FRUITMAND
CBOX
and make death proud to take us.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 and make death proud to take us.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Jamie NichollsHeadmaster & Biology TeacherHeadmaster & Biology Teacher
avatar

Aantal berichten : 1160

Mutant Profile
Alias: Solaris
Mutation: Solar Flare
Crush: We were like the Sun and the Moon, catching glimpses of one another, waiting for an eclipse.

BerichtOnderwerp: and make death proud to take us.   za apr 16, 2016 9:00 pm

and make death proud to take us.

‘Ik zie niet in waarom we zijn verzoek niet zouden moeten accepteren.’ De twee schoolhoofden zaten tegenover elkaar aan een bureau, gescheiden door stapels officiële documenten en twee glazen whisky.
‘Vertel, wat hebben we tot nu toe?’ Jamie hield zijn hoofd iets schuin en keek naar Jean, terwijl hij met zijn vingers tegen zijn glas tikte.
‘Mira Kostoglotova.’ Ze pakte een document van de stapel en schoof die in zijn richting, zodat het papier nu recht tegenover hem lag. Een document met een foto waarop een jong, blond meisje stond afgebeeld. ‘Ze is zeventien jaar oud, haar echte herkomst is onbekend – waarschijnlijk Pools-Russisch vanwege haar achternaam, maar ze is achtergelaten bij een weeshuis toen ze slechts een week oud was en is daar opgegroeid, zonder enig idee wat er met haar ouders gebeurd is.’ Jean pakte nog een document van de stapel en legde die op de foto van Mira. Jamie pakte het papier met beide handen op en bestudeerde het even voordat hij zijn blik weer naar Jean wendde, wachtend op het vervolg van haar verhaal. Het papier leek op iets van een liefdadigheidsorganisatie, een folder. ‘Totdat Roger Ferguson in beeld kwam, die haar adopteerde toen ze nog een kleuter was. Een succesvolle zakenman, gesitueerd in New York. Hij heeft zijn geld en vermogen vergaard op de beurs, maar-‘ ze stopte even om opnieuw iets voor Jamie neer te leggen, een krantenknipsel deze keer. ‘-hij doet ook heel veel voor menselijke liefdadigheidsorganisaties. Unicef, het Rode Kruis, you name it, hij heeft er tonnen of soms zelfs miljoenen aan gedoneerd.’
Jamie boog zich voorover om het krantenartikel beter te kunnen bekijken. De man die waarschijnlijk Roger Ferguson was, stond bij een laadklap waar voor zover Jamie kon zien zakken met graan en rijst in zaten. ‘En?’ vroeg hij met een opgetrokken wenkbrauw.
‘Het blijkt dus dat zijn geliefde dochter Mira een mutante is. Met de kracht om mensen te beheersen als het ware, emoties te manipuleren. Ze is er pas net achter gekomen, ze heeft het totaal niet onder controle. Roger heeft zelf contact met ons opgenomen… Ik neem aan dat mister Ferguson bang is…’
‘Voor haar?’ Jamie fronste zijn wenkbrauwen. Het zou goed kunnen dat hij beïnvloed was door de media – vooral omdat hij in New York zat, het hart van de VN die de mutantenwereld deze sancties had opgelegd.
‘Nee… Voor ons, lijkt het wel. Hij wilt weten wat we doen, hij wilt samen met Mira op bezoek komen naar Genosha, een rondleiding door de school en het eiland voordat hij haar definitief naar de school brengt.’
Jamie leunde achterover en sloeg zijn armen over elkaar. Er was nog geen enkele ouder die zo nadrukkelijk om dit verzoek had gevraagd – begrijpelijk was het echter wel, iets willen controleren en meer informatie willen voordat je kind voor onbepaalde tijd weggestuurd werd naar een eiland ergens voor de kust van Amerika. ‘Is hij te vertrouwen?’
‘Ik weet het bijna zeker,’ verzekerde Jean hem. ‘Ik heb hem nagetrokken, ik heb documenten opgevraagd’ – ze wees naar de stapel documenten die rechts van haar lag. ‘Zijn verzoek lijkt verdacht, maar er is geen enkele aanwijzing dat hij iets van kwaad in de zin heeft. Hij is zelfs van plan om een groot bedrag te doneren aan een organisatie die opkomt voor de rechten van mutanten in Amerika, nu hij ontdekt heeft dat zijn dochter ook een gave heeft.’
‘Dan denk ik dat er inderdaad geen enkele reden is om zijn verzoek te weigeren.’
‘Mooi.’ Een gerustgestelde glimlach verscheen op Jean’s gezicht. ‘Dan zal ik zijn mail zo beantwoorden en dan kunnen we afspreken wanneer Mira en hij naar het eiland toe komen. Gelukkig is het geen lange reis voor ze.’ Ze schoof met haar handen over het blad van het bureau om de documenten weer bij elkaar op de stapel te leggen, maar Jamie legde zijn hand op de hare en hief met zijn andere hand zijn glas op.
‘Jamie?’ Jean fronste bedenkelijk haar wenkbrauwen, maar hief toch met enige aarzeling haar glas op. ‘Waar proostten we op?’
‘Op ons, my fire.’

De afspraak was zo geregeld. Roger leek blij verrast dat hij inderdaad naar Genosha toe mocht komen en vandaag… Was het zover. Jamie was verbaasd door de zenuwen die ergens door zijn lichaam gierden. Hij had met zo veel ouders, familieleden en vrienden van toekomstige leerlingen gepraat dat het hem eigenlijk niks meer moest doen, maar toch… Dit was anders. Zowel Roger als Mira konden nu openlijk kritiek leveren, vragen stellen, op locatie. En dan moesten ze nog allemaal hopen dat het ze beiden beviel, als twee mensen opgegroeid de New Yorkse high society.
Jamie knoopte zijn blouse dicht en wierp nog een blik op zichzelf in de spiegel. Het verbaasde hem dat zijn vingers nog allemaal mee leken te werken, ondanks zijn zenuwen en zijn nog altijd genezende arm.
‘Ben je klaar?’ Hij draaide zich om naar de deuropening, waar Jean stond. ‘Ze zijn net met de boot aangekomen. Damian leidt ze even rond tot de hoofdingang. Kom je?’ Ze liep naar Jamie toe om de kraag van zijn blouse iets glad te strijken. ‘En niet zenuwachtig zijn.’ Met een klein glimlachje op zijn gezicht liep hij achter haar aan. Een telepate als vriendin hebben had zo zijn voordelen.
Ze stonden naast elkaar bij de hoofdingang als soldaten die een melding moesten maken van hun missie. Zakelijk. Een houding die hopelijk zou veranderen als Roger en Mira binnen zouden komen. ‘Waar blijven ze?’ sprak Jamie zijn gedachten hardop uit tot hij een gedaante in een maatpak in de ingang zag verschijnen. Overduidelijk Roger. Damian knikte de schoolhoofden nog even glimlachend toe om vervolgens weer naar buiten te verdwijnen.
‘Mister Ferguson?’ De man knikte en schudde hem de hand. ‘Professor Nicholls?’ Jamie knikte en maakte gebruik van het verstilde moment om de man even te bestuderen. De man straalde luxe en pure zakelijkheid uit, van het overduidelijk dure pak dat hij droeg tot zijn sterke parfum dat zich binnen de kortste tijd in de hal had verspreid. Ondanks zijn koele uiterlijk school er toch iets van vriendelijkheid in zijn ogen – wat er voor zorgde dat Jamie zich iets ontspande. Hij schudde ook Jean de hand waarna ze elkaar introduceerden, waarna Jamie naar het blonde meisje keek dat zich iets verscholen leek te hebben achter haar vader. ‘Jij moet Mira zijn, nietwaar?’ vroeg hij haar vriendelijk terwijl hij haar hand naar haar uitstak.

_________________
Afwezig voor onbepaalde tijd.
he was s u n l i g h t
but when the night came


he burned out
that's why she was his s t a r s

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com/
Mira Kostoglotova
avatar

Aantal berichten : 10

Mutant Profile
Alias: Strzyga
Mutation:
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: and make death proud to take us.   zo apr 24, 2016 3:39 pm

Stipt om 7 uur 30 werd de deur van haar slaapkamer geopend na een zacht klopje op het hout. De blondine opende haar ogen, volgde de bediende die naar het raam liep om het gordijn te openen. Het was een grijze ochtend in New York, zoals wel vaak het geval was. Toch kon ze het niet laten om even naar buiten te kijken en de skyline in zich op te nemen. Het voelde alsof die elke ochtend anders was, al was dat niet het geval. Het was altijd precies hetzelfde zicht, ongeacht het weer van die dag. ”Het ontbijt wordt over een half uur opgediend, miss", Klonk de mededeling van de jongeman, zoals die ook elke keer hetzelfde was.

Vandaag was een belangrijke dag, en hoewel ze zich er op had proberen voor te bereiden, had ze toch zenuwen. Zenuwen die zichtbaar op haar gezicht af te lezen waren, blijkbaar. "Het komt wel goed, darling, alleen het beste voor mijn dochter", Zei haar vader geruststellend, terwijl hij even liefkozend een pluk van haar blonde haren achter haar oor stak. Ze probeerde te glimlachen, overtuigend. Haar vader had inderdaad altijd alleen maar het beste voor haar gewild. Daarom had hij er ook op gestaan om eerst de school waar ze misschien heen zou gaan, te bezoeken.

De reis was gelukkig niet lang en best aangenaam. Op de boot had haar vader grotendeels zijn zakelijke houding laten varen, die hij toch altijd aan nam als er personeel in de buurt was. Dan was hij meneer Ferguson. Nu was hij gewoon papa. Gezellig hadden ze zitten kletsen, af en toe weerklonk haar lach doorheen de kajuit, gevolgd door de zware lach van haar vader. De tijd was voorbij gevlogen, en al gauw kwam het eiland uiteindelijk in zicht. De kapitein manoeuvreerde de boot soepel naar de steiger, waar een man hen stond op te wachten.

De man begroette hen, stelde zichzelf voor als Damian Youth en vertelde hen dat hij hier was om hen naar het schoolgebouw te begeleiden. Haar vader had ondertussen weer die professionele houding aangenomen die ze zo ven hem gewend was. Onder het wandelen keek Mira nieuwsgierig rond. Het eiland stond vol met bebossing, bomen, struiken en groen overal waar je keek. Dit was heel anders dan New York. Iets waar ze wel aan kon wennen.

Even later kwam een gebouw in zicht. Het was groot, best indrukwekkend. De docent begeleidde hen naar de grote, dubbele deur. ”De schoolhoofden nemen het vanaf hier over. Zij zullen u en uw dochter rondleiden en staan klaar om elke vraag die u eventueel zou hebben te beantwoorden", Vertelde mister Youth nog, waarna hij met een knikje naar de man en de vrouw terug naar buiten liep. Haar vader stapte naar binnen, zelfzeker, maar niet intimiderend. ‘Mister Ferguson?’ Sprak de man, schudde de hand van haar vader. ‘Professor Nicholls?’ Vroeg die op zijn beurt, waarop hij bevestigend knikte.

Momenteel had ze zich nog op de achtergrond gehouden, misschien een beetje verscholen achter haar vader. Maar het duurde niet lang voor ze opgemerkt werd. ‘Jij moet Mira zijn, nietwaar?’ Vroeg het schoolhoofd. Haar vader draaide zich een beetje naar haar om, zodat ze nu in vol zicht stond. Een beetje verlegen, maar ook nieuwsgierig, schudde ze de hand van het schoolhoofd. "Dat klopt, aangenaam meneer Nicholls", Zei ze met een kleine glimlach, waarna ze hetzelfde deed bij miss Grey.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jamie NichollsHeadmaster & Biology TeacherHeadmaster & Biology Teacher
avatar

Aantal berichten : 1160

Mutant Profile
Alias: Solaris
Mutation: Solar Flare
Crush: We were like the Sun and the Moon, catching glimpses of one another, waiting for an eclipse.

BerichtOnderwerp: Re: and make death proud to take us.   vr apr 29, 2016 4:25 pm

and make death proud to take us.

Zo goed als hij Roger Ferguson had kunnen voorstellen als de ideale rijke zakenman met zijn gepolijste schoenen, dure maatpak van stoffen die waarschijnlijk uit de bergen van Nepal kwamen, zijn hagelwitte blouse en zijn gladgeschoren gezicht, zo slecht had hij Mira kunnen voorstellen als een meisje dat blijkbaar de meest verschrikkelijke mutaties had. De manier waarop Jean haar geïntroduceerd had, de manier waarop Roger blijkbaar geklonken had aan de telefoon… Een meisje met de kracht om emoties en gedachten van mensen te manipuleren op een ontzettend pijnlijke manier... In de woorden van haar vader leek ze bijna een soort demon. Maar hij hield van haar, ondanks het feit dat haar krachten zich op zo’n manier geopenbaard hadden. Houden van… Het was een eigenschap die de meeste ouders van kinderen die plotseling mutant waren geworden spontaan leken te vergeten, vooral als ze zelf een belangrijke carrière hadden of bekende politici waren, bang dat hun ‘freaks’ van kinderen hun eigen baan in de war konden schoppen. Hoeveel van dat soort mutanten hadden ze al op het eiland zien komen, verstoten en verafschuwd door hun familie alleen omdat ze één gen afweken van hunzelf? Het feit dat mister Ferguson van deze mensen afweek, ondanks zijn succesvolle carrière, was precies de reden geweest waarom ze Roger en zijn dochter toch wel op het eiland hadden verwelkomd.

En nu stond het meisje wiens komst ze al een week lang hadden afgewacht voor zijn neus. Een meisje dat in de verste verte niet leek op de ernst van haar mutaties. Een blond jong meisje, gekleed in een nette outfit, dat zich schuchter een stukje achter haar vader had verscholen. Ze miste nog twee staartjes en een strik in haar haren en dan ze zou eerder op de onschuldige Dorothy van the Wizard of Oz lijken dan op een krachtige mutante. Ze had zijn aangereikte hand verlegen geschud, waarna ze hetzelfde bij Jean deed. Haar vader had haar goed opgevoed. ‘Aangenaam kennis te maken, Mira,’ zei hij haar met een glimlach om haar hopelijk iets meer op haar gemak te stellen. ‘En natuurlijk ook met u, mister Ferguson.’ Jamie rechtte zijn rug en keek de man aan, de glimlach nog steeds op zijn gezicht. ‘We heten jullie beide van harte welkom op Genosha Island. Hopelijk was de reis niet al te zwaar vanuit New York?’

Hun antwoorden afwachtend wendde hij zich tot Jean. ‘En nu… Een rondleiding is onder andere waar jullie voor gekomen zijn, nietwaar?’ vroeg hij met iets van twijfel in zijn stem. ‘Jullie hebben de natuur buiten de school waarschijnlijk al voor een stukje gezien onder begeleiding van mister Youth, het strand…’ Hij kneep zijn ogen samen en dacht na over wat misschien de handigste ‘volgende stap’ zou kunnen zijn. Wat deden ze bij ‘normale’ rondleidingen over de school en het eiland? Ze moesten het eiland nu proberen te verkopen als het ware, hoe raar dat ook klonk, zowel Mira als Roger er van overtuigen dat de school en het eiland de beste optie voor haar was. ‘Waarschijnlijk is het nu het beste idee als we jullie eerst een rondleiding geven door de school en jullie alle faciliteiten laten zien, zoals de trainingsruimtes en de andere leslokalen, en daarna ruimte is om alle details nog een keer te bespreken op het kantoor?’ Hij fronste zijn wenkbrauwen lichtjes en keek het tweetal aan. ‘Zijn ze oké?’ vroeg hij Jean in gedachten, zijn blik niet van Roger en Mira afgewend om geen argwaan op te wekken. Ze had nu waarschijnlijk ruim de tijd gehad om ze te bestuderen en hun gedachtes te lezen – en eventueel enige afwijkende gedachtes eruit te pikken.


_________________
Afwezig voor onbepaalde tijd.
he was s u n l i g h t
but when the night came


he burned out
that's why she was his s t a r s

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com/
Jean Greyavatar

Aantal berichten : 1253

Mutant Profile
Alias: Phoenix
Mutation: Telepathic &' Telekinetic powers &' Rising Phoenix
Crush: Het zonnetje in huis ☀️

BerichtOnderwerp: Re: and make death proud to take us.   zo jun 05, 2016 2:30 am

and make death
proud to take us

Mira Kostoglotova. Ze was een nieuwe case, maar anders dan anderen. Een uitzonderlijk meisje, net zoals iedere mutant, maar met een vader die bekend stond om zijn pittige uitgaves aan fondsen die hem in het heden een belangrijke zakenman maakte. En het feit dat zijn geadopteerde dochter een mutant was bracht een heleboel aandacht, zowel negatieve als positieve. Maar wat het vooral bracht was spanning, als er iets was waardoor er negatieve aandacht op haar kwam te staan dan was het wel door de media. Ze was een mutant, hij was een belangrijke man, daardoor zaten mensen in dubio. Tot zover dat Roger Ferguson het een idee had geleken om met zijn dochter naar het eiland te komen, waar ze minder last van de media zou krijgen en bovendien ook hulp met haar mutaties van niemand anders dan de beste van het beste. En dus was een afspraak gauw geregeld.

Ze was nerveus, maar die zenuwen raakten al snel over wanneer ze gemerkt had dat ze de enige was die last had van gierende adrenaline door haar lichaam maar haar geliefde ook. En dat gaf haar, vreemd genoeg, de kalmte om rustig te worden en zo zich over Jamie te koesteren. Ze had zich niet per se anders gekleed dan andere dagen, toch leek haar rode haar nét ietsje beter te zitten dan andere dagen, net zoals dat ze haar voeten eens niet voelde knellen in haar hakken, al was het maar een beetje, en haar jurk goedkeurend om haar lichaam heen sloot en haar vormen er op z'n best uit kwamen te zien. Een blazer eroverheen en haar outfit was goedgekeurd door haarzelf. Redelijk snel had ze zich terug naast Jamie's zijde gevoegd en zijn kraag voor hem fikste. Natuurlijk sprak ze hem de moed in, was het niet telepatisch dan wel met haar ogen. Ze had het bericht gekregen dat de twee waarmee ze een afspraak hadden inmiddels aangekomen waren en ze zich daarom naar de ingang van de school verplaatsten, Damian zou ze echter van het strand naar het gebouw leiden. ''Geen zorgen, Damian vertelt ze vast een grapje om ze wat meer op hun gemak te stellen.'' Antwoordde ze kalm op Jamie's vraag op waar ze bleven. Vanaf daar had het niet lang meer geduurd of waren tegenover hen gearriveerd. ''Professor Grey, inderdaad. Aangenaam kennis te maken.'' Gaf ze hem een zelfverzekerde handdruk terwijl ze hem een verwelkomende glimlach schonk, waarna ze haar ogen naar Mira wendde om haar met dezelfde maar ergens toch zachtere blik aan te kijken. Tieners waren toch anders dan volwassenen- zeker tiener mutanten. En er was altijd de hint van medelijden in haar ogen te vinden zodra ze oog in oog kwam te staan met de mutant waarvan ze de papieren had gelezen, welke gruwelen van de wereld ze hadden moeten doorstaan om hier te komen.

''Aangenaam kennis te maken, Mira,'' herhaalde ze Jamie's woorden, waarbij ze haar hand maar al te graag had geschud, minder hard als bij Robert Ferguson maar alsnog verzekerd. Een handdruk kon veel betekenen: een echte verwelkoming, een kans op meer, een nieuwe start. Ze liet het praten aan Jamie over en gaf een knik op zijn ietwat twijfel-achtige vraag. Terwijl hij aan het woord was gaf het haar de kans om, hoewel het onprofessioneel was, haar mutatie te gebruiken en zich te concentreren op niet enkel Robert's maar ook Mira's gedachten. Het was een privacy inbreuk, maar aan de andere kant was dat ook precies wat zij hier op het eiland deden- Robert in het specifiek. Geen enkele volwassene, en zeker geen doodnormaal mens, die geen lid van hun team was had ooit een stap op het eiland gezet. Zoals ze van Robert al verwacht had was hij puur zakelijk en eigenlijk was dat niet wat haar aandacht het meeste trok. Nee, het waren die van Mira, die zo kalm klonken.. zo twijfelachtig, wat geen verrassing voor haar was geweest, maar er was meer gaande, dat zelfs haarzelf liet twijfelen. Haar ogen vielen daarom ook met een lichte frons op het meisje. 'Ik ben hier niet zomaar.. dit is allemaal een plan geweest. Wat als ze er achter zouden komen.. wat zou er dan gebeuren.. zouden ze me haten?' Het verontruste Jean- dit was iets waar ze meer van wilde horen. 'Ik ben een mutant en verlegen.. zo verlegen.. papa heeft dit allemaal opgezet, hij gaat me hier achter laten.' Het was dus niets ernstigs, ze was zenuwachtig, waar had ze zich druk om gemaakt? Bijna iedere mutant ervoer dit gevoel, vooral bij het zien van het eiland, het was ook een pittig gebied aan land dat ze hadden. Dan nog niet eens te spreken over het gebouw waar je makkelijk in verdwaald zou kunnen raken. 'Prima, Mira had ik eerlijk gezegd heel even mijn twijfels over- maar ze is gewoon ontzettend zenuwachtig, niks aan de hand. Ze is vast en zeker gauw genoeg gewend aan deze plek, áls Robert ervan overtuigd is om haar hier te laten verblijven.' Antwoordde ze met haar ogen inmiddels weer terug naar de zakenman gedraaid. ''Een rondleiding klinkt perfect.'' Knikte Jean, al was ze nog niet uit gepraat en stak ze haar hand nog eens uit. ''Maar helaas kan ik me daar niet bij voegen, u als zakenman moet vast weten hoeveel papierwerk er op uw bureau kan ontstaan indien daar niet aan gewerkt word.'' Vertelde ze hem met een lachje, waarna ze zijn hand weer schudde en ze nog een vriendelijke blik op Mira wierp. ''Ik hoop je gauw genoeg tussen de leerlingen te zien rondlopen, je bent perfect voor de school.'' Jean wierp haar nog een knipoog, legde haar hand op Jamie's schouder en gaf hem een kneepje waarna ze zich zijn kant op draaide en een kus op zijn wang gaf. 'Het gaat helemaal goedkomen, my love, ik verzeker je dat, en ik zie je later in mijn kantoor.' Sprak ze tegen hem in gedachten waarna ze haar hand van zijn schouder af liet glijden en achter hem langs terug naar haar kantoor liep.

thank u ezra koenig


_________________
The stains come alive where the paint has gone dry


♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com
Mira Kostoglotova
avatar

Aantal berichten : 10

Mutant Profile
Alias: Strzyga
Mutation:
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: and make death proud to take us.   di jun 07, 2016 5:41 pm

Hoewel dit hele bezoek uiterst zeldzaam was -haar vader had verteld dat dit de eerste keer was dat een ouder eerst de school wou zien voor ze hun kind er naar toe stuurden-, leken de schoolhoofden precies te weten hoe ze een buitenstaander moesten verwelkomen. Want dat was haar vader momenteel wel. De enige niet-mutant op een eiland vol mensen die een afwijking hadden in hun DNA. Tot voor kort was zij ook zo iemand geweest. Een ‘normaal’ iemand, al had haar vader haar op het hart gedrukt dat hij haar nooit anders zou zien dan normaal. Ze was en bleef zijn dochter, waar hij oprecht heel veel van hield. Ondanks dat ze hem ook al per ongeluk gepijnigd had met haar mutatie, die ze verre van onder controle had..

Het was best wel intimiderend, deze hele omgeving. De schoolhoofden in het bijzonder, ook al waren ze nog zo vriendelijk en verwelkomend. Haar verlegen karakter speelde haar enorm parten. Gelukkig was haar vader er nog, om het woord te voeren. Hij straalde professionele autoriteit uit, maar ook iets van vriendelijkheid. Veel mensen mochten hem. Veel mensen keken naar hem op, net als zij. Toch kon ze er niet om heen dat hij haar echt hierheen wou sturen. Straks liet hij haar hier vandaag nog achter, met de belofte dat hij haar spullen later zou opsturen. Ze kreeg er spontaan een droge mond van.

‘We heten jullie beide van harte welkom op Genosha Island. Hopelijk was de reis niet al te zwaar vanuit New York?’ Klonk het van de kant van het mannelijke schoolhoofd. "Die verliep prima, dank u", Reageerde haar vader met een knikje, waarna hij even de mouw van zijn pak recht trok. Alsof dat nodig was. Hij zag er, zoals altijd, keurig uit. Dus de eerste kennismaking, nee, de eerste verwelkoming, was achter de rug. Nu was het tijd voor de rondleiding. ‘En nu… Een rondleiding is onder andere waar jullie voor gekomen zijn, nietwaar?’ Begon mr. Nicholls, waarna hij even overliep wat ze zoal gingen te zien krijgen.

Na zijn korte uitleg, excuseerde miss Grey zich. Blijkbaar had ze nog papierwerk te doen, iets wat zelfs Mira snapte. "Ik ben er mee bekend ja", Lachte haar vader geamuseerd, terwijl hij de vrouw nog een keer de hand schudde. ''Ik hoop je gauw genoeg tussen de leerlingen te zien rondlopen, je bent perfect voor de school.'' Zei ze nog met een vriendelijke blik. De blondine glimlachte zo vriendelijk mogelijk terug, al waren de zenuwen nog altijd niet echt gekalmeerd. Toch probeerde ze de moed bijeen te rapen en schraapte ze kort haar keel. "Ehm.. Hoeveel mensen wonen er hier?" Vroeg ze, net luid genoeg voor mr. Nicholls om haar te horen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jamie NichollsHeadmaster & Biology TeacherHeadmaster & Biology Teacher
avatar

Aantal berichten : 1160

Mutant Profile
Alias: Solaris
Mutation: Solar Flare
Crush: We were like the Sun and the Moon, catching glimpses of one another, waiting for an eclipse.

BerichtOnderwerp: Re: and make death proud to take us.   ma aug 01, 2016 9:55 pm

and make death proud to take us.

Zijn ze oké?

Ze zagen er op papier uit als de perfecte kandidaten voor de school, Mira en haar vader. Mira, het meisje dat zojuist haar mutatie had ontdekt en er nog veel problemen mee had, zoals zo veel leerlingen op Genosha, en haar vader, een zakenman die zo bezorgd was dat hij per se de school eens van dichtbij wilde zien. Toch?

De schoolhoofden hadden de twee het voordeel van de twijfel gegeven en ze uitgenodigd. Laat de school van haar beste kant zien – het leek het motto van vandaag. Bijna om te bewijzen dat mutanten heus niet zo’n monsters waren zoals ze overal in de media werden afgebeeld. Dat Mira ook niet bij die ‘monsters’ hoorde, al leek het Jamie sterk dat mister Ferguson dat dacht – het feit dat hij contact met de school had gezocht en Mira niet zomaar opgegeven had bewees al dat hij het beste voor zijn dochter wilde. Maar hij bleef een mens. En het waren nou juist mensen die de oorlog aan mutanten hadden verklaard – mensen die nog nooit ook maar één voet op het eiland hadden gezet, mensen die geen idee hadden hoe het er werkelijk op het eiland aan toe ging.

Misschien wilde Jamie vooral zichzelf overtuigen dat de school haar best deed. De leerlingen hadden niets gedaan om op deze manier behandeld te worden door de mensheid. Ze verdienden het niet om na hun tijd op Genosha weggezet te worden als het uitschot van de mensheid, ver weg van alle mogelijkheden die een ‘normale’ jongvolwassene wel kon krijgen. Genosha was als een veilige haven, ver weg van de mensheid met haar dreigende taal, maar toch o zo dichtbij… New York was slechts een boottrip verwijderd.

En toch had Jamie Jean gevraagd om zowel Mira als haar vader telepathisch te bestuderen. Voor hun eigen veiligheid was het beter, hield het schoolhoofd zichzelf voor, en voor de veiligheid van de school en de leerlingen. Bovendien kon Jean niet anders dan hun gedachten te moeten lezen. Het was haar mutatie, de gedachtenspinsels van iedereen kwamen zo bij haar binnen en kon ze moeiteloos ontleden.  Jamie kon het echter niet onderdrukken dat hij zich ergens schuldig voelde. Terwijl hij de bezoekers nog steeds met een geruststellend glimlachje op zijn gezicht aankeek, voelde hij zijn kaken ondertussen nerveus samenspannen. Was hij dan toch zo argwanend, zo nerveus geworden na de aanval in Oxford? Waar hij werd aangevallen door een mutant, nota bene? In opdracht van de mensheid, voegde hij er in gedachten aan toe, zich er van bewust dat Jean dit ook zou horen.

Voordat hij zichzelf alleen nog maar nerveuzer zou maken met zijn gedachten, hoorde hij de bekende stem van Jean.  'Prima, Mira had ik eerlijk gezegd heel even mijn twijfels over- maar ze is gewoon ontzettend zenuwachtig, niks aan de hand. Ze is vast en zeker gauw genoeg gewend aan deze plek, áls Robert ervan overtuigd is om haar hier te laten verblijven.' Die opmerking zorgde al gauw voor een bredere glimlach op Jamie’s gezicht. ’Mooi zo,’ antwoordde hij haar in gedachten, hoorbaar opgelucht. Jamie schonk haar een glimlach toe, al trok hij zijn wenkbrauwen op toen hij haar volgende opmerking horen, die deze keer voor iedereen in het gezelschap bedoeld was. Ze zou niet meekomen met de rondleiding? Jean leek zijn bezorgdheid te horen – natuurlijk deed ze dat – en de aanraking van haar hand op zijn schouder stelde hem voor enkele momenten gerust. ’Het komt goed,’ beloofde hij haar. Het komt goed. Als hij zichzelf dat nou net zo goed kon vertellen als hij aan anderen kon beloven.

Jamie keek haar nog even na terwijl ze wegliep – de enige steun die hij op dit moment had gehad. Hij wendde zich weer tot Mira en mister Ferguson. De laatste leek zich al wat op zijn gemak te voelen op de school, maakte grapjes als de mensenlievende zakenman die hij uitstraalde. Mira daarentegen… Het meisje leek nog steeds moeite te hebben om uit zichzelf te praten, zoals Jean inderdaad bevestigd had, en toen ze aanstalten maakte om een vraag te stellen richtte Jamie meteen haar aandacht op haar – vooral omdat haar stem zo zacht klonk naast de bulderende stem van haar vader. ‘Hoeveel mensen wonen er hier…’ Herhaalde hij haar vraag, terwijl hij al aanstalten maakte om naar de Living Room te lopen en de twee met een glimlach wenkte om met hem mee te komen. ‘We hebben nu zo’n driehonderd leerlingen op de school,’ zei hij. Jamie stond even stil bij de grote houten deur die half open stond en leidde naar de woonkamer. Een paar mutanten, zittend en rondhangend op de banken, keken geïnteresseerd naar de drie. Een meisje met witte vleugels (een grotere shock met het ‘normale’ schoolleven bestond er niet) stootte haar buurman aan en ze fluisterden iets onhoorbaars met elkaar. ‘Maar wees gerust,’ vervolgde Jamie, zijn ogen nu op mister Ferguson gericht. ‘Elke leerling krijgt persoonlijke begeleiding, begeleiding op maat om hem of haar te helpen met zijn of haar mutatie.’ Hij liet ze even de woonkamer in kijken, hopend dat ze er een goed beeld van konden krijgen.

Zo leidde hij ze de cafetaria door, de bibliotheek, een aantal klaslokalen (natuurlijk moest het biologielokaal iets extra aangeprezen worden) en Jamie merkte dat zijn zenuwen iets meer leken te verdwijnen bij elke kamer die ze bezochten – ze waren een vader en dochter die een rondleiding door de school kregen, ten slotte. Mira en mister Ferguson leken misschien iets sprakeloos te zijn door de nieuwe indrukken – ze lieten zich door hem leiden, vroegen niet heel veel. De echte vragen zouden waarschijnlijk komen als ze zijn kantoor in gingen, hield Jamie zichzelf voor.

Voor de trappenhal  naar de kelder zou waar de trainingsruimtes en de Danger Room zich bevonden, stond hij even stil en draaide zich naar de twee toe. ‘Deze trap gaat naar de kelder, waar ook twee andere grote ruimtes zijn,’ legde hij uit. ‘De trainingsruimtes, waar zoals de naam het al zegt, studenten met elkaar trainen of onder begeleiding van een docent, en de Danger Room, en dat is – al zeg ik het zelf – een bijzonder stukje technologie.’ De grijns was bijna niet van zijn gezicht af te halen toen hij het zei. ‘Iets dat alleen maar geloofd kan worden als je zelf ziet, dus wat zeggen jullie ervan, laten we erheen gaan?’


_________________
Afwezig voor onbepaalde tijd.
he was s u n l i g h t
but when the night came


he burned out
that's why she was his s t a r s

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com/
Mira Kostoglotova
avatar

Aantal berichten : 10

Mutant Profile
Alias: Strzyga
Mutation:
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: and make death proud to take us.   vr aug 05, 2016 11:00 pm

Al sinds de boottocht zat ze te peinzen op de manier waarop de school eruit zou zien. De manier waarop de leerkrachten haar en haar vader zouden begroeten. De manier waarop de andere studenten rondliepen op de school. In haar hoofd had ze een bepaald beeld geschetst, van een groot, wit gebouw met leerkrachten die van hun studenten verwachtten dat ze er alle dagen piekfijn in uniform bij liepen en zich gedroegen naar de normen die hen werden opgelegd. Welk beeld haar vader had, dat wist ze niet, maar in ieder geval was hij toch ergens bezorgd genoeg geweest om eerst met haar mee te komen alvorens hij zou overwegen of de school geschikt zou zijn of niet. En het feit dat Miss Grey en Mister Nicholls dat hadden toegestaan, betekende ergens, diep vanbinnen ook wel wat voor haar. Want voor zover ze had gehoord, was haar vader de eerste mens die een voet op het eiland zette. Iets waar ze ergens misschien toch wel een beetje trots op was. Ze hoopte vurig dat alles vlot zou verlopen, niet alleen voor haar, maar ook voor haar vader. Een man zoals hem had veel invloed op het vasteland en het zou veel betekenen omtrent het mutanten-taboe. Of dat positief of negatief was, dat zou afhangen van hoe de rondleiding verliep.

In stilte had ze staan luisteren, had ze de manier van praten en doen van de leerkrachten bestudeerd. De zenuwen zorgen ervoor dat ze zelf bitter weinig sprak en het liefst van al volledig achter haar vader wilde wegkruipen. Maar ze had een nette opvoeding gehad, waardoor ze -mits wat stimulatie van haar vader- zich toch deftig kon opstellen ten opzichte van Mister Nicholls. De man trachtte haar met zijn zachte stem en vriendelijke ogen gerust te stellen, waardoor het voor Mira iets gemakkelijker was om spontaan te glimlachen. Ze had haar handen achter haar rug gevouwen, waardoor haar houding netjes was en het niet opviel dat ze lichtjes nerveus met haar vingers prulde, zeker toen er werd voorgesteld om te beginnen aan de rondleiding. Onderweg beantwoordde mister Nicholls haar verlegen vraag. ’We hebben nu zo’n driehonderd leerlingen op de school.’ Mira wisselde een blik met haar vader, die op zijn beurt haar een klein knikje schonk. Ze zou in ieder geval niet alleen zijn. Mister Nicholls hield een deur open en Mira stapte de ruimte binnen na haar vader. Haar ogen schoten meteen in het rond en vielen onmiddellijk op een meisje die een stel enorme, witte vleugels op haar rug droeg. De living. Mira slikte en deed een stapje opzij naar har vader, die voor enkele seconden ook met verstomming geslagen was. ’Maar wees gerust,’ de stilte werd doorbroken door mister Nicholls die weer het woord nam en haar vader ervan gerust stelde dat elke student begeleiding op maat kreeg. Ze voelde de grote hand van haar vader op haar schouder en ze richtte haar ogen omhoog naar hem. ’Tot nu toe ben ik aangenaam verrast.’ sprak Ferguson zowel zijn dochter als mister Nicholls toe. ’Dit lijkt een plaats waar Mira zich in verloop van tijd wel zou kunnen thuis voelen.’ Hij  liet zijn blik nog eenmaal de living rondgaan en knikte kort naar de mutanten die in de zetel zaten. Waar Mira kort rilde, moest mister Nicholls glimlachen en zette vervolgens hun rondleiding verder.

Het schoolhoofd kreeg het klaargespeeld om hen de volledig school te tonen, overal relevante informatie bij te geven en zelfs wat situaties te schetsen. Waar hij enthousiaster werd -het biologielokaal leek iets in hem aan te wakkeren- werden zij meer en meer sprakeloos. De mogelijkheden, de professionaliteit..het was iets waar mister Ferguson bijna van achterover viel. Nooit had hij kunnen denken dat een school zoals deze zo serieus was. Nooit had hij kunnen denken dat er zoveel initiatieven ondernomen werden om kind-mutanten op bijna identiek dezelfde manier als mens-kinderen te scholen. Hij moest zelfs bijna toegeven dat er hier meer om werd gekeken naar de individuele behoeften van elk kind dan dat er op het vasteland werd gedaan. Genosha was in zijn ogen de perfecte plaats voor Mira, en hij kon in de ogen van zijn dochter lezen dat zij hier quasi hetzelfde over dacht. Uiteindelijk kwamen ze tot stilstand bij een trap die naar beneden leidde. De kelder, zoals mister Nicholls hen toelichtte. Trainingsruimtes en een danger room. Ferguson fronste kort zijn wenkbrauwen bij het horen van die benaming en mister Nicholls ging er nog even verder op in. Hij leek er in ieder geval enorm enthousiast over te zijn. ’Wel ik moet toegeven dat u mijn nieuwsgierigheid elke keer opnieuw weet te prikkelen, mister Nicholls.’ Hij glimlachte de man op dezelfde, enthousiaste manier toe. Mira keek stilletjes toe, op haar lippen lag geen glimlach. De naam van de ruimte deed ervoor zorgen dat ze op haar hoede was. ’Volg je, Mira?’ vroeg haar vader toen Mira stil bleef staan. Mister Nicholls was ondertussen al bezig met de afdaling van de trappen, die uitkwamen op een lange gang waar slechts twee deuren in stonden.

De eerste deur leidde naar de trainingszaal waar mister Nicholls het eerder over had gehad. Als eerste viel het hem op welke variëteit in wapens er ter beschikking waren. Het ging van pijlen en bogen tot werpsterren en zelfs vuurwapens, al zaten die achter slot en grendel. Ze werden -volgens mister Nicholls- alleen gebruikt door mutanten die er bekwaam genoeg voor waren en onder begeleiding van een ervaren leerkracht. Ergens stelde het hem gerust, al was hij niet ‘ervaren’ genoeg met de mutantenwereld om te beseffen dat er ín een student zoveel meer gevaarlijks kon schuilgaan dan een afgevuurde kogel. Naast de wapens was de ruimte ook voorzien van turnmatten en zelfs een kleine boxring. Aan de overkant van de ruimte waren twee mutanten aan het sparren en zelfs van aan de andere kant van de ruimte kon hij de kracht van de klappen horen die ze aan elkaar uitdeelden. ’Dit is uiteraard niet voor elke mutant verplicht.’ stelde mister Nicholls het tweetal gerust toen hij zag hoe vader en dochter een blik met elkaar wisselden. Een van de mutanten teleporteerde naar de andere kant van de boxring en haalde de andere langs achter neer. ’Zoals ik al eerder zei. Er wordt op maat gewerkt.’ Het schoolhoofd glimlachte hen bemoedigend toe en keek zelf ook nog kort naar de sparrende studenten alvorens ze de trainingsruimte opnieuw verlieten en naar de andere deur liepen.

Deze was niet vrij toegankelijk. Het schoolhoofd viste een klein sleuteltje uit de binnenzak van zijn kostuumsjasje en stak het in een klein sleutelgat dat voor iemand die niet wist dat het er was haast onopmerkbaar was. Toen hij het met een klikje omdraaide doemde er een schermpje op uit de muur dat vroeg om een handscan. ’Welkom, Jamie Nicholls.’ sprak een vrouwelijke robotstem waarna de deur uit zichzelf naar binnen opende. De ruimte was adembenemend. Het was een soort van enorme koepel, bijna onwaarschijnlijk dat zoiets schuil kon gaan in een school zoals deze. De wanden waren bekleed met rechthoekige panelen die een donkerblauwe kleur hadden. Ze leken op een bepaalde manier hun eigen leventje te leiden. Op het moment dat mister Nicholls richting de controlekamer liep voelde Ferguson een kleine steek in zijn rechteroog, waardoor hij zijn bril moest afzetten en er met de knokels van zijn vingers in wreef. ’Alles oké, vader?’ vroeg Mira hem meteen en boog wat voorover om hem te kunnen aankijken. ’Ja, alles in orde lieverd.’ sprak hij haar toe en keek haar glimlachend aan. ’Mister Ferguson?’ hoorde hij de bezorgde stem van mister Nicholls en hij draaide zich om naar het schoolhoofd dat al een eindje verder stond. ’Probleempje met mijn lens, ik kom zo.’ En zo snel als de steek gekomen was, verdween hij ook weer. Ferguson knipperde enkele malen met zijn ogen en keek in het rond om er zeker van te zijn dat hij terug juist gepositioneerd was. Samen met zijn dochter liep hij vervolgens ook naar de controlekamer en plaatste ondertussen de bril terug op zijn neus.

De controlekamer was een kleine ruimte die toegankelijk was via een trap. Hij was wat hoger gelegen in de dangerroom en bood een mooi uitzicht over de gehele ruimte. Al was er vanuit dit perspectief niet veel meer te zien dan dat ze zagen toen ze nog op de grond stonden. Mister Nicholls probeerde hen toe te lichten over de materialen en technologieën waaruit deze ruimte gemaakt was. Dit om niet alleen de leerkrachten en studenten ín de dangerroom te beschermen, maar ook die die daarbuiten waren. Het was wel duidelijk dat je hieruit niet zomaar kon ontsnappen. Hoe interessant de uitleg van het schoolhoofd ook was, zowel Ferguson als Mira leken meer aandacht te hebben in de honderden een knopjes die op het controlepaneel voor hen stonden. En uiteraard ook naar de dingen die de dangerroom nu daadwerkelijk kon. ’Mira, vertel eens. Wat voor omgeving ving jij mooi?’ vroeg het schoolhoofd haar en ze moest even nadenken. Het was een brede vraag, maar het was ondertussen wel al duidelijk dat de mogelijkheden in deze ruimte oneindig waren. ’Een jungle.’ zei ze met een knikje. ’Met veel dieren.’ Mister Nicholls glimlachte haar met een knikje toe en begon aan de instellingen te prutsen. De donkerblauwe panelen begonnen te bewegen, schoten op een flitsende manier rond in de ruimte. Bijna sneller dan het oog kon waarnemen veranderden ze van vorm en kleur, en in een oogwenk was de koepel veranderd in -zoals Mira gewild had- een jungle. Waar de ruimte eerst nog een koepel was geweest, leek het nu in alle kanten oneindig ver door te lopen. Het was alsof de controlekamer een zwevende bol was in het centrum ervan. Het eerste wat opviel was uiteraard de dichte bebossing, maar al snel was er iets interessanter wat de aandacht trok. ’Wel heb je ooit.’ fluisterde mister Ferguson en plaatste een hand tegen het glas om beter naar beneden te kunnen kijken. Een tijger sloop tussen de struiken vandaan en ging wat drinken aan een klein beekje dat doorheen de jungle stroomde. Er werd op wat knopjes gedrukt, en een enorme olifant verscheen en jaagde de tijger terug de bossen in. Vervolgens slurpte het beest een hele hoeveelheid water op in zijn slurf en blies het uit in de richting van de controlekamer waardoor het glas volledig met water hing. Mira was half weggedoken achter haar vader en een enorme glimlach speelde rond haar lippen. Opeens was de omgeving weer zichtbaar, en in plaats van in een jungle, zaten ze nu.. Onderwater. Een school vissen schoot aan het glas voorbij, gevolgd door een enorme haai. De glimlach op Mira haar gezicht verdween en ze verstopte zich onder de arm van haar vader. ’Geen fan van haaien..’ mompelde mister Nicholls en drukte snel op andere toetsen, waardoor de controlekamer in minder dan een seconde zich in de ruimte leek te begeven. De aarde was duidelijk zichtbaar vanuit dit perspectief. ’Wat denkt u?’ doorbrak het schoolhoofd de stilte en keek van Mira op naar haar vader, die sprakeloos naar de omgeving staarde. ’Dat hier geen woorden voor zijn.’ Hij haalde kort zijn bril van zijn neus en keek mister Nicholls aan. ’U hebt me ervan overtuigd dat Mira hier in goede handen zal zijn.’

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

and make death proud to take us.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» New friends to make [Seth]
» Maybe you can make it interesting...

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Government Property :: Government Property-