FRUITMAND
CBOX
Birthday with the friends, London in the heart.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Birthday with the friends, London in the heart.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Birthday with the friends, London in the heart.   zo jun 26, 2016 1:30 pm

.Always live before you die.

Het water, de golven gleden over het strand uit, de maan weerspiegelde op het wateroppervlak en liet een lichte glinstering achter op het water. Zo rustig als de zee was zo rustig was de nacht. Storm zat bovenaan de trappen die naar het strand leidde, zijn ellebogen op zijn knieën terwijl hij staarde naar die ontoereikbaar horizon. Alles leek zo veraf en toch zo dichtbij. Hij liet zijn ogen zakken naar de hartslagmeter rond zijn pols, het trage geklop van zijn hart in zijn borst en de cijfertjes die het uur aan duidde. Hij zat hier al uren, sinds zijn laatste les die hij had geskipt was hij nog niet van deze plek geweken. Dit strand had alles wat hij nodig had op dit moment, op de vijf minuten van vandaag naar morgen, naar zijn verjaardag. Toen hij opkeek naar de maan kon hij haast het hunkerende verlangen voelen van Lupos. Als hij keek naar de horizon kon hij haast het beeld van Camille voorstellen die nu waarschijnlijk net zo hard aan hem dacht als hij aan haar. Achter die eindeloze streep lag Londen, ergens en hij probeerde zich voor te stellen hoe het thuis zou zijn. Zijn horloge piepte om het uur aan te duiden, 00.00u, 27 juni. Ongetwijfeld zou hij liggen slapen en zou Ethan hem dan wakker bellen, of Levi hem wakker schudden, of Camille hem een berichtje sturen. Zijn gedachten gleden weg uit de droom waaraan hij zich zo hard vast klampte en hij duwde zichzelf af van het trapje en liet het strand achter zich. Hij was niet daar, hij was hier en om Londen op geen enkele mogelijke manier teleur te stellen was hij vastberaden deze dag te eindigen met exact hoe hij een dag in Londen zou eindigen … met zijn vrienden.

Het was gemakkelijk om een tegenstrijdige dag als vandaag door te komen met een kamergenoot als Devon. Hij deed exact wat Storm maar moeilijk kon, hij hield Storm afgeleid. Verjaardagen waren in Londen altijd een heel groot iets geweest in de familie Hall, dat Storm er niet was moest onwennig zijn voor zijn ouders en vrienden. Dus Devon leidde hem daarvan af en in amper twee uur tijd wist hij Storm in een echte verjaardagsmood te krijgen. Hij dacht niet meer aan thuis, hij dacht enkel nog aan wat Camille hem had opgedragen, te leven, te genieten en vooral te aanvaarden dat zijn leven nu anders was. Hij kon het niet echt een wedergeboorte noemen maar Storm besloot dit, zijn verjaardag, een beetje een nieuwe start te geven. Waarin hij Lupos naast zich had maar veel belangrijker, dat hij andere vrienden had. Hij zou Camille of Ethan nooit kunnen vergeten, of zijn broertje maar hier was evenveel wat hem net zo nauw aan het hart lag. Hij had Devon die als een broer was, Denni die één van zijn beste vriendinnen was geworden, Kat die hem de vrijheid gaf waar hij zo naar smeekte, Lorise, Taylor en Karlie, waar hij alles onvoorwaardelijk voor zou doen. En Nadya … Devon klapte naast hem in zijn handen waardoor hij wakker schrok uit zijn gedachten. ‘Ik kan niet geloven dat je naar de les gaat op je verjaardag.’ Tuurlijk dat Devon van alle personen die een hekel had aan lessen volgen dat zei. ‘Ik moet afgeleid blijven, het verbaast me dat jij nog naast me zit.’ Storm keek opzij en gaf zijn beste vriend een korte grijns. De bel klonk en Storm keek opzij naar Devon. ‘Zie, zo moeilijk is het niet.’ ‘Komaan, jij, wij, moeten nog een hele hoop voorbereiden.’ Merkte Devon op, veel te enthousiast, zoals altijd. Storm begon zich af te vragen wiens verjaardag het echt was.

Storm had het voor elkaar gekregen om de Lounge voor zichzelf te hebben, bij Agnessie dan nog wel. Devon bood aan om het te doen maar gezien de relatie tussen die twee leek het hem niet zo’n heel goed plan. Maar ze hadden de Lounge en die had een kleine “bar” dus er was drank en zelf wat te eten. Storm wilde het niet meer dan dat op een verjaardag laten lijken, hij wilde het meer op een geweldige avond laten lijken met zijn dichtste vrienden, plus Vick want die had hij uitgenodigd om hem wat vrienden voor te stellen. Het was ergens rond half negen al, waar Devon heen was gelopen wist hij niet, in ieder geval was hij alleen, voor de tijd zijnde. Hij zat gehurkt achter de bar, met een gekanteld hoofd terwijl hij de namen van de flessen las. Hier kon je ook wel meteen het één en ander van maken, goed of slecht. Alhoewel hij van plan was ieder detail te herinneren had hij  geen idee of hij daar binnen vier uur nog zo over zou denken. Maar ze waren bevoorraad, ze zouden het wel overleven. Storm nam het flesje bier dat hij al had geopend en kwam recht om dan gelijk ook de eerste persoon op de gang op te pikken via zijn gevoelige zintuigen, hem konden ze al niet echt meer verrassen op zijn verjaardag, zeker niet als hij al van mijlen ver wist wie er door de gang naar Lounge kwam toe gewandeld …
tag: Devon - Vick - Kat - Lorise - Denni - Karlie - Taylor
words: 868
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorise Southers
avatar

Aantal berichten : 695

Mutant Profile
Alias: Cupid
Mutation: EyeCatch / LovingTouch / Cupid
Crush: of all these things I've done I will love you better now

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   zo jun 26, 2016 8:24 pm


HAppy Birthday
to STorm

Muziek speelde al de hele middag in de keuken waar Lorise druk bezig was. Een grote taart maken was veel werk. Eigenlijk was wat hulp van Maurim wel makkelijk geweest, de taart van Arianna was toen veel sneller klaar geweest. Maar het was niet zo erg. Soms genoot ze er wel van om haar eigen ding te doen met niemand om haar heen. Ze zat al onder het cake beslag, suiker en alles wat erbij hoorde. Gelukkig had ze een short om gedaan. De fondantkleuren op de taart waren wit, rood en blauw. Waarbij het vrij makkelijk was te raden waarvoor dat was. Storm was een engelsman, en dat wilde ze terugbrengen in de taart. Alles was tot in de perfectie gemaakt, met design van haar eigen creative gedachten. Maar uiteindelijk had ze nog fondant over, en beslag.. Dus besloot ze nog om wat van haar eigen specialiteiten te maken. Cupcakes! Ze wist niet hoeveel mensen er gingen komen maar ze zouden in ieder geval niet verhongeren. Want het zag er natuurlijk niet alleen prachtig uit. Het smaakte ook nog voortreffelijk.

Ze was nog zo druk bezig met taart en de cupcakes te perfectioneren dat ze de tijd was vergeten. En ze was nog helemaal vies. Ze stormde naar boven, naar haar kamer om om te kleden. Geen eens tijd om iets super leuks uit te zoeken. Ze veranderde alleen snel even haar vieze t-shirtje naar een warme trui en ze had eigenlijk ook geen zin om de hele avond op hakken te lopen dus ze hield haar witte allstars gewoon aan. Met haar haren nog in een slordige knot snelde ze weer naar beneden voor de taart en cupcakes. Ja wow, blij dat ze toch iets van conditie had. Dus met een schaal cupcakes op de ene arm en de taart op haar andere.. kon ze niet meer zo snel. Ze wilde niet dat het ging vallen. Maargoed, nog sneller dan ze had gedacht kwam ze uiteindelijk wel bij de lounge. Eigenlijk nog ruim optijd, haha. Had ze weer lopen stressen om niks.

Ze kwam voorzichtig de lounge binnenlopen met de taart, cupcakes en haar kadotje onder haar arm. Het viel allemaal net niet. De enige die ze meteen zag in de lounge was Strom zelf, achter het barretje. “Heeeyy!” riep ze en zette de taart en alles op het dichtsbijzijnde tafeltje zodat ze naar hem toe kon rennen. Ze sprong haast in zijn armen om hem een knuffel te geven. “Gefelicteerd!” zei ze enthoustiast en gaf hem vervolgens een kus op zijn wang. “Ik heb een hele boel meegenomen zoals je ziet” begon ze en liep terug naar al het lekkers. Ze pakte het kleine doosje wat erbij lag er meteen bij. “Moet ik nog even wachten met mijn cadeautje voor als de rest er is?” vroeg ze en keek om haar heen.

outfit - cake - cupcakes - gift
code by *anna.


_________________
I just can't get you out of my head

Thanks V  ♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Karlie Aldaine
avatar

Aantal berichten : 104

Mutant Profile
Alias: Tempesta
Mutation: Weather Manipulation, Teleportation
Crush: He wispered he loved me, and the storm in me felt silent

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   zo jun 26, 2016 10:28 pm

tag: Storm & Party People

A little party never killed nobody
Ze had niet verwacht dat het kiezen van een outfit voor een feestje zo moeilijk kon zijn. Tenminste, ze had wel gedacht dat ze zo een outfit kon kiezen voor het feest van Storm. Het was een goede vriend van haar geworden, hij was iemand waarmee ze echt kon praten. Net zoals Kim, haar steun en toeverlaat de afgelopen dagen. Hij was vaak bij haar gebleven, wanneer ze op haar kamer had gezeten. Ze was die niet vaak uit geweest, enkel voor de lessen en eten. Ze had de behoefte niet om eruit te gaan. Waarom zou zij leuke dingen mogen doen, als het met haar beste vriendin niet goed ging. Haar beste vriendin, die haar niet eens leek te herinneren. Elke dag was Karlie naar de ziekenzaal geweest, om te vragen of ze Taylor mocht bezoeken. Iedere dag was het antwoord 'nee' geweest, of: 'ze is er nog niet klaar voor'. En iedere dag was Karlie weer verslagen en teleurgesteld terug naar hun kamer gelopen. Die kamer, die de afgelopen dagen veel te groot leek, en veel te eenzaam. Ze miste haar beste vriendin, die het roze tot haar eer liet komen in de kamer. Karlie had wel gemerkt dat ze niet zonder Taylor kon, dat wist ze al jaren, sinds ze elkaar kenden. Maar om haar ook echt te missen, en niet te mógen bezoeken, terwijl ze zo dichtbij was, verwoestte haar van binnen. Karlie was als een puppy die op haar staartje was getrapt als het antwoord weer eens 'nee' was geweest. De afgelopen dagen was er ook niet veel zon geweest, een indirect gevolg van haar verdriet. Wat ze veel had gedaan de afgelopen tijd was huilen, vaak in haar eentje, maar soms als er iemand bij was. Kim, of een verpleger, als haar ogen al begonnen te tranen wanneer ze bij de ziekenzaal stond.

De brief van Storm had, een paar dagen geleden, weer een glimlach op haar gezicht getoverd. Een echte glimlach, en zowaar had ze zin in het feestje gehad. Ze was weer wat vrolijker. Er waren altijd mensen die haar aan het lachen konden maken, maar niemand zo goed als Taylor. De afgelopen dagen waren wat zonniger, en ook kon ze weer glimlachen. Maar nu, nu ze zo voor haar bed stond, begon ze toch een beetje te twijfelen. Niet alleen aan het geen wat ze aan zou doen, maar ook of ze wel wilde gaan. Bijna alles herinnerde haar aan Taylor, en ze wilde geen feest vieren zonder haar vriendin. Zin om te gaan had ze al bijna niet meer, tot ze het cadeautje spotte wat ze voor Storm had gemaakt. Het moest nog even ingepakt worden, en dan was het klaar. Ze liep naar het boek toe, het fotoalbum wat ze voor hem had gemaakt. Op de eerste pagina was alles nog blank, op de eerste pagina had ze zelf een boodschap voor hem geschreven. Met een foto'tje van haarzelf. En de buitenkant had ze helemaal versierd, met alles wat haar aan hem deed denken. Een foto van Londen, tot een foto van hem. Ze wist dat hij dat misschien minder zou vinden, maar het was tenslotte haar cadeautje, en zij vond het leuk.

Bij het zien van het album wist ze dat ze toch moest gaan, ze wilde weer gaan. Een feestje zou haar niet doden, misschien zou het haar zelfs goed doen. Opnieuw keek ze naar de twee opties die ze klaar had liggen. Haar beslissing was nu best snel gemaakt. Het rode jurkje hing ze terug in de kast, die zou ze een andere keer aan doen. En ze wist al precies wanneer. Snel deed ze de top en jurk aan, en deed een heel klein beetje makeup op. Enkel wat eyeliner, een veegje oogschaduw, en wat lipgloss. Meer had ze eigenlijk niet nodig. Ze haalde een hand door haar haar, en deed haar schoenen aan. Geen hakken, ook al kon ze daar ook heel goed op dansen. Maar ze had er geen zin in nu, plus, de zwarte sandalen waren ook prima. Haar lange benen waren sowieso te zien, daar hoefde ze geen accent op te leggen. Snel pakte ze het cadeautje nog in, voordat ze de deur uit ging.

Zodra ze de Lounge in kwam gelopen, zag ze dat ze vroeg was. Ze zag Lorise en Storm, maar verder was er nog niemand. Ze liep naar de twee toe, en er was toch zowaar een lach op haar gezicht verschenen. Haar cadeautje balanceerde ze keurig op een hand net alsof het een dienblad was. "Good evening!" Zei ze vrolijk. Voordat ze zich tot Storm wendde, gaf ze Lorise even een knuffel, en stak lekker volwassen haar tong naar Storm uit toen ze zijn gezicht hierbij zag. Dames eerst toch? Nah, het was enkel om hem te plagen, dat wist hij zelf ook. "Van harte Hall, pas op, je wordt oud." Feliciteerde ze de jongen lachend, terwijl ze hem een knuffel gaf. Ook drukte ze even een kus op beide wangen. Ze reikte hem het cadeautje toe, en wachtte geduldig tot hij het uitgepakt had. Nadat hij dit had gedaan, zei ze glimlachend: "Nu heb je er zelf ook een, voor al je herinneringen. Verontschuldigingen voor het roze lintje, maar ik had niets anders." Ze zette een stapje opzij, en porde Lorise even speels in haar zij. "Vind je het erg als ik alvast een cakeje proef?"

Outfit x Shoes x Necklace


Present
First page

_________________

♥:
 
Arianna - Ravenna - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Taylor Cadwell
avatar

Aantal berichten : 666

Mutant Profile
Alias: Queen Midas
Mutation: Noble metal manipulation & Clairvoyance
Crush: Baby, we're the new romantics

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   ma jun 27, 2016 8:13 pm

Time won't fly, it's like I'm paralyzed by it

Taylors dagen bestonden na het ongeluk waardoor ze haar geheugen verloor, uit steeds dezelfde routine. Opstaan, gesprek met de dokter, constateren dat er nog niks terug was, paniekaanval vermijden en dan namiddag zich vervelen in haar kamer. Haar gsm was afgepakt –de dokters wouden geen paniekaanval riskeren- en de lessen moest ze missen, want daar was ze nog niet genoeg voor hersteld. Haar enkel, die enkel verstuikt bleek te zijn, was al verlost van het verstikkende gips, maar haar pols moest er nog altijd aan geloven. De ochtend dat ze de brief bij haar post had zien zitten was zoals alle andere. Adaline had haar gordijnen wagend wijd opengetrokken om half 9 en zo Taylor gewekt met de zonnestralen en haar vrolijk gekwebbel gewekt. De vrouw was al over de 50 en tegelijkertijd ook een geweldige vriendin. Sinds ze haar paniekaanvallen wat onder controle had, was de band met de verplegers beter geworden, maar enkel met Adaline had ze zo’n goeie band.

”Taylor kijk! Een liefdesbrief!” Hartstochtig duwde ze de maagdelijk witte brief tegen haar borst aan en ademde diep in. ”Adaline, doe niet zo gek. Wie zou mij nu een liefdesbrief moeten schrijven?” Giechelde Taylor haar hoofdschuddend toe. Sinds Storm en Devon op bezoek waren geweest had ze het hele leeghoofd-ding een betere plek kunnen geven. Ze wist nu wie zij waren en wat ze voor haar betekenen, dus vertrouwde ze erop dat de rest wat ze verteld hadden ook wel waar was. Nu voelde de naam Taylor zelfs al vertrouwt aan,  net als het gebruik van haar mutatie. ”Wat dacht je van die twee knappe jongeheren die jouw enkel overbelast hebben?” In het begin was Adaline een beetje boos geweest dat Tay zo door de gangen had gerend, zeker omdat ze haar kamer toen eigenlijk nog niet mocht verlaten. ”Storm en Devon?” Haar stem klonk lichtjes verbaasd en na kort nagedacht te hebben ging ze verder, ”Ik denk het niet hoor. Mag ik de brief eens zien?” Ze stak haar magere hand uit naar Adaline. De enveloppe voelde zacht en het geschrift erop herkende ze niet. Terwijl de verpleegster nieuwsgierig toekeek vanop het uiteinde van haar ziekenhuisbed, opende ze voorzicht de brief. Een al even wit papier werd eruit getoverd, waardoor Adaline nog verder naar voren boog. ”Hij is toch van Storm,” Deelde Taylor haar lichtjes geschokt mee tot groot jolijt van Adaline. ”Maar het is geen brief om zijn liefde voor mij te verklaren, sorry Adaline. Het is,” Haar blauwe ogen gleden vlug over de woorden en haar lippen vormde ze geluidloos, ”Een uitnodiging, voor zijn verjaardag.” Ze kon zien dat haar vriendin lichtjes teleurgesteld was door het nieuws, maar toch waren ze allebei redelijk opgewonden door het vooruitzicht van een feestje. Het enige wat de hele vreugde een beetje overschaduwde was de angst voor de anderen. Ze wist niet hoe ze gingen reageren op het feit dat Taylor niks meer over hen wist, hen niet eens herkende. Natuurlijk hoopte ze dat als ze allemaal samen waren het iets ging triggeren, maar ze vreesde het ergste.

”Taylor? Ben je weer aan het dagdromen?” Een gerimpelde hand werd voor haar ogen heen en weer gezwaaid en het duurde even voor de blondine dit door had. ”Uh? Oh sorry, ik was even afgeleid,” Slaperig schudde ze haar hoofd zodat haar blonde krullen danste. Zo’n dingen had ze wel vaker en ondertussen waren ze er hier ook wel gewend aan geraakt. ”Komaan Taylor, we hebben de opwinding gehad. Kleed je nu eerst aan zodat de dokter langs kan komen,” Droeg Adaline haar op met wat handgezwaai. Aankleden bestond letterlijk uit haar slaapshirt uit te doen en een jogging met shirt aan te doen. Taylor hunkerde naar rokjes en kleedjes, maar ook de toegang tot haar klerenkast was geweigerd. Eigenlijk alles wat met haar leven te maken had, maar het had geen zin om daarvoor te blijven mokken. Nu had ze betere vooruitzichten, want dit konden ze toch niet weigeren. ”Adaline, zou je me even wat briefpapier willen aangeven? Voor de dokter komt moet ik een brief teruggeschreven hebben,”

”Het spijt me Taylor, maar we kunnen je niet naar het feestje laten gaan.” Het was zaterdagavond en de dokter had zonet haar hoop doen instorten. ”Hoezo? Ik heb geen last meer van mijn enkels en de wonden zijn aan het genezen! Enkel mijn linker pols zit nog in het gips!” Sputterde ze kwaad tegen, terwijl haar gouden ketting begon te sidderen alsof het tot leven kwam. ”Taylor kalmeer nu toch! Je mentale gezondheid is nog te zwak. Je zou instorten.” De dokter schudde zijn hoofd alsof ze een verloren zaak was, wat haar enkel nog maar bozer maakte. ”Wel maak mij dan beter! Jullie zijn de dokters!” Furieus schreeuwde ze het bijna in zijn gezicht terwijl ze wilde bewegingen maakte met haar armen. x Goud kroop langzaam over haar vingers en automatisch deinsde de dokters achteruit. Tot Adaline binnen gestormd kwam met een klappende deur achter zich. ”Taylor Julie Cadwell! Waag het om die onschuldige dokter hier te doorboren,” Adaline was een van de weinige die niet bang was voor het goud of de andere edele metalen. Met een verontschuldigende glimlach verdween de dokter de deur uit, blij met deze kans om te ontsnappen aan Taylors tirade. ”Wat is dit nu!” Briest Taylor verhit, terwijl ze zich naar het raam verplaatste om daar met haar armen over elkaar naar buiten te kunnen kijken. ”Nu voel ik me nog meer Rapunzel! Waar blijft mijn prins?” Zuchtte ze theatraal, terwijl ze zich –met nog altijd vuurspuwende ogen- omdraaide naar Adaline. ”Wat moet ik nu doen? Ik heb al toegezegd,” Met een plof liet ze zich op haar rug terug op het bed vallen, waarbij ze de stekende koppijn negeerde. Als de geweldige vrouw die Adaline was, zette ze zich bij haar hoofd en begon ze Taylors goudblonde haren te strelen. ”We verzinnen wel wat,” Ondertussen had Taylor haar ogen gesloten om te kunnen genieten van de ontspannende massage. ”Maar wàt? Ik mag de gang niet eens uit,” Op dit moment voelde ze zich echt als een klein kind, maar ze moest dit toch allemaal even kwijt. ”Goh, zou er nu maar iemand zijn die uit de gang mag, de sleutel naar de kamers kan bemachtigen en de spullen zou ophalen?” In een ruk schoot Taylors hoofd omhoog en keek ze Adaline voor enkele seconden aan voor ze zichzelf om haar nek gooide. ”Oh Adaline zou je dat willen doen voor mij?” Haar hoop flakkerde terug groen op, zodat de kamer -voor haar ogen ten minste- in een zacht groen licht kwam te staan. ”Ik wou je al vragen of je m’n kleren wou ophalen en wou kijken of ik ergens cadeautjes heb klaargelegd, maar toen die stomme dokter kwam, viel mijn hele plan in het water!” Ze had de verpleegster losgelaten en zat nu als een opgelaten puppy naast haar. ”Tssk, die arme Marc kan daar ook niks aan doen! Hij probeert je gewoon gezond te krijgen,” Sprak haar oude vriendin haar berispend toe, waarbij Taylor een boos gezicht trok dat beter bij een kleuter van 3 paste dan bij een meisje van haar leeftijd. ”Kom, ga nu maar slapen. Ik zal al eens gaan zien voor de verrassingen, maar de kleren neem ik maandagavond pas mee.” Taylor viel achterover en liet zich gewillig in stoppen door de verpleegster. Net als een moeder drukte Adaline een kus op het voorhoofd van de schone slaapster.

Vandaag was de verjaardag van Storm en Taylor kon met geen mogelijkheid hem een berichtje sturen. Zelfs Adaline wou haar gsm niet gaan halen, omdat ‘ze hem toch vanavond zag’. Desondanks vloog de dag aan haar neus voorbij. Adaline had de cadeau’s al opgehaald en het waren er een hele hoop. Ze waren dan al ingepakt door Taylors vaardige handen enkele maanden terug, door het briefje dat er aanhing wist Tay precies wat erin zat: een paar gepersonaliseerde Timberland boots en 2 shirten. Of ja, eentje is er voor Storm, de andere was voor Devon, zodat ze matching waren. Maar wat ze ging aandoen, daar had ze nog geen flauw idee van.

De zwarte wijzers van de grote ziekenhuisklok tegenover haar bed gaven half 8 aan en ze begon toch zachtjes in de stress te schieten. Als Adaline niet elk moment hier was met haar spullen, zou ze grandioos te laat komen! Gelukkig had ze al gedoucht met haar favoriete shampoo, die ook door Adaline van haar kamer gepikt was. Zelfs een stijl- of krultang mocht ze niet op de kamer hadden en soms kreeg Taylor echt schoon genoeg van al die regeltjes. Toen ze voor de tiende keer op de klok keek, stormde Adaline binnen met haar handen vol spullen. Achter haar kwam een andere verpleegster die Taylor wel eens door de gangen had zien lopen, met een grote zwarte hoes en een schoenendoos. ”Bedankt Katherine, zet daar maar ergens neer,” Vanachter de stapels dozen wuifde Adaline’s gerimpelde hand in de richting van de stoelen. Vol ongeloof staarde Taylor naar alle spullen. Had zij serieus zoveel make up? ”Laten we beginnnen!” Enthousiast als een kind klapte Adaline in haar handen toen ze de make up in de badkamer had gezet. Een prachtige, zijde badjas hing in haar armen toen ze Taylor van haar bed trok. ”Doe dit maar even aan, dan worden je kleren niet vuil,” Werd haar gecommandeerd. Vol ongeloof staarde Taylor naar de roze badjas in haar handen, vanachter op de rug prijkte in sierlijke letters: Victoria’s Secret. Ze kende het merk van de reclame die ze op de televisie zag. Waarom had zij in godsnaam een badjas die regelrecht van een van hun shows kwam? ”Wat sta je daar nog Taylor? Opschieten!” Adaline liep druk op en neer terwijl ze verschillende potjes en kwastjes uitstalde, stekkers overal instak en tegen zichzelf mompelde. Lichtjes ongemakkelijk begon Taylor haar kleren uit te doen en trok ze de badjas strak om zich heen. ”Wat nu?” Vroeg ze, waarbij ze de badkamer in kwam. ”Zit en beweeg niet.” Commandeerde Adaline opnieuw. Toen Taylor op de stoel plaatsnam zag ze dat de spiegel afgedekt was. ”Waarom is de spiegel afgedekt?” Piepte ze bezorgd en toch ook wel angstig, terwijl ze zich half omdraaide om haar aan te kunnen kijken. Het enige antwoord dat ze kreeg was een suggestief opgetrokken wenkbrauw. Wat was die oude, gekke, geweldige vrouw allemaal van plan?

Het voelde alsof Adaline uren bezig was geweest met haar haar, haar nagels, haar huid en haar haren. Gedurende het hele proces werd haar verboden om in de spiegel te kijken en om te voorkomen dat ze zichzelf niet zou kunnen inhouden, waren ze ook allemaal afgedekt. Zelfs de gordijnen waren dicht getrokken zodat ze niks zou zien in de reflectering. ”Zijn we bijna klaar?” Vroeg Taylor ongeduldig. Zachte vingers streken voor de derde keer de tule om Taylor heen glad, maar telkens als ze naar beneden keek, tikte diezelfde zachte vingers haar berispend op de kin zodat ze terug naar boven keek. ”Enkel je schoenen nog,” Uit een donkere schoendoos haalde Adaline een paar prachtige zwarte open hakken. Elegant schoof Taylor haar voeten met goud gelakte nagels in het schoentje dat zich perfect om haar voet sloot. ”Zo, wil je het resultaat zien?” Door de spanning kon Taylor enkel maar knikken. Natuurlijk wou ze het resultaat zien! Tikkende en lichtjes wankelend op haar hakken volgde ze de verpleegster naar de grote spiegel die tegen haar muur hing. In een dramatische beweging trok Adaline de grijze doek ervan af en onthulde een prachtig spiegelbeeld. ”Wauw.” Bracht Taylor ademloos uit. Het onbekende meisje in de spiegel was lichtjes opgemaakt met gezonde rode lippen en krullende wimpers. Zelfs de donkere kringen die te wijten waren aan verschillende slapeloze nachten en huilbuien, waren verdwenen. Haar haren waren zachtjes gekruld en onder de lange wimpers staarde twee helblauwe ogen naar Taylor terug. Het kleedje dat het onbekende meisje in de spiegel aan het was prachtig zwart en zat nauwsluitend om haar nek. Het viel tot op de grond en als Taylor het kleedje wat optrok zag ze de zwarte hakken die het spiegelmeisje aan had. Vanaf haar middel deinde verschillende lagen zwart tule uit en wat leek op duizenden witte vallende rozen versierde de stof. Aan de slanke pols zat een prachtig gouden horloge en een kleine bloemvormige armband vol fonkelende diamanten. Taylor hoopte dat die nep waren, want anders had het spiegelkind een probleem als ze het kwijtraakte of kapot maakte. Rond haar linkeroor kronkelde sierlijke bloemen zich omhoog die schitterde in het gedimde licht. Het enige wat ze herkende was de gouden ketting met de beer, gitaar, wolf en engelen vleugels. ”Ben ik dat?” Taylor kon het haast niet geloven en staarde naar haar gemanicuurde nagels met een laagje gouden nagellak. ”Adaline volgens mij ben je echt mijn goede fee!” In een wolk stof vloog Taylor de  oude verpleegster om de hals. ”Dankje, dankje, dankje!” Zong Taylor in haar oor. ”Kind toch, ga nu niet de mascara verpesten waar ik zoveel energie heb in gestoken!” Grapte ze, maar Taylor kon zien dat ze tranen van trots in haar ogen glinsterden. Toen ze nog een blik wierp op de spiegel zei ze: ”Er mist nog één ding!” Riep ze uit toen ze vond wat haar tegenzat. Vol goede moed glimlachte ze naar haar goede fee en vanzelf begonnen er gouden ranken om haar kruin te kronkelen. Toen die goed vast zaten en precies zoals Taylor zelf wou, verschenen er knoppen die zich opende in oogverblindende gouden bloemen. Vervolgens keek ze naar het lelijke verband om haar linker pols en ook daar begonnen smalle, subtiele gouden ranken overheen te kronkelen.

Een vlugge blik op de klok vertelde haar dat ze al een dikke vijf minuten te laat was. ”Shit,” Vloekte ze zachtjes onder het boze oog van Adaline. ”Ik kan je niet genoeg bedanken Adaline!” Taylor wuifde haastig naar de vrouw, terwijl ze in de richting van de dubbele deur liep. Maar de verpleegster wuifde het weg, ”Ga en heb plezier Taylor,” Na deze woorden viel de deur achter de blondine dicht. Het voelde echt alsof zij Assepoester was en het huis moest uit sluipen. Alleen had Adaline ervoor gezorgd dat zij de nachtdienst moest draaien waardoor de gehele gang uitgestorven was. Enkel het geluid van haar hakken weergalmde door de avond. De cadeau’s had ze onder haar arm genomen samen met het kleine kaartje.

Om de Lounge effectief te vinden had ze nog eens een extra 10 minten nodig. Alle gangen leken op elkaar en hoewel er af en toe bordjes stonden, miste Taylor deze toch de helft van de tijd. Nu ze zo door de gangen liep en alles uitgestorven leek, voelde ze zich nog meer Assepoester. Waar waren alle andere mutanten? Misschien waren die buiten, op het strand aan het vieren. Of zaten ze knus op hun kamer met vrienden om hun heen. Terwijl Taylor hier moederziel alleen rond liep. Dit gaf haar hersenen de kans om nog maar eens te gaan malen over het feit dat ze de rest waarschijnlijk niet zou herkennen. Zouden ze weten wat er gebeurd was? Zouden Storm en Devon het hun verteld hebben? Taylor kon alleen maar hopen op een goede afloop. Het ergste wat er kon gebeuren was dat ze hen nog altijd niet herkende en dat er ook niks terug kwam. Genoeg doem gedacht, Taylor, sprak ze zichzelf mentaal streng toe toen ze voor de deur stond. Ze rechte haar ontblote schouders en legde haar haar nog een laatste keer goed voor ze de zaal binnenliep. In de deuropening bleef ze even staan om alles in zich op te nemen. Het werd haar al snel duidelijk dat ze compleet overdressed was in haar prachtige zwarte jurk. Paniek wikkelde zich als een koord om haar hart toen ze naar de gezichten van de meisjes keken. Ze zou hen moeten herkennen, ze zou toch iets moeten voelen, maar in plaats daarvan bleef het akelig bekend stil in haar hoofd. Geen wervelwind, geen geluiden, geuren of gevoelens. Enkel onbekende gezichten en een zee vol kleuren. Ongewild was haar ademhaling zich subtiel gaan versnellen. In een wolk van tule draaide ze zich om, om nog net niet rennend van de deur weg te snellen. Achter een grote plantenbak dicht bij de deur liet ze zich vermoeid zakken. Ze hoopte maar dat niemand haar had gezien, dat zou haar plan totaal verpesten. Taylor moest en zou haar herinneringen terug krijgen! Maar het zou op deze manier niet lukken, niet als ze telkens wegvluchtte als het even niet lukte, niet als ze telkens overgeef neigingen van de stress kreeg als ze met iemand praatte.  Het was haar doel om over te komen alsof er niks gebeurd was en zeker, zeker niet om in het midden van de belangstelling te staan! Gelukkig was de plantenbak groot genoeg om haar en haar opvallende avondjurk te onttrekken aan het zicht. Ze zou terug moeten gaan en het opnieuw proberen, maar nu genoot ze nog enkele minuutjes van de rust in de gang. Taylor was er zeker van dat als ze terug naar binnen ging, ze daag kon zeggen tegen de rust in haar hoofd. Zelfs hier, in de stille gang was de storm in haar hoofd nog altijd niet helemaal gaan liggen. Gelukkig was er nog niet veel volk geweest, misschien iets van 3 man, dus had ze zich ten minste niet voor schut gezet voor iedereen. Die gedachten beurde haar een beetje op, terwijl ze zo met haar rug tegen de muur zat, haar hoofd achterover gekanteld en haar knieën omhoog, maar niet genoeg om de angst en de misselijkheid te verdrijven.

Clothes:
 
I'd like to be my old self again, but I'm still trying to find it
THANKS

_________________
Horrified looks from everyone in the room

But I'm only looking at you




♥:
 


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Vick Moore
avatar

Aantal berichten : 141

Mutant Profile
Alias: Noctis
Mutation: Stardust, Immortality
Crush: Let me die

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   ma jun 27, 2016 9:44 pm


A star can’t shine,


without darkness.

Toen hij onderweg was naar de lounge, die hij na een week op de school niet meer hoefde te zoeken, voreg hij zich de hele weg af wat hij aan het doen was.
Hij kende alleen Hall, en niet eens zo goed als de andere mensen die er waren. Was hij nerveus? Normaal kon hij dit soort dingen goed handelen. Dit was alleen anders. Deze mensen hadden allemaal een geschiedenis. Anders waren ze hier niet. Hij zou daar in die persoonlijke vriendenkring binnenstormen en de hele sfeer verpesten. Ten minste, dat gevoel had hij.
Hij zou zich er echter niet door tegen laten houden. Hall had hem uitgenodigd en zou waarschijnlijk teleurgesteld zijn als Vick uiteindelijk niet kwam opdagen. Daarnaast was hij ook heel enthousiast om al deze nieuwe mensen te leren kennen. Vrienden maken was niet moeilijk, niet voor hem. Hij kon goed praten en mensen bleken hem altijd leuk te vinden. Het was bijna een gave, zou je kunnen zeggen.
Hij had twee cadeaus voor Hall uitgezocht. Twee absoluut onorginele cadeaus die hij eigenlijk liever niet eens gaf. Maar met niks aankomen was ook zo wat. En hij moest eerlijk zeggen dat hij het wel grappig vond. Hij was nog steeds een beetje perplex over het feit dat hij een Engelsman zo aardig vond, waarom niet gelijk de humor ervan inzien? Dat zouden zijn vrienden thuis immers ook doen.
Hij had trouwens ook helemaal niks origineels kunnen halen. Hij had geen tas voor cadeaus meegenomen naar het eiland. Want het laatste wat hij verwacht had was dat hij uitgenodigd zou worden voor een verjaardagsfeest in zijn eerste week op het eiland.
Hij was nu al dol op het gebouw. Het deed hem denken aan het landhuis van zijn ouders en de dagen die hij daar doorgebracht had. Het schoolgebouw was lange niet zo oud, maar oud genoeg om Vick comfortabel te laten voelen. Het was weer alsof de dikke muren hem beschermden tegen de verschrikkelijke nacht. Nu was hij al een stuk ouder en was over de gevoelens die hij toen had heen gegroeid. Maar soms was hij nog steeds bang. Als de stemmen te luid werden bijvoorbeeld. Hij kon nog steeds niet begrijpen wat hem verteld werd, maar het klonk beangstigend en soms lag ij nog met tranen in zijn ogen in bed.
Omdat hij zo dol was op het gebouw was hij al een aantal keer van de linkerkant naar de rechterkant, trappen op en trappen af gelopen. Hij had het hele gebouw al onder zijn duim en vooral daarom was de lounge niet meer moeilijk te vinden. Hij draaide enthousiast, maar nog een tikkeltje zenuwachtig, de juiste gang in toen hij abrupt stilstond om eens goed voor zich uit te kijken.
Er zat een meisje. Ze zag er, zelfs van deze afstand, geweldig mooi uit. De jurk die ze droeg hintte Vick dat ze daar niet zomaar op de grond in een lege gang hoorde te zitten.
Voorzichtig, omdat hij eigenlijk niet wist hij ze zou reageren en omdat het de beste manier leek om haar te benaderen, liep hij op het meisje af. Toen hij wat dichterbij kwam kon hij zien dat het niet helemaal goed met haar ging. Tenminste, haar gezicht stond niet echt op een chill-mode. Nog voorzichtiger zette hij de laatste paar stappen en hurkte hij voor haar neer.
“Is alles oké? Heb je ergens hulp mee nodig?” vroeg hij zo zacht mogelijk. Hij realiseerde zich een moment later dat et misschien meer als gemompel klonk door zijn accent.
“Moet ik iemand gaan halen?” vroeg hij daarom iets harder. Hij deed zijn best goed te articuleren, ook al klonk dat stom.
Bezorgt keek hij het meisje aan terwijl ze wenste dat ze wat terug zou zeggen. Anders zou hij direct naar de lounge rennen om Hall en, wie daar dan ook al mochten zijn, te halen. Misschien moest hij dat nu direct maar doen. Want de blik op het meisje haar gezicht was beangstigend voor hem…



_________________
Thank you R darling <3
Aiden ~ Vick
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dennimae Elscot
avatar

Aantal berichten : 1043

Mutant Profile
Alias: Eevy
Mutation: Visual projection
Crush: I fell for his British charm, but he truly opened my eyes when he showed me his heart.

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   ma jun 27, 2016 9:48 pm


Dennimae Elscot


TAG:: Storm & friends
Even the stars celebrate your birthday
Een witte enveloppe onder haar deur. De blondine hield het papieren ding in haar handen, terwijl ze voelde hoe haar adem schrokte. Voorzichtig gleden haar lange nagels naar de opening. Denni hield haar adem vast terwijl ze het ding openscheurde. Een angstig gevoel bekroop haar, niet wetend waarom ze een enveloppe zou krijgen en bang voor de inhoud. Met een trillende hand haalde ze er een brief uit en staarde voor een paar tellen naar het dicht geklapte papier. Langzaam klapte ze het papier open en bij het lezen van haar naam kwam er een opgeluchte glimlach rond haar lippen. De brief was van Storm en de naam onder aan de uitnodiging bevestigde haar vermoedens. Ze was uitgenodigd voor zijn verjaardag en meteen begon de blonde meid een brief terug te schrijven. Ook begon ze cadeautjes voor hem te regelen, want ze wist precies wat ze hem geven wilde.

Haastig maakte Dennimae zich voort naar de kast. Haar natte haren zaten vast gebonden in een handdoek en enkel met haar bh en string aan, zocht ze naar het inpak papier. Tijdens het aankleden bedacht ze zich dat ze de cadeautjes nog moest inpakken, maar ze had niet erg veel tijd meer voordat het feestje begon. Tijd plannen was niet echt iets van de beste kwaliteiten van de blondine. Rommelig gooide Denni spullen uit de kast, tot ze roodachtig inpakpapier had gevonden. Er stonden witte vogeltjes op, maar goed. Daar moest ze het maar mee doen. Ook vond ze wat witte frutseltjes, die ze op het papier kon plakken. In het inpakken van cadeautjes was de blonde meid dan wel weer goed en al snel had ze de cadeautjes strak en netjes ingepakt. De frutseltjes maakte het lelijke inpakpapier wat beter en met een trotse glimlach keek ze naar het langwerpige cadeau. Een doos, waar een fles vodka in zat. Een Londen vodka, wel te verstaan. In de mei vakantie was Dennimae met haar broers een weekendje naar Londen geweest en had de fles daar gekocht. Ze had het toen de tijd eigenlijk zomaar aan Storm willen geven, maar wist dat zijn verjaardag in zicht kwam dus had ze het bewaard.
Zo snel ze kon vluchtte ze de badkamer weer in, om zich verder klaar te maken. Dennimae wilde wat speciaals doen met haar uiterlijk voor Storms verjaardag. Daarom vlocht ze de ene kant van haar haren in en liet ze de andere kant golvend los hangen. In het oor waar ze de vlecht had, stak ze een opvallende oorbel. Met haar make-up deed ze echter niet zo overdreven veel, ze zou zichzelf niet meer zijn als ze haar gezicht vol smeerde met allemaal make-up producten. De kleding die ze aandeed, had ze in New Orleans gekocht samen met haar broers. Ze had het nog niet gedragen en dat kwam nu mooi van pas. Met een glimlach en tegerlijkertijd een zucht, bekeek ze zichzelf in de spiegel terwijl ze haar laarzen aandeed. Ze had bewust voor de laarzen gekozen met een hak, zodat ze niet zo heel klein zou lijken naast de jarige. Met de cadeautjes in haar handen verliet ze haar kamer opweg naar de lounge.

De lounge was al snel gevonden en de blondine kon de muziek op de gang horen. Meteen werd ze wat gespannen, hoewel dat nergens voor nodig was. Haar vrienden waren er, enkel haar vrienden. Wat kon daar nou nog spannend aan zijn? Storm, Devon, Kat, Karlie, Lorise. Misschien zelfs Taylor. Een misselijk gevoel bekroop haar en voor een moment stopte Denni met lopen. Misschien was dat wel het geen waar ze zenuwachtig voor was, Taylor. Dennimae had er veel over gehoord van de boys, maar had haar nooit mogen bezoeken. En wat als ze haar niet meer herkende en Denni het vriendschap proces helemaal opnieuw zou moeten doormaken? Vrienden maken was nou eenmaal niet het geen zij goed in is en ze mocht van geluk spreken dat ze dankzij Devon in deze vriendengroep was getrokken. Taylor was van de meiden de gene waar Denni zich het meest op haar gemak voelde. Bij de andere meiden kon ze ook prima zichzelf zijn en ze hield van ze allemaal, maar Taylor had dat iets extra's. Het geen dat waarschijnlijk iedereen zo over haar voelde. En dan even niet over Kat gesproken, want dat was gewoon een heel ander verhaal.
Denni zette de gedachtens over Taylor aan de kant en liep verder naar de lounge. Het was Storms dag en ze moest zich geen zorgen maken over problemen die er helemaal niet waren en misschien ook wel helemaal niet zouden komen. Met een kleine zucht bracht ze zichzelf bij elkaar en liep ze de lounge binnen. Ze kwam via de andere kant, waardoor ze Taylor en Vick niet was tegen gekomen. Eenmaal binnen verscheen er een brede glimlach rond haar lippen en wandelde ze vrolijk op Storm af. "Storm Hall, Mister Hall, Stormie Wormie, Ness," Grinnikend stak ze haar tong uit nadat ze hem Ness had genoemd en zijn bijnamen opnoemde. "Gefeliciteerd met je verjaardag en mag ik er nog veel samen met je vieren." Zei ze lief, waarna ze een zacht kusje op zijn wang drukte. "Ik heb cadeautjes voor je mee genomen en ik hoop dat je het wat vindt." Ze reikte de cadeautjes naar hem uit en glimlachte even naar Lorise en Karlie, waarna ze haar aandacht weer op Storm richtte. Het ene cadeautje was de fles vodka, de andere was wat specialer. Tenminste voor de blondine. Het was een armband, al wist ze niet of Storm dat wel zou dragen. De armband had een breed stukje, waar in de hoek een ster was gegraffeerd. Op de andere kant van dat stukje, de binnenkant van de armband, stond 'For you to escape' gegraffeerd. "Je vertelde me dat je wel naar de sterren wilde ontsnappen. Ik kon je dat helaas niet laten zien, maar op deze manier hoop ik dat je er toch een beetje naar toe kan vluchten ." Sprak ze zachtjes, lieflijk.

Outfit: x
Haar & make-up & oorbel: x
Cadeautjes: x x x
xo

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale
Denni:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Devon Garnet
avatar

Aantal berichten : 831

Mutant Profile
Alias: Ursus
Mutation: Shape shifting & Enchanted strenght
Crush: I'm the coach

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   vr jul 01, 2016 6:56 pm

Devon

You know I’m smart. I spin you round like a knot. I know the pieces of your heart. Sometimes it’s fun, to pull your strings one by one. Until I get you onto one.

27 juni was een van de weinige dagen waarop Devon zich voornam om op tijd uit de veren te schieten en het ook echt na kwam. De sfeer in de kamer van de jongens was in de begin van de ochtend licht bedrukt geweest, want niet alleen voor Storm was het een vreemd iets, verjaren op een plek die niet écht thuis was, maar ook voor Devon was het een hele aanpassing. Wat kon hij zeggen? Wat niet? In hoeverre wilde Storm er een echt feest van maken? Of wilde hij het sober houden? Het briefje dat Hall hem had geschreven lag op zijn nachtkastje, samen met de uitslag van zijn taak van geschiedenis waar hij nipt met de hakken over de sloot was. In ieder geval, als het van Devon af zou hangen zou het een feest worden om nooit te vergeten, eentje waarop zelfs Agnessie uitgenodigd zou zijn -en dat betekende heel wat-. Maar zoals gewoonlijk vulden ze elkaar aan. Devon zorgde ervoor dat zijn enthousiasme oversloeg op Hall, en Hall op zijn beurt zorgde ervoor dat het niet uit de hand liep. Devon knauwde op de achterkant van zijn geradbraakte pen en was meer bezig met het kleine papiertje dat voor hem op zijn bank lag, helemaal beklad met zijn kattengeschrift. Hier en daar waren dingen uitgestreept. Hij keek kort op naar Storm en zag dat die dromerig voor zich uit zat te staren. Devon mocht misschien niet veel van de lessen meepikken, maar voor Hall gold hetzelfde. 'Hee!' Devon klapte in zijn handen, deed zijn beste vriend met dat gebaar opschrikken uit zijn diepe gedachten. 'Ik kan niet geloven dat je naar de les gaat op je verjaardag.' Hij greens en trok een veelbetekenende wenkbrauw op. Right, net hij moest dat zeggen, de voorbeeldstudent die hij was. 'Ik moet afgeleid blijven, het verbaast me dat jij nog naast me zit.' Devon snoof zachtjes en haalde een hand door zijn haren. 'Mij ook om eerlijk te zijn..' De bel rinkelde, kondigde daarbij het einde van de les aan. 'Zie, zo moeilijk is het niet.' Devon perste zijn lippen op elkaar en trok een wenkbrauw op. Nee, in de les zitten was niet moeilijk, maar of ze er beide iets van hadden opgedaan.. Hij geloofde er niet veel van. 'Komaan, jij, wij, moeten nog een hele hoop voorbereiden.' Devon toverde een veel te brede grijns op zijn gezicht en duwde Hall bijna van zijn stoel af, richting de deur van het klaslokaal. 'Hop, hop.' Toen ze voorbij de leerkracht liepen knipoogde Devon de vrouw nog kort toe en gniffelde kort alvorens hij Hall achterna de gang op liep. Let the party get started.

'Jij doet de lounge, ik ontferm me over de rest.' Devon toverde een onzichtbaar aureooltje boven zijn hoofd die perfect paste bij de onschuldige glimlach die hij op zijn lippen droeg. Nog voor Hall enige vraag had kunnen stellen verdween hij een andere gang in. Het enige wat hij bij zich had was de pen die hij al van tijdens de les in zijn mond had gehad, en het verkreukte papiertje waar hij wat aantekeningen op gemaakt had. Of ze over de les gingen, daar viel over te twijfelen. De tijd die nog restte voordat het feestje van start ging gebruikte Devon om langs te gaan op de plaatsen waar hij nog een afspraak had. Verbijten van een stekende pijn, poseren voor een lachwekkende foto.. Devon voelde zich in zijn nopjes. Toen hij dat gepiept had, begaf hij zich weer naar hun kamer, kamer 21. Devon greens kort toen hij het gouden cijfer in krullende lijnen op de deur van hun kamer zag staan. Maar naast het nummer, merkte hij nog iets op. Tegen de deurlijst stond een enveloppe met Hall zijn naam op en daarnaast een bruin papieren zakje, waarvan de inhoud duidelijk een fles drank was. Devon haalde zijn schouders op en nam de twee cadeautjes mee naar binnen, zodat hij ze mee naar de lounge kon nemen van zodra hij zichzelf wat opgeknapt had. Hij sprong onder de douche, deed een geurtje op en nam voor één keer meer dan een minuut de tijd om te beslissen wat hij zou dragen.

In zijn hand droeg hij twee enveloppen, eentje van zichzelf, eentje van iemand die hem aan hun kamerdeur had achtergelaten. In zijn andere hand droeg hij de fles, gehuld in een bruine papieren zakje. Eens hij in de gang van de lounge was, was de glimlach al niet meer van zijn gezicht te slaan. Devon had er oprecht zin in, om herinneringen te maken, zoals Camille Hall altijd opdroeg in haar brieven. Onrechtstreeks had het ook invloed op hem, want de woorden waarmee Camille Hall in haar brieven oppepten hadden ook impact op Devon. Alles was op een vreemde manier met elkaar verbonden, en vriendschappen hadden de laatste tijd een alsmaar grotere betekenis voor Devon gekregen. Feestjes bestonden niet alleen uit drank en dames, maar ook uit oprechtheid. Het was zoveel meer geworden dan enkel een spelletje wat hij en Storm zo graag speelden. Devon zijn schoenen maakten een zacht geluid op de tegels van de grond, maar werden opeens overstemd door een stem die van het einde van de gang kwam. 'Moet ik iemand gaan halen?' Een zwaak accent klonk door, maar Devon had voldoende gehoord om te merken dat er ook daar iets niet pluis was. Een zucht rolde over zijn lippen. Not again. Niet op Hall zijn verjaardag. Hij klemde zijn tanden op elkaar en snoof zachtjes. Een geur drong door tot zijn reukcentrum, en de lichte frustratie die zojuist ontstaan was verdween als sneeuw voor de zon. Taylor. Hij fronste bedenkelijk en semi ongerust zijn wenkbrauwen en versnelde zijn pas. En toen zag hij haar, in elkaar gedoken, verdronk bijna in het stof van het kleed dat ze droeg. 'Taylor?' Zijn stem klonk zacht, goedaardig. Naast de andere jongen kwam hij tot stilstand en liet zijn observerende blik even over hem heen gaan. Hij had hem nooit eerder gezien, maar enkel en alleen door de vriendelijke manier waarop hij met Taylor omging was voldoende voor Devon om hem een kleine glimlach toe te werpen. 'Het is oke.' zei hij, zowel tegen de jongen als tegen Taylor, hurkte op zijn knieën en richtte zijn groenige ogen op het gezicht van de blondine. 'Hey gekkie, volgens mij is deze prachtige outfit een beetje te duur geweest om er gewoon mee op de grond te gaan zitten hoor.' Hij bevochtigde kort zijn onderlip, vroeg bewust niet hoe het met haar ging omdat hij haar niet nog eens extra wilde confronteren met wat er gebeurd was. Devon keek subtiel naar de jongen, knipperde langzaam met zijn ogen als teken dat het oke was en bedankte hem op die manier ook. Hij wilde de jongen niet onnodig met problemen opzadelen waar hij weinig of niets aan kon veranderen. Het was een redelijk ingewikkelde situatie. 'Wat denk je prinses?' Devon stak nam de kaartjes samen in de hand waar hij ook de fles droeg, stak vervolgens zijn vrijgekomen hand naar haar uit om haar recht te helpen. Als ze dat wilde. 'Zin om met mij mee te komen? Hall verwacht ons.' Voorzichtig nam hij haar fragiele hand vast, degene waar geen gips om zat en hielp haar langzaam recht.

Zij aan zij wandelde hij met Taylor richting de lounge, hield de deur voor haar open en liet haar eerst binnengaan. Devon wilde net achter haar aanstappen toen hij merkte dat de jongen vlak achter hen liep. Licht verbaasd keek hij de jongen aan, liet zijn gedachten even malen, voordat er een belletje in zijn hoofd ging rinkelen. Het kon niet anders dan dat dit die nieuwe vriend was van Hall. 'Vick?' vroeg hij zachtjes voor de zekerheid, alvorens er een brede grijns op zijn lippen verscheen. 'Sorry, ik had niet onmiddellijk door dat..' hij zuchtte, schudde zijn hoofd en wuifde zijn woorden weg. 'Nevermind, ik ben Devon!' mompelde hij toen met een grijnsje en gebaarde de jongen dat hij binnen moest komen. Pas toen zowel Taylor en Vick binnenwaren stapte hij zelf ook de lounge binnen en liet de deur achter zich dichtvallen. De sfeer die er hing was exact de sfeer die hij verwacht had. Lorise haar aanwezigheid zorgde er voor dat de liefde haast voelbaar was in de lucht, Karlie haar brede glimlach zorgde voor de nodige vrolijkheid in de ruimte, en Denni zorgde voor de nodige schattigheidsfactor. Devon glimlachte breed, ademde diep in en wandelde op de bar af, terwijl hield hij Taylor en haar toestand nauwlettend in de gaten. Hij legde de twee kaartjes, eentje van hem, eentje van de geheimzinnige persoon neer op het aanrecht en plaatste het cadeautje er naast. Hall had even zijn handen vol met de dames, iets dat Devon maar al te goed begreep. Er zou later op de avond nog wel een moment komen dat hij Hall even apart kon nemen om hem het kaartje te geven en zijn cadautje te laten zien. Hij leunde nonchalant tegen het aanrecht en bekeek iedereen -de meisjes dus- van kop tot teen. Zijn armen had hij voor zijn borst gekruist en hij voelde hoe zijn bovenarm zachtjes prikte. 'Enkele weken, of misschien dagen in jouw geval, en dat zou het vervelende gevoel verdwenen moeten zijn.' had Skye gezegd. Op zijn lippen stond een enthousiaste glimlach. Ja, als er iemand was die zin had in deze avond, dan was het wel Devon.
Kaartje: x x
Birthday with the friends, London in the heart

_________________



•••:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorise Southers
avatar

Aantal berichten : 695

Mutant Profile
Alias: Cupid
Mutation: EyeCatch / LovingTouch / Cupid
Crush: of all these things I've done I will love you better now

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   za jul 02, 2016 12:19 am


HAppy Birthday
to STorm

Het was ook wel weer typisch iets voor haar om wel alles perfect voor elkaar te hebben maar niet op tijd zodat ze zelf iets aan haar uiterlijk kon doen. Ze was weer eens niet helemaal aan het nadenken. Als een soort mix van Batman en Dory, alles had ze goed voorbereid maar ze vergat ook de helft weer. Maargoed ze was optijd en dat telde voor haar. Nou prima optijd want ze was de eerste. Het was wel fijn want zo kon ze Hal het eerste feliciteren en hoefde dat niet als het heel druk was, ook al wist ze niet hoeveel er kwamen. Maar anders dan had ze een grote entree maken met de mooie taart en cupcakes waar ze zo haar best op had gedaan. Helemaal England-style. Dus dat kon niet meer, want het stond al op de tafel en iedereen zou het niet zo snel opmerken. Ach nee, daar moest ze geen zorgen over maken! Als mensen honger hadden dan is die taart perfect! Zoveel zorgen om niks.

Nog niet iedereen was er, alleen zij eigenlijk maargoed. Dan kon ze haar cadeautje toch alvast geven? Vroeg ze zich af met het doosje in haar hand, al uitreikend naar Hal. Een ketting, met een S. Het was iets anders dan de kunstwerken die Roméo altijd voor haar had gemaakt, die had daar veel meer talent voor. Maar ze had het zelf gemaakt, en daar ging het haar om. Dat maakte het persoonlijk en straalde uit dat ze veel voor hem over had. Iets wat ze wel heel lief had gevonden van Roméo toen.. Toch zat hij mijlenver zijn kunstwerken te maken voor anderen, en tientallen andere meisjes in haar gedachten. Pff, en hij kon dat alles met zijn mutatie. Lorise had haar nagels eraf gewerkt om dat houdsnijwerkje af te krijgen! Ze wilde zeggen dat ze het zelf had gemaakt, maar toen kwam de volgende gast binnen. Nou ja, niet een gast.. een dame, namelijk Karlie. Het eerste wat haar opviel was haar fancy outfit. Dat was zo veel beter vergeleken met haar alledaagse trui en rokje. Wauw, en haar cadeautje was ook erg toepasselijk. "Vind je het erg als ik alvast een cakeje proef?" vroeg ze aan Lorise en meteen glimalchte ze verrast. “Oh tuurlijk! Eet wat je wil, het staat er niet voor de sier” lachte ze. Haar eten was opgemerkt, dat was een opluchting.

Meer feestgangers kwamen binnen. Geen nieuwe gezichten, nee vooral wat ze had verwacht. Oh wait, eentje kende ze niet, de jongen die samen met Taylor en Devon binnen kwam. Lorise liep rustig even op Denni en Taylor af en begroette ze met een knuffel. Wat haar meteen opviel waren hun outfits. Zo prachtig dat er volledig van in de stress raakte. De schoenen zo chic, het jasje van Denni zo feestelijk en de haren van Taylor alsof ze uit een sprookje kwam gewandeld. Lorise droeg haar witte allstars die niet helemaal wit meer waren, haar haren nog in die slordige knot en haar kleren.. Vergeleken met de rest was ze maar een muurbloempje. Voorzichtig liep ze wat weg van het groepje richting de bar. Devon stond daar achter, tegen het aanrecht aan. Ze nam plaats op één van de barkrukken die er stonden en legde met een verslagen zucht haar armen en hoofd op de toog. Ze had Devon nog niet eens dag gezegd, maar daar kon ze niet meer over nadenken. Ze keek even naar hem op met een diepe zucht. “Devon. Ik ben..” begon ze, ze wilde het woord niet uispreken, dit was vreselijk. “Underdressed” piepte ze zacht, zodat niemand anders haar schaamte kon horen. Dit was toch wel crisis hoor. “Dus, beer achter de bar.. Barbeer? Wat raad jij me aan?” vroeg ze en wees naar de flessen drank. Normaal gesproken bleef ze nog heel lang van de drank af maar euhm, de stress mocht niet blijven.

outfit - cake - cupcakes - gift
code by *anna.


_________________
I just can't get you out of my head

Thanks V  ♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   za jul 02, 2016 2:51 pm

.Always live before you die.

Lupos was de eerste die Lorise opmerkte op de gang, Storm voelde de intense drang van een weerwolf die iets opnam dat hij wilde hebben. Maar dat gevoel gleed zo snel weer weg dat Storm het nog steeds vreemd vond. Sinds hij Lorise in de bib was tegen gekomen, sinds ze haar mutatie op hem had gebruikt was het deeltje weerwolf in hem altijd zoveel gemakkelijker onder controle te houden als Lorise in de buurt was. Het was alsof haar mutatie op hem was blijven hangen, op Lupos toch in ieder geval. De wolf was altijd volkomen stil, Storm voelde hem haast niet meer toen Lorise door de deur naar binnen kwam, met een taart en cupcakes en nog iets tussen haar arm geklemd. Op het eerste zicht wou hij haar meteen ter hulp schieten maar de tafel aan de kant was een net iets snellere verlossing voor haar volle handen. Haar vrolijke begroeting zorgde meteen voor een immens glimlach op zijn lippen. ‘Je hebt jezelf weer overtroffen.’ Zei hij terwijl ze op hem af rende, hij kon nog net het flesje bier op het barretje zetten alvorens hij haar opving en zachtjes grinnikte. ‘Bedankt Lorise, ik ben blij dat je er kan zijn.’ Bedankte hij maar met die oprechte glimlach van hem. Ze wandelde terug naar haar kunstwerk en hij volgde, keek verbaast toe naar hoeveel Londen er in de cake verwerkt was. ‘En jij wil dat ik daar van eet, het is te mooi om op te eten.’ Zei hij gelijk terwijl hij haar cake en cupcakes bewonderde. Gewoon het beetje Engeland was voor hem al meer dan genoeg, natuurlijk had ze ook een cadeautje bij. Hij wilde antwoorden op haar vraag maar Karlie kwam de ruimte binnen gewandeld.

Storm was hypersensitief voor bepaalde sferen, hij wist dat Karlie zou stressen om het feit dat ze hier was en Taylor niet. Hij had het haar ook niet gezegd dat Taylor zou komen dus hij was niet zeker hoe dat zou uitdraaien. Toch toverde ze die brede glimlach op haar lippen terwijl ze hem en Lorise begroette. Ze begroette eerst Lorise, Storm kon het niet laten zijn ogen eventjes langs de twee dames naar beneden te laten glijden, ze zagen er weer waanzinnig knap uit. Bij haar felicitaties kon ze het natuurlijk ook niet laten om een opmerking te geven over zijn ouderdom. ‘Ouder maar niet minder knap Karlie.’ Knipoogde hij charmant. Ze reikte hem meteen een cadeautje toe en hij gaf beide dames een veelbelovende blik. ‘Heeft geen van jullie de kleine lettertjes gelezen op de uitnodiging?’ Er waren geen kleine lettertjes geweest, hij had het beter gedaan, “geen cadeaus toegelaten, enkel aanwezigheid vereist” ofzo … Maar het was te laat, dus kon hij er maar beter aan beginnen. Thuis had Levi er altijd een hekel aan als Storm traag cadeautjes uitpakte in plaats van het open te scheuren, iets wat hij nu ook met enige zorgvuldigheid deed. Het cadeau van Karlie onthulde een boek, een plakboek. Karlie kwam meteen aan met de uitleg en aan de glimlach op Storm’s lippen kon je zo zien hoeveel hij dit apprecieerde. Hij opende het en las de tekst op de eerste pagina alvorens hij opkeek naar Karlie met dié glimlach. ‘Ik zal mijn best doen.’ Beloofde hij haar plechtig, hij trok haar naar zich toe en drukte een kus op haar wang. ‘Bedankt Karlie.’ Prevelde hij terwijl hij de kus gaf. Er was ook Lorise die met haar cadeau stond te wachten, een klein doosje. Hij haalde het verpakpapier eraf en opende het doosje waarin een ketting lag, met een S. Het was zo subtiel dat het prachtig was. ‘Heb je dit zelf gedaan?’ Vroeg hij haar gelijk terwijl hij het kettingetje eruit nam en het kleine houten snijwerk op zijn vingers nam om er beter naar te kijken. ‘Het is prachtig,’ hij zweeg en keek haar glimlachend aan. ‘Jij bent prachtig, bedankt. Nu dwing je me om extra veel aan je te denken, hopelijk vind je dat niet erg.’ Ook haar gaf hij een kus om vervolgens meteen de ketting om zijn nek te hangen. Aan Lorise denken zou hij zeker iedere keer doen als hij de ketting zag, voelde en om deed.

Er waren twee dingen die zijn aandacht trokken. Enerzijds was Lupos enorm gefixeerd op de geur van Taylor in de gang, anderzijds zag Storm Denni binnen komen gewandeld van aan de andere kant. Hij hoorde hoe Taylor niet langer bewoog en ze ook niet langer meer alleen was. Ondanks dat Vick zijn nieuwste vriend was kon Lupos hem veel te gemakkelijk herkennen. Dus Storm richtte zich eerst op Denni, zijn Tweetygirl. “Storm Hall”, begon ze en hij wist meteen de rest van haar zin. Hij schudde grijnzend zijn hoofd bij het horen van al die koosnaampjes die ze hem gaf, de ene had hij al wat liever dan de andere. ‘Dat hoop ik ook.’ Zei hij nadat ze, typisch Denni, hem een bescheiden zacht kusje op zijn wang gaf. Ze overhandigde haar cadeautje en Storm wierp kort een blik naar Lorise en Karlie terwijl hij het open maakte. ‘Wat wil je daarmee zeggen?’ Vroeg hij plagend terwijl hij de fles vodka op hield, helemaal in Londen style. Het tweede cadeau was een armbandje, met een sterretje op en een sierlijk gravering op de binnen kant. Haar woorden bekrachtigende ieder gevoel die hij op dit moment had. Hij keek naar haar en knikte langzaam, zonder die charmante glimlach, toch spraken zijn ogen duizenden dingen. Hij trok haar tegen zich aan in een omhelsing. ‘Mijn Dennister altijd dichtbij, bedankt Denni.’ Fluisterde hij liefdevol, waarna hij het ook gelijk om deed eens hij haar had los gelaten. ‘Trouwens,’ kondigt hij algemeen aan. ‘Die bar zit vol, laat het daar niet moederziel alleen staan.’ Glimlachte hij alvorens hij zijn aandacht op iets helemaal anders legde, Taylor. Zijn blik gleed terug naar Karlie, in tweestrijd of hij er haar moest op voorbereiden of het gewoon zijn gang moest laten gaan.

Hij wilde eigenlijk naar de gang gaan om Taylor en Vick, ocharme de jongen, uit de situatie te helpen maar er was iemand anders eerder, Devon. Dus richtte Storm zich terug naar de dames die er al waren. ‘Bedankt voor de cadeaus dames, het had niet gehoefd, jullie aanwezigheid was al meer dan genoeg geweest.’ Zei hij dankbaar waarna zijn ogen naar de ingang van de Lounge gingen. Taylor was de eerste die door de deur kwam, gevolgd door Vick en tenslotte Devon. Storm wisselde een snelle blik met zijn beste vriend alvorens hij naar Vick en Taylor toe wandelt. ‘Tay, je ziet er waanzinnig uit.’ Begroette hij haar meteen enthousiast. Hij vroeg haar niet hoe ze zich voelde, ook niet waarom ze op de gang had gezeten. Het was de doelstelling dat hij dit allemaal zo normaal mogelijk behandelde, in de hoop dat het voor Taylor vlotter zou gaan om de anderen ook te begroeten. Hij schonk haar wel een begripvol aanmoedigende blik alvorens hij zich tot Vick richtte. ‘Ik was niet zeker of je zou komen opdagen.’ Grinnikte hij geamuseerd, hij nam Vick bij zijn schouder en draaide zich naar de anderen. ‘Dames, dit is Vick, hij is nieuw, in nood naar nieuwe vrienden dus daarom heb ik hem uitgenodigd.’ Hij klopte Vick eens stevig op de schouder alvorens hij zich losmaakte. Lorise was op één van de krukken gaan zitten, in de buurt van Devon en begon over haar outfit, zelf Storm pikte dat gemakkelijk op van deze afstand. Hij wandelde met Taylor en Vick richting de anderen en legde zijn handen op Lorise haar schouders. ‘Je bent nooit underdressed liefste, niet voor ons.’ Prevelde hij terwijl hij haar een kneepje gaf in haar schouder en zich naar Devon richtte. ‘Ja, Barbeer, wat raad je aan?’ Vroeg hij met wiebelende wenkbrauwen.

Tot zijn blik op de ingepakte fles viel en de twee enveloppen, vooral de ene, met zijn naam erop, hij kende dat handschrift. Zijn blik kreeg meteen iets serieus, hij nam de enveloppe en opende hem na lang twijfelen. Het was een brief van het schoolhoofd, van Jamie Nicholls. Storm las de brief met zoveel concentratie dat hij even alles rondom zich vergat. Ergens midden in nam hij even een moment om de fles uit te pakken, Schotse Whisky, hele oude Schotse Whisky. “Je bent een bijzondere leerling, Storm.” Las hij en er vormde zich een brok in zijn keel. “Je hebt zoveel moeten doormaken,” Hij las de brief nog eens en nog eens tot hij zijn blik weer langzaam naar de fles liet gaan en dan naar Devon die ongetwijfeld de blik had gezien. Hij gaf zijn vriend de brief, verbaast dan een schoolhoofd dit voor één van zijn leerlingen deed. Hij apprecieerde het, sinds het gesprek dat hij met Jamie had gevoerd had hij weer een beetje plaats gevonden in deze wereld en dit … Storm glimlachte dankbaar, hij zou Jamie hiervoor bedankten. Hij ging bij Devon achter de bar staan en haalde Whisky glazen boven. ‘Op aanraden van meneer Nicholls, wie wil?’ Knikte hij naar de fles Schotse Whisky, ja dit was een mooie opener van de avond …
tag: Devon - Vick - Kat - Lorise - Denni - Karlie - Taylor
words: 1525
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Taylor Cadwell
avatar

Aantal berichten : 666

Mutant Profile
Alias: Queen Midas
Mutation: Noble metal manipulation & Clairvoyance
Crush: Baby, we're the new romantics

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   di jul 05, 2016 11:18 am

Time won't fly, it's like I'm paralyzed by it

Ze mocht dan niet meer weten met wie ze ging feesten, Taylor verheugde zich nog altijd op het feestje. Niet alleen omdat het van Storm was, maar ook omdat ze ergens, ergens hoopte dat er door de avond meer dingen loskwamen dan enkel de leerlingen op het ritme van de beat. Zelfs al waren het kleine dingetjes, zoals het ontdekken dat ze eigenlijk een gigantisch talent had voor het spelen van de doedelzak. Zodat ze er gewoon aan herinnert werd dat het haar zou lukken. Want nadat de jongens weg waren gegaan, was het terug stil geweest in haar hoofd. Er waren geen tornado's geweest, geen nieuwe ontdekkingen en zeker geen nieuwe, onverwachte wendingen. Zelfs het nieuwe deeltje van haar mutatie was niet meer naar boven gekomen. Omdat Taylor nu eenmaal een romantisch type was en ze dus duidelijk alle Twilight-boeken had gelezen, had ze zichzelf graag vergeleken met Alice. De gracieuze vampier die in de toekomst kon kijken. Taylor had zich altijd heel verbonden met haar gevoelt, gewoon omdat zij ongeveer de zelfde mutatie leken te hebben. Toen ze jonger was hielp het, samen met Karlie, om te accepteren hoe ze werkte en wat ze was. Nadat ze het nieuwe onderdeel van haar mutatie had 'ontdekt' was ze alleen nog maar vrolijker geworden van het feit dat ze zo verbonden was met een van haar favoriete boekenkarakters, maar nu ze al zo lang geen teken meer gehad had, geen beeld, sloeg die euforie snel om teleurstelling.

Blijkbaar had ze niet altijd even veel geluk, maar ze kon zich gelukkig prijzen met het feit dat ze Adaline had. Die verpleegster bleef haar er aan herinneren dat ze erdoor zou komen, dat ze gewoon even de storm moest uitzitten. Het was diezelfde goede fee die haar had omgetoverd in een prinses en ervoor had gezorgd dat ze naar Storms feest kon. Zo voelde ze zich ook echt, als Assepoester die een sprong in het diepe waagde. Alleen had ze meerdere boze stiefmoeders: de dokters, die eigenlijk het beste met haar voorhadden en de slechte stiefzusjes waren verpleegsters die gewoon hun job deden. Maar dat hield haar niet tegen om door de gangen te rennen... en te verdwalen.

Eindelijk had ze de Lounge gevonden, maar natuurlijk moest ze net op dat moment weer een paniek aanval krijgen. Toen ze veilig achter de plant zat en haar ademhaling wat onder controle kreeg, werd ze ontzettend kwaad op zichzelf. Kon ze niet voor één avondje normaal doen? Één avondje maar, daarna kon ze terug de psychotische gek uithangen die ze bleek te zijn. Ze wou Storm een geweldige verjaardag geven, eentje die hij niet meer zou vergeten, maar dat zou ze niet kunnen bleef ze zo doorgaan. Die gedachten hield ze vast, terwijl ze een innerlijke strijd hield achter de plantenbak in de verlaten gang.

“Is alles oké? Heb je ergens hulp mee nodig? Bij het aanhoren van de onbekende stem, schoot haar hoofd, die op haar handen had gesteund, met een ruk omhoog. Zo hard dat er een kleine 'auw' ontsnapte aan haar lippen. ”Ik...” Ze keek hem even verdwaald aan, zich afvragend of ze hem ook kende, maar aan zijn aura te zien voelde hij zich al even ongemakkelijk als zij. ”Het gaat wel,” Het was een kleine leugen, die haar roze lippen verliet, maar het was er wel eentje die haar al een tijdje staande hield. Ze wierp de onbekende jongen een -hopelijk- geruststellende glimlach toe. “Moet ik iemand gaan halen?” De lichte paniek was waarschijnlijk op haar gezicht te lezen, maar ze probeerde het even snel weer weg te moffelen. Zonder succes. ”Nee, nee! Ik red me wel! Ik ga zo naar binnen en het komt allemaal goed. Ik heb gewoon even een minuutje voor mezelf nodig,” De woordenwaterval stroomde uit haar mond, waarbij ze wilde bewegingen maakte met haar handen. Toen ze doorhad hoe stom ze eigenlijk klonk, perste ze haar lippen op elkaar, kneep ze haar ogen toe en fronste ze zachtjes haar voorhoofd. ”Sorry." Zei ze, al klonk het meer als een piep. Voor een seconden of twee dacht ze echt dat dit het diepte punt van haar leven was, vlak na het weglopen van de deur uit paniek. Zo'n 'normale' gedachte, zorgde ervoor dat ze zich ,verbazingwekkend genoeg, terug een beetje oké voelde.

'Taylor?' De warme stem van Devon zorgde ervoor dat ze haar blauwe ogen even afwendde van de andere jongen zijn gezicht. 'Het is oke.' Met die woorden kwam Devon dichterbij en Taylor voelde zich een echte, aanstellerige, kleuter. Zo eentje die alle leerkrachten verachten, maar omdat de ouders genoeg geld doneerde, verdroegen ze haar. Stil, stiller dan ze gewend was, liet ze alles op haar afkomen. Nu het terug een beetje rustig was in haar hoofd, zag ze pas in hoe kinderachtig en tegelijkertijd hilarisch het was dat ze schrik had voor een kamer vol mensen. Bekende of niet, ze kon hen wel aan. Ze had Storm en Devon toch ook overleefd of niet? Zichzelf moed in praten was blijkbaar ook erg goed voor iemands mentale stabiliteit, want ze had niet meer het gevoel dat ze in een diep donker gat getrokken werd. 'Hey gekkie, volgens mij is deze prachtige outfit een beetje te duur geweest om er gewoon mee op de grond te gaan zitten hoor.' Zachtjes glimlachte ze om Devons opmerking. Ze had wel door hoe hij het hele waarom-zit-je-in-godsnaam-op-de-grond-onderwerp probeerde te omzeilen, maar Taylor vond het best. Zij ging hem daar niet aan herinneren. "Adaline heeft hem uitgezocht, ik wil er niet aandenken dat ik hem vuil maak!" Vertelde ze hem oprecht, met een bezorgde blik in haar ogen. Taylor dacht nu pas na over hoe vuil de grond misschien wel was en dat dit misschien wel een dure jurk zou kunnen zijn. Ze hoopte van niet, want als hij kapot ging of vies werd, zou ze het zich nooit vergeven. Ook al had Adaline hem uit haar kleerkast meegenomen.

Een zwaar gewicht leek van haar schouders af te vallen nu ze haar lot leek geaccepteerd te hebben. Ja ze zou het moeilijk krijgen en ja ze wist niet wat ze moest verwachten en ja natuurlijk was ze als de dood voor wat haar te wachten stond. Maar met Devon en Storm in de buurt en Adaline die ergens in het gebouw aan haar dacht, zou het haar wel moeten lukken. Niet dat ze een andere keus had, toen haar een warme, ruwe hand aangeboden werd. Haar hand leek zo klein en breekbaar in die van Devons, maar haar grip zat vol zelfvertrouwen en moed. We zullen hem maar niet langer laten wachten," Glimlachte ze, het kleine beetje angst voor het onbekende probeerde ze zo ver mogelijk weg te stoppen. Het tule hing als een magisch gordijn om haar heen gedrapeerd en bij elke stap die ze zetten ruiste het zachtjes mee. "Ik ben Taylor trouwens. Sorry voor deze manier van ontmoeten," Een onschuldige grijns kromde haar lippen terwijl haar hoofd sierlijk had omgedraaid naar de lieve, onbekende jongen.

Als een ware gentleman duwde Devon de deur voor haar open en verliet ze haar ene veilige haven om door de woelige zee haar andere te bereiken, Storm. In de deuropening haperde ze even om haar ogen over de menigte te laten glijden. Achter haar hoorde ze dat de onbekende jongen, Vick heette en ze sloeg de naam op in haar hoofd. Hij mocht het dan niet weten, dat hij even was komen vragen of alles goed was had er eigenlijk voor gezorgd dat Taylor zichzelf had verplicht om zich niet meer als een klein kind te gedragen en met een opgeheven hoofd tegen de stroom van haar lot in te zwemmen.

Oké ze moest toegeven dat al die heldhaftige gedachten die zo even nog door haar hoofd spookte, verdwenen als sneeuw voor de zon toen er al direct een geweldig mooi meisje op haar af kwam lopen om haar armen om Taylor heen te slaan. Als een bevroren standbeeld bleef ze even staan, niet in staat om te bewegen. Daarna herinnerde ze zich hoe fel ze tegen haar geheugenverlies wou in gaan en sloeg ze voorzichtig haar armen om het meisje heen. Waarna ze beide terug afstand namen en de brunette al naar het volgende, ook een beeldschone meisje, toe liep. Deze kans om te ontsnappen nam ze met beide handen aan en zonder verdere problemen raakte ze bij Storm. Een ander meisje -was dat hier een of andere schoonheidswedstrijd waar ze niks van af wist?- met een prachtige jurk stond nog bij Storm en op haar hoede stuurde ze ook in  haar richting een glimlachje. Daarna richtte ze zich volledig op Hall en haar gezicht werd door een glimlach doormidden gespleten. "Gelukkige verjaardag!" Gilde ze bijna, hoewel ze vlak bij hem stond. Haar lange armen sloeg ze om hem heen en ze negeerde het feit dat hem misschien pijn kon doen doordat de kadootjes, die ze nog in haar hand had, tegen zijn rug botste.‘Tay, je ziet er waanzinnig uit.’ Een verlegen glimlachje was haar antwoord en ze wreef met haar vrije hand door de tule. "Adaline, de verpleegster waar ik het in mijn brief over had, heeft me geholpen." Een glimlach kwam tevoorschijn op haar lippen toen ze dacht aan die lieve, gekke verpleegster, "Ze is geweldig," Zei ze gemeend, met glinsterende ogen. Alsof het haar toen pas te binnen schoot lichtte haar gezicht op. "De kadootjes!" Enthousiast als een klein kind stak ze haar hand uit met de doos, brief en het kleine, zachtere pakketje. "Ik hoop dat je ze fijn vindt," Taylor hoopte ook dat ze de juiste maten had gepakt, maar als ze zo voorbereid was dat ze cadeau's in haar kleerkast had liggen, dan zou ze dat toch wel juist hebben. Niet?

Het ging allemaal zo snel, iedereen leek zo op zijn gemak, dat Taylor de kans niet kreeg om teveel na te denken, te veel te malen. Ze apprecieerde het echt dat ook Storm niet begon over waarom ze in de gang had gezeten, net alsof de jongens en Taylor een onuitgesproken pact hadden om niet over haar toestand te beginnen. Misschien dat Adaline dit geregeld had, maar Taylor dacht wel dat de jongens die aanmoediging niet nodig hadden.

Als een verloren lammetje liep ze achter Storm aan in de richting van de bar. Devon stond erachter en het meisje dat haar een knuffel was komen geven zat voorovergebogen. Lichtjes bezorgt kwam ze dichterbij, een ongemakkelijk gevoel mengde zich in haar buik. ‘Je bent nooit underdressed liefste, niet voor ons.’ Dat was dus het probleem. "Ik vind dat je er geweldig uitziet!" Complimenteerde ze haar gemeend, in de hoop om haar teleurstelling en schaamte wat weg te nemen. Iedereen zag er prachtig uit, vond Taylor en dat mocht gezegd worden. Met complimentjes strooien vond ze toch een leuke bezigheid én het zorgde ervoor dat het gesprek snel van haar weggeleid werd. Enkel het feit dat ze daardoor waarschijnlijk niet achter hun namen kwam, zorgde ervoor dat het voor Taylor moeilijker werd om te doen alsof alles normaal was. Alsof ze geen klom zenuwen was die het gevoel had alsof ze elk moment kon neervallen uit pure paniek. Maar ook zonder hun namen kon ze het proberen, misschien dat ze hier en daar wel wat hoorde. Ze zouden elkaar uiteindelijk toch met naam aanspreken, niet?

Terwijl ze in een innerlijk gesprek verwikkeld was, ging alles natuurlijk gewoon zijn gangetje. Pas toen het beeld van een vallend whiskey glas voor haar ogen verscheen, kwam ze terug uit haar droomtoestand. ‘Op aanraden van meneer Nicholls, wie wil?’ Iedereen keek bij Halls woorden naar de fles whiskey maar niemand zag hoe een glas aan Taylors rand van de bar een beetje scheef stond. Voor haar geestenogen zag ze hoe het glas langzaam zijn balans verloor en van de bar afviel, recht op de grond om daar in duizend kleine stukjes te versplinteren. Dus terwijl niemand op de glazen lette, schoot Taylors hand uit en bleef die enkele seconden op de plek hangen waar ze had gezien dat het glas langs zou vallen. Bijna direct nadat ze haar hand in positie had gebracht, zag ze hoe het glas overhelde -precies zoals ze gezien had- en naar beneden tuimelde. Maar in plaats van de grond te raken, viel het in haar zachte handen. Een gigantische glimlach kroop over haar lippen. Ze was nog steeds Alice, ze had nog steeds dezelfde mutatie als haar favoriete vampier. Ze kon nog steeds dingen zien en voorspellen! "Yes," Taylor zei het zo zacht dat ze niet verwacht had dat iemand het hoorde, maar het was genoeg voor haar. Ze hief het glas dat ze gered had op en stak het uit naar Storm. "Ik kan wel wat alcohol gebruiken," Ze knikte grijzend met haar hoofd in de richting van de fles en keek de barwolf toen verwachtingsvol aan. Het was toch een raar stel die twee, de barbeer en de barwolf, maar dat zorgde ervoor dat ze enkel nog maar meer bij elkaar paste, bedacht Taylor.


Clothes:
 
I'd like to be my old self again, but I'm still trying to find it
THANKS

_________________
Horrified looks from everyone in the room

But I'm only looking at you




♥:
 


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Karlie Aldaine
avatar

Aantal berichten : 104

Mutant Profile
Alias: Tempesta
Mutation: Weather Manipulation, Teleportation
Crush: He wispered he loved me, and the storm in me felt silent

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   di jul 05, 2016 10:16 pm

tag: Storm & Party People

A little party never killed nobody

Zenuwachtig voor het feestje was ze om eerlijk te zijn wel. Ze wist niet of ze goed gekleed was, ze wist niet wie er allemaal zouden komen. Ze kon het wel raden, maar er was één persoon voor wie ze zenuwachtig was. Karlie had Taylor niet meer gezien sinds het ongeluk, ze had haar niet mógen zien. Taylor was er volgens de dokters nog niet klaar voor, ze zou zich Karlie niet eens herinneren. Het brak de blondine vanbinnen dat haar beste vriendin haar niet kon herinneren, na alles wat ze mee hadden gemaakt. Karlie had gedacht dat juist dat nog wel bij Taylor was gebleven, maar blijkbaar had ze dat fout gehad. Taylor wist niets meer, niks, nada. En al helemaal niets van een zogenaamde beste vriendin. En die vriendin was Karlie. De dokters hadden beloofd dat het geheugen weer terug zou komen, uiteindelijk. Maar hoe lang zou dat duren? Dagen? Maanden? Misschien jaren. Karlie had het nog steeds niet geaccepteerd, en kon niet met de gedachte leven. Ze moest wel, maar ze kon het niet omvatten. Alles was in één klap weg, één klap te veel.

Normaal had Taylor haar geholpen met haar outfit, en andersom. Nu stond ze er alleen voor. Ze merkte iedere keer weer hoeveel ze op Taylor vertrouwde in dit soort dingen, en haar nodig had. Toch wist ze dat ze niet zomaar in haar kamer moest blijven. Ze wilde ook niet in haar kamer blijven, maar toch twijfelde ze. Na wat gepieker kwam ze tot de conclusie dat het wel zijn verjaardag was, en dat wilde ze niet missen. Ze wilde ook niet ontbreken, enkel omdat ze zich niet helemaal goed in haar vel had gevoeld de afgelopen paar weken. Ze zou zich wel weer goed voelen, uiteindelijk. Vanavond zou daar vast wel bij helpen.

Met goede moed die ze zichzelf had ingepraat kwam ze binnen. Klaar voor het feest wat komen zou. Storm was er al, natuurlijk, en Lorise. Ze begroette de twee vrolijk, maar gaf als eerst Lorise een knuffel. Enkel om Storm een beetje te plagen, maar dat mocht ook wel. Ze feliciteerde de jongen lachend, en maakte een opmerking over zijn leeftijd. Om het een beetje goed te maken drukte ze een kus op beide wangen, dat zou vast wel helpen. ‘Ouder maar niet minder knap Karlie.’ Knipoogde hij, en ze trok even haar wenkbrauwen verrast op. "Maar natuurlijk niet, nog steeds de knapste Londenaar die ik heb leren kennen." Zei ze glimlachend. Het was waar ook, en dat wilde heel wat zeggen met haar carrière in het geheugen. Natuurlijk, ze had jongens uit Londen ontmoet die voor anderen net zo knap -of knapper- dan Storm zouden zijn. Maar voor haar was Storm de knapste Londenaar.
Toen ze hem het cadeau aan reikte gaf hij Lorise en haar een veelbelovende blik. ‘Heeft geen van jullie de kleine lettertjes gelezen op de uitnodiging?’ Vroeg hij aan de dames en Karlie haalde onschuldig haar schouders op. "Wat is een verjaardag zonder een bedankje voor je vriendschap?" Vroeg ze lachend. Ze had wel kunnen voorspellen dat Storm te bescheiden was voor cadeautjes, maar dat wilde nog niet zeggen dat ze niets zou geven. Daar was Karlie te.. Karlie voor. Zodra hij het uitgepakt had, kon ze het niet laten om er toch even iets over te zeggen. Heel kort, maar toch een paar woorden over het fotoalbum. Nog voordat hij zelf iets had kunnen zeggen, ojee.. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Gelukkig voor haar leek hij het niet erg te vinden. Integendeel, ze kreeg die mooie glimlach waar ze het over had gehad in haar boodschap op de eerste pagina. Karlie lichtte er van op, voor het eerst weer sinds een week of twee lichtte ze echt op. Hierbij brak de zon buiten nog door en enkele zonnestralen vielen door de ramen in de woonkamer. ‘Ik zal mijn best doen.’ Beloofde hij haar plechtig, hij trok haar naar zich toe en drukte een kus op haar wang. ‘Bedankt Karlie.’ Prevelde hij zachtjes. Dit was de reactie waar ze vrolijk van werd, het was gewoon zo mooi om te zien. "Geen probleem Hall." Er lach een warme glimlach op haar gezicht toen ze haar hand op zijn schouder legde en zich wat naar zijn oor toe bewoog. "Wel nu, ga herinneringen maken." Sprak ze zacht bij zijn oor.

Ze liep richting de cakejes, maar vroeg nog wel even aan Lorise of ze alvast eentje mocht proeven. De lekkernijen zagen er ook wel heel aantrekkelijk uit, dat kon ze zeker niet links laten liggen. “Oh tuurlijk! Eet wat je wil, het staat er niet voor de sier” Antwoordde Lorise wat verrast. Voor Karlie was het ook een manier om de rest Storm te laten begroeten. Aan de andere kant, de cakejes had ze al opgemerkt toen ze binnen was gekomen. Confession: ze was dol op cakejes. Natuurlijk niet te veel, dat zat wel in haar hoofd als ze er een at.
Vanaf een statafel keek ze rustig toe wie er allemaal binnen kwamen. Ze zag Dennimae binnen komen aan de ene kant van de woonkamer. Met een cakeje in haar hand wuifde ze even, maar bleef nog even bij het tafeltje staan. Niet omdat ze haar niet wilde begroeten, maar omdat Storm dat ook al deed, en Lorise ook. Ze wist dat Denni van de rust hield, dus wachtte ze even. Ze stond ook niet ver weg van hen, vrij dichtbij eigenlijk, niet meer dan drie meter afstand. Wat haar wel op viel was Storm, die even een blik wisselde met haar. En niet een normale, iets te serieus voor de gelegenheid. Ze kreeg een naar gevoel in haar buik erbij, maar nam in plaats van een vraag aan hem te stellen, een hapje van de lekkernij in haar hand.

Voor wat er nu zou komen zou ze nooit voorbereid zijn. Ze zag iedereen opkijken naar de andere kant van de woonkamer, waar zojuist weer mensen binnen gekomen waren. Ze volgde de blikken en liet bijna het cakeje vallen. Ze versteende toen ze Taylor zag staan. Haar vriendin, die uit een sprookje leek te zijn gestapt. Ze zag er prachtig uit, als de prinses die ze was, maar aan de andere kant leek ze ook enigszins verloren. Ze kende Taylor al zo lang, dat ze zowat alles aan haar gezicht kon aflezen. De glimlach was van Karlie's gezicht verdwenen van schrik. Stilletjes keek ze toe wat er allemaal gebeurde. Taylor werd gevolgd door een jongen die ze niet kende en Devon. Alles leek zich langzamer af te spelen voor haar ogen. Lorise begroette Taylor, en gaf haar een knuffel. Taylor sloot uiteindelijk haar armen om Lorise heen. Betekende dit dat ze zich Lorise nog herinnerde? Of nee, misschien toch niet. Het was verwarrend, zeker toen Taylor naar Storm toe rende met haar cadeautje. Een ding wat Karlie had kunnen vast stellen, is dat Taylor Storm op de een of andere manier herkende. Nu ze na dacht, en haar blik naar Devon liet glijden, misschien hem ook wel. En al die tijd stond Karlie versteend toe te kijken. Ze kon het niet bevatten om haar vriendin zo te zien. Zo vrolijk, en dat terwijl ze niet eens volledig zichzelf was, herinneringen ontbraken.

Wat iedereen allemaal had gezegd was haar ontgaan, ze had er niet eens meer opgelet nadat ze Taylor binnen had zien komen. Ze sloeg haar ogen neer, en legde het cakeje op de tafel neer. Honger had ze niet meer, en de trek die ze eerst naar de kleine zoetigheid had gehad, was in een klap verdwenen. Het had plaatsgemaakt voor een gevoel in haar buik, dat niet erg prettig was. Karlie had Taylor niet eens kunnen begroeten zoals Lorise dat had gedaan, mentaal kon ze het niet aan. Storm en Devon stonden achter de bar, Lorise zat op een kruk en Taylor en de nieuwe jongen stonden ook aan de bar. Whisky, de vraag was of iemand whisky wilde. Langzaam begonnen de stemmen weer terug te komen, en drong er weer tot haar door wat iedereen nou eigenlijk zei. Whisky, sterke whisky. Dat kon ze misschien wel gebruiken om haar weer wat kick te geven.

Ze maakte zich los van haar veilige plek van de tafel. Of iedereen haar net had opgemerkt wist ze niet, daar had ze geen oog voor gehad. Maar de Karlie die iedereen kende was duidelijk niet aanwezig nu. Haar voeten voelden als lood toen ze naar de bar toe liep. Zonder iemand echt aan te kijken pakte ze een glas, en wachtte tot de whisky er in zat. Toen dat was gebeurd kon ze toch niet anders dan op kijken. Dat had ze misschien beter niet kunnen doen, want ze werd bleker dan dat ze net al was geworden. Haar blik kruiste met de persoon die ze had willen vermijden, Taylor. Net iets te lang keek ze haar bestie aan. Haar ogen waren niet meer rustig, het leven leek er langzaam uit te verdwijnen. Haar hand was begonnen met trillen zodra ze het glas aan had gepakt. Beid handen eigenlijk, maar de ene was niet meteen te zien. Ze sloeg haar ogen neer, en keek wat ongelovig naar het glaasje whisky en haar hand. Ze zocht de ogen van Storm, en wilde sorry zeggen voor haar verschijning nu. Maar verder dan de paniek kon ze niet komen. "Ik ehm.." Stamelde ze maar wat. "Heb mijn cakeje laten liggen.." Mompelde ze zachtjes terwijl ze even de bar jongens aan keek.

Snel liep ze terug naar haar veilige statafel. Ze trilde en beefde van net, had het gevoel dat ze ieder moment om kon vallen. Gelukkig voor haar had ze geen hakken aan, probeerde ze zichzelf wat moed in te praten. Het hielp niet. Ze was nog even bleek als net, en trilde nog even veel. Hoe het zien van Taylor haar zo had achter kunnen laten wist ze niet. Al die tijd had ze gedacht dat ze blij zou zijn om haar vriendin te zien. Maar hier, hier en nu, kon ze het niet aan. Het liet haar gebroken achter, erger dan het eerst was. Dat, terwijl ze dacht dat alles weer goed zou komen zodra ze Taylor zou zien. Hoewel het moment net maar kort had geduurd, leek het voor Karlie een eeuw te zijn. Zo voorzichtig mogelijk zette ze het glaasje neer, ze had er niet van gedronken. Wat verslagen keek ze naar de cupcake, half opgegeten, en het glaasje, nog vol. Met haar rug naar de rest sloot ze haar ogen, de rust, dat had ze nodig. Voor het moment kreeg ze het even, een enkele seconde lag de storm in haar stil. Tot ze haar ogen weer opende en in dezelfde conditie was als net. Trillend, bevend, zich volledig bewust van wat er aan de hand was. Karlie moest sterk zijn, net zoals Taylor haar altijd vertelde. Taylor.. Buiten waren wat wolken verschenen die aan het op stapelen waren. Sterk zijn en niet in de put zitten. Maar het probleem was dat ze niet eens uit de put kon raken. Nee, sterk zijn kon ze nu niet.

Outfit x Shoes x Necklace


Present
First page

_________________

♥:
 
Arianna - Ravenna - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dennimae Elscot
avatar

Aantal berichten : 1043

Mutant Profile
Alias: Eevy
Mutation: Visual projection
Crush: I fell for his British charm, but he truly opened my eyes when he showed me his heart.

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   di jul 05, 2016 11:55 pm


Dennimae Elscot


TAG:: Storm & friends
Even the stars celebrate your birthday
Het was feest vandaag, namelijk de verjaardag van een heel bijzonder persoon. De blonde meid vond het ontzettend leuk dat Storm zijn verjaardag met hun wilde vieren en had dan ook een speciale outfit voor deze gelegenheid aangedaan. Dennimae verwachtte dat het een gezellige en leuke avond werd, eentje waar ze lekker zichzelf kon zijn en leuke dansjes kon maken met iedereen. Little did she know dat het deze avond wat anders ging lopen dan normaal.

Er waren nog niet veel mensen op het feestje aanwezig, enkel de birthday boy en Karlie en Lorise. Dennimae begroette de meiden even met een glimlach, waarna ze meteen naar Storm doorliep. De meid begroette hem op een manier dat alleen zij dat kon, door zijn geweldige en misschien wat minder geweldige koosnaampjes op te noemen. ‘Dat hoop ik ook.’ Zei Storm nadat Denni hem gefeliciteerd had en een klein kusje op zijn wang had gegeven. Storm maakte als eerst de vles vodka open en meteen verscheen er een brede glimlach op de blondine haar lippen. ‘Wat wil je daarmee zeggen?’ Vroeg hij plagend, waarbij Dennimae grinnikte. "Hij komt uit Londen zelf, gekocht in een klein schattig alcohol winkeltje. Volgensmij noemen ze dat een slijterij," Sprak ze, als het onschuldige meisje dat voordat ze dit cadeautje kocht nog nooit in een drankwinkel was geweest. "Volgens de verkoper, met ongeveer hetzelfde accent als jou, brengt dit drankje zeker gezelligheid." Haar lichte ogen straalde terwijl ze over het cadeautje sprak. Ze kon haast niet wachten om Storm over haar ervaring met Londen te vertellen. Ze zouden er echt samen een keer naar toe moeten gaan. Het volgende cadeautje was veel persoonlijker, iets dat ze speciaal voor Storm had laten maken. Ofwel, het sterretje en de tekst dan. Storm zei niks, maar zijn ogen spraken genoeg. Een lief glimlachje sierde Denni haar lippen en zachtjes beet ze op de binnenkant van haar wang. Storm trok haar naar hem toe en gewillig sloeg de blondine haar armen om zijn middel, om haar gezicht eventjes tegen zijn borst te laten verdwijnen -zelfs met hakken kwam ze niet veel hoger dan zijn schouders-. ‘Mijn Dennister altijd dichtbij, bedankt Denni.’ Ferluisterde Storm liefdevol, waarna hij het armbandje omdeed. Dennimae bleef even naar het armbandje staren, een brede glimlach rond haar lippen. Storm begon over de bar, waarbij Dennimae haar aandacht richtte op de twee dames. Lorise kwam op haar af voor een knuffel en met een grinnikje begroette ze haar terug, terwijl ze voorzichtig Lorise omhelsde. Net op het moment dat ze op Karlie wilde afstappen, kwamen er via de andere deur mensen naar binnen.

Voor een moment, die heel lang aanvoelde, was het stil in de kamer. Taylor stapte naar binnen, als de prachtige prinses die ze was. De jurk, haar make-up, haar haren.. Alles zag er prachtig uit. Maar Dennimae kon op dit moment niet aan Taylor haar knapheid denken. Ze voelde de spanning die Karlie door de kamer verspreidde en de ongemakkelijkheid die Taylor bij zich droeg. Denni was al erg stemmingsvoelig, maar dit gevoel verstikte haar bijna. Haar lichte ogen bleven op Taylor hangen en ze voelde hoe haar mond iets open hing. Onwetend hoe te moeten reageren keek ze even naar Storm, zoekend voor bevestiging voor wat dan ook. Maar Taylor was niet alleen. Een vreemde jongen stapte de ruimte binnen en Denni kreeg haar ogen bijna niet van hem af geslagen. Het ontging haar dan ook even dat ook Devon binnen stapte, iemand die ze normaal gesproken meteen had begroet. Maar de blonde meid was van haar manieren afgeslagen en had moeite om het allemaal op een rijtje te zetten. Lorise begroette Taylor alsof er niks aan de hand was, maar Denni kon zichzelf niet zo ver krijgen om hetzelfde te doen. Hoe kon ze doen alsof er niks aan de hand was? Ze had Taylor niet mogen opzoeken in de ziekenzaal en schuldgevoel bekroop haar. Ze was er niet voor haar vriendin geweest, iemand die haar nu waarschijnlijk niet eens herkende. Taylor wandelde op Strom af op een haast onnatuurlijke, blije manier. En dit was het moment dat de blondine Devon op haar netvliezen kreeg. Denni opende haar mond om wat te zeggen, maar heel veel meer dan wat gestamel kreeg ze er niet uit. Voorzichtig, haast bang om te bewegen, verplaatste ze zich naar de bar waar ze aan de zijkant ging zitten. Ze zat met haar gezicht naar de groep toe en haar lichte ogen bekeken de menigte, het geen dat zich voor haar neus afspeelde.

Denni's blik bleef op Karlie hangen. De meid was duidelijk compleet van slag en ook hier wist de blondine niet hoe ze de meid moest helpen. Het enige dat ze kon was machteloos toekijken hoe het allemaal afspeelde terwijl zij aan de zijlijn zat. Dennimae trok haar blik van Karlie naar haar handen, die ze in elkaar had gevouwen. De stem van Strom trok haar weer naar de andere toe, waarna ze de nieuwe jongen bekeek. ‘Dames, dit is Vick, hij is nieuw, in nood naar nieuwe vrienden dus daarom heb ik hem uitgenodigd.’ Een klein glimlachje verscheen op haar lippen en ze wilde hem begroeten, maar kreeg weinig uit haar keel geduwd. Ze zou straks wel met hem praten, als de stemming weer beter was. De spanning die in de kamer hing zoog haar er in op, waardoor de bar nu even de veiligste plek voor haar was.

Iedereen verplaatste zich naar de bar, naar haar 'veilige' plek. Dennimae perste een gemaakt glimlachje op haar lippen, waarbij ze iedereen even aankeek. De jongens deden alsof er niks aan de hand was en zelfs Taylor deed haar best. Karlie echter.. Dennimae had even naar haar omgekeken, maar schonk snel weer de aandacht naar Storm die een kaartje gekregen had. Ze was er nieuwsgierig naar, maar wilde het niet vragen. ‘Op aanraden van meneer Nicholls, wie wil?’ En toen kwam die echte glimlach van de blonde meid weer terug. Ze moest gewoon genieten van de avond, het was tenslotte Storm zijn verjaardag. En die moesten ze goed vieren, dat had hij verdient. "Kom maar op" Knipoogde Dennimae, waarbij ze overreind kwam om een glaasje te pakken. Zacht porde ze Devon in zijn zij om vervolgens haar arm om zijn middel te slaan. "Goedeavond, Dévon." Begroette ze hem, aangezien ze dat nog niet gedaan had. Vervolgens gleden haar ogen naar Taylor, waar ze ook naar glimlachte. Ietwat ongemakkelijk verschoof ze meer Taylor haar kant op. "Fijn je te zien, Taylor." Zei ze zachtjes, lief.
Dennimae hief haar glas omhoog, waarbij ze iedereen even aankeek. "Laten we toosten op de verjaardag van die hele oude man daar," Greens ze, terwijl ze met haar hoofd richting Storm knikte. "Ik ga jullie verder niet lastig vallen met een speech, die komt later wel." Als Dennimae nu een speech zou geven, zou het een slechte worden. De spanning was nog steeds veel te gespannen en in haar ooghoeken zag ze Karlie terug naar de sta tafel verdwijnen.


Outfit: x
Haar & make-up & oorbel: x
Cadeautjes: x x x
xo

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale
Denni:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Vick Moore
avatar

Aantal berichten : 141

Mutant Profile
Alias: Noctis
Mutation: Stardust, Immortality
Crush: Let me die

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   za jul 09, 2016 10:51 pm


A star can’t shine,


without darkness.

Vick raakte een beetje in paniek toen hij het meisje op de grond zag zitten. Maar dat weerhield hem er niet van om op haar af te lopen. Het zou gemeen zijn om iemand die er zo maar uitzag op de grond te laten zitten. Hij vroeg zich onbewust af waarom ze er zo prachtig uitzag. Als ze ook op weg was naar Hall’s feest zag hij er toch wat armoedig uit.
Het leek hem niet het goede moment om het te vragen. Vooral omdat hij, nu hij wat dichterbij was, zag dat ze écht overstuur leek te zijn. Hij zette de laatste paar stappen in haar richting en vroeg zacht of ze hulp nodig had. Om haar te waarschuwen dat hij er was, en ze niet zou schikken van hem. Daarna hurkte hij voor haar en sprak wat duidelijker.
Ze schok van hem, waardoor ze haar hoofd stootte. Ze trok zich echter niet veel van de pijn aan en probeerde een antwoord te vinden op zijn vraag. Uiteindelijk kreeg hij als antwoord dat het wel ging en dat hulp halen niet nodig was, ze wilde alleen een minuutje voor haarzelf. Vick glimlachte naar haar en knikte kort. Iedereen ad weleens een minuutje voor zichzelf nodig. Hij wilde zich niet opdringen aan haar, en wilde dus vertrekken. Maar hij was niet van plan haar lang alleen te laten. Hij zou naar Hall gaan, want de kans dat ze op weg was naar het feest was groot. En dan zou Hall wel weten wat hij het beste kon doen
Er kwam een zachte ‘sorry’ en Vick richtte zich weer op het meisje.
“Dat maakte toch niet uit,” zei hij nog steeds wat zachter.
Hij schok behoorlijk toen er ineens een derde persoon in de gang stond. Hij merkte de jongen pas op toen er een naam gespreken werd: Taylor . Dat moest de naam zijn van het meisje voor hem. En de jongen die wat verderop stond moest haar vast kennen. Hij zuchtte bijna van opluchting.
De jongen was inmiddels naast hem gaan staan en wierp hem een glimlacht toe. Het was oké, liet hij hem, maar ook het meisje weten. Hij hurkte voor haar en dit zag Vick als teken dat het beter was om ze even de ruimte te geven.
Het meisje, dat volgens de jongen dus Taylor heette, zag er vrijwel direct beter uit. En dat deed Vick, ondanks dat hij haar niet kende, opgelucht voelen. De manier waarop de jongen tegen haar praatte, gaf hem de indruk dat ze elkaar al kenden.
De jongen bevestigde Vicks voorgevoel. Ze waren inderdaad beiden op weg naar het verjaardagsfeest van Hall. En omdat Hall nogal duidelijk was geweest over het aantal jongens die uitgenodigd waren, moest dit wel Halls kamergenoot zijn. Nou wat was zijn naam ook alweer?
Taylor stond uiteindelijk op en zag er een stuk beter uit dan voordat de kamergenoot van Hall arriveerde. Daarna richtte ze zich op Vick en verontschuldigde zich.
“Geen verontschuldiging nodig, liet hij haar direct weten. Hij was immers zelf naar haar toe gekomen. Hij had haar net zo goed kunnen laten zitten. Gelukkig was hij niet zo’n persoon.
De twee gingen samen richting de lounge en Vick liep er ietwat ongemakkelijk achteraan, nog nerveuser dan voorheen.
De jongen merkte al snel dat Vick ook op weg was naar het feest. Bij de deur al, om precies te zijn. Hij keek Vick verbaasd aan, waardoor Vick alleen wat akward terugkeek. Vick wilde net gaan uitleggen waarom hij hier was toen de jongen zijn naam uitsprak. Nu was het Vicks beurt om verbaasd te zijn.
“Eh.. ja!” antwoordde hij enthousiast. De jongen trok een grijns en begon met uitleggen dat hij niet door had dat het Vick was, althans dat gokte hij, want de jongen sopte in midden van z’n zin.
“Nevermind, ik ben Devon,” stelde hij zichzelf voor terwijl hij Vick gebaarde om binnen te komen. Dit deed hij terwijl hij het ‘ohja’ moment had over Devons naam.
De lounge was al redelijk volgestroomd, met vooral dames.
Hall had niet gelogen. Hall stond achter de bar, al vrij snel samen met Devon. De meiden stonden verspreid over de ruimte. Op een of andere manier leek de sfeer te veranderen nadat ze binnen waren gekomen. Hij liep uiteindelijk maar naar de bar toe, waar Hall stond.
Die had hem ook al opgemerkt.
“Ik was niet zeker of je zou komen opdagen,” grinnikte Hall. Vick glimlachte.
“Ik zou het niet willen missen,” zei hij oprecht. Dit was zijn kans om meer mensen te leren kennen. Trouwens, het was niet dat hij iets beters te doen had.
Hall stelde hem voor aan de mensen in de lounge. Daarna klopte hij hem op zijn schouders en verliet hij hem weer.
Vick keek de lounge nog eens rond en zuchtte zachtjes. Iedereen leek zo gespannen. Uiteindelijk nam hij maar plaats op een kruk. Net toen hij zich realiseerde dat hij de cadeaus nog moest geven, sprak Hall weer. Hij hield een fles Schotse Whisky boven zijn hoofd en vroeg of iemand er zin in had. Op aanrader van professor Nicholls. Vick fronste terwijl hij zijn cadeau op de bar zetten.
“Is dat niet ons schoolhoofd?” vroeg hij. Hoe hij het onthouden had wist hij niet, maar de naam deed een belletje rinkelen.
“Die heeft een uitstekende smaak in drank zeg. Helaas is mijn cadeautje nu wat minder origineel.” Hij schoof grijnzend het cadeau naar Hall toe. “Het was het enige wat ik had,” was zijn uitleg.
Hij keek nog eens rond in de lounge. De Schotse Whisky leek bij iedereen wel in de smaak te vallen. Maar niemand was echt blij. Iedereen leek wat afwezig. En hij had ondertussen al uitgevogeld dat dit waarschijnlijk te maken had met Taylor die een aantal minuten gelegen nog op de grond in de gang zat. Hij vond het dus nog niet het geschikte moment om iemand aan te spreken. Maar dat zou later op de avond vast nog wel komen.


_________________
Thank you R darling <3
Aiden ~ Vick
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Devon Garnet
avatar

Aantal berichten : 831

Mutant Profile
Alias: Ursus
Mutation: Shape shifting & Enchanted strenght
Crush: I'm the coach

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   do jul 14, 2016 3:45 pm

Devon

You know I’m smart. I spin you round like a knot. I know the pieces of your heart. Sometimes it’s fun, to pull your strings one by one. Until I get you onto one.

Vanop een afstandje observeerde hij de dingen die er gebeurden in de lounge. Langzaam sijpelde alsmaar meer volk naar binnen, het begin van het feestje, want zoals het gezegde zei: Hoe meer zielen hoe meer vreugde. Vreugde. Er waren vele blije gezichten, maar toch was de licht gespannen en onzekere sfeer in de lucht voelbaar. Was het niet van Taylor, dan was het wel van Vick. En als het niet van Vick was, dan was het wel van Lorise. Het meisje was ook naar de bar gewandeld, had zich met een zucht op een krukje geplaatst en hing met haar armen over het blad van de bar alsof ze problemen had die ze dringend moest verdrinken. Devon keek haar scheef aan, met een scheve grijns op zijn lippen, want ondanks dat ze er niet al te blij uit zag, kon hij voelen dat het ‘probleem’ waar ze mee had geen écht probleem was. Hij kruiste zijn armen en leunde net zoals haar voorover op de bar, het enige verschil was dat zij zat, en hij stond. ’Devon. Ik ben..’ Hij kon de rest van haar boodschap al door zijn hoofd horen gaan -underdressed- en zijn antwoord was een zachte grinnik. ’Lorise toch..’ zei hij met een zuchtje en knikte zijn hoofd kort opzij zodat het voor een moment op haar schouder leunde, als ‘troost’. Hall pikte onmiddellijk op haar in, gevolgd door een bevestiging van Denni. ’Dus, beer achter de bar.. Barbeer? Wat raad jij me aan?’ Hij keek naar Hall, die er nog eens extra op in ging. ’Ja, Barbeer, wat raad je aan?’ Terwijl Storm zich op de brief van -blijkbaar Jamie- richtte, richtte Devon zich tot Lorise. ’Wel, in eerste instantie raad ik je deze one of a kind das aan.’ Met onhandige vingers trok hij de das die rond zijn hals zat los en haalde hem over zijn hoofd. Vervolgens wierp hij hem breed grijnzend over het hoofd van Lorise en trok hem naar beneden, totdat hij los rond haar slanke hals hing. ’Zo, nu ben ik underdressed, en ben jij on point!’ Hij klapte in zijn handen deed de bovenste knoopjes van zijn hem open zodat hij weer adem kreeg en wandelde tot achter de bar, keek naar de drank die zorgvuldig uitgestald stond. Terwijl kreeg hij een blik van Storm toegeworpen, gevolgd door een briefje dat in zijn handen werd geduwd. Jamie Nicholls. Voorzichtig glimlachte hij zijn beste vriend die ondertussen ook achter de bar stond toe. ’Op aanraden van meneer Nicholls, wie wil?’ kondigde hij aan, en Devon keek naar Lorise, wees daarbij naar de fles whiskey. ’Voor mij sowieso een glaasje whiskey. En de dames? Ook whiskey? Want als je liever wat anders hebt, is er ook nog altijd een hele voorraad martini Bellini.’ Hij toverde de zachtroze fles tevoorschijn en hield hem in positie als een ware ‘Barbeer’.

Opeens werd zijn aandacht getrokken door Taylor, die op magische wijze een vallend glas van de bar opving. Devon trok een wenkbrauw op en zijn lippen kwamen wat van elkaar. ’Ik kan wel wat alcohol gebruiken.’ Zijn lippen vormde zich weer tot een kleine glimlach en hij zette de fles Bellini op de bar neer. Zijn ogen had hij geen moment van haar afgehaald. ’Goedenavond, Dévon.’ kwam er opeens van zijn zijkant, en hij voelde een maar al te bekende slanke arm die rond zijn middel werd gelegd. Licht tegen zijn goesting maakte hij zijn blik los van Taylor en richtte hem op Denni, die met een glas in haar hand naast hem stond. ’Daar is mijn kleintje toch.’ zei hij met een klein grijnsje en ging wat door zijn knieën om zijn lippen vervolgens vol tegen de zijkant van haar hoofd te drukken. ’En ik maar denken dat de dames van iets meer..’ hij keek schouderophalend naar de fles roze prosecco en duwde die wat aan de kant. ’..vrouwelijke drank hielden?’ grijnzend schudde hij zijn hoofd en nam vervolgens zijn glas whiskey ook in zijn hand. Zijn blik liet hij rondgaan, naar elk individu dat zich rond de bar had verzameld. "Laten we toosten op de verjaardag van die hele oude man daar," Devon keek ook naar Hall en greens. ’Gelukkige verjaardag maat.’ vulde hij er nog kort op aan alvorens hij het glas aan zijn lippen zette en een klein slokje nam. ’En de complimenten aan ons schoolhoofd.’ met zijn tong ging hij nog over zijn lippen, alvorens hij naar Vick keek die een opmerking over zijn eigen cadeau maakte. ’Als het boven de 20% is, is die knakker er content mee.’ zei hij met een geruststellende knipoog en stootte kort tegen zijn schouder. Vervolgens voegde hij zich naar de muziekinstallatie en sloot zijn gsm er op aan. Na enkele seconden galmde het nummer ’Birthday sex van Jeremih doorheen de boxen in de lounge. Devon kneep zijn ogen tot geamuseerde spleetjes en sjokte op de maat van de muziek weer richting de rest van de groep. Terwijl keek hij lachend maar Hall en playbackte de lyrics van het nummer mee. Keuze had hij genoeg. Devon nam plaats achter Taylor en plaatste zijn vrije hand zachtjes op een van haar schouders. Met zijn warme vingers masseerde hij haar kort alvorens hij haar liet ronddraaien op het krukje en haar recht in haar ogen aan keek. ’Alles onder controle?’ vroeg hij op fluistertoon en trok stilletjes een van zijn mondhoeken omhoog.
Kaartje: x x
Birthday with the friends, London in the heart

_________________



•••:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Birthday with the friends, London in the heart.   do jul 14, 2016 9:05 pm

.Always live before you die.

Er was niets waar Storm waarschijnlijk meer gevoelig aan was dan sfeer rondom zich, hartslag, geuren die de sfeer zo snel kon doen veranderen. Het was niet veel maar de binnenkomst van Taylor had daarvoor gezorgd en gelukkig had Storm zich hier mentaal helemaal op voorbereid. Het liet Lupos geen ruimte om nieuwsgierig te worden of op zoek te gaan naar potentiele slachtoffers, hij probeerde enkel van onder zijn steen door te duwen. Jammer genoeg voor hem wilde Storm deze avond perfect en was hij vastberaden genoeg om dat zo te houden. Hij begroette Taylor op zijn meest charmantste manier en zij begroette hem met de vrolijkheid die ze altijd een beetje eigen had. Ze probeerde zich staande te houden in de situatie en het zou Taylor niet zijn als ze dat niet zou doen. Toen ze hem de cadeautjes gaf vroeg hij zich af hoe ze die kon geven als ze geen herinneringen meer van hem had. Maar die verklaring kwam in het briefje, hij keek glimlachend naar haar op alvorens hij naar de cadeaus ging. Ondanks dat dit een Taylor was zonder herinneringen voelde het al alsof ze er had toen hij zijn cadeaus te zien kreeg. ‘Bedankt Tay, dat hoefde je niet te doen.’ Hij drukte een kus op haar wang, nog steeds grinnikend om de shirt. Dadelijk zou hij de andere aan Devon geven want die was al achter de bar gekropen.

Toen hij zich draaide naar de anderen zag hij twee personen die stonden toe te kijken, Karlie en Denni. Denni zocht meteen steun met haar ogen bij hem en zijn blik kreeg dus meteen iets geruststellends. Hij wierp nog een snelle blik op Taylor en liep dan naar het tweetal toe, zijn ogen op Karlie terwijl zijn vingers kort tegen Denni haar hand tikten om aan te geven dat hij er ook was voor haar. ‘Karlie,’ hij wachtte tot ze haar ogen op hem richtte en glimlachte dan zwak. ‘Ik wist niet of ik het je moest zeggen en ik weet ook niet of het goed is voor haar. Maar ze herinnert zich fragmenten, van mij en Devon dus ik hoop,’ hij zweeg en keek kort naar de anderen. ‘Dat deze avond meer dan alleen voor mij is, dat het ook haar helpt.’ Legde hij voorzichtig uit waarna hij zijn blik naar Denni legde. ‘Wees jezelf.’ Dat gold voor hen beide. ‘Ik weet dat het niet gemakkelijk is.’ Hij schonk ze beide een begripvolle blik voor hij zich naar Vick wendde en hem aan de groep voorstelde. Vick opperde dat hij het voor geen goud wilde missen. ‘Precies wat ik wilde horen.’ Zei Storm enthousiast voor hij met de anderen mee wandelde naar de bar en daar de brief van het schoolhoofd aan trof. Het was vreemd voor hem om iemand als Jamie, het schoolhoofd, te hebben die aan hem dacht. Storm had zich nooit thuis gevoeld in de wereld van mutanten, hij was altijd het monster geweest, tot voorbij de nacht dat het Devon haast zijn leven kostte. Maar Jamie had ervoor gezorgd dat hij voor het eerst een oprecht gevoel kreeg van op zijn plaats te horen, dus het deed wel wat met hem, dat kon je zien aan zijn blik.

Hij zette de glaasjes voor zich heen en keek afwachtend naar de anderen, Devon zou sowieso mee drinken, of hij dat nou wilde of niet. ‘Het schoolhoofd inderdaad, lang verhaal, ik vertel het ooit wel eens.’ Zei hij tegen Vick. Wat waarschijnlijk nooit zou gebeuren, hij hield Lupos ver genoeg van alle mogelijke aandacht en dit was geen verhaal voor op zijn verjaardag te zeggen. Vick gaf hem ook een fles en noch voor Storm hem ermee kon bedanken kwam Devon ertussen. ‘Bedankt.’ Zei hij grijnzend tegen Devon. ‘Precies wat hij zegt, trouwens, het gebaar telt. Bedankt Vick.’ Bedankte hij de jongen waarna hij de glaasjes vol goot voor al wie wilde, zelf Taylor wilde. Storm keek haar eventjes onderzoekend aan, zou ze nog op medicatie staan? God, wat kon het kwaad. Hij schoof het naar Taylor, eentje voor Devon, voor Karlie, zelf Denni nam er eentje. Toen Devon opmerkte dat de dames niet voor meer vrouwendrank gingen grinnikte Storm geamuseerd. ‘Ze leren het van de beste.’ Knipoogde Storm terwijl hij Vick ook een glaasje gaf. Storm en Devon waren nu ook niet meteen het voorbeeld als het aan kwam om drinken. ‘Enjoy man.’ Hij wilde eigenlijk toosten maar Denni was hem voor. Hij keek opzij naar haar, met zijn scheve charmante glimlach. ‘Bedankt Denni, ongelofelijk lief van je.’ Bedankt hij haar met het nodige sarcasme. Ze toostten allemaal en Storm sloeg het glaasje meteen naar achter. Hij had al wel zijn deel van Whisky gehad maar deze spande toch wel de kroon. Hij keek meteen goedkeurend naar de fles en dan naar Vick terwijl Devon naar Taylor ging. ‘Ben jij een kenner?’ Vroeg hij terwijl hij het glaasje op hield, doelend op de drank. Maar toen viel zijn oog op Karlie die helemaal alleen teruggetrokken bij één van de staan tafels stond. Hij liep om de bar heen en trok Vick met zich mee. ‘Vick mag ik je aan één van de meest geweldigste dames op Genosha voorstellen, Karlie Aldaine.’ Hij bleef bij de tafel staan en keek Karlie begripvol aan. ‘Ze heeft een beetje opbeuring nodig.’ Hij zweeg en legde zijn hand kort op dat van Karlie. ‘Dwing me niet om herinneringen alleen te maken. Al zou ik het begrijpen als je hier liever niet wilde zijn.’ Typisch Storm, meer zorgzaam om anderen dan om zichzelf. Hij keek opzij naar Vick, die hier waarschijnlijk niets vanaf wist. ‘Taylor mist een paar herinneringen door een val.’ Hij keek over zijn schouder naar de anderen en richtte zich terug naar Karlie. ‘Maar door aan een tafeltje te blijven staan zal het niet helpen liefste, je weet dat ik dit niet zou doen als ik de kans er niet van in zag dat het kon helpen dus.’ Hij hield zijn hand op naar Karlie. ‘Vergezel me naar de anderen, of laat hem je vergezellen, het schijnt dat de Schotten ook wel heel erg hoffelijk kunnen zijn.’ Hij schonk Vick een korte blik en wiebelde zijn wenkbrauwen kort waarna hij ze achter liet, expres. Hiermee dwong hij Vick een beetje om haar echt te vergezellen en gaf hij Karlie een zekere kans om dit niet alleen te hoeven doen. Altijd de behulpzame ziel … zelf op zijn verjaardag…
tag: Devon - Vick - Kat - Lorise - Denni - Karlie - Taylor
words: 1075
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Birthday with the friends, London in the heart.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Birthday with the friends, London in the heart.
» New friends to make [Seth]
» You light the spark in my bonfire heart ~ V, Xam, Orac & Marlon bbys
» HAPPY BIRTHDAY QUEEN V ♥♥
» Happy Birthday Nelleke! ♥

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - First Floor :: Lounge-