INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Maybe a little more homesick now. [Aiden]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Jensen Blackwood
avatar
Class 3
Aantal berichten : 186

Mutant Profile
Alias: Flash
Occupation:
Mutation: Master of Time/Space/Speed
BerichtOnderwerp: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   wo maa 16, 2016 9:35 pm

Jensen Blackwood

The best way to predict the future is to create it.
Zijn mutatie had een beetje zijn leven veranderd, ze zeiden dat altijd wel een keer in je leven maar voor Jensen was het echt zo. Hij ontwikkelde al van kleins af maar het algemeen bekende van zijn mutaties was altijd binnen vier muren gebleven. Dat vervloog toen hij een speedster werd bovenop alles. Het werd bekend, zijn familie werd afgezonderd en Jensen zag het genoodzaakt om er voor even tussenuit te gaan. Hij kwam op geregeld tijdstippen terug naar de boerderij maar het was lang niet hetzelfde als vroeger. Vroeger zou hij opstaan, ontbijten, school of op het land zitten. Ze hadden hectare aan land, schapen, koeien, hopen omheining om te repareren en dieren om te verzorgen. Dat was altijd Jensen zijn leven geweest, hij zat al op een paardenrug nog voor hij kon lopen en hij wist hoe hij voor het land moest zorgen nog voor hij naar de middelbare school ging. Het zat in zijn bloed, het was deel van hem en zijn mutaties hadden dat voor een groot deel weggenomen.

Het had hem immers wel iets in de plaats gegeven … de wereld. Jensen had zich van plaats naar plaats geteleporteert, had de talen geleerd, de cultuur opgesnoven en meer van de wereld gezien dan hij ooit had durven dromen. Dit was zijn nieuwe leven en hij genoot er wel van. Hij ging vaak terug naar huis maar de wereld was nu ook een deeltje van thuis geworden. Hij moest nog veel zien van de wereld, het had hem nieuwe dingen geleerd, nieuwe dingen gegeven om van te houden. Hij had de gitaar achter gelaten en was gaan fotograferen, hij had zijn dierenliefde geruild voor een meer avontuurlijker pad. Hij was vrijer, zijn mutaties had hij omarmt en dat maakte hem compleet, toch nam het niet weg dat hij het thuisfront mistte, het werk, zijn ouders en zussen. Het was anders, goed anders maar toch anders.

Jensen liep de treden af van het hoofdgebouw. Voor het eerst in dagen was de zon erdoor gekomen en voor iemand die vanuit Australië kwam was dat een heel positief iets. Het was net een paar graden warmer, genoeg om de handschoenen en de muts op zijn kamer te laten en het enkel te doen met een jas en sjaal. Desalniettemin was het voor Jensen nog steeds te koud, in ieder geval was zijn planning voor vandaag net iets hartverwarmender. Hij legde de weg niet helemaal af tot daar hij egde enkel zijn hand tegen zijn schouder en in één seconde stond hij voor een groot stallencomplet. De geur van hooi, van paarden, van dieren in het algemeen deed zijn hart misschien al een beetje smelten, ja, hij had dit gemist, meer dan hij besefte misschien wel. Hij wandelde naar de weides, staarde naar de paarden die van het korte gras stonden te knabbelen. Er brak automatisch een glimlach open want dieren deden iets met je dat mensen niet konden. Toen hij iets hoorde aanrennen keek hij automatisch opzij, een grote Rottweiler kwam aangerend, duidelijk zonder toezicht en heel erg blij met dit klein beetje vrijheid. Er was één paard dat blazend naar de omheining kwam toen de hond richting Jensen rende. ‘Waar ga jij heen?’ Vroeg Jensen het dier gelijk. Hij had enkel een halsband aan, geen leiband. Jensen aaide de hond over zijn hoofd en keek dan opzij naar het paard dat nieuwsgierig zijn hoofd over de omheining had gestoken. Hij liet het eens snuiven aan zijn hand en aaide het dan zachtjes over zijn hoofd. De hond sprong op en snuffelde aan het paard, dat op zijn beurt helemaal niets deed. ‘Je bent niet snel onder de indruk.’ Merkte Jensen gelijk op alvorens hij de Rottweiler bij zijn halsband nam en even in het rond keek. ‘Laten we eerst maar eens kijken waar je hoort te zitten.’ Zei hij luidop tegen de hond. Jep, je kende een dierenvriend meteen, ze praatte altijd luidop tegen hun dieren …
Tag/Aiden - 659 words - Notes/ Outfit Jas
coded by RESCUE RANGER ! of ATF

_________________


Thanks Daan <3
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aiden O'Reilly
avatar
Class 3
Aantal berichten : 351

Mutant Profile
Alias: Scáth
Occupation:
Mutation: Umbrakinesis ~ Shadow Camouflage ~ Emotion Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   wo maa 23, 2016 3:41 pm

[GUILT]
an emotion that occurs when a person feels that they have voilated a moral standard.
I didn’t mean for any of this to happen


Voor de zoveelste keer zat Aiden bij de honden. Hij genoot van het waterige zonnetje terwijl er een gepensioneerde rottweiler op zijn schoot lag. Alles aan het plaatje was relax. Vanaf de rustige uitdrukking op de jongen zijn gezicht tot de tevreden uitstraling van de rottweiler, die genoot van de strelende beweging die de hand van Aiden maakte.
De rest van de ‘roedel’ lag ook op hun gemak door de velden heen. Het was weer eens de in zoveel tijd dat de zon straalde. Het was nog steeds koud, maar het was duidelijk een aankondiging naar de lente. Aiden werd altijd het vrolijkst van dit weer. Hij wist niet of het kwam omdat de meeste mensen vrolijk werden van de lente, of dat hij daadwerkelijk zoveel van de lente hield.
Hij vond het het leukst om in beide redenen te geloven.
In de lente begon pas écht het nieuwe jaar.
Hij opende zijn ogen en stopte de rottweiler te strelen. Deze was het hier absoluut niet mee eens en likte ongeduldig aan Aidens hand.
“Sorry buddy, maar ik ga je verlaten,” kondigde hij de hond enigszins verdrietig aan. Hij bleek het niet te begrijpen, want zijn gelik ging door. Aiden schoof de gedeelten van de hond die op zijn schoot lagen – zijn poten, vooral – aan de kant en stond op.
“See you around. Ik kom wel weer terug hoor,” beloofde hij de hond, die inmiddels van de bank afgesprongen was. Hij glimlachte naar de smekende blik van het dier, maar draaide zich toch om. Hij wilde wat nieuws gaan ontdekken, want dat was waar de lente voor was. Voor nieuws.
Dat nieuws lag voor zijn gevoel bij de paarden. Hij was al minimaal een jaar niet meer bij een paard in de buurt geweest. Hij wist niet waarom hij ze links had laten liggen. Toen hij op Genosha kwam, en naar rust in de drukte zocht leken honden en katten zijn eerste optie, en hij was er sindsdien niet vanaf gestapt. Ondanks de stallen die vader en moeder aan de villa had laten bouwen, ondanks de tijd die hij daar altijd doorbracht toen hij terug uit school kwam en een schouder nodig had om op te huilen. De paarden leken altijd zijn beste optie te zijn thuis.
Misschien was dat juist de reden dat hij ze links had laten liggen. Het was wéér iets dat hem aan thuis herinnerde. Daar werd hij immers liever niet aan herinnerd.
In zijn gedachte deed hij het hek open en weer dicht, voor hij zich omdraaide checkte hij zelfs nog even of hij hem wel echt goed dichtgedaan had, maar toen hij zich weer omdraaide zag hij de rottweiler enthousiast wegrennen.
“Nee! Kom terug!” riep hij de hond in paniek achterna. Hij liet het hek voor wat het was en begon achter de hond aan te rennen. Het duurde niet lang voor hij zich realiseerde dat de rottweiler zijn vrijheid met de paarden wilde vieren, wat hem nog angstiger maakte. Niet alle paarden hielden van de aanwezigheid van honden. Straks gebeurde er iets met een van de paarden, en dat was dan zijn fout.
Toen hij hijgend bij de stallen aankwam was de hond er allang. Hij haalde opgelucht adem toen hij een jongen tegen het dier hoorde praten, en hem gebogen terug naar de hondenhokken begeleiden.
“Mijn god, wat fijn. Sorry, dat was mijn schuld. Ik heb niet goed genoeg opgelet,” zei Aiden, nog steeds buiten adem tegen de jongen. Hij hoopte hevig dat de jongen hem wilde vergeven.


Made by Kíli


_________________
Aiden ~ Vick
Thanks V <3:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://iwouldbeaunicorn.wordpress.com/
Jensen Blackwood
avatar
Class 3
Aantal berichten : 186

Mutant Profile
Alias: Flash
Occupation:
Mutation: Master of Time/Space/Speed
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   do maa 31, 2016 12:50 pm

Jensen Blackwood

The best way to predict the future is to create it.
De hond was een levend hoopje energie op leeftijd. Hij was rond zijn bek al een beetje grijs en het zag er naar uit dat zijn metabolisme niet meer zo goed functioneerde en hij wel wat minder mocht gaan eten. Maar, hij had al een flinke sprint afgelegd dus zijn oefeningen zaten er voor vandaag ook op. Het dier hijgde, een lange tong stak uit zijn bek en hij ging meteen op zijn kont zitten omdat hij te moe was om rechtop te staan. Het deed Jensen denken aan één van zijn eigen honden thuis, het oudje kon het ook nooit laten om met de jonge honden mee te rennen als de postbode bij het hek was of als er paarden kwam aangereden. En dan moest hij heel de weg terug af sjokken terwijl hij daar eigenlijk de energie niet meer voor had. In ieder geval was hij dan altijd een uur stil, voor de trap van de veranda in de schaduw. Net lang genoeg voor de volgende klant, of het volgende interessante geluid en er dan weer heen te rennen. Je zou denken dat ze het leren maar dat deden ze duidelijk niet. Deze had de afstand duidelijk ook verkeerd ingeschat, geen idee van waar hij in eerste instantie kwam.

Jensen was naast de hond gehurkt en stak zijn hand langs de halsband zodat de grote zware jongen niet nog eens de poten zou pakken, niet dat hij nog ver zou geraken. ‘Komaan.’ Moedigde Jensen hem aan. De rottweiler jankte eens kort en zette zijn lichaam dan weer keurig op zijn vier poten. Jensen greens en leidde hem verder naar de kant van hij vandaan kwam. Daar kwam nu een jongen afgerend, even hard hijgend als de hond waarschijnlijk deed. Hij was duidelijk opgelucht dat de hond hier was en niets ergens anders op dit eiland. Hij begon meteen wat excuses te mompelen en Jensen schudde zachtjes glimlachen zijn hoofd. ‘Het zijn vaak de oudjes die je het meest verrassen.’ Merkte hij meteen op. De rottweiler was ondertussen al weer gaan zitten. ‘Van waar komt hij?’ Vroeg Jensen meteen nieuwsgierig. Als ze hier ook nog eens honden hadden dan zou Jensen zijn leven hier weer een stukje completer worden. De rottweiler zakte door zijn poten en ging languit liggen. Zijn flanken gingen heftig op en neer. Jensen hield hem al niet meer vast, in de tijd dat de hond recht sprong had hij hem al meteen weer bij zijn halsband. ‘Het ziet er in ieder geval uit dat deze jongen een paar minuutjes rust nodig heeft voor hij weer in staat is de afstand terug af te leggen.’ Lachte Jensen kort, zijn blik op de hond gericht alvorens hij naar de jongen keek. ‘Jij kunt ook wat extra adem gebruiken blijkbaar.’ Merkte hij vriendelijk op, de jongen was nog steeds buiten adem. Dus of de afstand moest behoorlijk zijn of hij had niet de conditie. Dan anderzijds, een hond proberen bij houden was nu ook niet meteen het gemakkelijkste op aarde. Niet dat Jensen het kon weten, hij was er veel te snel voor …
Tag/Aiden - 659 words - Notes/ Outfit Jas
coded by RESCUE RANGER ! of ATF

_________________


Thanks Daan <3
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aiden O'Reilly
avatar
Class 3
Aantal berichten : 351

Mutant Profile
Alias: Scáth
Occupation:
Mutation: Umbrakinesis ~ Shadow Camouflage ~ Emotion Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   zo apr 03, 2016 5:01 pm

[GUILT]
an emotion that occurs when a person feels that they have voilated a moral standard.
I didn’t mean for any of this to happen

Toen de rottweiler wegrende schok Aiden zich spreekwoordelijk dood. Hij had geen idee wat er zou gebeuren als een hond los kwam te lopen. Hij wierp echter nog wel een laatste blik op het gek voor hij achter de hond aan begon te rennen. De andere honden leken erg geintereseerd te zijn in de vrijheid van hun vriendje. Het mocht niet gebeuren dat al de honden zo’n sprintje konden trekken.
Aiden was niet goed in rennen. Hij had nooit op een sport gezeten en had hier trouwens ook nooit de behoefte aan. Wat er dus op resulteerde dat hij een conditie van nul had. Binnen no-time was hij uitgeput. Maar hij bleef rennen, want hij gokte dat de rottweiler veel onrust zou verzorgen bij de paarden.
Het duurde niet lang voor hij de hond uit het oog verloor. Desondanks bleef hij doorrennen. Het zou onbeleefd zijn om de hond zijn eigen gang te laten gaan. Hij kon één van de paarden laten schikken, of door rennen naar het schoolterrein. Er zouden vast genoeg redenen zijn waarom honden niet mee naar binnen mochten.
Hij voelde zich dan ook super opgelucht toen hij een jongen tegemoet kwam die het beestje al gevangen had. Hij mompelde snel zijn excuus, voor hij nog maar kon happen naar adem. De jongen schudde zachtjes zijn hoofd en glimlachte, ook iets wat Aiden gerust stelde. Hij was niet boos, dat was mooi.
“Het zijn vaak de oudjes die je het meest verrassen,” zei hij tegen Aiden, die zijn handen in zijn zij had gezet en nu zijn uiterste best deed om op adem te komen, zodat hij kon terugpraten. Hij knikt. “Zeg dat wel ja. Hij mag dan wel oud zijn, hij kan behoorlijk hard rennen,” hijgde hij moeizaam. “Van waar komt hij?” vroeg de jongen. Aiden wees achter hem. “Van één van de kennels bij het dierenverblijf,” antwoordde hij, nog steeds moeizaam. De Rottweiler had het er blijkbaar ook maar moeilijk mee, want die was ook maar gaan liggen om uit te hijgen.
“Het ziet er in ieder geval naar uit dat deze jongen een paar minuutjes rust nodig heeft voor hij weer in staat is om de afstand terug af te leggen,” merkte de jongen op. Aiden knikte instemmend, maar keek vervolgens angstig naar het beestje.
“Moeten we hem niet vasthouden? Straks is hij weer weg,” merkte hij angstig op. Hij had er echt geen zin in om opnieuw achter hem aan te rennen. Daar had hij al helemaal de adem niet meer voor.
“Jij kunt ook wel wat extra adem gebruiken zie ik,” merkte de jongen op. Aiden begon gelijk te blozen. Wat een indruk maakte hij ook. Hij kon nog niet eens een simpel sprintje trekken. Misschien moest hij maar wel wat aan zijn conditie gaan doen. Zeker nu hij hier op een eiland vol mutanten woonde, je wist maar nooit waar het aan te pas zou komen.
Hij knikte als antwoord op zijn opmerking. Gelukkig was hij al bijna weer op adem, en hoefde hij nu niet meer zo overdreven naar adem te happen.
“Nogmaals mijn excuses. Hij ontglipte me zomaar. Voor ik het wist was hij weg,” legde hij met een pijnigend gezicht uit terwijl hij een blik wierp op de hond, die nu ook al een beetje op adem leek te zijn. “Ik zal hem snel terug brengen. Voor iemand erachter komt dat hij weg is.” Hij grijnsde. Een beetje humor van de situatie inzien was goed voor je. Bovendien bleek deze jongen het ook wel grappig te vinden.


Made by Kíli


_________________
Aiden ~ Vick
Thanks V <3:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://iwouldbeaunicorn.wordpress.com/
Jensen Blackwood
avatar
Class 3
Aantal berichten : 186

Mutant Profile
Alias: Flash
Occupation:
Mutation: Master of Time/Space/Speed
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   zo apr 03, 2016 8:09 pm

Jensen Blackwood

The best way to predict the future is to create it.
Het zag ernaar uit dat de rottweiler goed zou slapen deze nacht, en de jongen die er was mogen achter sprinten waarschijnlijk ook. Niet iedereen had een goede conditie, hij kon het zelf wel genoeg weten. In de lagere school was hij altijd de pineut bij de sportlessen, hij was niet snel, niet sterk en ook niet echt lenig. Het was pas als Jensen zijn speedforce leerde kennen dat hij letterlijk zijn leven helemaal had gekeerd. Waar hij eerder geplaagd of zelfs gepest werd omdat hij in al die “stoere” dingen niet goed was, werd hij na een jaartje met gemak de eerste in de klas. Een speedster worden was dus één van de grote keerpunten geweest in zijn leven, sindsdien had Jensen nooit meer echt die conditie laten varen. Ondanks dat hij geen moeite hoefde te doen om te rennen, durfde hij vaak nog eens rustig joggen of ging hij vaak gaan fitnessen. Het was niet dat hij bang was om terug te hervallen, het voelde gewoon gezond aan. Maar dat was niet voor iedereen, niet iedereen vond sporten leuk en had meer interesse in andere dingen. Deze jongen was in ieder geval geen grote sporter, of tenzij hij natuurlijk van aan de andere kant van het eiland kwam.

Toen de jongen een opmerking maakte over hoe hard de hond had gerend moest Jensen zachtjes grinniken. De paarden achter hen hadden zich allemaal rond het hek verzameld, alsof er iets te zien was dat ze nog nooit hadden gezien. Jensen stak zijn arm uit en aaide er eentje snel over zijn neus. Hij volgde algauw de vinger van de jongen toen hij achter zich wees, de kant uit van waar ze kwamen. Letterlijk, deze school had het allemaal. ‘En ik denken dat ik alles hier al had gezien.’ Merkte hij op, meer voor zichzelf eigenlijk. Maar hij had het gezegd, de ander kon het horen en dus wist die meteen dat Jensen hier nieuw was.

Bij de ietwat bange vraag van de jongen keek Jensen gelijk naar de rottweiler die tussen hen in lag te hijgen. ‘Deze keer zal ik er achter rennen. Ik haal hem wel in.’ Knipoogde Jensen. Hij zou de hond zelf in de laagste vorm van zijn speedforce kunnen inhalen. Hij hurkte neer en aaide de hond over zijn hoofd. ‘Maar ik denk niet dat hier nog veel beweging in zal komen.’ Glimlachte hij naar de hond. Nee, die was te moe om er weer vandoor te rennen. De hond keek hem kort aan en blafte eens, alsof hij daarmee wilde antwoord. Jensen glimlachte en duwde zichzelf terug recht op zijn knieën. Misschien was de opmerking niet gepast maar Jensen zag dat de jongen licht begon te blozen. Hij bedoelde er zeker niets mee. Toen hij opnieuw zijn excuses aanbood stak Jensen zijn handen kort op. ‘Hey, ik ben geen docent dus,’ hij haalde zijn schouders op en keek kort achter zich naar de kudde nieuwsgierige paarden. Toen hij voorstelde om de hond terug te brengen glimlachte Jensen knikkend. ‘Ik loop wel mee.’ Hij nam de hond aan zijn halsband en gaf hem een klopje op zijn schouder. ‘Komaan, recht jij.’ De hond deed het maar hij had er duidelijk niet veel zin in zo te zien. Jensen hield hem bij zijn leiband vast. ‘Jensen trouwens, nieuw sinds een week.’ Stelde hij zichzelf uiteindelijk maar beleefd voor. Hij duwde de rottweiler een beetje in beweging en het dier kwam tegen zijn zin sloffend in beweging meteen al de juiste richting in ook. Goed …
Tag/Aiden - 590 words - Notes/ Outfit Jas
coded by RESCUE RANGER ! of ATF

_________________


Thanks Daan <3
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aiden O'Reilly
avatar
Class 3
Aantal berichten : 351

Mutant Profile
Alias: Scáth
Occupation:
Mutation: Umbrakinesis ~ Shadow Camouflage ~ Emotion Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   ma apr 04, 2016 8:50 pm

[GUILT]
an emotion that occurs when a person feels that they have voilated a moral standard.
I didn’t mean for any of this to happen


De jongen grinnikte toen Aiden een opmerking maakte over hoe hard de hond kon rennen. Hij voelde zich nog steeds een beetje beschaamd. Hoe kon het dat hij er nooit aan gedacht had om te gaan fitnessen?
“En ik denken dat ik alles hier al had gezien,” zei de jongen nadat Aiden had verteld dat de hond van de kennel kwam. Aiden vermoedde dat de jongen hier nieuw was. Hij had hem dan ook nog niet eerder gezien. Hij glimlachte. “Ach, ik ben hier al een tijd een verbaas me af en toe nog steeds over de plekken op dit eiland,” zei hij om te laten weten dat de jongen zeker niet de enige was die het eiland nog moest verkennen.
De jongen stelde Aiden gerust toen hij zei dat de hond er misschien wel weer vandoor zou gaan. “Maar ik denk niet dat hier nog veel beweging in zal komen.” Aiden grinnikte. “Dat denk ik ook niet, maar je weet maar nooit.” De hond blafte kort. Hij glimlachte. Het was eigenlijk ook een schatje, ondanks zijn ontsnappingspoging.
Aiden verontschuldigde zich nog een keer, gewoon voor de zekerheid. Hij voelde zich er behoorlijk rot over en met het feit dat hij iemand tegen kwam die er geen problemen mee had, had hij geluk gehad.
“Hey, ik ben geen docent dus.” De  jongen haalde zijn schouders op en wuifde zijn verontschuldiging weg. Hij glimlachte en knikte. Nee, gelukkig niet, antwoordde hij nog in zijn gedachten. Hij was nog niet in de problemen gekomen bij de leraren. Dit wilde hij graag zo houden.
De jongen glimlachte toen Aiden zei dat hij de hond wel terug zou brengen. “Ik loop wel even mee,” bood hij aan. Aiden glimlachte en knikte. Hij vond het wel fijn om wat gezelschap te hebben de weg terug. Het was immers geen korte weg. Gelukkig stortte de jongen zich op het overeind krijgen van de hond. Dat was Aiden niet gelukt. Hij kon dan de emoties van het dier manipuleren, maar de moeheid kon hij niet weg halen. De hond stond dan ook met tegenzin op. Aiden kon zich best voorstellen dat hij prima lag.  Hij kon echter in zijn kennel verder van de zon genieten.
“Jensen trouwens, nieuws sinds een week.” Aiden glimlachte, zijn vermoede werd bevestigd. De jongen was inderdaad nieuw.
“Aiden. Ook niet zo heel lang op het eiland eigenlijk,” gaf hij onmiddellijk toe. Zo zou Jensen zich misschien ietwat gemakkelijker voelen. Jensen begon een beetje tegen de rottweiler te duwen en met tegenzin kwam de hond in beweging. Aiden glimlachte toen hij merkte dat het beestje ook nog gelijk de goede richting koos. Alsof hij wist dat hij terug moest, en dat hij het hier absoluut niet mee eens was.
Aiden begon achter de hond aan te sloffen. Zo hard liep hij niet, dus bijhouden was niet zo moeilijk. Hij wierp nog even een blik naar achteren, waar de paarden stonden. Ironisch dacht hij. Dat de hond helemaal naar de paardenstallen was gerend, daar waar Aiden naar op weg was. Hij wendde zich weer tot Jensen.
“Kun je rijden?” vroeg hij enthousiast toen hij zich realiseerde dat Jensen ook bezig was geweest bij de stallen voordat Aiden hem kwam storen. Aiden was al een tijd niet meer bij de paarden geweest, laat staan dat hij er op één gezeten. Hij was het vast niet verleerd, maar het gaf hem toch een fijner gevoel als hij samen met iemand reed. Voor het geval dat.


Made by Kíli



http://deathvallley.actieforum.com/]Kíli[/url][/size]

_________________
Aiden ~ Vick
Thanks V <3:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://iwouldbeaunicorn.wordpress.com/
Jensen Blackwood
avatar
Class 3
Aantal berichten : 186

Mutant Profile
Alias: Flash
Occupation:
Mutation: Master of Time/Space/Speed
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   di apr 05, 2016 8:00 pm

Jensen Blackwood

The best way to predict the future is to create it.
De jongen gaf het zelf toe, hij was hier al eventjes en hij had zelf nog niet alles gezien van dit gigantische eiland. Toen ze Jensen hadden uitgenodigd om naar deze school te komen had hij het eigenlijk een heel stuk kleiner verwacht. Dus toen die boot aanmeerde had zijn mond letterlijk opgestaan toen hij alle gebouwen en de massa studenten zag lopen. Hij had het eigenlijk heel gemakkelijk kunnen oplossen en in de speedforce het eiland gaan verkennen maar wat was het plezier daar in? Hij had zijn mutaties altijd bij de hand maar hij gebruikte ze niet voor onnodig heden. Dit was een beetje het eiland leren kennen en zo ook zijn bewoners erop en erin, dieren en mensen. En ondanks dat hij tijd beheerste was het hem heel lief en nam hij graag voor alles de tijd om het te leren. Anderen mutanten met zijn mutaties zouden dat misschien wel niet doen maar zo was Jensen niet, hij wist nog steeds dat hij ook een mens was, dat boven een mutant.

De hond reageerde op hun gesprek alsof hij beledigd was door wat ze zeiden. Ja, hij was nu eenmaal oud en een beetje in overgewicht dus wat ze zeiden was wel waar, daar hoefde de Rottweiler niet beledigd om te zijn. Jensen dacht vaak dat dieren hen misschien wel konden verstaan maar hij was dan ook letterlijk groot gebracht tussen een boerderij vol dieren, dus het was een gewoonte geworden tegen ze te gaan praten. Jensen hurkte neer naast de hond en aaide het over zijn hoofd. ‘We zouden niet willen dat je ons het tegendeel ging gaan bewezen, niet?’ Vroeg hij zachtjes aan het dier. De Rottweiler drukte zijn neus tegen Jensen zijn hand en begon dan weer luidruchtig de hijgen en keek weg. ‘Ik denk dat we hem beledigd hebben.’ Knipoogde Jensen. De arme stakker, maar hij moest maar weer recht komen, wat ook een hele hoop overtuigingskracht nodig had voor hij eindelijk op vier poten stond. De jongen stelde zich voor als Aiden, een handdruk leek hem een beetje te beleefd dus glimlachte hij enkel joviaal. ‘En wat is niet zo heel erg lang?’ Vroeg hij nieuwsgierig terwijl hij de hond in beweging zette en de juiste kant begon op te wandelen. Jensen was wel wat groter van bouw dus hij moest een beetje scheef lopen om de hond bij zijn halsband te kunnen blijven vasthouden.

Aiden volgde hen en niet veel later stelde hij een vraag. Jensen keek over zijn schouder naar de paarden, zijn ogen alleen gaven het antwoord al weg. ‘Zo goed als geboren in het zadel.’ Glimlachte hij meteen. Hij wachtte even tot Aiden naast hem beide mee wandelde en begon dan terug de stappen. ‘Ik kom uit Australië, boerderijleven, daar heb je een paard en twee vrije uren nodig om bij je buren te geraken.’ Legde hij verder uit. Maar de laatste tijden had hij niet veel meer kunnen redden, hij ging maandelijks nog eens naar huis maar dan had hij zoveel bij te praten met zijn ouders en zussen dat het er nooit van kwam. ‘Jij? Anders kunnen we straks misschien twee zadelen, of tenzij je andere plannen had, mijn excuses dan,’ hij zweeg even en keek eventjes bedenkelijk naar het gebouw. ‘Als dat mag tenminste, ik ben hier nog niet echt mee met alle regels en dergelijke.’ Hij had zich ook eigenlijk de moeite niet genomen om ze te lezen, anders had hij ze zeker wel onthouden. Misschien hing er bij de stal een blad met info, dat zou hij dan dadelijk wel zien …
Tag/Aiden - 599 words - Notes/ Outfit Jas
coded by RESCUE RANGER ! of ATF

_________________


Thanks Daan <3
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aiden O'Reilly
avatar
Class 3
Aantal berichten : 351

Mutant Profile
Alias: Scáth
Occupation:
Mutation: Umbrakinesis ~ Shadow Camouflage ~ Emotion Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   vr apr 08, 2016 11:00 pm

[GUILT]
an emotion that occurs when a person feels that they have voilated a moral standard.
I didn’t mean for any of this to happen


Jensen praatte tegen de rottweiler. Iets wat Aiden vertelde dat hij ook niet vreemd was met dieren. Dat deden dierenliefhebbers nou eenmaal. De hond leek Jensen ook te begrijpen, want hij drukte zijn neus in zijn hand, hijgde en keek weg. Alsof hij compleet onschuldig was.
“Ik denk dat we hem beledigd hebben.” Aiden grinnikte. “Ik denk het ook,” stemde hij knikkend in.
Jensen vroeg hoe lang hij al op het eiland was, en Aiden moest daar even over nadenken. “Dat weet ik eigenlijk niet eens precies. Ik denk dat ik hier nu ongeveer een maandje ben,” zei hij bedenkelijk. En wat had hij nu allemaal in een maand gedaan? Hij was naar een strandfeest geweest, had een kamergenoot en had een aantal mensen gesproken. Maar had hij écht vrienden gemaakt? Nee.
Hij had zich vooral vermaakt bij de honden, want zo’n school vol mutanten brachten nogal wat emoties mee. Hij wilde zichzelf niet verliezen. Zeker niet nu hij zijn mutatie niet onder controle had. Hij hoopte dat het hem zou lukken op het eiland, zijn mutaties onder controle houden. Misschien zou hij dan ooit terug kunnen gaan naar huis.
De rottweiler begon met tegenzin de juiste richting op te lopen. Aiden volgde gehoorzaam. Hij voelde zich nog steeds een beetje schuldig. Zeker toen hij Jensen zo ongemakkelijk zag lopen.
“Moet ik heb anders vasthouden?” vroeg hij terwijl hij om zich heen keek naar een touw. Hij vond er geen helaas. Je zou toch denken dat er bij de stallen wel een halstertouw lag?
Aiden werd op ideeën gebracht toen hij op zoek was. Zijn blik viel op een zadel, en hij vroeg Jensen enthousiast of hij kon rijden. Hij was immers bezig geweest met de paarden. Toen hij had vroeg keek Jensen naar achteren, zijn ogen glunderden. Dat zei Aiden eigenlijk al genoeg.
“Zo goed als geboren in het zadel,” zei hij ietwat trots. Aiden moest er zelf van glimlachen. Hij vond het zo fijn om mensen te horen praten over dingen waar ze gepassioneerd over waren. Het had een bepaald gevoel dat hij moeilijk kon omschrijven. Hij werd er zo intiem blij van.
“Ik kom uit Australië, boerderijleven, daar heb je een paard en twee uur vrije tijd nodig om bij je buren te geraken.” Aiden grinnikte. Dat kon hij zich goed voorstellen. Hij had zelf ook op een boerderij gewoond, maar dat lag nooit zo ver uit elkaar. De twee uur die Jensen gebruikte om een kopje suiker bij zijn buren te halen kon Aiden gebruiken om in de auto naar Dublin te rijden, als je de files meetelde.
Jensen leek de hint te snappen. Hij keek bedenkelijk naar de stallen. “Jij?” vroeg hij eerst. Aiden glimlachte. “Ik heb ook op een boerderij gewoond. Die lagen niet twee uur uit elkaar, trouwens. Maar paardrijden was een van mijn favoriete hobby’s.” Hij slikte. “Ze hebben me heel erg geholpen bij het ontdekken van m’n mutaties,” zei hij iets minder enthousiast. Jensen stelde voor om de paarden op te zadelen, nadat we de rottweiler thuis hadden gebracht. Aiden werd gelijk weer enthousiast. “Dat lijkt me geweldig! Ik heb het al zo lang niet meer gedaan.” Hij schrok er zelf een beetje van hoe enthousiast hij was. Maar hij wilde echt weer op een paard zitten.
“Als het mag tenminste, ik ben hier nog niet mee met alle regels en dergelijke.” Voegde hij eraan toe. Aiden haalde zijn schouders op.
“Het lijkt me geen probleem. Het lijkt me dat die paarden ook beweging nodig hebben.” Hij herinnerde zich de buitenritten in het bos achter de villa. Hij kon de verse bosgeur al bijna weer ruiken. Dat waren zijn beste dagen. De dagen dat hij goede gesprekken had met Blaine en vervolgens thuis zijn tas op de bank gooide en ging rijden door de bossen.
“Anders hangen er vast wel regelkaartjes aan de stallen,” bedacht hij zich hardop. Dat zou haast wel moeten. Hij had eigenlijk geen idee wie de paarden verzorgden.
“Maare, Australië he? Het klinkt erg interessant, dat typische boerderij leven,” zette hij het gesprek voort. Hij was benieuwd of zijn boederijleven matchde met dat van hem. En ze konden maar beter een gespreksonderwerp hebben. Hij keek even achter zich en zag de stallen al wegvagen. Zo ver zou het niet meer zijn.

Made by Kíli



http://deathvallley.actieforum.com/]Kíli[/url][/size]

_________________
Aiden ~ Vick
Thanks V <3:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://iwouldbeaunicorn.wordpress.com/
Jensen Blackwood
avatar
Class 3
Aantal berichten : 186

Mutant Profile
Alias: Flash
Occupation:
Mutation: Master of Time/Space/Speed
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   zo apr 10, 2016 10:55 am

Jensen Blackwood

The best way to predict the future is to create it.
De jongen vertelde dat hij hier al een maandje was, wat eigenlijk ook helemaal niet zo lang was. Het viel op dat er meer en meer nieuwe studenten aan kwamen op het eiland en dat had vast iets te maken met de spanningen vanuit het vasteland. Of het een goed ding was om alle mutanten op één plaats te steken wist Jensen niet. Ondanks dat dit een geheime locatie was zou het er ooit wel eens van komen dat er dingen zouden gebeuren waarvan de locatie bekend zou geraken. In dat geval kon Jensen helpen, als het ooit zover zou komen. Hij hield zichzelf voor dat hij iets kon betekenen voor deze plaats want anders zou hij hier niet gekomen zijn ook. ‘En je vind je draai een beetje?’ Vroeg Jensen hem beleefd, grotendeels om dat hij zelf ook nog volop opzoek was naar zijn draai in dit nieuwe leven. Het was wennen, want normaal was hij altijd nooit langer dan een week op dezelfde plaats, wat nu wel het geval was. Er was hier ook zo ontzettend veel te zien dan je na een maand waarschijnlijk nog niet alles had gezien.

De Rottweiler deed geen moeite om sneller te gaan stappen, waarom zou hij ook. Hij was moe en hij zou terug moeten gaan naar zijn vaste verblijf, niemand zou dan zin hebben om sneller te gaan wandelen. Jensen was haast zeker dat hij het de volgende keer weer zou proberen, nu hij een hapje had geproefd van al die vrijheid die hij hier had. Bij het voorstel van de jongen wilde Jensen bijna gelijk zeggen dat het wel zou lukken, maar het was een krampachtige houding omdat hij zo groot was dus eigenlijk … ‘Als je wil, het zal jou net iets beter af gaan dan mij.’ Knipoogde hij gelijk waarna hij de hond aan de jongen over liet en zijn rug rechtte. Hij had al kramp en hij moest nog op een paard kruipen, aangezien het al even geleden geweest was zou hij het morgen zeker mogen voelen aan zijn lichaam.

Jensen kon rijden dus had hij meteen de vraag terug gesteld. Ergens verlangde hij er terug naar om op een paardenrug te zitten, gelijk wel paard, het gevoel zou geweldig zijn. Dus toen Aiden begon te praten, als antwoord op zijn terugvraag keek Jensen hem aan, met een glimlach die enkel breder werd. Iemand die ook op een boerderij had geleefd, hoe geweldig was het niet om dat gemeen te hebben? ‘Vroeg opstaan, omheiningen controleren, dieren eten geven, de typische boerderij dingen, ik mis het.’ Glimlachte Jensen, hoe dom het ook mocht klinken. Hij was soms uren weg om omheiningen te controleren, of schapen te scheren. Maar iedereen die op een boerderij leefde wist hoe het was, hard werk soms wel. Aiden kon dus duidelijk ook rijden, het zou raar zijn moest hij dat niet kunnen. Toen hij vertelde dat het hem had geholpen bij het ontdekken van zijn mutaties wist Jensen niet of hij ernaar zou moeten vragen of niet. Hij wilde zijn neus niet in andermans zaken steken dusja. Hij zag ook dat Aiden iets van zijn enthousiasme verloor dus besloot hij er maar niet naar te vragen en voor te stellen om te rijden, wat meteen weer voor vrolijkheid zorgde. ‘Goed! Eerst deze jongen maar eens thuis brengen.’ Knikte hij naar de hond die tussen hen in mee wandelde. Zijn blik gleed nog even naar de paardenstallen die als maar meer uit hun zicht onttrokken. ‘Ze zagen er in ieder geval uit alsof ze er zin in hadden.’ Knikte Jensen meteen instemmend. En wat betreft de regels, ze zoude het vanzelf wel merken als het niet mocht en als er geen regels ophingen.

Toen Aiden terug begon over Australië knikte hij langzaam instemmend, half met zijn gedachten in Australië. ‘Zware dagen in de zomer als de temperaturen tegen de veertig graden liggen. En lange dagen maar ik ben er mee opgevoed dus,’ hij zweeg en wees kort zijn omgeving aan. ‘dit is bijna saai. Ik ben het gewoon om constant bezig te zijn. Mijn vader had een dokterspraktijk in het dorp zes uur verder dus was ik vaak de man in huis.’ Hij maakte bij het woord “man” korte aanhalingstekens in de lucht. ‘Als ik niet op school was dan was ik wel ergens op de paardenrug bezig de koeien of schapen aan het verhuizen of omheining controleren. Van waar kom jij?’ Vroeg hij meteen nieuwsgierig, benieuwd naar hoe Aiden zijn boerderij leven altijd was geweest …
Tag/Aiden - 754 words - Notes/ Outfit Jas
coded by RESCUE RANGER ! of ATF

_________________


Thanks Daan <3
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aiden O'Reilly
avatar
Class 3
Aantal berichten : 351

Mutant Profile
Alias: Scáth
Occupation:
Mutation: Umbrakinesis ~ Shadow Camouflage ~ Emotion Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   ma mei 02, 2016 10:38 pm

[GUILT]
an emotion that occurs when a person feels that they have voilated a moral standard.
I didn’t mean for any of this to happen

“En je vind je draai een beetje?” Jensen zijn vraag kwam natuurlijk niet geheel onverwacht, maar toch voelde Aiden zich een beetje overdonderd door de vraag. Hij kon gewoon een simpel antwoord geven, iets wat de meesten zouden hebben gedaan. Meestal vroegen mensen dit soort dingen uit beleefdheid. Misschien deed Jensen dat ook wel. Aiden wist het niet.
Dus zijn antwoord was simpel. Ondanks dat het hem aan het denken had gezet. Want veel had hij nog niet gedaan op het eiland. Deels door eigen fout, natuurlijk.
“Ja ik denk het wel. Al ben jij eigenlijk één van de eerste mensen waar ik mee praat. Naast m’n kamergenoot en de leraren,” grinnikte hij. “Ik ben niet zo goed in vrienden maken eigenlijk,” mompelde hij er achteraan. “Ik trek eigenlijk vooral op bij de honden.” Hij glimlachte en liet zijn ogen naar de rottweiler, die Jensen onhandig vast had. Aiden vroeg fronsend of hij de hond over moest nemen, aangezien Jensen half kruipend moest lopen wilde hij de hond vast houden. Het zag er niet heel comfortabel uit. En ondanks dat Aiden ook zo zou lopen, was hij een stuk korter dan Jensen. Bovendien was het zijn fout dat de rottweiler hier in eerste instantie was. Hij vond het al heel aardig dat Jensen met hem mee wilde lopen. Jensen nam het aanbod dan ook aan. Aiden nam de hond over terwijl Jensen zijn rug rechtte. Aiden liep ook ietwat krom, maar zeker niet zo oncomfortabel als Jensen net liep.

Jensen somde een aantal dingen op die Aiden maar al te goed herkende toen hij over de boerderij vertelde. Hij lachte kort.
“Ja. Ja tegen dat allemaal,[/b’] grinnikte hij. Hij miste het ook. Vreselijk zelfs. In die tijd waren ze tenminste nog gewoon een familie. Dat alles veranderde toen ze naar Dublin verhuisde. Hij snapte nog steeds niet hoe zijn vader dat alles met een vingerknip ingeruild had voor het simpele appartement in de stad. Waarna ze promoveerde tot villa bewoners. Hier kreeg Aiden in ieder geval zijn paarden terug. Maar het werxd nooit meer zoals eerst. Hij hoefde nooit meer hard te werken. En ergens was hij wel trots op zijn vader, dat hij zo hard gewerkt had om te bereiken. Maar ze waren er in zijn ogen niet echt op vooruit gegaan. Hoewel het misschien ook kwam door de donkere periode waarin hij die tijd verkeerde.

“Goed, eerst deze jongen maar eens thuis brengen.” Jensen knikte naar de hond. Aiden grinnikte. [b] “Volgensmij blijft die liever hier,”
merkte hij op aan de pas die de hond had. Hij moest zelfs zachtjes aan de halsband trekken, anders bleef het beestje gewoon staan.
Jensen merkte op dat het ernaar uit zag dat de paarden er zin in hadden, waarna hij naar de stallen knikte die uit het zicht verdwenen. Aiden stemde in. “Gelukkig. Ik ook,” hij glimlachte.

Toen Aiden weer over Australië begon zag hij Jensens gezicht weer opklaren. Iets wat hem zelf liet glimlachen. Niks zo mooi als iemand die gepassioneerd was over iets, dacht hij opnieuw. Hij begon te vertellen over hoe warm de dagen waren. Aiden kon daar antuurlijk geen vergelijkingen mee maken, maar om toch een beeld te vormen stelde hij zich gewoon zijn werk voor, maar dan een aantal keer zwaarder vanwege de hitte. Veertig graden was niet bepaald een aangename temperatuur om bij te werken. Zeker niet zulk zwaar werk als dat er moest gebeuren op een boerderij. Hij gebaarde vervolgens om zich heen waarna hij opperde dat het niks was. Dat liet Aiden even lachen. “Voor mij waren dit soort omstandigheden meer dan normaal.” Hij vertelde verder en Aiden luisterde geïnteresseerd. Hij kwam al snel tot de conclusie dat hij zijn werk niet voor niks deed. Hij hield van de werkzaamheden. Aiden ook natuurlijk, maar vast niet zoveel als Jensen. Misschien waardeerde je de dingen om je heen ook wel meer als je weet dat het dorp zes uur van je huis vandaan was.
“Van waar kom jij?” vroeg hij vervolgens. Aiden was even verrast dat de aandacht weer terug op hem gevestigd was, maar vond het geen enkel probleem om over zijn leven te praten.
“Dublin,” antwoordde hij kort. “Wij woonden altijd in een boerderij vlakbij de stad. Mijn vader verbouwde en verkocht graan voor de stad. Tot hij een betere baan aangeboden kreeg. Toen verhuisden we naar de stad, en vervolgens kregen we een villa in een van de buitenwijken. Wat tot zover mijn huis was,” legde hij kort en krachtig uit. Het is dus al een tijd geleden dat ik echt op een boerderij heb gewerkt. Maar ik kan het me nog goed herinneren. Hij zou het zelfs zo weer omruilen. Toen waren ze in ieder geval een familie.

De stallen waren allang uit zicht en tot Aidens verbazing kwamen zelfs de kennels al om de hoek kijken.
“Kijk eens maatje. Je bent bijna weer thuis,” zei hij tegen de rottweiler, die niet heel enthousiast bleek over dit feit. “Nee, natuurlijk vind je dat niet leuk,” mompelde hij grinnikend. Onder dat hij het door had begon hij iets harder te lopen. Hij wilde de rottweiler weer in zijn hok en terug naar de paarden. Daarnaast wilde hij ook weer normaal gaan lopen, zijn zij begon pijn te doen.
Bij het hek liep hij naar het juiste veld, waar hij verslagen bleef staan. De honden hadden hen opgemerkt en sprongen enthousiast tegen het hek op. Aiden gromde.
“Ja, op deze manier krijgen we hem nooit meer naar binnen,” zei hij half lachend tegen Jensen. Misschien konden ze samen een oplossing bedenken.



Made by Kíli


_________________
Aiden ~ Vick
Thanks V <3:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://iwouldbeaunicorn.wordpress.com/
Jensen Blackwood
avatar
Class 3
Aantal berichten : 186

Mutant Profile
Alias: Flash
Occupation:
Mutation: Master of Time/Space/Speed
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   do mei 05, 2016 12:06 pm

Jensen Blackwood

The best way to predict the future is to create it.
Jensen had er niet bij stil gestaan dat de vraag misschien was ongemak kon veroorzaken, voor hem was praten een zekere tweede natuur maar hij kon zich voorstellen dat het niet voor iedereen zo was. Aiden had zich van in het begin van hun conversatie al meer dan drie keer verontschuldigd, dus misschien was hij gewoon wat onzekerder. Daar dacht Jensen nu pas aan, nadat hij de vraag had gesteld. Maar zijn ontspannen houding en vriendelijk geïnteresseerde blik verraadde eigenlijk al dat hij er totaal geen erg bij had, dat hij het dus niet verkeert bedoelde. En het antwoord bevestigde wat Jensen eerder al had gedacht. Hij keek opzij naar Aiden en glimlachte optimistisch. ‘Maakt toch niet uit, je moet doen waar je je goed bij voelt, althans, dat zei mijn moeder altijd.’ Zei hij op de opmerking dat Jensen eigenlijk de eerste was waar hij tegen sprak. Toen Aiden de hond overnam strekte Jensen zijn rug. ‘Ik ben ook meer een dierenvriend dan een mensenvriend, dat is iets dat je in ziet als je teveel mensen in je leven tegenkomt.’ Hij zweeg en keek bedenkelijk naar beneden naar de Rottweiler. Jensen had geleerd hoe gemeen mensen konden zijn, niet enkel nu door het bekend geraken van zijn mutaties thuis maar ook nog eens door zijn jonge jaren op school. ‘Dus het is geen zonde, eerder een geschenk.’ Hij keek opzij naar Aiden en haalde zijn schouders op. Dieren waren beter, op ieder termijn dus hij stemde in met wat Aiden eerder had gezegd.

Het was duidelijk dat Aiden wist hoe het boerderij leven werkte, dat zag je gewoon aan zijn blik. Jensen herleefde een beetje door het te vertellen en dat deed Aiden ook. Hij zou er zoveel voorover hebben om gewoon weer permanent thuis te gaan wonen, met mensen die het accepteerden dat er een mutant in het dorp zat. Maar dat deden ze niet en werkten ze uit op zijn ouders, dus het was een verantwoordelijk en verstandige beslissing geweest van Jensen om te vertrekken. Hij zou het niet kunnen om voor altijd weg te blijven, maar het was niet dat iemand het merkte dat hij er voor een uurtje of twee was. Hij had de mutaties om geruisloos te zijn, dat was nu eenmaal zijn sterkte.

Jensen keek op toen hij ander geblaf hoorde afkomstig van meer dan één hond. De rottweiler nam de woorden van Aiden op als een belediging want hij ging nog wat trager wandelen. Waarschijnlijk omdat zijn versie van “thuis” langzaam dichterbij kwam. De kennels kwamen algauw dichterbij en Jensen keek met een kleine glimlach naar de hond, zijn oortjes vooruit, zijn hoofd wat geheven. ‘Iemand herkend hier zijn thuis.’ Grinnikte hij zachtjes. Het was mooi, voor Jensen, om te zien. Terwijl hij vertelde over zijn thuisland viel hem nog maar eens op wat voor een aanpassing dit eiland was. Niet enkel de temperaturen maar ook nog eens de lessen en dergelijke. Jensen was gewoon om te werken, bezig te zijn en nu moest hij stil achter een bureau zitten luisteren naar de leerkracht. In de maanden dat hij rond reisde had hij constant gestapt, dingen bezichtigd, het werkinstinct was daar een beetje door weg gedreven maar niet helemaal. Voor Aiden was het normaal. ‘Ik zal er wel aan wennen, uiteindelijk.’ Haalde hij kort zijn schouders op waarna hij de vraag stelde over Aiden’s thuishaven. Dublin, hij luisterde aandachtig, zijn blik af en toe van de hond naar Aiden en terug. Hij hoorde hoe Aiden het jammer vond, hij zou het zelf ook vinden. ‘Moet een hele aanpassing geweest zijn.’ Merkte Jensen zachtjes op. Plots niet meer op een boerderij maar een appartement zitten? Wauw, hij zou het waarschijnlijk niet kunnen. Hij had bijna zin om Aiden mee te teleporteren naar zijn thuis en daar een dag rond te hangen.

Aiden sprak tegen de hond maar er kwam niet veel respons terug. ‘Wat een enthousiasme.’ Grinnikte Jensen terwijl hij de hond kort eens op zijn romp klopte. Ze kwamen bij het juiste veld en alle honden sprongen super enthousiast op, Jensen keek fronsend naar de hele roedel. ‘Nu begrijp ik waarom hij kon ontsnappen.’ Merkte hij gelijk op. Hoe kon je zo’n massa honden tegenhouden en er zelf vantussen uit glippen. ‘Nee.’ Stemde hij in met Aiden, zo zou het niet lukken. Hij wandelde naar het hek en keek grijnzend toe naar alle enthousiaste honden voor hij zich terug naar Aiden draaide. ‘Ik leidt ze af, jij steekt hem binnen.’ Wees hij naar de Rottweiler. Of het zou werken was iets anders. Jensen deed het hek op een kiertje en glipte naar binnen, begon meteen overdreven vrolijk tegen de honden de praten en rende half de andere kant op, ze rende gelukkig allemaal mee. Zo kon Aiden de Rottweiler terug binnen steken. Hij had handen tekort voor al deze dieren. Uiteindelijk zag hij dat de Rottweiler verder slofte en ergens in het gras ging liggen. ‘Missie geslaagd jongens, ik moet er weer vandoor.’ Zei hij tegen de honden, ze volgde hem alsof hij mama eend was. Gelukkig was het hek niet zo heel erg hoog dus Jensen nam een korte aanloop, trok zichzelf op en sprong erover. Zo hoefde hij het hek niet open te maken en helemaal opnieuw te beginnen. ‘Teamwork, klaar voor de paarden?’ Vroeg hij enthousiast aan Aiden …
Tag/Aiden - 890 words - Notes/ Outfit Jas
coded by RESCUE RANGER ! of ATF

_________________


Thanks Daan <3
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aiden O'Reilly
avatar
Class 3
Aantal berichten : 351

Mutant Profile
Alias: Scáth
Occupation:
Mutation: Umbrakinesis ~ Shadow Camouflage ~ Emotion Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   wo mei 18, 2016 4:16 pm

[GUILT]
an emotion that occurs when a person feels that they have voilated a moral standard.
I didn’t mean for any of this to happen

Het deed Aiden goed om te weten dat het oké was. Jensen vertelde zelfs dat hij óók liever omringt was met dieren. Dit had Aiden kunnen weten, aangezien hij zijn leven lang meer tijd met de boerderijdieren door gebracht had dan met mensen. Hij bedacht zich dat het wel moeilijk zou in voor Jensen om zo'n overstap te maken. Wat hem natuurlijk weer op de stallen bracht.
"Dus het is geen zonde, eerder een geschenk." Aiden keek hem aan en knikte als respons. Voor een moment bedacht hij zich dat Jensen misschien een mutatie had wat te maken had met dieren. Dit hoefde natuurlijk niet, maar juist omdat hij zoveel tijd besteedde aan dieren zou het waarschijnlijk zijn.
Of niet, dacht hij geïrriteerd. Normaal trok hij nooit zomaar conclusies, hij haatte het zelfs.

Aiden voelde opluchting toen de kennels in zicht kwamen. Deels omdat hij nu niet meer zo scheef hoefde te lopen, daarnaast ook omdat ze dan konden gaan rijden. Toen Aiden het opmerkte begon de Rottweiler een tikkeltje langzamer te lopen.
"Iemand herkend hier zijn thuis," grinnikte Jensen. Aiden knikte glimlachend "Volgensmij wel ja." Hij trok ongeduldig aan de halsband van de hond, maar het hielp niet erg veel.
Toen Aiden over zijn thuis begon voelde hij zijn mood ietwat naar de verdrietige kant gaan.
"Moet een hele aanpassing geweest zijn." Aiden knikte. "Was het ook." hij herinnerde zich nog goed hoe hij schreeuwend in de woonkamer had gestaan. Hij had zelfs zijn moeder aan het huilen gemaakt. Maar vader had stug doorgezet en volgehouden dat zo'n kans zich geen tweede keer voordeed. Aiden bad zich er uiteindelijk bij neergelegd, maar was nooit gelukkiger geworden. Zelfs niet toen ze naar de villa verhuisden.
"Ach, ik raakte er gelukkig snel gewend aan," loog hij.

De hond had al snel in de gaten dat hij nier zomaar meer kon vluchten. Aiden dacht zelfs dat hij het laatste beetje hoop uit de hond zag verdwijnen. Hij grinnikte en maakte een paar opmerkingen om hem op te vrolijken. Tevergeefs, het dier bleef met tegenzin vooruit strompelen.
Bij het juiste veld aangekomen zakte Aidens hoop in zijn schoenen. Hij lachte er zelfs een beetje wanhopig door. Vrijwel alle honden sprongen enthousiast tegen het hek op, waardoor het niet echt mogelijk was om het hek open te doen zonder dat er meer honden ontsnapten.
"Nu begrijp ik waarom hij kon ontsnappen," zei Jensen, Aiden knikte grinnikend en merkte op dat het op deze manier niet ging lukken. Jensen stemde in en liep naar het hek.
"Ik leid ze af, jij steekt hem naar binnen," legde hij voor. Aiden knikte, dat leek hem ook de beste oplossing.
Jensen deed het hek zo minimaal mogelijk open en glipte er onhandig naar binnen. De honden vielen hem vrijwel direct aan. Het was grappig om te zien hoe Jensen enthousiast naar de andere kant van het veld rende. Aiden vergat bijna wat hun doel was. Snel stopte de rottweiler terug het veld in en sloot de deur. De rottweiler keek even verdrietig naar hem, maar vond al snel weet iets beters om t eraan goed. Dat was in dit geval onderzoeken wat er zo interessant was aan Jensen. Die ook alweer op zijn terugweg was.
Aiden wilde echt hek alweer op een kier zetten toen Jensen er met gemaakt overheen sprong.
"Teamwork, klaar voor de paarden?" Aiden, die even van stuk was gebracht, herstelde en knikte enthousiast. Hij was ietwat gespannen, omdat het toch al een tijd geleden was toen hij voor het laatst gereden had. Hij probeerde zichzelf te kalmeren. Zo lang geleden was dat toch ook weer niet? Daarnaast had hij altijd zijn mutatie nog. Als het paard ergens van schok kon hij het dier gemakkelijk laten kalmeren.  "Zeker!" voegde hij er dan ook nog aan toe.
Hij controleerde voor de zekerheid of de deur van het veld wel goed dicht zat en begon het stuk weer terug te lopen.
"Wat had je eigenlijk in gedachten trouwens? Ik hoopte wel dat er ergens een ruitersroute door een bos liep, begon Aiden hardop na te denken. Hij vond het geen probleem om in de bak te rijden, maar buitenritten hadden altijd zijn voorkeur gehad. Vragend keek hij Jensen aan, hopend dat hij het met hem eens was.

OOC: Ik merk nu pas wat een mess m'n laatste post was met alle bold enzo. Sorry daarvoor XP
Sorry als een typfouten inzitten trouwens, ik heb het op m'n iPad gedaan.

Made by Kíli

[/b]

_________________
Aiden ~ Vick
Thanks V <3:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://iwouldbeaunicorn.wordpress.com/
Jensen Blackwood
avatar
Class 3
Aantal berichten : 186

Mutant Profile
Alias: Flash
Occupation:
Mutation: Master of Time/Space/Speed
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   zo mei 22, 2016 1:36 pm

Jensen Blackwood

The best way to predict the future is to create it.
Dat dieren gemakkelijker in omgang waren dan mensen was al een eeuwenoud feit. Ja, je kon dieren niet begrijpen, je sprak niet dezelfde taal maar ze waren tenminste niet zo vooroordelen over dingen in hun omgeving. Als je ze goed genoeg behandelde waren ze de beste vrienden die je kon hebben en als je net genoeg energie in ze stak dan zou je ze even goed kunnen gaan begrijpen dan mensentaal. Jensen was ermee opgegroeid, van kleins af aan was er altijd wel een hond of een paard in de buurt geweest. Zelf koeien, die een talent hadden om dom of lomp over te komen waren met een beetje liefde en aandacht gemakkelijker te begrijpen. Er was geen dier waar Jensen een hekel aan had, al verkoos hij het ene dier wel boven het andere. Dus hij begreep precies wat Aiden ermee bedoelde, hij begreep precies hoe het was, hij kende het gevoel beter dan het gevoel van vriendschap tussen twee personen. Dat was misschien iets wat Aiden en Jensen goede vrienden zou maken, in ieder geval zou Jensen niet alleen gaan rijden straks en in de toekomst zou hij misschien altijd wel eens aan Aiden vragen of hij het zag zitten mee te gaan rijden. Vriendschap maken was zoveel gemakkelijker als je iets had wat je deelde, in hun geval hun passie voor dieren.

‘Ik zou er moeilijk aan kunnen wennen.’ Gaf Jensen eerlijk toe toen Aiden zei dat het wel gemakkelijker wende, de verhuis van platteland naar stad. ‘Moest het mijn eigen keuze zijn ja, maar,’ hij zweeg en schudde bedenkelijk zijn hoofd. ‘Moesten mijn ouders van vandaag op morgen beslissen om alles te verkopen en ergens in stad te gaan wonen.’ Opnieuw schudde hij zijn hoofd terwijl bedenkelijk voor zich uit keek. ‘Ik weet niet of ik het hen zou kunnen vergeven. Op zich ben ik niet zo’n persoon maar ik heb altijd veel waarde gehecht aan mijn omgeving en ze zouden niet enkel mij er ongelukkig mee maken maar ook mijn zussen dusja.’ Hij haalde zijn schouders op, het idee stond hem niet aan, zoveel was duidelijk. Als het zou gebeuren zomaar, omdat zijn vader bevoordeeld een nieuwe job had in stad dan zou hij ze niet kunnen vergeven. Wat hij wel redelijker vond was als het ging op financiële problemen. In ieder geval zou Jensen er alles aan doen om te helpen, mocht het ooit zover komen. De enige bevestiging die hij nu had was te weten dat zijn ouders even veel van de boerderij hielden als hem.

Het was een strak plan van hen beide, even strak als de manier waarop Jensen laaiend enthousiast tegen de honden begon te praten terwijl hij ze weg lokte van het hek. Een niet hondenliefhebber zou hem waarschijnlijk gek verklaren omdat hij daar renend en zwaaiend het verblijf over stak in de hoop dat hij halverwege niet zou struikelen door een opspringende hond. Maar voor hem was het normaal, al even normaal als dat hij thuis tegen een kudde schapen zat te praten terwijl hij ze met zijn paard naar huis bracht. Het belangrijkste was dat het plan werkte en algauw zag hij de Rottweiler ergens tussen de massa door slenteren, te moe om nog iets anders te doen dan liggen en slapen. Jensen sprong behendig over het hek en greens opgelaten. Dat was het eerste dat al van de baan was, nu terug naar de paarden, iets waar hij en blijkbaar ook Aiden enorm naar uit keek. Terwijl ze terug wandelde vroeg Aiden wat hij in gedachten had. Jensen haalde zijn schouders kort op. ‘Alles is goed zolang het maar op een paard is.’ Greens hij opgelaten. ‘Maar het bos lijkt me wel goed, beter dan in de bak.’ Gaf hij toe. Hij had het nooit gedaan enkel om nieuwe paarden te trainen. Hij was altijd op het land, buiten, in de natuur dus door het bos was voor hem een uitmuntende keuze.

Het terugkeren naar de stallen verliep een stuk sneller, ze werden niet tegen gehouden door een hond en ze waren beide enorm gemotiveerd om op een paard te krijgen. Alleen kende Jensen de regels niet, het was niet dat je waarschijnlijk ieder paard zomaar mocht nemen. ‘Heb jij enig idee hoe het in zijn werk gaat?’ Vroeg hij terwijl hij de stallen rond keek. De geur alleen, de geur van paard, hooi en leder was iets wat hem nog meer heimwee bezorgde naar thuis, hoe zou het met de paarden daar gaan …
Tag/Aiden - 750 words - Notes/ Outfit Jas
coded by RESCUE RANGER ! of ATF

_________________


Thanks Daan <3
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aiden O'Reilly
avatar
Class 3
Aantal berichten : 351

Mutant Profile
Alias: Scáth
Occupation:
Mutation: Umbrakinesis ~ Shadow Camouflage ~ Emotion Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   zo jun 05, 2016 6:08 pm

[GUILT]
an emotion that occurs when a person feels that they have voilated a moral standard.
I didn’t mean for any of this to happen

Jensen merkte op dat hij er aan zou moeten wennen. Aiden keek ietwat verdrietig naar de hond naast hem. Hij moest er eigenlijk ook enorm aan wennen, maar het was al enorm lang geleden en eigenlijk had hij het gevoel al een beetje achter zich gelaten. Hij had er toch niks aan kunnen veranderen. Behalve weglopen misschien, maar hij was zeker niet zo’n type.
“Mijn vader was helaas een stuk egoïstischer. Het interesseerde hem niet echt hoe mijn moeder en ik erin stonden. Hij vond dat hij er hard genoeg voor gewerkt had en wilde weg van het boerderijleven,” zei Aiden spijtig. “Maar heb je er nu dan geen moeite mee?” wilde hij weten. Er waren hier wel dieren aanwezig, maar zover Aiden wist was het leven op Genosha heel anders dan een boerderijleven.

Toen hij bij de kennels de honden aantrof werd Aiden niet bepaald blijer. Jensen had echter een goed idee en binnen no time hadden ze de rottweiler weer terug in de kennel. Daarbij werd hij ook gelijk al opgevrolijkt door de manier waarop Jensen met de honden om ging. Om te voorkomen dat er nog meer ontsnapten sprong hij behendig over het hek heen en voor Aiden het wist waren ze alweer onderweg naar de stallen.
Toen Aiden voorstelde om een buitenrit te gaan maken stemde Jensen in. Hij moest toegeven dat hij het ietwat eng vond. Het was immers al een poos geleden dat hij op een paard had gezeten. Ondanks dat hij vaak bij de paarden in de stallen thuis was geweest. Hij had er nooit echt tijd voor gehad, en eerlijk gezegd had hij er ook nooit echt zin in gehad, om daadwerkelijk te rijden.
Dus hij was een tikkeltje nerveus. Wat Jensen betreft, daar was geen nervositeit in te vinden. Niet dat Aiden dit verwachtte. Voor Jensen was het waarschijnlijk niet zo lang geleden voor hij voor het laatst paard had gereden.

Ze konden goed doorlopen nu ze geen tegenwerkende hond bij zich hadden. Ze waren zo weer terug bij de stallen. Het was eigenlijk ook niet zo’n lang stuk. Aiden had het immers helemaal gerend en dat zei wat.
“Heb jij enig idee hoe het in zijn werk gaat?” vroeg Jensen toen ze er zowat waren. Aiden schudde fronsend zijn hoofd.
“Je zou toch zeggen dat er wel wat regels aan verbonden zijn,” merkte hij op. Ze liepen de stallen in en de geur van paarden overspoelde hem. Dat was ook een tijd geleden. Het maakte hem aan het glimlachen. Er ging niks boven de geur van paarden. Zoekend keek hij om zich heen. Misschien was er constant iemand bij de paarden aanwezig? Die kon ze de juiste paarden meegeven. Hij liep een rondje door de stallen, maar alles wat hij vond was een leeg conciërge hok. Of iets wat erop leek in ieder geval.
“Het ziet er niet naar uit dat we geholpen worden,” gromde hij uit irritatie. Hij was nu zo enthousiast, hij wilde nu ook wel daadwerkelijk gaan rijden. Maar als ze geen regels vonden, durfde hij het niet aan om gewoon een random paard te pakken. Hij kende de dieren immers niet.
Hij liep het hok binnen in de hoop daar iets te vinden, maar vrijwel alle lades zaten op slot. Hij rommelde wat door de mappen in de planken maar gaf het uiteindelijk op. Hij moest ook toegeven dat hij het niet fijn vond om door andermans spullen te neuzen. Hij liep dus teleurgesteld het hok weer uit.
“Geen geluk helaas. Misschien staat er wat op een prikbord?” vroeg hij zich hardop af. De meeste stallen hadden toch zeker wel een gebruiksaanwijzing…

Made by Kíli

[/b]

_________________
Aiden ~ Vick
Thanks V <3:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://iwouldbeaunicorn.wordpress.com/
Jensen Blackwood
avatar
Class 3
Aantal berichten : 186

Mutant Profile
Alias: Flash
Occupation:
Mutation: Master of Time/Space/Speed
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   za jun 11, 2016 11:24 am

Jensen Blackwood

The best way to predict the future is to create it.
Aiden vertelde over zijn ouders, over zijn vader in het bijzonder. Jensen had zichzelf al zoveel keer voorgesteld hoe het was om ouders te hebben die hun eigen zin door dreven, die niet dachten aan de andere gezinsleden. Zelf had hij het geluk ouders te hebben die hun kinderen voor hun eigen noden zette. Zijn vader was van plan te praktijk om te geven toen het algemeen bekend werd in het dorp dat Jensen een mutant was. De inkomsten van patiënten en het wol dat zijn moeder verkocht verminderden drastisch omdat velen vonden dat een mutant er niet thuis hoorde … alsof ze zijn ouders daarvoor strafte, om wie hij was geworden. Geen enkel moment hadden ze eraan gedacht om Jensen uit huis te sturen, nooit. Dus had hij het gewoon zelf gedaan, om hun leven dragelijker te maken. ‘Dat moet niet leuk geweest zijn.’ Merkte hij zachtjes op, niet wetend wat hij er anders over moest zeggen. Toen hij een vraag terug kreeg keek hij kort opzij naar Aiden en haalde zijn schouders op. ‘Ik mis het,’ gaf hij in stilte toe. Hij mistte de loodzware dagen, dagen waarin in hij altijd in het zadel zat, van de ene wei naar de andere. De dagen dat hij meehielp scheren … iets dat zijn ouders nu vast aan het doen waren. ‘Maar ik heb er geen moeite mee, ik weet dat het voor mij beter is om hier te zijn.’ Hij zweeg en keek terug opzij naar Aiden. ‘Daarnaast,’ hij zweeg en glimlachte kort. ‘Ik kan altijd terug naar huis, ik kan mezelf teleporteren dus technisch gezien,’ hij haalde onschuldig zijn schouders op voor hij verder ging. ‘is het nooit veraf.’ Hij ging maandelijks kort eens naar huis, of dat nou mocht van deze school of niet.

Het vooruitzicht op rijden zorgde ervoor dat Jensen extra gemotiveerd was om alles in orde te krijgen. Je kon hem niet meer van gedachten veranderen, ze zouden rijden. Het was wel al even geleden maar zo’n dingen vergat je nu eenmaal niet. Het liefst van al reed hij op één van de vertrouwde paarden thuis maar hij zou het met deze onbekenden moeten doen en dat maakte het allemaal net dat beetje spannender. Toen hij opzij keek naar Aiden zag hij enige nervositeit. ‘Is het lang geleden dat je hebt gereden?’ Vroeg hij nieuwsgierig. Ze zouden hier vast niet werelds gevaarlijkste paarden zetten dus ze moesten zich waarschijnlijk niet zoveel druk maken om wat er in de aanbieding was.

Terug bij de stallen richtte Jensen zijn blik op het gebouw, op zoek naar iets wat zou kunnen aangeven welke paarden ze konden gebruiken en welke je liever op de wei liet staan. De geur van hooi, van leder en het vertrouwde geluid van briesende paarden zorgde voor een brede glimlach bij Jensen. Hij bleef dan ook even staan, nam het in zich op en wenste voor en moment lang dat hij nu eventjes naar huis kon gaan. En hij was niet de enige die blij was met dit gevoel, toen hij opzij keek naar Aiden glimlachte hij duidelijk ook. Maar ze konden hier natuurlijk niet blijven staan, dat zou zonde zijn van hun tijd. Aiden gaf aan dat er wel regels moesten zijn en trok erop uit. Jensen bleef in het gangpad en ging op zoek door de verschillende andere kamertjes. De voerkamer had een groot prikbord met voedingsschema en de tuigkamer eentje met welk tuig voor welk paard was. Hij hoorde achter zich Aiden geïrriteerde mompelen alvorens hij het conciërge hok binnen wandelde. In de loutere seconden dat Aiden daar aan het neuzen was gebruikte Jensen zijn speedforce en kamde de hele stal uit in slechts twee seconden. Aiden zou het niet eens gemerkt hebben. ‘Found it.’ Wees hij enthousiast naar de achterkant van de stal. Hij liep Aiden voor naar een optuigplaats achteraan het stalgebouw. Er hing een prikbord met allemaal namen, foto’s van welke paarden je kon gebruiken en hoe ze waren qua karakter en opleiding. ‘Tien paarden voor het kiezen, ze staan allemaal daar op de wei.’ Wees hij richting één van de stukken waar inderdaad tien paarden samen stonden. Zijn ogen gleden aandachtig over het bord, op zoek naar een paard dat wat meer een western opleiding had en graag buiten kwam, want Jensen kende niets anders dan dat. ‘Voor wie ga jij?’ Vroeg hij met een kleine nieuwsgierige blik opzij naar Aiden die naast hem stond. ‘Ik denk dat ik voor deze ga, Avanti, energiek maar is graag buiten dus,’ Jensen draaide zich naar de wei en zocht de zwarte grote ruin vantussen de anderen. Hij kon nu al niet wachten tot ze erop zaten en door het bos reden …
Tag/Aiden - 784 words - Notes/ Outfit Jas
coded by RESCUE RANGER ! of ATF

_________________


Thanks Daan <3
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Maybe a little more homesick now. [Aiden]   

Terug naar boven Go down
 
Maybe a little more homesick now. [Aiden]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Outside :: Horse Stable-
Ga naar: