INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 It's a revolution I suppose

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Topaz Albèga
avatar
Deceased
Aantal berichten : 109

Character Profile
Alias: Tobias
Age: 4 (18) years
Occupation:
BerichtOnderwerp: It's a revolution I suppose   vr maa 04, 2016 11:02 pm


Radioactive
I'm waking up to ash and dust. I wipe my brow and I sweat my rust. I'm breathing in the chemicals. I'm breaking in, shaping up, then checking out on the prison bus. This is it, the apocalypse. I'm radioactive, radioactive.
Als je hem zo zag zitten zou je het niet zien, zou je nooit weten dat hij er die dag al 3 gevechten op had zitten. Het was nog maar ’s middags, maar toch had hij al meer wonden doen helen dan een dokter dagelijks deed. Allemaal wonden die op zijn eigen lichaam gestaan hadden. Heel voorzichtig liet hij het topje van zijn wijsvinger over zijn onderarm glijden, over het litteken dat voor zijn ogen vervaagde en uiteindelijk volledig verdween alsof het nooit bestaan had. ’Dat was niet slecht Topaz. Echt niet slecht.’ Haar hakken weerklonken tegen de vloer toen ze zoals altijd na een gevecht de kleedkamer binnengewandeld kwam. Met zijn grijze ogen keek hij de slanke vrouw aan, op een neutrale manier zoals hij dat altijd deed. ’Kom hier.’ Gewillig drukte hij zich recht van de bank waar hij op zat en liet de handdoek waarmee hij zijn haren aan het drogen was achter. ’Deze heb je verdiend.’ Bijna machinaal stak hij zijn arm naar haar uit en draaide de plooi van zijn elleboog omhoog, waar zijn aderen duidelijk zichtbaar onder zijn huid lagen. ’Je weet dat ik seffens weg moet. Vandaag moet je jezelf bezig houden.’ Hij knikte en gaf geen kik toen de dikke naald van de injectiespuit in zijn huid zonk en de vloeistof ervan in zijn lichaam gespoten werd. ’Ik ga lezen.’ Harriet lachte hachelijk en rolde met haar blauwe kraaloogjes. ’Toch niet die belachelijke sprookjesboeken die Joseph je heeft gegeven mag ik hopen?’ Topaz hield zijn adem voor een moment in en zweeg, bang voor haar reactie als hij zou toegeven dat het daadwerkelijk de sprookjes waren. ’Ik ga me klaarmaken, je mag vandaag in de living zitten.’ Hij knikte als teken dat hij het begrepen had. ’Maar enkel als ik hem terugvind zoals ik hem heb achtergelaten. Je kent de voorwaarden.’ Nogmaals knikte hij, en keek de blonde vrouw nog even na toen ze de kleedruimte verliet.

Het omslaan van de bladzijde van het boek was het enige hoorbare geluid in de living. Buiten was er geen wolkje aan de lucht waardoor het zicht uit de penthouse adembenemend was. Maar dat was niet hetgeen de aandacht van Topaz had. Wat wel zijn aandacht had was het dikke boek dat in zijn handen lag. De mooiste sprookjes van de gebroeders Grimm. Zijn ogen gingen over de illustratie van een prachtig meisje met lange, gitszwarte haren en een minuscule glimlach kwam op zijn lippen. Totdat hij in de verte weer hakken hoorde weerklinken en de glimlach verdween onmiddellijk. Aan het geluid kon hij afleiden dat het de hakken waren voor een speciale gelegenheid. En hij had gelijk. Harriet kwam de enkele trappen opgelopen die naar de living leidde en het eerste waar zijn oog op viel was de nauw aansluitende zwarte jurk die ze droeg. ’Hoe zie ik eruit?’ vroeg ze hem met die typische uitdagende ondertoon in haar stem en draaide eenmaal in het rond om zichzelf aan hem te tonen. ’Stralend.’ was zijn korte antwoord en hij sloeg het boek dicht om het vervolgens onder een kussen in de zetel te schuiven. Harriet kwam op hem af en stak haar slanke vingers naar hem uit om hem te gebaren dat hij moest rechtstaan. ’Vandaag is een belangrijke dag Topaz.’ Ze knipperde enkele malen met haar lange wimpers en tuitte haar roodgeverfde lippen samen. ’We houden een conferentie over genetische manipulatie. De vooruitgang die Joseph geboekt heeft slaat aan. Er komen enkele belangrijke mensen van over de hele wereld en ik mag hen toespreken.’ Ze nam zijn handen vast en kneep er enthousiast in terwijl ze hem dichterbij trok. Topaz hield zijn adem in, maar liet haar haar gang gaan. Niet dat hij veel andere keuze had. ’Het is van allergrootste belang dat jij je bedeesd houd hier. Je verlaat deze verdieping niet, wat er ook moge gebeuren.’ Voor een moment klonk haar stem strenger dan ervoren, bijna dreigend. Hij wist maar al te goed welke gevolgen eraan vast hingen. ’Och Topaz..’ zuchtte ze en je kon de serieusheid bijna van haar gezicht zien vallen. ’Waar heb ik jou toch aan verdiend?’ Ze bracht haar hand naar zijn kaak en trok hem wat korter naar zich toe, om vervolgens haar rode lippen tegen zijn wang te duwen en de living te verlaten.

Eenzaam en alleen bleef hij achter in de moderne living, het enige gezelschap dat hij had waren de personages in het sprookjesboek dat weer open over zijn schoot lag. Toe hij Sneeuwwitje voor de zoveelste keer uitgelezen had richtte hij zijn ogen naar de vloer onder hem en schakelde zijn X-ray vision in, waardoor hij recht door de vloer uit kon kijken. Hij staarde enkele verdiepingen naar beneden en zag hoe alsmaar meer en meer mensen de firma binnenstroomde. Een zachte zucht rolde over zijn lippen en genoot van het gevoel dat de recente injectie met zich meebracht.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.


Laatst aangepast door Topaz Albèga op za jul 02, 2016 3:00 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Howard Simpson
avatar
Aantal berichten : 62

Character Profile
Alias: Quantum
Age: 27
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   za maa 05, 2016 6:49 pm



"no time for doubts"

Een heleboel zorgen en emoties spookten door zijn hoofd terwijl de taxi hen richting de gigantische wolkenkrabber reed. De hele vlucht naar New York had hij zich zorgen gemaakt, en nu hij terug op het vasteland was, werd het alleen maar erger. Het hielp ook niet echt dat hij op een van de leerling-mutanten moest letten, maar het was voor zijn eigen veiligheid. Marshall was een telepaat, en het was heel interessant om zo iemand aan je zijde te hebben op dit moment. Zeker op de conferentie waar zij naar toe gingen. De jongen deed zich voor als zijn leerling-assistent, en dat was ook de enige reden dat hij mee naar binnen zou kunnen. Het bedrijf en onderzoekscentrum waar ze heen gingen, had ook een heleboel belangrijke en invloedrijke mensen gevraagd, mensen die mogelijks informatie konden hebben die nuttig zou zijn voor hen.

Het was dat Jean een te bekend figuur was dat ze aan hem hadden gevraagd of hij wou gaan. Plus, hij had de benodigde diploma’s om zijn aanwezigheid te verklaren. Hopelijk kon Marshall ook iets nuttigs ontdekken. Genetische manipulatie kon heel gevaarlijk zijn voor hun soort, mutanten. Als er mensen aanwezig waren die er mutanten mee wilden ‘genezen’, dan was het handig als ze dat op voorhand ook wisten. "Kun je alsjeblieft proberen om wat minder luid te denken, ik krijg hoofdpijn van jou", Zei Marshall ineens uit het niks. Howie zuchtte en keek de jongen zijdelings aan. "Sorry", Mompelde hij. De jongen draaide zich naar hem toe, keek hem even inspecterend aan. "Het komt wel goed, doctor Simpson", Begon hij, benadrukte de titel die hij inderdaad bezat maar nooit gebruikte. "Het enige wat op valt is je gigantische haar", Vervolgde hij met een grinnikje. Het was waar tho. Hij was keurig gekleed in een pak dat paste bij de gelegenheid, zijn haar daarentegen was zoals altijd die mega pluizige haardos, waar hij wel mee uit de boot zou vallen.

De taxi zette hen uiteindelijk af aan de voorkant van het gebouw. Howard trok zijn strikje recht, probeerde er zo rustig mogelijk uit te zien. Marshall, ook gekleed in een smoking, kwam naast hem staan en haalde even diep adem. Ze wisselden nog een blik, waarna ze naar binnen gingen en zich onder dompelden in de drukte. Het was een golf aan mensen die een woordje wilden wisselen, handen schudden, sommige vragen stelden. Marshall werd grotendeels genegeerd, maar dat was eigenlijk maar beter zo. De meeste gezichten zeiden hem niet veel, tot er ineens een grote blonde vrouw voor hem stond. Ze keek hem met de meest indringende blik aan, ook al was het onmogelijk dat zij wist wie of wat hij was. "Goeienavond, meneer..?" Begon ze vragend, haar wenkbrauwen lichtjes opgetild. "Doctor Howard Simpson", Antwoordde hij, terwijl hij haar hand schudde. "Bedankt voor de uitnodiging, ik kijk al uit naar uw toespraak", Zei hij beleefd. De vrouw trok één mondhoek kort op in een niet echt warme glimlach. "We zullen u niet teleurstellen, meneer Simpson", Zei ze, terwijl ze opnieuw de misse titel gebruikte, waarschijnlijk met opzet.

Harriet Jones liep weg, liet hem een beetje van zijn stuk geblazen achter. "Howard, ik heb iets ontdekt", Hoorde hij plots in zijn hoofd. Hij schrok zich een ongeluk, al wist hij het snel genoeg te verbergen. "Wat dan, Marshall?" Dacht hij, wetende dat de jongen het evengoed zou horen. "Ze houd hier iemand gevangen.. Eén van ons", Meldde de jongen, hij hoorde de walging in zijn stem. Even wist hij niet wat te zeggen. "We moeten hem hier weg halen", Klonk de stem van Marshall vastberaden in zijn hoofd. "En hoe wil je dat doen?" Vroeg hij een beetje onzeker.

"Ik vind wel een manier", Bromde hij, nog steeds even vastberaden als eerst. Stiekem deed hij een schietgebedje naar eender welke Goden er dan ook mochten zijn dat Jean besloten had om Marshall met hem mee te sturen. Hij was duidelijk veel zekerder van zichzelf dan hij op dit moment. "Je moet hen afleiden, ik ga op onderzoek uit", Zei hij vervolgens. "Wat als ze je betrappen?" Vroeg hij nog, maar de jongen stapte al langs hem heen. "Ik zeg wel dat ik verdwaald ben", Merkte hij nonchalant op, waarna hij verdween in de massa.


_________________

Science bitch!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Topaz Albèga
avatar
Deceased
Aantal berichten : 109

Character Profile
Alias: Tobias
Age: 4 (18) years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   za maa 05, 2016 8:24 pm

The way to have power is to take it
Haar slanke vingers liet ze kort over de zijkant van haar lichaam glijden, als poging om het stofje dat nauwsluitend tegen haar huid hing, nog wat te verstrakken. De juwelen in haar oren, rond haar hals en polsen maakte een duur klingelend geluid bij elke pas die ze zette. ’Om 16u begint uw collega met een korte introductie en tien minuten later bent u aan de beurt voor de toespraak. Bent u er klaar voor mevrouw Jones?’ De jonge gast keek Harriet met een zweem van ontzag aan in zijn ogen en wachtte met ingehouden adem op het antwoord dat hij zou krijgen. ’Zie ik eruit alsof ik er niet klaar voor ben dan?’ Een sarcastische maar zweemzoete lach galmde door de enorme gang die tot in de puntjes versierd was voor de gasten die langzaam maar zeker binnenstroomden. ’Kom kom, ga nu maar terug naar eender waar je werkt vanavond.’ ze maakte een afkeurend gebaar met haar handen en zette een stevige tred in de richting van de grote hal waar de gasten ontvangen werden.

Langs alle kanten werd ze begroet, kreeg ze complimentjes om haar uiterlijk en om de schitterende avond die ze georganiseerd had. De drukte was haast verstikkend, maar toch was de enorme zelfingenomen glimlach niet van haar gezicht te slaan. Op een gegeven moment werd haar aandacht getrokken door een enorm afro kapsel dat boven de massa uittorende. Meteen schoot er afkeurend een wenkbrauw in de lucht en James -voor een keer ook in een tuxedo- die zich bij haar had gevoegd deelde dezelfde uitdrukking op zijn gezicht. ’Eventjes polsen of hij hier vanavond thuishoort.’ sprak ze de brede man toe en liet hem even achter terwijl ze richting de man met het afro kapsel liep. ’Goeienavond, meneer..?’ sprak ze hem toe, duidelijk in vraagvorm. ”Doctor Howard Simpson.” vulde de man haar meteen aan en de verbazing stond toch wel op haar gezicht te lezen. Hoe kon iemand met zo een uiterlijk de titel ‘doctor’ verwerven? Een tikkeltje afstandig schudde ze hem de hand, maar kreeg het toch net zo ver om een mondhoek omhoog te trekken. ”Bedankt voor de uitnodiging, ik kijk al uit naar uw toespraak.” Harriet knikte kort. ’We zullen u niet teleurstellen, meneer Simpson.’ Voor een moment tuitte ze bedenkelijk haar lippen en liet haar blauwe kraaloogjes over de jongen gaan die hem vergezelde. Een afrokapsel, tattoeages op het gezicht, waar ging de wereld toch naar toe. Dat waren dingen die ze Topaz nooit zou toelaten. Niet dat iemand van de buitenwereld hem ooit te zien zou krijgen, want wettelijk woonde ze alleen in haar penthouse. Met een laatste geforceerde glimlach nam ze afscheid van het duo en begaf zich weer naar James.

’Ik ben benieuwd wat deze avond gaat brengen.’ zei ze tegen James toen ze zich weer bij hem voegde en liet haar blik afkeurend over de gasten gaan. ’Van wat ik tot nu toe heb gezien is het niet veel goeds.’ ze had het dan uitdrukkelijk over de mensen die ze gezien had, haar toespraak, daar zou niets mis mee zijn. Maar de mensen die ernaar kwamen luisteren daarintegen... ’Niet iedereen kan zoals jou zijn Harriet.’ fluisterde de man haar toe terwijl hij wat in haar richting leunde. ’Charmeur.’ fluisterde ze terug en griste een glas champagne van een plateau die net voorbij kwam. ’Dit kan ik wel gebruiken.’ Ze zette het glas kort aan haar lippen en trok subtiel aan het kostuumjasje dat James droeg alvorens ze hem met een uitdagende blik in haar ogen aankeek en richting de ruimte liep waar haar toespraak in een halfuurtje plaats zou vinden.





_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Marshall Eriksen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 198

Character Profile
Alias: Joker
Age: 17
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   za maa 05, 2016 11:14 pm


"you gotta run"


Een smoking, what the hell. Hij voelde zich net een pinguïn. Maar het was een vereiste geweest, hadden ze hem op het hart gedrukt. Bijna hadden ze nog met een of andere concealer zijn tattoos bedekt, maar dat had hij elke keer keihard geweigerd met zo’n brandende passie dat ze het uiteindelijk toch maar gelaten hadden. Als zijn tattoos weg moesten, dan moest Howard z’n haar er af, zo simpel was het. En uiteindelijk had hij zijn gelijk gehaald, duh. Een beetje ongemakkelijk bewoog hij zich heen en weer in de taxi. Het hielp ook geen fuck dat Howard zelf zo zenuwachtig was. Serieus, hoe oud was die man? "Kun je alsjeblieft proberen om wat minder luid te denken, ik krijg hoofdpijn van jou", Kon hij uiteindelijk toch niet laten om te zeggen. "Sorry", Mompelde de man terug. Marsh draaide zich even naar hem toe en nam zijn gedachten even in hem op. "Het komt wel goed, doctor Simpson", Zei hij, met nadruk op de officiële titel die de man had. "Het enige wat op valt is je gigantische haar", Zei hij nog met een grinnik, in een poging het ijs een beetje te breken. Howard glimlachte en Marsh merkte op hoe zijn gedachten toch een beetje kalmer werden.

En toen was de taxirit voorbij. Binnen de vijf minuten stonden ze binnen in een ruimte vol met andere pinguïns. Tot ineens de opperpinguïn op dook. Een lange, blonde vrouw met het uiterlijk van de slechte stiefmoeder in elk sprookje. Ze ging recht op Howie af, duidelijk met tegenzin om hem te begroeten. Judgemental bitch. Hij zou maar niet tegen de docent zeggen hoe ze over hem dacht. Dat ze ook afkeurend naar hem keek, miste hij niet, maar hij kon niks laten merken. Meer nog, er waren wel interessantere dingen die zijn gedachten binnen drongen. Iets over een of andere Topaz? Voorzichtig nam hij de gedachten in zich op, probeerde er wat meer over uit te zoeken.. Tot hij dus ontdekte dat het ging om een mutant, die ze als haar huisdier hier in het gebouw opgesloten hield. Hij moest moeite doen om niet gelijk over zijn nek te gaan. In plaats daarvan briefte hij Howard over zijn bevindingen, besloot ook gelijk dat ze in actie moesten schieten. Die jongen ging met hen mee naar Genosha vanavond, en daar zou hij persoonlijk voor zorgen.

Marsh liet Howie achter. Die zou sowieso teveel opvallen, of ja, zijn afwezigheid dan. De man stak met zijn haardos boven alles en iedereen uit, dat Harriet geval zou meteen merken dat hij er niet was straks. De jongen liep richting een dubbele glazen deur. Alsof hij daar moest zijn deed hij die open, liep de gang door en dook toen een andere gang in. Die liep hij ook door, op zoek naar een lift. Topaz, of hoe hij ook mocht heten, zat op de hele bovenste verdieping. Sowieso kon hij hem van die afstand wel bereiken, maar dat zou hem teveel inspanning kosten. In plaats daarvan was hij op zoek naar een andere medewerker, die misschien info had over hoe hij boven kon raken. Het piepende geluid van een lift gevolgd door de deuren die open gingen, deden hem wegduiken in een vergaderzaal, die nog open stond. Voetstappen op de gang kondigden de aankomst van iemand aan.

Voorzichtig liet hij zijn gedachten naar de persoon gaan, om te checken of hij iets meer wist. En dat was wel degelijk zo. De man heette Joseph, en was zowaar de leidinggevende figuur van de onderzoeken die ze hadden gedaan. De man die.. Topaz had gemaakt tot wie hij was? Voor zover hij het snapte, de gedachten van de man waren een grote warboel. Maar het belangrijkste was.. Dat hij zich schuldig voelde. Dat hij nooit voor Harriet had willen werken. Daarom durfde hij het ook aan om met iets meer kracht door zijn gedachten te gaan, iets sneller en iets dieper ook. Het gevaar bestond dat de man dat zou merken, maar misschien zou hij niet eens alarm slaan. De jongen zat dus inderdaad opgesloten in Harriet’s penthouse, dat op zich al moeilijk te bereiken was. Maar dat was het ergste nog niet.. Blijkbaar had de jongen injecties nodig om een reden die hij ook niet echt snapte, maar sowieso zouden ze die nodig hebben als ze de knul mee wilden nemen. Dus waren ze eigenlijk sowieso al gefuckt. Maar hij zou niet Marshall Eriksen zijn als hij toch niet zou proberen om Topaz op zijn minst te bereiken en hem even te kunnen spreken.

_________________

don't let me go, cause I will get lost again
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Topaz Albèga
avatar
Deceased
Aantal berichten : 109

Character Profile
Alias: Tobias
Age: 4 (18) years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   zo maa 06, 2016 12:05 am

Hij liet zijn ademhaling huiverend ontsnappen terwijl hij naar zijn spiegelbeeld keek. Vervolgens liet hij zijn ogen afzakken naar het potje met schmink dat op zijn lavabo lag en een nieuwe zucht ontsnapte tussen zijn lippen. Joseph draaide zijn gezicht en hield het in verschillende posities om te kijken of het niet té hard opviel. Hij voelde zich in ieder geval belachelijk, maar zoals altijd had hij toegegeven. De wil van Harriet was wet, en ze wilde niet dat de ongeneeslijke rode vlekken op zijn gezicht zichtbaar waren op zo’n belangrijke conferentie als vandaag. ’Maak je toonbaar.’ Hij spuugde de letterlijke woorden van zijn bazin bijna uit en knipte daarbij het licht van de spiegel uit waardoor de schaduwen over zijn oude gezicht dansten. Met bevende handen knoopte hij zijn witte hemd dicht, stopte het in zijn broek en trok daarna nog een vestje over het hemd heen. Zijn kostuum was heel klassiek, met brede broekspijpen en een jasje dat veel langer was dan dat ze tegenwoordig gemaakt werden. Maar hij voelde zich er goed in, al compenseerde het niet met de schmink op zijn gezicht.

Sinds kort had hij een wandelstok nodig als hij zich uit zijn kamer begaf, dus ook vandaag was die van de partij. Met elke stap die hij zette zocht hij ondersteuning bij het ding. Waar hij vroeger vijf minuten over deed, deed hij er nu tien over, zo ook om tot bij de lift te geraken die hem naar de juiste verdieping zou brengen. Een beetje wankel stapte hij het ding in en drukte op de knop waar een sierlijke, in goud gegraveerde 1 op stond en voelde hoe de machine in beweging kwam. Terwijl de lift afzakte keek hij in de spiegel die daar hing en haalde zijn hand door zijn grijze haren om ze nog wat extra naar achteren te leggen. Al snel kwam de lift tot stilstand en nam Joseph diep adem alvorens hij uitstapte. Hij had nog geen twee stappen gedaan voordat hij een vreemde kriebel door zijn lichaam en meerbepaald zijn gedachten voelde gaan. Een kriebel die hij verdomd goed kende en herinneringen aan zijn vrouw opwekte, maar nog meer aan Topaz. Hij zocht ondersteuning bij zijn wandelstok en hield kort zijn adem in. Was da tijd dan toch gekomen? Na enkele seconden waarin hij de gevoelens die het bij hem opriep onsuccesvol een plaats probeerde te geven, kwam hij weer in beweging en slofte wankel verder, de hoek van de gang om waar hij opeens een jongen zag staan. Joseph drukte zijn veel te grote bril weer wat feller op zijn neus en kneep zijn oogjes samen om een beeld van hem te kunnen schetsen, maar de afstand was nog te groot. ’Kan ik je helpen jongen? Deze gangen zijn niet voor onbevoegden.’ Begon hij vriendelijk maar met een duidelijke beving in zijn stem. De kans was groot dat dit de telepaat was die zojuist nog in zijn hoofd gezeten had. Als het een telepaat was in ieder geval, maar zijn vermoeden was groot.
Joseph Rutherford
Some birds aren't ment to be caged.


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Marshall Eriksen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 198

Character Profile
Alias: Joker
Age: 17
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   zo maa 06, 2016 11:50 am


"you gotta run"


Het gevoel dat hij eigenlijk met heel foute dingen bezig was, sloop door hem heen, maar ergens gaf het hem ook een kick. De kick die hij nodig had om alert te blijven op elk geluid om hem heen. Zo hoorde hij snel genoeg de lift, het belletje dat de aankomst op het verdiep aankondigde. Marshall sprong de eerste de beste deur in, wou toch eerst de gedachten van de persoon doorzoeken voor hij ontdekt werd. De man was al van leeftijd, liep met een wandelstok en.. Had keihard door dat hij in zijn gedachten zat te snuffelen. Damn, dat was toch wel een factor die hij niet had meegerekend. Joseph was duidelijk op de hoogte van mutanten en telepathie, want zijn gedachten gingen meteen daar naar. En naar Topaz, de jongen op het bovenste verdiep.

Al was dat ook wel een beetje zijn schuld, aangezien hij niet willekeurig in zijn hoofd zat, maar met een doel. Informatie over de jongen inwinnen. Even was hij er zo diep in verzonken, dat hij niet door had dat de man verder liep. Of ja, slofte, aangezien hij niet goed te been was. En plots stond hij oog in oog met hem. Aangezien de link van hun gedachten nog maar net gelegd was, pikte hij moeiteloos elke luide gedachte van de man op. Hij probeerde hem te identificeren, maar slaagde daar niet in. ’Kan ik je helpen jongen? Deze gangen zijn niet voor onbevoegden.’ Vroeg de man vriendelijk. Marsh dacht razendsnel na.

"Ik hoop dat u mij kan helpen, ziet u, ik werk bij de catering en ik moest naar de garage om een kist wijn te halen uit de wagen. Ik raakte wat verdwaald in dit gigantische gebouw. Kan u me zeggen waar de lift is?" Loog hij soepel. Een voordeel uit zijn verleden, goed kunnen liegen. Joseph zou hem wel moeten geloven, hij had immers een net pak aan, en hij was te jong om als gast op de conferentie te zijn. Hij kon evengoed dus een werknemer zijn. Ondertussen probeerde hij verdere info te winnen uit de gedachten van de man. Misschien kwam hij nog te weten waar die injecties te vinden waren, of toch wat de formule was. Die kon hij doorspelen aan Howie of Jamie, die zouden sowieso de vloeistof kunne reproduceren.. Als hij er al in slaagde om Topaz hier weg te krijgen dan.

_________________

don't let me go, cause I will get lost again
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Topaz Albèga
avatar
Deceased
Aantal berichten : 109

Character Profile
Alias: Tobias
Age: 4 (18) years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   wo maa 16, 2016 12:33 pm

Met wankele stapjes kwam Joseph dichterbij. Hij was geheel gefocust op de uitleg die de jongen hem zou geven en kneep zijn kleine oogjes halfdicht om zijn zicht wat scherper te stellen. ’De catering zegt u.’ Herhaalde Joseph zijn woorden terwijl hij ze op die manier ook in vraag stelde. Even hing er een stilte tussen hen, een stilte waarin Joseph opnieuw dichterbij kwam en de jongen op een antwoord wachtte van de oude man. ’Sinds wanneer dragen jongens van de catering zo een kostuum?’ Hij stond ondertussen recht voor de jongen en moest een beetje omhoog kijken om hem in de ogen te kunnen staren. Zijn ogen werden een beetje uitvergroot door het dikke glas van zijn bril, maar terwijl hadden ze ook iets alert maar zachtaardig. Joseph hief zijn vrije hand in de lucht en streek over de schouder van de jongen, om een kreukje glad te strijken. ’We weten beide dat je hier niet hoort te zijn, jongen.’ Joseph hield beide handen weer op de kop van de haas op zijn wandelstok en trachtte zijn evenwicht te bewaren. Zijn stem ging over in een soort van bezorgde fluistering en hij keek om zich heen alvorens hij begon te spreken. ’Ik weet niet wie je bent. Ik weet niet wat je bent, maar geloof me kiddo, dit is niet iets waar je in betrokken wil geraken.’ Joseph zijn vermoedens lagen hoog, dat de jongen een mutant was en dat ze om de een of andere manier van Topaz wisten. Maar god, het was echt beter als ze zich er niet in zouden moeien. Joseph wierp een blik op het gouden horloge dat onder de mouw van zijn kostuumvest uitkwam en liet een zucht over zijn oude lippen rollen. Nog twintig minuten en de toespraak van Harriet begon. Als hij niet aanwezig was zouden eerst de security naar hem opzoek komen en na de toespraak zou Harriet zelf het heft in handen nemen. Dat was iets wat hij ten alle tijden wou vermijden. ’Kom, dan begeleid ik je terug.’ Het klonk bevelend, maar ook met een zweem van angst erdoor. Dit was het beste wat hij kon doen, zowel voor zichzelf als voor Topaz. Al twijfelde hij toch wel grotendeels aan dat laatste…
Joseph Rutherford
Some birds aren't ment to be caged.


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Marshall Eriksen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 198

Character Profile
Alias: Joker
Age: 17
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   wo maa 16, 2016 1:23 pm


"you gotta run"


Wat was dat met oude mensen en hun weigering om ook maar iets te geloven dat uit de mond kwam van iemand die zoveel jonger was als hun. Alsof ze zoveel wijsheid bezaten. Alsof ze alles wisten. Serieus, als oude mensen zo slim waren, waarom maakten zij dan alle beslissingen die ook zo vaak uit draaiden op oorlog of ruzie of eender wat. Zijn vader was een so called ‘volwassene’ geweest en kijk waar het hem had gebracht. Juist ja. Dood en begraven omdat hij zo nodig een gok- en drankverslaving moest hebben. ’De catering zegt u.’ Herhaalde de oude man, terwijl hij dichter kwam gestapt. Marsh deinsde niet voor hem terug. ’Sinds wanneer dragen jongens van de catering zo een kostuum?’ Vroeg hij hem, retorisch, aangezien het wel al lang duidelijk was dat hij door de mand was gevallen. Fuck, wist hij veel, al die pinguïn kostuums leken op elkaar. Daarom hield hij zijn mond maar, keek onverschrokken in de ogen van Joseph. ’We weten beide dat je hier niet hoort te zijn, jongen.’ Zei de man, die zich ondertussen weer vast klampte aan zijn stok.

’Ik weet niet wie je bent. Ik weet niet wat je bent, maar geloof me kiddo, dit is niet iets waar je in betrokken wil geraken.’ Zei hij zacht fluisterend, waarschijnlijk bang dat iemand hem zou horen. Marshall bleef nog steeds zwijgen, een vastberaden trek om zijn lippen. 20 minuten, volgens Joseph. 20 minuten voor ze naar hem op zoek zouden gaan. ’Kom, dan begeleid ik je terug.’ Zei hij bevelend, maar hij was niet onder de indruk. Hij bleef gewoon staan, als een rots. "Dat is niet wat er gaat gebeuren, Joseph", Zei hij even autoritair als koppig. Daarmee bevestigde hij nu ook wel dat hij een gedachtenlezer was, hoe zou hij anders de naam van de oude man weten? Daarom deed hij er nog een schepje bovenop.

"Twintig minuten zegt u. Dat is meer dan genoeg tijd", Zei hij, zijn stem wat verlagend, niet om het echt dreigend te doen klinken. Meer om te tonen dat hij het ook echt meende. Hij kon de man zo uitschakelen, al twijfelde hij of hij dat zou overleven. Dat had je ook met oude mensen. Ze waren zo fragiel als iets. Een stevige tik tegen zijn nek zou hem meer dan alleen buiten bewustzijn helpen. Het zou zijn einde kunnen betekenen. "Topaz gaat met mij mee vanavond", Zei hij, tactisch omdat hij de man nu sowieso liet denken dat hij alleen was. Hoopte hij. "Hoe dan ook", Benadrukte hij. "Nu is het uw keuze of u mij daar bij in de weg wil staan", Zei hij, nu wel een tikkeltje dreigender misschien, maar hij had ook maar een beperkte tijd. God wist wat Harriet zou doen na haar toespraak..

_________________

don't let me go, cause I will get lost again
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Topaz Albèga
avatar
Deceased
Aantal berichten : 109

Character Profile
Alias: Tobias
Age: 4 (18) years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   vr apr 08, 2016 11:33 am

En wat was dat met jongeren die tegenwoordig niet bang meer waren om hun mond open te trekken tegen iemand die hoger gepositioneerd stond als hen. Joseph Rutherford was een gekende naam binnen de wetenschappen van genetische manipulatie, en als de jongen daar uit zichzelf iets van af wist, dan kon hij het vast en zeker uit zijn hoofd lezen. Hij was niet iemand die zich hoger achtte als anderen, integendeel. Joseph was een van de weinigen die er nog tijd en moeite voor nam om studenten te begeleiding in de praktijk en hen klaar te stomen voor het risicovolle beroep dat hen te wachten stond. Sommigen noemden hen een ‘kindervriend’, anderen verklaarden hem voor ‘gek’ om er op zijn leeftijd nog zoveel werk in te steken. Maar het was de jongere generatie die hen in de toekomst moest representeren, dus dat was hetgeen hij al deed zowel vóór als na Topaz. ”Dat is niet wat er gaat gebeuren, Joseph?” Hij kneep zijn kleine oogjes samen en bestudeerde de jongeman die voor hem stond en zocht houvast aan zijn wandelstok. ’Ohnee?’ vroeg hij op een rectorische manier en drukte zijn bril wat meer naar achteren op zijn neusbrug. Zijn vermoedens werden op deze manier ook in een keer bevestigd: Hij had te maken met een gedachtenlezer. ’Vertel me dan eens jongeman, wat gaat er hier wel gebeuren?’ Hij probeerde zich wat groter op te stellen, trok zijn knokige schouders naar achteren. Maar dat was een houding die hij omwille van zijn lichamelijke toestand niet lang kon volhouden. Naast het vermoeden dat hij een gedachtenlezer was had hij nog een vermoeden: Topaz. Hij kon haast voelen dat de bevestiging van dat tweede vermoeden ook niet meer lang op zich zou wachten.

”Twintig minuten zegt u. Dat is meer dan genoeg tijd.” Joseph staarde nogmaals naar zijn gouden horloge dat half verscholen ging onder zijn brede mouw. Het was vreemd, om na al die jaren weer iemand in je hoofd te hebben. Hij was lang niet goed genoeg getraind meer om hem af te weren, en eigenlijk…eigenlijk ondernam hij er ook niet veel pogingen toe. ”Topaz gaat met mij mee vanavond.” Joseph zijn ogen schoten op naar de jongen die de woorden uitsprak en zo ook inderdaad zijn tweede vermoeden bevestigde. ”Hoe dan ook.” En toen knikte hij, bevestigend, gaf waarschijnlijk een antwoord dat de jongen zelfs niet in zijn hoofd had kunnen horen aankomen. Hij draaide de knop om in zijn hoofd, een keuze waarvan hij het grote gevolg voor zichzelf kende. Dit was het moment waarop hij vier jaar gewacht had, dit was een kans die hij niet mocht laten schieten. Een kans om Topaz voor eens en voor altijd uit de greep van Harriet te krijgen. ’Ik zal je niet in de weg staan jongen.’ Zijn handen begonnen te beven en hij moest zijn voeten wat breder zetten om zijn evenwicht te bewaren. ’Je zal vast wel in staat zijn om Harriet en vooral de bewaking die voor haar werkt te omzeilen..’ Opnieuw drukte hij de bril op zijn neus. Als de jongen hier alleen was, vond Joseph het vanzelfsprekend om hem hoog in te schatten. Want enkel als telepaat zou je in deze missie niet geraken waar je moest zijn. ’..maar vergeet niet dat Topaz ook een obstakel op zich is.’ Hij keek de donkerharige jongen met een oude, wijze blik op zijn gezicht aan en knikte. ’Haal hem hier weg, alsjeblieft.’ Joseph deed een stapje opzij en hield zichzelf vast aan een tafeltje dat ook op de gang stond. Zijn maag leek om te draaien door het besef wat hij kreeg. Dit was een avond die de geschiedenis in zou gaan, een avond waar het leven van de ene eindigde, en van de andere begon.
Joseph Rutherford
Some birds aren't ment to be caged.


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Marshall Eriksen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 198

Character Profile
Alias: Joker
Age: 17
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   za apr 30, 2016 1:17 pm


"you gotta run"


Ondanks dat hij in het hoofd van Joseph kon kijken, waren de intenties van de man hem niet duidelijk. Hij kon wel horen wat hij dacht, maar daarmee wist hij nog niet waarom hij het precies dacht. Wat de man er toe aan zette om die dingen te denken. Hoewel hij ergens wel vermoedde dat hij met de oudere man geen problemen zou krijgen, vertelde zijn koppige houding hem iets anders. Joseph werkte hem tegen, al wist Marsh dus niet waarom. Wat hij wel wist, was dat de tijd tikte en dat hij actie moest ondernemen. Hoewel hij een redelijk zwaar verleden had, en hij al veel dingen had gedaan waar hij spijt van had momenteel, stond moord niet op het lijstje. En dat wou hij liever zo houden ook.

Daarom probeerde hij hem met woorden te overtuigen, al klonk het ook wel dreigend. Ondertussen bleef hij zijn gedachten volgen, gewoon om voorbereid te zijn als hij het misschien in zijn hoofd haalde om iets geks te doen. Alleen, wat hij vond, verbaasde hem wel. Blijkbaar was hij niet de enige in het leven van de geleerde die gedachten kon lezen. Maar daar mocht hij nu niet op focussen. Hij moest Topaz vinden en hem weg halen. ’Ik zal je niet in de weg staan jongen.’ Klonk het verlossende antwoord van Joseph. Bijna liet hij zijn strenge, iets dreigende houding varen om opgelucht adem te halen, maar hij kon er aan weerstaan. De man mocht zich niet gaan bedenken nu, anders viel het plan alsnog in het water.

Wat was dat met oude mensen en goeie raad geven? Want serieus, daar had hij ten eerste geen tijd voor en ten tweede ook geen zin in. ’Je zal vast wel in staat zijn om Harriet en vooral de bewaking die voor haar werkt te omzeilen,maar vergeet niet dat Topaz ook een obstakel op zich is.’ Vertelde hij. Oh, het was op zich wel een compliment, wat het hele ding dan ook weer een beetje beter maakte. ’Haal hem hier weg, alsjeblieft.’ Knikte de man hem nog toe, stapte toen uit de weg zodat hij verder kon lopen, richting de liften. "U maakte de juiste beslissing", Zei hij nog, iets zachter dan daarnet misschien. "Een prettige avond nog, professor Rutherford", Zei hij, alsof hij net een heel casual gesprek had afgesloten.

Marshall stapte de man voorbij met ferme passen, een soort verbeten houding om deze missie te doen slagen koste wat het kost. Zolang Howard zichzelf niet te diep in de problemen werkte, zou het wel goed komen. De jongen drukte op het knopje van de lift, zo’n duur ding dat duidelijk niet door gasten werd gebruikt. De liftmuziek, die normaal rust zou moeten uitstralen, fokte hem alleen maar meer op. Twintig minuten was niet veel, en Joseph had ergens wel gelijk gehad over Topaz.. Die zou niet weten wat hem overkwam, waardoor hij dicht zou kunnen klappen.

Helemaal op het bovenste verdiep bleef hij staan voor een dubbele glazen deur. Op slot wel. Marsh legde zijn hand lichtjes tegen het glas, sloot zijn ogen en zocht naar het bewustzijn van de jongen, die ergens daar binnen moest zitten. Hij kwam in aanraking met gedachten, gevoelens, verwarring. Het was de jongen, hij wist het zeker. Het moest wel. Hij was niet zo ver gekomen om nu nog te falen. "Topaz? Kun je me horen?" Communiceerde hij voorzichtig, verwachtte elk moment dat er een alarm zou af gaan of iets dergelijks, waardoor het hele gebouw op lockdown zou komen te staan.

_________________

don't let me go, cause I will get lost again
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Topaz Albèga
avatar
Deceased
Aantal berichten : 109

Character Profile
Alias: Tobias
Age: 4 (18) years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   zo mei 01, 2016 2:41 pm

Marshall moest een stroom aan informatie binnenkrijgen toen Joseph hem uit het niets een soort van toestemming gaf, hem haast aanmoedigde om Topaz hier weg te halen. Het was een knop die hij in zijn hoofd had omgedraaid, en er gingen zoveel meer redeneringen en motieven achter schuil dan dat Marshall kon filteren uit zijn gedachten. Maar naast die informatie, stuurde Joseph hem ook een soort van ‘route’ door, eentje die hem regelrecht naar de bovenste verdieping -de penthouse- zou begeleiden aangezien de oude man fysiek al lang niet meer meekon. Hij maakte hem ook ongeveer duidelijk waar hij bewaking kon aantreffen en gaf hem ook in een keer door dat er een soort van bewakingssysteem was. Eentje waarvan Joseph wist dat hij er wás, maar niet precies welke, aangezien Harriet enkel haarzelf en James ermee toevertrouwde. Er was te weinig tijd om het hem allemaal mondeling te vertellen, dus sloot Joseph zijn ogen en focuste zich op de belangrijkste dingen, die hij op die manier de jongen voor hem probeerde bij te brengen. ”U maakt de juiste beslissing.” Met een doffe, uitgeleefde blik in zijn ogen keek hij de getatoeëerde jongeman weer aan en slikte kort. ’Zorg ervoor dat ik hem niet voor niets maakte.’ Meer had de jongeman niet nodig en hij knikte Joseph kort toe met een ondoorgrondbare blik in zijn ogen. ”Een prettige avond nog, professor Rutherford.” Het bracht kippenvel op zijn armen teweeg, niet enkel omwille het feit dat de jongen hem aan zijn vrouw deed denken, maar eerder omdat dit wel eens evengoed zijn laatste avond kon zijn. ’Wat…’ riep Joseph hem nog toe, maar Marshall was al om de hoek verdwenen. Joseph nam extra grip op zijn wandelstok en strompelde wat vooruit. ’Wat is je naam?..’ Het kwam er als een fluistering uit, samen met zijn adem die hij uitblies. Zijn blik richtte hij somber naar de grond, maar niet voor lang want achter hem weeklonken opnieuw voetstappen. Voetstappen die niet van de jongen waren, want die was ondertussen op weg naar de penthouse van Harriet. ’Joseph?’ De zware stem van James, en de oude man wierp een blik over zijn schouder. Aan de blik van James stond pure argwaan af te lezen. Waarschijnlijk had Harriet hem beveelt om te komen polsen waar de oude man bleef, maar de manier waarop Joseph in de gang stond voorspelde niet veel goeds. Hij keek James met gepijnigde en rooddoorlopen ogen aan, volledig het tegengestelde van zijn rustgevende blik die hij anders had. James wisselde een verwarde blik uit met de andere man die bij hem was, en begreep vrij snel daarna wat er aan de hand was. ’Met wie sprak je?’ dreigde hij Joseph toe en maakte zich nog breder dan hij al reeds was. ’The lord and saviour.’ spuwde Joseph hem op zijn buurt bijna toe, en James begon te trillen van woede. ’De lift!’ riep hij zijn kompaan toe met een bijhorend handgebaar. Maar nog voor de man richting de lift kon rennen gooide Joseph zijn wandelstok in de lucht, liet het hout door zijn hand naar boven schuiven en klemde het vervolgens op het uiteinde vast. Met een soepele zwaai hanteerde hij de wandelstok als een soort knuppel en liet de kop van de haas recht tegen het gezicht van de man aankomen. De man verloor zijn evenwicht, moest zich met een hand aan de muur van de gang vasthouden en greep met zijn andere naar zijn neus, die ondertussen was beginnen bloeden. De handen van James sloten zich op een agressieve manier rond de hals van Joseph en hij tilde de oude man enkele centimeters boven de grond. ’Jouw laatste uren hebben geslagen mannetje. Chris, ga!’ De bloedende man begon weer te bewegen, en zette de achtervolging op Marshall in door in de tweede lift te springen en ook richting de bovenste verdieping te gaan. James, op zijn beurt, nam zijn bieper en bracht zo snel hij kon Harriet op de hoogte.
Joseph Rutherford
Some birds aren't ment to be caged.


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Topaz Albèga
avatar
Deceased
Aantal berichten : 109

Character Profile
Alias: Tobias
Age: 4 (18) years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   zo mei 01, 2016 3:58 pm


Radioactive
I'm waking up to ash and dust. I wipe my brow and I sweat my rust. I'm breathing in the chemicals. I'm breaking in, shaping up, then checking out on the prison bus. This is it, the apocalypse. I'm radioactive, radioactive.
Zijn blik stond op oneindig, het sprookjesboek lag dichtgeklapt op de zetel waar hij zojuist nog had gezeten, de wolken aan de hemel dreven langzaam voorbij. Niets verklapte dat vandaag anders zou zijn dan alle andere dagen, zelfs niet het feit dat er honderden mensen in het bedrijf van Harriet aanwezig waren. Conferenties of bijeenkomsten van belangrijke mensen -zoals ze zichzelf altijd noemde- kwamen wel vaker voor en voor Topaz waren het de enige dagen waarop dat hij rust had. Het waren dagen waarop hij niet in de gevechtruimtes moest doorbrengen, dagen waarop hij zichzelf volledig in de hand kon houden doordat hij zijn mutaties niet verplicht, en voor een ‘slecht’ doeleinde moest gebruiken. Slecht in zijn ogen dan, wat voor Harriet was het enkel goed. Topaz stond vlak voor een van de vele enorme ramen in de living en staarde recht naar beneden, naar de vele straten van New York, de auto’s die haast mieren leken en de gele bussen die wat weghadden van rupsen. Het was zo vreemd, het verschil van naar beneden kijken, of recht voor zich uit. Het was een wereld van verschil, een lijn tussen natuur en mensheid. Hij ademde zijn warme adem uit tegen de binnenkant van het glas, en tekende met zijn vinger een simpel stekkenmannetje in de condens op het raam. Toen hij een stap naar achteren deed, leek het alsof het mannetje op de wolken liep. Vrij om te gaan waar hij wilde. Een iets wat Topaz al lang had opgegeven: de strijd naar vrijheid. Hij draaide zich om, wandelde weer naar het midden van de living en sloot voor een moment zijn ogen, ademde diep in en voelde de Alfa-deeltjes zo in zijn lichaam stromen. ”Topaz? Kun je me horen?” Geschrokken opende hij zijn ogen, die onmiddellijk helderblauw oplichtten. Het was een onbekende stem, eentje die hem gevoelens bezorgde die hij niet kon plaatsen. Verstard bleef hij staan, keek in het rond om te zien of er iemand in de living was, maar zelfs met zijn infrarood ingeschakeld kon hij niets waarnemen. Op de tippen van zijn tenen sloop uiteindelijk hij de kleine trappen af die vanuit de zithoek waar hij gezeten had, naar het grotere deel van de living leidde. Eens hij daar was, keek hij naar de gezandstraalde, dubbele glazen deur. Er was een donker silhouet te zien, en een nog duidelijkere hand doordat de persoon die tegen het glas had gedrukt. Zonder enige moeite zou hij doorheen het glas kunnen kijken, maar iets in hem hield hem tegen. Bang voor de gevolgen als Harriet hierachter zou komen. Er was nog nooit een vreemd persoon in de penthouse geweest, of toch niet zonder haar begeleiding. ’Ga weg.’ bracht hij met een trilling in zijn stem uit en hurkte neer achter de livingtafel, als poging om zich wat te verstoppen, aangezien de jongen net zoals Topaz zelf ook in staat zou zijn om beweging doorheen het ondoorzichtige glas te kunnen waarnemen. Bij die woorden hoorde hij een bekende ping, het teken dat de lift op de gang was gearriveerd en er elk moment iemand uit zou kunnen verschijnen. Met alles wat hij in zich had hoopte hij dat het Harriet was, zodat ze kon zien dat dit niet zijn fout was, dat hij braaf was, dat hij niet probeerde te ontsnappen. Maar de voetstappen klonken te zwaar, net zoals de stem die doorheen de gang galmde. ’Stap bij de deur vandaan.’ Topaz hield zijn adem in en kon het uiteindelijk toch in zichzelf opbrengen om doorheen de muren te kijken, naar het tafereel dat zich op de gang afspeelde. Chris, het schoothondje van James stond daar, zijn gezicht vol bloed, de spieren in zijn lichaam opgepompt van woede. Net op het moment dat de man een stap in de richting van de jongen deed, klonk er een oorverdovend lawaai, een soort van sirene die onherroepelijk begon te loeien. Hij kneep zijn ogen dicht en sloeg zijn handen over zijn oren, keerde zijn lichaam als het ware binnenstebuiten en verstopte zich zoals een slak in zijn huisje van carbonadium. Zijn transformatie was niet het enige mechanisch gezoem dat weerklonk. Enkele seconden later kwamen er ijzeren rolluiken uit het plafond in de living en sloten alle ramen af. In een mum van tijd was het pikdonker op de bovenste verdieping van de wolkenkrabber. Totdat een soort van oranje-achtig noodlicht aansprong en er even later doffe slagen op de gang weerklonken. Topaz beefde, legde zijn hand op de plooi bij zijn elleboog en bidde dat het een fout was in de injectie. Dat hij aan het hallucineren was, dat er niet écht een vreemd persoon op de gang stond -met wist hij veel welke intenties- en dat Chris hem niet écht in elkaar zou slaan.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.


Laatst aangepast door Topaz Albèga op za jul 02, 2016 3:03 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Topaz Albèga
avatar
Deceased
Aantal berichten : 109

Character Profile
Alias: Tobias
Age: 4 (18) years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   zo mei 01, 2016 5:33 pm

The way to have power is to take it
Mensen weken aan de kant als ze voorbij kwam. Ze kreeg blikken toegeworpen vol bewondering, admiratie, ontzag, maar het meeste van de blikken waren vol jaloezie en haat. Niet dat Harriet zich daar iets van aantrok, integendeel, het maakte haar sterker, gaf haar de kracht om door te doen met wat ze bezig was, en nog veel meer dan dat. Tegen de tijd dat ze in de zaal was aangekomen waar de conferentie zou doorgaan, was haar glas cava leeg en zette ze het soepel op de plateau van een bediende die voorbij kwam. Haar ijskoude ogen richtte ze op de enorme klok aan de muur en zag dat het ondertussen nog maar slechte vijf minuten was tot het moment dat Joseph de conferentie zou inleiden met zijn toespraak alvorens Harriet het zou overnemen van hem voor het echte werk. Maar de ouder man was in de verste verte niet te bespeuren. Vol elegantie baande ze zich een weg tussen de ronde tafels die allemaal al bezet waren met belangrijke mensen door en liep de enkele trappen op naar het podium, waar ze later het volk zou toespreken. ’Waar is Joseph?’ sprak ze een van de verantwoordelijke technici toe in -duidelijk geïrriteerde- fluistertoon en draaide zich met haar rug richting het publiek. ’Geen idee, hij zou hier elk moment moeten aankomen.’ Harriet rolde denigrerend met haar blauwe ogen die ondertussen ijsvuur leken te spuwen. ’Alsof ik dat niet weet. Kom, ga James zoeken en zeg hem dat Joseph laat is, hij weet wel wat te doen.’ ’Maar mevrouw Jones, ik..’ sprak het meisje en drukte haar oortje wat beter in haar oor en zette haar pet rechter. ’Maak dat je onder m’n ogen uit bent, ik regel het hier wel.’ Het meisje liet de kabels waar ze mee bezig was vallen en verdween in de coulissen, op zoek naar James.

Harriet had zich omgedraaid, nam plaats achter de rostrum in het midden van het podium en liet haar blik in het rondgaan. Alle ogen stonden op haar gericht, en een kleine, zelfingenomen glimlach verscheen op haar lippen, verdoezelde in een oogopslag haar onzekerheid omtrent de afwezigheid  van Joseph. Aan de blik van de luisteraars was te zien dat ze verward waren om Harriet te zien in de plaats van Joseph, omdat het een gekend iets was dat hij de conferenties altijd inleidde op die typische manier van hem. ’Beste collega’s van de wetenschap.’ begon ze met een kleine grijns op haar lippen en keek doordringend in het rond, liet haar blik even hangen op de man die zich eerder had voorgesteld als Doctor Howard Simpson. ’In eerste instantie wil ik jullie allen van hartelijk welkom heten vandaag, op de eerste conferentie omtrent radioactiviteit van Jones Industries. Laat voor even jullie gemoederen tot rust komen en genieten van de dingen die ik hier vandaag voor jullie in petto heb.’ Met haar slanke vingers reek ze naar de microfoon en richtte die een beetje meer haar kant op. ’Daarnaast kunnen jullie ook duidelijk zien dat ik niet Joseph Rutherford ben.’ Enkele mensen in de zaal gniffelden en Harriet rolde geamuseerd met haar ogen. ’Professor Rutherford moest zich op het allerlaatste moment excuseren om iets wat in mijn ogen een geldige reden was om mij wat extra tijd hier achter de microfoon te gunnen.’ Ze mocht het verbaal dan wel opnemen voor Joseph, maar in haar gedachten had ze hem al lang vermoord. Waarom kwam die oude man nu net vandaag te laat? Harriet klikte op een knopje aan de rostrum en de eerste dia van de voorstelling werd op het doek achter haar geprojecteerd, het gevarenteken van radioactiviteit. ’Ik heb vandaag menig bekende gezichten gezien, wat niet gek is aangezien grotendeel van jullie niet voor de eerste keer hier in mijn paleis aanwezig zijn. Maar ook heb ik vandaag vele nieuwe gezichten gezien. En dat is niet voor niets. Voor het eerst sinds jaren hebben we een grote stap in de richting van innovatie gezet, we hebben namelijk ons interesseveld uitgebreid. Jones Industries heeft sinds kort niet enkel genetische manipulatie, maar ook radioactiviteit op het menu staan.’ Op een volgende dia verscheen een schema over het verval van radioactief afval. ’Ingewikkelde formules over het uiteenvallen van radio-isotopen, halfwaardetijden, elektronenvangsten..’ begon ze op te noemen met een diepe frons op haar voorhoofd en maakte met haar hand een wapperend gebaar. ’En dat allemaal ten koste van de natuur, die mooie natuur die ons zo veel te bieden heeft en wij niets anders doen dan het te vernietigen. Nee, zo kan dat niet verder. Zo zal het niet verder!’ Nog een klik, en een dik, rood kruis verscheen doorheen de afbeelding op de diavoorstelling. ’Wat als..’ begon ze, en plaatste haar handen aan weerszijde van de microfoon, boog wat voorover. ’..we radioactieve materie konen filteren? Wat als we van radioactief afval enkel afval konden maken? Wat als we het radioactieve eruit konden halen en het konden gebruiken voor een groter, beter geheel? Wat als we de wetten van de natuur konden keren en van iets slechts iets goeds konden maken?’ Ze zag de gefronste voorhoofden van de mensen die naar haar luisterden en haar ogen werden groot door het gevoel van mensen in haar macht te hebben. Ze opende haar mond om verder te gaan, totdat de bieper die verscholen zat achter het bandje van haar jurk, begon te zoemen. Onmiddellijk verdween die ingenomen grijns op haar gezicht, en trok ze bleek weg, werd nog witter dan ze eerst was. De bieper stond aangesloten op één persoon, op James. En hun afspraak was om die enkel te gebruiken in tijden van échte nood. Topaz. Harriet haar ogen werden groot, en ze rechtte gespannen haar schouders. ’Excuseer..’ zei ze met een beving in haar stem, draaide zich met een ruk om en rende als het ware het podium af, verdween door een enorme deur naar een gang die enkel toegestaan was voor bevoegd personeel.

De deur van de controlekamer vloog open en Harriet bleef voor een moment met een verzwaarde ademhaling in de deuropening staan. ’Mevrouw Jones, wat is er aan de hand?’ sprak een van de mannen in de kamer haar toe en zette zijn koptelefoon af. ’De beelden van de penthouse!’ riep ze als het ware uit en gebaarde streng naar een van de mannen om op te staan uit zijn stoel achter de monitoren. Een plaats die zij onmiddellijk innam en met haar ellebogen op het blad van de tafel leunde terwijl de andere man naast haar ijverig op zoek ging naar de beelden van de bovenste etage. Achter haar werden blikken uitgewisseld, iets dat Harriet haast leek te voelen en hen beval om de ruimte te verlaten. Met een klap viel de zware deur van de controlekamer dicht en bleven enkel zij en een van de werknemers achter. ’Kan dat een beetje vlotter, ja? Je doet er bijna een decennia over.’ de man zijn vingers schoten over het klavier terwijl hij op zoek ging naar de beelden die de camera’s op de bovenste etage van de wolkenkrabber registreerde. Beelden die normaal niet door hen gecontroleerd werden aangezien het de woning van Harriet zelf was. ’Uw vingerafdruk, mevrouw..’ vroeg de man haar voorzichtig en gebaarde naar het schermpje waar Harriet prompt haar wijsvinger op liet neerkomen en daarbij ook de beelden beschikbaar maakte. Ze snakte naar adem en sloeg een hand voor haar mond toen ze de jongen met de tattoeages voor de glazen deur zag staan die naar haar persoonlijke living leidde. Aan de andere kant van de deur zag ze Topaz zitten, in zijn robotvorm, verscholen achter een tafel. ’Lockdown..’ fluisterde ze en nam haar handen in elkaar om het beven tegen te gaan. ’Excuseer? Wat bedoelt u mevr..’ ’Lockdown!’ krijste ze op het moment dat ook Chris in beeld kwam doordat hij uit de lift stapte. Wat was er gebeurd? Waar was James? Waar was Joseph? Wat deed de jongen die ze eerder gezien had aan de deur die naar haar living leidde? Haar gedachten sloegen op hol, maar éen naam bleef alsmaar terugkeren: Topaz. Ze klepte een plastieken huls omhoog die op zijn beurt een rode knop deed ontluiken. Een knop die vervolgens met brute kracht door Harriet haar vuist ingedrukt werd, en op zijn beurt een loeiende sirene liet afgaan over heel het gebouw. Alle ramen werden gesloten, uitgangen werden geblokkeerd. Niets of niemand zou binnen of buiten gaan bij Jones Industries. Niet zolang de controlekamer onder haar toezicht bleef. Ze nam de hoorn van de telefoon in de controlekamer in haar handen en toetste het nummer van James, totdat de deur van de controlekamer weer geopend werd en ze een tweede bekend gezicht zag. Howard Simpson.



_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Howard Simpson
avatar
Aantal berichten : 62

Character Profile
Alias: Quantum
Age: 27
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   zo mei 01, 2016 10:55 pm



"no time for doubts"

Afleiden. Simpel gezegd maar moeilijk gedaan. Hoewel Marshall nu toch wel de grootste risico’s nam, hij moest zichzelf hier als het ware in vol zicht kunnen ‘verstoppen’ voor de priemende blikken van de blonde bedrijfsleidster. Slash gevangenisbewaardster dus, als hij Marsh mocht geloven. En dat deed hij wel, zonder enige twijfel. Hopelijk was hij wel de enige telepaat in de zaal vanavond, anders zou hij wel heel makkelijk prijs geven hoe hard hij de blondine eigenlijk verafschuwde. Ergens was dit ook wel de ideale manier om haar eventjes op d’r plek te zetten. Als het plan slaagde dan wel. Maar daar had hij wel vertrouwen in, op de een of andere manier.

Ondertussen, terwijl hij afwachtte op de speech, sloeg hij een praatje met een man die toch zeker tien jaar ouder was dan hem. Het ging over van alles en nog wat, maar vooral over de wetenschap dan natuurlijk. De man deed onderzoek naar kinetische energie, en normaal zou dit gespreksonderwerp hem helemaal in beslag hebben genomen.. Maar nu lukte dat eventjes niet. Hij bleef wel netjes luisteren en knikken, een proces waarbij zijn immense haardos lichtjes van voor naar achter wiebelde.

Het was pas toen Harriet het podium op klom, dat het gesprek stil viel en ze elkaar met een beleefd knikje verlieten. Howard ging wat op de achtergrond staan, maar bleef natuurlijk wel doen alsof hij geïnteresseerd zou luisteren. ’Beste collega’s van de wetenschap.’ Begon de blondine, waarna ze haar blik door het publiek liet gaan. Een rilling liep over zijn rug heen, maar hij behield zijn rustige houding. Al voelde het alsof hij aan de binnenkant uiteen zou spatten van de spanning. De speech ging door en door, en ergens begon hij wel zenuwachtig te worden. Niemand wist immers wat ze na haar toespraak van plan was. Marshall’s tijd kortte in en snel ook.

Al was het nu misschien wel al helemaal te laat. Ineens, uit het niks en zonder enige zichtbare reden, trok ze helemaal wit weg. Ze staakte haar bewegingen, waarna ze zich gespannen en snel terug trok van het podium. Was ze misselijk of was er meer aan de hand? Howard zette zijn lege glas op een tafel en liep richting de enorme deur waar zij door verdwenen was. Die was in alle paniek gewoon open en onbewaakt gebleven. De mannen die er eerder bij hadden gestaan, waren haar waarschijnlijk in allerijl gevolgd.

Zijn hart bonsde zo hard in zijn keel dat hij dacht dat hij een hartaanval zou krijgen. Serieus, hoe bleef Marshall hier zo rustig onder? Howie liep een hoek om, zag drie mannen op de gang staan. Mannen die zich met een ruk naar hem keerden. "Hé, wat moet dat daar?" Riep een van de mannen kwaad en dreigend. Bijna draaide hij zich om om weg te rennen, maar op dat moment zag hij de deur van de kamer waar ze voor stonden open gaan. Nog twee mannen kwamen buiten en.. Daar zag hij het blonde haar van Harriet, in wat op een controlekamer leek met allemaal schermen.

Daar moest hij dus zijn. Het enige wat tussen hem en zijn doel stond.. Waren vijf kleerkasten en een zware deur die je blijkbaar alleen maar kon openen met een badge. Was te doen. "Wat moet je?" Snauwde de voorste man weer, duidelijk degene met de meeste leiding hier. De twee mannen die net buiten kwamen, leken niks te snappen. En die verwarring moest hij gebruiken. Zonder een woord te zeggen, keek hij de twee intens aan. De kinetische energie die achter de beweging in hun lichaam zat, verdubbelde. Daarmee liet hij hen ineens keihard met hun hoofd tegen elkaar aan botsen. Wow. Gebeurde dat nu echt? N i c e. De andere drie stormden ondertussen op hem af, maar.. Werden onderbroken door een hels lawaai van een sirene, die door heel het gebouw weergalmde.

Die afleiding gebruikte hij om ineens alle zwaartekracht in de gang weg te trekken. Met luid geschreeuw vlogen ze omhoog tegen het plafond aan, waar ze even bleven hangen alvorens hij hen met een smak op de grond liet vallen. Zo, opgelost. Snel spoedde de docent zich naar een van de mannen op de grond, doorzocht snel zijn zakken. Bingo, een badge. Snel drukte hij het tegen de sensor, waarbij de deur met een klik open ging. Hij stapte naar binnen, keek de ruimte rond en stond toen oog in oog met Harriet.

"Sorry dat ik dit gezellige onderonsje kom onderbreken", Zei hij, al had hij er niet echt spijt van. "Het is over, Harriet, geef het op", Zei hij rustig. Die rust vond hij echter niet terug in Harriet. De vrouw, duidelijk helemaal hysterisch, greep naar een koffietas en gooide die richting zijn hoofd. Net op tijd veranderde hij de baan van het object, zodat het gewoon tegen de muur kapot sprong. "Wàt? Jij?" Spoog ze hem furieus toe. "Mutant? Ja", Glimlachte hij, waarna hij de man achter haar aan keek.

"Hop hop, eruit jij", Sprak hij, alsof hij een lastige leerling op de gang zou zetten. Al waren zijn Bobjes natuurlijk nooit lastig. De man zette het bijna meteen op een lopen. Nu Harriet nog. Ergens zou het wel spijtig zijn als ze geen getuige kon zijn van de destructie van haar zo perfecte bedrijf. Daarom liet hij haar even ter plekke een meter boven de grond zweven, zodat hij zonder moeite plaats kon nemen achter de computer. "Ben je gek geworden? Zet me nu onmiddellijk neer!" Gilde ze, maar Howie was al druk bezig met het uitvissen hoe dit systeem werkte.

Op het schermpje zag hij Marshall, alleen belicht door vage oranje lampen. Achter hem lag een figuur, al kon hij niet uitmaken wie het was. Op het andere scherm zag hij vaag wat beweging, een soort living en een robot die op de grond lag. Dat moest dus de mutant zijn. Zo goed als hij kon negeerde hij het gescheld van de vrouw achter hem, begon een heleboel knopjes op het touchscreen aan te raken tot hij het juiste vond. Handig wel dat het scherm ook toonde welk knopje voor welke deur, camera of lift was, zodat hij zich niet vergiste. De man drukte het knopje in en keek toe hoe de grote, glazen deur simpelweg open schoof, alsof er niks aan de hand was.


_________________

Science bitch!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Marshall Eriksen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 198

Character Profile
Alias: Joker
Age: 17
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   ma mei 02, 2016 10:38 pm


"you gotta run"


De eerste reactie die hij kreeg -een die hij ook wel had verwacht- was paniek. En verwarring. Net de dingen die hij eigenlijk niet nodig had, maar toch wel heel logisch waren. De gedachten van de jongen stroomden zijn hoofd binnen, en hij zat nog niet eens echt te zoeken naar informatie. Het feit was dat zijn gedachten wijd open leken te staan door de informatie die Joseph hem had doorgestuurd. De man was zich dus duidelijk bewust geweest van het feit dat hij gedachten kon lezen, een telepaat was, en hij was zich ook bewust van hoe dat werkte. De informatie zou hem zeker van pas komen, maar pas vanaf het moment dat hij Topaz werkelijk zo ver kreeg om uit het penthouse te komen.

En daar was hij sowieso niet happig op. Meer nog, hij probeerde hem weg te jagen. Alsof dat zo simpel was. ’Ga weg.’ Hoorde hij, meer in zijn hoofd, maar oké. Voor hij er iets op kon zeggen, hoorde hij echter een bekende ping van de andere lift. "Fuck", Vloekte hij. Marsh draaide zich om, stond oog in oog met een bewaker. De man bloedde hevig van uit zijn neus. Het duurde niet lang voor hij door had wat er gebeurd was. Hij kon het niet laten om zijn mondhoek in geamuseerde grijns op te trekken. ’Stap bij de deur vandaan.’ Snauwde hij nogal dwingend naar hem toe. Marshall trok zijn wenkbrauw even op. "Jij denkt dat ik bevelen aan neem van een man die in elkaar is gemept door een oud mannetje die nog niet eens half zo groot is? Dacht het niet, vriend", Spotte hij.

Daarmee trapte hij duidelijk op de teentjes van de kleerkast, want die gromde iets onverstaanbaar en sprong op hem af. Maar Marsh was er klaar voor. Echter, hij hoefde niks te doen. Een enorm luid alarm ging ineens doorheen het hele gebouw, loeide zo hard dat hij zijn handen tegen zijn oren drukte. Evenals Chris blijkbaar, die zijn aanval staakte. Een mechanisch geluid weerklonk, de hal werd met de seconde donkerder, blijkbaar had iemand onraad geroken en werd het hele gebouw afgesloten. Een soort noodverlichting ging aan, Chris leek zichzelf ook hersteld te hebben.. Want hij ging opnieuw in de aanval.

Gelukkig kon hij wel meer dan gedachten lezen. Marsh tilde zijn arm op, blokkeerde de uithaal van de man. Die leek verbaasd over zijn actie, maar dat was alleen maar grappig. De man was uit zijn focus gehaald, iets waar hij gebruik van kon maken. Met zijn nog vrije hand gaf hij hem een vuist vlak onder zijn ribben, recht op een chi punt. Chris hapte naar adem, kromp een beetje in elkaar. Maar daarmee gaf hij nog niet op. Hij haalde opnieuw uit, waarop Marshall bukte. De snelheid waarmee hij naar hem uithaalde, bracht hem opnieuw een beetje uit balans. Hij schoot terug omhoog, sloeg nu met rechts op de borstkas van de man en meteen erna met zijn linkse op het chi punt bij zijn keel.

Geluidloos zakte hij in elkaar. Marsh bleef even staan, keek of hij nog zou bewegen. Dat was niet het geval. Aight, nu die deur nog. De jongen liep naar de deur toe om te kijken of hij die open kon forceren. Maar toen hij dichterbij kwam, ging die vanzelf al open? Iets verward bleef hij staan, hoorde toen een camera op hem inzoomen en uitzoomen. Howard? Ja, dat moest wel. Marshall keek even recht de lens in en knikte toen. Hij liep de living in en kreeg zicht op Topaz, die.. In een robot was veranderd? "Topaz? Rustig aan, ik kom even rond de tafel heen, op je linkerkant, oké?" Waarschuwde hij, waarna hij ook precies deed wat hij de jongen vertelde.

Dit zou nog moeilijk worden. Ze hadden de tijd niet, hij had absoluut het geduld niet. "Professor Rutherford vertelde me al dat je waarschijnlijk niet echt zou meewerken", Begon hij zachtjes. Misschien zou de naam van een bekende hem sneller overhalen om hem toch iets te vertrouwen. "Dit was zijn plan, weet je. Om je hier uit te krijgen. Hij heeft mij en een vriend gevraagd of we je konden bevrijden", Vervolgde hij. Hij hurkte neer naast de robot, op een respectabele afstand wel. "En we doen ons best, echt waar hoor, om hier allemaal levend uit te raken", Hij legde de nadruk op dat laatste, op 'levend', om Topaz toch wel te laten weten dat dit best wel slecht kon aflopen. "En veel tijd hebben we niet meer, dus alsjeblieft, wil je met mij mee gaan?" Smeekte hij bijna, forceerde de woorden een beetje uit hem. Gelukkig dat hij de laatste tijd zo vaak met Elo om ging.. Het had zijn harde karakter zeker wel in een positieve zin een beetje zachter gemaakt.

_________________

don't let me go, cause I will get lost again
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: It's a revolution I suppose   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
It's a revolution I suppose
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Time Travel :: In The Past-
Ga naar: