FRUITMAND
CBOX
Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2, 3  Volgende
AuteurBericht
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   za feb 06, 2016 9:03 pm

.Always live before you die.

It takes ten times as long to put yourself back together than is does to fall apart

Het was niet moeilijk om weg te sluipen uit de ziekenboeg te midden van de nacht nadat je drie weken keurig flink in bed had gelegen. Niemand had er echt een idee bij dat Storm uit zijn bed zou komen, voor meer dan één reden. Hij was fysiek gebroken, gelukkig deed de kine zijn werk en kon hij met ondersteuning van krukken behoorlijk goed wandelen. Hij was mentaal gebroken maar hey, je zou het hem niet nageven. Hij had zorgvuldig alles afgesloten in zijn hoofd buiten dat ene deurtje, het deurtje dat zijn weerwolf, Lupos, de toestemming gaf tot het overnemen van zijn lichaam indien dat nodig zou zijn. Want dat was wat hij had gedaan, hij had Lupos de controle over zijn lichaam gegeven dus dat veranderde Storm voor een deel. Zeker in deze fase van het verwerkingsproces. Volle maan was nog lang niet verteerd, toch oogde Storm als iemand die het helemaal niet had meegemaakt. Hij hoorde de verplegers wel het één en ander mompelen over hem, over het feit dat hij het niet verwerkt, of op de verkeerde manier maar wat kon het Storm schelen? Dit was zijn probleem en hij ging ermee om op zijn manier, voor nu was dat de veel te losse en niet te controleren versie van Storm.

Wegsluipen uit de ziekenboeg was een makkie, in zijn kamer komen net iets minder … tenminste, als Devon er was. Storm verscherpte zijn zintuigen en liet de krukken achter bij de deur. Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat ook zijn kamergenoot op dit uur van de nacht niet in zijn kamer was. Storm liep binnen en bleef voor twee tellen staan, hij was hier niet meer geweest sinds die twee uur voor volle maan. De kalmeringsspuit lag nog steeds op zijn nachtkastje, huiswerk op het bureau, kleren op de stoel. Storm negeerde het en greep naar de fles drank, ze zeiden dat drank en medicijnen niet goed samen ging, wel … dit was een beetje Lupos zijn probleem om op te lossen want Storm zou drinken, al was het maar om delen van de afgelopen drie weken te vergeten. Geruisloos de gang door wandelen was moeilijker met krukken en benen die nog niet efficiënt functioneerden. Maar hij haalde het tot beneden, met de fles die tussen zijn vingers door bungelde waarmee hij tegelijk zijn kruk mee vast had.

Het was niet zo koud als hij had verwacht, integendeel … misschien was er iets van de lente op komst. Storm bleef voor een tel lang staan, staarde naar de omgeving op zoek naar een plek waar hij, nouja, alleen kon zijn met zijn fles? En zijn gedachten, al was het net voor dat laatste dat hij de ziekenzaal was uit gevlucht. Buiten zijn maakte hem wakkerder, maakte Lupos wakkerder, hij glimlachte zijn nonchalante scheve glimlach alsof er helemaal niets mis was met het feit dat Lupos nu volop controle had over alles in zijn omgeving. Op zich was er niets te vrezen, ze waren beide niet genoeg hersteld om een transformatie aan te kunnen. Storm volgde het pad, traag, richting het strand. Het ging niet zonder af en toe te stoppen, om op adem te komen, om zijn benen de rust te geven die ze nodig hadden. Storm had nog steeds volop nood aan medicatie en baxters voor extra vitamines en energie. Zijn rug deed nog steeds genoeg pijn om bewust te blijven van wat er was gebeurd. Toen hij na een half uur eindelijk op het strand was aangekomen gooide hij zijn krukken in het zand en ging krampachtig tegen de trap aan zitten die naar beneden had geleid. Hij strekte zijn benen voor zich uit en staarde in het donker naar de rustige golven, het kalme geluid van de oceaan. Hij draaide de dop van de fles en bracht het naar zijn lippen. Hij twijfelde voor een seconde, staarde naar de inhoud waarna hij het kort ophield in een toostend gebaar. ‘Bedankt voor alles, goed leven.’ Mompelde hij sarcastisch waarna hij zijn nek achterover bracht en een paar slokken nam van zijn fles. Hij kneep zijn ogen samen en slikte het door waarna hij zijn hoofd kort schudde. ‘Slecht idee Hall.’ Prevelde hij tegen zichzelf. Maar wat kon het hem momenteel schelen? Hij was gedoemd dit leven voor altijd te leven, kon hij maar beter ervan genieten, het slechte omarmen, Lupos zijn vrijheid geven zodat hij op een bepaalde manier ook vrij kon zijn …

tag: OPEN --- words: 742 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   ma feb 08, 2016 10:41 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Met haar lange, slanke bennen opgetrokken en haar kin rustend op haar knieën keek Nadya naar de golven, die bijna ritmisch kapot sloegen tegen de rotsen. Naar de zachte glinstering van de maan in het water. Zachte, melancholische muziek kwam uit de dopjes in haar oren. De klanken sloten bijna feilloos aan bij haar gedachten. Trokken haar verder en verder in de eenzaamheid, de machteloosheid en de angst. Het zou zo makkelijk zijn als ze dit alles gewoon achter zich zou kunnen laten. Als ze gewoon weg zou kunnen vliegen. Ver weg van het eiland, ver weg van Devon, maar vooral ver weg van Storm. Het was raar hoe degene van wie je het liefst weg wou vluchten, ook degene was voor wie je bleef. Hoe degene die je lijmen kon, ook degene was die je kon breken, die je zou breken. “Wat moet ik doen?” Haar stem was niet meer dan een fluistering, haar blik had ze op geslagen naar de sterrenhemel alsof ze daar het antwoord vinden zou. Alsof Nick of haar ouders zich daar verschuilden en haar zouden kunnen vertellen wat ze doen moest. Zacht beet ze op haar lip, vechtend tegen haar emoties, vechtend tegen het verloren gevoel dat zich meer en meer meester van haar begon te maken. Na Nick’s dood had ze gedacht nooit meer iemand in haar hart te laten. Had ze zich voor genomen niemand nog het vermogen te geven om haar te breken, omdat ze had geweten dat ze niet veel vaker gebroken kon worden voor ze zou veranderen in een monster. En nu zat ze hier, meer gebroken dan ze al geweest was. Waarom had ze het zo ver laten komen? Waarom had ze haar hart weer opengesteld? Waarom had ze niet in gegrepen met volle maan? De vragen liepen dwars door elkaar. Spookten iedere dag weer door haar hoofd, ontnamen haar van haar eetlust en haar slaap. Al zou ze de slaap waarschijnlijk ook niet hebben kunnen vatten als de gedachten haar niet wakker hielden. Het paniekerige gevoel dat ze op haar kamer kreeg, kwam steeds sneller en heviger. De enige redenen waarom ze nog binnen kwam, was om te douchen, haar spullen te pakken en bij Storm te zijn. Verder was ze altijd buiten. Het kon haar niet schelen of de regen met bakken uit de hemel viel of de grond bedekt was met een dik pak sneeuw, binnen zitten kon ze niet.

Op het moment dat Nadya overeind kwam werd ze overvallen door een duizelig gevoel. Vlekken dansten voor haar ogen en voor even moest ze doodstil blijven staan om niet om te vallen. Zelfs haar lichaam begon na een paar weken geen eten te protesteren. Al zou ze er niet dood aan gaan, uithongering was voor haar niet levensbedreigend dat hadden de wetenschappers op Bikini Atol al eens aangetoond. Huiverend blies ze haar adem uit, waarna ze langzaam begon te lopen. De donkere rotsen van de kliffen, maakten al snel plaats voor het strand en haar blote voeten zakten weg in het mulle zand. Haar blik hield ze strak voor zich gericht, op de uitgestrekte kustlijn die minder verlaten was dan ze in eerste instantie had gedacht. In het zachte licht van de maan kon ze vaag iemand zien zitten tegen de stenen trap die naar het strand toe liep. In eerste instantie had ze gewoon aan diegene voorbij willen lopen, tot ze zag dat het Storm was. Een licht bezorgde frons verscheen op haar voorhoofd. Het was niet goed voor hem om buiten te zitten en al helemaal niet met een fles, die bijzonder veel leek op een drank fles. Toch besloot ze er niet direct wat van te zeggen, omdat ze heel goed begreep waarom hij hier zat en waarom hij dronk. Rustig liep ze naar hem toe, ergens misschien ook wel opgelucht hem eens buiten de vier muren van de ziekenzaal te zien. “Hey.” Begroette ze hem zachtjes, waarna ze naast hem ging zitten. De dopjes van haar telefoon had ze uit haar oren getrokken en het snoertje wikkelde ze rond het apparaat. Haar temperatuur had ze iets laten stijgen om er voor te zorgen dat hij het niet koud zou krijgen. “Zat van die kleine ziekenhuis kamer?” constateerde ze, terwijl ze hem zijlings aan keek. Vragen hoe het ging deed ze niet, omdat ze het antwoord op die vraag al wel wist.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   di feb 09, 2016 8:55 pm

.Always live before you die.

It takes ten times as long to put yourself back together than is does to fall apart

Het idee van een beetje buitenlucht, een fles drank en een verlaten strand leek op het eerste zicht wel een goed idee te zijn. Maar hier zat hij opnieuw met zijn eigen gedachten om over te zitten malen. Gelukkig dat hij daarvoor de fles drank had meegenomen vanop zijn kamer, die moest hem maar gezelschap houden en alle boze gedachten uit zijn hoofd bannen. En met de vertraagde werking van zijn lichaam zou het vast wel even duren voor hij ontnuchterd was eens hij heel die fles op zou drinken. Het depressieve aan dit alles was dan toch wel de maan die bovenaan de hemel stond, hem praktisch stond uit te lachen omdat het bijna weer zover was, bijna weer volle maan. En de laatste was nog lang niet verteerd, Storm was er nog lang niet klaar voor. Hij liet zijn hoofd tegen de trap rusten en keek naar de bol aan de hemel, de bol die bijna een bol was, die bijna vol was. Zijn vingers klemden zich steviger om de fles heen, zijn tanden drukten steviger op elkaar, zijn lichaam spande zich voor een moment samen tot het pijn deed. God, had hij een ladder zo lang om naar de maan te kunnen en hem fijn te hakken. Want zonder maan was er geen weerwolf. Al had Storm een groot deel van die weerwolf omarmt, het maakte hem nog steeds kwaad dat die ene avond de rest van zijn leven had verwoest.

‘Weet je,’ sprak hij op een trage lage toon tegen zichzelf, of tegen de maan. Niet dat hij een antwoord terug verwachte maar goed. ‘Ik geef je je zin, het kan me echt niet meer schelen.’ Hij zwaaide de fles voor zich uit alsof hij eigenlijk al dronken was alvorens hij het terug tegen zijn lippen zetten en twee slokken dronk. Er kwam een zachte windvlaag voorbij en bracht een geur met zich mee die Storm overal zou herkennen. Nadya? Zijn blik ging gelijk de juiste kant op, probeerde geluid op te vangen maar door het mulle zand en zijn eigen luidruchtige gedachten hoorde hij niet veel meer. Wat deed ze hier? Volgde ze hem? Nee, Nadya zou zoiets niet doen, het leek er eerder op dat het lot hen weer samenbracht. Er ontsnapte een zucht aan zijn lippen, het was niet dat hij Nadya weg wilde, integendeel, ze was de enige die hem op aarde hield, die ervoor zorgde dat hij niet los liet, dat hij de touwtjes niet door knipte. Ze was het enige waarvoor hij momenteel nog adem haalde, als het niet voor haar was geweest dan had hij al gauw de eerste beste overdosis aan medicijnen genomen in de hoop dat hij deze keer echt wel dood bleef, en niet voor twee uur. Zijn blik gleed naar de fles drank, zijn enige gezelschap voor deze nacht en nu zat hij te overwegen om het te verstoppen zodat Nadya niet zou zien dat hij zat te drinken in combinatie met medicijnen. Hij voelde zich voor een moment terug een stuk jonger. Alsof hij zich moest verantwoorden tegenover haar.

Zijn blik gleed opzij naar haar toen ze dichter kwam alvorens ze naar zijn krukken gleden die voor hem in het zand lagen. Hij staarde er obsessief naar tot haar zachte begroeting kwam. Ze kwam naast hem zitten en Storm keek opzij, recht in haar doodvermoeide gezicht, haar doffe blauw ogen. Zijn blik gleed terug naar voor en hij dronk nog een slok van de fles. Deze keer niet om zijn eigen gedachten weg te drinken, maar om de schuld weg te werken van hoe Nadya nu naast hem zat. Ze had er onophoudelijk voor hem geweest, ongeacht haar eigen lichaam. Het eiste zijn tol, hij zag het aan haar lichaam maar hij had er nooit iets van gezegd. Hij hoopte misschien dat het vanzelf zou opgelost geraken, hij hoopte dat ze het misschien zou opgeven maar dat had ze nooit gedaan. En dat deed meer met hem dan ze zich kon voorstellen, misschien begon hij zich weer zorgen te maken, dat zou een goed teken zijn. Alleen betrouwde hij zichzelf niet genoeg meer, zeker nu Lupos zoveel controle had. Hij voelde de temperatuur rondom zich een beetje veranderen en hij wist dat het Nadya was. Hij wilde haar stoppen maar hij deed het niet, het had geen zin. Bij haar vraag keek hij haar weer aan en haalde zijn schouders traag op. ‘Dat en zoveel meer.’ Bekende hij stilletjes, opnieuw starend naar de zee. Het was niet alleen de ziekenzaal die zijn tol eiste bij Storm, het was alles, de vrienden, de verpleegsters, het gepiep van de hartmonitor. Soms had hij zin om heel zijn kamer overhoop te halen enkel en alleen om een punt te maken. ‘Waarom doe je het?’ Vroeg hij haar uiteindelijk. Hij keek opzij, zijn blik indringerig maar met meer intensiteit. Ze zou wel weten waar hij het over had, over het feit dat ze niet at, weinig sliep, alles wat ze met zichzelf deed om er voor hem te zijn. ‘Ik word niet beter als ik naar jou kijk.’ Merkte hij nuchter op. Hij had het al dagen gezien, haar vermoeidheid, haar gebrek aan eten, … ‘Kun je voor één keer aan jezelf denken?’ Vroeg hij haar zachtjes, minder vlak dan eerder. ‘Voor mij?’ Hij wendde zijn blik terug weg van haar gezicht en dronk opnieuw drie slokken van de fles, hij zou dit nodig hebben, zoveel was zeker …
tag: OPEN --- words: 911 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   za feb 13, 2016 10:17 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Nog steeds kon ze niet volledig omvatten wat er in de nacht van volle maan gebeurd was. Dat ze Storm daadwerkelijk verloren had, al was het maar voor twee uur geweest. Dat zijn dood haar wereld had doen instorten, meer nog dan ze had verwacht. De realisatie dat ze Storm kwijt was had haar toch al fragiele hart in duizenden stukjes uit één doen vallen en ze vroeg zich af of ze, ze ooit nog aan één zou krijgen. Het joeg haar angst aan; weten dat er iemand was om wie ze zo veel gaf dat hij haar wereld tot stilstand kon brengen. Het was haar die nacht heel duidelijk geworden, dat ze niet nog iemand kon verliezen. Haar vader, haar moeder, Nick daar moest het bij blijven. Storm mocht niet bij dat rijtje gaan horen, dat kon ze niet aan.

Bijna obsessief keek Storm naar zijn krukken. Alsof hij het moment dat hun ogen elkaar zouden ontmoeten, uit wou stellen. Zacht beet ze op haar lip, het deed haar pijn hem zo te zien. Zo verloren, alsof hij alle hoop had op gegeven. Alsof het hem niet meer kon schelen wat er met hem zou gebeuren. Voor een moment keek hij haar stil aan, met zijn haast lege ogen. De Storm die ze had leren kennen leek steeds verder weg te zakken en ze had geen idee hoe ze hem terug kon krijgen. Wat ze moest zeggen of doen om tot hem door te dringen. De fles uit zijn handen trekken op het moment dat hij er een slok van nam deed ze niet. Het was niet dat het haar niet kon schelen, want dat deed het wel degelijk. Alleen had ze geen zin om ruzie met hem te maken. Bovendien begreep ze waarom hij het deed. Als zij niet tegen drank had gekund had ze hier waarschijnlijk ook gezeten met een fles sterk in haar handen. Zijlings keek ze hem aan, haar bezorgdheid kon ze niet verbergen, die was duidelijk van haar gezicht te lezen. Wat ging er om in zijn hoofd? Wat kon ze doen om hem te helpen? Het ware vragen die iedere dag weer door haar hoofd gingen, maar waar ze nog geen antwoord op gevonden had. Bij zijn stille bekentenis knikte ze zachtjes, ten teken dat ze hem begreep. Al zou hij het waarschijnlijk niet zien omdat hij zijn blik al weer op de zee had gericht. Langzaam ademde ze uit, liet haar hoofd in haar nek zakken en sloeg haar blik op naar de sterren. Het was alsof er zich een muur tussen hen begon op te trekken en ze had geen idee hoe ze die neer moest slaan, of ze er überhaupt de kracht voor zou kunnen vinden. Hoe lang kon ze nog vechten in een poging Storm’s hart bij één te houden, als hij zelf alle hoop al had opgegeven? Het was niet dat hij haar had verteld dat hij had opgegeven, maar ze kon het aan hem zien. De blik in zijn ogen die zo nu en dan koud of emotieloos was. De manier waarop hij zijn vrienden stuk voor stuk buiten sloot. Het feit dat hij hier zat, op het strand met een fles drank terwijl hij helemaal niet mocht drinken met zijn medicijnen.

‘Waarom doe je het?’ Nadya keek Storm weer aan, zag de intense indringerige blik in zijn bruine ogen. Vroeg zich af wat ze moest zeggen of er een goed antwoord bestond op die vraag. Zijn nuchtere, bijna harde opmerking deed haar blik verduisteren. Voor een moment kreeg haar gezicht, de vlakke, ijzige uitdrukking die het bij ieder ander had. Waarom zij hij dit? Waarom probeerde hij haar weg te duwen? Snapte hij dan niet dat hij haar nodig had? Snapte hij niet dat zij hem nodig had? “Het is niet alsof ik er dood aan zou gaan.” Merkte ze bijna droog op, waarna ze kort haar blik neersloeg. Nog altijd wou ze geen ruzie met Storm, maar ze wist dat er een moment zou komen waarop ze tegen hem uit zou vallen. In elk geval als hij zo door zou gaan. Bij zijn vraag keek ze weer op. Haar gezicht was de hardheid alweer verloren, een vermoeide, gepijnigde blik stond in haar ogen. “Hoe kan ik aan mezelf denken als jij niet aan jouzelf denkt?” vroeg ze zachtjes. “Ik wil je niet kwijt Storm. Ik kan jouw niet ook verliezen en als je zo door gaat dan..” Nadya slikte, keek voor een moment zwijgend naar de golven die kapot sloegen tegen de kust. Nog altijd niet goed wetend wat ze moest zeggen. Hoe ze hem moest uitleggen dat ze niet allee niet at en sliep omdat ze zo veel mogelijk bij hem? Hoe moest ze hem uitleggen dat hem verliezen een druppel was geweest in een emmer die toch al op het punt had gestaan om over te lopen? “Dit is niet jouw schuld Storm.” Haar stem klonk zacht, breekbaar. Haar hand legde ze zachtjes op zijn onderarm, die koel aanvoelden. “Slapen en eten, dat waren alleen als kind hele normale dingen voor mij.” zei ze zacht, hopend dat hij hier genoeg mee zou nemen omdat ze niet wist wat ze hem verder kon vertellen. Nog altijd was ze er niet klaar voor hem alles te vertellen, al helemaal niet aan de Storm die hij nu was.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   zo feb 14, 2016 11:31 am

.Always live before you die.

It takes ten times as long to put yourself back together than is does to fall apart

De bezorgdheid voor Storm was allesoverheersend in haar blik en het maakte het hard voor Storm om er tegenin te gaan. Het was de constante tweestrijd in zijn eigen lichaam die hem moe maakte, die al zijn energie opslorpte. Alsof de weerwolf altijd aan het ene eind van het touw trok en Storm aan het andere eind. En iedere dag, ieder uur werd het getrek met een millimeter opgeschoven zodat Lupos op hem in liep en hem zou overmeesteren. Storm had het idee aan controle al even laten varen maar onder al die lagen glas was hij nog steeds bang voor wat het teweeg zou brengen. Was hij nog steeds bang voor wat hij andere mensen zou aan doen, zichzelf zou aan doen. Maar bij Nadya kon hij het niet, hij kon niet zo onverschillig zijn bij haar als hij deed bij anderen omdat ze het wist. Ze wist hoe het voelde, ze wist hoe het was om een monster te zijn, om aanzien te worden als iets verschrikkelijk. Net als hij dat niet vond van haar, vond ze dat ook niet van hem en dat zorgde voor het beetje rust en kracht om terug te trekken aan dat touw. Haar hand door het zijne was het enige wat hem door die eerste uren heen had getrokken. Iedere keer ze er niet was werd hij wakker met de pijn in zijn borst, met het gevoel weg te vallen in onwetelheid. Ze had het nooit gemerkt omdat ze er dat moment niet was maar … Storm had haar nodig, zonder haar, wel … dood leek een aannemelijk iets na wat hij had gedaan met Devon en het meisje.

Dus er was iets van opluchting, iets van opklaring in zijn lichaam toen hij haar geur op nam, toen hij haar vermoeide blauwe ogen zag wat er meteen voor zorgde dat er een laag aan glas gebroken werd. Waardoor zijn staalharde emotieloze blik een beetje afzwakte, waardoor de emoties een beetje meer naar boven kwamen. Want dat was wat ze deed, hem weer in elkaar puzzelen. Voor een kort moment wilde hij de fles het water in gooien, of de inhoud in het zand gieten maar hij deed het niet, hij keek ernaar, dronk ervan en nam er voor een moment vrede mee. En terwijl hij naar de zee staarde vroeg hij zich af hoelang ze het zou kunnen volhouden om er voor hem te zijn als hij er alles aan deed om iedereen op afstand te houden. Wilde hij het? Het was één van de dingen die zo hardnekkig tegen elkaar opdrukte, hij wilde ze veilig houden maar hij wilde ze ook niet verliezen. Zijn blik gleed opzij naar Nadya, ze staarde naar de sterren en hij sloeg zijn ogen uiteindelijk neer naar het zand. Nee, hij kon dit niet, hij kon het niet bij haar.

Zijn haast ijzige vraag zorgde voor een bijna even ijzig antwoord. Nee, tuurlijk kon ze er niet aan sterven. Hij keek terug naar de zee, ging er niet op in omdat er niets was om op in te gaan. Hij wilde deze kant van Nadya niet zien, net als zij deze kant van Storm niet wilde zien. Dus het zwakte hem af, brak nog een laag aan glas, één van de vele die zijn emoties onderdrukten. Bij haar volgende woorden keek hij terug opzij naar haar, zijn blik even vermoeid en gepijnigd als de hare. Hij maakte zich zorgen om Nadya maar ze had gelijk, hij moest eerst aan zichzelf denken, als hij beter werd dan zou zij dat ook worden want zo ging het nu eenmaal bij hen. Storm werd verdrietig van haar vermoeide blik en omgekeerd. “Ik wil je niet kwijt Storm.” Hij had naar de zee gestaard, naar de trage golven toen ze de woorden uit sprak en meteen alle emotie door de lagen glas heen naar boven duwde, hij knikte zachtjes alvorens hij haar weer aankeek. Alle emoties waren er, de angst, het verdriet, de pijn, de bezorgdheid om haar. ‘Je bent me niet kwijt, ik ben alleen,’ hij zweeg en zocht in haar blauwe ogen naar woorden die hij zelf niet kon vinden. En toen zei ze wat iedereen hem altijd zij, wat hij zo hardnekkig tegensprak, wat hij zo fel niet wilde geloven. ‘Ik weet het.’ Fluisterde hij. Dit was niet zijn schuld en hij bekende dat enkel maar tegenover haar, tegenover Nadya. Ze legde haar hand op zijn onderarm en Storm legde automatisch zijn vrije hand erover, gaf een kneepje in het hare. ‘Ik ben alleen een beetje verdwaald.’ Gaf hij verder in op zijn onafgemaakte zin eerder. Was het dat? Was hij verdwaald in zijn eigen gedachten en emoties? Zijn blik gleed kort naar hun handen, de handen die elkaar de voorbije weken levend hadden gehouden. ‘Het spijt me, van alles. Ik weet niet,’ hij zweeg en zuchtte, keek voor een seconde naar de fles in zijn handen. Hij wist niet hoe hij het moest verwerken. Hij liet zijn hoofd voorover zakken en staarde in stilte naar het zand. Praten ging altijd als automatisch tegenover Nadya en nu koste het hem alle moeite om de juiste woorden te vinden. En het was een verschrikkelijk gevoel, hij voelde zich verschrikkelijk, hij gedroeg zich de helft van de tijd verschrikkelijk. Toen ze opmerkte dat eten en slapen enkel de normale dingen waren als ze klein was knikte hij enkel zachtjes, keek haar niet opnieuw aan. Hij hief zijn hoofd op en staarde naar de ruisende golven over het strand terwijl hij de krop in zijn keel probeerde weg te werken. Onbewust gleden zijn vingers over haar hand, net als hij had gedaan toen hij half buiten bewustzijn was in de ziekenzaal de eerste week. ‘Ik ben op Nadya.’ Hij zweeg en keek langzaam opzij naar haar, zijn blik zo breekbaar en fragiel. ‘Ik weet niet meer hoe ik verder moet, het spijt me.’ Hij schudde zijn hoofd en probeerde zijn blik op haar te houden maar het lukte niet, hij sloeg zijn ogen neer en liet de fles drank van tussen zijn vingers glippen in het zand …
tag: OPEN --- words: 1018 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   zo feb 14, 2016 4:18 pm

BREATHE RELEASE IT ALL
There’s a light in the sky, there’s a light and its all for you. Don’t, cut us all. Tell me how do you feel, tell me how do you need to hear Are you holding your breath again? --------------------

Zou Storm haar uiteindelijk ook weg duwen? Zou hij steeds vaker op de ijzige toon, die haar hart in één deed krimpen, tegen haar gaan praten? Zou hij dat kunnen? Zou hij haar echt op afstand kunnen houden? Nadya kon het zich nauwelijks voorstellen, kon zich niet voorstellen dat hij met haar zou doen wat hij met Devon deed. Al had ze ook nooit verwacht dat hij Devon weg zou duwen. Zijlings keek ze naar hem, naar zijn bleke, vermoeide gezicht. Naar de brandwonden die nog steeds zichtbaar waren in zijn nek. Waarom had ze het zo ver laten komen? Waarom had ze die nacht niet ingegrepen? Dan was ze hem nooit verloren. Dan was hij niet zo gebroken geweest. Dan had ze nu niet naast hem gezeten, wanhopig opzoek naar woorden die hem zouden helpen. Woorden die niet leken te bestaan.

De ijzige woorden waren over haar lippen gerold voor ze er erg in had. Het was niet een kant van zichzelf die ze graag aan Storm liet zien en ze wist vrij zeker dat het een kant was die hij liever niet van haar zag. Lang bleef de harde uitdrukking ook niet op haar gezicht staan. Haar emoties verborgen houden voor Storm kon ze niet, wou ze niet. Net als hij zijn emoties niet voor haar verborgen leek te kunnen houden. Het verdriet, de angst, de pijn en de bezorgdheid, het was duidelijk in zijn ogen te lezen. ‘Je bent me niet kwijt, ik ben alleen,’ Stil keek ze hem aan. Niet goed weten wat ze zeggen moest. Hoe vanzelfsprekend praten eerder met hem geweest was, zo moeilijk was het nu. Er waren geen woorden die alles wat er gebeurd was konden omvatten. Er waren geen woorden die hun gevoelens konden omschrijven. Geen woorden die zijn gebroken hart aan één konden lijmen, evenmin als die woorden bestonden voor het lijmen van haar hart. Ergens was ze wel opgelucht, dat hij zachtjes met haar in stemde. Dat hij bekende dat het niet zijn schuld was, dat hij wist dat het niet zijn schuld was. Zijn vrije hand legde hij over de hare en zacht gaf hij er een kneepje in. Verdwaald. Misschien was dat wat het was. Misschien was hij verdwaald in zijn eigen gedachten in emoties. Wist hij niet meer hoe hij terug moest komen van wat er was gebeurd de afgelopen volle maan. Bij het horen van zijn verontschuldiging schudde ze zachtjes haar hoofd. “Tegen mij hoef je geen sorry te zeggen Storm. Ik begrijp het.” zei ze zachtjes. Zelfs als Storm voor even afstandelijk tegen haar deed, het hem echt kwalijk nemen kon ze niet. Omdat ze begreep waarom hij het deed, omdat ze begreep waarom hij iedereen op afstand wou houden. Tenslotte deed zij precies hetzelfde. De enige op het eiland die haar echt kende was Storm, verder had ze niemand zo dicht bij laten komen. Echter had ook Devon haar kwetsbare kant gezien, hij had gezien wat Storm verliezen met haar had gedan. Misschien dat ze het er ooit nog met hem over moest hebben. Misschien dat ze ooit nog moesten praten over wat die nacht met hen had gedaan, al vroeg ze zich af of ze hem dichterbij zou kunnen laten.

Volgens Norah was het niet ongebruikelijk dat de symptomen van een post-traumatische stoornis verergerden wanneer je aan een nieuw trauma werd blootgesteld. Haar nachtmerries, de paniekaanvallen, het verloren gevoel. Het was allemaal heftiger geworden sinds de nacht van volle maan. Binnen zitten kon ze niet, enkel wanneer ze bij Storm zat werd ze niet direct overvallen door blinde paniek. Wanneer ze naast hem zat, met haar hand in de zijne kon ze het moment waarop het gevoel gevangen te zitten haar overmeesteren even uitstellen. Het was iets wat ze hem nog nooit verteld had. Iets wat ze hem voorlopig ook nog niet wou vertellen, omdat ze wist dat hij zich dan zorgen om haar zou maken en hij op dit moment vooral aan zichzelf moest denken. Aan zijn eigen gezondheid, zijn eigen emotionele staat. Nadya voelde Storm vingers over haar hand strijken, een kleine zachte aanraking waaruit ze de afgelopen weken steeds een beetje hoop had weten te halen. Hoop dat Storm er uiteindelijk weer boven op zou komen. Hoop dat hij zichzelf weer zou worden. ‘Ik ben op Nadya.’ Haar ogen zochten naar de zijne een huivering trok door haar lichaam op het moment dat ze zijn breekbare en fragiele blik zag. Zachtjes schudde ze haar hoofd bij het horen van zijn verontschuldiging. Het was niet aan hem zich te verontschuldigen tegenover haar. Toch zij ze niets, bleef ze voor een moment stil naar hem kijken terwijl hij zijn blik weer neersloeg. Waarom wist ze niet hoe ze hem kon helpen? De drankfles glipte tussen zijn vingers vandaan, viel in het mulle zand. Nadya keek naar de drank die langzaam uit de fles liep. De fles overeind zetten deed ze niet, op deze manier zou er straks geen drank meer in zitten en zou Storm niet meer kunnen drinken. “Storm.” Zijn naam was niet veel meer dan een fluistering. Haar smalle arm sloeg ze rond zijn schouders en ze schoof iets dichter naar hem toe, zodat ze tegen hem aan kwam te zitten. Haar voorhoofd liet ze voor even tegen zijn schouder zakken. “Je bent niet alleen,” prevelde ze zachtjes. “Ik ben er voor je Storm, altijd.” Nadya viel stil, tilde haar hoofd weer op zodat ze hem aan kon kijken. Haar bezorgdheid en haar gebrokenheid, waren duidelijk in haar ogen te lezen. “Ik wil je helpen de weg terug te vinden. Je blijft niet voor eeuwig verdwaald Storm.” zei ze zachtjes. “Maar duw me alsjeblieft niet weg, ik heb je nodig.” De laatste woorden gingen haast verloren in het geruis van de zee.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   zo feb 14, 2016 6:19 pm

.Always live before you die.

It takes ten times as long to put yourself back together than is does to fall apart

Het had geen zin om iets achter te houden voor Nadya, ze vond het uiteindelijk weer terug in de kleinste delen van zijn blik. Dus terwijl alle emoties, voornamelijk slechte, weer een plekje begonnen te zoeken in zijn lichaam staarde hij naar het water. Probeerde hij zijn zintuigen enkel maar af te stemmen op zijn omgeving en op haar. Probeerde hij de zoute geur van het water te ruiken, haar ademhaling samen te weven met het zachte gerol van de golven over het strand. De wind floot zachtjes, de kou had amper impact op zijn lichaam omdat ze naast hem zat en de temperatuur naar boven hield. En hij dacht niet aan zichzelf terwijl hij staarde, hij dacht aan het plaatje van dit, hen beide aan het strand, in het donker onder de maan. Zijn blik gleed naar de maan die tussen de sterren aan de hemel stond, naar zijn grootste vijand. Zo helder als de hemel nu was, zo troebel waren zijn gedachten. Hij probeerde enigszins boven water te komen, probeerde adem te halen maar het ging zo moeizaam. Minuten leken op die paniekerige momenten uren te duren terwijl het beeld van verdrinking hem wakker schudde uit zijn dromen. Of de dromen van Lupos op jacht, of Devon bebloed in het water. Er kwam geen nacht voorbij dat het niet zijn gedachten kruiste en iedere keer weer was Nadya, het idee van haar, het beeld van haar het enige wat hem terug tot slapen kreeg.

Het idee dat Nadya op een bepaald moment in haar leven al even diep was gezakt als hem maakte het voor hem ergens weer een beetje dragelijker. Zorgde voor misschien dat klein beetje vechtlust om er weer uit te klauteren. Ze ontnam hem niets omdat ze wist hoe het voelde, ze was letterlijk de enige die het kon begrijpen en begreep. En dat was het enige wat ervoor zorgde dat hij bleef leven, dat hij bleef vechten. Hij wilde haar niet alleen achter laten, hij wilde niet het verdriet zien in haar blik wat hij had gezien toen hij als weerwolf terug uit de dood was opgestaan. Dus nee, ze zou hem niet kwijt geraken, zoveel was zeker. Hij zei geen sorry tegen haar omdat ze het wilde horen, hij zei sorry omdat hij het zelf wilde horen. In de drie weken die waren gepasseerd had hij Devon niet meer gezien of gesproken. Hij wist dat zijn beste vriend was langs geweest maar Storm had dat vermeden door te slapen. Misschien zei hij sorry daarvoor, of voor de reactie die hij op Denni had gegeven toen ze zo liefdevol en bemoedigend naast zijn bed had gestaan. Of voor de verpleegsters die hij amper een blik waardig gunde toen ze hem kwamen onderzoeken. Er waren veel dingen waar Storm zich voor moest verontschuldigen maar hij zei het nu, één keer tegen haar en dat was voorlopig genoeg. Hij keek opzij naar Nadya en haalde een flauwe futloze, je kon het amper een lachje noemen, glimlach op zijn lippen. ‘Ik ben blij dat je er bent.’ Prevelde hij uiteindelijk de nacht in, alsof hij tegen zichzelf sprak. Hij was blij … blij om haar gezelschap, blij met het gezelschap dat ze hem bijna iedere dag had geschonken terwijl hij daar lag.

Op, leeg, uitgeput, leeggezogen, het waren alle woorden die in hem opkwamen en konden benadrukten hoe hij zich afgelopen dagen en weken had gevoeld. Ondanks alle nieuwe energie, het lukte hem niet, het bleef naar verloren paden gaan waar geen einde aan kwam. Zijn blik gleed naar de fles die met een zacht plofje in het zand terecht kwam, de inhoud verdween langzaam maar zeker met klotsende geluiden in het zand. Hij deed niets buiten staren, het was zonde van de drank. Toen hij zijn naam over zijn lippen hoorde fluisteren kropen de rillingen langzaamaan via zijn lichaam naar beneden. Hij ademde langzaam uit en liet het toe voor haar om dichterbij te komen terwijl hij liever iedereen ver weg had. Hij voelde haar arm over zijn schouders, haar hoofd ertegen. Hij liet zijn hoofd ertegen zakken, drukte zijn lippen kort tegen haar haren. ‘Ik weet het.’ Het accent was het enige wat Storm daadwerkelijk nog herkenbaar maakte deze dagen. Hij was niet alleen, hij zou nooit alleen zijn, hoe graag hij dat soms wilde. Dat ze er altijd voor hem zou zijn stelde hij gerust, hij knikte langzaam terwijl zijn lichaam voor het eerst een beetje wist te ontspannen. Toen ze haar hoofd op tilde om naar hem te kijken staarde hij terug in haar blauwe ogen. ‘Je moet me helpen de weg terug te vinden, ik denk niet dat ik het kan zonder je.’ Hij smeekte het haar haast. Na al die tijd liet hij het toe om gebroken te zijn en het met woorden duidelijk te maken. “Maar duw me alstublieft niet weg, ik heb je nodig.” Hij bracht zijn hand omhoog en streek een vinger langs haar wang onder haar kin terwijl zijn ogen de hare vast hield. ‘Je bent me niet kwijt.’ Verzekerde hij haar zachtjes. Hij haalde zijn hand weg en ademde langzaam weer uit. ‘Ik denk dat het gewoon veiliger is om iedereen op afstand te houden.’ Zei hij uiteindelijk met een blik naar de maan boven zich. ‘Nu ik aan mezelf denk, kun je ook een beetje aan jezelf denken?’ Vroeg hij uiteindelijk zachtjes. ‘Eten, slapen, binnen gaan.’ Dat laatste zei hij een stuk voorzichtiger dan de andere twee. ‘Het is niet omdat je me niet ziet dat ik je niet in de gaten hou, ik heb ook het recht me zorgen te maken.’ Fluisterde hij haar toe. Zijn blik zocht voorzichtig de hare, iets van bezorgdheid was er wel, tussen al de rest van pijn en verdriet. Vanuit de ziekenzaal was het gemakkelijk geweest, hij had niets anders te doen en zijn zintuigen waren zo scherp dat hij Nadya of gelijk wie kon volgen tot ver door de school. Dus ja, ze had het misschien niet gewild, maar hij wist dat ze amper binnen kwam, waarom was ze anders hier op het strand bij hem? …
tag: OPEN --- words: 1020 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   zo feb 14, 2016 10:38 pm

BREATHE RELEASE IT ALL
There’s a light in the sky, there’s a light and its all for you. Don’t, cut us all. Tell me how do you feel, tell me how do you need to hear Are you holding your breath again? --------------------

Verloren. Dat was het woord wat in haar opkwam als ze naar Storm keek. Een verloren ziel, die wanhopig op zoek wat naar iets waaraan hij zich vast kon houden, maar het niet vinden kon. Zelf had ze meer dan eens op dat punt gestaan. Had ze meer dan eens gedacht, dat er geen hoop meer was, dat de enige uitweg sterven was. Haar ogen sluiten en nooit meer wakker worden, nooit meer geconfronteerd worden met de beelden van wat ze had gedaan. Ook nu begon dat gevoel, meer en meer meester over haar te worden. Al probeerde ze het te onderdrukken, voor Storm. Voor de enige die in staat was geweest haar hoop te geven, sinds Nick gestorven was. De enige voor wie ze vechten wou, de enige voor wie ze vocht. Een futloos glimlachje, dat je haast geen glimlachje kon noemen, verscheen op zijn lippen. Zijn geprevel, deed een zwak, glimlachje op haar gezicht verschijnen. “Ik ben blij je eens buiten de ziekenzaal te zien, zelfs al mag je hier eigenlijk niet zijn.” Gaf ze eerlijk toe. De afgelopen weken had ze Storm enkel gezien tussen de vier muren van de ziekenzaal, vergezeld door het zenuwslopende gepiep van zijn hartmonitor. Iedere keer weer had de kleine kamer haar een onaangenaam gevoel gegeven. Al had ze het moment dat de benauwde ruimte haar te veel werd bij hem constant uit weten te stellen.

Heel even was ze bang geweest dat hij haar weg zou duwen, maar hij liet het toe dat ze dichter bij hem ging zitten. Dat ze haar arm om hem heen sloeg en haar hoofd tegen zijn schouder liet rusten. Voor een moment sloot Nadya haar ogen. Het had iets vertrouwds zo dicht tegen hem aan zitten. Zelfs nu, gaf het haar een veilig gevoel, al wist ze niet precies waarom. De kus die hij op haar haren drukte en zijn bevestiging, deden haar zachtjes glimlachen tegen zijn schouder. Het was goed dat Storm wist dat hij niet alleen was. Dat zij er voor hem was, zelfs als hij dat niet wou. Zelfs als hij alleen wou zijn, ze zou hem niet in de steek laten, nooit. Omdat ze wist, dat hij haar waarschijnlijk nodig zou hebben, ook al wou hij dat misschien nog niet toe geven. Omdat ze wist, dat ze niet zonder hem zou kunnen, zelfs als hij dat wel zonder haar kon. Storm’s lichaam leek iets te ontspannen. Zouden haar woorden tot hem zijn door gedrongen? Zou hij begrijpen dat ze hem zou helpen? Dat ze hem mogelijk zou kunnen helpen? Haar ogen vonden de zijne en weer zag ze de gebrokenheid die ze de afgelopen tijd zo vaak in zijn ogen had gezien. Een gebrokenheid, die hij nu voor het eerst weer uit sprak. De smekende toon in zijn stem, leek haar hart in één te doen krimpen. Zo ver als dat mogelijk was, kroop ze nog iets dichter tegen hem aan. "Je hebt me eens gezegd dat ik jouw lichtpuntje was en ik zal proberen het lichtpuntje te zijn, dat je helpt de weg terug te vinden.” zei ze zachtjes, zonder zijn blik los te laten. Tranen branden achter haar ogen, maar ze wist ze binnen te houden. Het was niet aan haar om te breken, ze moest sterk zijn voor Storm.

Het zou haar kapot maken, als Storm haar weg zou duwen. Als hij zich zo hard en afstandelijk op zou stellen tegenover haar, als hij dat tegenover ieder ander deed. Met zijn vinger streek hij angs haar wang, onder haar kin terwijl hij haar blik gevangen hield met de zijne. ‘Je bent me niet kwijt.’ verzekerde hij haar nogmaals zachtjes. Kort sloot ze haar ogen. Het enige wat ze zag was het levenloze lichaam van Lupos over de schouder van Clyde, de onrustige lijn op Storm’s hartmonitor die zo nu en dan angstvallig lang stil was gevallen. De beelden waren de afgelopen weken al bijna net zo opdringerig geweest, als de beelden van het levenloze lichaam van Nick. Een rilling trok door haar magere lichaam en haar ogen schoten weer open. Zouden de beelden haar ooit los laten? Zou ze ooit het gevoel vergeten dat het besef dat Storm dood was haar had gegeven? “Waarom denk je dat dat veiliger is Storm? Je bent niet gevaarlijk. De enige manier waarop je mensen pijn kan doen, als Storm, is door hen buiten te sluiten.” zei ze zachtjes, voorzichtig.

Binnen gaan. Storm zei het heel voorzichtig, alsof hij wist wat voor lading naar binnen gaan voor haar had. Alsof hij wist wat tussen vier muren ‘opgesloten’ zitten met haar deed. Zou het hem zijn opgevallen? Haar onrustige hartslag als ze lange tijd naast zijn bed had gezeten? Zou hij weten dat ze de afgelopen weken nauwelijks binnen was geweest? Dat ze slechts één enkele keer binnen had proberen te slapen, maar dat ze een nachtmerrie had gehad die zo heftig was dat ze haar bed bijna in de fik had gezet? Nee, dat kon hij niet weten. Zelfs zijn gehoor was daar niet sterk genoeg voor, toch? Zacht beet ze op haar lip. Zijn ogen vonden de hare en tussen al zijn pijn en verdriet, kon ze zijn bezorgdheid om haar zien. Nadya wist dat Storm gelijk had, dat hij het recht had om zich zorgen om haar te maken. De afgelopen weken had zij niks anders gedaan dan zich zorgen om hem maken, waarom zou hij zich dan geen zorgen om haar mogen maken. Toch wou ze dat het anders was. Dat hij zich geen zorgen om haar maakten, zodat hij zich op zijn eigen herstel kon focussen. Haar arm liet ze van zijn schouders zakken, maar ze bleef dicht tegen hem aan zitten met haar benen iets opgetrokken. “Ik kan het niet.” zei ze zachtjes. Haar ogen maakten ze los van de zijne. “Als ik bij jouw ben kan ik het wel even vol houden, binnen zijn..” mompelde ze, starend naar het zand onder haar blote voeten. “Maar als ik alleen ben dan komt alles terug.” Soms waren het enkel gevoelens. Het verstikkende gevoel van gevangen zitten. De blinde paniek, wanneer ze het gevoel had dat alle lucht uit haar longen werd gedrukt. De angst, de pijn, de radeloosheid. Soms was het de muffe geur van haar kooi, of de geur van verbrand vlees wanneer iemand in de vlammen zee gevangen was die er zo nu en dan om haar lichaam had gedanst. Dan weer was het, het gerinkel van kettingen of haar eigen geschreeuw, wanneer de pijn van hun martelingen haar te veel werd. Het waren zelden beelden die haar naar buiten joegen. Al waren het de beelden die haar achter volgden in haar dromen. Die keer op keer haar slaap van haar afnamen.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   ma feb 15, 2016 7:58 pm

.Always live before you die.

It takes ten times as long to put yourself back together than is does to fall apart

Ze was blij hem eens buiten te zien, het voelde ook als een hele opluchting aan. Eigenlijk mocht hij hier niet zijn, er was waarschijnlijk nu een verpleegster op haar ronde die zou opmerken dat Storm niet meer in zijn bed lag. Maar hem zoeken … dat zouden ze waarschijnlijk niet doen want ze waren immers allemaal bezorgd om hem. Hij was nog geen seconde weg geweest uit de ziekenboeg, ook toen ze hem voorstelde in de tweede week om met de rolstoel eens een luchtje te gaan scheppen. Storm had het allemaal genegeerd en hun vriendelijke verzoeken om naar buiten te gaan bot afgewezen. Dus nee, er zou niemand zijn die hem achterna zou komen, misschien waren ze zelf een beetje gerust gesteld door het feit dat hij er niet was. De vier uren waren niet enkel voor hem een pijnlijke marteling, ze waren dat nog meer voor Lupos. Ondanks dat hij de weerwolf amper voelde had hij direct reactie ontvangen toen hij daarnet buiten was gekomen. Toen zijn longen de buitenlucht innamen en hij de geur van groen, zeelucht en andere geuren had opgenomen. Het was misschien exact wat ze beide nodig hadden, hij en Lupos, buitenlucht. Het zou de wolf aanzetten om sneller te helen en zodus ook Storm sneller te helen. Storm staarde voor een seconde naar de toppen van zijn tenen maar hij voelde nog geen directe verandering in zijn lichaam, alles vanaf zijn onderrug deed nog steeds verrekt veel pijn.

‘Ik denk niet dat ze me zullen komen zoeken.’ Sprak hij zachtjes in op haar woorden. En als ze hem zouden komen zoeken, wel, Storm zou niet mee gaan, daarvoor had hij overtuigingskracht genoeg en een desnoods agressieve weerwolf om zijn zin te krijgen. ‘Maar het is goed om buiten te zijn, ik heb het te lang uitgesteld omdat,’ hij zweeg en schudde zachtjes zijn hoofd en ging er niet verder op in. Omdat Lupos wakker zou worden? Omdat de geuren vanuit het bos hem zouden achterna zitten? Omdat de herinneringen nog te fel aanwezig waren? Omdat de leerlingen hem zouden aanstaren? Beginnen roddelen? Storm hechtte altijd weinig belang aan wat anderen over hem dachten, maar dit was iets anders. Hij was het monster dat Devon in de ziekenzaal had gekregen, dat een docent had aangevallen, een meisje had gebeten. Mensen gingen nou eenmaal praten, het meisje zou het gedaan hebben en het feit dat hij zolang afwezig was zei genoeg. Het feit dat StormOn nergens te bespeuren was, was voor een logische iemand rap in elkaar te puzzelen.

Zijn lichaam vond automatisch de rust en ontspanning als reactie op Nadya die dichterbij was komen zitten, die haar hoofd tegen zijn schouder had geduwd. Een ontspanning die vanuit zijn schouders naar de rest van zijn lichaam ging, het ging niet pijnloos, zijn onderrug protesteerde tegen dat gevoel maar hij liet het niet merken. Hij kneep enkel voor een kort moment zijn ogen dicht en probeerde het gevoel zich verder te laten verspreidden, concentreerde zich op Nadya zoals hij al zo vaak had gedaan. En toen het gevoel gesetteld was kon hij eindelijk in de kleinste vorm van emoties genieten van het gevoel dat ze altijd teweeg bracht als ze hem aanraakte. Haar hand in het zijne was dagenlang zijn houvast geweest, en nu … haar hoofd tegen zijn schouder, het gaf hem het gevoel alsof de hele volle maan er niet was geweest. Het gaf hem het gevoel dat ze altijd aan hem gaf, wederzijds begrip, dat hij niet de enige was die leed onder een situatie als de zijne. Dat hij haar nodig had werd meer dan eens duidelijk en dat zei hij voor het eerst ook luidop. Ze kroop nog dichter naar hem toe in hoeverre dat mogelijk was. Hij kneep haar zachtjes in haar hand en staarde in stilte voor zich uit terwijl ze sprak, uiteindelijk keek hij haar aan in haar bodemloze ogen en knikte zachtjes. Zijn lichtpuntje, het bolletje dat hem door het bos terug naar zijn vrijheid zou leiden. ‘Het zal een lange weg terug zijn.’ Bekende hij zachtjes, amper hoorbaar. Storm brak nu misschien in honderd kleine stukjes maar als hij straks terug op de ziekenzaal zou zijn dan was hij weer zijn harde zelf, dat zou tijd kosten. Tijd die hij niet had want over een week was het alweer volle maan en nee, hij was er niet klaar voor.

Hij wist niet hoe het moest geweest zijn voor Nadya toen hij die twee uren lang dood was geweest. Het moest een marteling geweest zijn, het zou voor haar meer dan twee uren geduurd hebben eens iedere minuut een uur leek te duren. En zelf daarna, met de onregelmatigheid van zijn hart was het de eerste uren altijd een beetje cruciaal geweest. Hij draaide zijn pols en keek naar de moderne hartslagmeter die hij vanuit de ziekenzaal had gekregen. Alles in zijn hart was weer normaal maar de pijn was er nog steeds, zowel de fysieke als de mentale pijn van zijn hart was nog steeds aanwezig. Bij haar vraag keek hij haar kort aan alvorens hij terug naar de rustige zee staarde. Moest hij het haar zeggen? Zeggen dat hij Lupos controle had gegeven uit wanhoop? Hij had het nog niemand gezegd en niemand had het tot nu toe nog niet weten uitvogelen. ‘Ik ben wel gevaarlijk.’ Sprak hij haar zachtjes tegen. Hij kneep zijn vinger in zijn neusbrug, de typische handeling van Storm als hij worstelde met zijn emoties. ‘Ik heb,’ hij zweeg en keek met een gepijnigde blik opzij naar Nadya. ‘Ik heb zoveel geprobeerd, zoveel gedaan om Lupos tegen te houden, te vertragen, te controleren en na alles lukt het nog steeds niet. Na alles heb ik het op gegeven.’ Hij zweeg en liet de volle impact van die laatste vier woorden op haar door dringen. ‘Toen ik zijn aanwezigheid niet voelde net nadat ik was wakker geworden was ik bang dat ik altijd zo zou moeten leven,’ hij knikte kort naar zijn benen. ‘Ik gaf hem controle, ik ben moe, ik wil niet meer vechten dus geef ik hem het enige wat hij al die tijd wilde, controle. Dus nee, het is niet veilig in mijn buurt.’ Hij was bang voor de reactie van Nadya op dit, zijn lichaam was in die woorden terug gaan opspannen en de pijn van dat gebaar was duidelijk zichtbaar in zijn ogen.

Net als dit onderwerp gevoelig lag voor hem lag het volgende voor haar veel gevoeliger. Het was enkel omdat hij Lupos meer aanwezigheid gaf in zijn menselijke lichaam dat zijn zintuigen nog eens dubbel zo sterk waren geworden. Dat betekende dat hij veel meer hoorde, veel meer rook en ook veel verder en preciezer zag. Dat betekende dat hij Nadya al die tijd nauwkeurig had kunnen volgen als hij niet lag te slapen. Hij deed het niet constant maar het was wel voldoende om tot de conclusie te komen dat ze niet veel meer binnen kwam. Zijn vingers streken nog steeds in een soort van automatische ritme over haar hand. “Dan komt alles terug” hij ademde langzaam in en keek haar eventjes zwijgend aan. ‘Ik denk niet dat het voor mij veel beter zal worden.’ Ging hij zachtjes binnen. Storm had al moeilijke momenten binnen in de gewone maanden, aankomende maanden zouden erger zijn. ‘Dus het positieve eraan is dat we dan samen buiten zitten.’ Hij probeerde positief te klinken, een beetje glimlach op zijn gezicht te duwen maar het ging maar moeizaam. ‘Nadya, je moet weten dat was er is gebeurd in geen mogelijkheid jouw schuld was, probeer het dragelijker te maken voor jezelf, dan word het ook dragelijker voor mij.’ Hij keek haar kort aan alvorens hij weer naar voor keek, zijn hoofd wat tegen haar hoofd liet zakken. Het zou dragelijker voor hem worden als hij zich minder zorgen moest maken om haar. Maar was niet het eeuwige spel tussen hen, bezorgdheid? …
tag: OPEN --- words: 1232 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   wo feb 17, 2016 11:12 pm

BREATHE RELEASE IT ALL
There’s a light in the sky, there’s a light and its all for you. Don’t, cut us all. Tell me how do you feel, tell me how do you need to hear Are you holding your breath again? --------------------

De afgelopen tijd had ze Storm enkel in de ziekenzaal gezien. Vergezeld door het zenuwslopende gepiep van zijn hartmonitor, de misselijkmakende geur van ontsmettingsmiddel en de verplegers die om de haverklap zijn kamer in kwamen lopen. Dus ja, ze was blij hem nu eens buiten te zien. Zonder het geluid van de hartmonitor die haar er constant aan herinnerde dat er iets mis wat met zijn hart. Zonder dat ze bang hoefde te zijn dat het beklemmende gevoel van de vier muren haar te veel werden en ze hem weer alleen moest laten. Zachtjes knikte ze als antwoord op zijn woorden, de kans dat de verplegers hem zouden gaan zoeken was klein. Eén van de verplegers had haar een paar dagen eerder gezegd dat ze dachten dat het goed was als Storm frisse lucht zou krijgen, maar dat hij niet naar buiten wou. ‘Maar het is goed om buiten te zijn, ik heb het te lang uitgesteld omdat,’ Midden in zijn zin stopte hij en zachtjes schudde hij zijn hoofd. Stil keek ze hem aan, zich afvragend wat het einde van de zin zou zijn. Waar was hij bang voor? Dat er iets was wat hem zou herinneren aan de nacht van volle maan? Dat de buitenlucht Lupos wakker zou maken? Dat andere mensen hem na zouden wijzen? Toch vroeg ze het niet, omdat ze wist dat er waarschijnlijk niet één rede was waarom hij het naar buiten gaan had uitgesteld. “Ik denk ook dat het goed is dat je weer eens buiten bent.” zei ze en heel even wist ze een klein, bemoedigend glimlachje op haar gezicht te doen verschijnen. “Maar ik ben blij dat ik je tegen kwam, ik had liever niet gehad dat je hier de hele nacht in je eentje had gezeten.” voegde ze er zacht aan toe. Wat als ze hem niet tegen was gekomen? Zou hij zich gekke dingen in zijn hoofd hebben gehaald? Zou hij de fles drank helemaal leeg hebben gedronken? Zou de kou tot diep in zijn lichaam zijn gedrongen. Haast onmerkbaar schudde ze haar hoofd, zo moest ze niet denken. Ze zat naast hem, ze zou hem de fles niet leeg laten drinken en ze zou hem zeker geen gekke dingen laten doen.

Er leek een soort rust op hen neer te dalen. Nadya kon voelen hoe Storm’s lichaam zich langzaam wat meer ontspande en haar lichaam leek hetzelfde te doen. Met haar hoofd tegen zijn schouder, luisterend naar zijn regelmatige ademhaling had ze voor het eerst in tijden weer het gevoel dat er misschien nog hoop was. Dat het daadwerkelijk goed kon komen. Dat Storm er weer boven op zou komen en ze hem niet alsnog zou verliezen. Zachtjes kneep hij in haar hand, nadat ze nog wat dichter tegen hem was aangekropen. Zijn lichtpuntje, zo had hij haar een tijdje terug genoemd. Voor de volle maan die alles had veranderd. Voor Lupos zijn beste vriend had vermoord en voor hij voor twee uur was gestorven. Misschien dat hij haar na alles wat er gebeurd was niet meer als lichtpuntje kon zien, misschien kon hij überhaupt geen lichtpuntje meer zien maar zelfs als dat zo was, het was onderhand duidelijk dat hij haar nodig had. Zijn ogen vonden de hare en zachtjes knikte hij. Een voorzichtig, waterig glimlachje verscheen op haar lippen. “Niemand verwacht dat je in één keer terug de oude bent Storm.” zei ze zachtjes, met haar duim streek ze over de rug van zijn hand. “Ik ben er voor je de gehele weg, het maakt niet uit hoe lang die is. Ik ga nergens heen.” Haar stem was niet veel meer dan een fluistering. Zou ze hem ooit kunnen vertellen dat er moment waren dat ze er over had gedacht weg te vliegen? Ver weg van het eiland? Ver weg van hem? Uiteindelijk had ze het niet over haar hart kunnen verkrijgen hem achter te laten. Hoe graag ze ook wou vluchten wat hem verliezen met haar kon doen, van hém weg vluchten kon ze niet.

‘Ik ben wel gevaarlijk.’ Storm sprak zachtjes, kneep met zijn vingers in zijn neusbrug zoals hij altijd deed wanneer hij met zijn emoties in de knoop lag. Stil keek ze hem aan, wetend dat deze zin nog maar het begin was geweest van wat hij haar wou zeggen. De gepijnigde blik in zijn ogen gaf haar een onbehagelijk gevoel. Zacht beet ze op haar lip, bang voor wat hij zeggen ging. Haar vingers sloten zich voor een moment wat steviger rond zijn hand. ‘Na alles heb ik het op gegeven.’ Zelfs al had ze ergens al geweten dat hij had opgegeven, de woorden waren als een klap in haar gezicht. Roerloos staarde ze naar witte schuimkopen die op de golven dansten. Ergens had ze gedacht dat ze boos zou worden als hij dit zou zeggen, als hij zou zeggen dat hij had opgegeven, maar de woede kwam niet. Het was dood stil in haar hoofd. Het enige wat ze hoorde was zijn stem en het zachte geruis van de zee. Storm had Lupos de controle gegeven, hij had precies dat gene gedaan wat hij niet moest doen, stoppen met vechten. Huiverig blies ze haar adem uit. Stil keek ze naar de weerspiegeling van de maan in het water. Langzaam leken haar gedachten weer op gang te komen. Nadya kon voelen hoe Storm’s lichaam zich weer had opgespannen. “Je kunt niet opgeven Storm.” fluisterde ze. Met moeite scheurde ze haar blik los van de zee, keek ze hem weer in zijn bruine ogen, waarin niets dan pijn te zien was. “Als je opgeeft… als je hem de controle geeft, dan..” Wanhopig zocht Nadya naar de juiste woorden. “Wat je doet wanneer je opgeeft, wat je doet wanneer je het monster dat je denkt te zijn vrij spel geeft, dat kun je nooit meer terug keren.” Haar stem klonk zacht, voorzichtig. Met haar vingers streek ze zachtjes over zijn hand. “Er komt een moment waarop je weer wil vechten. Een moment waarop je wou dat je niet had opgegeven en op dat moment zal je je realiseren wat je hebt laten gebeuren en dat je dat nooit meer terug kan draaien.” Nu was zij het die hem met een gepijnigde blik aan keek. “Geloof me Storm. Je wilt niet op dat punt komen dat wakker wordt en je realiseert dat als je was blijven vechten, niemand…” Haar stem viel weg, met haar hand ging ze door haar lange blonde haar terwijl ze haar hoofd in haar nek liet zakken. Vechtend tegen de tranen, sloot ze haar ogen. De meeste van haar slachtoffers had ze gemaakt nadat ze had opgegeven. Nadat ze al haar menselijkheid had laten gaan en al haar gevoelens aan de kant had gezet. Het had haar niks meer kunnen schelen wie er stierf. Wie er zijn leven verloor omdat hij per ongeluk iets te dicht bij haar stond wanneer ze de controle verloor. Het had haar zelfs niets meer kunnen schelen wanneer ze bewust iemands leven had beëindigd. Het had haar allemaal niks kunnen schelen, tot op het moment dat ze wakker was geworden. Tot op het moment dat ze zich had gerealiseerd dat er nog dingen waren waarvoor ze kon vechten, waarvoor ze wou vechten. Op dat moment hadden al die doden, al haar slachtoffers er ineens toe gedaan. Nooit meer zou ze ongedaan kunnen maken wat ze had laten gebeuren door op te geven en ze wou niet dat Storm diezelfde fout zou maken.

Binnen zitten sinds haar vrijlating nooit iets geweest wat ze graag deed. Altijd had de aanwezigheid van vier muren haar een benauwd gevoel gegeven. Regelmatig waren Nick en zij halverwege de nacht een hostel uit gelopen omdat één van de twee gek was geworden van het opgesloten gevoel, dat hen beide achtervolgd had. Na Nick’s dood was het enkel erger geworden. Sinds haar komst op het eiland had ze nooit meer dan een paar lessen achtereen kunnen volgen voor het binnen zitten haar tot waanzin had gedreven. Voor de muren op haar af waren gekomen en ze het idee had gekregen dat haar keel werd dichtgedrukt. Een volledige nacht slaap had ze nog nooit gehad. Iedere keer weer kwam alles terug. De beelden, de geluiden, de geuren, de gevoelens, ze waren alles in nemend en er was geen ontsnappen aan. Storm verliezen, al was het maar voor twee uur geweest, had alles nog een tikkeltje erger gemaakt. De nachtmerries waren nog intenser. Binnen zitten werd haar sneller te veel en beelden die ze niet wou zien, drongen zich vaker en heftiger aan haar op dan ze dat eerder hadden gedaan. Met zijn vingers streek Storm bijna ritmisch over haan hand. Voor een moment keek hij haar zwijgend aan en ze kon niet anders dan terug kijken, terwijl ze probeerde haar gedachten een halt toe te roepen. Zachtjes knikte Nadya, ze wou dat ze hem kon zeggen dat het niet waar was. Dat de beelden van de volle maan hem niet zouden achtervolgen, maar ze wist dat precies was wat ze zouden doen. Het beeld van zijn beste vriend, met bloed over zijn gehele lichaam, het zou hem nooit meer los laten. Zijn volgende woorden en zijn moeizame glimlachje, deden een somber glimlachje op haar gezicht verschijnen.

“Ik heb boven het ravijn gevlogen. Ik heb Clyde geholpen om de weg naar jullie te vinden door de storm te verergeren en de lucht te laden me elektriciteit. Ik heb Devon in één zien zakken en ik heb niks gedaan.” zei ze zachtjes. Terwijl ze hem met een gebroken en schuldbewuste blik aan keek. “Ik had in moeten grijpen. Ik had Clyde het nooit tegen jouw mogen laten opnemen. Ik had hem zich over Devon moeten laten ontfermen en ik had Lupos moeten tegen houden.” Nadya beet op haar lip, richtte haar blik weer op de zee. Nog altijd kon ze niet begrijpen dat ze het die nacht zo ver had laten komen. Storm liet zijn hoofd wat tegen de hare zakken en als vanzelf liet ze haar hoofd weer iets tegen zijn schouder zakken. Vermoeid sloot ze haar ogen. “Ik zal proberen wat meer aan mezelf te denken, voor jouw, maar beloof me dat je aan jezelf gaat denken.” prevelde ze. Zou het bij hen altijd samen blijven hangen, hun emoties? Zou zij zich beter voelen als hij zich beter voelde en andersom?

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   do feb 18, 2016 10:50 pm

.Always live before you die.

It takes ten times as long to put yourself back together than is does to fall apart

Het buiten komen had zijn werk al gedaan, hij was weer alerter, zat niet altijd meer in die roes van hem. Het was een gewoonte geworden om te ontsnappen aan alle werkelijkheid, om te vluchten van de herinneringen. Hij had zijn hartslag altijd op zo’n laag niveau kunnen houden door de pijn en medicatie dat het haast een gemak was geworden. Hij kon dan zelf naar die comateuze toestand vluchten waarin alles onwerkelijk was, waar hij niets hoefde te voelen, te ruiken, te zien. Hij hoorde enkel dingen waar hij niet op hoefde reageren, waar de kracht van wat hij hoorde geen impact op hem had. Het was goed voor hem, het was een verslaving geworden in die drie afgelopen weken, hij had het graag gedaan. Maar nu was het beetje terug keren naar de realiteit, hij kon daar immers niet blijven liggen, hij kon de medicatie niet blijven gebruiken als een smoes om niet buiten te moeten. Dus het had hem wel wat wakkerder geschut, buiten stappen. Zijn zintuigen werden immers wel overprikkeld ondanks dat het nacht was. Alle kleine details kwamen hard naar binnen en zijn hersenen hadden het moeilijk zich te concentreren op het pad dat hij moest volgen. Maar uiteindelijk kreeg alles weer een plaats in zijn hoofd en een plaats voor zijn ogen en voor voorlopig was dat voldoende. Storm merkte dat Nadya hem probeerde te doorgronden, dat ze naar de rest van zijn zin probeerde te raden. Hij gaf haar een korte blik alvorens hij terug het donker in staarde, luisterde naar wat ze zei. Ze wilde niet dat hij hier de hele nacht alleen zou zitten? Zijn blik gleed naar de fles drank die geheel was leeggelopen in het zand. Wat zou hij kunnen doen hebben? Het was hem tenslotte al eens eerder gelukt, vlak na zijn derde volle maan hadden medicijnen en drank hem voor kort de dood in gejaagd. Hij keek opzij naar Nadya, ontkende de gedachten niet waar ze waarschijnlijk nu aan zat te denken. ‘Ik zou het overleefd hebben.’ Merkte hij droog op, ietwat afkeurend misschien. ‘Want dat is wat ik nu eenmaal doe, blijven leven.’ Het had iets dubbel, hij zei het niet met veel zin, integendeel. Waarom bleef hij leven? Waarom was hij toen niet gewoon gestorven? Het was niet dat hij dood wilde maar hij was het misschien wel zat dat er anderen moesten sterven voor hem.

Zijn lichtpuntje was zo dicht tegen hem aangekropen dat hij misschien ergens diep vanbinnen zijn eigen lichtje weer voelde opflakkeren. Het was weken gedoofd geweest, weggedrukt achter een stenen muur, lagen aan glas waar niemand doorheen kon. Maar iedere keer ze in de ziekenzaal kwam, zijn hand omsloot met het hare, flakkerde dat lichtje zachtjes weer aan. Het begon weer te schijnen maar het doofde zo snel als het was gekomen van zodra Nadya weg ging. Hij had het haar nooit gezegd, nooit gezegd dat ze niet mocht weg gaan, hij wilde niet egoïstisch zijn dus liet hij haar gaan. Liet hij haar slapen, eten en andere dingen doen tot ze weer terug kwam en de goede energie weer een weg vond naar genezing van zodra ze hem aanraakte. Hij liet zijn kin zachtjes tegen haar hoofd rusten, genoot van haar ademhaling, sloot zijn ogen en probeerde … te vergeten. Maar zelf Nadya kon niet weg nemen wat hij zo graag wilde vergeten. Haar woorden trokken hem langzaam weg uit zijn gedachten. Nee, niemand verwachtte dat hij in één keer de oude zou worden. ‘Ik heb het overwogen,’ hij zweeg en staarde gewoon voor zich uit. ‘Overwogen om hier weg te gaan eens ik beter was.’ Hij zweeg en ademde langzaam zwaar uit. ‘Maar wat ben ik daar?’ Prevelde hij opnieuw in gedachten verzonken. ‘Dus ik blijf, voor jou, voor anderen hun veiligheid daar.’ Knikte hij naar de horizon. Dat was letterlijk de enige reden waarom hij bleef, voor Nadya en voor de veiligheid van alle mensen daar aan de andere kant van deze grote plas water.

Hij had het scenario al tientallen keren in zichzelf herhaald, hoe hij Nadya zou zeggen dat hij controle had gegeven aan het monster dat zijn dood was geworden. Het was niet logisch maar Storm was moe, hij wilde niet meer vechten tegen iets waar niet tegen te winnen hield. En afgelopen volle maan was daar enkel doorslaggevend voor geweest. Maar geen van die scenario’s kon voorspellen hoe Nadya hierop zou reageren. En ze wist het al, aan zijn blik te zien, dat het niet goed was. Ze beet op haar lip, kneep in zijn hand en Storm wilde alles meteen terug nemen. Kon hij het gewoon niet achter houden voor haar? Wilde hij haar hierdoor laten gaan? Maar de woorden waren sneller. Hij keek haar afwachtend aan terwijl ze enkel naar het strand staarde, naar de golven. Hij smeekte haar in zijn hoofd om een reactie, iets maar er kwam niets, ze was gewoon stil. En toen ze huiverend uit ademde leek er weer leven in haar lichaam te komen. Storm sloeg zijn ogen neer en probeerde zijn blik op iets anders dan haar blauwe ogen te focussen. Maar uiteindelijk dreven ze altijd weer terug. “Je kunt het niet opgeven Storm.” Fluisterde ze. Storm bleef stil, slikte de misselijkheid weg die terug begon op te komen terwijl hij in stilte luisterde naar wat ze nog meer te zeggen had. Ze was niet kwaad, nog van stuur, ze was gewoon haar kalme zelf met een hoop emoties die ze amper de baas kon blijven. Haar woorden, ieder apart woord, bracht hem weer geheel aan het wankelen binnenin. Was het waar wat ze zei? Zou hij er niet meer van terug kunnen keren? Zou hij op een moment terug willen beginnen vechten? Hij had het gedaan na het verlies van Lucy, het had even geduurd maar hij had zichzelf weer samen geraapt. Maar kon hij het nu? Na wat hij Devon had aangedaan? Na waar hij het meisje door had laten gaan? En toen haar stem weg stierf keek hij haar weer aan met zijn wakkere alerte blik. Toen ze haar hoofd in haar nek sloeg en hij haar zag vechten tegen haar tranen vielen de puzzelstukjes een beetje op zijn plaats. Ze zei dit niet omdat ze hem raad wilde geven, ze zei dit omdat ze het zelf had meegemaakt. ‘Nadya.’ Prevelde hij zachtjes. Maar wat moest hij zeggen? Hij staarde naar zijn krukken en probeerde een manier te vinden om de vast zittende woorden in zijn keel vrij te krijgen. ‘Ik kan niet vasthouden aan iets dat me kapot maakt.’ Begon hij uiteindelijk muisstil. ‘Ik moet voor even loslaten want ik kan niet,’ hij zweeg en schudde zachtjes zijn hoofd. ‘Ik probeerde te leven met het en ik kan het niet. En controle geven is het enige wat ik nu zie als een beetje vrijheid.’ Hij begon in zichzelf sterren te tellen terwijl de gedachten door zijn hoofd maalde. ‘En ik kan terug keren trouwens,’ hij keek haar aan, bracht zijn hand naar omhoog en legde het tegen haar wang. ‘Nadya, ik kan terug keren want ik keer terug naar jou. Jij hebt me gered die eerste volle maan hier en je zult me ook redden als ik terug moet keren, het zal automatisch gaan.’ Ze zou er zelf geen moeite voor moeten doen. Dat was wat Nadya voor hem was gaan betekenen. ‘Ik zal op een dag weer vechten, alleen niet nu.’ Prevelde hij moeizaam. Hij haalde zijn hand van haar gezicht en ademde langzaam weer uit.

En net zo koppig als Devon was vond ook Nadya een manier om het op zichzelf te trekken, om zichzelf de schuld te geven van wat er was gebeurd. ‘Je kon toen niets meer doen, het was al te laat.’ Protesteerde hij zachtjes op haar woorden. Het was al te laat geweest vanaf het moment dat Devon hem die ravijn had ingelokt in de eerste plaats. ‘Wat Clyde deed was,’ hij zweeg en kauwde langzaam op de woorden, voorzichtig, omdat hij wist hoe Nadya erover dacht. ‘Hij redde Devons leven,’ hij zweeg en keek haar langzaam aan. ‘En ja, hij vermoordde mij, hij vermoordde Lupos maar weet dat dat het enige was wat hij kon doen op dat moment, het was ik of Devon.’ Het gewicht van die woorden deed een steen landen op zijn maag. Als het niet voor Clyde was geweest dan had hij geen beste vriend meer om zijn kamer mee te delen, om plezier mee te hebben. Dan was hij zijn broer kwijt geweest. ‘Zelf als je het tegen Lupos zou opnemen, hij voelde zich bedreigd, wat als hij jou zou aanvallen, wat als hij jou zou gebeten hebben,’ hij zweeg en keek haar met pijn in zijn ogen aan. Als haar gif hem zou raken dan zou hij pas echt dood geweest zijn. ‘Het idee alleen is één reden waarom ik jou zo ver mogelijk van hem weg wil. Er was niets dat je meer kon doen om de situatie onder controle te krijgen.’ Sloot hij zachtjes af. Hij had alles afgelopen sinds Devon hem in die ravijn had gekregen en er was niets dat een zeker goed einde zou gekend hebben.

Toen ze haar hoofd tegen zijn schouder liet zakken sloot hij ogen en probeerde het beetje rust van eerder weer te vinden. Bij haar zacht geprevel moest hij voor eventjes heel zachtjes lachen. Ze beloofden elkaar wel heel veel sinds ze voor het eerst elkaar hadden ontmoet. ‘Ik ben toch al buiten gekomen, dat is iets.’ Merkte hij stilletjes op. Hij hoopte dat ze aan zichzelf zou denken, dan was het voor hem iets gemakkelijker en kon hij weer een beetje vooruit kijken. ‘Ik beloof het.’ Mijmerde hij uiteindelijk stilletjes…
tag: OPEN --- words: 1623 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   vr feb 19, 2016 10:43 pm

BREATHE RELEASE IT ALL
There’s a light in the sky, there’s a light and its all for you. Don’t, cut us all. Tell me how do you feel, tell me how do you need to hear Are you holding your breath again? --------------------

‘Ik zou het overleefd hebben.’ zei Storm droog, afkeurend bijna. Zoals zij dat eerder die avond had gedaan. Zijn woorden deden haar pijn, al begreep ze maar al te goed waar ze vandaan kwam. Al begreep ze maar al te goed, waarom hij nog steeds wou dat hij die nacht niet meer wakker geworden was. Dat hij nooit meer wakker geworden was. Zelf dacht ze ook nog meer dan eens dat het beter was geweest dat ze gestorven was op de dag dat Nick overleden was of liever nog, op de dag dat haar vader overleden was. Als ze die dag niet met haar moeder mee was gegaan met boodschappen doen, had ze nooit hoeven zien tot wat voor gruwelijke dingen mensen in staat waren. Had ze nooit hoeven ervaren hoe het was om op bijna iedere manier gemarteld te worden, zonder er ooit echt aan onder door te gaan. “Het is niet iets slechts dat je bent blijven leven Storm.” zei ze zachtjes. “Als jij niet meer terug gekomen was. Devon had dat zichzelf nooit vergeven en ik…” Haar stem stierf weg, stil keek ze hem. De gebrokenheid in haar ogen zei genoeg. Als Storm die dag gestorven was, zou ze zichzelf verloren hebben. Zou ze haar laatste beetje menselijkheid hebben laten gaan. Het kwetsbare en het zorgzame wat Storm in haar naar boven wist te halen, zou verdwenen zijn, voorgoed.

Als ze zo tegen hem aan zat, met haar hoofd tegen zijn schouder en zijn kin lichtjes rustend op haar hoofd kon ze zich nauwelijks voorstellen dat ze had overwogen te vertrekken. Dat ze had overwogen hem achter te laten. Storm was de enige die haar het gevoel kon geven dat er nog hoop voor haar was. Dat ze veilig was en dat ze vrij kon zijn, in elk geval tot op zekere hoogte. Toch was de gedachten te vluchten van het eiland meer dan eens door haar hoofd gegaan. Want Storm kon haar hart niet alleen lijmen, hij kon het ook breken. Hem verliezen, al was het dan voor twee uur geweest, had haar doen inzien hoe kwetsbaar hij haar maakte en die kwetsbaarheid joeg haar angst aan. Wat ze zou worden als ze hem kwijt zou raken, joeg haar angst aan. Ergens verbaasde het haar niet dat Storm het ook overwogen had. Dat hij er ook over had gedacht weg te gaan. Zwijgend keek ze zich hem aan. Zich afvragend wat het met haar zou hebben gedaan als hij ineens vetrokken was. Zich afvragend wat het met hem zou hebben gedaan als zij ineens vetrokken was. Storm had Devon, Katerzyna, Dennimae, Taylor, maar ergens wist ze dat dit waarschijnlijk niet hetzelfde was. Dat zij Storm iets gaf dat de anderen hem niet konden geven, begrip. Echt begrip, omdat zij geweest was waar hij nu was. Nadya volgde zijn blik naar de horizon, een haast weemoedig glimlachje was over haar lippen gegleden. Storm bleef voor haar en voor de veiligheid van degene op het vasteland, zij bleef voor hem. Niet dat ze een plek had om heen te gaan, iemand om voor van dit door god vergeten eiland te geraken. “Ik heb er ook aan gedacht.” zei ze zachtjes, zonder haar blik af te wenden van de donkere lijn waar de hemel de zee raakte. “Maar ik kan het niet. Ik kan niet weg vluchten van jouw, al zou ik soms willen vluchten van wat jouw verliezen met me kan doen en heeft gedaan.” Huiverig liet ze haar adem ontsnappen. Haar blik ging naar haar hand in de zijne. Nee, ze zou hem niet achter kunnen laten, ze kon niet zonder hem. Zijn aanwezigheid hield haar bij één. Voor hem wou ze vechten, voor hem en voor zichzelf.

Het was alsof alle gedachten in haar hoofd ineens tot stilstand kwamen. Die vier woorden waren genoeg, om haar anders zo drukke gedachten tot stilte te manen. Storm had opgegeven, hij had Lupos de controle gegeven. Dat ze het ergens had geweten had niet uitgemaakt, de woorden kwamen nog steeds als een klap. De reactie die ze dacht te hebben bleef uit. Stil keek ze voor zich uit, niet in staat te reageren. Niet in staat een antwoord te vinden op het geen wat hij haar zo juist gezegd had. Nadya kon zijn ogen op haar gezicht voelen. Wist dat hij wou dat ze iets zou zeggen en uiteindelijk kwamen haar gedachten weer op gang, wist ze met moeite het geen te verwoorden dat ze hem wou zeggen. Haar ogen vonden de zijne en het was alsof ze hem na kon zien denken terwijl ze sprak. Zou hij zich realiseren dat ze dit vertelde om dat zij op het punt gestaan was waar hij nou stond? Zou hij zich beseffen dat zij hem vroeg, niet te doen wat zij had gedaan? Wat zij meerdere malen had gedaan? Beelden van wat ze had gedaan spookten door haar hoofd. De gezichten van de mensen wiens levens ze had genomen drongen zich aan haar op, werden omvat door vlammen. Vechtend tegen haar tranen keek ze naar de heldere hemel. Storm mocht niet opgeven, ze wou niet dat hij zou weten hoe dit voelde. Dat er een punt zou komen waarop hij zich zou realiseren dat als hij niet had opgegeven er misschien geen slachtoffers waren gevallen. Zachtjes prevelede hij haar naam en met moeite wist ze haar blik los te maken van de steren. Ergens was ze bang voor wat ze in zijn ogen zou zien, bang voor wat hij haar zou zegen. Bij het horen van zijn woorden kreeg ze een brok in haar keel, een haast wanhopige blik verscheen in haar ogen. Hij ging echt opgeven. Wat kon ze zeggen om hem tegen te houden? Was er überhaupt iets wat hem van gedachten zou kunnen veranderen? Storm legde zijn hand tegen haar wang, hield haar blik met de zijne gevangen. Stil keek ze hem aan terwijl hij sprak. Een eenzame traan gleed over haar bleke wang. Even wist ze niet goed wat ze moest zeggen. Zijn woorden waren zowel mooi, als intens somber. Het was echter niet genoeg, zelfs als hij terug kon keren, zelfs als dat vanzelf zou gaan het zou niets ongedaan kunnen maken. “Maar was als je terug keert en je je realiseert dat omdat je hem tijdelijk controle hebt gegeven er slachtoffers zijn gevallen.” zei ze zachtjes, voorzichtig omdat ze wist hoe hard het aan zou kunnen komen. Met een blik waarin zowel angst, verdriet als bezorgdheid te zien was keek ze hem aan. “Alsjeblieft Storm zo ver wil je het niet laten komen, geloof me.” Haar blik liet ze weer afdwalen naar de sterrenhemel.

Bijna direct begon Storm te protesteren. Kennelijk was hij niet van plan haar iets van de schuld van wat er die nacht gebeurd was te laten dragen. Was hij überhaupt van plan iemand die schuld te laten dragen of was hij er van overtuigd dat hij de enige was die schuld had? Clyde. Storm sprak de naam van de man uit met een zekere voorzichtigheid. Kennelijk wist hij dat zij de docent kwalijk nam dat Storm die nacht gestorven was. Het feit dat Devon anders misschien gestorven was, nam haar woede jegens de docent niet weg. Niet omdat ze wou dat Devon degene was die, die nacht zijn leven verloren had. Natuurlijk wou ze dat niet, maar Clyde had Storm niet hoeven te vermoorden, hij had geen dodelijke hoeveelheid stroom door Lupos lichaam heen hoeven te jagen om hem tegen te houden. Nadya keek naar Strom, zag de pijn in zijn ogen op het moment dat hij hardop vroeg wat er gebeurd zou zijn als Lupos haar gebeten had. Eerlijk gezegd wou ze het niet weten. Wat als haar bloed Storm leven had beëindigd? Wat als zijn normaal gesprokken snelle genezingsproces niet opwoog tegen de giftigheid van haar bloed. Haar bloed was de rede die Jamie had genoemd om haar tegen te houden, haar bloed was de rede dat ze niet had in gegrepen. Misschien had Storm gelijk, misschien was het te laat geweest. Had ze werkelijk niks beters kunnen doen dan terug gaan naar de school op het moment dat Devon, Lupos en Clyde op de bodem van het ravijn. “Ik wou dat ik je nooit met Devon het bos in had laten gaan.” zei ze zachtjes.

Onwillekeurig verscheen er een klein glimlachje op haar gezicht bij het horen van zijn lach. Het was voor het eerst in tijden dat ze zijn lach had gehoord en zelfs als was het geen hele vrolijke lach, het deed haar goed het te horen. Sinds hun eerste ontmoeting hadden ze elkaar al veel beloften gemaakt, veel meer beloften dan de meest mensen elkaar in zo’n korte tijd zouden maken. “Dat is iets ja.” zei ze zachtjes, zonder haar ogen te openen of haar hoofd van zijn schouder te halen. ‘Ik beloof het.’ Weer gleed er een glimlachje over haar gezicht. Met haar vingers streek ze zacht over de rug van haar hand. De rust die ze eerder had gevonden, kwam weer terug. Het had iets veiligs zo tegen hem aan zitten, met haar hoofd tegen zijn schouder en zijn hoofd lichtjes tegen de hare.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   za feb 20, 2016 11:45 am

.Always live before you die.

It takes ten times as long to put yourself back together than is does to fall apart

Hij probeerde het altijd op een zowel positieve als negatieve kant te bekijken, maar eerlijk, niets was zo gemakkelijk als er iedere maand iets was dat je terug trok in het donker. Storm kon twee weken van de maand ademhalen alvorens zijn lichaam begon te veranderen terwijl Lupos zich klaar maakte voor een volle maan. Ondanks dat hij redelijk wat controle had was hij altijd bang voor wat er kon gebeuren in een doodgewone conversatie. Dus nee, het was niet gemakkelijk voor hem om positief te denken. Al zeker afgelopen dagen en weken niet. Dus toen Nadya zei dat het niet slecht was dat hij nog leefde zei hij niets. In zijn hoofd ging hij alle mogelijke herinneringen na van die exacte woorden. Hoeveel keer had hij aan zichzelf gevraagd of het waard was te leven? Maar ondanks de acht volle manen die hij nu had gehad wist hij dat hij misschien gewoon verder moest, het waren er tenslotte nog maar acht. Misschien zou het na een jaar beteren. Nadya had hem kunnen tegenhouden, dat was een goed ding, Kat kon hem waarschijnlijk ook tegenhouden en dat was ook een goed ding. Een paar docenten hadden kennis in meer dan enkel lesgeven. Er moest hier toch iemand zijn die hem kon helpen? Niet? Hij had gedacht aan hoe het zou zijn moest hij gestorven zijn, Devon zou het zichzelf inderdaad nooit vergeven. Nadya … hij keek haar aan en de blik alleen was al voldoende, hij knikte zachtjes. ‘Ik weet het.’ Fluisterde hij. Hij wist wat het zou doen met haar, net als hij wist wat het zou doen met hem moest ze sterven door zijn toedoen, moest Devon gestorven zijn. ‘Het is niet een slecht iets dat ik ben blijven leven.’ Herhaalde hij haar eerdere woorden dan zachtjes, als soort van aanmoediging naar zichzelf toe. Hij herhaalde het net zo lang in zijn hoofd tot hij het een beetje ging gaan geloven.

Het was niet enkel Storm die gedacht had aan vertrekken, het zou haar gedachten ook gekruist hebben. Ze kende elkaar op één vlak het best, en dat was als het aan kwam op hun “monsterlijke kant”. Storm wist meer dan iemand ooit zou beseffen hoe het voelde om te willen vluchten van jezelf. Maar de drang zou te groot zijn om terug te keren naar Londen, om terug naar Camille, zijn ouders, Ethan, zijn broertje te gaan. En dat was iets dat hij wilde vermijden tot hij zijn weerwolf onder controle had. Maar hoelang zou dat duren … een jaar? Twee jaar? Zes jaar? Nooit? Daarnaast was de gedachten niets in tegenstelling tot de actie ervan. En tot nu toe had hij nog geen enkele keer geprobeerd hier weg te geraken, hij putte enkel troost uit de gedachte ervan. Zeggen dat hij bleef voor haar was iets dat van nature over zijn lippen kwam gerold. Storm was van nature geweldig met woorden maar voor haar waren het meer dan enkel woorden, voor haar was het ook zijn hart. Hij keek opzij naar haar, naar de weemoedige glimlach op haar lippen en hij besefte dat het iets totaal anders was wat ze samen hadden. Het diepste gevoel van liefde en vriendschap was altijd voor Camille geweest maar wat hij en Nadya hadden, het ging dieper dan dat. En het zat ook nog eens op een heel ander level. Haar woorden bevestigden wat hij eerder al had gedacht, ze had het ook overwogen om weg te gaan. Wat ze dan zei maakte hem ergens leeg binnenin, ze wilde vluchten van hem, van het idee wat hem verliezen met haar kon doen. ‘Ik heb mijn eigen dood niet zelf in de hand Nadya, dat is allemaal afhankelijk van hem.’ Hij wees kort naar zijn borst, naar de weerwolf die in zijn lichaam zat. ‘Dus ik kan je niet geruststellen.’ Hij keek haar aan, somber en een beetje afwezig. Nee, hij kon niet bepalen wanneer hij zou sterven, alles lag in de poten van Lupos. ‘We zouden ook samen kunnen vertrekken.’ Merkte hij zachtjes op. Hij keek haar kort aan en schudde dan langzaam zijn hoofd. ‘Nee, zelf al is het idee verleidelijk, ik denk dat het beter is als ik hier blijf.’ Daarnaast, hij wilde Devon niet achterlaten. Ondanks dat ze elkaar niet meer hadden gesproken in afgelopen dagen, hij miste zijn beste vriend misschien wel ergens. Maar het was beter zo, althans, dat was wat Storm zichzelf bleef voorhouden.

Hoe langer hij naar haar keek, hoe meer verdriet, gebrokenheid en verslagenheid hij in haar ogen zag opduiken. Hoe de tranen zich langzaam een weg begonnen zoeken naar buiten. Storm wilde dat hij zijn woorden had terug genomen, dat hij het haar gewoon niet had gezegd en er zelf mee was beginnen omgaan. Maar het was te laat en net als altijd waren ze beide voor een kort moment weer gebroken. Toen hun blikken weer kruisten nadat hij haar naam had gefluisterd stopte zijn hart misschien een tel met slaan. De wanhoop in haar ogen wilde dat het ervoor zou zorgen dat hij het idee aan controle weg geven zou verbannen. Maar dat deed het niet, achter alle pijn in zijn eigen blik roerde een weerwolf die het voor het zeggen wilde hebben. Hij had dus iets vastberaden, koppig misschien wel en dat was niet omdat hij ervoor koos om zo te kijken. Dat was omdat Lupos dat besliste. Maar het zat zo ver weg dat het amper zichtbaar was, dus het was voornamelijk de pijn, de gebrokenheid, het schuldgevoel dat zichtbaar was. Toen hij zijn hand tegen haar wang legde ontglipte een traan aan haar oog. Hij keek toe hoe het zichzelf langzaam over haar huid naar beneden baande tot hij het met zijn duim weg streek. Dus het enige wat hij haar kon geven, als geruststelling was het idee van terugkeren naar haar. Bij haar woorden keek hij voor een kort moment op naar de maan. ‘Er vallen altijd slachtoffers.’ Hij keek haar terug aan. ‘Iedere maand, controle of niet, is er iemand die sterft, gewond raakt, gebroken word.’ Dat laatste zo zachtjes dat het amper hoorbaar was. Nadya had het zonder kleerscheuren overleefd maar dat wilde niet zeggen dat hij haar mentaal geraakt het. “Alstublieft Storm, zo ver wil je het niet laten komen, geloof me.” Ze sloeg haar blik op naar de sterren en Storm keek haar in stilte aan. ‘Het is te laat.’ Hij had Lupos controle gegeven vanaf het moment dat hij te horen had gekregen dat hij twee uur lang dood was geweest. ‘Ik heb hem nodig om te overleven, dat besef ik nu.’ Hij zweeg en sloeg zijn ogen neer, staarde naar de lege fles en hoopte vurig dat ze weer vol zou zijn. ‘Ik kan het gewoon niet meer.’ En dat was het allemaal, hij was op, hij was er klaar mee en dat was voor hem voldoende om los te laten tot er iemand hem terug zou trekken, wakker schudden of gewoon … tot de volgende volle maan.

Het wakkerde iets van vuur aan in haar ogen als de naam van de docent over zijn lippen kwam gerold. Storm zou de docent niet meer spreken over het voorval, dat was net dat beetje Lupos dat controle had over Storm. Hij gedroeg zich achteloos, alsof het hem allemaal niet meer kon schelen wat er was gebeurd. Dus als Clyde voor zijn neus zou verschijnen dan was het enkel een kort knikje en de hoop dat de docent er niet verder over zou beginnen want anders zou Storm kwaad worden. Maar voor Nadya lag het duidelijk anders, zoveel was zeker. En dat vuur doofde bijna meteen toen hij aankaartte dat hij ze hem evengoed had kunnen doden. Er was niemand die iets kon gedaan hebben aan de situatie. Lupos voelde zich bedreigd daar in die ravijn en hij was over geschakeld van zijn jagersinstinct naar zelfverdediging en daarbij moest iedereen dood die in de buurt kwam. Bij haar woorden keek hij haar kort aan. ‘Devon deed het goed, alleen niet goed genoeg.’ Hij keek Nadya kort aan en sloeg zijn blik dan kort weer op naar de maan. ‘Ik moest hem de kans geven, ondanks dat ik het niet wilde.’ Zijn gedachten gingen uit naar zijn beste vriend en het versomberde zijn humeur, net als het idee dat er binnen een week weer een volle maan zou zijn. Moest hij Nadya zeggen dat Kat zijn mutatie zou proberen onderdrukken. Hij keek voor een seconde twijfelend opzij alvorens hij besloot dat niet te doen. Voor het goede van deze nacht, hij wilde er nog niet aan denken, laat staan over praten.

Kort was er die glimlach van haar, als reactie op zijn lach. Misschien zou het toch nog goed komen met hem … omdat hij haar had. Misschien zou het niet voor vandaag of morgen zijn maar hier bij haar zijn maakte hem weer een beetje normaler. Het zou enkel een kwestie van tijd zijn voor hij dat bij anderen weer kon zijn. Het bleef een lange tijd stil, Storm staarde naar de golven die ritmisch over het strand rolde terwijl hij luisterde naar de stilte, naar haar ademhaling. En onwillekeurig moest hij misschien een beetje breder glimlachen, niet om het scenario van dit maar om het feit dat hij toch nog iets goed had in al het slechte van afgelopen maanden. ‘Het brengt iets positief mee, al dat volle maan gedoe.’ Prevelde hij tegen haar hoofd. Hij keek naar haar vingers die over de rug van zijn hand streken. ‘Misschien,’ hij zweeg en de glimlach werd iets intenser op zijn lippen. ‘Misschien is het niet zo’n slecht ding, anders zouden we hier nu niet zitten.’ Vervolgde hij zachtjes. Hij praatte eigenlijk meer tegen zichzelf dan tegen Nadya. Maar het was waar, Nadya was het middelpunt van zijn leven hier geworden, zij hield de Storm recht en Lupos op afstand, ze betekende meer voor hem dan hij zich voor ogen kon houden …
tag: OPEN --- words: 1660 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   zo feb 21, 2016 1:44 pm

BREATHE RELEASE IT ALL
There’s a light in the sky, there’s a light and its all for you. Don’t, cut us all. Tell me how do you feel, tell me how do you need to hear Are you holding your breath again? --------------------

Het was iets wat Nadya Clyde kwalijk nam, hij had Storm het vermogen gegeven te denken dat het beter was als hij dood gebleven was. Een gedachten die veel aantrekkelijker was dan de meeste mensen zich zouden realiseren. Op die manier kunnen vluchten van jezelf, het was iets wat je enkel kon begrijpen als je op het punt gekomen was dat je eigen gedachten je tot waanzin dreven. Als je het monster dat je was recht in de ogen had gekeken en je had gerealiseerd dat, dat was wie je was. Stil keek ze naar Storm, het deed haar pijn dat hij op dat punt gekomen was. Dat hij daadwerkelijk dacht dat het beter was als hij dood was gebleven. Iets wat ver van de waarheid was. Nadya had gezien wat hem verliezen met Devon zou hebben gedaan, ze had gevoeld wat het met haar zou hebben gedaan. Zachtjes knikte hij, zei haar dat hij het wist. Waarna hij haar woorden zacht herhaalde. Zou hij er ooit echt in gaan geloven? Zou hij zich ooit beseffen dat het niet iets slechts was dat hij was blijven leven? Dat er redenen voor hem waren om te blijven leven? Dat er mensen waren die hem nodig hadden? Dat Devon en zij hem nodig hadden?

Zou het makkelijker zijn geweest als ze was vertrokken? Als ze na de nacht van volle maan was weg gevlogen van het eiland, ver weg van de enige die haar breken kon? Zou Storm ook zonder haar voldoende houvast hebben gehad om te blijven leven? Zou het uit hebben gemaakt? Zwijgend luisterde ze naar zijn regelmatige ademhaling, terwijl ze keek naar haar hand in de zijne. Het zou niet makkelijker geweest zijn, zelf al was ze duizenden kilometers van hem verwijderd geweest zorgen had ze zich hoe dan ook om hem gemaakt. Het zou niets veranderd hebben aan het besef dat ze zo veel om haar gaf, dat hem verliezen haar wereld tot stilstand kon brengen. Haar ogen vonden de zijne weer op het moment dat hij begon te praten. Natuurlijk, had hij zijn dood niet in de hand. Niemand had zijn of haar eigen dood in de hand, zelfs onsterfelijken niet. Haar ouders, Nick, Storm, zij zelf. Er was niemand die controle had over zijn eigen dood. Als ze dat wel had gehad had ze hier niet gezeten, dan was ze nooit levend van Bikini Atol afgekomen. “Ik weet het.” zei ze zachtjes. “Storm ik heb nooit willen vluchten van jouw. Enkel van wat jouw verliezen met me kan doen, maar eerlijk dat is niet voldoende reden om weg te gaan.” Voor een moment keek ze hem recht in zijn bruine ogen. Het was haar zo juist niet ontgaan dat haar woorden hem hadden geraakt en ze wou niet dat hij dacht dat ze van hem wou vluchten. Zelfs al wou ze ontsnappen aan wat hij met haar kon doen, aan de kwetsbaarheid die hij in haar naar boven haalde. Nooit zou ze hem achter kunnen laten, hij betekende simpelweg te veel voor haar. ‘We zouden ook samen kunnen vertrekken.’ Het had iets verleidelijks, met hem samen vertrekken. Al vroeg ze zich af of het verstandig zou zijn. Wat als de mensen die achter Nick en haar aan hadden gezeten nog steeds naar hen opzoek waren? Wat als Storm de controle over Lupos zou verliezen? Wat als zij de controle over haar mutatie zou verliezen? Storm leek zich hetzelfde te realiseren want voor ze iets kon zeggen schudde hij langzaam zijn hoofd en zei hij dat het beter was als hij hier bleef. “Ik denk dat je gelijk heb. Voor nu is dit de veiligste plek voor ons beide.” zei ze zachtjes, waarna ze haar blik weer naar de zee liet gaan. Smalle schuimkoppen dansten op de golven, die langzaam in de richting van de kustlijn rolden.

Waarom begreep hij niet dat hij niet kon opgeven? Dat als hij Lupos de controle zou geven het enkel moeilijker zou worden? Dat zelfs als het hem zou lukken terug te keren naar wie hij was, hij nooit terug zou kunnen draaien wat hij had gedaan? Was er iets waarmee ze hem wakker zou kunnen schudden? Iets wat ze kon zeggen om hem te laten in zien dat dit niet de oplossing was? Achter de pijn, de gebrokenheid en het schuldgevoel in zijn ogen, leek iets anders te liggen. Iets waar ze haar vinger niet helemaal op kon leggen, maar wat haar een onbehagelijk gevoel gaf. Met zijn duim streek Storm de eenzame traan weg die over haar wang gegleden was. Nadya zag hoe zijn blik voor even naar de maan ging, alvorens hij reageerde op haar woorden. Stil keek ze hem aan, nog altijd met een haast wanhopige blik in haar ogen. Waarom kon hij niet gewoon naar haar luisteren? Waarom kon hij niet gewoon van haar aannemen dat de controle uit handen geven iets was waar hij spijt van zou krijgen? Zacht beet ze op haar lip, wetend dat het laatste gedeelte van zijn zin op haar sloeg. Hoewel Storm haar niet verwond had tijdens zijn eerste volle maan op het eiland, had die nacht haar ergens wel gebroken. Hem pijn doen had haar gebroken. “Dat is niet hetzelfde. Dat zijn slachtoffers waar je niets aan kan doen. Wanneer je er voor kiest Lupos ook vaker controle te geven…” Weer lag er een zekere voorzichtigheid in haar stem. Al vroeg ze zich af of de volle lading van haar woorden überhaupt tot hem door zou dringen. Zou hij kunnen inzien wat het verschil was tussen de slachtoffers die Lupos maakte wanneer hij de controle nam en wanneer Storm hem de controle gaf? Of was het iets wat je moest zien voor je het begrijpen kon? “Het is te laat.” Haar hart leek in één te krimpen. Het lukte haar niet het brok dat zich in haar keel had gevormd weg te slikken. Nadya zag Storm’s blik naar de lege drank fles gaan. Keek hem stil aan zich realiserend dat er waarschijnlijk niks was dat hem op dit moment kon laten inzien dat opgeven een slecht idee was. Dat er niets wat ze kon zeggen of doen om hem tegen te houden. Weer ontsnapte er een traan uit haar ooghoek, ze draaide zich iets zodat ze haar armen om zijn nek kon slaan en haar hoofd kon verstoppen in de holte tussen zijn schouder en zijn hals. “Ik blijf voor je vechten, zelfs als jij het niet meer kan.” prevelde ze zachtjes tegen zijn shirt. Misschien dat er iemand anders Storm wakker zou kunnen schudden. Misschien dat ze iets kon bedenken wat er voor zou zorgen dat hij weer zou vechten, maar tot die tijd zou zij dat voor hem doen. Wat er ook zou gebeuren, ze was niet van plan hem slachtoffers te laten maken.

Het schuldgevoel over wat ze tijdens de afgelopen volle maand had laten gebeuren zou niet snel verdwijnen, maar ergens wist ze dat ze weinig had kunnen doen. Op het moment dat ze boven het ravijn had gevlogen was het al te laat geweest. De nacht was volledig uit de hand gelopen. Er was al te veel gebeurd. Kort keek Storm haar aan, zachtjes knikte ze. Devon had zijn best gedaan, hij was alleen niet opgewassen geweest tegen Lupos. Hoe groot en sterk hij ook mocht zijn in zijn beren lichaam, hij was niet sterk genoeg geweest om de bloeddorstige weerwolf tegen te houden. “Ik weet het.” zei ze zachtjes. Devon had hoe dan ook een keer een volle maan voor zijn rekening willen nemen, hij had zijn beste vriend willen helpen. Hoe had hij kunnen weten dat Lupos zo onverschrokken was? Dat het haast onmogelijk een spoortje van Storm terug te vinden in de weerwolf. De twijfel in Storm’s ogen ontging haar niet. Heel even overwoog ze er naar te vragen, maar ze besloot het niet te doen. Wat het ook was, hij zou het haar wel vertellen als hij er klaar voor was. Deze nacht was al zwaar genoeg voor hen beide en ergens wou ze ook gewoon even genieten van met hem zijn, buiten alle hectiek van de ziekenzaal.

Met haar ogen gesloten luisterde ze naar zijn ademhaling en het zachte geruis van de zee. Als het kon zou ze best een tijdje zo kunnen blijven zitten. Dicht tegen Storm aan, vergezeld door de stilte van de nacht. Het gaf haar een rust die ze in tijden niet meer gevoeld had. De woorden die hij zachtjes tegen haar hoofd prevelde deed haar glimlach iets verbreden. Zijn glimlach was hoorbaar in zijn stem toen hij verder ging. Zouden ze wat ze nu hadden gehad hebben als ze elkaar op een ander moment hadden leren kennen? Zou zij hem zo dicht bij hebben gelaten als ze hem had leren kennen op een ander moment dan zijn eerste volle maand op het eiland? Zou hij haar deze kant van zichzelf hebben laten zien als ze hem niet op één van zijn meest kwetsbare momenten had leren kennen? “Misschien heb je gelijk.” fluisterde ze. Haar hoofd haalde ze van zijn schouder en voor even keek ze hem zwijgend aan. “Ik ben blij dat ik je heb leren kennen, zoals ik je heb leren kennen. Hoe verschrikkelijk die nacht misschien ook was.” Even zweeg ze, met haar vingers streek ze zachtjes langs zijn wang. “De gebrokenheid, de kwetsbaarheid het hoort bij wie je bent en ik denk niet dat ik ooit zo mezelf bij je had kunnen zijn als ik je op een andere manier had leren kennen.” Een klein, bijna kwetsbaar glimlachje was op haar lippen verschenen.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]   zo feb 21, 2016 9:09 pm

.Always live before you die.

It takes ten times as long to put yourself back together than is does to fall apart

“Storm, ik heb nooit willen vluchten van jou.” Haar woorden bleven zich automatisch herhalen in zijn hoofd. Heel graag wilde hij haar zeggen dat ze zou moeten vluchten, dat ze zou moeten rennen. Maar het kwam niet over zijn lippen, het bleef steken in zijn keel en hij slikte het gewoon weer door. Maar hij wilde het haar zo graag zeggen, dood gaan had hem niet alleen leeg gemaakt vanbinnen, het had hem ook extra angsten gegeven. En één daarvan was de impact van Lupos op de omgeving na wat hij met Devon had gedaan. Daarom zou ze moeten vluchten, want voor ze het wist beet Lupos zich vast in haar stevige schubben en zou haar gif hem doden. Daar was hij bang voor, oprecht bang voor. Maar hij kon het haar niet zeggen want dan was hij haar kwijt en ze was momenteel het enige die zijn hoofd boven water hield. Hij staarde haar enkel aan terwijl die angsten en gedachten langs zijn ogen raasden en haar ook de emoties toonden die hij nu voelde, de angst, de twijfel, de pijn, het verdriet. Hij had zes maanden gevlucht voor hij hierheen kwam en dan was hij gestopt, had hij buitenstaanders naar zich toe laten komen om hem te helpen, Kat, Devon … Nadya. Ergens wilde hij ze afschrikken, Lupos wilde ze wegjagen, maar het gebeurde niet. Het gebeurde niet omdat Storm zijn menselijke lichaam er tussenin stond. ‘Je zou moeten vluchten.’ Hij kneep zijn ogen dicht en liet zijn hoofd voorover hangen. De verslagenheid, de vermoeidheid straalde van zijn lichaam af, de pijn in zijn rug werd erger. Zijn pijnstillers begonnen uit te werken en dat was enkel maar het teken dat Lupos weer sterker werd. Toen ze zei dat dit de veiligste plek voor hen beide was lachte hij haast verloren, onderbroken door de pijn in zijn blik. ‘Veilig.’ Herhaalde hij het woord dat eerder over haar lippen was gerold. Nergens was veilig, niet voor hem, nooit voor hem.

Het deed meer met Nadya dan het met hem deed … controle afgeven. Maar dat was nu eenmaal een nieuw deeltje van de andere Storm, hij was achteloos, hij liet los en gaf er niet meer om. En zelf terwijl in haar wanhopig blauwe ogen keek was er nergens in zijn lichaam iets dat vocht om het beetje controle terug te winnen. Het was leeg vanbinnen, dat was hoe hij zich voelde toen hij controle weg gaf aan Lupos. Naast dat was het ook een opluchting geweest, het voelde als meer bewegingsvrijheid hebben, hij voelde zich vrijer. En net als de comateuze toestand voor hem een verslaving was geweest was ook dit een bevredigend gevoel dat hij niet wilde loslaten. Zijn lichaam voelde dit, zijn hersenen gaven hem dit maar zijn hart protesteerde nog steeds heel erg. Het enige deel van zijn lichaam dat niet akkoord ging was zijn hart, het hart dat werd omringd door lichaam, een ondoordringbaar pantser. Dus het haalde niet uit, wat ze zei of deed, haar woorden verdwenen gewoon in de mist. Maar het deed wel pijn, ondragelijk veel pijn waar hij niets aan kon veranderen. Ze bleef het immers wel proberen, met woorden, woorden die geen impact hadden. ‘Het maakt niet uit.’ Fluisterde hij gebroken. ‘Acht volle manen, bijna twintig doden op mijn geweten, de pijn, het verdriet, ik kan dit niet meer.’ Zijn stem was een beetje ongeduldiger geworden. Hij kneep zijn ogen dicht en schudde zijn hoofd. ‘Het is voor even goed zo, ik moet,’ hij zweeg en wreef zijn hand door zijn haar. ‘Ik kan niet,’ maar er kwam geen einde aan zijn zinnen, het bleef stil.

En toen sloeg ze haar armen rond zijn nek, begroef haar hoofd tussen zijn schouder en hals in. Storm besefte niet dat hij was gestopt met ademen toen hij de nood ervan voelde in zijn borst. Hij ademde beverig uit en voelde de pijn vanuit zijn rug opzetten toen hij zich een beetje ontspande. Toen ze zachtjes begon te prevelen sloot hij zijn ogen en liet het verdriet niet toe tot aan zijn hoofd te stijgen. ‘Niet voor me, tegen me.’ Zei hij zachtjes. Ze hoefde niet voor hem te vechten, ze moest tegen hem vechten, tegen dat deel van hem dat wou heersen, tegen de weerwolf. Hij durfde zich amper te bewegen, vanwege de pijn maar ook vanwege het gevoel dat Nadya hem gaf. ‘Ik word weer terug mezelf.’ Hij keek naar beneden, naar waar haar hoofd zat weg gestoken tegen zijn hals. ‘Maar ik moet dit doen, ik en Lupos moeten dit doen, misschien word het beter, misschien leer ik iets, misschien ook niet.’ Hij zweeg en sloeg een arm om haar heen en streek door haar haren. ‘Je hoeft het niet te begrijpen, maar hou ons in ieder geval niet tegen.’ Het was geen waarschuwing, toch niet rechtstreeks. Maar het was wel iets waar Lupos op zou in gaan moest ze hem proberen tegen houden. De wolf was nu noch te zwak maar buitenlucht deed hem klaarblijkelijk goed, dat voelde hij nu al aan zijn lichaam. Dus het was enkel een kwestie van tijd voor Lupos zou reageren op zijn hartslag en op zijn omgeving. Dan zou een uitbarsting onvermijdelijk zijn, dus nee, hij hoopte niet dat ze hem zou tegen houden.

Hij zou het niet snel vergeten, Storm was een moeilijker slaper, altijd al geweest. En dat zou er niet op verbeteren. In de ziekenboeg hield de medicatie de nachtmerries tegen maar ze zouden er zijn van zodra hij ontslagen werd uit de ziekenboeg. Was het niet over kleine Lucy van derde volle maan dan was het over Devon, of Nadya, of Clyde, of zichzelf. Het zouden korte nachten worden, laat gaan slapen en er heel vroeg weer uit. Storm wilde zo snel mogelijk kijken of hij terug kon gaan rennen in de veilige transformatie van zijn witte wolf en dat deed hij enkel s’nachts. Zijn blik was op de fles drank blijven rusten, het was onvermijdelijk, met Devon in een kamer en de gebeurtenissen op de achtergrond. Misschien konden ze zichzelf wel in slaap drinken, dan was hij misschien gerust voor een tweetal uur. Maar het waren niet enkel de nachten, zijn ogen sluiten was vaak voldoende om het beeld op te roepen van zijn beste vriend die in het water zakte, geheel onder het bloed. Dat beeld, iedere keer opnieuw en opnieuw en opnieuw. En hoe meer hij dat beeld zag, hoe onzekerder hij werd over de volgende volle maan, over waar hij mee had ingestemd met Kat. Zou ze het kunnen? Kon hij haar vertrouwen dat ze er vandoor zou gaan van zodra hij transformeerde? Na Nadya en Devon kon hij Kat niet ook zo snel de diepte in trekken. Zeven dagen en hij had weer een volle maan, maar zeven dagen. Hij staarde naar de maan en slikte de misselijkheid weg. ‘Ik ben er niet klaar voor.’ Hij had het luidop gezegd maar het was niet zijn bedoeling geweest het luidop te zeggen. Hij zuchtte en bleef de maan aanstaren, nee, hij was er lang niet klaar voor.

Ze moest zich net dezelfde vraag stellen in haar hoofd als hij deed. Wat als ze elkaar op een ander moment hadden ontmoet? Storm kende de uitkomst van dat aan zijn kant maar al te goed, maar hoe zou het zijn om tegenover de andere kant van Nadya te staan? Hij had haar nog nooit van een andere kant gezien als deze. Wat als ze elkaar in de gangen gewoon waren tegengekomen? Of in één van de lessen? Het zou niet zijn wat het nu was, Storm was lang zo vrijgevig niet met zijn kwetsbaarheid als hij bij haar altijd al was geweest. Ze haalde haar hoofd van zijn schouder en keek hem aan terwijl ze verder sprak. Er kwam een bedenkelijk frons in zijn voorhoofd toen hij terug dacht aan die nacht. En hij keek ook kort naar zijn hand, het hand dat ze er praktisch had afgevroren. ‘We kunnen in ieder geval zeggen dat het geen saaie ontmoeting was.’ Zei hij net iets te luchtig waardoor hij kort moest glimlachen. Hij voelde de druk van haar vingers tegen haar wang en keek haar gelijk weer aan. Er verscheen een klein kwetsbaar glimlach op haar lippen en het wakkerde iets aan in zijn lichaam. ‘Mijn gebrokenheid en kwetsbaarheid is ook enkel voor jou hoor Nadya, ik ben niet zo,’ hij zweeg terwijl hij zocht naar het juiste woord. ‘Happig om andere mensen tot dat deel van me toe te laten. Dat geld ook voor jou denk ik.’ Hij glimlachte zwakjes. ‘En als we elkaar op een andere manier hadden ontmoet dan was het waarschijnlijk met mijn glimlach en beste woorden.’ Hij knipoogde en toverde die charmante scheve glimlach voor een moment op zijn lippen. ‘Maar ik denk niet dat het veel impact op je zou hebben, gok ik.’ Greens hij zachtjes. Nee, Nadya had een hardere kant en daar zou de charmante Storm met al zijn goede bedoelingen misschien wel geen impact op hebben gehad …
tag: OPEN --- words: 1510 --- notes: - --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Forget the bad stuff, drink the good. [Nadya]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 3Ga naar pagina : 1, 2, 3  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» There's no good in goodbye [Jynn & Raven]
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Full Moon [NADYA]
» Let's work on the real stuff. [Oliver]
» There are some things you can only learn in a storm (&Nadya)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-