INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 You'll never see what's hiding out deep down

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Nadya Kyla
avatar
Class 4

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.
BerichtOnderwerp: You'll never see what's hiding out deep down   za jul 30, 2016 7:45 pm

I AM UNSTOPPABLE TODAY
I'll smile, I know what it takes to fool this town. I'll do it 'til the sun goes down and all through the night time. I'll tell you what you want to hear.It's never the right time --------------------
Duizenden sterren fonkelden aan de heldere hemel, maar Nadya kon niet van hun schoonheid genieten. Haar blik hield ze strak op haar handen gericht, die lichtjes trilden. Het was ondertussen al een uur geleden dat ze haar kamer uit gevlucht was en nog altijd was ze er niet in geslaagd zich zelf tot kalmte te manen. Haar hart klopte nog altijd onregelmatig en haar toch al bleke gezicht, was wit weg getrokken. De beelden en geluiden uit haar nachtmerrie bleven haar achtervolgen, zoals ze dat bijna iedere nacht deden. Het gorgelende geluid van Nicks ademhaling. Het bloed dat in straaltjes uit zijn mond, zijn neus, zijn oren en zelfs uit de hoeken van zijn ogen liep. Clyde’s geschreeuw terwijl het vuur zijn huid opvrat. Wanhopig liet ze haar hoofd in haar handen zakken. Zou het ooit stoppen? Zou er ooit een nacht komen, waarop ze niet wakker schrok? Waarop ze niet herinnerd werd aan wat ze had gedaan? Aan de levens die ze had genomen? De levens die ze had verwoest? Was dit haar straf? Eeuwig gemarteld worden met de beelden, zonder enige mogelijkheid tot ontsnappen?

Huiverig blies ze haar adem uit, tranen branden achter haar ogen maar ze wist ze binnen te houden. Niet dat iemand het zou zien als ze zou laten lopen. Het was drie uur ’s nachts, de meeste studenten lagen vredig te slapen in hun bedje. Masselaars. Nadya hees zichzelf weer overeind, te rusteloos om nog langer te blijven zitten. Haar blote voeten zakten weg in het mulle zand, terwijl ze over het strand in de richting van de zee begon te lopen. Uit de zak van haar shortje viste ze haar telefoon, waaromheen zoals altijd haar oortjes gewonden zaten. Met nog altijd licht trillenden handen begon ze die af te wikkelen. Muziek, dansen en vliegen; dat waren de enige dingen die haar enigszins konden kalmeren. Aangezien het laatste momenteel geen optie was, koos ze voor de eerste twee. Zodra ze de dopjes in haar oren had gestopt, klonken er rustige piano klanken. Klanken waarvan ze wist dat die vannacht niet genoeg zouden zijn de beelden te verjagen. Bijna koortsig zocht ze in haar afspeellijst, naar een nummer dat haar de nacht door zou kunnen slepen. Een nummer waar ze op zou kunnen dansen tot haar benen het begaven, zoals ze de laatste tijd wel vaker deed. Nadya wist dat het geen oplossing was. Dat constant dansen tot ze de energie niet eens meer had om haar ogen open te houden niet meer was dan een tijdelijke uitvlucht. Een uitvlucht van de beelden en van wie ze was; een monster.

Uiteindelijk vond ze het nummer. In stilte liep ze nog een paar passen verder, tot haar voeten niet langer weg zakten in het mulle zand. Tot ze op het punt stond waar de zee en het strand elkaar vonden en het water de grond hard had gemaakt. Nadya  zette het nummer op en liet haar telefoon in de achterzak van haar broek glijden. Nick had het altijd vreselijk gevonden als ze met oortjes in had gedanst, maar ze had het boxje dat hij haar gegeven had niet bij zich. Bovendien was hij er niet meer. Kort sloot ze haar ogen, waarna ze zich mee liet slepen door de muziek. Als ze danste was er geen ruimte voor paniek, voor angst en voor heel even was er zelfs geen ruimte voor de beelden in haar hoofd. Als ze danste was ze geen monster, geen verwoester van levens. Voor even was er niets anders dan haar lichaam en de muziek, die feilloos in elkaar over leken te gaan. Al het ander; dat verdween.

& Rhys

_________________
That's life left dripping down the walls of a dream that cannot breath


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rhys Dwyer
avatar
Class 4

Aantal berichten : 56

Mutant Profile
Alias: Viluppo.
Mutation: Ice-Fire Manipulation.
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: You'll never see what's hiding out deep down   zo jul 31, 2016 1:59 pm

tag: nadya
Een zachte zucht gleed tussen zijn lippen door, terwijl hij zijn ogen voor kort gesloten hield en zich enkel richtte op het geluid van de zee, van de golven die keer op keer aankwamen op het strand. Genoot van de tijd die hij met zichzelf had, zonder dat er anderen bij waren. Want die waren er niet, toch? Het leek hem sterk dat er rond deze tijd überhaupt nog anderen waren die het in hun hoofd hadden gehaald om óók naar het strand te gaan. Iedereen had vast wel iets anders te doen; bij vrienden zijn, in de lounge hangen, dat soort dingen.
Rhys niet. Je kon het haast wel stellen dat hij liever alleen was, dan met anderen. Waarschijnlijk ook de reden dat hij het liefst contact met anderen vermeed, puur en alleen omdat hij bang was ze iets aan te doen. Nu wist hij ook wel dat iedereen hier wel wát had, maar wat als hij wéér iemand zou vermalen tot enkel en alleen as? Niet nog een keer. Twee mensen als slachtoffers waren er genoeg. Het moest geen lijst gaan worden, met iedereen die er niet meer was. Door hem. Nee, meerdere slachtoffers zou hij zichzelf niet vergeven. Twee kon hij zich er al niet veroorloven, laat staan meerdere. Het zou zijn leven alleen nóg maar meer bemoeilijken, en het was op dit moment al zo lastig soms.

De tijd streek voorbij, en Rhys wist begod niet hoe laat het al was. Hij was ook niet moe, dus dat scheelde. Dit was een van die avonden waarop hij weer teveel aan het denken was, maar, dat hoorde er ook bij, vond hij. Dat verdiende hij wel, om over zijn ouders te denken nu er geen enkele vorm van leven meer van ze was, door hem. Ook al was het dan al erg laat.
Nog één keer richtte hij zijn aandacht op de zee voor hem, voordat hij opstond om naar de sterrenhemel te kijken en langzaamaan terug naar zijn kamer te gaan. Hoe laat het was mocht God weten, maar het zou waarschijnlijk al wel laat genoeg zijn om te gaan slapen. Dat was dan ook de reden dat er geen enkel ander leven zich op het strand leek te begeven, nam hij aan.

Ergens was hij wel tevreden met hoe het nu allemaal was gegaan. Rhys had er vertrouwen in dat er hier iets aan gedaan kon worden, dat hij eindelijk alles onder de controle zou krijgen en er niet ineens schoten van vuur, wat zo koud was dat het alles zou verwoesten, uit zijn lichaam zou komen. Op een dag zou dat werkelijkheid worden, hopelijk.

Een stoot in zijn rug zorgde ervoor dat hij naar voren werd geduwd, maar niet erg genoeg om hem te laten vallen. Zijn evenwicht werd enkel op de proef gesteld, en gelukkig kon hij zich daarin nog net redden door een stap naar voren te zetten.
Echter, doordat hij zo was geschrokken, had hij gevoeld hoe zijn handen hetzelfde hadden gedaan als op die ene bewuste nacht. Het was van de schrik gebeurd, dus totaal niet onder controle geweest, waardoor Rhys zich angstig omdraaide, bang om iets aan te treffen wat hij niet wílde aantreffen.
”Heb ik je geraakt? Is alles oké, ik –” Ratelde hij achter elkaar aan door, tegen het meisje wat nu tegenover hem stond. Zijn bruine ogen keken naar zijn handpalmen, maar daar was echter niets meer te zien. En.. zo te zien leek het meisje ook niet echt iets te mankeren. Maar je wist maar nooit.. Dat was trouwens wel het laatste wat hij wilde. ”Het spijt me, ik lette niet op.” Excuseerde hij zichzelf toen, hopend dat ze hem zou vergeven, dat hij in de weg had gestaan en de controle enigszins was verloren.
Rhys had het mis, er was dus nog wél iemand die op dit tijdstip zich nog op het strand bevond..
♥ spenny

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla
avatar
Class 4

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.
BerichtOnderwerp: Re: You'll never see what's hiding out deep down   ma aug 01, 2016 4:05 pm

I AM UNSTOPPABLE TODAY
I'll smile, I know what it takes to fool this town. I'll do it 'til the sun goes down and all through the night time. I'll tell you what you want to hear.It's never the right time --------------------
Alles verdween; de pijn, de angst, de paniek, het verdriet en zelfs de beelden. Het besef van tijd had ze al verloren op het moment dat het nummer voor de derde keer ingezet werd. Moeiteloos bewoog haar lichaam op de muziek. Het was alsof de klanken haar vanzelf mee namen. Alsof ze niet anders kon dan soepel en ritmisch bewegen. In één keer moest alle energie, die zich tijdens de twee uur slaap in haar lichaam verzameld had er uit. Zo nu en dan had ze haar ogen open, zag sterren vonkelen aan de donkere hemel, haar eigen armen, het lichte zand, de witte schuimkopen op de golven. Haar voeten en tenen zakten lichtjes weg in het vochtige zand, zo nu en dan sloeg er een golf zout zee water over heen. Het kon haar niet schelen dat de modderige vlekken tot net onder haar knieën rijkten. Het kon haar niet schelen dat er plukken van haar lange blonde haar los waren geraakt uit de knot waarin ze het gebonden had. Niets anders deed er toe dan haar muziek en de dans die daar als vanzelf uit leek voort te vloeien. Voor even was er rust in haar anders zo chaotische hoofd.

Met een klap kwam ze tegen iets aan en bijna had ze haar evenwicht verloren. Wat onhandig wist ze zich staande te houden, door haar beide voeten weer stevig op de grond te zetten en haar armen voor kort te spreiden alsof ze op een evenwichtsbalk stond. Tegen de tijd dat de jongen zich had omgedraaid, had ze haar armen al weer laten zakken en een stapje naar achteren gedaan zodat ze niet te dicht op hem stond. Het was haar niet ontgaan dat de lucht rondom hen voor een moment ijzig koud was geweest. Zo koud dat het voor ieder ander waarschijnlijk pijnlijk zou zijn geweest maar niet voor haar. Haar lichaam was er voor gemaakt extreme temperaturen te kunnen verdragen, net als het er voor gemaakt was dergelijke temperaturen te kunnen veroorzaken. Toch wist ze zeker dat zij dit keer niet degene was wiens temperatuur naar een uiterste geschoten was. Zelfs al was ze diep in zichzelf en de muziek gekeerd geweest, een dergelijke temperatuurschommeling zou haar zijn opgevallen. Haar heldere blauwe ogen troffen de angstige ogen van de jongen. Haar vermoeden werd bevestigd; hij was degene die de temperatuur voor even tot ver onder het vriespunt had laten zakken. De jongen begon te ratelen, was duidelijk bang dat hij haar verwond had. Nadya zag zijn bruine ogen naar zijn handen gaan, een handeling die haar niet vreemd voor kwam. “Ik ben oké.” Deed ze een poging hem gerust te stellen. Haar stem klonk voor haar doen verassend vriendelijk, al stonden haar helder blauwe ogen even ondoorgrondelijk als altijd. Door het dansen waren haar stormachtige emoties en gedachten voor even tot rust gekomen, al wist ze dat die even ‘makkelijk’ als ze verdwenen waren weer zouden kunnen aanwakkeren. “Het geeft niet, ik zag je ook niet aan komen.” zei ze. “En trouwens je hoeft je echt niet druk te maken dat je me pijn hebt gedaan.” Moeiteloos liet zijn een ijzig blauw vlammetje boven de palm van haar linker hand verschijnen. “Ik ben ongevoelig voor temperatuur.” Geleidelijk veranderde het vlammetje van kleur, van ijzig blauw, naar zacht oranje, naar vuur rood met een blauwig puntje. Zodra ze haar hand sloot verdween het vuur.

_________________
That's life left dripping down the walls of a dream that cannot breath


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rhys Dwyer
avatar
Class 4

Aantal berichten : 56

Mutant Profile
Alias: Viluppo.
Mutation: Ice-Fire Manipulation.
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: You'll never see what's hiding out deep down   wo aug 03, 2016 11:20 pm

tag: nadya
Het geluid van de klotsende golven zorgde ervoor dat hij enigszins een rust in zichzelf kon vinden. Een waarbij hij niet steeds teveel aan het denken was. Het gevoel wat het hem gaf was geweldig; hij voelde zich.. vrij.
De lucht was vrij helder vandaag, wat maakte dat hij vele sterren kon zien. Geen één was hetzelfde, wat maakte dat het interessant was; er was altijd wel iets anders te zien. Iets wat eerder nog niet was opgevallen.
Rhys zat diep in zijn gedachten, totdat hij naar voren werd geduwd, als het ware. Gelukkig had hij zijn evenwicht niet voor lang verloren, dit had hij kunnen corrigeren door naar voren te hangen en met zijn voeten razendsnel bij te stappen. Het hield hem gelukkig overeind; zin in een mond vol zand had hij niet.

Zijn bruine ogen keken naar achteren, bang om te zien waar hij zo bang voor was geworden. Maar het was niet gebeurd, ondanks dat hij haast zeker was dat hij had gevoeld dat hij onbewust wat had laten ontsnappen. Hij was dan ook bezorgd over de ander, wat als er wél wat was namelijk?
Haast stotterend bracht hij de woorden uit, leek de juiste woorden haast niet te vinden. Zijn handpalmen voelden kouder aan dan dat ze zouden moeten voelen, wat zijn gevoel maar weer bevestigde. Maar, waarom was de ander dan ongedeerd? Ze was haast de eerste waarbij hij dat meemaakte. Correctie: ze was de eerste.
De ander bevestigde dat ze oké was, wat onbewust een last van zijn schouders liet vallen. Het leek zelfs of hij nu pas weer normaal adem kon halen. Hij wilde alles behalve zijn lijstje met slachtoffers uitbreiden.

Gelukkig accepteerde ze zijn excuses, ze gaf zelfs toe dat ze hem ook niet had gezien. Bij haar volgende woorden had Rhys vrijwel gelijk op het punt gestaan om zijn mond te openen en te vragen waarom hij haar dan wel geen pijn had gedaan, maar daar had hij geen tijd voor. Voor hij het wist had ze haar handpalm geopend en verscheen er een vlam. Blauw. Net zoals die van hem?
Toen ze haar woorden vervolgde keek hij haar weer aan in haar gezicht, maar zodra hij merkte dat de kleur van de vlam veranderde trok dat zijn aandacht. Het vlammetje veranderde.. Iets wat hij niet kon. Wat hij ergens wel wilde, maar, hóe? Rhys wist niet eens of hij het ooit wel zou kunnen.
”Dat was.. zo gaaf.” Geleidelijk aan gleden zijn bruine ogen weer richting haar gezicht, keek haar ook aan in haar ogen. ”Ik kan alleen..” Zijn blik wendde hij af, richting zijn hand, die hij inmiddels had geopend. Met alle moeite die hij deed lukte het hem om een kleine vlam te tonen van een felblauwe kleur, niet zoals hij had gewild vanuit zijn handpalm, maar vanuit zijn vingertoppen. Het was in ieder geval iets..? Dat Rhys het niet onder controle had was allang een feit.
Het vlammetje begon wat te glinsteren, mede door de koude temperatuur die het ijs eraan gaf. Rhys besloot het te stoppen en deed dit door zijn hand tot een vuist te maken. ”Ik zou beide ook los moeten kunnen gebruiken, maar hoe weet ik niet.” Zijn mondhoeken krulden wat omhoog. ”Maar daarvoor zit ik hier.” Ze hoefde niet te weten dat hij hier eigenlijk was na die ene uitspatting, waarbij zijn ouders verloren waren gegaan. Zo’n open boek was hij niet.
”Het was gaaf wat je deed.” Rhys meende het oprecht, hij was zelfs wel een beetje jaloers dat ze het kon. Vandaar dat hij haar ook een glimlach had gegund, om zijn woorden bij te staan. ”Ik ben Rhys.” Stelde hij zichzelf daarna voor, nadat hij zich had beseft dat ze zijn naam niet wist.
♥ spenny

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla
avatar
Class 4

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.
BerichtOnderwerp: Re: You'll never see what's hiding out deep down   ma aug 08, 2016 6:15 pm

I AM UNSTOPPABLE TODAY
I'll smile, I know what it takes to fool this town. I'll do it 'til the sun goes down and all through the night time. I'll tell you what you want to hear.It's never the right time --------------------
De jongen had geluk dat het dansen had gewerkt. Als hij een halfuur eerder tegen haar op gebost was, was haar reactie waarschijnlijk een stuk minder vriendelijk geweest. Nadya was altijd licht ontvlambaar als ze in paniek was en daar was Clyde, nog niet zo heel lang geleden slachtoffer van geworden. Al hadden er op dat moment ook andere emoties gespeeld, woede, haat, pijn. Clyde was de man die Storm bijna van haar had afgenomen en dat zou hij altijd blijven. Wat het schuldgevoel niet weg nam, absoluut niet. Hoe boos ze ook op de man was geweest, ze had hem niet zo ernstig willen verwonden. Sterker nog, ze had hem überhaupt niet willen verwonden maar haar vroegere zelf en haar mutatie waren op dat moment sterker geweest dan zij zelf. Nog steeds vroeg ze zich af, of degene die op dat moment in haar naar boven was gekomen, niet haar werkelijk zelf was. Tenslotte, was dat aspect van zichzelf haar veel bekender dan het onzekere, gebroken en teruggetrokken meisje dat ze hier was. Hoewel niemand, buiten Storm en af en toe Devon, die gebrokenheid en onzekerheid ooit zag, het was er altijd.

Moeiteloos had Nadya een vlammetje boven haar hand doen verschijnen, om haar woorden te bekrachtigen. Langzaam liet ze de temperatuur van haar handpalm en die van het vlammetje erboven stijgen, waardoor die langzaam van blauw naar rood begon te kleuren. De blik van de jongens gingen van het vlammetje, naar haar gezicht en weer terug naar het vlammetje. Zijn compliment, deed hem kort glimlachen. Voor even troffen zijn ogen de hare, alvorens hij weg keek naar zijn hand. Nadya volgde zijn blik, keek naar de kleine, ijzige blauwe vlam die uit zijn vingertoppen leek te komen. Er kwam een lichte glinstering in de vlam, alsof er allemaal kleine ijskristallen in zaten. Kennelijk lagen hun mutaties niet heel ver uiteen, al had ze had vermoeden dat de jongen in tegenstelling tot haar geen draak was. Dat zou wel heel toevallig zijn, bovendien hadden haar ouders haar eens gezegd dat ze dat waarschijnlijk zou merken. Al had ze geen idee hoe ze dat zou moeten merken. De enige draken die ze getroffen had, had ze altijd in drakenvorm ontmoet. Net als haar liet de jongen de vlam verdwijnen door zijn hand tot een vuist te ballen. De jongen zij dat hij net als haar beide ‘elementen’ los zou moten kunnen manipuleren, maar dat hij nog niet wist hoe. Zijn mondhoeken krulden iets omhoog, in een kleine glimlach. “Het heeft mij ook jaren gekost, voor ik het enigszins kon controleren in mijn mensenlichaam.” zei ze, eveneens met een klein glimlachje. Dat het aspect jaren voor haar waarschijnlijk iets anders was voor hem, dan voor haar hield ze nog maar even voor zich. Niet iedereen hoefde te weten dat ze vele malen ouder was, dan haar uiterlijk deed vermoeden. “Misschien dat ik je eens kan helpen.” opperde ze aarzelend, nadat de jongen haar nog complimenteerde. Niet helemaal zeker of ze met haar instabiele mutatie en innerlijk een goede begeleider zou kunnen zijn. Nick had ze wel kunnen helpen met zijn vuur mutatie, maar Nick was Nick geweest; net zo onverschrokken en roekeloos als zij.

“Ik ben Rhys.” stelde de jongen zich voor. Heel even aarzelde Nadya als wie ze zich voor moest stellen. Sinds haar ontmoeting met Storm had ze zichzelf nog maar zelden als Storm voorgesteld. Hoewel haar alias lange tijd de enige naam was die ze had gebruikt, was het vreemd om hem te horen nu ze zo goed bevriend was met Storm Hall. Ook nu besloot ze zich niet met haar alias voor te stellen, maar met de naam die haar nog steeds pijn kon doen als die over de lippen van iemand anders klonk. “Nadya.” zei ze, met hetzelfde kleine glimlachje als eerder.

_________________
That's life left dripping down the walls of a dream that cannot breath


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
You'll never see what's hiding out deep down
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Beach-
Ga naar: