FRUITMAND
CBOX
Write it down, no, scream out loud
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Write it down, no, scream out loud

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Nadav Mori
avatar

Aantal berichten : 48

Mutant Profile
Alias: Cináed
Mutation: Rebirth // (De)construct
Crush: How can I love you when I hate what I am

BerichtOnderwerp: Write it down, no, scream out loud   zo jul 03, 2016 10:52 pm

''... Ga op de gang maar even afkoelen.'' Nadav's passen waren verrassend kalm, maar toen hij de deurklink vastgreep op de deur dicht te smijten was zijn woede merkbaar. Niet alleen knalde de deur keihard in het houten frame, ook van de metalen klink bleef niet veel meer over. Een hoopje glinsterende brokjes kletterde op de grond, maar Nadav hoorde het niet eens meer. Het sloeg nergens op, hij werd weggestuurd, terwijl de andere idioot dacht dat het grappig was hem te vragen of zijn moeder ook zo'n freak was?! Toen hij nog een normale tiener geweest was geweest had hij zulke opmerkingen al met klappen beantwoordt, dus wie kon het hem kwalijk nemen als hij de ander aanvloog met alles wat hij had? Was het slim? Nee. Maar het was niet zijn schuld geweest.

Nadav was naar zijn kamer gelopen, zijn hoofd nog steeds in een withete waas. Terug gaan naar de les zou hij mooi niet doen. Als hij dat deed stond hij niet voor de gevolgen in. Hij opende zijn deur. Het ene bed was leeg en verlaten, het andere slordig omgewoeld in zijn nachtmerries. Daar zag hij het voddige schrift dat voor een dagboek moest doorgaan. Gekregen van de school. Schrijf maar over je gevoelens, dat helpt. Ga maar afkoelen op de gang, dat helpt. Dat deed het niet. Het hielp voor geen meter. Ze kenden hem niet. Ze wisten niet wat hij dacht. Waarom dachten ze dat ze wisten wat hielp? De arrogantie van de zogenaamd benevolente mutanten van dit eiland kwam hem de keel uit. Hij griste het schrift van zijn bed, trapte tegen de houten bedrand, grimaste gepijnigd. Fuck this day.

Woede woelde in hem en stil zitten was geen optie. Zeker niet in het duistere hol dat ze zijn kamer noemden. Nadav verliet de ruimte, iets wat weer een nare uitwerking had op de arme deur. Tijdens het lopen tierde hij in zijn hoofd, met af en toe zachte verwensingen in het Chinese dialect van zijn ouders. Op de gang botste een of andere etter net te hard tegen zijn schouder aan, om sissend een gevorkte mutantentong naar hem uit te steken toen hij zich omdraaide. Nadav's boosheid groeide als een wild beest. Zijn handen boorden zich in de kaft van zijn dagboek. Gevoelens, gevoelens zijn reet. Hij scheurde een handvol beschreven papier los, iets wat leek te wijzen op grote kracht, maar vooral te maken had met zijn vernietigende mutatie. Het papier werd in elkaar gedrukt, maar viel dat in vlokjes uit elkaar. Dit herhaalde zich, het sneeuwde papier, waarvan de randjes afbrokkelden zoals dat gebeurde als je kranten in een haardvuur wierp. Zijn boze blik ving een ander individu en ergens voelde hij zich aangesproken. Met een felle beweging vernietigde hij een vel papier in 1 beweging tot as. Kwam je kijken naar de freakshow? Daar zou je spijt van krijgen.
Gezellige mutanten theekransjes waren aan hem niet besteedt, zeker vandaag niet.

OOC: Eerste reactie gereserveerd voor Liza wbw

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Niklaus Akerman,,
avatar

Aantal berichten : 119

Mutant Profile
Alias: Wildfire
Mutation: Pyrokinesis
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Write it down, no, scream out loud   zo jul 03, 2016 11:34 pm

Death is so final


De living zou een heel populaire plaats zijn geweest. Of zo had hij toch gehoord zijn eerste dag tijdens zijn rondleiding. Veel mensen zouden er tussen hun uren heen gaan om tijd door te brengen. Sommige gebruikten het om te studeren, andere om dan weer bij te praten met hun vrienden. Hoe dan ook was het meestal een druk bezette ruimte. Nick had toch de moeiten eens genomen om een kijkje te gaan nemen. Misschien dat het wel mee viel en tot zijn geluk was dat ook zo. Er was letterlijk niemand, al was het misschien omdat iedereen in de les zat. Een les waar Nick niet heen had willen gaan omdat het hem nog te druk was.
Dat de living helemaal leeg was, kon hij enkel bezien als een groot geluk. Meteen liet hij zich in één van de zetels neer vallen, die echt zacht waren. Nick ging wat onderuit gezakt zitten, zodat hij zijn hoofd op de rugleuning kon leggen en zijn ogen sloot hij even. De rust was helaas maar voor een korte duur geweest. Op de gang begon het ineens wat rumoeriger te worden en de jongen opende zijn ogen en ging rechter zitten.
Vanop de plek waar hij zat, kon hij zien hoe een andere jongen een boek kapot aan het scheuren was. Nick kon het niet laten en keek toe naar het vreemde scenario.

Niklaus keek naar de persoon die kwaad zijn papieren zat uit te scheuren. De vingers van het hand dat hij op zijn broek had liggen, krulde langzaam op zodat hij zijn broek vast nam. Er was niets aan de hand, zolang dat hij de andere maar liet doen. Hij wilde ook eigenlijk zijn blik net afwenden, wanneer de andere opkeek. Nick voelde hoe de ogen hem giftig aankeken en hij keek terug. Hij kon zijn blik gewoon niet afwenden van de andere. Je kon de woede bijna in de andere zijn ogen zien dansen.
Het was niet de eerste keer dat hij zo een blik kreeg. Nick had die al vaak gekregen en je zou zeggen dat hij er aan gewend zou moeten zijn, maar dat was niet het geval. Er kwamen juist herinneringen boven, die hij diep wilde begraven in zijn geheugen, maar dat ging natuurlijk niet. Zijn hartslag voelde hij naarmate de tijd vooruit tikten verhogen en dat was nooit een goed teken.

Traag en rustig stond Niklaus dan recht, met één hand wat vooruit gericht als teken dat de andere zich rustig moest houden. ‘Kan je misschien naar buiten gaan, als je van plan bent zaken te vernietigen,’ stelde hij de andere persoon voor. Het was niet eens slecht bedoeld. Zijn ogen gleden even naar het papier dat niets meer was dan as. Het was veroorzaakt door een mutatie. Een mutatie die voor hem onbekend was. Wie weet wat het allemaal kon en deed. Je kon nooit met zekerheid zeggen wat voor iemand je voor je had staan.
Op een veilige afstand bleef Niklaus staan, of hij hoopten dat het een veilige afstand was. Misschien beschikte de jongen over iets wat vanop een afstand kon worden uitgevoerd. Dan zat hij wel in de problemen. Zijn hand had hij al opgerold tot een vuist en zijn nagels voelde hij in zijn handpalm prikken.
Zijn ogen gleden weer omhoog, om de blik van de andere op te kunnen vangen. Die kerel leek de pillen die Nick zijn eerste dag had gekregen momenteel harder nodig te hebben dan hijzelf. Ze aanbieden leek enkel geen goed idee. Eigenlijk had hij over de hele situatie geen goed gevoel.

Yet life is full of possibilities

_________________

We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadav Mori
avatar

Aantal berichten : 48

Mutant Profile
Alias: Cináed
Mutation: Rebirth // (De)construct
Crush: How can I love you when I hate what I am

BerichtOnderwerp: Re: Write it down, no, scream out loud   zo jul 17, 2016 3:29 pm

Nadav was normaal een in zichzelf gekeerde jongen, die zijn woede verborg en ophoopte. Maar dat kon ook maar tot een bepaald punt, een barst was ontstaan in zijn dam en de opgehoopte emoties kwamen in een kolkende waterval van destructie naar buiten. Het was telaat om nog te stoppen, Nadav was te ver heen en alleen een externe kracht kon hem nog tot stilstand brengen. Anders zou dit doorgaan tot hij zichzelf opbrandde en als een fenix herrees.

De snippers papier zorgde voor een besneeuwde vloer, maar Nadav had geen belangstelling in de resultaten van zijn vernietigingsdrang. Zijn blik ving die van een ander, en Nadav vlamde op. Hij zag angst, herinneringen, nee, dat was niet het goede woord, hij zag een intense wil om weg te kijken. Maar het gebeurde niet. En dat voelde goed. Alsof Nadav hem gevangen hield in zijn eigen blik vol haat. Als blikken konden doden zou deze kamer binnen no time een bloedbad zijn.

Maar wat er dan gebeurde verbaasde en benijdde hem tot het oneindige. Stop? Stop?! Als een hooghartige verkeersregelaar stond de ander hem te signaleren. Wist hij wel wie hij hier tegenover zich had? Wat dit voor een eiland was? En waarom Nadav hier was? Dit was te gek voor woorden.Stoppen was geen optie. Briesend met op elkaar geklemde kaken keek Nadav naar de walgelijke kwal voor hem. Stoppen? Weggaan? Dat had hij graag gedaan, als weggaan hier een optie was! Het was zeker weer voor zijn eigen bestwil dat hij gedwongen werd naar buiten te gaan. Ze waren allemaal zo godvergeten achterlijk redelijk en het maakte hem boos zonder einde. "Misschien," begon hij snuivend. "Misschien kan iedereen hier eens STOPPEN met mij zeggen wat ik moet doen!" De jongen stampte op de grond, aan het oppervlak wellicht een lachwekkend kinderlijk gebaar van woede, maar de planken die los van elkaar begonnen te raken met een lichte verschuiving waren minder onschuldig. Zonder dat hij het door had was hij begonnen met het slopen van de structuur waar hij en de andere mutanten op stonden. "Zie ik eruit alsof ik hulp nodig heb?!" Dreigend zette hij twee stappen richting de jongen die enkel de schade had willen beperken. Hij had geen hulp nodig. En als hij daar zin in had sloopte hij dit en dat, alles wat hij wilde. Nadavs hand zwiepte in het voorbijgaan over een kastje, het glas van de fotolijst knapte al voordat de lijst de grond raakte uit elkaar, waarna een luid gerinkel de scherven nog kleiner brak.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Niklaus Akerman,,
avatar

Aantal berichten : 119

Mutant Profile
Alias: Wildfire
Mutation: Pyrokinesis
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Write it down, no, scream out loud   do jul 21, 2016 8:31 pm

Death is so final


Hij had geweten dat een eiland vol met mutanten geen goed idee was geweest. Teveel slechte prikkels waar hij niet van kon ontsnappen. De jongen was er één van geweest. Omdat Niklaus toch liever had dat de boel niet in vlammen op ging of dat de andere jongen dadelijk in de ziekenzaal lag, wilde hij proberen de andere weg te krijgen. De woorden die hij gebruikt had bevielen de andere persoon echter niet.

Ook al was de woede bij de andere duidelijk te voelen, bleef Niklaus ter plekken stil staan. Het enige wat hij had willen doen was de jongen en iedereen die nog in de ruimte zat beschermen. Maar het werd niet geapprecieerd. Hij werkte enkel een kwadere reactie op waarbij de andere begon te roepen dat iedereen moest stoppen met te eggen wat hij moest doen. ‘Dan moet je misschien eens gaan luisteren,’ sprak hij zacht.
Door zijn handen die nog steeds vuisten waren, had hij op zijn handpalmen al kleine wondjes. De pijn voelde hij echter niet, omdat hij zo geconcentreerd was op de andere jongen.

Niklaus trok één wenkbrauw op wanneer de andere de vraag stelde of hij eruit zag alsof hij hulp nodig had. Hij kon niet anders dan sarcastisch lachen, maar er zat totaal geen vreugde in. ‘Dat is een grap mag ik hopen?’ kaatste hij meteen terug. Zijn ijsblauwe ogen stonden strak op de jongen gericht en nu wilde hij niet weg kijken, omdat hij gewoon niet wilde. Hoe de jongen reageerde leit enkel zien wat mutanten werkelijk waren. Gevaarlijke en agressieve dingen waar je niks tegen kon zeggen. Natuurlijk was hij er ook één, maar dat wilde niet zeggen dat hij ze niet kon haten. Er waren mensen die mensen haten.
Wanneer de fotokader brak, schonk hij er geen aandacht aan. Enkel zijn ogen die blauw waren geweest, veranderde in minder dan een seconden van kleur. Een onnatuurlijke gifgroene kleur. Meteen werd ook de temperatuur in de ruimte een flink pak hoger, allemaal door Niklaus zijn eigen lichaamstemperatuur die in maar een paar seconden steeg naar 50°c. ‘Heb je niet door hoe belachelijk je bezig bent?’ zei hij. Niklaus liet één hand al in zijn broekzak glijden waar hij het potje pillen vast nam. Moest het uit de hand lopen, dan kon hij hopelijk zichzelf kalm houden.

Yet life is full of possibilities

_________________

We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadav Mori
avatar

Aantal berichten : 48

Mutant Profile
Alias: Cináed
Mutation: Rebirth // (De)construct
Crush: How can I love you when I hate what I am

BerichtOnderwerp: Re: Write it down, no, scream out loud   do aug 04, 2016 8:54 pm








I scream when I want to smile
I fight when I want to cry
A fucked up call for help ;; Can anybody hear me?
Instabiliteit was iets wat Nadav meestal met dames associeerde. En nu was hij het. De definitie van instabiel. Niet zoals een blokkentoren die bij een zuchtje wind om kon vallen, maar als een bom die op ontploffen stond. Dat betekende weinig goeds voor de aanwezigen en ook zeker niet voor Nadav zelf. Hij kon het niet binnenhouden, hij kon zichzelf niet beheersen. Help – wilde hij schreeuwen. Vertel me hoe ik het stop – wilde hij vragen. Zeker toen hij voelde hoe dagen aan neergekrabbelde gedachten in snippers op begonnen te gaan. Het was niet alsof hij zo veel waarde hechtte aan het dagboekje, maar het verlies van controle was beangstigend. Hij voelde zijn lichaam de touwtjes over nemen, zijn pupillen waren vergroot, maar toch zag hij niet al te duidelijk. De waas van woede was hem maar al te bekend uit zijn harde verleden, maar dit was groter dan dat.
Nu zijn mutaties geactiveerd waren was hij ergens verstopt in een hoekje van zijn rationele brein bang. Hartstikke bang. Dat duwde hij weg. De boosheid was te groot. Geen plaats van bang, geen plaats voor gevoelens.
Zeker niet toen hij werd toegesproken als het hulpbehoevende kind dat hij stiekem was. Nee, dat was hij niet – Hij had niemand nodig. En zeker niet zo’n zwerver-achtig typje met z’n lange ongeknipte haren. Luisteren? Niemand had naar hem geluisterd toen hij ze vervloekte, toen hij zei weg te willen. Voor zijn eigen bestwil. Ze wisten wat goed voor hem was. Ze waren hier voor hem. Ze waren een team – Nooit.
Elk woord wat uit de bek van de ander kwam maakte hem bozer. Bracht herinneringen terug aan alle neppe beloften, neerbuigende ‘behulpzame’ opmerkingen. FUCK JULLIE FREAKS. Woedend. Vernietigend. Fuck. Krakende vloeren. Deed hij dat? Help – Nee. Fuck hem. Hij zou hem eens laten zien wat grappig was – een vuist in zijn gezicht – eens zien wie er dan lachtte. Ha.
Het enige wat hem weerhield van aanstormen was de krakende vloer, gevolgd door een verbaasd opgetrokken wenkbrauw. Lag het aan hem of werd het warmer hier, nee niet op een fijne manier. Gelukkig bracht de volgende snerende opmerking (hoewel de stem van de ander nog altijd vrij kalm was) Nadav weer terug bij zinnen. Maar niet genoeg om een gezellig gesprek aan te gaan. Zijn mutatie dichtte de kieren tussen de planken die hij net gedestabiliseerd had, hij moest er langs. “HOU JE KOP, FREAK!” commandeerde hij razend. Twee stampende stappen naar voren, een zwaaiende arm, gebalde vuist. Met al zijn kracht haalde Nadav uit naar de kaak van de ander, mutaties en andere gevaren van zichzelf en de ander vergetend. Automatismes van allerlei gevechten met zijn broer en buurtkinderen schoten in positie en Nadav richtte zijn vuisten omhoog voor zijn gezicht om zichzelf te dekken.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Niklaus Akerman,,
avatar

Aantal berichten : 119

Mutant Profile
Alias: Wildfire
Mutation: Pyrokinesis
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Write it down, no, scream out loud   di aug 09, 2016 9:59 pm

Death is so final


Voor een volgende keer wist Klaus dat hij het helpen van iemand, of beter gezegd het tegen houden, aan een ander moest overlaten. Hij was er niet de ideale persoon voor en dat had hij moeten weten. De deur was vlak achter hem geweest. Voor dat het te laat was, had hij kunnen weg wandelen en alles achter hem kunnen laten. Enkel door rustig te zijn, had hij gedacht hetzelfde effect te kunnen hebben op de andere jongen. Dat bleek foutief te zijn. De jongen reageerde helemaal verkeerd en Niklaus wilde niet weten wat er allemaal in zijn hoofd gebeurde. Hij had gedacht dat hij heel instabiel was, maar de jongen leek nog eens zo erg als Niklaus te zijn. Niet dat hij echt zou kunnen oordelen. De enige reden dat hij zichzelf onder controle kon houden tussen de mutanten, was door zijn kalmeringspillen. Ze hield voornamelijk zijn gedachten rustig en dat was wat hij nodig had.

De klap van de jongen had hij niet zien aankomen en zo werd hij hard tegen zijn kaak geklopt. Door de kracht van de vuist, ging zijn hoofd mee opzij, maar Niklaus was het gewoon zich snel te herstellen. Ja, hij verloor zijn gezicht even, maar hij wist nog overeind te kunnen blijven. Het had er wel voor gezorgd dat de jongen zich voor een reactie van Klaus kon voorbereiden. Voor de goede observeerders was te zien dat er kleine vonkjes vuur van zijn huid af kwamen. Het had al enkele gaten in zijn hemd weten te branden.
Nick nam gelijk de polsen vast van de jongen en vlak nadien liet hij zijn knie omhoog gaan in de hoop hem volop in zijn maag te raken. Lang kon hij echter de jongen niet vast houden, wilde hij geen schade aanrichten. De klop in zijn gezicht had ervoor gezorgd dat de temperatuur van zijn huid flink was gestegen en als ze vuur vatten, had de andere jongen al helemaal een probleem. Na zijn eigen uithaal, liet hij de jongen meteen weer los en zetten hij enkele stappen naar achter. Zijn rug draaide hij ook al snel richting de jongen zodat hij hem niet meer zag.
Met een trillende hand zocht hij in zijn broekzak naar de pillen die daar staken. Het doosje draaide hij snel open. De situatie mocht langs zijn kant niet uit de hand lopen. Hij was niet lang genoeg op het eiland om al gelijk gebouwen af te gaan branden. De vechtringen waar hij vroeger in vocht waren er speciaal voor ontworpen, daar had Niklaus zich nooit moeten inhouden, maar een gewoon gebouw was erger. Zijn kiezen had hij hard op elkaar geknepen terwijl hij verschillende pillen op zijn hand liet rollen. Het waren er teveel, dat wist hij zelf ook, maar beter dat dan vuur.

Yet life is full of possibilities

_________________

We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Write it down, no, scream out loud

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Living Room-