FRUITMAND
CBOX
Distraction in her finest form [Mia]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Distraction in her finest form [Mia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1901

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Distraction in her finest form [Mia]   do jul 28, 2016 1:34 pm

.Always live before you die.

Ontnuchteren stond niet meer in zijn woordenboek sinds hij een weerwolf was geworden. Wat ervoor zorgde dat Storm zoals altijd weer om vier uur s’nachts wakker werd om te rennen ondanks dat hij eigenlijk nog maar een goede twee uur in zijn bed lag. En afgezien van alle drank gisteren op zijn verjaardagsfeestje was er uiterlijk niets aan hem te merken van dat. Buiten zijn één en al vrolijk opgewekte stemming, dat zou zelf Lupos voor een keer niet kunnen verpesten. Dus dat was wat hij deed om de dag onder geen voorwaarde te laten verpesten door de onrustigheid in zijn lichaam. Het was er al eventjes, dat vage onderbuikgevoel dat voor een keer niet afkomstig was van de weerwolf. Maar Storm schonk er geen aandacht aan, net als hij geen aandacht schonk aan Lupos toen die zo hard doordrukte op de witte wolf voor een beetje controle. Vastberadenheid hield een weerwolf in check, Storm Hall was wel erg vastberaden vandaag. Dat had hij te danken aan zijn vrienden, aan Devon en alle dames want geen verjaardag was zo leuk als die van gisterenavond. De heimwee naar thuis brak een beetje open toen de witte wolf naar de horizon staarde van die eindeloos lange zee. Thuis? Waar was thuis? Het was zo’n sterke aftekening, die horizon vertegenwoordigde zijn thuis maar dan had je de maan, een halve maan die hem eraan hielp herinneren dat dit eiland evenzeer thuis was.

Het zou warm worden vandaag, Storm had het vannacht gevoeld aan de lucht en aangezien het in drie dagen nog niet had geregend bleef de warmte zich opstapelen. Niet dat het voor hem veel uitmaakte, hij kon het niet warm krijgen maar evenmin koud dus koos hij na een douche voor een jeans en een simpele grijze shirt. Devon lag nog onbeweeglijk in zijn bed te slapen wat het typische verschijnsel was van een StormOn ochtend. Storm die al druk in de weer was en Devon die alle slaap in haalde van wat beren tijdens hun winterslaap sliepen. Hij zou het daadwerkelijk nog gebruiken als een excuus ook. Hij bleef bij zijn bureau staan, staarde naar het lessenrooster en bedacht zich wat aangenamer was om te doen. Genieten van zijn goede humeur op deze mooie dag of de lessen volgen met het lieftallige duo Lorise en Denni. Storm keek bedenkelijk over zijn schouder naar Devon. Het was laat geweest, ze zouden waarschijnlijk allemaal nog onder de lakens liggen. Daarmee was zijn keuze snel gemaakt.

Hoeveel druk hij ook mocht hebben binnen, buiten komen gaf altijd een beetje meer ademruimte voor hem. Lupos rekte zijn zintuigen tot op kilometers afstand over het eiland, bevoorraadde hem met hopen informatie. Net zoals hij verwacht had lagen alle dames en Vick nog in hun bed en was hij de enige ziel van het feest gisteren die daadwerkelijk wakker was. Het ontbijt hield in, hij kantelde zijn hoofd terwijl zijn smaak en geur liet verder glijden naar de keuken. Er was spek en de andere ingrediënten van een goed ontbijt. Maar het was niet voldoende om zijn hongergevoel aan te wakkeren. Toch bleef Lupos zijn geur hangen bij de spek, als geboren vleeseter zijnde wilde hij uitgerekend dat. Storm maakte zich los van het deur gat en liep de paar treden naar beneden, probeerde het hardnekkige gevoel van een doorzettende weerwolf te negeren. En dat ging zoveel gemakkelijker als hij iets zag dat hem aan stond. Hij liep langzaam, te langzaam, de trapjes verder af terwijl zijn ogen op het meisje bleven hangen. Lupos was al mentaal vooruit gerend om alles van haar te weten te komen. Storm liet het hem toe terwijl zijn ogen alles zagen wat zijn ochtend nog beter zouden maken. Lupos kwam tot de conclusie dat ze nieuw was, nog beter zelf. ‘Jij ziet eruit alsof dit nieuw voor je is.’ Wees Storm zijn vinger kort rondom zich heen, in een klein cirkeltje. ‘Of heb ik het mis?’ Hij kantelde zijn hoofd en daar was zijn charme, in de glimlach en in de blik. De hoffelijk versie van Storm wilde haar wel rond leiden, naast nog honderd andere dingen die hij graag zou willen doen …
tag: Mia --- words: 694 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar

Aantal berichten : 91

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.

BerichtOnderwerp: Re: Distraction in her finest form [Mia]   vr jul 29, 2016 2:31 pm


“Damn Sam! Ik heb hier ook niet voor gekozen!” Haar stem klonk geïrriteerd, en het was maar goed dat Samuel de dodelijke blik in haar bruine ogen niet kon zien. “Dat weet ik ook wel, maar zeg jij mij eens wat we zonder jou moeten?” Mia kon de wanhoop horen in de stem van haar beste vriend en dat deed haar pijn, al zou ze dat nooit hardop zeggen. Onderhand had ze hem al bijna drie kwartier aan de telefoon. De toon van in zijn stem was van bezorgd, naar boos, naar gefrustreerd gegaan om uiteindelijk uit te komen bij een combinatie van woede, bezorgdheid en wanhoop. Al was het nu geen bezorgdheid om haar, maar om het lot van Niños Perdidos. Wat ze maar al te goed begreep, al was ze niet van plan dat toe te geven. Als Sam zou weten dat ook zij niet zeker wist of de bende het zonder haar zou redden, hoe moest hij dan overtuigend aan de rest vertellen dat ze dat wel zouden kunnen? Vermoeid liet ze haar hoofd in haar hand zakken, haar elleboog balanceerde op haar blote knie. “Jullie hebben mij niet nodig. Miguel is net zo handig als ik, die nieuwe bommen heeft hij gemaakt en Asa en Maria, weten praktisch alles wat ik weet.” Mia wist dat ze met haar zoveelste poging Sam gerust te stellen, de plank net zo mis zou slaan als bij haar eerdere pogingen. “Maar Asalia en Maria kunnen geen mensen terug halen, ze kunnen geen organen herstellen, ze kunnen…” “Verdomme Sam! Denk je dat ik dat niet weet?” Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. “We hebben echt geen andere keus of wel?” De vermoeidheid was duidelijk te horen in zijn stem en ze vroeg zich af of hij in de afgelopen drieënveertig uur een oog dicht gedaan had. “Nee, die hebben we niet.” “Wat moet ik aan de rest vertellen?” Mia liet haar hoofd in haar nek zakken, keek voor een moment nadenkend naar de helder blauwe hemel. “Dat ik oké ben, maar dat ik voorlopig niet terug kan komen. Dat jullie het ook zonder mij redden, tenslotte hebben we eerder belangrijke mensen verloren.” Tot haar verbazing schoot hij niet meer in protest, kennelijk begon hij eindelijk in te zien dat er echt geen andere oplossing was. “Oké.” Het was meer een zucht, dan een echt instemming maar ze nam er genoegen mee. “Sam, vandaag geen aanvallen oké? Jij hebt niet geslapen, Matteo heeft niet geslapen en Lilia waarschijnlijk ook niet. Jullie kunnen het risico niet nemen.” “Ga je ons zelf nog vanaf daar adviseren Mia?” “Als het nodig is ja.” “Oké.” “Oké.” Een zachte klik klonk toen Samuel ophing. Voor een moment bleef ze stil voor zich uit kijken. Waarom had ze het gevoel dat ze haar eigen mensen verried? Het was niet alsof ze hier voor gekozen had. Met een zucht stak ze haar mobiel in haar broekzak en hees zichzelf overeind. Rustig liet ze haar donkere ogen over het nog altijd verlaten plein glijden. Zelf was ze een uur geleden al naar buiten gekomen, om op de rand van de fontein te doen wat ze eigenlijk gisteren al had moeten doen: Samuel bellen.

Een rustige hartslag attendeerde haar erop dat ze niet langer alleen was. Voor een moment bleef ze stil staan, alsof ze niet doorhad dat degene van wie de hartslag was naar haar keek. Zonder een spier te verroeren, liet ze haar mutatie die jongen af tasten. Jong, opgewekt, enigszins brak. Veel dieper liet ze haar mutatie nog niet zakken, dat kon ze later altijd nog doen. Op het moment dat de jongen in haar blikveld verscheen, brak er een glimlach door op haar gezicht. Dit was het soort afleiding dat ze nodig had. Onbeschaamd liet ze haar blik over hem heen glijden, zoals hij zojuist ook gedaan had. In zijn stem weerklonk een Brits accent en zijn gezicht werd gesierd door een charmante glimlach. “Scherp.” zei ze, nog altijd met een glimlach op haar lippen. “Zeg eens, wat geeft me weg?” vroeg ze, terwijl ze kort haar wenkbrauw op trok. Deze ochtend, zou zowaar nog eens interessant kunnen worden. “Jij bent hier zeker al wel een tijdje.” constateerde ze.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1901

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Distraction in her finest form [Mia]   vr jul 29, 2016 3:16 pm

.Always live before you die.

Afgelopen week was een … verfrissing voor Storm geweest? En dat merkte je wel aan zijn humeur, hij voelde zich terug een beetje de oude Storm Hall, die uit Londen. Het lag niet zozeer aan één persoon, het waren gewoon allemaal kleine dingentjes die samen kwamen voor hem. Het was zijn verjaardag geweest, wie werd daar nou niet vrolijk van. Hij en Nadya hadden een goede tijd gehad en zaten weer op dezelfde golflengte. Wat meer met zijn goede humeur deed dan dat hij eerst had verwacht. Er was Devon die zo “gek” was geweest om hun kamernummer op zijn arm te laten tatoeëren, wat hem mentaal die extra steunpilaar. Er was de aanvaarding die hij voelde om de korte brief van Jamie gisteren. Storm had het die avond nog zeker vier keer gelezen, iedere keer weer met een vage glimlach van dankbaarheid. Maar er waren twee dingen die de kroon spande, het was ten eerste Lupos die zich merkwaardig stil hield en er was Denni die door haar mutatie een beetje Londen naar hem had gebracht. Dus je kon het hem niet kwalijk nemen, hij had geen idee hoe lang het gevoel zou blijven maar hij genoot er van. En dan kwam dat je gezichtsveld in en het was helemaal compleet.

Storm nam de laatst treden ietsje trager, terwijl zijn bruine ogen van haar donkere haar over haar zacht gebruinde huid en haar kleding naar beneden gleden. Hij zou fluiten moest hij niet goed genoeg opgevoed geweest zijn, maar desondanks kon je de goedkeuring zien in zijn blik. Het was veel te lang geleden dat zoiets zijn pad was gekruist en eerlijk gezegd maakte dat zijn al veel te goede bui nog een heel stuk beter. Lupos nam haar geur op, de geur van haar huid, haar bloed en alles binnen een meter rondom haar. Het maakte het voor Storm mogelijk om het te filteren in zijn geheugen en zo tot de conclusie te komen dat ze hier nieuw was. Na al die tijd had Lupos geleerd om iedere mutant ergens te kunnen opslaan in zijn herinneringen, zij zat er niet tussen dus ze moest nieuw zijn of nog nooit dicht genoeg bij Lupos geweest zijn om te kunnen “scannen.”

Toen ze hem ook opmerkte, en het was niet door zijn woorden, kwam er gelijk een glimlach op haar lippen. Haar ogen deden exact wat de zijne niet veel eerder hadden gedaan en dat maakte de glimlach op zijn lippen net nog iets groter. Eerste blikken zeiden altijd veel, het feit dat ze glimlachte en ze nog eens haar ogen over zijn lichaam liet gaan zei genoeg. Haar opmerking deed hem kort grinniken, ja dat was hij wel, scherpzinnig. Althans Lupos was dat, maar voor dergelijke personen kon hij dat ook wel zijn. Bij haar vraag keek hij twijfelt plein rond. ‘Oog voor detail.’ Hij keek haar terug aan. ‘En het feit dat je hier moederziel alleen staat. Niemand als jou zou moederziel alleen mogen staan.’ Daarmee was het ook weer gezegd. Zijn blik gleed naar het water van de fontein, weerspiegelde voor een kort moment zijn eigen frisse uitstraling. Bij haar woorden keek hij haar glimlachend weer aan. ‘Scherp.’ Knipoogde hij. ‘Ja, al eventjes.’ Hij zei niet hoe lang, hij had geen zin om zijn kleurrijke periode op Genosha uit te leggen aan iemand als haar. ‘Dus wat deed je hier zo alleen op een dag als deze?’ Vroeg hij met een korte verwijzing naar de stralende opkomende zon en de blauwe hemel. ‘Storm Hall trouwens, al is Hall voldoende.’ Stelde hij zich voor. Als hij kon gidsen dan zou hij dat voor haar zeker doen, al nam het heel zijn dag in beslag, ze was het waard …
tag: Mia --- words: 621 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar

Aantal berichten : 91

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.

BerichtOnderwerp: Re: Distraction in her finest form [Mia]   za jul 30, 2016 1:25 pm


Het zat Mia niet lekker, zelfs al had Samuel toe gezegd vandaag niet aan te vallen. Het idee dat ze het morgen wel weer zouden doe gaf haar een onbehagelijk gevoel. Toch wist ze dat de ze onmogelijk konden wachten tot zij terug kwam. Er waren kinderen die bevrijd moesten worden, doden die vergolden moesten worden. Er waren wapens nodig, medicijnen, rantsoen. Een zucht schoof over haar lippen, ze zou Samuel later vandaag nog wel eens bellen als hij een beetje was afgekoeld. Het gesprek zou waarschijnlijk soepeler zijn gelopen, als hij enkel de leider van Niños Perdidos was geweest en niet ook nog eens haar beste vriend. Als dit een jaar geleden was gebeurd, in de tijd dat Enrique nog aan de leiding was geweest, was het telefoon gesprek waarschijnlijk heel anders gelopen. Niet omdat ze niet bevriend was geweest met Enrique, want dat was ze wel degelijk, maar omdat hij zijn gevoelens beter los kon koppelen dan Samuel dat kon. Net als haar was Enrique vrij rationeel ingesteld, en samen met hem had ze nog voor hij leider werd een heel plan uit gedacht over hoe ze haar konden vervangen. Al was Enrique ook degene geweest, die eens tegen haar en de rest van het kamp had gezegd dat zij onmisbaar was.

