FRUITMAND
CBOX
Not The Best Idea I Had
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Not The Best Idea I Had

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Clementine Federici
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Beauty
Mutation: The Beast
Crush: Dai nemici mi guardo io

BerichtOnderwerp: Not The Best Idea I Had   ma jan 06, 2014 9:33 pm

Blauwe ogen verwijdden verrast. Toen haar verteld werd dat er een apart eiland was voor mutanten zoals haar had ze het amper geloofd, maar ze was uiteindelijk toch meegegaan om het te kunnen zien met haar eigen ogen. En zien, dat deed ze nu. Niet alleen was het eiland heel anders dan ze had gedacht, maar de school was ook nog eens groter dan ze had durven dromen. Verwachtingen had ze eigenlijk niet gehad. En toch was ze vrij onder de indruk van niet alleen het gebouw, maar het gehele stuk land. Meer nog niet, echter. Ze wilde eerst nog met eigen ogen zien hoe die ‘mutanten’ hier waren. Clementine zette voorzichtig een aantal passen vooruit, terwijl ze haar koffer achter zich meesleepte. Ze was het niet bepaald gewend om te reizen en had dan ook een hel van een reis achter de rug. Drie kwart van de tijd was ze misselijk. En dan durfde haar gezelschap ook nog te zeggen dat ze van het uitzicht moest genieten. Bah, wat was ze blij dat ze van die boot af was. Zwemmen was prima, maar varen? Haar niet gezien. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ze pogingen hadden gedaan met haar te communiceren. Alsof zij zat te wachten op medelijden van die mensen. Dat had ze al niet van haar bloedeigen ouders gekregen en als ze heel eerlijk moest zijn, hoefde ze het van niemand te hebben. Enfin, de rit was achter de rug en misschien kon ze even rusten op haar kamer. Ze mocht in ieder geval hopen dat ze een kamer voor haar eigen had. Haar geluk kennende, echter, zou dat wel niet zo zijn.

Clementine’s aandacht werd al snel door een paar vogels getrokken. In eerste instantie vulde de geur van deze beesten haar neusholtes en dat kon ze enigszins nog wel negeren… Totdat ze de dieren in het vizier kreeg. Normaal gesproken deed ze een dier nooit wat. Haar menselijke kant. Haar dierlijke kant was een heel ander verhaal. Voor ze het wist, had ze het handvat van haar koffer losgelaten en sloop ze langzaam en voorzichtig op de paar vogels af. Merendeel schrok uiteindelijk van haar aankomst, maar er was er één die niet zo snel als de rest wist te ontsnappen. Een makkelijke prooi dus. Een kleine grijns verspreidde zich over Clementine’s lippen, terwijl ze achter de vogel aansprintte om hem te kunnen vangen. Het dier vloog in blinde paniek richting de paar bomen die op het schoolplein aanwezig waren en verdween uiteindelijk tussen de vele takken. In eerste instantie dacht de blondine dat ze hem kwijt was, maar toen ze eenmaal onderin de boom stond en naar boven keek, zag ze dat hij zich op één van de bovenste takken had geplant. Hij keek haar bijna spottend aan vanaf zijn plek. Clementine’s grijns verdween en maakte plaats voor een kwade frons. Maakte hij haar nou belachelijk? Ha, daar zou hij nog wel achter komen. Dit mens kon klimmen.

Met een klein hupje sprong ze omhoog, haar armen reikend naar de laagst hangende tak van de boom. Toen ze die vast wist te pakken met haar handen, trok ze zichzelf omhoog met behulp van de boomstam zelf en begon toen aan haar lange weg naar boven. Soepel en met vloeiende bewegingen, zoals het hoorde. De vogel scheen er het gevaar nog niet van in te zien en zat nu zelfs zijn veren schoon te maken. Clementine gromde zacht. Rotbeest. Ze kreeg hem wel, wacht maar af. Langzaam maar zeker kwam ze zo hoog mogelijk in de boom en kon de vogel al bijna pakken– Hij vloog abrupt weg. Natuurlijk deed hij dat. Hij had haar gewoon uit haar tent gelokt. Hij wist wel dat hij zou kunnen ontsnappen. “Vaffanculo! Sticchiu,” vervloekte ze het beest luidkeels, voordat ze omlaag keek en nu pas zag hoe hoog ze was geklommen. “Merda!” vloekte ze nogmaals en greep toen krampachtig de tak vast waar ze op zat. Hoe had ze zo stom kunnen zijn? De eerste dag op haar eigen en ze verknalde het nu alweer door die stomme mutatie. Hoe kwam ze ooit weer beneden zonder iets te breken?

& Elise

_________________
Words dance, a jester for her king
You say love but I don't feel a thing
Space goes as far as I can see
I'm the animal you're the enemy
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   di jan 07, 2014 12:01 am


Met een luide kreun rekte de blondine zich uit. In tegenstelling tot wat ze had verwacht, had ze die nacht geslapen als een roos. Ze had verwacht dat ze slecht zou hebben geslapen omdat ze meestal niet bij anderen uit logeren ging of iets dergelijks. Sterker nog, dit was de eerste keer dat ze in een ander bed dan haar eigen bed had geslapen, als je die ene keer dat ze op de basisschool mee op kamp was gegaan niet meerekende. Dat waren slechts drie nachten geweest. Drie verschrikkelijke nachten waarop het had gevoeld alsof ze op de harde grond had geslapen. Misschien dat ze daarom verbaasd was dat ze zo goed had geslapen. Omdat ze niet het gevoel had gehad dat ze op de grond had gelegen. Sterker nog, ze had waarschijnlijk beter geslapen dan dat ze op haar eigen matras zou hebben gedaan. Die was inmiddels al zo lang in gebruik dat het een kwestie van tijd was voordat hij van ellende uit elkaar viel. Aan de goede kant; hij lag nog steeds beter dan de vloer van haar vorige kamer. Maar dat was waarschijnlijk ook omdat die meestal vol lag met rotzooi die ze weigerde om op te ruimen. Er was dus ook niet bepaald plaats voor haar om te kunnen liggen, want dan zou ze eerst dingen op moeten ruimen. En dat was gewoon een nee. Ze had echter besloten om haar best te doen om niet alles op de grond te blijven gooien nu ze een kamergenote had. Die zou het vast niet waarderen als de hele vloer onder lag met vieze kleding.

Zo diep als ze maar kon ademde ze de frisse buitenlucht in. Op de een of andere manier had ze het gevoel alsof dit de eerste keer in jaren was dat ze echt adem haalde. Elise sloot haar ogen en begon vooruit te lopen, er blindelings op vertrouwend dat ze nergens tegenaan zou lopen. In de paar seconden waarin ze het schoolplein in zich op had genomen had ze de conclusie getrokken dat het een vrij open terrein was, waardoor ze er op vertrouwde dat ze niet zomaar ergens tegenaan zou lopen zolang ze maar niet al te snel liep. Ze had het echter mis gehad. Omdat ze niet de moeite had genomen om echt te kijken, had ze de koffer die midden op het plein lag niet weten te spotten. Onwetend bleef ze door lopen, met als resultaat dat ze over het ding heen struikelde. Vloekend van schrik wist ze haar alles behalve charmante val over te laten gaan in een nog veel minder charmant uitziende koprol. Geïrriteerd kwam ze overeind. Waar de hel was ze over gestruikeld? Ze wierp haar blik op het ding waar ze overheen was gestruikeld, om er nu pas achter te komen dat het een koffer was. Waarom lag er in godsnaam een koffer midden op het plein? Sterker nog, waarom lag er een koffer op het plein zonder dat er iemand bij in de buurt scheen te zijn? Was het soms een gewoonte op deze school om dingen rond te laten slingeren? Want no way dat ze de kamer dan opgeruimd zou proberen te houden.

Na dat ze zorgvuldig haar handen had afgeklopt nam ze eindelijk de tijd om te kijken of de eigenaar van de koffer ergens te zien was. Ondanks dat ze de koffer op het moment met heel haar hart haatte, voelde ze er zich op de een of andere manier verantwoordelijk voor. Rotkoffer. Haar ook nog eens schuldgevoelens geven. Ze keek verscheidene malen om zich heen, maar kon zo een twee drie niemand zien. Elise fronste. Iemand liet toch niet zomaar zijn koffer achter? Al helemaal niet als het zo’n plek als deze was. Elise keek opnieuw om zich heen, maar keek deze keer ook wat hoger, alsof ze verwachtte dat ze hierdoor wel iemand zou vinden. Verbazingwekkend genoeg was dit nog het geval ook. Nog net kon ze een gezicht zien tussen de bladeren van de bomen. Gebeurde dit nou echt…? Nee, eigenlijk had ze ook niet minder moeten verwachten. Een mutanten school. Mensen in bomen was waarschijnlijk niet een van de dingen waar ze van op zou moeten kijken. “Is deze koffer van jou?” vroeg ze, haar stem net luid genoeg verheffend om verstaanbaar te zijn. Ze zwaaide halfhartig naar de persoon in de boom om duidelijk te maken dat ze deze had zien zitten. Probeerde die persoon zich te verstoppen voor iets ofzo…? Twijfelend pakte Elise de koffer bij zijn handvat vast om deze vervolgens mee naar de boom toe te rollen. “Heb je hem nodig bij wat het ook mag zijn waar je mee bezig bent? Ik kan hem voor je de boom in brengen als je wilt. Hij lag namelijk nogal in de weg daar waar hij net lag,” riep ze de boom in.

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Clementine Federici
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Beauty
Mutation: The Beast
Crush: Dai nemici mi guardo io

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   di jan 07, 2014 10:00 pm

Als Clementine niet zo gefixeerd was geweest op het niet proberen te vallen en de tak niet vasthield alsof haar leven ervan afhing, dan had ze waarschijnlijk gezien hoe er iemand over haar koffer heen struikelde. Ze had een perfect uitzicht over het schoolplein vanaf hier. Helaas was ze te druk bezig met zichzelf redden, dus kon ze er niet bepaald van genieten. Waarom had ze dan ook geen vleugels die haar weer veilig naar de grond konden begeleiden? Springen zou ze waarschijnlijk niet overleven, of wel? En zelfs als ze dat deed, dan brak ze waarschijnlijk haar benen. Of haar rug. Misschien haar nek. Als haar nek brak was het sowieso einde oefening. Een vlugge blik over het schoolplein was genoeg. Origineel had ze gehoopt dat niemand aanwezig was om dit spektakel te aanschouwen, maar zodra haar blauwe ogen over het terrein gleden, vervloog alle hoop die ze had. Daar stond iemand, bij haar koffer, naar haar te kijken. Of in ieder geval haar richting op, want ze wist niet of het meisje haar gezien had. Clementine mompelde op dat moment een hoop dingen tegen zichzelf, zoals ‘please laat haar me niet gezien hebben’ en dingen in die trant. Het mocht echter niet baten, want er kwam al snel een vraag bij het meisje vandaan. Een vraag die duidelijk aan haar was gericht.

“Is deze koffer van jou?” Er werd naar haar gezwaaid en Clementine moest moeite doen om niet spontaan de tak los te laten. De neiging om zichzelf nu naar beneden te laten vallen, was groter nu ze was opgemerkt. Waarom moest uitgerekend háár dit overkomen? Zo snel wilde ze niet met iemand optrekken – al helemaal niet ontmoeten. En zeker niet in deze situatie. Wat moest ze überhaupt zeggen? ‘Ja, die is van mij. Gooi maar naar boven. Dit is mijn kamer’? Smooth. Nee, ze hield wijselijk haar mond. Dat was het beste wat ze kon doen in deze situatie. Gewoon niks zeggen en hopen dat die persoon gewoon weer door zou lopen, alsof ze niks gezien had. Het verbaasde haar dat het meisje al naar de koffer had omgekeken en op zoek was gegaan naar de eigenaar ervan, want het was zeker niet per toeval dat ze Clem in de boom had zien zitten. Mensen deden zoiets niet. In Pescara in ieder geval niet. En wat mensen in Pescara deden, deden mensen overal. Clementine’s extra paar oren, die eigenlijk verstopt zaten onder haar muts, pikte het geluid op wat haar koffer bij het rollen maakte. Oh nee. Kwam die persoon nu haar kant op?

Wederom was het de stem van het meisje die aangaf wat er aan de hand was. Ze was naar de voet van de boom gelopen, met de koffer van een wildvreemde in haar hand, en keek nu naar boven. Recht naar waar Clementine zat. Even vroeg ze zich af wat er mis was met deze persoon; iets wat eigenlijk alleen maar verergerd werd toen ze ook nog eens voorstelde om de koffer mee de boom in te slepen. Was ze soms gek? Niet alleen omdat ze haar hulp aanbood – wat Clem alles behalve gewend was – maar ook nog eens omdat ze dacht dat die koffer nodig was in de top van een boom. Waarom zou ze in hemelsnaam een loodzware koffer hier willen hebben? Een verwarde staar was het enige wat het meisje uit haar kreeg. Ze zei niets. Dat vond ze ook niet nodig. Waarom zou ze iets zeggen? Ze had wel ergere kopzorgen, zoals uit deze boom zien te komen. Niet haar koffer in de boom hebben.

_________________
Words dance, a jester for her king
You say love but I don't feel a thing
Space goes as far as I can see
I'm the animal you're the enemy
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   di jan 07, 2014 11:10 pm


Afwachtend keek Elise omhoog, verwachtend dat ze elk moment een antwoord zou kunnen krijgen van het meisje. Maar hoe lang ze ook wachtte, ze kreeg geen antwoord. Had het meisje haar niet verstaan? Of had ze wel antwoord gegeven op haar vraag, maar had Elise het zelf niet verstaan? “Yo, ik vroeg iets,” zei ze. Een geïrriteerde ondertoon weerklonk in haar stem. Ze zou daar toch niet in slaap zijn gevallen, of wel soms? Want een boom was lang niet altijd een comfortabele plaats om in slaap te vallen. Alleen als je een perfecte tak had gevonden om op te liggen kon het nog comfortabel zijn. Je had dan helaas nog wel altijd de kans dat je van de tak af rolde in je slaap, maar dat was een ander verhaal. Iets waar zij zelf gelukkig geen last van zou hebben, ze zou waarschijnlijk aan een tak blijven hangen of ze het nou wilde of niet. Elise fronste. Die persoon was echt in slaap gevallen, of niet soms? Ze had eerlijk gezegd niet echt zin om erg lang te wachten op een teken van leven. Als ze iets van een boek mee had genomen naar buiten, dan had ze op zijn minst ergens kunnen gaan zitten lezen. Maar nee, zo mocht het niet zijn. Ze had ook niet echt iets mee om muziek mee te luisteren, ze had haar telefoon op haar kamer laten liggen. Net als Banana, overigens, dus iemand om tegen te praten had ze ook niet bepaald. Bovendien zou het waarschijnlijk nogal raar staan als er iemand langs kwam die haar met een spin zag praten.

Langzaam liet ze haar blik over de stam van de boom heen glijden. Banana was zo te zien niet de enige spin op het eiland. Niet dat ze dit had verwacht. Overal waren wel spinnen te vinden. Waarom zou het hier op dit eiland plotseling anders zijn? Gebiologeerd keek ze naar het kleine, zwarte spinnetje, dat nauwelijks groter was dan een enkele millimeter. Ze vond spinnen er het schattigst uit zien als ze zo groot waren. Ze vond ze ergens op puppy’s lijken. “Hallo daar, kleine man,” fluisterde ze, om vervolgens langzaam haar vingers naar de boom toe te brengen. Ze legde haar hand plat tegen de stam aan, wachtend tot het spinnetje op haar hand was geklommen. Ze glimlachte tevreden. Ze was haar belofte aan haarzelf nu al nagekomen. Ze had een nieuwe vriend gemaakt, zelfs al was die niet helemaal menselijk. Nee, het telde eigenlijk niet als het geen mens was, of wel soms? Maar een spin was altijd nog beter dan helemaal niets. “Wat vind jij dat ik moet doen? De koffer laten staan? Of wachten tot ik een antwoord krijg?” fluisterde ze, om hierbij schichtig om haar heen te kijken. Het was een gewoonte van haar om te controleren of niemand haar kon zien of horen wanneer ze tegen een spin praatte, voornamelijk omdat het er meestal uit zag of ze tegen haarzelf praatte, of iemand die onzichtbaar was. Praten tegen dingen die anderen niet konden zien was nooit een pro als je probeerde om juist niet te lijken op een psychopaat.

“De koffer naar haar toe brengen?” herhaalde ze verbaasd. Elise’s gezicht vertrok. Hij wilde dat ze dat zware ding helemaal mee de boom in nam? Was dat niet verschrikkelijk veel moeite? Elise hurkte en zette het spinnetje neer op de grond. “Weet je het zeker?” fluisterde ze. Elise keek de spin twijfelend aan, om uiteindelijk verslagen te zuchten. “Goed dan, jij wint. Maar… het is een slecht idee. Als het fout gaat, dan is het geheel jouw schuld, begrepen?” Ze staarde een paar tellen lang intensief naar de spin, om vervolgens weer overeind te komen. Ze schopte haar schoenen uit om daarna ook haar sokken uit te doen. Op deze manier zou het al heel wat makkelijker gaan. Goed, hoe ging ze dit aan pakken? De koffer was niet zo zwaar als de jongen. De boom was ongeveer even hoog, als het niet lager was, dan het plafond van de gymzaal van haar oude school. Dit moest haar kunnen lukken. Ze stak haar arm door het handvat heen. Ja, zo moest het wel lukken. Elise zette een paar stappen naar achter, om vervolgens na een kleine aanloop tegen de boom aan te springen. Pas nu bleek hoe zwaar de koffer in realiteit was. Wel, dat betekende gewoon dat ze snel moest klimmen als ze er snel van af wilde zijn. Ze duwde haar zelf met haar voeten omhoog en pakte de eerste tak die ze zag vast. Zonder enige moeite trok ze haarzelf omhoog. In bomen klimmen, een van de weinige dingen waarvan ze durfde te zeggen dat ze er goed in was. Ze hoefde er bijna niet bij na te denken.

De blik van Elise schoot van tak naar tak, controlerend of deze stevig genoeg waren om haar gewicht te houden. Haar aandacht werd getrokken door enkele gebroken takken die ze aantrof, waarschijnlijk had haar voorganger ze per ongeluk gebroken terwijl ze omhoog was geklommen. Ze was eerder bij het meisje dan ze had gedacht. Een frons verscheen op haar gezicht toen ze zag dat het meisje niet in slaap was gevallen. Had deze haar met opzet genegeerd? Hmpf. Onbeleefd. Niet dat het haar nog boeide, ze wilde eerlijk gezegd gewoon van de koffer af. Ze liet hem van haar arm af glijden, naar haar hand toe. “Hier. Niet meer rond laten slingeren. Anders struikelt er straks nog iemand over,” zei ze, om vervolgens de koffer omhoog naar het meisje toe te slingeren. Een gevoel van opluchting vervulde haar toen haar hand de zware koffer los liet. Dat was veel beter. Alhoewel… Shit. Hoe slim was het eigenlijk om met een zware koffer te gooien als je boven in een boom zat? Niet heel erg slim, of wel soms? Yeah. Ze moest in de toekomst misschien iets beter na gaan denken over wat ze deed. Dit was allemaal de schuld van die spin. Maar ze kon dat moeilijk als excuus gebruiken, of wel soms? ‘Ja, ik gooide die koffer naar je hoofd omdat een spin zei dat hij het een goed idee vond’. Nee, dat zou waarschijnlijk niet werken. Ze verstevigde haar greep om de tak die ze vast had, alsof ze zich voorbereidde op het ergste. Dat was eigenlijk ook wat ze deed, want ze had het gevoel alsof dit niet goed af kon lopen.

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Clementine Federici
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Beauty
Mutation: The Beast
Crush: Dai nemici mi guardo io

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   zo jan 12, 2014 4:47 pm

Ze deed veel pogingen om in te schatten hoe ze het beste naar beneden kon gaan, maar telkens als ze omlaag keek, verdwenen haar ideeën plots. Het was niet zo dat ze hoogtevrees had, dat zeker niet, maar ze zat op een vrij dunne tak en ze had het idee dat elke beweging – welke dan ook – ervoor zou zorgen dat ze binnen de kortste keren op de grond lag. Zo graag wilde ze nu ook weer niet naar beneden. Pijn wilde ze het liefst vermijden. Doordat ze zo bezig was met haar eigen missie kreeg ze niet mee dat het meisje nog iets tegen haar zei en zich vervolgens tot haar eigen wereldje terugtrok. Daar was ze zelf immers ook op het moment. Hoe kwam ze vroeger ook alweer uit bomen? Toentertijd klom ze immers vaak eentje in en kwam toen met gemak er weer uit. Dat kon komen omdat het niet zulke grote waren, maar dat kon misschien ook komen omdat ze als kind niet zo snel verschrokken was. Nu wel. Nu dacht ze na over bepaalde dingen. Zoals op de grond vallen. En hard ook. Misschien haar rug breken ofzo. Wat jammer dat ze geen mutatie had die haar liet helen of eentje die haar onsterfelijk maakte. Misschien eentje die haar geen pijn liet voelen. Ja, die was handig geweest. Nu ze er zo over nadacht, haar eigen mutatie had misschien wat toevoegingen kunnen gebruiken, zoals bijvoorbeeld als een kat op haar pootjes landen. Dan was dit nu ook geen probleem geweest.

Veel te laat merkte Clementine op dat het meisje inmiddels in de boom was geklommen en zich in haar buurt bevond. Cazzo, dat liet haar even schrikken. Niet zo erg als wat er daarop gebeurde, nadat het meisje nog iets had gezegd over haar koffer en dat er iemand over zou kunnen struikelen. Haar koffer werd de lucht in gegooid. De eerste paar tienden van een seconde staarde Clementine ongelovig naar het voorwerp, voordat ze zich naar voren gooide in een poging het op te vangen, zodat het niet naar beneden viel en wellicht uit elkaar spatte door de druk. Dit had ze echter beter niet kunnen doen, want zodra ze de koffer had en nog net met haar volledig gewicht op de tak leunde, hoorde ze die kraken. Oh. Dat klonk niet goed. Clementine’s hondenoren bewogen zich lichtjes naar de bron van het geluid, waarop de tak het langzaam begaf en naar beneden viel. Clementine volgde natuurlijk. Ze slaakte een klein kreetje, liet haar koffer los en probeerde zich nog krampachtig aan een andere tak vast te grijpen, maar het mocht niet baten. Ze kwam uiteindelijk op haar rug terecht. Luid kuchend opende ze haar ogen, die ze in eerste instantie gesloten had toen ze zich voorbereidde op de klap. Haar blik was in eerste instantie op de lucht en gleed vervolgens beschuldigend naar het meisje. Als laatste keek ze om zich heen in een poging haar koffer te zien liggen. Wonder boven wonder was die nog heel. Huh, sterk spul. Hoe sterk was zij eigenlijk? Langzaam maar zeker ging ze rechtop zitten, de pijnsteken proberend te negeren. Het deed ongelooflijk veel pijn, maar ze had niet echt iets gebroken, of wel? Wauw. Dat was ook een wonder. Opstaan deed ze echter niet. Het leek haar verstandig om te wachten tot de pijn was gezakt. Als dat al mocht zakken. Dit ging wel een gigantische blauwe plek achterlaten, of niet? Ach, niet dat iemand zoiets zou zien. De blondine keek terug naar de vreemdelinge in de boom. “Bedankt voor het brengen van m’n koffer,” riep ze ietwat sarcastisch naar haar toe, waarna ze zuchtte. Misschien kon ze de volgende keer maar beter haar mond openen en vertellen dat ze liever uit de boom wilde. Op een andere manier dan dit.

_________________
Words dance, a jester for her king
You say love but I don't feel a thing
Space goes as far as I can see
I'm the animal you're the enemy
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   zo jan 12, 2014 6:33 pm


Met een koffer naar iemand gooien terwijl ze bovenin een boom zat. Elise had op zijn zachts gezegd wel eens betere ideeën gehad. Ideeën die niet als resultaat hadden dat iemand anders uit de boom flikkerde. Een fractie van een seconde leek het nog alsof het meisje de koffer simpelweg op zou vangen nadat Elise deze had gegooid, maar niets was minder waar. De tak waar het meisje op zat maakte een akelig, krakend geluid, wat aan gaf dat hij niet bestand was tegen het extra gewicht van de koffer. Elise’s gezicht vertrok. Ondanks dat ze had verwacht dat zoiets zou gebeuren, had ze gehoopt dat ze voor een keer geluk zou hebben en dat het goed zou zijn gekomen, maar dat mocht natuurlijk niet zo zijn. Het meisje slaakte een gil. Elise wilde haar hand nog naar haar uitsteken in een poging haar vast te pakken, maar het was al te laat. Ze was al buiten haar bereik. Een luide dreun gaf aan dat de blondine eindelijk de grond had bereikt. Een bezorgde frons vormde zich op Elise’s voorhoofd. Het meisje was op haar rug beland. Terwijl ze zelf nog bijna nooit uit een boom was gevallen, of in ieder geval niet van zulke hoogte, kon ze bijna de pijn in haar eigen rug voelen. Het meisje hoestte, waarna deze haar een beschuldigende blik toe wierp. Yeah, dat had ze op zijn mits moeten verwachten. Nou ja, de blik betekende in ieder geval dat haar hoofd niets hards had geraakt. Dat was in ieder geval een goed teken.

Zwijgend bleef Elise kijken hoe het meisje haarzelf overeind hees. Dit was het punt waarop ze haar verontschuldigingen aan moest bieden, of niet soms? Maar wat als het meisje een of andere vreemde mutatie had waarmee ze haar iets aan zou kunnen doen met een enkele aanraking? Dan bleef ze veel liever veilig in de boom zitten. “Bedankt voor het brengen van m’n koffer,” hoorde ze het meisje zeggen. De toon van haar stem verraadde echter dat ze alles behalve dankbaar was. Dat was dan ook begrijpelijk. Zij zou zelf ook boos zijn als iemand haar uit een boom had laten vallen. Het enige verschil was dan dat zij die persoon waarschijnlijk mee zou trekken. Elise haalde diep adem, om vervolgens een zucht te slaken. In de boom blijven zitten zou waarschijnlijk een slecht effect hebben. Misschien was het beter als ze alsnog terug naar beneden ging, al was het maar omdat ze dan weg zou kunnen rennen als het moest. Ze keek inschattend naar de takken onder zich. Ze zagen er op zich stevig genoeg uit om haar val te kunnen breken in het geval ze iets stoms deed. Ze pakte met haar handen de stam van de boom vast, zette vervolgens ook haar voeten stevig tegen de stam aan, om daarna aan haar afdaling te beginnen. Het hielp nu best wel dat ze geen schoenen had, anders had ze lang niet zo veel grip gehad. Op het moment waarop ze besloot dat ze laag genoeg was pakte ze een van de takken vast, om zich vervolgens te laten vallen.

Een onaangename schok ging door haar onderbenen heen toen Elise op de grond landde. Blijkbaar had ze toch nog iets verder naar beneden moeten klimmen. Of ze had wat verder door haar knieën moeten gaan bij het maken van de landing, dat had waarschijnlijk ook geholpen. Terwijl de grond aangenaam aanvoelde onder haar voeten, irriteerde het haar enorm hoe koud deze was. Ze wilde haar schoenen weer aan kunnen doen. Dat was helaas niet wat ze op het moment als haar belangrijkste prioriteit zag. Er voor zorgen dat de blondine haar niet nu al haatte, dat was wat ze eerst moest doen. “Luister- het spijt me dat je bent gevallen. Dat was echt niet de bedoeling. Ik probeerde te helpen, heus,” begon Elise twijfelend. Ze glimlachte zachtjes, alsof de val niets minder was geweest dan een of andere grap. “Geloof me, het was… Het was een vriend die mij vertelde dat het een goed idee was om je de koffer te brengen,” zei ze. Elise hurkte en stak haar hand twijfelend uit naar het meisje, in een poging haar overeind te helpen. Misschien zelfs een vredesoffer, als dat was hoe je het wilde zien. Een vriend. Ja, dat zou ze misschien wel geloven. En het was niet echt een leugen, aangezien ze het spinnetje ergens wel als een vriend beschouwde. Over die spin gesproken… Haar blik gleed over de grond heen. Waar was hij eigenlijk naar toe. Hij… hij zou toch niet… zijn verpletterd? Oh nee toch. Als bleek dat hij was vermorzeld door de koffer of door het meisje, dan zou ze dat zichzelf nooit vergeven.

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Clementine Federici
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Beauty
Mutation: The Beast
Crush: Dai nemici mi guardo io

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   zo jan 19, 2014 2:10 pm

Clementine keek toe hoe de vreemdelinge behendig weer uit de boom kwam geklommen. Zoiets had zij eigenlijk ook moeten kunnen, of niet soms? Wat jammer dat ze nooit echt met apen had opgetrokken om gewoon zonder erbij na te denken zich zo te laten vallen. Dan was ze in ieder geval niet op haar rug gevallen van zo’n hoogte. Ach, erover peinzen had geen zin. Gebeurd was gebeurd en hoe graag Clementine de tijd ook terug wilde draaien om niet uit de boom te zijn gevallen – dat kon gewoon niet. Zo’n mutatie bezat ze helaas niet. Was dat überhaupt wel een bestaande mutatie? Het zou haar in ieder geval niks verbazen als dat wel zo was. Vanuit haar ooghoeken zag ze dat het meisje weer netjes op de grond was geland en, in tegenstelling tot haar, recht overeind stond bij haar landing. Clementine snoof, hoewel ze nu meer zichzelf haatte dan wat anders. Als ze echt half dier was, had ze gewoon op haar ‘pootjes’ moeten landen, of niet? Natuurlijk kon ze dat weer niet. Iets waar ze op moest oefenen, maar zonder haar vrienden uit haar thuisstad voelde ze er niets voor. Om nog maar te zwijgen over het feit dat hier wellicht geen dieren aanwezig waren. Hmpf. De blondine keek terug naar de boom en zag dat de vreemdelinge er nog was. Huh, waarom was ze niet gewoon weggelopen? Dat was wat mensen normaal gesproken deden. “Luister- het spijt me dat je bent gevallen. Dat was echt niet de bedoeling. Ik probeerde te helpen, heus,” hoorde ze de twijfelende stem toen zeggen. Clementine geloofde haar oren niet. En dat was heel wat voor twee paar oren. Wat was er mis met deze persoon? Niet alleen had ze haar klaarblijkelijk willen ‘helpen’, maar ze bood nu ook nog eens haar verontschuldigingen aan. Was ze überhaupt wel een mens?

Wat het meisje daarna vertelde, ontving ze wel, maar ze nam het niet echt in zich op. Het enige wat ze deed was ongelovig naar de andere blondine staren. Toen die ook nog eens voor haar hurkte en haar hand aanbood om haar overeind te helpen, was verwarring een understatement van het jaar voor Clementine. Dit was een grap, toch? Ja. Dat moest het zijn. Of het meisje wilde iets van haar. Ze gokte op het laatste, want zoiets was natuurlijk van de mens. Om iets te doen en er dan iets voor terug te verwachten. Haar blauwe ogen bleven voor een moment naar de uitgestoken hand staren, voordat ze voorzichtig besloot om de hare erin te schuiven. Ze kon nog altijd nee zeggen tegen wat het meisje van haar vroeg en bovendien kon ze wel wat hulp gebruiken bij het opstaan. Misschien was overeind komen niet zo’n goed idee, maar hier blijven zitten en wachten was het ook niet. “Het is al goed,” zuchtte Clementine. “Mijn koffer is nog heel en ik ook. Geloof ik.” Met haar vrije hand duwde ze zich van de grond af, terwijl ze met haar andere hand steun zocht bij het meisje. Een pijnscheut schoot door haar lijf en even dacht ze dat ze wel degelijk iets had gebroken, maar de pijn ebde toen weer weg. Zo te zien had ze inderdaad geluk gehad. Ha. Dat mocht ook wel na al die pech. Toen Clementine terug naar het meisje keek, zag ze dat die haar blik op de grond had gericht en rondkeek. Verward deed zij hetzelfde, maar ze begreep niet waar het meisje naar zocht. “Ben je iets verloren?” vroeg ze voor ze er erg in had. Toen ze zich realiseerde wat ze had gezegd, vervloekte ze zichzelf. Natuurlijk. Dit ging die gunst van het meisje worden of niet? Ze moest meehelpen zoeken.

_________________
Words dance, a jester for her king
You say love but I don't feel a thing
Space goes as far as I can see
I'm the animal you're the enemy
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   zo jan 19, 2014 4:40 pm


Het meisje staarde een aantal tellen naar Elise’s hand, waardoor ze het gevoel kreeg alsof er iets vies aan zat. Ze draaide haar hand naar zich toe om te kijken of er iets op zat, maar nee. Hij was schoon. Nou ja, schoon, er zat wel wat vuil op van de boom, maar aangezien de blondine ook de boom in was geklommen was het waarschijnlijk zo dat haar handen al even vies waren. Het zou dus niet uit hoeven maken dat er een klein beetje vuil aan zat. Het meisje had haar hand uiteindelijk beetgepakt, waarna Elise haar voorzichtig overeind trok. Voor zover ze kon zien leek ze ondanks de val nog redelijk heel te zijn, wat in ieder geval al een plus was. “Het is al goed,” zuchtte het meisje. “Mijn koffer is nog heel en ik ook. Geloof ik.” Het was al goed? Ze had haar uit een boom laten vallen en dat was ‘wel goed’? Ze had geprobeerd om zich zo oprecht mogelijk te verontschuldigen, maar zo’n  reactie had ze zeker niet verwacht. Ze had op zijn minst verwacht dat ze een tweede preek zou krijgen over hoe onverstandig ze had gehandeld. Dat had ze tenminste gekregen van haar moeder, als die het zou hebben gezien. Alhoewel, zou die daar überhaupt nog om hebben gegeven? Want het was niet de eerste keer dat iemand uit een boom was gevallen dankzij haar schuld. Toen had ze wel altijd preken gekregen, over hoe ze de andere kinderen niet had aan moeten moedigen om ook in de boom te klimmen. Want klimmen was gevaarlijk. Ze zou nog eens kunnen vallen. Maar niet heus.

Onbewust gleed Elise’s blik weer over de grond heen. Nog steeds was de spin nergens te bekennen. “Ben je iets verloren?” hoorde ze het meisje vragen. Verward keek Elise haar aan. Verloren…? Oh. Natuurlijk. Elise schudde met haar hoofd. “Nee, niet echt. Nou ja… Een vriend van mij was net nog hier, maar ik zie hem nergens weer. Hij is vast weggelopen ofzo,” zei ze, alhoewel ze haar eigen woorden niet helemaal geloofde. Zo snel kon een spin van dat formaat niet lopen. Hopen kon echter nooit kwaad. Elise liep naar de koffer toe, waarna ze deze van de grond af haalde en ze het vuil van de kant die op de grond was beland af klopte. Haar blik was gericht op de plek waar de koffer zojuist had gelegen, maar opnieuw vond ze niet waar ze naar zocht. Hij was nergens te bekennen. Toen de koffer eenmaal weer schoon leek te zijn, duwde ze deze naar het meisje toe. “Hier, zo goed als nieuw. Je hebt geluk gehad, hij lijkt inderdaad nog heel te zijn,” zei Elise, om vervolgens te glimlachen. Eigenlijk was zij eerder de persoon die geluk had dat de koffer nog heel was. Waarschijnlijk zou ze behoorlijk in de problemen hadden gezeten als de koffer stuk was gegaan.

Ze wilde zich net voorstellen toen haar blik op de grond bleef hangen, op de plek waar het meisje zojuist nog op de grond had gelegen. Plat als een stuk kauwgom waar miljoenen malen overheen was gelopen lag hij daar op de grond. De spin die haar had aangemoedigd om de koffer de boom in te tillen. “Henry,” fluisterde ze zachtjes. Hij was nog zo jong geweest. Zo vol van energie en leven. En nu… nu had het levenslicht hem al verlaten. Nou ja, dat nam ze in ieder geval aan. Spinnen waren over het algemeen dood als ze zo plat waren als hij nu was. Een laatste stuiptrekking, of misschien was het zelfs maar dat hij leek te bewegen door de wind, en dat was het. Zonder iets te zeggen hurkte Elise naast het kleine lichaampje, waarna ze met haar vinger een klein gat maakte in de grond. “Sorry…” mompelde ze, waarna ze de spin voorzichtig in het gat duwde. Ze duwde het zand weer over het gat heen, waarna ze weer overeind kwam. “Sorry voor dat, ik… ik dacht dat ik iets op de grond zag. Een muntje ofzo,” zei ze. Elise glimlachte in een poging om te doen alsof ze geen grafstemming had. “Hoe dan ook… Zou ik mogen vragen wat je naam is?” vroeg Elise. Dat was een van die dingen die mensen deden als ze iemand net hadden ontmoet, right? Jezelf voorstellen? Ze geloofde in ieder geval van wel. “Mijn naam is Elise.”

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Clementine Federici
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Beauty
Mutation: The Beast
Crush: Dai nemici mi guardo io

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   wo jan 22, 2014 5:12 pm

Het was van het meisjes gezicht af te lezen dat ze redelijk verrast was door Clementines woorden. Was het zo vreemd dat ze het achter zich besloot te laten en niet in woede uit te barsten? … Okay, misschien wel. Ze was alleen niet iemand die meteen flipte; Clementine hield haar gedachten liever voor zichzelf. Heel soms liep de maat wel vol en overspoelde die, maar dat was bij iedereen zo, toch? Kwaad erover blijven hielp niet echt. Dat was zelfs ongezond. Daarom besloot ze het maar achterwege te laten en gewoon doen alsof er niets gebeurd was. De rede dat ze in die boom vast had gezeten, was immers haar eigen schuld geweest en niet die van de blondine. Dat ze eruit was gevallen was dus eigenlijk geheel haar eigen schuld, omdat zij zo nodig achter die vogel aan moest. Nu ze er zo over nadacht, was die rotduif niet de dader? Daar zou ze juist kwaad op moeten zijn. Als ze hem ooit nog terugzag – wat ze sterk betwijfelde – dan scheurde ze hem zo langzaam mogelijk aan stukken, ervoor zorgend dat hij de pijn nog zou voelen voordat hij de wereld verliet. Clementine schudde licht haar hoofd, proberend al die vreemde en afleidende gedachtes van zich af te duwen. Zo luguber was ze niet. Ze mocht dan wel half beest zijn, maar zoiets zou ze niet doen. Niet graag, in ieder geval.

“Nee, niet echt. Nou ja… Een vriend van mij was net nog hier, maar ik zie hem nergens weer. Hij is vast weggelopen ofzo,” reageerde het meisje toen ze vroeg of die iets verloren had. Clementine hief verbaasd een wenkbrauw op. Als ze zocht naar haar vriend, waarom keek ze dan naar de grond? Haar blauwe ogen keken vragend om zich heen en ze draaide haar lichaam met zich mee toen ze achterom wilde kijken, maar buiten hen was er op het moment niemand op het schoolplein. Het kon toch niet zo zijn dat die vriend nu al spoorloos verdwenen was, of wel? Clementine richtte haar aandacht weer op de blondine toen die van haar wegliep; de richting van haar koffer op. Ongelovig keek ze toe hoe het meisje haar koffer optilde, schoonveegde en vervolgens nogmaals naar haar toe kwam brengen. Wat. Ze kon enkel afwezig knikken toen haar werd verteld dat haar koffer weer zo goed als nieuw was. Gebeurde dit nou werkelijk of was dit gewoon een bizarre droom? Misschien was het wel een grap. Ja. Dat was het. Een zieke, maar bovenal vage grap. Grappig was het alleen niet. Niet voor haar en klaarblijkelijk ook niet voor haar gezelschap, want de glimlach die zij op haar gezicht had staan, leek alles behalve niet gemeend. Niet wetend hoe ze hier op moest reageren, liet ze haar mondhoeken ook lichtjes omhoog krullen. Een heel klein stukje maar. Niet veel. Glimlachen was namelijk iets wat ze nog moest meesteren. Nou ja, naar mensen dan. Tenzij het een geforceerde glimlach was natuurlijk.

Clementine wilde haar op z’n minst wel bedanken voor het brengen van haar koffer, al was het maar een simpel gebaar uit beleefdheid. Voor ze dat echter kon doen, hurkte het meisje voor haar voeten neer. Voor een tweede keer in vijf minuten fronste ze door het gebaar. Euh, wat gebeurde er? Vragend richtte ze haar blik nu ook op de grond, waar de blondine nu een klein gat in de grond schepte. Huh. Een seconde of twee later maakte ze het gat weer dicht en kwam recht. Niet begrijpend oogde Clementine de vreemdelinge. “Sorry voor dat, ik… ik dacht dat ik iets op de grond zag. Een muntje ofzo,” legde deze uit. De frons op haar voorhoofd verdween niet, aangezien het niet echt geloofwaardig overkwam. Was het gebruikelijk bij haar thuis om een gat te graven en weer te dichten als je een muntje zag? Of had ze hem begraven? Dat was nog aannemelijk geweest, aangezien sommige mensen rare bijgeloven hadden, maar de manier waarop de uitleg was verteld… Nee, Clementine geloofde het niet echt, maar dat zou ze niet laten merken. “Hoe dan ook… Zou ik mogen vragen wat je naam is?” Vragend keek ze op. Die vraag had ze niet echt verwacht. Maar de rest van wat dit persoon deed kwam sowieso als onverwacht aan bij haar.

Het meisje stelde zich voor als Elise, waardoor er niet echt meer een uitweg mogelijk was. Bovendien was dit de eerste persoon sinds tijden die een gesprek met haar aan wilde gaan. Een redelijk normaal gesprek. “Ik ben Clementine,” stelde ze zichzelf dan maar voor. Geen nepnaam of een goedkope bijnaam die ze ter plekke verzon. Haar echte naam voldeed prima voor Elise. “… Bedankt voor het brengen van mijn koffer. Voor een tweede keer. En dat je me dit keer niet liet vallen.” Hopelijk kwam dit niet verkeerd over, want dan had ze het waarschijnlijk alweer verpest, of niet? Hielp een glimlach niet bij dit soort dingen? Of een grijns. Grijnzen kon ze wel, dus dat deed ze nu ook. Wat nu? Hoe deed men sociaal? Dit was nog moeilijker dan ze had gedacht. “Dusseh… Ben je ook nieuw hier?” besloot ze maar te vragen, hoewel ze zichzelf voor haar voorhoofd kon slaan zodra ze die gesteld had. Wat een standaard vraag voor een gesprek. Oh well. Ze kon er nu toch niets meer aan doen.

_________________
Words dance, a jester for her king
You say love but I don't feel a thing
Space goes as far as I can see
I'm the animal you're the enemy
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   wo jan 22, 2014 9:34 pm


“Ik ben Clementine,” had het meisje zich op haar beurt voorgesteld. Clementine, huh? Niet bepaald een vaak voor komende naam. Niet waar zij vandaan kwam, in ieder geval. Dat zou nog wat worden als ze daadwerkelijk zou proberen om de naam te onthouden. Het was een gewoonte van haar geworden om de namen van mensen al direct te vergeten nadat deze zich hadden voorgesteld. Niet omdat ze moeite had met het onthouden van namen, alhoewel, dat was misschien ook een factor, maar omdat ze er meestal vrijwel zeker van was dat ze die ander nooit meer bij zijn naam aan hoefde te spreken. Anderen spraken haar alleen aan als ze iets van haar nodig hadden en vice versa. Voorstellen was voor haar een beleefdheid, niet iets dat ze met plezier deed. Dat was in ieder geval hoe het eerst was. Misschien was het verstandig om die gewoonte af te leren, want ze had zich immers voorgenomen om een poging te doen om vrienden te maken. En dat ging helaas nogal moeilijk als ze niet eens haar best deed om de namen van anderen te onthouden. Clementine dus. Het ging waarschijnlijk nog een hele opgave worden om die naam te onthouden. Gelukkig was het maar een enkele naam, dus dat moest wel lukken. Hopelijk.

“… Bedankt voor het brengen van mijn koffer. Voor een tweede keer. En dat je me dit keer niet liet vallen,” zei Clementine. Elise fronste kort, voordat ze daadwerkelijk begreep wat er zojuist gezegd was. Het was niet vijandig bedoeld geweest, right? Zo had het in ieder geval niet geklonken. Bovendien, mensen grijnsden niet op zo’n manier als iets niet plagerig bedoeld was. “Ik kan hem weer terug de boom in dragen als je dat liever hebt?” zei ze met een opgetrokken wenkbrauw, om vrijwel direct daarna ook te glimlachen. Wel, als bleek dat Clementine haar uiteindelijk alsnog niet aan stond, dan was dat altijd nog iets dat ze kon doen. Hell, dat kon ze zelfs doen bij andere mensen die haar niet aan stonden. Daar zou ze echter geen vrienden mee maken. Of in ieder geval niet de vrienden die ze graag wílde maken. Ze wilde geen vrienden worden met mensen die er van genoten om andermans spullen in bomen te hangen. Dan zou ze bevriend zijn met zichzelf, wat toch echt iets was dat ze niet wilde hebben. Ze had al genoeg moeite met haarzelf, laat staan met een tweede versie van haar. Nee bedankt.

“Dusseh… Ben je ook nieuw hier?” vroeg Clementine. Oh, natuurlijk. Daar had ze eigenlijk meteen aan moeten denken. De koffer. Was ze net aangekomen? “Yeah, kinda. Ik ben hier nog maar een paar nachten. Ik had je een rondleiding aan geboden als ik wist wat waar lag, maar… dat is helaas niet het geval. Ik ben al blij dat ik de weg naar de badkamer kan vinden,” zei Elise. Ze grinnikte zachtjes. Ze vroeg zich af waar ze precies mee bezig was. Normaal had ze nooit echt een drang om met andere mensen te praten, laat staan om een gesprek te voeren over ditjes en datjes. Het voelde vreemd om over dit soort dingen te praten. Om moeite te doen om een bepaalde indruk op iemand achter te laten. Was dat wat ze nu deed? Een poging doen om te lijken op een vriendelijk persoon? Want zich voor doen als iemand die ze niet was, was zeker niet iets wat ze wilde doen. “Jij bent net aangekomen, neem ik aan?” zei Elise om hierbij naar de koffer te kijken. Het moest wel. “Ik was eigenlijk van plan om het gebied om de school heen wat te verkennen, maar… als je wilt kan ik je wijzen waar de kamers zijn? Ik bedoel… Dat is wel het minste wat ik kan doen na dat incident van net."

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Clementine Federici
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Beauty
Mutation: The Beast
Crush: Dai nemici mi guardo io

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   do jan 23, 2014 10:37 pm

De frons die voor heel even op Elises voorhoofd verscheen, vertelde haar dat haar opmerking misschien verkeerd werd opgevat. Gelukkig verscheen die frons even snel als dat het gekomen was, waardoor Clementine de indruk kreeg dat haar opmerking op het laatste moment toch nog goed werd opgevat. Ze wilde immers niet meteen vanaf dag één een vijand hebben – zelf wist ze al hoe slecht haar sociale skills waren, dat hoefde het leven er niet in te wrijven. “Ik kan hem weer terug de boom in dragen als je dat liever hebt?” reageerde de blondine uiteindelijk. Hoewel eerst weer een frons te zien was bij haar, veranderde haar gezichtsuitdrukking geleidelijk naar een glimlach. Clem moest toegeven dat ze de opmerking niet verwacht had, maar om de één of andere rede kon ze er wel mee lachen. Ook zij krulde haar mondhoeken ietsje omhoog. “Nah, mijn koffer en ik hebben allebei wel genoeg uitzicht gehad voor vandaag,” sprak ze, haar toon vriendelijker dan ze gedacht had ooit te kunnen klinken. Ze wist niet dat ze het in zich had om niet zo vijandelijk over te komen, but then again, Elise gaf haar niet echt een rede daartoe. Het meisje verdiende dat niet en hoewel ze slecht was in het inschatten van bepaalde mensen, kon ze nu al zeggen dat haar metgezel anders was.

“Yeah, kinda. Ik ben hier nog maar een paar nachten,” hoorde ze Elise toen zeggen. Haar oren spitsten zich bij het opvangen van het geluid – iets wat Clementine niet graag had. Ze had de bewegingen van haar extra paar oren liever onder controle, maar dat was helaas niet zo. Niet dat ze er nu op lette, want haar aandacht was nu gevestigd op de blondine. Ergens vond Clem het fijn om te weten dat ze niet de enige nieuwelinge was, maar Elise gaf haar al snel een rede waarom het aan de andere kant niet handig was. “Ik had je een rondleiding aan geboden als ik wist wat waar lag, maar… dat is helaas niet het geval. Ik ben al blij dat ik de weg naar de badkamer kan vinden.” Net als de spreker moest ze even grinniken om de grap die ertussen werd gegooid. Het voelde zo natuurlijk om met haar te praten en dat terwijl ze het eigenlijk niet eens zo op mensen had. Vooral omdat ze net nog uit een boom was gevallen door Elises schuld, hoewel dat ook een beetje bij haar te leggen was. Maar dat was het altijd, niet? Er was nooit maar één schuldige. Beide partijen hadden een beetje schuld in elke situatie. “Jij bent net aangekomen, neem ik aan?” vroeg Elise vervolgens. Clementine keek op en knikte zachtjes. “Yeah,” voegde ze er nog aan toe, voordat de ander weer het woord nam.

Het voorstel wat werd gemaakt, klonk niet echt slecht. Alleen voelde ze er niets voor om naar haar kamer te gaan. Sure, haar koffer daar dumpen was misschien wel handig geweest, maar… Het idee dat ze wellicht kamergenoten had die haar niet bevielen… Nee, ze wilde het nu eigenlijk liever uitstellen. Elises gezelschap klonk beter in haar oren dan andere vreemde mensen die ze vanaf het begin al niet moest. “… Eigenlijk klinkt dat verkennen aannemelijker in mijn oren. Dan weet ik ook meteen wat meer van de school,” besloot ze uiteindelijk te reageren. “Vind je het erg als ik meega?”

_________________
Words dance, a jester for her king
You say love but I don't feel a thing
Space goes as far as I can see
I'm the animal you're the enemy
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   ma jan 27, 2014 11:30 pm



Zoals de koffer al had doen vermoeden, net zoals dat ze ‘ook’ in haar vraag had gebruikt, bleek Clementine inderdaad pas net aangekomen te zijn op het eiland. Het gaf haar een vreemd maar desalniettemin bevredigend gevoel om te weten dat ze langer op de school was dan iemand, al scheelde het maar een paar dagen. Ze had eindelijk eens het gevoel dat ze dingen wist die iemand anders misschien niet wist. Niet dat ze echt iets had om mee te kunnen pronken. Het enige waar ze trots op kon zijn was letterlijk dat ze de weg van haar kamer naar de voordeur kon vinden, en dat ze zo ongeveer wist hoe ze de kantine moest vinden, wat eigenlijk ook niet geheel onbelangrijk was. Nou ja, het gaf haar in ieder geval een goed gevoel, dat was waar het om ging. Haar voorstel werd afgeslagen. In plaats daar van bleek Clementine een ander idee te hebben. “… Eigenlijk klinkt dat verkennen aannemelijker in mijn oren. Dan weet ik ook meteen wat meer van de school,” had de blondine gezegd. Elise fronste. Dat was zeker niet wat ze had verwacht. Ze had ergens gehoopt om weer alleen te kunnen zijn nadat ze Clementine de weg had gewezen. Want dat was waarom ze in de eerste instantie naar buiten was gegaan, om zo min mogelijk mensen tegen te komen. Maar dat plan was allang in het water gevallen, of niet soms?

“Vind je het erg als ik meega?” vroeg Clementine. Elise fronste. Goede vraag. Vond ze dat erg? Ergens wilde ze haar niet afwijzen. Ze had het gevoel dat ze verschrikkelijk lomp over zou komen als ze dat deed. Ze was misschien niet de meest tactvolle persoon, maar ze wist heus wel wat afwijzing was. Wie weet was wat gezelschap zelfs wel wat ze nodig had. “Waarom ook niet. Wat gezelschap kan geen kwaad. Bovendien is  het veel leuker om samen te verdwalen dan alleen,” zei ze uiteindelijk. Iemand die vrijwillig bij haar wilde zijn. Dat was nieuw. Alhoewel, andersom gold dat eigenlijk ook nu ze er over nadacht. Ze deed een activiteit samen met iemand. Dat was bijzonder voor haar doen. “Ik denk alleen niet dat het verstandig is om richting het strand of naar het bos te gaan. Het lijkt me dat het daar in ieder geval niet prettig is om te lopen als je een koffer met je mee moet nemen?” zei Elise. “Al helemaal niet als we de bomen in gaan,” mompelde ze daar vervolgens vrijwel onverstaanbaar achteraan. Was het dan überhaupt verstandig om buiten de muren van de school te gaan?

“We kunnen de school van binen gaan verkennen, I guess? Tenzij je het niet erg vind om die koffer mee te moeten sjouwen?” stelde Elise voor. Voor zover ze wist was de school zelf ook behoorlijk groot. Groot genoeg om er voor te zorgen dat het waarschijnlijk nog een tijdje duurde voordat ze er de weg zou kunnen vinden zonder eerst meerdere keren te moeten verdwalen. Eigenlijk had ze zelfs moeten beginnen met het verkennen van de school in plaats van dat ze de rest van het eiland wilde zien. Maar zeg nou zelf, wat was er verleidelijker dan het vinden van een geschikte boom om dutjes in te kunnen doen? Niets, toch? Bovendien, het gaf haar een verstikkend gevoel om constant binnen te moeten zitten. Ze hield van frisse lucht. Van buiten zijn. Actief doen, nou ja, tot op een bepaald niveau. In dingen klimmen om te kunnen slapen. Dat was wat actief doen was in haar ogen. Gym was bah. Samen met andere mensen zweten? Nee bedankt.

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Clementine Federici
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Beauty
Mutation: The Beast
Crush: Dai nemici mi guardo io

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   vr jan 31, 2014 3:11 pm

De frons die op Elise’s voorhoofd verscheen voorspelde naar haar mening niet veel goeds. Was het teveel gevraagd om haar mee te nemen op een verkenningstocht? Clem begreep het ergens wel en was dan ook niet iemand die hier een groot probleem van zou maken. Nee, daar was ze zelfs nog te lui voor. Daar wilde ze haar energie niet aan verspillen. Als Elise haar niet met zich mee wilde hebben, dan kon ze daar prima mee leven. Aan de andere kant zou ze waarschijnlijk de mutanten wat meer beginnen te verachten, maar dat was een ander verhaal. Een persoonlijk verhaal. Nog niet eens een verhaal; het was meer een probleem. Tot haar verbazing vertelde de blondine dat het niet erg was door te zeggen dat het veel leuker was om samen te verdwalen. Ondanks alles krulden haar mondhoeken weer ietsje omhoog om een kleine grijns te vormen, terwijl ze Elise in gedachten gelijk gaf. Niet dat ze veel menselijk contact had gehad, maar ook met haar dierenvrienden was ze weleens een spoor kwijtgeraakt en ze was wel meer dan één keer in haar leven verdwaald geraakt. In je eentje is dat zeker geen pretje. “Ik denk alleen niet dat het verstandig is om richting het strand of naar het bos te gaan. Het lijkt me dat het daar in ieder geval niet prettig is om te lopen als je een koffer met je mee moet nemen?” kwam toen de blondine haar stem weer. Clementine hief vragend een wenkbrauw op en vestigde vervolgens haar blauwe ogen op haar eigen koffer. Oh. Ja. Die was er ook nog. Dat ding was ze al compleet vergeten. Barst. Moest ze dan toch eerst naar haar kamer gaan om die daar te dumpen?

Gelukkig voor haar kwam Elise met een alternatief idee. De school van binnen verkennen. Dat klonk ook best belangrijk als je het aan Clementine vroeg. Misschien zelfs belangrijker dan de omgeving om de school heen te gaan verkennen. “Yeah, dat lijkt me een goed plan. Of heb je dat al gedaan?” reageerde ze, waarna ze van haar gezelschap naar de koffer keek. Een frons verscheen op haar voorhoofd, terwijl ze nadacht over het andere voorstel van Elise. Haar koffer meesjouwen klonk niet als een groot probleem, want het had wieltjes en kon prima achter haar aanrijden, maar als ze naar het strand of bos gingen zou ze hem waarschijnlijk moeten dragen. En dat kon ze niet echt. “Mijn koffer kan ik niet echt dragen… Het is best zwaar en helaas heb ik geen mutatie die me supersterk maakt ofzo,” deelde ze mee. Haar blauwe ogen gleden terug naar Elise, zich herinnerend dat er ooit een ‘superheld’ was verzonnen met zulke krachten. Wat was zijn naam ook alweer? Ah, dat deed er ook niet toe. Ze was niet echt een persoon die van strips hield, dus was het niet van belang om zulke namen te weten. Ze kon zich beter focussen op het herinneren van namen die bij echte mensen hoorde, tenzij ze die personen natuurlijk niet mocht. Dat was ook weer een ander verhaal. “Euhm… Leid de weg?” sprak ze tegen Elise, waarbij ze het handvat van haar koffer vastpakte en een onzekere glimlach rond haar lippen liet verschijnen. “Ik volg wel.”

_________________
Words dance, a jester for her king
You say love but I don't feel a thing
Space goes as far as I can see
I'm the animal you're the enemy
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   do feb 13, 2014 11:08 pm


Een paar seconden lang voelde ze zich slim omdat ze een alternatief had verzonnen voor het verkennen van de omgeving. Nou ja, ze gingen nog steeds op een soort van ontdekkingsreis, maar dan in een kleiner gebied. Want de school was vast en zeker kleiner dan de rest van het eiland. “Yeah, dat lijkt me een goed plan. Of heb je dat al gedaan?” vroeg Clementine. Elise schudde met haar hoofd. Niet echt, in ieder geval. Niet uitgebreid. Het grootste deel van de school had ze nog nooit gezien, dus waarom zou ze dat nu niet doen? “Mijn koffer kan ik niet echt dragen… Het is best zwaar en helaas heb ik geen mutatie die me supersterk maakt ofzo.” Elise knikte. Super sterk zijn. Dat zou tenminste een mutatie zijn waar ze iets aan had gehad. Maar nee. In plaats daarvan kon ze aan dingen blijven plakken en af en toe wat plakkerig spul ophoesten, als dat zelfs ook maar een echte mutatie te noemen was. Behalve dat ze goed kon klimmen was haar mutatie meer irritant dan iets anders. Het enige goede wat haar mutatie haar had opgebracht was dat ze eindelijk weg was van haar oude school. Weg van huis. En dat was eerlijk gezegd toch best wel een plus.

“Euhm… Leid de weg?” zei Clementine, het handvat van haar koffer vastpakkend, “ik volg wel.” Oh. Right. Clementine kende de weg hier nog slechter dan haar. “Deze kant op,” zei Elise, met haar hoofd wenkend naar de ingang van het gebouw. Elise begon met een langzame pas richting het gebouw te lopen, verwachtend dat Clementine haar vanzelf wel zou volgen. Waar wilde ze eigenlijk naar toe gaan? Niet richting de lokalen in ieder geval. Daar bleef ze voor nu het liefst zo ver mogelijk bij uit de buurt, al helemaal als er lessen werden gegeven. Voordat het verplicht was stelde ze het ontmoeten van haar leraren zo graag mogelijk uit. Ze had slechte ervaringen met leraren. En alhoewel de leraren van deze school waarschijnlijk niet zo verschrikkelijk zouden zijn als die van haar vorige, wilde ze dat risico liever niet nemen. Elise duwde de deur open, om deze open te houden voor haar metgezel. “Welkom op de school, zou ik zeggen,” zei Elise met een speelse glimlach om haar lippen. Een wat late welkom, weliswaar, en al helemaal niet een officiële, maar het ging om de gedachte.

Elise liet haar blik langzaam rond glijden. Ze waren binnen. Wat nu? Gewoon maar ergens naar toe lopen? Het was niet alsof ze precies wist waar ze naar toe zouden gaan, welke kant ze ook maar op zouden gaan. “Hmm… Die gang in?” zei Elise, een lange, lege hal in turend. Normaal zou ze niet in haar eentje zo’n gang in willen gaan. Veel te leeg. Veel te weinig plekken waar ze zich kon verstoppen. Maar aangezien ze samen met Clementine was… Waarom ook niet. “So, uhm…” begon Elise. Ze voelde zich bijna verplicht om een gesprek te beginnen, alhoewel ze niet zeker was waarom. Ze was er niet aan gewend om samen te zijn met andere mensen, al helemaal niet als het in stilte was. De stilte voelde verkeerd aan voor haar. Ze moést een gesprek op gang proberen te brengen. Dat was hoe ze zich voelde. En het was een rotgevoel. “Je had het daarstraks over je mutatie. Dat hij je niet supersterk maakt, ofzo. Wat voor mutatie is het dan wel, als ik vragen mag?” vroeg ze twijfelend. Was dat iets waar ze naar zou mogen vragen? Want dat was immers waarom iedereen hier was. Om een mutatie.

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Clementine Federici
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Beauty
Mutation: The Beast
Crush: Dai nemici mi guardo io

BerichtOnderwerp: Re: Not The Best Idea I Had   zo feb 23, 2014 10:43 pm

Bijna direct nadat ze haar vraag gesteld had, kreeg ze al een antwoord. Geen antwoord met woorden, maar slechts met een beweging van het hoofd. Elise schudde van niet, dus de school verkennen bleek een prima alternatief. Althans, de blondine leek het niet erg te vinden. Ze leek het ook te begrijpen dat het dragen van haar koffer ondraaglijk was en dat het strand en het bos daarom waren uitgesloten. Zolang ze met het ding op de vaste vloer kon rollen, dan was er geen enkel probleem. Sure, dat werd op een gegeven moment ook zwaar, maar Clem was koppig genoeg om daar niet naar te gebaren. Soms kwam haar koppigheid wel van pas, hoewel ze zich voor kon stellen dat het als een vervelende eigenschap over kon komen bij anderen. Je had verschillende manieren om ergens koppig over te zijn, zoals standvastigheid bij je mening en verder niet willen luisteren naar die van anderen. Ze wist uit ervaring dat het stierlijk vervelend was om mee te maken. Een andere vorm was niet toegeven aan lichamelijke pijn en gewoon doorzetten. Niet altijd even gezond, maar het werkte wel voor haar, dus veranderen deed ze niet. Dat was ze ook niet echt van plan.

“Deze kant op,” deelde Elise mee, waarbij ze met haar hoofd naar een ingang van het gebouw gebaarde. Toen de blondine begon te lopen, volgde Clementine haar vanzelf. Voorop lopen was niet haar ding – een leider was ze niet. Daarbij had ze liever overzicht over alles, dus liep zij eigenlijk altijd achteraan. Dit keer, echter, deed ze een poging om Elise’s tempo bij te houden, zodat ze naast elkaar konden lopen. Hoewel ze had gezegd dat ze niet de sterkste was, koste het haar weinig moeite om haar koffer achter zich aan te trekken. Dat kwam waarschijnlijk omdat het wieltjes eronder had zitten en het daardoor sowieso gemakkelijker ging dan normaal gesproken. Het duurde daarom ook niet lang of ze hadden de deur bereikt, die Elise met een speelse glimlach voor haar open hield. “Welkom op de school, zou ik zeggen.” Oh, nu moest ze zeker voorop naar binnen, of niet? Met een klein grijnsje rond haar lippen ten teken dat ze het gebaar apprecieerde, stapte ze via de open deur het gebouw binnen. “Wat attent van je,” sprak ze nog voor ze naar binnen ging.

Ze zette een paar passen vooruit, stopte toen en draaide zich naar Elise om. Deze keek rond om te zien waar ze verder naar toe konden lopen en had uiteindelijk eentje uitgekozen. Clementine richtte haar blauwe ogen op de lange gang, die bovendien ook nog eens heel leeg was. Een rilling liep over haar rug bij het zien hiervan, want het deed haar sterk denken aan een verlaten school waar het spookte. Zulke verhalen waren nooit haar favoriet geweest. Desondanks stemde ze toch in om daarheen te gaan, want een lange gang betekende nog wel eens interessante ruimtes. “Sure,” sprak ze nog, hoewel ze betwijfelde of het nodig was. Het was tijdens hun korte wandeling dat Elise een poging deed om het gesprek op gang te houden. Clem vond dat niet erg, maar wat ze wel erg vond, was de vraag die haar werd gesteld. Het was een vraag betreft haar mutatie en hoewel ze die had kunnen verwachten, had ze zich er niet op voorbereid. Als het om haar mutatie ging, dan was ze terughoudend. Ze hield het liever stil. Niet iedereen was echter zo ingesteld, zo bleek maar weer, dus besloot ze om toch antwoord te geven. “Mijn mutatie is niks bijzonders. Ik heb een paar… Dierlijke trekjes,” was alles wat ze erover prijsgaf. Omdat ze het zelf niet apprecieerde dat iemand naar haar bijzonderheden vroeg, stelde ze ook geen vragen over die van Elise. Als de blondine iets over haar mutatie kwijt wilde, dan zou ze het vanzelf wel zeggen. Right? Right.

Clementine fronste. Het was best moeilijk om een gesprek gaande te houden. Zeker als je saaie vragen over de school en dat soort zakelijke dingen wilde vermijden. Wat kon ze wel vragen en wat niet? Waar kon ze het over hebben en waarover niet? Zoveel vragen aan zichzelf waar ze het antwoord niet op wist. Zou het raar overkomen als ze gewoon een random vraag stelde over… Interesses? Ze besloot het er maar op te wagen. “Dus…” begon ze vertwijfeld, niet zeker over welk onderwerp ze nou wilde aanknopen. “… Enige hobby’s? Ik bedoel, als we toch persoonlijke vragen gaan stellen…” sprak ze, een voorzichtige glimlach rond haar lippen. Zou ze niet eerst de hare dan moeten vertellen, voordat ze naar die van Elise vroeg? Wat waren haar hobby’s eigenlijk? “Die van mij zijn best obvious. Rondhangen met dieren. Denk ik. Telt dat als hobby?” Oh god, ze werd nu alweer awkward. Hier kon ze zich niet echt meer uit redden. “Ik bedoel. Ik zing wel eens. En luister muziek.” Hopelijk maakte Elise nu niet rechtsomkeert om weg te lopen, want zelfs al was die kans vrij klein, was Clem nog altijd bang dat ze net de pech had om met die kleine kans te moeten leven.

_________________
Words dance, a jester for her king
You say love but I don't feel a thing
Space goes as far as I can see
I'm the animal you're the enemy
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Not The Best Idea I Had

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-