FRUITMAND
CBOX
Out of breath.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Out of breath.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Liam Brown
avatar

Aantal berichten : 63

Mutant Profile
Alias: Shade
Mutation: Darkness/Shadow Manipulation
Crush: Can't you love me? Can't you hold my hand? I need you, I need you now.

BerichtOnderwerp: Out of breath.   do jan 23, 2014 2:54 pm

Gapend loopt Liam het terrein van zijn school op, zijn koffers achter hem aan ratelend. Een smalle glimlach vormt zich op zijn lippen zodra hij het enorme gebouw in al zijn glorie weer op zijn netvlies voelt. Een half jaar was hij afwezig geweest van alle lessen en gebeurtenissen in en rondom de school. Tevens had hij op deze manier een half jaar afstand genomen van alle onzin rondom Theodore en zijn vriendin, die inmiddels zijn ex was. Met Teddy heeft hij een goed lang gesprek gehad en hem duidelijk gemaakt dat hun eventuele relatie later alleen maar problemen op zou leveren. Liam's ouders zouden het nooit goedkeuren wat zou betekenen dat hij zijn erfenis en positie kwijt raakt. Ze zouden leven als outsiders, en het is niet alsof ze dat al niet genoeg waren met hun 'giften'. Nu Liam zijn voeten voor het eerst in zes maanden het schoolterrein betreden voelt hij zich vrij. Meer vrij als hij zich in al die jaren gevoeld heeft. Hij zat niet aan touwtjes vast en werd niet langer meer bestuurt als een marionette door zijn familie. Dat was de globale opzet achter zijn afwezigheid voor die zes maanden. Zijn familie had hem gevraagd terug te keren naar Bloem Fontein om daar was zaakjes op orde te maken voor zijn in de toekomst gelegen overname van het bedrijf. Nu het voor zijn familie zeker was dat hij er niet meer onderuit kwam had hij ze tevreden gesteld en hadden zij hem in deze wijze zijn vrijheid gegund. Vrijheid voor nu in ieder geval in de toekomst zou hij een (half)mens van het zakenleven worden, iets wat hij nimmer gewild heeft. Maar als dat de prijs was voor zijn vrijheid voor de komende 10 jaar dan zou hij die prijs zonder twijfel betalen.

Liam's brein word geteisterd door gedachten en herinneringen terwijl hij de trappen van het gebouw bestijgt. Ergens had Liam verwacht dat het gebouw veel veranderd zou zijn in zijn afwezigheid maar in dat opzicht had hij zich vergist. Natuurlijk, de seizoenen zijn voorbij gegaan en waar hij was weg gegaan in de zomer was hij nu terug gekeerd in de winter. Maar buiten de kille temperaturen en de aanwezigheid van spetters sneeuw hier en daar was het gebouw vanbinnen nog even warm als de laatste keer. Een pang van schuld en verdriet verzameld zich in de sectie van zijn hart wanneer hij de deur naar zijn slaapkamer open doet. Een half jaar geleden had Teddy hier nog voor zijn neus gelegen maar nu was het leeg. Liam strijkt een hand door zijn regelloze haren en begint met het vervelende werkje van zijn tas leeghalen. Een klein half uur later is zijn kast weer gevuld met kleding en zijn er in zijn kamer hier en daar weer tekenen van leven te zien. Een diepe zucht verlaat Liam's mond waarna hij met zijn mondhoeken tevreden omhoog gekruld zichzelf omkleed. Een halve minuut later draagt Liam sportkledij en is hij al bezig met rek en strek oefeningen. In Bloem Fontein had hij nauwelijks de kans gehad om te hardlopen of bergbeklimmen. Vandaag had hij geen rooster -aangezien hij nog te vertellen had dat hij weer aanwezig was- en daar zou hij vlijtig gebruik van maken. Hij trekt een vest over zijn shirt heen en sluit de rits tot hoog aan zijn kin waarna hij zijn drukken de kamer 'ontvlucht'. In de hoge hallen van de school zijn inmiddels de eerste studenten ontwaakt maar ieder van hen is te druk bezig met hun eigen wakker-word-routine om Liam op te merken. Liam glipt langs het handje vol studenten en begeeft zich snel voor een van de zijdeuren die naar het sportveld leid.

Liam's hoofd leeg 'geplunderd' van gedachten duwt hij de deur open, verrast door de kille lucht die hem tegemoet komt. De lucht snijd langs zijn ontblote wangen en bijt in zijn ontblote vingertoppen, alsof het vastberaden is elk beetje warmte uit Liam's lichaam te 'stelen'. Liam laat zich niet tegenhouden door de bijtende kou en loopt vastberaden richting het trainingsveld. Waar het in Bloem Fontein nooit echt winter word, is het woordje 'winter' hier misschien te klein om het seizoen te omvatten. Tekenen dat het de afgelopen dagen gesneeuwd heeft sieren onmiskenbaar de schooltuinen. De paden hebben een vervaarlijke glans aangenomen en de in de zomer vloeibare vijver is een glinsterend vast geheel geworden. Liam propt zijn door de vorst gebeten vingers dieper in zijn sweatpants, zijn tempo opschroevend om warm te blijven. In de verte begint het veld vorm te krijgen en -ondanks dat op het gras een dun laagje poedersneeuw ligt-steekt het veld af van het eromheen gesitueerde winter wonderland. Tot Liam's geluk is het hardloop gedeelte vrij gemaakt van sneeuw, wat het makkelijker zou maken om zich eroverheen te manoeuvreren. Onderweg naar het compleet uitgestorven oefen veld begint hij zijn armen weer te rekken en strekken. Hij tikt de neus van zijn schoen tegen tegels aan om het beetje sneeuw verzameld onder zijn hardloop schoenen er onder uit te krijgen. Gretig om te gaan bewegen slaat hij de andere rekoefeningen over -wetend dat hij daar later spijt van zal krijgen- en begint hij op een rustig tempo warm te lopen. Zodra 5 minuten gepasseerd zijn begint hij stukjes van drie minuten te rennen en dan weer te lopen om zijn lichaam nog verder op temperatuur te krijgen. Zodra hij geen last meer heeft van de wind in zijn gezicht begint hij aan zijn 'training', tempo gemiddeld en constant.

+/- 40 minuten later

Liam's schoenen op de baan vullen het trainingsveld met een ritmische beat, vergezeld door Liam's ademhaling die nu hij aan zijn limiet is steeds onregelmatiger en zwaarder word. Liam pusht zichzelf tot het uiterste, waarbij hij op het laatste stuk een sprint trekt, zijn benen -nu als lood- meesleurend met zijn lichaam. Liam buigt voorover aan het eind van zijn sprint, zijn handen trillend steun zoekend aan zijn bovenbenen. Zijn ademhaling komt met stootjes uit zijn longen, duidelijk onregelmatig nu. Zijn conditie was achteruit gegaan maar hij had ook niets anders verwacht. In Bloem Fontein had hij op zijn luie reet gezeten en naar blaadjes vol zwart gedrukte letters gestaard. Alsof er daadwerkelijk dingen van levensbelang op stonden. Onwillig sleurt hij duwt hij zichzelf vooruit, de parels van glinsterend zweet langs zijn slapen en hals wegvegend met zijn elleboog. Zodra hij uitgelopen is trekt hij zijn koude vest weer aan, sidderend van de koele stof tegen zijn bezwete lichaam. Terwijl hij bezig is met de rits van zijn vest merkt hij vanuit zijn ooghoeken een beweging op. Hij sluit zijn vest tot het uiterste en vestigt dan zijn blik op iemand een paar meter van hem vandaan. Liam had geen idee hoelang hij/zij daar al gestaan had en was voor een moment al zijn woorden verloren. Pas na enkele seconden komt er vloeiend uit: ''Jij bent vroeg.''. Het is slechts een observatie, neutraal en verzameld maar ook nieuwsgierig naar hem/haar. Kort wrijft Liam door zijn haren, waarvan de bovenlaag opgedroogd is maar de onderlaag nog nat. Hij brengt het geheel tot zijn gebruikelijke stijl, het meisje/de jongen daarbij even uit het oog verliezend als zijn ogen naar de grond glijden. Vergezeld met een glimlach heft hij zijn gezicht weer op zijn ogen die van hem/haar treffend terwijl hij zijn rek en strek oefeningen in zet als cooling down, zijn ademhaling inmiddels weer regelmatig en kalm.

OPEN voor iedereen :3



words; 1234 (hoe verzin je het) | notes; OPEN  
♥!

_________________

Her hair reminds me of a warm safe place, where as a child I'd hide.
And pray for the thunder and the rain to
quietly pass me by.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ruby Blue
avatar

Aantal berichten : 64

Mutant Profile
Alias: RedCat
Mutation: Feline human
Crush: Little flluffy kittens~

BerichtOnderwerp: Re: Out of breath.   ma feb 09, 2015 1:44 pm

Met een luide gaap opende ze haar ogen. Haar lichaam rolde zich nog een keer op waardoor haar staart op haar ogen kwam te liggen. Ze snoof en voelde de kriebelige haartjes onder haar neus kriebelen. Ze opende haar mond en een luide nies klonk. Hierdoor schoot ze als reflex naar achter en knalde met haar hoofd tegen de muur aan. ‘Aaauw,’ klonk het met haar hoge stem.
Slaperig keek ze overeind en zag dat de rest van haar kamer nog aan het slapen was. Ze knipperde een paar keer en blies een rode pluk uit haar gezicht. Zachtjes haalde ze de deken van haar af. Maar helder blauwe ogen gleden over de kamer en een tevreden zucht klonk. Het was al weer winter bedacht ze zich toen ze op merkte dat het nog donker was in de kamer. Ze kon nog goed herinneren toen ze voor het eerst de bordes van het gebouw op liep. Het was een prachtig beeld. Op het landje waar zij woonden hadden ze niet van dit soort gebouwen. Daar hadden ze simpele houten gebouwtjes, althans de meeste zij zelf woonden in een klein degelijk stenen huisje.
Een glimlach sierde haar lippen bij de gedachten aan thuis. Ze keek op de klok en zag dat het nog erg vroeg was, over ongeveer een uur zou de rest wakker worden. Wat ging ze toch doen met die tijd? Ze was niet meer moe en ze had geen zin om in haar bed te liggen. Dan zou ze toch alleen maar na gaan denken over slechte dingen. Met haar bleke hand opende ze het gordijn en zag dat de zon nog niet opgekomen was. Buiten het raam zag ze het sport veld liggen. Dagelijks ging ze sporten, vaak begon ze met wat warming up om daarna te sparren met stoot kussens. De gym docenten waren altijd zo aardig om haar te helpen door de kussens omhoog te houden. Jammer genoeg waren ze er niet altijd en moest ze dus haar stoten oefenen in de lucht. Dat was toch iets minder leuk dat tegen een kussen aan slaan. Ze knikte en besloot zich maar om te kleden voor een vroege sport oefening.
Zo stil mogelijk trok ze haar veel te wijde, zwarte jogging broek aan. Ze hield altijd van deze broeken ze waren zo los en comfortabel. Door het speciaal gemaakte gat in de broek liet ze haar staart naar buiten komen. Er was niets zo vervelend als een fluffig ding in je broek moeten verstoppen. Vervolgens trok ze een los grijs shirt aan en daar over heen een wijs zwart vest. Snel kamde ze haar haren en bond deze op in een hoge staart. Zelfs nu vielen haar haren onder haar schouders.
Na nog wat opgefrist te hebben stapte ze naar buiten. Op haar tenen verliet ze de slaap kamer gang en liep naar de kantine.

‘Gooeeede mooorrrgeeeen!’ riep ze en zwaaide vrolijk naar de kantine mensjes die waarschijnlijk al een uur aan het werk waren. ‘Mag ik twee broodjes, een kop thee en... uhm...’ ze staarde naar het fruit en wist dat ze het moest eten om gezond te blijven. Maar ze had geen zin in appel of banaan. Haar ogen vielen op een kiwi, ‘KIWI!’ riep ze en greep hem. Deze gooide ze op haar dienblad en glimlachte vriendelijk naar de mevrouw die grinnikte om Ruby’s uitbarsting. Content liep ze naar een tafeltje toe en schrokte haar eten op. Voor de thee ging ze echter rustig zitten en nam kleine slokjes. Thee moest je rustig drinken, anders verspil je het, had haar tante altijd gezegd.
De tijd gleed voorbij en al snel kwamen wat meer mensen voor hun ochtend routine. Ze glimlachte vriendelijk naar de mensen die kwamen zitten aan de tafel langs haar. Ze staarde voor zich en zag dat de plaatsen nog altijd leeg waren. Terwijl de zaal vol stroomde bleef Ruby’s tafel leeg. Ze wist dat ze een van de weinige mutanten was aan wie je kon zien wat haar mutatie was, maar toch was dit niet altijd even fijn. Ookal zat ze op een mutanten school, veel hadden al vrienden gemaakt en hoefde een freak zoals haar er niet perse bij. Ze zuchtte en legde haar hoofd in haar handen terwijl haar ellebogen steunde op de tafel.
Na enkele minuten stond ze op en besloot maar om naar het sport veld te lopen. Onder weg bleef ze hangen bij een groepje mensen die zeiden dat de tweede les van haar klas uit viel. Op deze dag had ze de eerste les altijd een tussen uur, maar nu de tweede ook uit viel had ze wel een hele tijd om te vullen. Ze luisterde naar wat de meiden zijden, maar haar gedachten waren ergens ander. In een oog hoek zag ze iemand door een zijdeur glippen. De zijdeur die naar het sportveld lijden. Nieuwsgierig draaide ze zich om en gluurde door een kier naar buiten. Het was een lange jongen van ongeveer haar lengte. Hij had zwart haar en een getinte huid. Ruby trok een wenkbrauw op en kon zich niet herinneren dat ze het afgelopen half jaar iemand vaker 's ochtends op het sportveld had gezien. Ze opende haar mond om iets te roepen maar snel sloot ze haar mond weer. Moest ze wel wat zeggen? Misschien kwam ze verkeerd over om uit het niets op iemand af te lopen. Haar gedachten schoten door haar hoofd en uiteindelijk gaf ze het met een zucht op. Ze keek op de klok en zag dat het nog wel even duurde eer de lessen begonnen. Ze haalde haar schouders op en liep door de zijdeur naar buiten. Buiten zag ze de jongen in de verte rek en strek oefeningen doen. Als een kat liet ze haar hoofd schuin hangen. Nogmaals bedacht ze zich dat het raar was als je zo maar op iemand af stapte. Met een zucht liep ze naar het voorraad gebouwtje toe. Zoals gewoonlijk stond een leraar er. Met een schattige blik in haar ogen vroeg ze om stoot kussens. De leraar lachte en gaf haar de grote kussens. Had er nog enkele centimeter bij gezeten dan had ze ze niet kunnen tillen. Vandaag moest de leraar ergens heen dus kon hij haar niet helpen. Ze besloot om aan de andere kant van het gebouwtje, waar niemand haar kon zien, het kussen tegen een muur aan te zetten en dan zo maar te oefenen.
Met een rilling deed ze haar vest uit. De koude wind omringde haar en kleine wolkjes kwamen uit haar mond en neus gaten. Rond het veld lag nog sneeuw en moest Ruby dus moeite doen een goede houding aan te nemen. Ze hield haar vuisten beschermend voor zich en keek fel naar het kussen. Ze grijnsde haar hoek tanden bloot en gaf een flinke trap tegen het kussen aan. Hierna rende ze op het kussen af, zetten haar voet er op, vervolgens zetten ze haar andere voet tegen de muur, zetten zich af en sprong met een sierlijke salto door de lucht. Op handen en voeten kwam ze neer. ‘Dat was zo coooool,’ fluisterde ze enthousiast waarna ze direct weer op sprong en het kussen begon te rammen.

Hijgend kwam Ruby tot stilstand. Ze wreef het zweet van haar voorhoofd af en streek door haar bezweten haren. Daarna keek ze vies naar haar hand en veegde deze af aan haat veel te slobbige broek. Ze keek om zich heen en zag dat de zon aan het opkomen was. Er moest zeker meer dan een half uur verstreken zijn, bedacht ze zich terwijl ze naar de lucht keek. Ze wreef in haar handen en een grijns verscheen om haar lippen. Ze rende op het gebouwtje af, sprong en greep de rand van het horizontale dakje vast. Ze zetten haar voeten tegen het muurtje en begon zichzelf omhoog te hijsen. Behendig klom ze op het gebouwtje. Ze deed haar haren los en keek rond. De koele wind vloog onder haar shirt en door haar haren heen. Ze sloot haar blauwe ogen om te genieten van dit moment. De op komende zon scheen warm op haar teren huid. Met een brede glimlach opende ze haar ogen weer. Ze tuurde over het veld heen. In de verte zag ze een jongen rennen over het ren parkour. Ze focuste en zag dat het dezelfde jongen was als daarnet. Die had vast ook getraind in de tijd dat zij aan het sparren was. Met een nieuwsgierige blik ging ze zitten aan de rand van het gebouwtje.
Ze leunde haar elleboog op een van haar benen en legde haar hoofd in haar hand. Zo keek ze enkele minuten naar de jongen die aan het rennen was. Blijkbaar viel ze hier boven op het gebouwtje niet op want toen hij tot stilstand kwam keek hij niet eens haar kant op. Misschien was het nu het juiste moment om naar hem toe te lopen. Behendig sprong ze van het gebouwtje af en liep, met een zwiepende straat van nieuwsgierigheid, op hem af. Enkele meters voor hem bleef ze stil staan nog steeds twijfelend of ze iets moest zeggen of niet.
‘Jij bent vroeg,’ sprak hij als eersten. Ruby glimlachte, ‘Meestal ben ik de enige, nieuw hier?’ vroeg ze en keek hem nieuwsgierig aan.
Hij begon met rek en strek oefeningen. Hij had donker bruinen ogen en een Aziatisch uiterlijk. Ze glimlachte en begon haar armen te rekken. Hopelijk schrikte haar uiterlijk hem niet af. Ze had immers een fluffige staart en opvallende katten oren met pluimpjes op de toppen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://adurnaa.deviantart.com/
 

Out of breath.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Sportfields :: Physical Education Field-