INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 The ocean swears it won't be easy || Marshall

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Calvin Klein
avatar
Class 2

Aantal berichten : 64

Mutant Profile
Alias: Malarz
Mutation: painting, tail, teleportation, skin painting
Crush:
BerichtOnderwerp: The ocean swears it won't be easy || Marshall   do apr 07, 2016 5:24 pm

Hij kon voelen hoe het zweet in straaltjes lang zijn nek zijn shirt in verdween terwijl hij tekeerging op de dummies die aan de rand van de trainingskamer stonden opgesteld. Hij had twee plastieken staven in zijn handen terwijl zijn staart zich om een derde heen gekruld had. Mensen zouden waarschijnlijk meer letten op wat hij met zijn handen deed dan dat ze aandacht zouden besteden aan zijn staart. Het ding was dat ze waarschijnlijk meer bang moesten hebben voor wat hij met zijn staart kon doen dan wat hij met zijn handen en de staven erin kon doen. Zijn staart had een veel groter bereik dan zijn handen en als hij wilde kon hij deze ook rond de keel van zijn tegenstander krullen om diens keel daarna langzaam dicht te knijpen. Well, hij oefende al deze dingen wel zodat hij zichzelf in de toekomst zou kunnen beschermen, maar hij had zo het gevoel dat hij nooit iemand zou kunnen vermoorden. Daar was hij net iets te zachtaardig voor. Calvin zou mensen nooit vrijwillig pijn deden ookal hadden ze hem slecht behandeld. Zo was hij in principe ook helemaal niet kwaad op zijn ouders omdat ze hem hadden opgesloten vanaf het moment dat hij geboren was. Hij begreep wel dat ze niet met hem gezien wilden worden in een wereld waarin mensen bang waren van mutanten. Eigenlijk waren ze bang van alles en iedereen dat er niet normaal uitzag of dingen konden die niet als normaal aangezien werden. Calvin mocht dan dezelfde gevoelens en behoeften hebben als een normaal mens, die staart en zijn huidskleur zorgden er altijd voor dat hij scheef bekeken werd en mensen altijd met een grote boog om hem heen liepen.

Zachte plofjes waren te horen telkens als de plastieken staven contact maakten met de dummy. Aan die ‘plofjes’ was te horen dat hij best veel kracht achter de klappen zette. Telkens hij een klap had uitgedeeld, teleporteerde hij naar de andere kant van de dummy om daar hetzelfde te doen en weer te verdwijnen. Al zijn frustraties lagen achter die klappen en hij ging helemaal op in de training. Het ging zelfs zo ver dat hij de deur niet eens had horen opengaan. Hij verwachtte ook niet direct iemand hier. Het was weekend, de meeste mensen lagen nu nog in hun bedden om uit te slapen. Op het moment dat hij door kreeg dat er iemand achter hem stond, draaide hij zich met een ruk om. De staaf waar hij zijn staart omheen had gekruld, zou de jongen zo in zijn gezicht geslagen hebben als Calvin zijn staart op het laatste moment niet naar de andere kant had laten zwiepen. Met een klettert geluid viel de staaf op de grond nadat hij zijn staart er ronduit had gehaald en een schaapachtige grijns verscheen op zijn gezicht. ”Sorry dat ik je bijna raakte, dat was zeker niet de bedoeling.”
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Marshall Eriksen
avatar
Class 3

Aantal berichten : 198

Mutant Profile
Alias: Joker
Mutation: Master of Chi - Telepathic
Crush: Soort zoekt soort ❤️
BerichtOnderwerp: Re: The ocean swears it won't be easy || Marshall   do apr 07, 2016 8:04 pm


"they always told me I'm a fuckup"


Het ondenkbare was gebeurd. Marshall was vroeg opgestaan op een zaterdagmorgen. Omdat hij niet meer kon slapen. Ja, hij, die niet kon slapen. Het was dus mogelijk, en daar was hij momenteel zelf het levende bewijs van. Nu ja, levend kon je hem niet echt noemen. Meer zombie-style. Met zijn ene hand in de zak van zijn broek en zijn andere leunend op zijn heup, stond hij op het schoolplein in de ochtendzon. Hij bracht de brandende peuk bijna automatisch naar zijn lippen om er een diepe trek van te nemen. De nicotine gaf hem een rush, zoals altijd na een lange nacht slapen. Doorheen de dag werd hij er resistenter op, voelde hij die rush niet meer.

Daarom vond hij het ook jammer toen het vuur uiteindelijk bij de filter kwam en hij het ding op de grond liet vallen om het uit te trappen met de hiel van zijn schoen. Okay, nu maar iets verzinnen om te doen. Zijn zusjes lastigvallen was een no-go, die lagen allebei nog te slapen zo te horen. Als hij daar nu zijn hoofd zou laten zien, dan kreeg hij waarschijnlijk een nogal pijnlijke ontvangst. Die zouden niet zo blij zijn als hij hen nu wakker zou maken namelijk. Dus hij moest even een ander plan bedenken. Aangezien hij fysiek nog niet wakker genoeg was, was ontbijten ook geen goed plan.

Dan moest hij zichzelf maar wakker maken. Ja, dat was het eerste goeie idee van die ochtend. Marsh liep naar de trainingsruimtes, die leeg waren op een dude na, die een dummy stond te mappen met wapenstokken. Even bleef hij staan, volgde de bewegingen van de jongen. Die derde staaf die hij bediende met zijn staart, bracht een extra uitdaging met zich mee. Dus stapte hij op de knul af. Keek ook even nieuwsgierig naar zijn luide gedachten, die binnen stroomden. Daardoor was hij wel deels gewaarschuwd door diens plotse aanval op hem, anders was hij waarschijnlijk vol in de verdediging geschoten.

Ergens leek het hem interessant om te kijken of de knul even wou sparren. ”Sorry dat ik je bijna raakte, dat was zeker niet de bedoeling.” Grijnsde die. Marshall forceerde zichzelf om zijn mondhoek even op te trekken, ondanks zijn ochtendhumeur. "Maakt niet uit man", Zei hij schouderophalend. "Zin om even samen te trainen?" Stelde hij toen maar gelijk voor, aangezien hij niet het type was om niet meteen te vragen wat hij wou.

_________________

don't let me go, cause I will get lost again
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Calvin Klein
avatar
Class 2

Aantal berichten : 64

Mutant Profile
Alias: Malarz
Mutation: painting, tail, teleportation, skin painting
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: The ocean swears it won't be easy || Marshall   za apr 23, 2016 10:30 pm

Hij was het nog altijd niet helemaal gewoon om in een omgeving te leven met mensen die zoals hem dingen konden die een normaal mens niet eens zou mogen kunnen. Touché, hij zag er niet echt bepaald uit zoals de andere mutanten, op het gebied van huidskleur toch niet. Waar de meeste mensen een normale huidkleur hadden, moest hij het met een roze, groene of blauwe kleur doen. Het ding was dat niemand hem hier zou opsluiten omdat ze niet wilden dat de buitenwereld hem zag met die rare huidskleur en de staart die altijd achter hem aan zwiepte. Er werd nog altijd naar hem gekeken en geroddeld als hij voorbij liep, maar op den duur leken de meeste mensen hem hier wel te accepteren zoals hij was en als hij eerlijk moest zijn deed dat hem goed.

Ze hadden gezegd dat hij zou moeten leren om zijn staart in zijn voordeel te gebruiken en dat was precies wat hij nu deed. Hij zou veel minder makkelijk te verslaan zijn als hij zijn staart ook nog eens gebruikte. Het was al moeilijk om de twee staven in zijn handen fatsoenlijk in het oog te houden en zijn staart maakte het nog eens extra moeilijk. Hij had thuis nooit geleerd om zijn staart te gebruiken aangezien zijn ouders hem nooit de kans hadden gegeven om zijn mutatie te ontwikkelen. In het begin was het dan ook onhandig geweest om het ding ineens tijdens trainingen te gaan gebruiken, maar langzaam had hij geleerd om zijn staart als een verenging van zichzelf te zien.

De jongen achter hem had hem laten schrikken en dat had er bijna voor gezorgd dat Calvin de wapenstok bijna tegen zijn hoofd aan geramd had. Het was nooit zijn bedoeling geweest om iemand pijn te doen en ondanks dat hij de ander net niet geraakt had, bood hij toch zijn excuses aan met het schaapachtige grijnsje dat bijna zijn handelsmerk was geworden. Het was net alsof hij niet op een andere manier kon lachen. Toen de vraag kwam of hij misschien wilde trainen, wist hij in eerste instantie niet wat te zeggen. Dit was vrijwel de eerste keer dat iemand vrijwillig aanbood om met hem te trainen waardoor hij voor een kort moment met zijn mond vol tanden stond.

”Tuurlijk,” kwam er na een paar seconden dan toch uit terwijl hij de staaf die hij had laten vallen van de grond opraapte en zijn staart er terug rond liet krullen. ”Erm.. wat wilde je juist doen? Gewoon wat sparren? Met mutatie inbegrepen of zonder? Ik kan ook best alleen maar mijn handen gebruiken als je wilt” Als hij iets of wat nerveus was, begon hij altijd te ratelen. Een beetje een negatieve eigenschap waar mensen het wel eens op hun heupen van kregen. ”Natuurlijk is het wel de bedoeling dat we juist leren om met mutaties om te gaan, maar… ja… je weet wel.”
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Marshall Eriksen
avatar
Class 3

Aantal berichten : 198

Mutant Profile
Alias: Joker
Mutation: Master of Chi - Telepathic
Crush: Soort zoekt soort ❤️
BerichtOnderwerp: Re: The ocean swears it won't be easy || Marshall   ma jun 06, 2016 9:59 am


"they always told me I'm a fuckup"


Bijna, echt bijna had hij vol trots een sms gestuurd naar Eloise puur en alleen om haar te laten weten dat hij wakker was. En op was gestaan. Eigenlijk meer op gestaan dan wakker zijn. Want echt wakker was hij momenteel nog altijd niet. Maar hij had het gelaten. Kwestie van niet al te hoge verwachtingen scheppen. Straks stond ze morgen ochtend om 7 uur aan zijn deur om te kijken of hij dan ook al wakker was. Hij wist niet eens of ze echt een ochtendpersoon was, maar ergens zou het hem niet verbazen. Ze was altijd zo opgeladen, pun intended. Hij, in tegenstelling, was absoluut geen ochtendmens. Eigenlijk ook geen dagmens. Meer een avondmens dan? Zoiets. Hoewel hij zichzelf ook prima zou kunnen opladen met zijn mutatie tho, maar dat kostte ook al zoveel moeite dat hij er meestal gewoon geen aandacht aan besteedde.

Dus was hij gewoon grumpy Marshall. Half wakkere Marshall. Wel goeie reflexen Marshall. Anders had hij waarschijnlijk een staaf in zijn gezicht gekregen. Gelukkig was dat ook weer voorkomen. Nu kon hij vragen aan de jongen met de staart of hij geen zin had om samen te trainen. Was altijd leuker dan op een dummy meppen. Er kwam geen reactie, toch geen verbale, van de knul het eerste moment. Blijkbaar was hij onder de indruk over het feit dat hij die vraag had gesteld. ”Tuurlijk,” Zei hij uiteindelijk, raapte de gevallen staaf weer op met zijn staart. Marshall glimlachte tevreden. ”Erm.. wat wilde je juist doen? Gewoon wat sparren? Met mutatie inbegrepen of zonder? Ik kan ook best alleen maar mijn handen gebruiken als je wilt” Rammelde de jongen af. Nog voor hij er een woord tussen kreeg, ging hij al verder. ”Natuurlijk is het wel de bedoeling dat we juist leren om met mutaties om te gaan, maar… ja… je weet wel.”

Marshall glimlachte even geruststellend. "Mutaties erbij klinkt goed. Ik werd net aangetrokken door je vechttechnieken. Als ik die van mij mag gebruiken dan, uiteraard", Grinnikte hij. Hij liep even naar de zijkant van de training room en haalde een paar kickbox handschoenen uit de kast. Geen gewone bokshandschoenen, die zaten zo lomp, vond hij dan. Hij was het gewend om met deze te trainen. "Ik ben Marshall, by the way", Vertelde hij nog, terwijl hij de dingen aan trok en ze goed liet spannen rond zijn pols.

Voor hij terug naar de jongen liep, liep hij eerst naar een bokszak, om te testen of zijn handschoenen echt wel goed zaten. Met een milde focus op zijn chi gaf hij een paar rake klappen op de zak, die lichtjes mee bewoog onder de kracht die hij er op los liet. "Ik zal ook maar eventjes eerlijk met je zijn, ik kan je chi blokkeren, zodat je het gebruik van bepaalde lichaamsdelen verliest, maar ik zal me in het begin inhouden", Legde hij uit, terwijl hij even met zijn armen zwaaide om zijn schouders los te rollen. "Oh, en ik lees je gedachten, maar alleen je luide gedachten zeg maar. De dingen waar je nu aan denkt. Dus geen zorgen dat ik inbreek in je herinneringen ofzo", Glimlachte hij. Wat was hij toch weer super vriendelijk vandaag.

_________________

don't let me go, cause I will get lost again
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Calvin Klein
avatar
Class 2

Aantal berichten : 64

Mutant Profile
Alias: Malarz
Mutation: painting, tail, teleportation, skin painting
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: The ocean swears it won't be easy || Marshall   di jun 21, 2016 6:48 pm

BUT I'M A CREEP
WHAT AM I DOING HERE


In eerste instantie was hij naar de trainingsruimte gegaan om even alleen te zijn. Zijn kamergenoot was een goede gozer, zeker omdat Kellin net als hij een lichamelijke mutatie had, eentje die je niet zomaar kon verbergen. Voor zijn gevoel konden ze best goed met elkaar opschieten, dus het feit dat hij even alleen wilde zijn, had helemaal niets met Kellin te maken. Calvin moest gewoon wat stoom afblazen, anders zouden een heleboel mensen zich ongelooflijk hard aan hem irriteren omdat hij constant rondjes om hen heen liep omdat hij gewoon te veel energie had om te blijven stilstaan. Dat hij had gedacht dat hij helemaal alleen zou gaan trainen, wilde echter niet zeggen dat hij een trainingspartner niet zou waarderen. Hij waardeerde het zeker dat de ander voorstelde om samen te trainen. Ondanks dat iedereen hier een mutant was, werd hij wel nog altijd scheef bekeken. Waarschijnlijk omdat de meeste mutaties vanbinnen zaten en je er niets van zag als je gewoon naar hen keek. Bij Calvin lag dat anders. Hij had zijn staart en zijn huiskleur veranderde ook nog eens als hij een sterke emotie voelde of zelf wilde dat het veranderde. Het had een lange tijd geduurd voordat hij het voor elkaar had gekregen om zijn huiskleur een kleurtje te geven dat er iets of wat normaal uitzag. Een iets donkerdere huidskleur dan de persoon tegenover hem had, gekopieerd van zijn ouders die allebei van Spanje afkomstig waren en naar Polen waren verhuisd net voordat hij geboren was.  

Een brede grijns verscheen op zijn gezicht toen er gezegd werd dat ze hun mutaties best konden gebruiken. De grijns was verschenen zonder dat hij er erg in had, een soort automatisme. Hij vond het gewoon geweldig om zijn mutatie te gebruiken bij het trainen en de verbaasde blik op het gezicht van anderen te zien als hij eenmaal alles uit de kast haalde. De grijns droop echter al snel van zijn gezicht af toen de jongen tegenover hem vertelde over zijn eigen mutatie. Het hele chi blokkeren klonk al als iets dat het hem erg moeilijk kon maken, maar dat was niet wat ervoor zorgde dat de grijns volledig van zijn lippen verdween. Het gedachten lezen, dat maakte hem iets of wat bang. Onbewust dacht hij terug aan Quentin en hoe hij de enige was geweest die ook maar een beetje om hem gegeven had. Nog voordat hij bij het gedeelte kwam waar hij perongeluk tegen de ladder stootte en er zo voor zorgde dat Quetin zoveel meter naar beneden was gevallen, kapte hij de stroom van gedachten af. De ander kon alleen aan de dingen die hij nu dacht, hij kon niet aan zijn herinneringen komen.

Zijn mondhoeken krulden terug omhoog in een kleine glimlach op het moment dat hij zichzelf gekalmeerd had. ”Nu jij zo eerlijk bent geweest kan ik ook niet anders dan eerlijk zijn.” Na die woorden verdween de jongen in een wolk van felle kleurtjes om achter de ander weer in eenzelfde soort wolk terug te verschijnen. ”Ik ga het je zeker niet gemakkelijk maken, hoor. Hij kon misschien zijn staart buiten werking krijgen met zijn mutatie, maar voor zover hij wist ging dat niets doen tegen het feit dat hij kon teleporteren. ”Mijn naam is Calvin trouwens, aangenaam.” Terwijl hij zichzelf voorstelde, zette hij zich klaar. Zijn staart stond iets of wat omhoog terwijl zijn knokkels bijna wit zagen omdat hij zijn vingers strak rond de twee staven in zijn handen krulden.



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
The ocean swears it won't be easy || Marshall
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» That's how easy love can be

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Lower Floor :: Training Rooms-
Ga naar: