FRUITMAND
CBOX
Reunion | Valicity
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Reunion | Valicity

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Oliver MarronModeratorModerator
avatar

Aantal berichten : 1111

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯

BerichtOnderwerp: Reunion | Valicity   zo jul 24, 2016 2:12 pm

Oliver Marron
Reunion.
Langzaam maar zeker kregen zijn dagen een andere structuur. Uren die hij enkele maanden terug op zijn kamer doorbracht, probeerde hij ondertussen door te brengen op plaatsen waar weinig volk aanwezig was. Op drukke momenten, tijdens de pauzes en na de lessen sloot hij zich nog steeds op tussen de vier veilige muren die zijn kamer vormden. Maar de momenten dat de meeste studenten in de les zaten, benutte hij door op ontdekking te gaan in de enorme school. De bibliotheek en de broeikassen waren zijn twee meest vertrouwde plekjes geworden. Maar er was nog één plaats waar hij al dagenlang nog eens voet wilde binnenzetten, het was namelijk al maanden geleden dat hij daar nog was geweest. Star staarde hij voor zich uit, doorheen het raam op zijn kamer waar de zon langzaam wegzonk op de plaats waar de lucht het water raakte. Op de achtergrond klonk zachte muziek. Ondanks dat hij geen piano kon bespelen, tokkelden hij met zijn vingers op zijn knie in de maat van de muziek. Op zijn schoot lag een boek, Gravitation van Charles Misner. Het stond boordevol ingewikkelde theorieën die te maken hadden met de zwaartekracht en alles wat er bij kwam kijken. Oliver verstond maar de helft van wat er in uitgelegd werd waardoor hij zijn aandacht er niet lang bij kon houden. Maar hij deed een poging, een poging om de afwijkende genen in zijn lichaam te begrijpen en ze beter te kunnen controleren. Zijn problemen lagen meer gemanifesteerd in zijn andere mutatie, maar aangezien niemand wist hoe of waar de energie ontstond en uit wat het was opgebouwd, was het moeilijk om er theorie over op te zoeken.

Een zucht rolde over zijn lippen en hij stak de bladwijzer tussen de vergeelde bladeren van het boek alvorens hij het dichtklapte en het op het tafeltje langs zijn lounge stoel legde. Stram stond hij op, kneep zijn ogen kort toe voordat hij zijn rug rechtte. Het was pas sinds gisteren geleden dat Allison zich weer met zijn wonden had geamuseerd. Het kwam net door het heelproces dat ze vervelender voelden als anders. Hij keek naar de klok die boven zijn deur hing, met een blik die eruit zag alsof hij het ding in honderdduizend stukken wilde doen spatten. Tien na elf. Allison lag vast al te slapen, of deed een poging tot. Vorige week was er een announcement dat er een nieuw trainingsproject gestart was, gebaseerd op subclasses. Ze had zich er onmiddellijk voor aangemeld, en morgen zou de eerste trainingsles zijn, iets waar ze liever uitgerust stond dan met vermoeide wallen onder haar ogen. Hij daarintegen had nog niet eens moeite gedaan om de volledige announcement te lezen. Zijn schoolloopbaan was drie jaar geleden al op zijn einde gelopen. Niet omdat hij op alles geslaagd was, maar omdat het voor zowel de leerkrachten als voor de studenten om hem heen meer als duidelijk was dat Oliver geen uitgesneden student was. Hij was een gevaar voor zichzelf en de personen om hem heen, waardoor hij in samenspraak met de directie een nieuw soort traject had uitgestippeld. Zijn hand raakte de knop van zijn deur en zachtjes draaide hij hem om, om vervolgens de deur te openen. Op de gang was het stil, er weerklonk geen gelach en geen harde muziek, waardoor hij de omgeving als veilig achtte.

Muisstil sloop hij doorheen de gang, de toppen van zijn vingers gleden zachtjes over de ruwe muur als onzichtbare houvast. Haast op automatische piloot begaf hij zich doorheen de gangen van de school totdat hij uiteindelijk bij de grote achterdeur kwam die hem toegang tot de buitenlucht gaf. Hoewel hij gisteren voor het laatst zijn dosis energie had kunnen overgeven aan Allison voelde het altijd ergens beangstigend om zich alleen buiten te begeven. Het was één knop in zijn hoofd, als hij daarbij de controle niet kon bewaren zou hij weg zijn, de ruimte in. Letterlijk. Met een vlot tempo stak hij de binnenplaats over, doorheen de tuin, recht op het strand af, waarbij nabij gelegen het obsevatorium lag. Dé plaats waar alles begonnen was. De metalen deur ging gemakkelijk open en hij ademde de kopere lucht diep in toen hij binnen stapte. Er was niet veel veranderd sinds zijn laatste bezoek, en met een vluchtige glimlach die rond zijn lippen speelde stapte hij op de sterrenkijker af, degene waar hij ook had gezeten die ene nacht. Onhandig prulde hij wat met de instellingen van het toestel en plaatste zijn oog tegen de loop om vervolgens een blik te werpen op de met sterren bezaaide hemel. Wazig. Op zijn voorhoofd verscheen een diepe frons en zijn wenkbrauwen gaven hem een vervaarlijke uitstraling. De blik die altijd op zijn gezicht tevoorschijn kwam als hij zich moest concentreren op iets wat hem niet lukte. Hij stond op en liep richting een soort van voorraadkast die met piepende scharnieren open ging. Oliver vond er allerlei vreemde soorten glazen, houdertjes en nog meer wetenschappelijk materiaal. Maar wat hij niet vond was de verdomde handleiding van de sterrenkijker, die hij eindelijk eens fatsoenlijk aan de praat wilde krijgen.



_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valicity LaMontagne
avatar

Aantal berichten : 339

Mutant Profile
Alias: Serpent
Mutation: Enhanced strength and senses | Poison | Hypnosis |
Crush: De tuinslang

BerichtOnderwerp: Re: Reunion | Valicity   zo aug 07, 2016 7:38 pm





Rattle a snake, and get bitten





Frankrijk was een rustige, geborgen plek geweest. Het dorpje waar ze opgegroeid was had zijn idyllische, rustige karakter zoals het in boeken beschreven werd gekregen door de Bourgondische bezigheden. Wonend in het grote huis op de heuvel net buiten het kleine dorpscentrum had Valicity en haar familie de rust gegeven die ze wilde. Het had Valicity de mogelijkheid gegeven zich terug te trekken van de starende ogen van leeftijdsgenootjes, van de drukte op het dorpsplein waar mensen hun beroepen uitoefende en later in haar leven van de fluisterende stemmen die niet veel van de wereld begrepen. Ondanks dat Valicity van de stilte thuis kon genieten, zat ze vaak op het muurtje bij de oude, kleine boom op het plein en staarde naar de mensen die zich op het plein rondbewogen. Doordat zij vaak niet uitgenodigd was voor het spel van de andere kinderen, waren dit de tijden dat zij haar observatievermogen had ontwikkeld. Als een dans die uren duurde volgde ze in doodse stilte zonder te bewegen alles wat de mensen op het plein deden. Bewegingen, interacties, geschreeuw, gelach, ruzies en liefde. Alles werd bekeken zonder beoordeling. Een eeuwig durende dans waar Valicity van was gaan houden om deze te observeren. Alleen met haar gedachte in het midden van alles, maar toch zo buitengesloten van deze ingewikkelde dans groeide ze op in deze drukte zonder er aan mee te doen.

Toch was alles hier anders. Waar ze zich ook wende of keerde waren mensen, studenten en leraren. Gehaast bewogen ze zich naar lessen, trainingen of andere verplichtingen. Een mierennest die constant in beweging was, op veel grotere schaal dan dat ze gewend was. Het was soms verstikkend, een verstikking waar ze vaak alleen ’s nachts verlossing van vond. Als haar kamergenote sliep en de gangen leeg waren sloop ze – gehuld in een dikke trui tegen de nachtelijke kou – door de gangen. Ook nu was ze in de late avond haar kamer uitgevlucht, haar hoofd te vol van indrukken die ze niet kon verwerken. Rustige of eenzame plekken had ze na rondzwerven – en menigmaal verdwalen – gevonden in en rondom de school. Bibliotheek, kassen en het buitenterrein in tijden van lessen waren een verademing geweest op de momenten dat ze ze het hardste nodig had.
Ook nu had ze de stilte opgezocht om de indrukken van de dag te verwerken. Hoe vreemd deze nieuwe wereld om haar heen ook was, telkens opnieuw ontdekte ze weer tot haar eigen frustratie dat ze zelf ook nog het grootste mysterie was voor zichzelf. Met haar rug tegen de muur en haar knieën opgetrokken staken enkel de punten van haar grote, zwarte korte laarsjes achter de kast vandaan. Naast haar lag haar dikke vest, aangezien het bij de sterrenkijker warmer was dan buiten. Haar smalle lichaam gehuld in een losse spijkerbroek en een legergroen hemdje zat ze verscholen op de grond. Het was een nieuw plekje die ze recentelijk had gevonden in een van haar verdwalingen buiten. In haar hand had ze een aansteker. Het gele vlammetje hing stil erboven, niet verstoord door de stroming van lucht. In een poging enigszins beheerst haar mutaties te ontdekken gleed haar vinger door het vlammetje. Steeds langzamer, terwijl ze af en toe haar kaken samen klemde als ze haar vinger te lang in de vlam hield. Telkens veranderde haar huid, maakte de menselijke structuur plaats voor de geschubde patronen waarna haar huid, zodra deze uit de vlam was, razendsnel wegkrulde als houtsnippers in hete vlammen. De randjes lichtte op, smolten weg en vertoonde een nieuwe, gave menselijke huid. Ze probeerde te achterhalen hoeverre deze mutatie haar bescherming bood. Het moment dat deze kant van haar mutatie naar boven was gekomen herinnerde ze zich nog goed. Na die ene ontmoeting had ze de jongen nog enkele keren vanaf een afstandje gezien, maar niet gedurfd een echte interactie aan te gaan. Het was een van haar eerste ontmoetingen met een andere mutatie geweest, en ze merkte dat ze een lichte obsessie had gekregen voor de mutatie van de jongen. Met haar nieuwsgierigheid en interesse voor biologische aspecten was hij een groot vraagstuk geweest. En al helemaal toen hij kanten van haar mutatie had opgewekt waar ze zelf niets van af wist. Terwijl ze haar vinger, en daarna steeds meer tot ze haar hand, in de vlam hield gleden haar gedachte door haar herinneringen aan de verschillende mutaties die ze gezien had.

Valicity haar duim schoot van het wieltje van de aansteker af toen de metalen deur open gleed. In een reflex trok ze haar voeten geluidloos in zodat haar magere gestalte achter de kast verdween.  Ze hoorde voetstappen die zich richting de sterrenkijker verplaatste. Geluidloos ademde ze diep in om elk detail van de geur van het persoon dat binnen was gekomen in zich op te nemen. Mannelijk. Dat wist ze binnen een fractie van een seconde. Haast verstijfd analyseerde ze de rest van de geur, die haar langzaam bekent voor kwam. Na het geluid van metaal gepruts en daarna de rustige ademhaling toen het geluid van metaal weer weg stierf durfde ze haar hoofd wat naar voren te bewegen. Haar steile, rode lokken vielen over haar schouders naar voren terwijl haar blik er tussendoor naar de zijkant van de sterrenkijker keek. Haar blik gleed door en zag daar het gestalte van de jongen staan, voorovergebogen terwijl hij door de sterrenkijker naar buiten keek. Haar ovalen pupillen vernauwde zich toen ze de contouren van zijn lichaam herkende en haar wenkbrauwen schoten omhoog toen ze zich helemaal realiseerde wie daar stond. In stilte bleef ze naar hem staren, niet wetend wat ze op dit moment moest doen. Toen hij opeens in beweging kwam schoot ze met een ruk terug, waardoor haar magere gestalte weer geheel uit het zicht verdween. Met ingehouden adem - omdat ze niet goed wist wat nu precies handig was om te doen - luisterde ze naar zijn voetstappen die dichterbij kwamen. Haar ogen schoten naar mogelijke uitgangen, lichtelijk in paniek door de onhandige situatie. Ze schoten terug naar de kastdeur die naast haar open ging toen Oliver hem open trok. Haar blik gleed naar de papieren die naast haar lagen, terug naar zijn hand die de deur open hield om weer bij de papieren te eindigen. Het klonk alsof hij iets zocht, duidelijk geërgerd aan het feit dat iets niet werkte. Naast haar lag de handleiding, die ze eerder gepakt had om later rustig door te lezen. Enkel was ze er nog niet aan toe gekomen. Langzaam gleed haar hand ernaartoe, omsloten haar slanke lange vingers het papier en bracht ze het zacht ritselend omhoog. Met een rustige beweging bracht ze het boekje verder omhoog en naar voren, waardoor haar arm en hand met daarin de papieren naast de kast vooruit staken het blikveld in van Oliver. Haar hand stak nu naast de kast de ruimte in. ‘Voor de kijker,’ sprak ze zachtjes waarna ze langzaam haar voeten uitstak en haar bovenlichaam verder naar voren bracht. Tussen de steile, rode lokken door keken de felle groengele ogen Oliver aan. Ze bleven hem onbewogen aanstaren, volgde elke beweging die hij maakte terwijl de rest van haar lichaam doodstil bleef zitten. Een tijdje bleef ze stil, niet wetend wat ze moest zeggen. ‘Je was weg,’ sprak ze zachtjes, duwde de woorden over haar lippen om het klein beetje nieuwe contact niet meteen kwijt te raken. Het was niet een heel specifieke zin. Niet duidelijk was het of ze hun ontmoeting in de trainingsruimtes bedoelde of zijn plotselinge afwezigheid waardoor ze hem niet meer in de gangen had gezien. Nog steeds hield ze haar hand op voor hem, staarde ze hem aan waarbij heel even haar blik naar de handleiding in haar hand schoot als teken dat hij het moest pakken.




You've

name


got

###


Bitten

little lying freak ♥


_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver MarronModeratorModerator
avatar

Aantal berichten : 1111

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯

BerichtOnderwerp: Re: Reunion | Valicity   za aug 13, 2016 8:51 pm

Oliver Marron
Reunion.
Hij liet zijn vingers over het materiaal gaan dat in de kast stond, alsof hij hoopte om op de een of andere manier een geheime hendel te vinden die toch de handleiding waar hij naar op zoek was tevoorschijn te doen toveren. Een diepe frons stond op zijn voorhoofd, licht geïrriteerd omwille van het feit dat iets nogmaals niet verliep zoals hij het gehoopt had. Een rustig avondje sterrenkijken stond op het punt om om te slaan naar een avond vol ergernis waarin hij zich weer zou opsluiten in zijn kamer samen met zijn muziek. Hij vroeg zich af of hij er ooit in zou slagen om voor zichzelf te kunnen zorgen met volledige beheersing, zonder elke keer de nood om terug te grijpen naar Allison. Want dat was hetgeen hij het allerliefste wilde op dat moment, naar Allison gaan. Een erlenmeyer had hij in zijn handen en hij keek doelloos naar de maatstreepjes die erop stonden. Over zijn lippen rolde een zucht en met zijn gedachten zat hij al lang niet meer in het observatorium. Totdat er opeens geschuifel weerklonk, en Oliver onmiddellijk verwoed met zijn ogen knipperde en zich omdraaide. Met die typische, dodende blik in zijn ogen staarde hij in het rond, als poging om de bron te ontdekken waarvan het geluid vandaag was gekomen. Zijn hartslag was onmiddellijk naar omhoog geschoten en zijn humeur naar beneden. Behoedzaam draaide hij zich weer naar de kast, om vervolgens in zijn ooghoek een witte waas te zien. Een witte waas die papieren bleken te zijn, en rode haren die… ’Voor de kijker.’ Met een kletsend geluid viel de erlenmeyer op de grond. Het voelde alsof zijn hart uit zijn borst sprong, en reflexmatig greep Oliver met zijn hand naar zijn hart terwijl hij enkele passen achteruit deed, en daarbij met zijn rug tegen een andere kast aanbonkte. Een zachte kreun gleed over zijn lippen, maar voor de rest gaf hij geen kik.

De felle, groengele ogen, het schrale lichaam, de lange rode lokken. Valicity. Oliver staarde haar aan alsof ze de gevaarlijkste persoon was die hij ooit gezien had. Zijn blauwe ogen stonden groot, en de gevoelens die vanuit het diepste in hem naar boven kwamen kon hij geen plaats geven. Angst en afkeer, slechte herinneringen die weer in hem opborrelden. Een bittere smaak kwam tevoorschijn op zijn tong, en Oliver probeerde het tevergeefs weg te slikken. Valicity kwam langzaam wat naar voren en Oliver liet haar voor geen moment aan zijn intimiderende blik ontsnappen, bang dat ze -als hij voor een moment niet keek- naar hem toe zou schieten. ’Je was weg.’ siste ze met die typische ondertoon in haar stem en hij knikte kort als antwoord. Het was misschien maanden geleden dat hij haar nog gezien had, en sinds het voorval was hij ook niet meer op zoek gegaan naar haar. Hij had haar zorgvuldig vermeden, iets wat zeer goed gelukt was, tot nu. Het meisje stak nog steeds de papieren uit naar hem, en Oliver keek er kort naar maar zijn interesse ernaar was volledig verdwenen. Hij deed dan ook geen poging om korterbij te komen en om het bundeltje aan te nemen. In plaats daarvan probeerde hij zijn ademhaling en voornamelijk zijn hartslag onder controle te krijgen. Zijn handen had hij in elkaar geslagen en hij kneep met zijn ene hand in zijn andere waardoor de pezen die erover liepen duidelijk opgespannen waren. De onuitputbare energie denderde als een kudde galopperende paarden door zijn aderen en hij kneep kort zijn ogen samen als poging om de pijn in zijn hoofd weer uit te sluiten. Nieuwe, en dan specifiek onverwachte situaties zorgde er tot heden toe nog steeds voor dat hij enorm veel moeite moest doen om zichzelf overeind en helder te houden. ’Je kan beter vertrekken.’ zei hij met een diepe, licht dreigende ondertoon in zijn stem. Als hij kon zou hij zelf de benen nemen, en proberen te ontsnappen aan deze situatie. Maar in de toestand waarin hij verkeerde durfde hij geen voet buiten te zetten, bang om weer zoals die ene avond de volledige controle te verliezen. Maar ook bang om haar net zoals toen weer pijn te doen. Al had het ook een heel ander effect bij haar teweeg gebracht. Hij keek haar met die typische boze blik in zijn ogen aan om kracht achter zijn woorden te zetten. Maar de manier waarop zij naar hem keek bezorgde hem misschien nog wel meer rillingen. Ze keek hem aan alsof hij haar prooi was, haar object of intrest, alsof ze hem tot op het bot wilde ontleden, alsof ze hem wilde testen, alsof ze hem wilde gebruiken. Oliver kneep zijn handen nog harder in elkaar, waardoor ze voor een moment oranje oplichtte. Zijn tanden had hij op elkaar geklemd alsof hij hondsdol was en zijn fel afgetekende kaken kwamen zo nog meer tot uiting. Hij was oprecht bang, al zag hij er eerder woedend uit dan verschrokken. Niet zozeer bang voor haar, maar wel wat hij haar kon doen als ze te kort kwam. Hij moest hier weg.



_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valicity LaMontagne
avatar

Aantal berichten : 339

Mutant Profile
Alias: Serpent
Mutation: Enhanced strength and senses | Poison | Hypnosis |
Crush: De tuinslang

BerichtOnderwerp: Re: Reunion | Valicity   ma aug 15, 2016 12:36 am





Rattle a snake, and get bitten





Terwijl haar lichaam doodstil bleef zitten en haar felle groengele ogen op Oliver gevestigd bleven observeerde ze alle veranderingen in de kamer met haar versterkte zintuigen. Van beweging, emotie tot geur. Haar mutatie werkte overuren en deed zijn best aan het oppervlak te komen. Ze zag hoe zijn lichaam en ziel schrok van haar plotselinge onthulling van haar aanwezigheid. Focuste met haar gehoor op zijn hartkloppingen, beseffend dat ze enkele sociale aspecten over het hoofd had gezien bij deze actie door de reactie zie ze bij hem waarnam. Ze had tegen hem gesproken, geprobeerd de situatie iets gangbaarder te maken maar alles werkte averechts. Ze hoorde zijn hardslag en ademhaling, rook de veranderingen in zijn lichaam en zag zijn gezicht. Haar hand bleef in het luchtruim hangen met de papieren er nog in, merkte dat hij geen aanstalten deed ze aan te maken dus liet ze haar slanke hand weer zakken. Ze was dan sociaal niet zo handig omdat ze nooit geleerd had sociaal correct op situaties te reageren. Maar door haar jeugdervaringen had ze geleerd mensen te observeren. Ze was hem niet zomaar nooit echt meer tegen gekomen. Het haar ontlopen was ze gewend van mensen. In het kleine, franse dorpje hadden de kinderen haar al haar hele leven grotendeels ontlopen. Zeker toen haar mutatie steeds zichtbaardere vormen ging krijgen en ze menigmaal door haar woedeaanvallen en mutatie andere kinderen pijn had gedaan.
Haar felle, strakke blik bleef dan ook in zijn ogen gericht, de rest van haar lichaam nog even onbewogen als daarvoor. Het emotionele masker op haar gezicht voorkwam dat haar gedachtes en emoties zichtbaar waren voor vreemde. Ook ditmaal voorkwam het dat haar innerlijke fronsen en snelle gedachtesprongen op haar gezicht zichtbaar waren. Neutraal maar starend bleef ze hem aankijken toen hij haar een optie gaf. Zijn blik en stem spraken enkel een andere taal, en Valicity probeerde de puzzelstukjes op de goede plekken te leggen met de kennis die ze over hem had. Het roofdier in haar mutatie sidderde door haar aderen haar bewustzijn in, voelde zich beledigd door deze opmerking en het koste haar veel moeite om de aanvallende impulsen verborgen te houden. Doordat hij de eerste andere mutatie was geweest die ze werkelijk had ontmoet, was haar interesse in hem zeer vergroot.
Hoorbaar ademde ze diep in, nam alle geuren in zich op en kwam plotseling uit haar doodstille houding. Langzaam en soepel stond ze op uit haar ineengevouwen positie op de grond, liet de papieren van de gebruiksaanwijzing op de grond achter en rechtte zich in haar volle, magere gestalte. In die tijd had ze haar ogen even van hem afgedraaid, hem bevrijd uit haar directe blik die ervoor zorgde dat mensen vaak gevangen waren door haar aandacht. Dit niet altijd op een positieve manier. Toen haar lichaam klaar was met de beweging en ze haar schouders en rug rechtte als een trots dier schoot haar blik in zijn volle felheid met de smalle, ovalen pupillen terug naar die van hem. Boorde zich in zijn ogen alsof haar innerlijke slang een wedstrijd aanging met zijn innerlijke strijd. Even bleef ze zo staan, peilde zijn gierende hartslag en de hormoon verandering in zijn geur terwijl haar brein doorpuzzelde met wat ze met de situatie aan moest. ‘Wat een aanbeveling.. En dan?’ het duurde even voordat ze met haar zachte stem hem antwoorden zonder zijn blik los te laten. Haar hele mutatie en nieuwsgierigheid naar kennis schreeuwde in haar dat ze niet weg kon. Dat ze hem niet kon laten gaan omdat hij kanten had ontwaakt die ze niet kende. En nu wilde ze weten wat er nog meer was. Wat er bij hem was, bij zichzelf. Antwoorden die ze niet in boeken kon vinden.  Ze hoefde geen antwoord op haar vraag die ze hem had gesteld, verwachtte ook niet echt dat ze die zou krijgen. De spanning in zijn lichaam vertelde haar geen onverwachte bewegingen te maken. Maar het was ook duidelijk, en met de kleine kennis die ze had over zijn krachten en het ongeluk wat ze had gezien, dat hij niet gauw ergens heen ging. ‘Ontsspan,’ sprak ze vervolgens, waarna ze hem eindelijk los liet uit haar blik en deze op de sterrenkijker richtte. ‘Ik blijf hier,’ haar zinnen waren niet lang, maar wel duidelijk. Even schoot haar blik terug naar die van hem. ‘Ik ssal je niet aanraken, alss je daarvoor bang bent,’ de zacht sissende ondertoon merkte ze zelf amper op, evenals het effect wat haar blik vaak op mensen had. Het enige wat ze wilde was dat hij rustig werd, voor zijn eigen bescherming en die van haar. ‘Ik ssal niet bewegen totdat jij het week aankan,’ sloot ze haar woorden af om hem enigszins beweegruimte te geven. Nog steeds huilde en bonkte haar vechtinstinct tegen haar zenuwen, schreeuwde het in haar hoofd en deed haar vier hoektanden groeien. Wijselijk hield ze ze zo goed mogelijk met haar lippen verborgen, probeerde met man en macht haar gekrenkte mutatie en diens jachtinstinct te onderdrukken. Waar deze heftige reactie vandaan kwam kon ze niet plaatsen. Misschien ontlokt door zijn heftige reactie, getriggerd door zijn mutatie of een beschermdrang naar zichzelf. Ze wist het niet goed.





You've

name


got

###


Bitten

little lying freak ♥


_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver MarronModeratorModerator
avatar

Aantal berichten : 1111

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯

BerichtOnderwerp: Re: Reunion | Valicity   ma nov 07, 2016 3:01 pm

Oliver Marron
Reunion.
Uiteindelijk leek het toch tot haar door te dringen, dat hij haar papieren niet zou aannemen. Valicity had ze nog lang in de lucht gehouden, ook toen Oliver achteruit was gedeinsd en met zijn rug tegen een kast achter hem was aangekomen. Hij herinnerde het zich, als de dag van gisteren. De val, de pijn, het bloed, zij. Ook toen had hij haar een vreemd individu gevonden, net hetzelfde wat zij waarschijnlijk over hem dacht. Oliver wilde door de grond zakken of ver weg teleporteren van waar zij was. Haar blik die ze op hem had vastgekluisterd leek te snijden in zijn huid en Oliver wist niet hoe hij er aan kon ontsnappen. Uit het observatorium was geen optie, dus probeerde hij zich beschermend op te stellen door tegen de muur te gaan staan en zijn blik met momenten van haar af te wenden om niet constant tegen die angstaanjagende blik van haar te moeten aankijken. Niets stond er in te lezen, enkel die ziekelijke interesse die ze in hem had, net zoals ze die ene avond ook had gehad. Hoewel hij hier in een betere lichamelijke toestand verkeerde voelde hij zich even kwetsbaar. Noch daar noch hier kon hij weg. Haar zien betekende opsluiting, en die gedachten zorgden ervoor dat het verdedigingsmechanisme in zijn lichaam op gang kwam en de energie als een tsunami door zijn lichaam golfde. Het meisje stond recht, op een gruwelijk soepele manier, alsof ze een touw was dat zich uit het niets omhoog werkte. Waar zij diep inademde, hield Oliver die van hem in. Doorborend keek hij haar aan, probeerde haar op afstand te houden met de woeste blik in zijn ogen aangezien hij de rest van zijn lichaam niet kon gebruiken zonder haar of zichzelf pijn te doen. Haar sluike haar viel over haar schouders, en Valicity stelde zich op een misselijkmakend, fiere manier op voor hem. Toen ze hem opnieuw aankeek hadden haar ogen weer die vreemde vorm die hij zich nog maar al te goed herinnerde. ’Wat een aanbeveling.. En dan?’ Het was een vraag waar hij geen antwoord op wist, dus hij hield zijn lippen stram op elkaar. ’Ontsspan.’ Oliver slikte, hoorde meer gesis dan een daadwerkelijke boodschap. Pas toen ze haar blik van hem losmaakte had hij het gevoel dat hij weer kon ademen. Hij hoorde het gebons van zijn hart in zijn oren en keek het meisje na terwijl ze de sterrenkijker observeerde. De reden waarvoor hij hier was gekomen.

’Ik blijf hier.’ was haar besluit, en Oliver slikte terwijl hij zijn schouders stil bewoog. Hij was zich terug gewaar geworden van de pijn van zijn wonden doordat hij tegen de kast was opgestoten. Maar die pijn viel niet te vergelijken met de hoofdpijn die hij had door de overmaat aan energie die door zijn lichaam stroomde. ’Ik ssal je niet aanraken, alss je daarvoor bang bent.’ Oliver snoof luid, bijna sarcastisch en kneep zijn ogen kort dicht om de pijn te verbijten. Maar niet langer dan enkele seconden, uit angst dat ze terwijl korter zou komen. ’Het is niet daarvoor dat ik bang ben.’ bromde hij tussen zijn opeengeklemde kaken door. ’Ik ssal niet bewegen totdat jij het weer aankan.’ Oliver haalde een hand over zijn gezicht, veegde enkele druppels zweet die op zijn voorhoofd parelde af. Toen hij Valicity aankeek leek hij op een vreemde manier de jager en zij de prooi. De pijn in zijn hoofd was zo intens, zo reëel dat het voor een stuk zijn rede van verstand onderdrukte. Éen aanraking, éen simpele aanraking en de pijn zou weg zijn. Hij klemde zijn kaken op elkaar, wilde zijn blik van haar afhalen maar kreeg het niet in zichzelf opgebracht. Een voet schuifelde over de grond, haar richting uit. Zijn andere voet bleef standvastig staan, alsof de ene helft van zijn lichaam in strijd was met de andere helft van zijn lichaam. ’Je moet weg.’ zei hij nogmaals, in zijn stem was het duidelijk hoorbaar dat hij moeite deed om überhaupt iéts gezegd te krijgen. ’Voor ik de controle verlies.’ De combinatie van haar interesse en zijn kantelpunt kon voor een gevaarlijke situatie zorgen. Een situatie die zij momenteel volledig in handen had.



_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valicity LaMontagne
avatar

Aantal berichten : 339

Mutant Profile
Alias: Serpent
Mutation: Enhanced strength and senses | Poison | Hypnosis |
Crush: De tuinslang

BerichtOnderwerp: Re: Reunion | Valicity   za nov 19, 2016 5:45 pm





Rattle a snake, and get bitten





Valicity’s ovalen pupillen waren versmalt tot dunne streepjes. Haar schouders werden stijf van de spanning die in haar spieren hing, trok aan haar pezen en botten als een middeleeuws martelwerktuig. Haar hoofd en gedachtes was een chaos, iets waar ze totaal niet aan gewend was. Ze wist op geen enkele manier tot hem door te dringen, hem te doorgronden of te begrijpen wat er aan de hand was. Naast deze chaos bonkte haar mutatie tegen haar slapen, waren haar tanden verlengd en sidderde haar dierlijke instinct binnenin haar. Het kronkelde als het dier waarin het zich uitte alle kanten op, beukte om naar buiten te komen en het lichaam waarin het huisde te beschermen.
Even brak het oogcontact, sloot Oliver zijn ogen terwijl Valicity vervolgens nog tot hem door probeerde te dringen. Gefrustreerd balde ze haar vuisten, voelde de zoveelste vlaag aan hopeloosheid door haar lichaam stromen, maar ze bleef weer stokstijf staan toen Oliver zijn ogen opende. Hij ving haar blik, hield het vast en pinde haar op haar plek. Valicity haar gezicht verstrakte, kreeg haast een boze uitdrukking uit de pure frustratie die ze niet meer zo gewend was om te voelen, en voelde haar onbeheerste, extreme emoties weer naar het oppervlakte borrelen. Hoe ze haar masker door de jaren heen had geperfectioneerd omdat het haar rust en dekking gaf, tijd om na te denken. In tegenstelling tot haar vroege jongere jaren, waarin zij iemand was geweest met de extreme kanten van de emoties. Woedeaanvallen waarbij ze met haar mutatie menig jongetje uit het dorp het ziekenhuis in geslagen had. De hysterische vreugde als iets lukte of op de ochtend van de eerste vakantiedag. Net zoals toen wist Valicity op dit moment niet wat ze met hem of zichzelf aan moest. Ondanks dat hij haar totaal niet in de buurt wilde hebben, had ze vanaf dag een obsessieve interesse in hem gehad. Zijn mutatie was buiten haar kadertje gevallen aan wat zij dacht dat mogelijk was. En vooral omdat hij de eerste was had hij zo’n enorme impact gemaakt dat die niet te negeren was.  Ze had zo geprobeerd aansluiting te vinden, contact te leggen met het andere wezen wat toen en nu weer voor haar stond. Zo hopeloos haar best gedaan voor een enkele keer het ingewikkelde als menselijke sociale interactie te begrijpen en goed uit te voeren. Maar het had haar enkel naar deze ellende gebracht, een herhaling van vroeger waarin zij zich langzaam verloor in haar eenzaamheid en hulpeloze paniek en woede.
Haar kin schoot omhoog en haar ogen verwijdde zich toen hij naar haar toe schuifelde. De spanning in zijn lichaam straalde van hem af, zijn opeengeklemde kaken en de blik in zijn ogen bevestigde de woorden die hij sprak. In een reflex hadden haar handen de kracht in haar spieren voor een seconde verloren. Maar zodra hij uitgesproken had vulde een vlaag van woede en afwijzing haar lichaam en hart, en verloor ze haar perfecte masker van rust en kalmte. Haar vuisten balde zich tot haar knokkels wit werden. Met een harde sis rukte ze haar blik van hem af voordat hij de opwellende tranen in haar ogen zag. De pure afwijzing kwam hard bij haar binnen, trok oude wonden open die ze zo zorgvuldig had afgedekt. ‘Prima,’ siste ze naar hem toe zonder hem aan te kijken, haar hoofd gebogen en haar schouders trillend van de emotionele achtbaan die ze doorging en niet meer kon beheersen of achter haar masker kon verbergen. Haar gezicht half afgesloten van de buitenwereld door de rode lokken die over haar schouders waren gevallen stond ze op haar plek. ‘Laat het beest zich maar weer uit de voeten maken,’spuugde ze woedend uit, haar gevoelens gekrenkt door wat zij bij hem aannam als pure afwijzing van haar gehele bestaan. De zoveelste afwijzing, terwijl ze zo haar best had gedaan een poging te doen nader te komen tot een ander menselijk wezen. Ze had zich met een ruk omgedraaid en stormde door de ronde kamer heen, gevolgd door de rode lokken haar die als een woeste golf achter haar aan bewogen. De kracht in haar armen was tot bovenmenselijk gestegen, één van de kanten van haar mutatie. Met een ruk trok ze de deur open alsof het het gewicht had van een veertje, trok het uit zijn scharnieren en liet het opzij schieten. Zonder de schade enige aandacht waardig te bieden vloog ze de kamer uit en liet Oliver en de sterrenkijker achter.
Haar voeten die haar normaal zo glijdend en geluidloos voortbrachten denderde door het trappenhuis. De eerste traan rolde over haar wang, compleet haar beheersing over al haar emoties verloren. Ze zwoor hem nooit meer aan te kijken, nooit meer tegen hem te spreken of zijn aanwezigheid te erkennen. Haar zo gewaardeerde beheersing was ze verloren in zijn bijzijn - door zijn bijzijn. Een schouwspel wat ze nooit meer aan andere wilde tonen, niet eens haar ouders. De afwijzing daar bovenop had haar in een panische toestand gebracht. Haar mutatie kronkelde van geluk in haar zenuwen, had zijn kettingen afgegooid doordat ze haar beheersing was verloren. Haar huid had lichte strepen en verkleuringen gekregen wat, als je goed keek, leek op het schubbenpatroon van haar dierlijke verwante. Ze proefde de smaak van haar eigen gif op haar tong, ontsnapt uit haar gegroeide hoektanden. Haar mutatie genoot voelbaar van de vrijheid, voedde zich met haar emotie en bracht haar dierlijke instinct voor enkele trappen tot het uiterste. Haar blik schoot heen en weer terwijl ze zich een weg naar beneden baande.
Ze wist niet hoeveel trappen ze was afgevlogen, maar op een zeker moment grepen haar versterkte handen een paal vast beneden aan het einde van een trap. Daar bleef ze hangen, zakte langzaam op haar knieën terwijl haar hand zich om de ijzeren paal gesloten had. Waar ze hem had vastgegrepen zaten haar handafdrukken in het ijzer. Langzaam voelde ze haar mutatie zich weer terug kruipen, had ergens een greintje van haar zelfbeheersing teruggevonden. Hijgend en met een wilde blik bleef ze in het trappenhuis op haar knieën zitten. Langzaam vond haar hoofd enige kalmte weer terug, probeerde haar trillende lichaam bij elkaar te rapen samen met haar gedachtes. Ze schoof door op haar billen, trok haar knieën op en sloeg haar slanke, lange armen er omheen. Van uitputting - het was lang, erg lang geleden geweest dat ze zichzelf zo had verloren - viel haar voorhoofd op haar knieën en bleef ze als trillend hoopje emotie op haar plek zitten. Haar hart bonkte door haar lichaam, pompte de vlagen aan woede, verdriet, afwijzing en ellende door elke vezel en zenuw in haar lichaam. Sinds een lange tijd voelde ze zich weer als dat negen jarige meisje, midden op het plein in haar Franse dorpje. De avond was begonnen met vallen en zij zat daar bij de enorme boom die vaak aan gezelschap was geweest. Gevlucht voor de andere kinderen, ineengekropen tussen twee van de enorme wortelen die nog boven de grond lagen. De dekking van de boom in haar rug, die de schaduw van zijn enorme takken vol met bladeren om haar heen sloeg als beschermend kleed en haar en haar verdriet en pijn afsloot van de buitenwereld.





You've

name


got

###


Bitten

little lying freak ♥


_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver MarronModeratorModerator
avatar

Aantal berichten : 1111

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯

BerichtOnderwerp: Re: Reunion | Valicity   do nov 24, 2016 5:49 pm

Oliver Marron
Reunion.
Oliver zijn blik werkte op een zodanig intimiderende manier dat Valicity als het ware werd vastgekluisterd aan de grond. In zijn ogen het gewenste effect, zo was hij er tenminste zeker van dat zij geen initiatief zou nemen om op hem af te komen. Maar op haar had het blijkbaar een averechts effect. Hij zag haar blik verstrakken, haar pupillen die niet meer waren dan smalle streepjes in een zee van groen. Hij slikte, probeerde om zijn hoofd helder te maken. Oliver stuurde zijn gedachten naar Allison, maar het leek zelfs alsof dat een onbegonnen opdracht was. De dreunende pijn in zijn hoofd, de energie die als een gif door zijn aderen stroomde, de angst, de herinneringen. Het maakte dat hij vergat wat hij de afgelopen maanden geleerd had. Dus ze stonden tegenover elkaar in de ruimte, beide met hun controle die op het randje van verliezen stond. Oliver hunkerde naar de aanraking van Valicity. Maar met een heel ander gevoel dan dat hij dat bij Allison voeld. De aanraking die hij verlangde was enkel voor zijn eigen goed, om een eind te maken aan de pijn in zijn hoofd. Een einde aan de pijn die ervoor zorgde dat hij op deze, bijna monsterlijke manier dacht. Oliver balde zijn handen tot vuisten, hield ze zo stil mogelijk langs zijn lichaam en besefte zelf niet dat ze oranje oplichtte. De energie zat gebundeld vlak onder de huid bij zijn handpalmen en de gloed scheen tussen zijn vingers door die hij zo krampachtig op elkaar hield. Zijn voeten kwamen ongewild in beweging en Oliver beet haar toe dat ze moest gaan. Iets wat voor een reactie zorgde die hij allesbehalve had verwacht.

De vuisten van het meisje balde zich evenzeer tot vuisten, haar gezichtsuitdrukking staarde een soort van tirannie uit die hij nooit eerder had gezien. Oliver hield geforceerd zijn adem in, probeerde het zichzelf zo benauwd mogelijk te maken als hoop dat daardoor zijn lichaam zwakker zou worden en hij weer helderder werd. Maar Valicity haar plotse uitbarsting deed hem zo verschrikken dat hij naar adem hapte en zichzelf weer achteruit werkte, tot tegen de muur. ’Laat het beest zich maar weer uit de voeten maken.’ haar stem klonk woedend op een sissende manier. Oliver klemde zijn kaken zodanig op elkaar, probeerde de woorden die in hem opkwamen te verbijten, maar faalde. ’Heb je er ooit al eens over nagedacht dat je niet het enige beest bent?’ Hij sloeg met zijn vuist zachtjes naar achteren, tegen de muur. Valicity reageerde er niet meer op, draaide zich om, greep naar de deur en trok die met een soepele beweging uit zijn scharnieren. Oliver bracht zijn twee handen naar zijn hoofd en legde ze krampachtig over zijn oren om het kletterende geluid uit te sluiten. Zijn ogen had hij evenzeer dicht geknepen, en toen hij ze weer opende was ze verdwenen. De deur was in het midden van de ruimte tot stilstand gekomen, en met een versnelde ademhaling keek hij ernaar. Op de achtergrond hoorde hij de voetstappen van Valicity op de trappen. Oliver deed een stap naar voren, zijn borstkas reed vluchtig op en neer. Zijn blik ging schichtig door de ruimte, hij voelde hoe er achter zijn ogen tranen opkwamen maar hij verbood zijn lichaam om ze de vrije loop te laten gaan. Hij moest zijn emoties kwijt, maar niet op die manier. Dus hij stapte op de gesneuvelde, ijzeren deur af en hurkte er bij neer. Nadat hij zijn mouwen had opgerold plaatste hij zijn lichtgevende handen er op neer, sloot zijn ogen en bundelde zijn energie nog meer dan het uit zichzelf al had gedaan. Hij voelde hoe de energie zijn lichaam verliet als een lopende kraan. Na enkele seconden opende hij zijn ogen, zag hoe zijn handen tot de helft in de deur waren gezakt en hoe hij het ijzer had doen wegsmeulen. Een zucht van opluchting kwam over zijn lippen en hij liet zich naar achteren vallen en trok een knie op. Zijn hoofd liet hij erop steunen en hij kneep zijn ogen dicht, ging met een hand over zijn hoofd zoals Allison dat ook zou doen om hem te kalmeren. ’Het is naar je hart dat je moet luisteren.’ hoorde hij plots de woorden van Allison in zijn hoofd.

Oliver had geen idee hoeveel tijd er was verstreken toen hij zijn ogen weer opende. Hij keek als eerste naar de deur, die in het midden van de ruimte lag en waar de afdrukken van twee handen in te zien waren. Vervolgens keek hij naar het gat waar de deur oorspronkelijk had gezeten. Oliver beet op zijn lip tot het pijn deed en wreef met zijn hand over zijn gezicht. Naar zijn hart luisteren. Hij keerde zich kort in zichzelf, voelde de pijn die er schuil ging doordat hij op het punt had gestaan om zich over te geven aan zijn mutatie. En van wat hij van Valicity had gezien, leek haar hetzelfde te zijn overkomen. Voorzichtig werkte hij zichzelf recht, voelde hoe zijn hoofdpijn minder was doordat hij een vlaag aan energie had losgelaten op de deur. Hij was niet dezelfde Oliver die hij was bij Allison, maar hij was wel helderder dan hij eerst was geweest. Langzaam stapte hij op de trappen af die naar beneden leidden, richtte zijn oor in de richting van de daling en luisterde of hij nog de aanwezigheid van Valicity kon horen. Hij hoorde iemand snikken, had niet veel meer nodig om te beseffen dat zij dat was. Oliver zat in een tweestrijd, wilde enerzijds weg van haar, boos door wat ze had veroorzaakt. Maar anderzijds voelde hij ook medelijden, omdat hij als geen ander wist waar ze doorheen ging. Alleen had hij het geluk dat hij iemand met veel geduld en liefde aan zijn zij had die hem had leren omgaan met zijn mutatie. Hij was nog lang niet wie hij wilde zijn, maar hij was ook lang niet meer wie hij was geweest. Lichtjes boog hij door zijn knieën, schakelde op dat moment zijn aantrekkingspunt om zodat hij zich gemakkelijk via de zijkant van de muur het trappenhuis kon afdalen. Hoe meer de muren naar beneden cirkelde, hoe sneller zijn hart ging slaan. En vanaf het moment dat hij de rode haren van het meisje zag, leek het uit zijn borst te willen springen. Oliver hing met de achterkant van zijn lichaam tegen de muur, zijn voeten stonden plat tegen de bakstenen en een hand had hij tegen het plafond geplaatst. Hoger zat hij veiliger, of zo voelde het toch. Kort schraapte hij zijn keel alvorens hij zijn stem liet klinken. ’Hey.’ fluisterde hij, probeerde haar gesnik uit te sluiten van de geluiden die hij hoorde. ’Het liep uit de hand, oke.’ Hij wendde zijn blik af, keek naar de trappen onder hem alvorens hij opnieuw naar de achterkant van haar lichaam keek. Ze zat immers met haar rug zijn kant op. ’Voor ons beide.’ Oliver zuchtte, keek naar het raampje in de muur tegenover hem en vroeg zich af of hij via daar zou kunnen ontsnappen als Valicity het weer in haar hoofd haalde om door te draaien.



_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valicity LaMontagne
avatar

Aantal berichten : 339

Mutant Profile
Alias: Serpent
Mutation: Enhanced strength and senses | Poison | Hypnosis |
Crush: De tuinslang

BerichtOnderwerp: Re: Reunion | Valicity   di aug 22, 2017 1:03 pm





Rattle a snake, and get bitten





Ineengedoken, onder aan een trap was Valicity blijven zitten. Als een hoopje ellendigheid waren er enkele minuten waarbij haar masker totaal vergeten was en haar emoties als heftige orkaan door haar lichaam gierde. Haar mutatie krioelde dolgelukkig door haar zenuwen, nam gebruik van het gebrek aan beheersing die Valicity er nu niet op uitoefende. Haar verscherpte gehoor bracht haar aandacht gedeeltelijk terug naar de materialistische wereld. De voetstappen door het galmende trappenhuis waren moeilijk niet te horen en als reactie op het geluid bleef Valicity doodstil zitten. Met een zachte snuf stopte ze haar waterval van ellende en opende haar ogen. De normaal felle groengele ogen waren dof. Ze hoorde hem achter zich, voelde de ellende plaats maken voor nieuwe woede en afkeer. Haar mutatie maakte hier gebruik van om zich nog meer in haar zenuwen vast te grijpen. Haar huid had hierdoor nog steeds de glinstering van schubben, haar pupillen waren versmald en de kracht in haar handen keerde langzaam terug. Weer proefde ze haar eigen gif en hield ze haar lippen stijf op elkaar om haar verlengde hoektanden niet aan de buitenwereld te laten zien. Ze bleef doodstil zitten, geluidloos terwijl ze afwachtte. Al klonk het niet als voetstappen op de traptreden die ze op het laatste had gehoord.

Ze weigerde zich om te draaien. Ze had besloten hem geen blik meer waardig te vinden. De energie om bij hem weg te lopen had ze echter niet, omdat ze zichzelf niet in haar lichaam vertrouwde. Met een golf aan hernieuwde kracht onderdrukte ze alle snikken die over haar lippen wilde kruipen. Valicity hoorde de begroeting in doodse stilte aan, probeerde weinig aandacht te geven aan het gevoel van schaamte die onderin haar buik wortels had gekregen over het hele schouwspel. Hij had haar haar controle laten verliezen. Iets wat ze bijna haar halve leven lang aan had gewerkt. Wat haar veiligheid gaf en bescherming. Bij zijn constatering kon ze het niet laten om doods over haar eigen arm, die nog steeds rond haar knieën was gewikkeld, heen te blijven kijken. Goh. Understatement. Door haar volle concentratie merkte ze dat ze langzaam haar beheersing weer terug vond. Nog lang niet was alles terug, maar ze durfde nu weer voorzichtig normaal adem te halen.

Desondanks was hij het nog steeds niet waardig om aandacht van haar te krijgen. Ze bleef stil. Voor enkele minuten lang. Peilde de omgeving met haar zintuigen op veranderingen, hartslag en geur. Hij leek rustiger dan voorheen, maar ze kon wedden dat hij nog steeds behoedzaam was. Wie zou dat niet zijn in de bijzijn van een beest. Langzaam kwam de frustratie van daarvoor weer terug in haar herinnering. Ze snapte hem niet. Met behoedzaamheid was ze bij hem nergens gekomen. Zodoende besloot ze alle sociale wetten die ze door haar jaren aan observatie had opgesteld uit het raam te gooien. ’Waarom moest ik weg,’ vroeg ze direct met een ferme stem. Ze keek hem niet aan, had zich niet bewogen. Dat was hij niet waardig. De afwijzing lag nog steeds als een messteek in haar hart. En het bloedde, hoe graag ze het ook zou willen ontkennen. Ze had zich voorgehouden dat dit soort dingen haar niet meer zo zouden kunnen raken, en waarom het nu wel zo was geweest kon ze niet goed vertellen. Alles waar ze geen duidelijke verklaring voor had frustreerde haar. Hij frustreerde haar en daarom was hij haar directe aandacht niet waardig. Haar logica had de redenatie van een tien jarige aangenomen. Hoewel ze ergens wist dat ze kinderachtig bezig was, bleef ze doodstil met haar rug naar hem toe zitten en eiste in deze stilte een antwoord op haar directe vraag. Het kon haar niet schelen wat hij er van vond, of hij antwoord wilde geven of niet. Ze wilde een antwoord, had de vraag gesteld die ze vroeger nooit zo had durven stellen.





You've

name


got

###


Bitten

little lying freak ♥


_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Reunion | Valicity

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» The beast howls in my veins [Valicity & Vasilisa]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Observatory-