De jongen die haar van een afstandje gadesloeg was een welkome afleiding. Mia had absoluut geen zin om de hele dag met haar hoofd bij Niños Perdidos te zeten. Er was toch niets wat ze voor hen kon doen. Niets wat ze kon doen om hier weg te komen en terug te keren naar haar mensen. Hoe verschrikkelijk ze het ook vond, ze moest de realiteit accepteren; ze zat hier voorlopig vast. Haar blik gleed over de jongen die langzaam nader bij was gekomen en er verscheen onmiddellijk een glimlach op haar gezicht. Misschien was Genosha nog niet de ergste plek om vast te zitten.

De jongen leek er absoluut geen problemen mee te hebben, dat zij hem rustig en onbeschaamd in zich op nam. Sterker nog hij leek het wel te kunnen waarderen. Net als zij kon waarderen wat ze zag. Dit was precies het soort afleiding dat ze nodig had. Haar ogen vonden de zijne en haar opmerking deed hem kort grinniken. Oog voor detail? Welke detail had haar verraden? Of zou hij zo iemand zijn die iedereen op het eiland kende? Zijn opmerking deed haar kort lachen. “Dan is het maar goed dat jij hier nu bent om me van die eenzaamheid te redden.” zei ze met een grijnsje, haar hoofd iets gekanteld. Als er iemand geen redding of bescherming nodig had, was zij het wel, maar waarom zou ze niet mee gaan in zijn spelletje? Een beetje gezelschap was nooit weg en al helemaal niet, het gezelschap van iemand als de jongen tegenover haar. Knap, charmant, opgewekt. Met haar hand ging ze door haar bruine haren, die los over haar schouders vielen. De jongen was er al even, zei alleen niet hoelang en Mia besloot het er bij te laten. Al hij niet wou zeggen, zou hij er wel een reden voor hebben. “Ik wou het eiland een beetje gaan verkennen, maar had nog geen goede gids gevonden.” antwoorde ze, nadruk legend op het woordje ‘nog’. “Mia Marte Araiza, maar zeg maar gewoon Mia.” Met een vrolijke glimlach op haar gezicht, stak ze haar hand naar hem uit. Mia wist dat dat het hebben van twee familienamen iets Latijns-Amerikaans was, maar kon het desondanks nooit laten ook haar moeders familienaam te zeggen. Enkel haar vaders naam gebruiken, voelde als verraad. “Dus Hall, als jij hier al een tijdje bent kun je me vast wel een rondleiding geven.” stelde ze nog altijd glimlachend vast.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1901

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Distraction in her finest form [Mia]   ma aug 01, 2016 11:48 am

.Always live before you die.

Het was iets dat hij nog niet verleerd was, andere mensen “lezen”. Hij had zoveel verschillende dames in Londen gezien en gehad dat hij ze allemaal met één enkele blik wist te ontcijferen. Vanaf de eerste blik wist hij dat de meid bij de fontein datzelfde beetje appreciatie had voor het tegenovergesteld geslacht als hem. Het feit dat ze hem eens schaamteloos bekeek zei genoeg, ze zou zeker niet verlegen zijn, of gedachten en woorden achter houden. Ze zou rechtuit zijn en eerlijk gezegd was dat wel wat hij precies nodig had vandaag. Hij wilde zich echt nergens zorgen om maken, hij wilde geen enkele slechte invloed grip laten geven op de weerwolf dus zij was de perfecte afleiding voor hem. En dat, onder deze ochtend zon, met die humeur van hem maakte het eigenlijk helemaal compleet. Dus die charmante glimlach kwam moeiteloos op zijn lippen terwijl hij haar aankeek en gelijk een glimlach van haar terug kreeg, perfect.

Tegenwoordig wist hij een zuiver evenwicht te vinden tussen zichzelf en de weerwolf. Vroeger probeerde hij Lupos overal buiten te sluiten en nu gaf hij de wolf net genoeg vrijheid om achter dergelijke dingen aan te komen … het feit dat ze nieuw was. Hij wist niet wat ze gedaan had om hier moederziel alleen te eindigen maar ze had vast iets gedaan vooraf aan zijn aankomst. Soms kon hij van geuren rondom te weten komen wat voor mutatie er aan te pas kwam. Net als hij bij Devon van mijlenver kon ruiken dat hij een beer was geweest, of iemand met een vuurmutatie kon hij het ruiken aan dat specifieke vuurgeurtje. Maar bij haar was er niets anders aan, dat betekend dat haar mutatie ongekend bleef voor hem maar vooral voor Lupos. Hij probeerde zich niet te laten afleiden door de wolf maar het gebeurde instinctiefmatig dat hij eens naar de hartslagmeter keek rond zijn pols. Het zou waarschijnlijk een gewoonte zijn die hij niet te snel meer zou afleren.

Bij haar opmerking, dat hij de redder in nood was van haar eenzaamheid, knikte hij meteen bijna eerbiedig terwijl hij dichter naar haar toe wandelde. ‘Dat doe ik met heel veel plezier.’ Met de nadruk op de “heel” in de zin. Tuurlijk zou hij haar gezelschap houden, hij kon iemand als haar niet voorbij wandelen zonder op zen minst iets te zeggen. Nee, hij kon haar gewoon niet voorbij wandelen, dat zou hij nooit kunnen. Storm bleef bij de fontein staan, hij liet zijn vingertoppen kort over het water glijden alvorens zijn blik weer naar haar gezicht gleed, volgde de beweging die ze deed met haar hand door haar haren. Zo simpel de beweging was, zo hard zijn ogen ernaar werden toegetrokken. Amper een seconde en dan keek hij haar weer aan omdat ze sprak. ‘Wel,’ Begon hij gelijk. ‘Ik ben een goede gids.’ Hij haalde zijn wenkbrauwen tweemaal uitdagend op. Hij was meer dan alleen een goede gids, hij vond zichzelf ook nog eens waanzinnig goed gezelschap. Ze stelde zich voor als Mia Marte Araiza en Storm fronste kort zijn wenkbrauwen toen ze dat zo vlot en spontaan over haar lippen liet rollen. ‘Jij komt niet vanuit Amerika gok ik.’ Hij hoorde geen specifiek accent maar haar naam verried een beetje een andere afkomst, net als haar donkere haar en gebruinde huid. Wat was ze … Peruaans? Spaans? Mexicaans? Hij wist het niet, maar hij wilde het graag weten natuurlijk. Bij hem straalde het gewoon luid en duidelijk vanaf dat hij een rasechte Brit was, je kon zijn accent gewoonweg niet missen. Toen ze zijn naam zij, gevolgd door het voorstel voor die rondleiding knikte hij meteen met een charmante glimlach. ‘Ik kan alles zijn wat je wil,’ de dubbelzinnigheid daarvan zou haar waarschijnlijk niet ontgaan. Maar hij ging er niet op in, hij wees de plaats rond. ‘Waar wil je starten?’ Vroeg hij enthousiast. Ze konden buiten blijven maar er was evengoed veel binnen te zien. Al was hij veel liever buiten, zeker in dit weer, zeker met dit gezelschap …
tag: Mia --- words: 673 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar

Aantal berichten : 91

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.

BerichtOnderwerp: Re: Distraction in her finest form [Mia]   ma aug 08, 2016 12:57 pm

Beide staken ze het niet onder stoelen of banken; ze waren tevreden met wat ze zagen. Het onschuldige, wederzijdse geflirt was een welkome afleiding. Het was al een tijd geleden dat Mia zo onschuldig had geflirt. Dat ze haar charmes in de strijd had gegooid voor niets anders dan een leuke dag, met een leuke jongen. Haar gezicht werd gesierd door een glimlach en in haar donkere ogen was een lichte twinkeling te zien. Momenteel leek ze geenszins op de onverschrokken bende leidster die ze was en dat beviel haar wel. Gisteren was ze al tot de conclusie gekomen, dat ze kon zijn wie ze wou zijn. Niemand wist van haar verleden en niemand wist hoe ze was. Voor Mia was zich voordoen zoals ze zich voor wou doen, sowieso iets wat haar moeiteloos af ging. Het dragen van ‘maskers’ was iets wat ze als kind al had gedaan, ze was degene die ze moest zijn. Alleen bij Samuel had ze wel eens haar gevoelens laten doorschermen, maar vaak zaten die zo ver weg gestoken dat ze het zelf nauwelijks door had. Mia was iet iemand die snel overmand werd door haar eigen gevoelens, over het algemeen wist ze, ze redelijk te relativeren. Tenslotte, waren emoties als angst, woede en verdriet nergens goed voor. Met dergelijke emoties won je geen oorlogen en hield je geen mensen in leven, daar was rationaliteit voor nodig, een beetje medeleven en zorgzaamheid.

Zijn bijna eerbiedige knikje, deed haar glimlach nog wat verbreden. Het was duidelijk dat zij niet de enige was die de komst van de ander als een welkome afleiding zag. Al was afleiding bij de jongen misschien wel niet het meest geschikte woord, ze zou haar mutatie verder in zijn hoofd moeten laten gaan om dat te achterhalen maar daar had ze momenteel nog geen zin in. Niet omdat ze niet nieuwsgierig was naar wat er in de jongen om ging, maar meer omdat ze het wel prima vond om voor even gewoon een normaal en ‘onschuldig’ gesprek te voeren. De jongen liet haar weten een uitstekende gids te zijn en trok hierbij zijn wenkbrauwen uitdagend op. Zeker, dat hij haar rond mocht lijden. Zelfs als hij het eiland niet goed had gekend, had hij dat mogen doen. Tenslotte, was het haar al wel duidelijk dat de jongen een leuk gezelschap was. “Eerst zien dan geloven.” zei ze, en nu was zij het die haar wenkbrauwen uitdagend op trok.

Er verscheen een lichte frons op het gezicht van Storm toen ze zich voorstelde. Kennelijk had hij door dat Marte, niet gewoon een tweede naam en het feit dat hij vrijwel direct een goede conclusie trok, deed haar glimlachen. “Weer zo scherp.” stelde ze tevreden vast. “Ik kom uit Mexico. Een klein dorpje in het zuiden.” ging ze verder. Dat ze maar vier jaar in dat dorpje had gewoond, hield ze voor zichzelf. “En waar uit Groot-Brittannië kom jij?” Het Britse accent van de jongen was onmiskenbaar en twijfelen aan zijn afkomst deed ze dan ook niet. Haar eigen accent was veel subtieler en werd pas duidelijk hoorbaar als ze lang achter elkaar sprak of vermoeid was. Het was dankzij Samuel dat ze vrij accentloos Engels kon spreken. Al sinds zijn komst in hun kleine gemeenschap had ze met hem Engels gesproken. Simpelweg, omdat het voor haar makkelijker was geweest om Engels te leren dan het voor hem was geweest om Spaans te leren. Uiteindelijk had hij zich het Spaans redelijk snel eigen gemaakt, maar zij waren altijd Engels blijven spreken als ze met z’n tweeën waren. Iets waarvoor ze hem nu heel dankbaar was. De dubbelzinnigheid van zijn woorden deed haar kort lachen. “Kijk maar uit wat je belooft.” zei ze, terwijl ze haar hoofd iets kantelde en hem een uitdagende grijns schonk. “Jij kent het eiland het best. Begin maar bij het mooiste plekje.” zei ze. “Het liefst ergens buiten, binnen heb ik al wel een beetje rond gekeken.” Hoewel haar dwaling door het gebouw gisteren redelijk snel tot stilstand was gekomen, door Clyde, had ze toch een groot deel van de school al gezien.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1901

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Distraction in her finest form [Mia]   wo aug 10, 2016 10:18 am

.Always live before you die.

Hij was hier nu al maanden en hij had nog nooit iemand het eiland getoond zoals hij het voor haar wilde doen. Niet omdat hij het niet kon maar omdat hij het zichzelf de eerste maanden niet had toegelaten. Maar Storm had zich er ergens bij neergelegd. Hij had beseft dat het beter was dat mensen wisten wat hij was en er dus meer op konden inspelen, meer konden anticiperen op zijn humeur. Het achterhouden had enkel voor problemen gezorgd, niet enkel bij zichzelf maar voornamelijk bij de mensen die hij lief had. Dus ja, nu hij over die drempel heen was durfde hij het zichzelf toe te laten om in dit soort onschuldig geflirt in te gaan met alle Londense charme die hij bezat. Verleren deed je nooit en Storm had er plezier in om dat oude deeltje van zichzelf weer boven water te halen. Alsof hij hiermee eventjes kon vergeten wat er allemaal achter die muur in zijn hoofd zat. Dat hij het kon doen bij iemand als haar … die het nog leek te appreciëren en de aanval terug in zette maakte zijn dag enkel maar beter. Dus het eiland rondleiden zou hij doen, of hij er nou goed in was of niet. In Londen had hij vaak onschuldige dames rond geleidt, op één of andere manier wist hij daar altijd misbruik van te maken. Dus het kon niet zoveel anders zijn hier of dat het was daar.

Haar opmerking, eerst zien en dan geloven, bracht die overheersende glimlach meteen weer op zijn lippen. De uitdaging die in haar ogen lag, de manier waarop ze haar wenkbrauwen optrok maakte het voor hem enkel maar beter. Maakte hem meer gedreven om haar het te bewijzen. ‘Kom maar op dan.’ Wees hij zichzelf en de omgeving aan. Hier kon ze niet meer vanonder uit. Hij had geen idee wat ze hier alleen stond te doen, misschien wachtte ze op iemand die niet kwam opdagen of wilde ze gewoon alleen zijn … al zag ze er niet dat type persoon uit. Maar ze was wel blij met zijn aanbod om haar rond te leiden dus het deed er niet toe wat ze hier deed. Wat er wel toe deed was dat ze bij Storm was en Storm was niet van plan haar heel erg snel te laten gaan. Ze kleurde zijn dag en die kleuren waren best indrukwekkend als je het hem vroeg.

Zijn “scherpe” en attente opmerkingen werden gecomplimenteerd door haar, hij glimlachte er enkel zachtjes om. ‘Mexico.’ Herhaalde hij met een goedkeurende knik, zijn ogen gleden kort weer over haar heen. Ja, ze had alles wat een Mexicaanse schoonheid ook had. Niet dat hij het kon weten, hij had heel zijn leven in Londen doorgebracht. Maar hij keek wel films en lette vaak op in de les dus zo onwetend was hij nu ook weer niet. ‘Mooi land, vakantieaanrader?’ Vroeg hij haar meteen. Je weet maar nooit dat hij eens besloot om op vakantie te gaan. Zijn eerste vakantie zou waarschijnlijk regelrecht terug naar huis zijn maar je wist nooit, het leven zat vol veranderingen. Ze stelde de vraag terug en weer was daar die charmante scheve grijns. ‘Londen.’ Zei hij trots. En dat was hij wel, altijd trots over de plek waar hij jaren lang was opgegroeid. Hij had haar laten weten dat hij alles kon zijn wat ze wilde, de grinnik die over haar lippen rolde deed zijn ogen kort over haar gezicht dwalen. Haar woorden brachten die immers gelijk weer terug naar de hare. ‘Ik heb niets beloofd,’ hij stak zijn handen in een onschuldig gebaar op, nog steeds met die glimlach. ‘of tenzij je wil dat ik je iets beloof.’ Beantwoordde hij die nieuwe uitdagende blik. Maar goed, het eiland, de mooiste plek. Net als hem verkoos ze om buiten rond te wandelen, goed, maakte zijn humeur nog beter. ‘Een echt mooie plek heb ik hier niet.’ Zei hij met een bedenkelijk frons. ‘maar ik kan je wel al het moois tonen van alle plekken.’ Hij wees haar beleefd richting het pad dat richting de tuinen leidde. Iedere plek had iets unieks, het observatorium bij nacht, het strand met zonsondergang, de tuinen in de lente. Hij kon oneindig doorgaan en hij zou het haar allemaal tonen …
tag: Mia --- words: 713 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mia Marte Araiza
avatar

Aantal berichten : 91

Mutant Profile
Alias: Ometeotl
Mutation: Biological Manipulation & Enhanced Intelligence
Crush: I don't need someone to fight my battles.

BerichtOnderwerp: Re: Distraction in her finest form [Mia]   zo aug 14, 2016 4:48 pm

Het leek als vanzelf te gaan. Met Storm praten en flirten, had iets vanzelfsprekend. Even dacht ze niet aan haar mensen die honderden, misschien wel duizenden kilometers bij haar vandaan aan hun lot over gelaten waren. Voor een moment was ze gewoon een jonge meid, die een rondleiding zou krijgen van een knappe jongen door een voor haar onbekende plaatst. Normaler kon bijna niet. Hun mutaties deden er niet toe. Evenmin als het feit dat ze op een eiland zaten voor mutanten. Beide hadden ze nog geen woord gerept over wat ze konden en eigenlijk vond Mia dat wel prima. Haar mutatie had ze ook niet meer gebruikt om de jongen te bestuderen sinds hij tegenover haar stond. Niet omdat ze niet nieuwsgierig was, maar omdat ze wist dat hun ontmoeting ineens een hele andere lading kon krijgen als ze zich in zijn biologische processen zou gaan verdiepen. De glimlach op Storm zijn lippen leek nog groter te worden en het was duidelijk dat hij gedreven was om zich te bewijzen. Iets wat zijn woorden bevestigden. Er was geen uitweg meer, Storm zou haar hoe dan ook een rondleiding geven over het eiland. Niet dat dat een straf was, verre van zelf. Mia kon zich geen betere manier voorstellen om haar eerste ochtend op Genosha door te brengen; het eiland leren kennen onder de begeleiding, van een knappe charmante gids.

Na een goedkeurend knikje, liet hij zijn blik nog eens over haar heen gaan. Alsof hij aan het beoordelen was of haar afkomst overeen kwam met haar uiterlijk. Iets wat, naar haar weet, wel degelijk het geval was. Aan haar licht getinte huid, haar donkere haren en bruine ogen was duidelijk te zien dat ze in elk geval iets Latijns Amerikaans in zich had. Een vakantieaanrader? Voor een moment dacht ze na, Mexico was zeker mooi. De cultuur, de natuur, het had iets betoverends. Zelf had ze zich altijd enorm thuis gevoeld in de zuidelijke jungles. In de natuur die altijd bleef verassen en die meer schoonheid bevat dan je in eerste instantie misschien zou verwachten. Echter was er altijd een zekere dreiging voelbaar in het land. Hoe vaak werden toeristen wel niet overvallen op straat? Hoe vaak verdwenen er wel niet mensen of doken er plots lijken op? Mia wist dat de onrust in haar land niet onbekend was bij de rest van de wereld. Het was te vinden op internet, stond zo nu en dan groots in de krant en toch leken mensen zich de volle realiteit zelden te bevatten. “Het is een prachtig land, maar je moet wel een beetje van avontuur houden.” zei ze uiteindelijk, met een grijnsje. “De drugsoorlogen zijn de afgelopen jaren flink toegenomen, dus het is er niet altijd even veilig op straat.” zei ze, terwijl ze kort haar schouders op trok. Alsof ze zelf niet jarenlang midden in de oorlog had gezeten. Alsof ze slechts een toeschouwer was van een oorlog die ze in werkelijkheid ook zelf had gevoerd. ‘Londen.’ antwoorde Storm op haar wedervraag en het was duidelijk dat hij trots was op zijn afkomst. “Dat lijkt me echt een prachtige stad. Heb je nog tips voor als ik er ooit eens terecht zou komen?” vroeg ze met een grijnsje, waarbij ze haar hoofd iets kantelde.

‘Ik heb niets beloofd,’ schoot Storm in de verdediging, waarbij hij in een onschuldig gebaar zijn handen omhoog stak. Of ze wou dat hij wat zou beloven? Misschien, al was ze er nog niet helemaal over uit wat dat dan was. “Klopt, je hebt nog niets belooft.” zei ze, met nadruk op het woordje ‘nog’. Er stond nog altijd een wat uitdagend grijnsje op haar gezicht en voor een moment keek ze hem recht in zijn bruine ogen aan. Een bedenkelijke frons verscheen op zijn gezicht, toen hij na dacht over mooie plekken op het eiland. “Dat klinkt nog beter.” zei ze met een glimlach, nadat hij had gezegd dat hij haar al het moois van alle plekken zou tonen. Met een vrolijke glimlach op haar gezicht begon ze de kant op te lopen die hij haar zo juist geweest. “Zeg eens Hall, doe je dit vaak? Verloren dames rond leiden over het eiland?” vroeg ze, terwijl ze hem zijlings aan keek.

_________________


⌘:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1901

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Distraction in her finest form [Mia]   ma aug 15, 2016 10:43 am

.Always live before you die.

Dit was exact een versie van Storm die je in Londen ook zou zien. Eentje die een nieuwe leerling over de campus zou willen geleiden en haar alle uithoekjes van de gebouwen zou laten zien, overbodig veel uithoekjes waarschijnlijk. Maar ze zouden nooit kunnen klagen over hun gids of over de rondleiding die hij hen gaf. Storm was altijd heel erg grondig, op alle vlakken, er ontging hem niets. Nu al zeker niet, Lupos ontnam hem het recht om verrast te worden door een ander persoon. Nu kon hij niet meer genieten van zoiets als een ademhaling in de stilte, want hij hoorde ze overal. Daarom was hier op dit lege schoolplein staan zoveel beter dan hij had kunnen dromen. Ondanks dat hij nog steeds veel hoorde van in de gebouwen, en hij ook nog steeds veel rook was dit lege schoolplein en haar aanwezigheid genoeg om even te vergeten wat het was dat hem hier had gebracht. Als hij in Londen iemand als haar was tegengekomen dan had hij zeker wel zijn best gedaan om haar te krijgen, zo was Storm wel, gedreven als altijd. En eerlijk, het was nu niet dat hij hier zijn best niet zou doen voor haar. Hij hield van uitdagingen, hij moest gewoon wat voorzichtiger zijn.

Ze was Mexicaans, wat het allemaal bevestigde, haar huidskleur, dat haar, die ogen … Zelf kende hij maar zoveel van de wereld als hij het had geleerd op school. Ondanks dat een deel van de familie ergens ander in Europa woonde waren ze nog nooit echt uit Londen geweest. Het enige waarvoor Storm zijn thuishaven verliet waren voor tripjes vlakbij en zelfs dat kwam niet zo heel erg vaak voor. Maar nu …Genosha had hem een beetje een andere kijk gegeven, misschien moest hij maar eens van de wereld gaan proeven zoals andere dat deden. Daarvoor moest hij hier wel eerst weg geraken van die vervloekte eiland, af geraken van die vervloekte wolf. Dus hij vroeg het haar, Mia moest daar even over nadenken. Haar antwoord schonk hem nu die bedenkelijke blik. Een beetje avontuur? Met Lupos … dat zou moeilijk worden. En toen ze verder ging kwamen zijn wenkbrauwen fronsend naar omhoog. ‘Dat is je definitie onder avontuur?’ Vroeg hij meteen scheve glimlach. ‘Rondlopen op straat en in een drugsoorlog belanden.’ En hij knikte en liet zijn blik kort op het water rusten. ‘Wat is er verder nog avontuurlijk in Mexico, meer toeristvriendelijk dan.’ Knipoogde hij. Hij wilde niet in zo’n oorlog terecht komen. Daarnaast … het zag er niet naar uit da hij snel in Mexico zou belanden. Ze deed zijn thuishaven eer aan door te zeggen dat het een mooie stad was. Tips … hij kon er zoveel geven. ‘Als je er ooit eens terecht komt dan geef je mij een seintje en dan geef ik je een dag om nooit te vergeten.’ Zei hij met die overlading van Britse charme. ‘Londen Eye is een aanrader, moet iedere toerist eens gedaan hebben. Er is zoveel dat Londen kan schenken.’ En hij was één van dingen, als zou hij het zo niet zeggen.

Die uitdagende grijns van haar, de nadruk op haar woorden, ze wilde gewoon dat hij iets zou gaan doen waar ze beide plezier aan zouden hebben. Ze keek hem een tel lang aan, en hij keek met dezelfde blik naar haar terug, even uitdagend, op zoek naar de grenzen die ze beide niet wouden trekken. Een echte lievelingsplek had hij hier niet … ja, het bos maar dat was niet zijn lievelingsplek, dat was die van Lupos. Dus dat telde niet. Maar het beste van alles? Dat kon hij haar wel tonen. Ze begon de juiste richting uit te lopen en Storm wandelde naast haar mee. Bij haar vraag schonk hij haar die charmante grijns. Hoe vaak deed hij dit? ‘Jij bent de eerste.’ Verbaast over zijn eigen woorden. ‘Ik help alle verloren dames in het beste dat ik kan,’ hij zweeg even, nog steeds glimlachend. ‘maar jij ben de eerste verloren dame die ik rondleidt.’ Dat was een specifieker antwoord op de vraag. Ze was de eerste die hij rond leidde over het eiland maar zeker niet de eerste verloren dame die hij ter hulp schoot…
tag: Mia --- words: 704 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Distraction in her finest form [Mia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-