INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 I am lost boy from Neverland

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: I am lost boy from Neverland   zo jul 31, 2016 8:18 pm

Nog nooit eerder had ze zo’n grote bibliotheek gezien; zo veel boeken bij elkaar. Vol verwondering keek ze de immense ruimte rond. Voor een meisje dat nog nooit naar school was geweest en informatie opzoog als een spons was dit de hemel op aarde. Al zou ze dat natuurlijk nooit hardop zeggen. Vroeger hadden Matteo, Samuel en César hadden haar altijd uitgelachen om haar leergierigheid. De eerste keer dat ze César had gevraagd of hij een boek voor haar wou mee nemen had hij haar aan gekeken alsof ze gek was. Welke zevenjarige wou er nou een boek lezen? Een biologie boek nog wel. Toch had hij het gedaan en pas veel later waren de jongens in het kamp erachter gekomen, hoeveel belang ze hadden bij Mia’s leergierigheid. Langzaam liep Mia tussen de enorme boeken kasten door, liet haar vingers over de oude kaften gaan. Hoe moest ze tussen al deze boeken in hemelsnaam vinden wat ze zocht. Haar donkere ogen gleden naar de bordjes die op uiteindes van de boekenkasten bevestigd waren. Was het oude, nukkige wrak achter de balie misschien toch nog ergens goed voor, mist zij degene was die de kasten had georganiseerd. Na een paar minuten had Mia eindelijk de stellage gevonden die ze zocht: ‘Mutanten’ stond er bovenaan het bordje, eronder stonden alle subklassen. Twijfelend ze langs de kast, nooit eerder had ze zo veel boeken over mutanten bij elkaar gezien. Sterker nog, in haar hele leven had ze nog maar één enigszins wetenschappelijk boek over mensen als haar gelezen. De meeste boeken over bovennatuurlijke wezens waren religieus van aard. Het liefst zou ze alle boeken die hier stonden allemaal mee nemen, maar dat was onmogelijk. Daarom trok ze uiteindelijk een boek getiteld ’50 mutations and their biology’ uit de kast, dat klonk wel enigszins als beginnersmateriaal. Mia liet het boek bij haar schetsboek, kladblok en potloden in haar rugtas glijden. Alles had ze van Jamie gekregen, omdat ze zelf nauwelijks bezittingen had. Een smoezelige duffel bag, een paar kleren, een rood leren jasje en haar telefoon, dat was alles wat ze had, maar als ze Jamie moest geloven waren er wel eens kinderen die met minder aan kwamen.

“Dame, dat boek mag je maximaal een week lenen!” sneerde het wrak achter de balie, dat haar vanachter haar jampot glazen streng aan keek. Mia tikte met de vingers van haar rechter hand kort tegen haar voorhoofd, als een in een salute. Respect hebben voor ouderen was geen waarde die haar was bijgebracht. De enige normen en waarden die ze had, waren die van Niños Perdidos en dat was een community gesticht door kinderen. Het vrouwtje was nog maar net met haar preek begonnen of Mia was de bibliotheek al uitgelopen. Waarom zou ze haar tijd verspillen aan het geratel van iemand die nooit daglicht zag, als ze een boek over mutanten had? In een rechte lijn liep ze naar buiten. Gisteren was ze tijdens haar verkenningstocht door de tuin gelopen en daar had ze een aantal verlaten picknicktafels zien staan, omringd door bloemen; een perfecte plek om te lezen. Het was verlaten in de tuin, kennelijk hadden de meeste mutanten nog les of hingen ze ergens anders uit. Veel kon het Mia niet schelen, lezen was één van de dingen die ze het liefst in stilte deed.

Na door een boog van rozen heen gelopen te zijn, kwam ze in een dicht begroeid stuk van de tuin. Overal waar ze keek waren bloemen. Vlinder en bijen vlogen driftig heen en weer. Het was als een kleine oase. Met een glimlachje op haar gezicht snoof ze de zoete geur op. Hier zou ze zich de komende paar uur wel kunnen vertoeven. In kleermakerszit ging ze op het tafelblad van een picknicktafel zitten. Haar schetsblok, het boek en een potlood stalde ze voor zich uit. Kort bladerde ze door het boek, alvorens ze hem op de eerste pagina opensloeg en geconcentreerd begon te lezen.


& Topaz

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Topaz Albèga
avatar
Deceased

Aantal berichten : 109

Mutant Profile
Alias: Tobias
Mutation: Body modification & Radioactivity control
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: I am lost boy from Neverland   zo jul 31, 2016 10:02 pm


Radioactive
I'm waking up to ash and dust. I wipe my brow and I sweat my rust. I'm breathing in the chemicals. I'm breaking in, shaping up, then checking out on the prison bus. This is it, the apocalypse. I'm radioactive, radioactive.
Alles was vreemd. Van de kledij die in zijn kast lag tot de buis waar water uit kwam en blijkbaar douche werd genoemd. Vanaf het moment dat Howard hem op zijn eigen, typische manier had proberen duidelijk te maken hoe het werkte en wanneer hij het moest gebruiken, -elke morgen-, had Topaz zijn wenkbrauwen gefronst en een stap achteruit gedaan. Net zoals Topaz er van verbaasd was dat mensen vrijwillig onder een straal water gingen staan, was Howard er van verbaasd dat Topaz dat niet deed. Laat staan hoe zijn reactie was toen hij zijn neus optrok bij de uitleg van het bed of de manier waarop het buffet in de cafetaria in zijn werk ging. Met zijn grijze ogen staarde hij naar de jongen in de spiegel, die hier opeens zoveel duidelijker was dan wanneer hij het als een reflectie in de ramen van de penthouse had gezien. Hoe langer hij op Genosha rondliep, hoe meer hij zich bewust werd hoezeer Harriet erin geslaagd was om hem afgeschermd te houden van de maatschappij, van de wereld, van zijn eigen spiegelbeeld. Een beetje te bruusk bracht hij zijn vingers naar de spiegel en trachtte zijn eigen vingers aan de overkant aan te raken. Iets wat mislukte, het enige wat gebeurde was het botsende geluid van metaal op het spiegelglas. Licht verschrokken trok hij zijn hand terug en wendde zich argwanend van de spiegel weg, richting het raam, waar hij zijn blik over het uitzicht liet gaan.

Na enkele minuten starend te hebben doorgebracht greep hij naar de hendel van het raam, draaide het honderdtachtig graden en opende het raam vervolgens naar binnen toe. Topaz keek naar beneden, naar de planten die op de grond onder zijn raam stonden en bevochtigde zijn lippen. Het was zo verschillend als de penthouse. Waar daar alles grijs was, was hier alles groen. Waar daar alles hoog was, was hier alles laag. Twee verdiepingen was in zijn ogen namelijk laag. Zonder aarzelen greep hij de vensterlijst vast en trok een been omhoog om vervolgens over de vensterbank heen te schuiven. De vrije val duurde amper enkele seconden alvorens er een zachte dreun weerklonk en hij tot zijn kuiten wegzonk in de planten. Terwijl hij stapte moest hij zijn benen hoog optrekken om te kunnen ontsnappen aan de greep die de takken met zich mee brachten. Hij griste een klein takje los van het geheel en terwijl hij wachtte op het volgende wat zijn interesse trok liet hij zijn vingertoppen strelend over de blaadjes gaan.

De geuren, de geluiden.. Zijn ogen schoten van links naar rechts als poging om alle bewegende dingen gewaar te kunnen nemen. De wind speelde met zijn shirt en een lichte glimlach verscheen op zijn lippen. Topaz stak zijn armen wat opzij en keek naar het stofje dat bewoog. Een luidrichtige tsjirp -of was het eerder een kreet?- weerklonk en zijn grijze ogen lichtte voor een moment helderblauw op toen hij keek naar een vogel die voorbij vloog. Het beest dook weg in een struik een eindje verder en haast automatisch droegen zijn voeten hem erheen. Langs de buxusplant kwam hij tot stilstand, ging met zijn hand ertussen en trok het een beetje open om te kijken waar het dier gebleven was. Meteen vloog de vogel weer op, scheerde rakelings langs zijn hoofd af. Topaz weerde met de ene hand zijn hoofd af en met de andere hand haalde hij uit naar het dier. Zonder al te veel moeite griste hij het dier uit de lucht, wat op zijn beurt meteen reageerde door wild met zijn vleugels te slaan en oorverdovend te krijsen. Met zijn tweede hand greep hij het diertje bij zijn hals, zijn eerste hand vestigde hij wat steviger rond de romp. Zijn ogen stonden groot van fascinatie door de vele prikkels die het dier met zich mee bracht. Voorzichtig ging hij met een vinger over de veren van de vogel, om vervolgens zijn hoofd dichterbij te brengen om eraan te ruiken. De vogel stopte met krijsen, en haalde in plaats daarvan met zijn snavel uit naar de wang van Topaz. Hij bromde kort, fronste zijn wenkbrauwen en hief zijn schouder wat op om er met zijn wang overheen te wrijven.

Hij had er geen idee van hoe lang hij daar stond, in het midden van het gras, langs de buxusplanten. Net zoals hij geen idee had wanneer de vogel het worstelen zou opgeven of zijn stembanden het zouden begeven. Als er één ding was dat Harriet hem geleerd had, dan was het wachten. Zo lang, dat hij het besef van tijd vrijwel zo goed als verloren was. Al bleek de vogel daar anders over te denken. Topaz had geen plezier in het leedvermaak van het beest, nimmer kon hij veel leren uit de dingen die het deed. Maar toch, de interesse, de onwetendheid, de kriebel naar meer bleef hem aansporen om het dier vast te houden en te ontnemen van zijn vrijheid. Maar toch voelde hij zich ergens vanbinnen wrang bij het aanschouwen van de zwarte vogel. Het was namelijk hij die de kruimels op het pad van Hans en Grietje had opgegeten. Het was hij die ervoor gezorgd had dat de kinderen hun weg naar huis niet meer teruggevonden hadden. Of zo dacht hij toch. Anderen zouden denken dat hij gek was, dom was. Maar hij was geen van de twee. Het enige wat hij was, was onder geschoold, beroofd van de kennis waar jongeren normaal recht op zouden moeten hebben. Hij keek naar het patroon van de veren, naar de korte klauwen aan de gele poten van de vogel, draaide het dier daarbij in duizend verschillende richtingen, ervan overtuigd om vanuit een ander perspectief nog iets nieuws te ontdekken. Totdat er in zijn ooghoek iets bewoog. Onmiddellijk draaide hij zijn hoofd en zoomde in op de omgeving. Aan de overkant van de tuin kwam iemand aangelopen, die het zich onmiddellijk gemakkelijk maakte op een van de bankjes die zich daar bevonden. Nog steeds negeerde hij het aanhoudende gekrijs van de vogel terwijl hij richting de andere persoon liep. Op een veilige afstand, -maar toch kortbij genoeg om alles met zijn eigen en niet zijn gemuteerde- blik te kunnen zien kwam hij tot stilstand. Ook daar bleef hij staan, met een neutrale blik in zijn grijze ogen waar geen enkel spoor van emotie in te lezen stond. Voor hoe lang? Tien minuten, misschien zelfs twintig. Het zou er vanaf hangen op welke manier de ander reageerde.


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.


Laatst aangepast door Topaz Albèga op zo aug 14, 2016 1:11 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: Re: I am lost boy from Neverland   ma aug 01, 2016 1:11 pm

Het was lang geleden dat ze in alle rust had kunnen lezen. Meestal kwamen er om de haverklap mensen haar hut binnen vallen en als ze haar heenkomen buiten het kamp had gezocht, dan werd ze vaak al binnen een paar uur opgeroepen via de portofoon. In het kamp was nooit tijd geweest voor rust en hoe ouder ze was geworden, hoe minder tijd er was geweest om te studeren. Wat dat betreft was haar verblijf op het eiland misschien wel een uitkomst. Een geweldige kans om haar kennis uit te breiden, vooral haar kennis over mutanten. Wat niet weg nam dat ze het liefst zo snel mogelijk terug ging naar Mexico. Het idee dat haar mensen alleen waren, dat ze de oorlog tegen kartels voerden zonder haar, gaf haar een onbehagelijk gevoel. Het was niet zo dat ze zichzelf onmisbaar achtte, maar ze wist dat haar aanwezigheid het leven van de kampbewoners iets veiliger had gemaakt. Als er nu iemand zwaar gewond zou raken, was de kans dat hij of zij het zou overleven veel kleiner. Hoe goed ze Asalia en Maria ook had opgeleid, ze konden niet wat zij kon; ze konden mensen niet helen. Het enige wat ze konden was wonden schoonmaken, hechten en verzorgen en dat was vaak niet voldoende. Kort sloot Mia haar ogen, zich er van bewust dat haar gedachten met haar op de loop waren gegaan. Als ze zich zo makkelijk zou laten afleiden, zou ze ook met al deze rust om zich niets opsteken.

Voor ze haar aandacht weer op het boek voor zich richtte, liet ze haar mutatie door de tuin glijden. Gewoon, om er zeker van te zijn dat ze nog steeds alleen was.  Het was een automatisme geworden; met haar mutatie die omgeving in de gaten houden. Het was de perfecte manier om een mens of dier te bestuderen, voor die door had dat zij hem of haar had opgemerkt. Iedere snelle, maar regelmatige hartslag liet Mia vrijwel direct weer los. De insecten interesseerde haar niet. De jongen die een eindje bij haar vandaan stond daar in tegen wel. Aan zijn lichaamshouding kon ze zien dat hij naar haar keek of in elk geval naar iets in haar buurt. Zijn hartslag was rustig en regelmatig, in tegenstelling tot dat van de vogel die hij stevig vast hield. Behoedzaam liet Mia haar mutatie wat verder de jongen in gaan. Tot nu toe leek het er op dat mutanten niet door hadden dat ze hun biologie bekeek, zolang ze geen aanpassingen aan bracht. Een lichte frons verscheen op haar gezicht. Het was alsof er gaten in de jongen zaten, er waren bepaalde plekken die ze niet kon lezen. Mia sloeg een bladzijde van haar boek om, zonder haar aandacht voor de jongen ook maar een moment te laten verslappen. Het was alsof haar mutatie haar een lastige puzzel had gegeven, waarvan een aantal stukken ontbraken. Nog nooit eerder had ze iets dergelijks gezien. Het was alsof de jongen niet helemaal menselijk was, alsof zijn lichaam niet geheel uit cellen bestond zoals die van ieder normaal wezen. Gefascineerd liet ze haar mutatie door zijn lichaam gaan. Zou dit een normale mutant zijn of was de jongen iets anders? Van wat voor materiaal waren de delen gemaakt die ze niet kon waarnemen? Zijn rustige, regelmatige hartslag, was als die van ieder normaal mensen. Evenals zijn huid, maar wat daaronder zat was een mengsel van menselijke cellen en iets anders. Voorzichtig focuste ze haar mutatie op zijn hersenen, ook daaruit wist ze maar deels wijs te worden. Zijn hersenen waren ontwikkeld en toch ook weer niet. Bovendien zat er her en der iets, wat ze niet kon lezen, wat ze zelfs niet voor zich kon zien. Het irriteerde en fascineerde haar tegelijkertijd. In zijn hippocampus was verassend weinig informatie opgeslagen. De frons in haar voorhoofd werd nog iets dieper. Het klopte niet; een jongen van een jaar of achttien zou veel meer kennis moeten hebben. Misschien dat de kennis en ervaringen die hij had ergens anders opgeslagen lagen. Misschien was er iets anders aan de hand. Hoe dan ook leken zijn hersenen op die van een klein kind en toch ook weer niet. Het was het meest bijzondere en verwarrende, dat ze had gezien sinds haar aankomst op het eiland.

Mia keek, voor het eerst sinds ze de jongen had opgemerkt, op. Haar donkere ogen gleden over zijn goed gebouwde lichaam, zijn lichte huid en zijn knappe gezicht. Rustig kwam ze overeind, liep zijn kant op zodat ze hem wat beter kon bekijken. Hoe dichter ze bij hem kwam, hoe duidelijker ze het gekrijs van de vogel in zijn handen kon horen. Waarom zou hij het beestje zo lang vast houden? Hij had het al vast gehad, op het moment dat hij haar aandacht had weten te vangen, zeker tien minuten geleden. “Je weet dat je hem pijn doet, toch?” zei ze, op het moment dat ze zeker wist dat hij haar zou kunnen horen. Haar stem klonk vriendelijk, niet veroordelend of beschuldigend. Een meter of drie van de jongen verwijderd bleef ze staan, ze wou hem niet afschrikken door ineens te dicht bij te komen. Wie of wat hij ook was, hij was anders en zij wou weten waarom dat zo was.  “Ik denk dat je zijn vleugel misschien gebroken hebt.” ging ze op dezelfde, vriendelijke maar neutrale toon verder. Haar ogen vonden de grijzige ogen van de jongen. “Mag ik eens naar hem kijken?” Vragend keek ze hem aan, terwijl ze haan handen opende zodat hij het beestje er in zou kunnen leggen. Zodra hij hem los zou laten, zou ze de vogel zijn bewustzijn laten verliezen zodat hij zou stoppen met krijsen en ze zijn vleugel rustig kon herstellen. Eerder zou ze het niet doen, omdat ze het risico niet wou nemen dat de jongen schrok als het diertje ineens slap zou worden in zijn handen.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Topaz Albèga
avatar
Deceased

Aantal berichten : 109

Mutant Profile
Alias: Tobias
Mutation: Body modification & Radioactivity control
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: I am lost boy from Neverland   za aug 13, 2016 6:03 pm


Radioactive
I'm waking up to ash and dust. I wipe my brow and I sweat my rust. I'm breathing in the chemicals. I'm breaking in, shaping up, then checking out on the prison bus. This is it, the apocalypse. I'm radioactive, radioactive.
Topaz staarde haar aan zonder enig gevoel van schaamte, zijn ogen knipperden amper. Het was niet dat hij haar wilde intimideren met zijn blik, het was gewoon de nieuwsgierigheid en de weinig ervaring in contact met anderen dat ervoor zorgde dat hij haar op zo’n vreemde manier stond aan te gapen. Maar in tegenstelling tot de vogel die noodkreten uitriep, kreeg hij van het meisje geen aandacht. Topaz had zijn handen als een ijzeren klem rond het beestje geslagen zodat het geen kant op kon, en het zag er naar uit dat hij niet van plan was om snel los te laten. Toch begon langzaam maar zeker zijn aandacht voor het diertje te verzwakken en verlegde hij zijn volledige interesse op het meisje met het boek voor haar. Vanop de afstand waar hij stond kon hij net niet het ritselen van de bladzijden horen als hij ze omsloeg, maar als hij wilde had hij gemakkelijk kunnen lezen wat erop stond. Geheel onverwachts keek ze opzij, recht in zijn ogen. Topaz verstarde kort, rechtte zijn rug en knipperde met zijn ogen. Het geluid dat de vogel produceerde hoorde hij amper nog, alsof er sprake was van een abnormale vorm in sensorische adaptatie. Het meisje bekeek hem op dezelfde -misschien iets minder vreemde- manier als dat hij bij haar had gedaan alvorens dat ze opstond. Topaz zijn hoofd knikte een tikje opzij, als een nieuwsgierige hond die afwachtte wat er zou gaan gebeuren. Bij elke stap die ze zette voelde hij hoe zijn beveiligingsmechanisme zich gereed plaatste. Zijn oorspronkelijk grijze ogen kregen een helder blauwe, bijna oplichtende kleur. ”Je weet dat je hem pijn doet, toch?” Op een klein afstandje bleef ze staan, en Topaz fronste zijn blik niet-begrijpend bij hetgeen ze zojuist gezegd had. ’Pijn?’ vroeg hij op dezelfde neutrale manier als dat zij haar vraag gesteld had. ”Ik denk dat je zijn vleugel misschien gebroken hebt.” Ze bracht hem in de war, iets wat duidelijk te zien was op de uitdrukking van zijn gezicht. Waar zojuist zijn voorhoofd nog glad was geweest, zaten er nu enkele horizontale rimpels in. Waar zijn wenkbrauwen zojuist nog neutraal hadden gestaan, stonden ze nu vragend in een boog. ”Mag ik eens naar hem kijken?” Het meisje stak haar handen naar hem uit, en meteen reageerde Topaz door een stap naar achteren te zetten. Zijn ogen stonden groot, hielden haar volledig in de gaten. Het meisje draaide haar handpalmen naar boven en strekte haar vingers, maakte daarbij een soort van kommetje. Topaz zijn borstkas rees enkele malen wat heftiger op en neer, voordat hij begreep wat ze bedoelde. Hij keek omlaag, naar de vogel die nog steeds tussen zat te spartelen. Voor een moment reageerde hij niet, staarde enkel naar de vogel alsof hij probeerde te vatten waarom hij niet meer wist dat hij het nog in zijn handen droeg. ’Ja.’ zei hij toen als antwoord en richtte terwijl zijn ogen weer op het meisje. De blauwe kleur was weer verdwenen en ze stonden weer dof grijs.

