Als hij van tevoren had geweten dat hij niet met Waverly te maken had gehad had hij het allemaal gelaten, maar helaas, hij was er gewoon zo van overtuigd geweest dat ze het wel was dat hij te enthousiast werd en.. ja.
♥ spenny

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Samantha Holt,,
avatar

Aantal berichten : 518

Mutant Profile
Alias: Bolt
Mutation: Pyrokinesis, Electorkinesis & Electrical Transportation
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: My mind is getting in the way.   ma aug 01, 2016 11:05 am

There's a little bit of devil in her angel eyes

Het was een prachtige dag: geen wolkje te bekennen, de zon scheen en de vogels floten. Samantha was al bijna heel de middag aan het proberen om Valentina zover te krijgen om mee naar het strand te gaan. Maar hoe hard ze ook zeurde en hoe vaak ze haar pc ook afzetten, de computergeek die ze haar roommate noemde wou niet naar buiten. Uiteindelijk gaf Sam het op. "Ik ga toch, je ziet maar of je komt of niet..." Ze moest toegeven dat ze een beetje pissig was op Tina. Ze was zo'n toffe, maar ook zo koppig als het op haar 'speeltjes' aankwam. "Ik neem mijn gsm mee, als je toch komt..." Het einde van haar zin liet ze bewust wat uitfaden zodat ze het zelf kon invullen.

Toen ze alles had, trok ze nog snel een selfie voor de spiegel van de badkamer. Valentina deed dat zelf ook zo vaak, voor haar blog. Hoe noemde het ook alweer? Ravency, ja dat was het. Samantha had Valentina al vaak genoeg om advies gevraagd voor haar kleding en telkens had het succes gehad. Net zoals de kleren die ze vandaag aanhad ook door Tina uit haar kast gekozen waren, als compensatie omdat ze niet mee naar buiten wou.

Eenmaal aangekomen bij het strand had ze de selfie al op instagram gezwierd en haar schoenen bungelde in haar hand. Het gevoel van zand dat tussen haar tenen vloeide vond ze zalig, vooral omdat ze in Zweden niet zo dichtbij een strand woonde. Daar was enkel bos, kilometers en kilometers bos. Hier was het ook, maar dat deed haar teveel aan thuis en Felicia denken, dus zwierf ze liever rond op het strand. Langs de waterlijn en klauterend over rotsen. Rotsen waar ze nu ook naar op weg was. Het was een gigantische rots die uitstak boven de klippen, vanuit het bos was het heel simpel om er te geraken, maar vanuit het strand was het een heuse klim. Samantha deed het allemaal voor de kick die ze ervan kreeg. De kick en het gevoel van pure vrijheid. Vrijheid die van haar gestolen werd door twee sterke armen om haar middel. Haar eerste gedachten was, Dante, maar toen bedacht ze zich dat ze die knul al een hele tijd niet meer gezien had, tot haar spijt. ”Wavey!” Jup, zeker niet Dante. Omdat ze vanachter 'aangevallen' werd, kon ze haar hoofd nogal moeilijk draaien. "Aahhmm..." Voor het eerst in zoveel tijd stond ze met haar mond vol tanden. Ja? Wat moest je hier nu opzeggen? Gelukkig had de onbekende jongen ook al snel door dat hij fout zat. Van zodra zijn greep losser werd en ze weer fatsoenlijk kon ademen draaide ze zich om. Een mooie jongen met een licht baardje stond vlak tegenover haar. ”Je leek echt even op een vriendin van mij, sorry.” Samantha haalde haar schouders op. "Laat me raden, het blonde haar deed het?" Grijnsde ze hem plagend toe. Onbeschaamd liet ze haar felle ogen kort over zijn lichaam heen glijden alvorens ze terug in zijn ogen keek. "Ik ben Samantha," Opnieuw die grijns, ze vond het hele gebeuren nogal amusant. "Ik was juist op weg  naar die rots daar," Ze wees met haar duim over haar schouder naar de rots boven de klif. "Zin om mee te komen?" Samantha ging er altijd gewoon voor, geen gezeur, niet rond te pot draaien, gewoon zeggen waar het op staat.
 

words: ### • notes: here.  • Clothes: X

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rhys Dwyer
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Viluppo.
Mutation: Ice-Fire Manipulation.
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: My mind is getting in the way.   di aug 02, 2016 12:13 am

tag: samantha
Misschien moest hij zich eens een duik wagen in het water, om even af te koelen, de zon scheen immers best fel.
Maar, al snel haalde hij dat idee uit zijn hoofd. Hij hield totaal niet van de zoute geur van het zeewater. Ondanks dat hij snel op zou drogen door de felle zon was dat dus geen goed idee. Daarbij, Rhys werd niet al te snel warm. De ijskoude temperatuur hield hem voornamelijk net íets onder de temperatuur dan dat hij zou moeten zijn.

Stom dat hij iemand had aangehouden zonder dat hij zeker wist dat hij met de goede had te maken. Maar ja, niets aan te doen.. Hij was er heilig van overtuigd geweest dat dit wel Waverly móest zijn dat hij niet eens had gekeken of ze het dan ook wel daadwerkelijk was.
Maar het was gebeurd, hij had zijn excuses aangeboden en meer kon hij verder ook niet echt doen, toch?
Het scheelde dat de blondine tegenover hem er niet zo mee leek te zitten. Gelukkig maar, straks had ze een of andere gekke mutatie en viel ze hem aan, of wat dan ook. Daar zat hij niet op te wachten eerlijk gezegd.
Rhys krulde zijn mondhoeken omhoog na haar opmerking. Hoe wist ze het? Niet dat het moeilijk te raden was, maar toch. Instemmend knikte hij dan ook naar haar.
Totdat de gedachte hem binnendrong dat zij wel eens een telepathische mutatie zou kunnen hebben en dit dus gewoon al zeker wíst. Zijn blik werd weer neutraal, serieuzer dan dat het voorheen was, terwijl hij haar fronsend aankeek. ”Wacht.. je hebt toch niet een of andere telepathische gave waardoor je dat dus al wist, hè?” Als dat wel het geval was zou hij op moeten passen met wat hij zou denken, want dan zou ze het ook direct weten. Lastig, maar wel interessant.
Samantha. ”Rhys.” Stelde hij zich ook voor, gezien het nu zijn beurt was om zich voor te stellen. Een malse glimlach sierde zijn lippen.
Toen ze met haar duim achter haar wees, naar de rots waar ze naartoe ging, bekeek hij die. Het was best ver weg, leek ook niet gemakkelijk te bereiken. "Zin om mee te komen?" Ze was straight to the point, dat stond hem wel aan.
Hij kon geen reden bedenken waarom hij niet mee zou gaan. Voor de rest had hij niets te doen, dus waarom niet? Als er niets onverwachts zou gebeuren was hij er vrij zeker van dat hij zichzelf wel onder controle kon houden, dus dat hoopte hij dan maar.
”Sure.” Stemde hij uiteindelijk dan ook in, terwijl hij haar een kleine glimlach schonk. ”Maar je moet me wel de weg wijzen, die weet ik niet.” Een kleine grijns sierde nu zijn lippen, waarna hij haar eens helemaal in zich op nam. Nee, haar had hij nog niet eerder gezien, dacht hij.

”Ben je er wel eens meer geweest?” Zijn bruine kijkers richtte hij terug op haar, terwijl hij doorliep in het mulle zand. Het leek Rhys wel mooi om alles vanaf die rots te zien, maar hoe ze er zouden komen was voor hem nog een compleet raadsel. Maar, dat zou hij straks wel zien, gezien hij eigenlijk wel aannam dat Samantha er wel eens meer was geweest. Want hoe zou het anders zou in haar opgekomen zijn om daar naartoe te gaan?
♥ spenny

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Samantha Holt,,
avatar

Aantal berichten : 518

Mutant Profile
Alias: Bolt
Mutation: Pyrokinesis, Electorkinesis & Electrical Transportation
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: My mind is getting in the way.   di aug 02, 2016 10:20 pm

There's a little bit of devil in her angel eyes

Het was niet elke dag dat Sam een knappe vreemdeling tegen kwam door wie ze zo hartelijk verwelkomt werd. Dat ze aangezien werd voor iemand anders nam ze er dan maar gewoon bij. ”Wacht.. je hebt toch niet een of andere telepathische gave waardoor je dat dus al wist, hè?” Samantha's aanstekelijke giechel verliet haar mond bij deze woorden. "Geen zorgen, bij mij draait het gewoon om de elementen," Ze grijnsde uitdagend en liet op haar ene hand een steekvlam verschijnen, veilig weg van zijn gezicht en uit de andere schoten bliksemschichten. De twee natuurkrachten verdwenen in Sams gesloten vuist, waarna ze blij als een kind op keek. "Wacht, jij bent toch geen telepaat hé?" Want dan kon het nogal gênant worden, bedacht je dat Sam net zijn uiterlijk aan het beoordelen was -een heuse 9 hoor.

De mystery boy stelde zichzelf voor als Rhys, nadat zij de eerste stap had begaan. Het was een speciale naam, maar wel mooi. "Rhys," Herhaalde ze, om zeker te zijn dat ze het goed uitsprak, "Mooie naam!" Bevestigde ze met een open glimlach. Hare was zo gewoontjes, Samantha. Waarschijnlijk hadden haar ouders nul inspiratie gehad bij haar geboorten, niet dat de naam van haar zus veel beter was, Felicia.
Sam was nogal recht voor de raap en nodigde de jongen dan ook direct uit om mee te komen naar haar klimrots. Even leek het alsof hij aan het twijfelen was, verwikkeld in een innerlijke strijd, maar algauw stemde hij in. Tot Sams grote plezier. Haar blote voeten kwamen langzaam in beweging. "No worries, het is gewoon recht door," Plaagde ze hem, waarbij ze haar tong kort uitstak. Sam deed alsof ze zijn ogen niet over haar lichaam zag glijden, maar voelde zich -zoals elk meisje- gevleid. Tenzij hij gemene dingen dacht over haar lichaam, dan zou ze hem langzaam in zijn slaap vermoorden. Jammer dat ze nu toch geen telepaat was.

Het mulle zand was moeilijk om door te wandelen, dus strompelde Sam meer, maar met een vlot tempo. ”Ben je er wel eens meer geweest?”  Ze verplaatste haar lichte blik van de weg voor haar naar zijn bruine ogen. "Al een paar keer," Een opgelaten grijns hing om haar lippen, terwijl haar ogen naar de rots afdwaalde. "Het is geen gemakkelijke klim, maar het uitzicht is prachtig!" Een tevreden zucht rolde van haar lippen bij het vooruitzicht van boven op de rots te staan en de wind aan haar kleren te voelen trekken.

Algauw arriveerde ze bij haar klimrots. "Ben je een ervaren klimmer?" Vroeg Samantha, die iets voor Rhys was gaan lopen en nu met haar handen op de rots stond klaar om te vertrekken. Haar hoofd was gedraaid naar achteren en haar blonde haren danste in de wind. "Ikke in ieder geval niet," Lachte ze hartelijk. Sams ene voet hief ze een beetje op en haar blote huid raakte de rots. "Wat zeg je, wedstrijdje naar boven? Of op het gemak?" Een ondeugende grijns hing om haar lippen en de blik in haar ogen bevestigde dit alleen nog maar meer.

words: ### • notes: here.  • Clothes: X

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rhys Dwyer
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Viluppo.
Mutation: Ice-Fire Manipulation.
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: My mind is getting in the way.   do aug 04, 2016 12:02 am

tag: samantha
Haar gegiechel zorgde voor een glimlach op zijn gezicht, hij kon er niets aan doen, het gebeurde vanzelf. Ah, elementen dus. Gelukkig maar, want anders had ze alles in zijn gedachten geweten én zou ze het nog steeds horen.
Hij keek naar haar handen, waar uit  de ene een steekvlam verscheen en uit de ander bliksemschichten. Dat was.. Bijzonder om te zien. En het viel hem op dat ieder die hij tot nu toe was tegengekomen in een mum van tijd konden laten zien waartoe ze in staat waren – iets waar hij meer moeite leek te hebben.
Rhys lachte om haar vraag, maar schudde al snel zijn hoofd. ”Nee, ik heb zelfs een gedeelte hetzelfde als wat jij hebt.” Zijn bruine ogen schoten naar zijn hand; vorige keer was het gelukt, dus nu hopelijk ook. Uit zijn handpalm verscheen er een klein vlammetje, met hier en daar een twinkeling erin, van de kleine ijsdeeltjes die in het vuur gemengd zaten. Het leek een onschuldig iets, maar mede doordat het vuur van hem zó koud was kon het zorgen voor ergere brandwonden dan bij gewoon vuur.
Ook hij maakte zijn hand weer tot een vuist, waarna hij zijn blik weer op haar richtte en haar snel een glimlach toewierp. Het was hem gelukt. Niet zo groot als hij wilde en hoe hij het precies wilde, maar het was wat. Het ging beetje bij beetje steeds een stukje beter, en dat was iets waar hij wel naar aan het streven was.

Toen ze zijn naam herhaalde knikte hij bevestigend. Hij snapte het wel, zijn naam was nou niet echt een hele gangbare naam, hij had hem dan ook nog nooit bij een ander gehoord. ”Dankjewel.” Ontving hij haar compliment dan ook, terwijl een glimlach rond zijn lippen verscheen. Complimentjes waren altijd leuk om te horen.
De rots. Daar was waar hij naartoe zou gaan, samen met Samantha. Hij was wel benieuwd hoe ze er zouden gaan komen, klimmend?
Rhys lachte om haar reactie, vooral dat ze haar tong naar hem had uitgestoken. En nu hij toch keek had hij gelijk haar even helemaal bekeken. Hij was meteen tot de conclusie gekomen dat hij haar niet eerder een keer had gezien, maar wist nu ook gelijk dat als hij haar een andere keer zou zien hij haar niet meer met een ander zou verwarren. Het was ook niet moeilijk om iemand hier op het eiland te herkennen, want zoveel andere mutanten kende hij niet. Vrijwel geen, om eerlijk te zijn.
Maar gewoon, rechtdoor dus. Dat kon niet zo moeilijk zijn, toch?

Ze bevestigde zijn gedachten al: ze moesten gaan klimmen. Als dat maar goed zou gaan komen.. Nog nooit had hij zich aan een heuse klim gewaagd. Eerlijk gezegd stond hij ook liever met beide benen aan de grond, zodat hij zeker was dat er niets kon gebeuren. Maar hey, ergens was het ook wel leuk.
Een mooi uitzicht kon hij zich ook wel inbeelden. De rots stak ver boven al het andere wat in de beurt was uit, waardoor het uitzicht alleen maar mooier kon zijn dan dat hij al in zijn gedachten had.
Stiekem had hij best wel geluk dat hij haar had aangezien als een ander, want anders had hij nu nog steeds saai in het zand gelegen. Dit was beter dan dat. Nu zou hij waarschijnlijk een van de mooiste uitzichten van het hele eiland zien. En, hij kon niet wachten.

Lang duurde het niet voordat de twee er ook daadwerkelijk waren. Rhys slikte, terwijl zijn ogen vanaf beneden naar de top van de rots gleden. Misschien.. leek het hoger dan dat het daadwerkelijk was? Hij kon het zichzelf in ieder geval inpraten.
Samantha leek al in de startblokken te staan, klaar om de rots op te klimmen. Hij schudde zijn hoofd op haar vraag. Voordat hij ook daadwerkelijk wat kon zeggen, meldde ze zelf dat zij het ook niet was. Rhys grinnikte erom. ”Ik ook niet.” Handig, dat ze samen een rots zouden beklimmen, terwijl ze beiden geen ervaren klimmers waren. Maar het was wel komisch.
"Wat zeg je, wedstrijdje naar boven? Of op het gemak?" Rhys trok één wenkbrauw op. ”Weet je het zeker? Moet ik niet hier blijven staan om je op te vangen, voor als je valt?” Met een grimas keek hij haar aan. Niet dat hij ervan uit ging dat ze zou gaan vallen, want hij schatte in dat hij eerder zou vallen dan Samantha zelf, maar hey, hij zou het niet erg vinden om haar op te vangen? En oké, misschien kon hij stiekem ook niet tegen zijn verlies, maar dat was een bijzaak.
Rhys was dichter op haar afgekomen, ging ook tegen de rots aan staan. ”Maar, wedstrijdje dus?” Hij vuurde een plagende blik op haar af.
Nadat hij die woorden had uitgebracht en ze ook maar enige inbreng had gehad had hij zijn handen ergens willekeurig op de rots gezet en had zichzelf naar boven getrokken, verder dan dat zij al was. Zijn bruine ogen zochten haar opnieuw, keken naar beneden. ”Valse start, maar ik heb het nodig! Jij hebt dit al meer gedaan.” Dit keer was het Rhys die zijn tong naar haar uitstak, waarna hij zijn hoofd weer draaide om omhoog te kijken en zichzelf verder omhoog kon werken.
♥ spenny

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Samantha Holt,,
avatar

Aantal berichten : 518

Mutant Profile
Alias: Bolt
Mutation: Pyrokinesis, Electorkinesis & Electrical Transportation
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: My mind is getting in the way.   ma aug 08, 2016 1:35 pm

There's a little bit of devil in her angel eyes

Samantha vond het fijn om nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe dingen te leren. Ze was altijd al heel nieuwsgierig geweest, in combinatie met haar mond die nooit stilstond was ze eigenlijk een nachtmerrie voor leerkrachten. Dat ze graag nieuwe dingen ontdekte, betekende niet dat altijd in orde was met haar huiswerk, mega hoge punten haalde of overal het antwoord op wist. In tegendeel zelfs, ze vroeg de leerkrachten altijd de oren van hun hoofd, maar als zij vragen hadden, antwoordde ze nooit. Dus al bij al was ze eigenlijk niet zo'n geweldige leerlinge.

Dat ze niet het favoriete was van de leerkrachten, betekende niet dat ze haar mutatie niet redelijk onder controle had hoor. Daarom voegde ze daad bij haar woorden en liet ze zien waartoe ze instaat was. ”Nee, ik heb zelfs een gedeelte hetzelfde als wat jij hebt.” Opwinding was in haar ogen te zien en verbaasd glimlachte ze. "Serieus!? Cool!" Grijnsde ze opgelaten toen ze zag hoe een klein vlammetje in zijn hand danste met verschillende twinkelingen in. "Wauw,!" Ze bracht haar gezicht wat dichterbij om het beter te kunnen zien. Toen hij zijn vuist balde, hernam ze haar afstand weer. Dat vuur was mooier dan het hare, veel mooier. Niet dat ze niet gelukkig was, haar vuur zorgde er zelfs voor dat ze quasi immuun was voor hoge temperaturen.

Sam ging haar plannen niet afblazen omdat ze een mooie vreemdeling was tegen gekomen. Dus besloot ze dat ze Rhys even goed kon uitnodigen om mee naar boven te klimmen. Gelukkig was Rhys geen ervaren klimmer, want anders zou ze nog wel eens kunnen afgaan als ze als een aapje naar boven ging. Het was geen makkelijk pad, maar Sam hield niet van simpel. Er zaten genoeg rotsen die uitstaken, slechts op één plaats moest je een beetje de waaghals uithangen als je snel naar boven wou geraken. Want dan moest ze je een stuk omhoog springen naar de richel, daarop kruipen en dan via een smal padje kwam je bij de rots uit. ”Weet je het zeker? Moet ik niet hier blijven staan om je op te vangen, voor als je valt?” Ze moest lachen om zijn bezorgdheid, al vond ze dat ergens wel lief. "Ik zou met veel plezier eens in jouw armen vallen hoor," Grijnsde ze hem toe, "Maar dit heb ik al zo vaak gedaan, ik zou het in mijn slaap kunnen," Ze zwiepte haar haar lachend naar achteren en ging klaar staan. ”Maar, wedstrijdje dus?” "Yas!" Samantha ging klaar staan en wou net beginnen af te tellen, toen Rhys al vertrok. "Hee!" Riep ze hem achterna. ”Valse start, maar ik heb het nodig! Jij hebt dit al meer gedaan.” Een boosaardig grijnsje om haar lippen was haar antwoord hierop. Wacht maar, zij kon het ook zo spelen. Ze begon direct te klimmen, maar Rhys was snel en het leek erop dat hij ging winnen. Was het niet dat Sam nog een klein trucje had. Ze viste haar telefoon uit haar achterzak en smeet hem zo hard als ze kon naar boven. Flikkerend in de zon vloog het langs Rhys zijn hoofd en in een blauwe bliksem schoot Sam 'in' de telefoon. Toen het ding net boven de rots vloog kwam ze er in dezelfde blauwe bliksem terug uit en ving ze het ding, dat geen krasje had opgelopen, netjes terug op in haar hand. "Als jij vals speelt mag ik dat ook," Grinnikte ze met een glimlach toen zijn hoofd boven aan de rots verscheen. Even bleef ze kijken met haar handen voor haar borst, voordat ze zich omdraaide en naar de rand liep. "En? Is het uitzicht het waart?" Vroeg Samantha enthousiast toen ze zich terug omdraaide naar de jongen. Een haast verliefde blik lag in haar ogen toen ze terug keek naar de horizon, de zon die onderging en de woeste zee onder haar. Zoals ze gezien had in een ontzettend oude film strekte ze haar armen langs haar lichaam en voelde ze hoe de wind in haar blonde haren woelde.

words: ### • notes: here.  • Clothes: X

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rhys Dwyer
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Viluppo.
Mutation: Ice-Fire Manipulation.
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: My mind is getting in the way.   vr apr 14, 2017 7:02 pm

tag: samantha
Oprecht vond hij het geweldig om iemand tegen te komen die deels hetzelfde kon als wat hij kon. Het was een feit dat op dit eiland iedereen een gave had, sommige zelfs meerdere, maar iemand met hetzelfde als hij was hij tot zover nog niet tegengekomen. Ze leek het immers ook veel beter te kunnen controleren dan dat hij dat kon, waardoor Rhys toch wel een beetje jaloezie voelde. Niet dat hij het anderen toewenste om geen controle te hebben, maar het was iets wat hij altijd al had willen hebben, en tot op de dag van vandaag nog steeds niet volledig had.
Bevestigend knikte hij toen ze vroeg of hij serieus was, en lokte een vlammetje uit zijn handpalm. In de vlam verschenen hier en daar wat glinsteringen. Deze kwamen door het ijs wat vermengd was in zijn vuur – vuur van zodanig lage temperatuur dat het alles zou verwoesten wat op zijn weg kwam.
Vandaar dat hij ergens schrok toen hij zag dat de blondine haar hoofd dichterbij de vlam bracht. Maar dat was hij dan ook vergeten, dat ze immuun was voor de temperatuur die zijn ijsvuur met zich meebracht. Dat was fijn om te weten trouwens, dat als er wat zou gebeuren, hij zich geen zorgen hoefde te maken. Hij had zich immers altijd zorgen moeten maken.

Was hij een watje als hij de rots toch akelig hoog vond lijken? Niet dat hij per direct met trillende benen omhoog keek, maar de klim was zeker geen makkie. Hij snapte nu dan ook dat Samantha eerder had gezegd dat het geen gemakkelijke klim was. Was er geen andere weg naar boven? Via het voetpad, of zo.
Totdat ze hem uitdaagde had hij aan zichzelf getwijfeld. En hij kon zichzelf wel inpraten dat hij haar expres zou laten winnen, maar niets was minder waar; hij had nog nooit geklommen op een échte rots.
Vandaar dat hij haar plagend had gevraagd of hij moest wachten om haar op te vangen, voor het geval dat. "Ik zou met veel plezier eens in jouw armen vallen hoor, maar dit heb ik al zo vaak gedaan, ik zou het in mijn slaap kunnen." Hè, was dat nou eens even jammer.. Hij had ook haar graag in zijn armen gewild, plus dat hij daarbij had kunnen kijken hoe zij het had gedaan. En gewoon, naar haar kijken.. Dat was zeker geen straf.
Nadat hij had voorgesteld om dan maar een wedstrijdje te doen was hij, zonder op haar antwoord te wachten, al een stukje op de rots geklommen. Hij moest toch wat doen om een kans te maken om te winnen! Ze had het al zo vaak gedaan, dat ze anders echt geen competitie zou hebben.
Nog snel had hij haar een plagende blik toegeworpen, voordat hij zo snel mogelijk plekken op de rots zocht waar hij zich aan vast kon houden en waar hij zijn voet kon wegzetten.

Het ging hem best goed af? Rhys was inmiddels nog steeds eerder dan dat Samantha was, had hij gezien. Vandaar dat dat hem motiveerde om nog sneller te gaan, totdat hij op het stuk was waar hij beneden al twijfels over had gehad. Daarbij schrok hij ook nog eens van een voorwerp wat langs zijn hoofd raasde, waar hij naartoe keek terwijl het ding bovenop de berg veranderde in Samantha, waar zij de telefoon weer terug opving. Hey! Met een o-vormige mond keek hij haar aan, natuurlijk allemaal gespeeld. ”Zo kan ik het ook!” Grapte hij luid, zodat ze het bovenop de rots kon horen. Maar nee, zo kon hij het niet. Helaas.

Het laatste stuk had hij inmiddels ook afgelegd, waardoor ook hij bovenop de rots aangekomen was. "Als jij vals speelt mag ik dat ook." Plagend stak hij zijn tong even naar haar uit op die woorden. Ze zou iedere dag wel vals mogen spelen, hij nam het haar toch niet kwalijk. Dat zou hij toch niet kunnen.
Rhys draaide zichzelf om, waardoor hij eindelijk het uitzicht bovenop de rots kon zien. De zee met haar mooie golven en de zon die onderging in de kaarsrechte horizon. Een twinkeling was in zijn ogen te zien, het was zo prachtig.. Zoiets moois had hij nog nooit in zijn hele leven gezien.
"En? Is het uitzicht het waard?" Abrupt knikte de zwartharige jongen. ”Het is het meer dan waard..” Sprak hij, nog steeds verbijsterd van het uitzicht. Samantha had daarna haar armen uitgestrekt, en Rhys zag hoe de wind over haar lichaam streek.
”Hoe ben je achter deze plek gekomen?” Het was geen standaard plek, want wie wist nu dat het veilig was om de rots op te klimmen? Daarbij leek het ook niet of er veel volk hier kwam. Nu hij dit wist.. Er was geen twijfel over mogelijk dat hij hier nu zeker vaker zou komen, het was geweldig hier. Misschien wilde Samantha dan ook wel weer mee?
Dat zou hij straks wel ter sprake brengen, nu was hij nog steeds helemaal verwonderd van het mooie uitzicht van Genosha.
♥ spenny

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

My mind is getting in the way.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-