Op zijn hoede deed hij twee stappen naar voren, overbrugde daarbij de afstand die het meisje tussen hen in had gelaten. Heel voorzichtig legde hij zijn handen op die van het meisje en liet de ijzeren greep die hij op het diertje uitoefende langzaam varen. Zijn vingers opende hij, waardoor het diertje langzaam in haar handen kwamen te liggen. ’Hij maakt dat wel zelf.’ sprak hij haar toen toe en knikte met zijn hoofd om zijn woorden te bevestigen. ’Het is niet zo erg.’ De rechtervleugel van het diertje stond in een misselijkmakende positie, maar Topaz keek ernaar alsof het iets was wat hij alle dagen zag. En toen opeens zweeg de vogel, volledig uit het niets. Het bracht ook Topaz aan het zwijgen en met grote ogen keek hij naar het meisje, niet-begrijpend van wat er zonet gebeurd was. Ook de vleugel bewoog niet, hij repareerde zichzelf niet zoals hij verwacht had. Marshall met de glassplinters in zijn huid, de kras in de auto, de vleugel van de vogel. Niets van hen was weer geworden zoals het oorspronkelijk was. ’Is dit het einde van zijn laatste hoofdstuk?’ vroeg hij toen prompt aan het meisje en keek haar recht in haar bruine ogen aan. Aan al de sprookjesverhalen die hij las kwam een einde, alleen waren die vaak veel mooier geweest dan dit. Ondanks dat Topaz wist -of dacht- dat het beestje zonet gestorven was, stond er bitter weinig negatieve emoties op zijn gezicht af te lezen. Alleen die vragende blik, alsof informatie het enige was waarnaar hij op zoek was. Hij stak zijn hand opnieuw uit naar het diertje en nam de nog werkende linkervleugel vast bij de uiterste veren. Langzaam trok hij het omhoog, waardoor hij de vleugel van de vogel uitspreidde en er geïnteresseerd naar keek.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar
Class 3

Aantal berichten : 96

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.
BerichtOnderwerp: Re: I am lost boy from Neverland   zo sep 18, 2016 10:01 pm

Het boek dat voor haar lag, was vele male minder interessant dan de mysterieuze jongen die van een afstandje naar haar zat te kijken. De jongen was een raadsel. Een complexe puzzel die ze hoe dan ook moest oplossen. De missende stukjes zou ze vinden en ze zou achterhalen wie hij was, of wat hij was. Iets waar ze niet in zou slagen als ze hier zou blijven zitten, van een afstandje kijkend naar zijn biologie.

Op het moment dat haar donkere ogen de zijne troffen, zag ze hem verstarren. Er waren momenten waarop ze niet kon onderscheiden wat ze zag door haar mutatie en wat niet, dit was zo’n moment. Haar mutatie was zo alert, dat het haast een vijfde zintuig leek.  De jongen zijn ademhaling en hartslag, klonken even helder en luid als het gekrijs van de vogel in zijn handen. De kleurverandering van zijn irissen was zo duidelijk zichtbaar dat het was alsof er niet meer dan een paar centimeter tussen hun hoofden zat. Al zat er zeker nog een tiental meter tussen hen in. Mia kneep haar ogen voor een moment iets samen, de kleurverandering kwam niet door een verandering in zijn genexpressie. Het kwam door iets wat zij niet waar kon nemen. Iets niet natuurlijks.

Er verscheen een frons op het voorhoofd van de jongen. “Pijn?” vroeg hij, neutraal. Onderzoekend keek Mia hem aan. Begreep hij het woord pijn niet of zag hij niet in dat ook dieren pijn konden voelen? Haar ogen gleden naar het beestje dat gevangen zat in zijn ijzeren greep, terwijl ze zocht naar een manier hem uit te leggen wat ze had bedoeld zonder hem te beledigen. Het zou makkelijker zin als ze wist wat de jongen wist en wat hij niet wist. Zijn hersenen lieten zo weinig sporen van geheugen opslag zien dat ze er van uit zou gaan dat hij nauwelijks kennis had, was het niet dat er in zijn hersenen ook delen zaten die zij niet kon lezen. “Ja, dat gevoel dat je krijgt wanneer je valt en je bezeert. Dat heeft die vogel ook.” zei ze uiteindelijk, nadat ze haar blik weer op zijn gezicht had gericht. Met zijn onnatuurlijke blauwe ogen keek hij haar aan en een onophoudelijke stroom van vragen schoot door haar hoofd. Wat was deze jongen? Waar waren de delen in zijn lichaam die zij niet kon zien van gemaakt? Hoe konden die delen invloed hebben op zijn biologie? Hoe kon het dat de jongen zo weinig kennis leek te hebben? Hoe oud zou de jongen psychisch zijn?

De ogen van de jongen werden groter op het moment dat ze haar handen naar hem uitstak en hij deed een pas achteruit. Waar was hij bang voor? Dat ze hem zou aanvallen? Begreep hij de vraag niet die ze zo juist had gesteld? Ondanks haar twijfel trok ze haar handen niet terug. Voor even liet ze hem gewoon wennen aan het beeld van haar handen, die ze tot een kommetje had gevormd. Zijn ademhaling werd langzaam weer rustiger, evenals zijn hartslag. Mia bleef roerloos staan, kek hem gewoon aan. Langzaam kregen de irissen van zijn ogen hun eigenzinnige grijzige kleur weer terug. Behoedzaam liep hij wat dichter naar haar toe. Zijn handen legde hij voorzichtig op de hare. Nog altijd stond Mia doodstil, alsof hij een wild dier was dat ze met de kleinste beweging af zo schrikken. Pas op het moment dat hij de vogel voorzichtig in haar handen liet zakken kwam ze in beweging. Zachtjes bewoog ze haar vingers zo dat die rond het kleine lichaam van het diertje lagen, zijn vleugels lagen losjes tussen haar duimen en wijsvingers. “Hij maakt dat zelf wel” zei de jongen, duidelijk overtuigd van zijn eigen woorden. “Voor zijn vleugel uit zichzelf genezen is, is hij al lang gestorven of opgegeten door een ander dier.” Mia’s stem had iets vriendelijks, iets zorgzaams bijna, ze sprak tegen de jongen zoals ze sprak tegen de jongere kinderen van Niños Perdidos.

Mia liet de vogel zijn bewustzijn verliezen. Het gekrijs hield abrupt op en zijn lichaam werd slap in haar handen. De ogen van de jongen werden groot en hij keek haar niet begrijpend aan. Zijn bijna kinderlijke vraag, deed haar voor een moment nadenken. Niet alleen over het antwoord, maar ook over de jongen. Over zijn gebrek aan kennis, zijn haast kinderlijke manier van denken, die in tegen spraak was met het gebrek aan emoties. Jonge kinderen waren veelal niet in staat hun emoties verborgen te houden, deze jongen wel of hij ervoer ze niet op dezelfde manier als anderen dat deden. “Nee, dit is het niet het einde van zijn laatste hoofdstuk.” zei ze uiteindelijk. “Het is als het einde van een hoofdstuk, ergens midden in een verhaal. Voor een moment denk je dat het over is, maar dan gebeurd er iets waardoor alles weer beter wordt.” ging ze met een glimlachje verder. Voorzichtig ging ze met haar vingers langs de gebroken vleugel van de vogel. Hield met een half oog het diertje in de gaten en met een half oog de jongen die de andere vleugel van de vogel had vastgepakt en het bekeek alsof hij nog nooit iets dergelijks had gezien. “Heb je al wel eens eerder een vogel van dichtbij gezien?” vroeg ze hem, terwijl ze met haar vingers de vleugel iets begon te verschoven. Er klonk een zacht gekraak toen ze de botjes voorzichtig op hun plek duwde, waarna ze haar mutatie z’n gang liet gaan. Moeiteloos liet ze het botweefsel herstellen en de kleine inwendige bloedinkjes die er rondom heen waren  ontstaan helen. Binnen enkele minuten was het diertje weer de oude, het feit dat hij nog bewusteloos was niet mee gerekend. “Wil je hem nog wat langer blijven bekijken of zal ik hem wakker maken?” Met haar hoofd iets gekanteld keek Mia de jongen aan.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: I am lost boy from Neverland   

Terug naar boven Go down
 
I am lost boy from Neverland
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» What is lost sometimes can be found | Room 98 [Dennimae]
» ~Gold is easily lost.~ [Kitt]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Outside :: Garden-
Ga naar: