INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Ain't no gods in the world left to me no more

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Roran Carson
avatar
Class 2
Aantal berichten : 153

Mutant Profile
Alias: Sandman
Occupation:
Mutation: Power of Sleep and Dreams
BerichtOnderwerp: Ain't no gods in the world left to me no more   di feb 02, 2016 12:16 pm


SHADOW
I'm from the generation of the scarred and abused
Zijn hoofd wou hem weer niet met rust laten. Het nadeel aan een lichte slaper zijn, was dat hij soms wakker werd van zijn eigen gedachten. Hij snapte ook niet waarom. Zelfs in zijn dromen kreeg hij geen rust. Met zijn hoofd in zijn goeie hand zat hij op de rand van het bed. Hij vroeg zich af of hij naar buiten mocht. Ondanks dat ze hem verzekerd hadden dat hij overal kon gaan en staan waar hij wou, twijfelde hij toch wel een beetje. Maar op deze kamer zitten, in het donker en alleen met zijn gedachten, leek hem ook maar niks. Daarom stond hij uiteindelijk op. Hij trok een trui over zijn shirt, meer om zijn arm te verbergen dan om hem warm te houden. Hij twijfelde opnieuw even of hij zijn mond zou bedekken, maar uiteindelijk deed hij het wel. Er waren hier veel mensen, hij wou er niet een tegenkomen zonder zijn kaak te verstoppen.

Licht had hij niet nodig terwijl hij over de gangen liep. Daar zorgde zijn robot oog wel voor. Hij kon zorgeloos rondlopen zonder te moeten denken dat hij ergens zou tegenlopen. Dat gaf hem dan wel weer ruimte om over andere dingen na te denken. Dat alle mensen slecht waren, en dat ze gewoon dat slechte kantje wilden verbergen. Dat hield hem al die tijd bezig. Het voorval in de tuin had hem niet echt goed gedaan. Shadow wist wel dat hij ook een slechte kant had, maar hij had gedacht dat hij dat kwijt was geraakt op het moment dat Car hem had bevrijd. Hij was nooit boos geworden op Car. Car had hem ook nooit pijn gedaan.. Maar kon het misschien zo zijn dat iemand anders dan wel zijn slechte kant in hem naar boven kon halen? Dat idee maakte hem ergens bang. Opeens werd zijn aandacht getrokken door een vaag licht. Een random deur die op een kier stond, was de bron. Of nee, eigenlijk iets wat in de kamer stond. Zachtjes duwde hij de deur open en zag een tv staan. Er speelde iets op dat hij niet kende. Maar waarom stond de tv aan? Want hij zag nu ook niet meteen iemand zitten, tenzij die ergens languit in een zetel lag.

Reserved

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorise Southers
avatar
Class 3
Aantal berichten : 693

Mutant Profile
Alias: Cupid
Occupation:
Mutation: EyeCatch / LovingTouch / Cupid
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   wo feb 03, 2016 12:41 am


I cannot wake up in the morning
without him on my mind

De tijd ging overdag zo langzaam. Zelfs met alle bezigheden die ze op een dag deed ging alles sloom. Cupcakes bakken, dansen of schilderen. Ze probeerde gewoon de hele tijd bezig te zijn, met de dingen die ze altijd deed. Dat laatste ging niet heel goed tho, hoe ze normaal gesproken al snel iets op het doek had geschetst kon ze nu wel eerst een uur uit het raam staren voordat ze überhaupt ergens op kwam. Dansen was wel fijn, maar dat was bijna het enige. De piano deuntjes met veel gevoel, haar lichaam die bewegingen maakten op haar gevoel en de pointes die haar voeten over de grond lieten zweven. Alles wat ze moeilijk vond om over te praten kon ze op één of andere manier toch uiten met ballet. Het enige nadeel was dat ze door ging tot haar voeten pijn deden. Waardoor ze weer eens om ijs of pleisters moest vragen.

Je zou denken dat al dat soort dingen heel vermoeiend waren, en dat was het ook voor Lorise. Ze deed er elke dag een schepje bovenop, zodat ze instortte van vermoeidheid en niet nog uren wakker bleef liggen. En om te veel drukte te voorkomen ging ze op de raarste tijdstippen dansen. Lorise was na haar training nog langs de hospitals rooms gegaan om pleisters en verband te halen. Ze moest wel, anders had ze dat niet gedaan. Die plek, ze werd er verdrietig van. Misschien was het ongeveer hetzelfde wat Dante had met de keuken. Want dan wist zij precies wat hij voelde. Lorise had al aardig het idee dat haar roommates al wel wisten dat haar ritme een beetje was.. veranderd. Maar om te voorkomen dat ze zich zorgen gingen maken besloot ze maar haar voet te verbinden in de livingroom, waar gelukkig niemand was. Ze plofte neer op één van de banken en gooide als eerste haar haren los van haar knot. Ze vond het niet fijn om in stilte te zitten dus ze deed de tv aan met zacht geluid. Een of ander kookprogramma, leuk. Ze begon rustig met het plakken van wat pleisters en zalf smeren op de schrammetjes. En om te voorkomen dat alles meteen weer los liet winkelde ze er een dun verband om heen. Eenmaal klaar met dat zuchtte ze heel diep en viel op haar zij op de bank. Ze was dood op, ze keek nog minder dan een minuut naar de tv maar viel als en blok in slaap.

Alleen waren haar dromen niet vredig en vol vreugde. Ze zag weer hetzelfde als ze al een paar nachten eerder gedroomd had. Bloed, stromen bloed over haar lichaam. Haar bloed, en haar tranen ook als bloed druppels die haar ogen verlieten bij het huilen. En net zoals bij de vorige keren schrok ze wakker waarbij ze vluchtig naar haar handen keek en diep adem probeerde te halen. Ze kwam overeind en haalde haar hand door haren, met een minder leuk gevolg. Door die pluk haar weg te halen zag ze ineens een donker figuur staan vlakbij de deur. Ze schrok echt heel erg en gilde zelfs even. Maar dat was nog niet alles, ze maakte ook nog eens een soort schrikbeweging naar achteren waardoor ze van de bank af viel. Ze viel met een zachte klap op de grond omdat het niet zo ver was naar beneden. Het ging wel, geen pijn. Ze kroop zo snel mogelijk overeind om te kijken waar ze zo van schrok. “Zo, je liet me wel schrikken zeg” begon ze een beetje ongemakkelijk met een half glimlachje. Ze klom weer op de bank en wreef over haar elleboog. Dat was leuk wakker worden..

outfit
code by *anna.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar
Class 2
Aantal berichten : 153

Mutant Profile
Alias: Sandman
Occupation:
Mutation: Power of Sleep and Dreams
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   wo feb 03, 2016 1:48 am


SHADOW
I'm from the generation of the scarred and abused
In de donkere gang had hij zich zo veilig gevoeld. Het was iets vreemds, maar donker had hem altijd gerust gesteld. In tegenstelling tot veel kinderen voelde het donker voor hem beschermend. Het donker had hem altijd gered van de pijn, no exceptions. En nu hij zijn nieuwe oog had, kon hij zelfs rondlopen in het donker zonder zelf gezien te zijn. Dat gaf hem een heel groot voordeel. Tenzij iemand hem ging verblinden met een fel licht na de duisternis. Zoals de tv. De tv was net iets te fel, zijn robot oog was net een fractie te lang bezig met het compenseren van het teveel aan licht. Daarom had hij nooit gezien dat er echt wel iemand aanwezig was in de ruimte. Tot die persoon dus recht overeind schoot, hem aan keek en vervolgens al gillend uit de zetel viel. Tijdens dit hele proces stond hij helemaal verstijfd bij de deur.

“Zo, je liet me wel schrikken zeg” Zei ze zacht, met een halve glimlach. Meteen voelde hij zich super schuldig. "S-sorry", Reageerde hij twijfelend, bang voor de reactie op zijn stem. En hij moest echt eens ophouden met elk gesprek te beginnen met een sorry, for real. Shadow stapte langzaam in het licht van de tv, zodat ze hem even goed kon zien. Anders was het ook niet echt eerlijk. "Ik dacht dat ik alleen was", Zei hij nog, alsof hij zich voor alles wat hij deed of zei moest verantwoorden aan iedereen die op dit eiland rond liep. Maar zo voelde het wel, op een manier die hij niet kon uitleggen.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorise Southers
avatar
Class 3
Aantal berichten : 693

Mutant Profile
Alias: Cupid
Occupation:
Mutation: EyeCatch / LovingTouch / Cupid
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   wo feb 03, 2016 10:20 am


I cannot wake up in the morning
without him on my mind

Een lege ruimte om in te dansen, zodat anderen niet konden meekijken. Ze wilde niet dat iemand haar zag. Je hoefde niet eens verstand te hebben van dansen om te zien dat haar bewegingen een soort waterval van tranen uitbeeldde. En geen waterval van tranen van de pijn in haar voeten. Ballet zag er altijd zo makkelijk uit bij anderen maar de harde waarheid kwam je te weten als je het uitoefende. Niet dat ze er heel veel problemen mee had, de pijn in haar voeten zorgde voor wat minder van de andere pijn. Ze ging door tot ze er wel bij neer kon vallen. Wat er later dan voor zorgde dat ze makkelijk in slaap viel. Heel veel maakte het niet uit, ze was dan nog niet uitgerust. Haar lichaam was uitgeput, en toch bleef ze door gaan. Alles was beter dan gedachtes over dingen waar ze niet aan wilde denken.

Ze kon rustig haar voet verbinden in haar eentje. Nou ja, eigenlijk was de man in het kookprogramma er ook nog. Hij bleef doorpraten en groentes snijden en reclame maken voor producten met een vrolijk muziekje op de achtergrond. Ze keek er niet eens naar, het was gewoon omdat ze dan niet in stilte zat, en veel zin om te zappen had ze ook niet. Misschien had ze beter gewoon haar voet wel in haar kamer kunnen verbinden. Want het moment dat ze ging liggen kon niet lang haar ogen open houden, en het moment dat ze dicht vielen bleef ze niet lag wakker. Precies waar ze zo hard voor had getraind. Als een blok in slaap vallen van vermoeidheid. Haar lange trui en zwarte beenwarmers hielden haar wel warm genoeg.

En dan was het beter om op haar bed in slaap te vallen dan in een kamer waar iedereen zomaar binnen kon komen. Niet dat ze wakker werd van iemand die binnenkwam, het was een nachtmerrie die haar wakker schudde. Maar nog in de shock van haar nachtmerrie schrok ze nog een keer van een gedaante bij de deur. Ze had hem niet gezien of gehoord dus het moment dat hem zag staan viel ze van de bank af omdat ze zo erg schrok. Alleen had ze met haar ellebogen de klap opgevangen en verder deed dus niks pijn. Ze keek op naar de jongen en kroop weer terug op de bank. Ze herkende hem niet tho, meestal had ze wel een vaag idee van alle mensen die er rondliepen op het eiland maar hem had ze nog niet gezien. Ze zag alleen zijn ogen, maar ze kon niet herinneren dat ze die eerder had gezien. Ja daar lette Lorise op, als er iets is wat ze van iemand zou onthouden dan waren het de ogen. "S-sorry" hoorde ze vaagjes bij hem vandaan komen. Oh dat klonk wel aardig. "Ik dacht dat ik alleen was". Lorise haalde haar schouders op. “Geeft niet, het was niet jouw schuld” zei ze geruststellend tegen hem. Zij was gewoon geschrokken, daar hoefde hij geen sorry voor te zeggen. “Als je iets anders wil kijken is het goed hoor, ik keek hier toch niet naar” zei ze en wees even naar de tv waar nog steeds dezelfde man aan het koken was. “Ben je nieuw hier? Ik geloof dat ik je nog niet eerder heb gezien” zei ze daarna nog met wat twijfel.

outfit
code by *anna.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar
Class 2
Aantal berichten : 153

Mutant Profile
Alias: Sandman
Occupation:
Mutation: Power of Sleep and Dreams
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   wo feb 03, 2016 12:17 pm


SHADOW
I'm from the generation of the scarred and abused
Veel mensen hier leken wel problemen te hebben met zwaartekracht. Vallen over dingen, spontaan omver vallen, zomaar uit de zetel vallen. Alhoewel hij wel kon begrijpen dat ze gevallen was omdat ze geschrokken was. En dat was wel zo’n beetje weer zijn fout geweest. Hij had beter het licht aan gedaan. Hij zelf was nooit bang geweest voor wat er in het donker kon zijn of niet kon zijn, maar hij snapte wel dat dat bij andere mensen zo was. Het donker was niet bepaald aantrekkelijk voor iedereen. En met zijn robot oog kon hij nu natuurlijk ook alles perfect zien wat zich in het donker bevond. Niemand zou hem ooit zo kunnen besluipen of doen schrikken als hij het onbekende meisje had doen schrikken.

En natuurlijk zei hij sorry. Het was ook oprecht sorry, omdat hij vond dat het zijn schuld was dat ze gevallen was en misschien wel pijn had. Alhoewel zij daar niet mee akkoord leek te gaan. “Geeft niet, het was niet jouw schuld” Zei ze. Als hij een mond had gehad, dan had hij nu waarschijnlijk geglimlacht. “Als je iets anders wil kijken is het goed hoor, ik keek hier toch niet naar” Vervolgde ze, waarbij ze naar de tv wees. Een man stond van alles uit te leggen over hoe je groenten moest snijden en vlees moest laten rusten nadat je het in de pan had gelegd. Shadow knikte even, nam de afstandsbediening op en zapte een paar keer omhoog, tot er een natuurdocumentaire op kwam. De geluiden van de jungle waar ze in filmden, was wel rustgevend.

“Ben je nieuw hier? Ik geloof dat ik je nog niet eerder heb gezien” Vroeg ze toen. De jongen keek weg van de tv en keek haar weer aan. "Als je me eerder had gezien, had je dat wel onthouden", Zei hij. Het was een feit dat hij wel in het oog sprong, zelfs wanneer hij zijn blauwige metalen lichaamsdelen verstopte. Zelfs als hij zijn best deed om in de schaduwen te blijven. Hij legde de afstandsbediening neer en ging op de bank zitten waar zij niet in zat. "Ik ben hier nu denk ik drie dagen", Antwoordde hij toen serieuzer op haar vraag.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorise Southers
avatar
Class 3
Aantal berichten : 693

Mutant Profile
Alias: Cupid
Occupation:
Mutation: EyeCatch / LovingTouch / Cupid
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   wo feb 03, 2016 8:03 pm


I cannot wake up in the morning
without him on my mind

Het was voor Lorise echt zo’n momentje geweest als in een horror film. Wakker worden uit een nachtmerrie, en dat er dan plots een gedaante stond in de donkere helft van de kamer. Gelukkig was het niet een verbeelding. dat als ze weer terug keek dat het weg was. Nee er stond dus echt een jongen. Hij verontschuldigde zich voor het laten schrikken, heel beleefd, maar dat hoefde niet van Lorise. Ze werd nou eenmaal snel overstuur van kleine dingen en ja dan viel ze enzo, niks aan te doen. Ze wou echt dat het anders was. Het leek haar soms wel handig om net zo careless te zijn als sommige mensen op het eiland. Maar toch bleef ze het liefste gewoon aardig en lief tegen anderen. Dat zorgde voor veel fijnere reacties. Ze merkte op dat hij best iets anders mocht kijken. Dat kookprogramma was niks aan, en ze kreeg er ook honger van. Honger naar dingen die veel te moeilijk waren om te maken. Cupcakes en taarten waren makkelijk, voor de rest was Lorise niet een masterchef. De jongen kwam meer het licht in van de tv en pakte de afstandsbediening. Door het licht zag iets meer hoe hij eruit zag waar ze stil van werd. Hij had hele aparte dingen, waarvan ze niet meteen zag wat het nou was. Ze vroeg of hij nieuw was, want ze wist bijna zeker dat ze hem nog niet had gezien. "Als je me eerder had gezien, had je dat wel onthouden" zei hij en hij had gelijk. Zijn stem klonk niet heel normaal tho, het klonk niet als een normale jongens stem. Om hem niet de hele tijd aan te blijven staren keek ze naar haar handen die haar voeten vast hielden, en ze met haar vingers over heen wreef.

"Ik ben hier nu denk ik drie dagen", zei hij, dat verklaarde een hoop. “En heb je warm welkom gehad?” vroeg ze met een glimlachje. De tv stond op iets anders dan het stomme kookprogramma, een natuurprogramma. Oh jee, niet lang geleden had ze dat ook gekeken en ging ze huilen bij het eerste beste dier dat dood ging. Dus ze keek er liever niet naar. Ze schoof een pluk haar achter haar oor en trok haar mauwen over haar handen voor wat meer warmte, niet dat het veel hielp. “Ik weet nog dat ik mijn eerste dagen ook heel spannend vond” grinnikte ze. Haar eerste ontmoeting met een mede-leerling was Raven, en daarna Charlie.. Een eiland vol mutanten had haar toch wel wat zenuwen bezorgt. “Ik ben Lorise” zei ze en stak haar hand uit. Normaal gesproken zou ze haarzelf wel voorstellen met haar alias maar dat deed ze dit keer toch maar niet. Als hij naar haar mutatie zou vragen dan zou ze het vertellen maar hem meteen bang maken me het idee dat ze hem kon betoveren met liefde, dat deed ze nog maar niet.

outfit
code by *anna.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar
Class 2
Aantal berichten : 153

Mutant Profile
Alias: Sandman
Occupation:
Mutation: Power of Sleep and Dreams
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   wo feb 03, 2016 10:57 pm


SHADOW
I'm from the generation of the scarred and abused
Misschien zou hij op een dag zelf naar de jungle gaan. Niet te diep, hij wou er niet in verdwalen, maar het zag er allemaal zo mooi uit. Zo kleurrijk, levend. Niet zoals de vlaktes in Ierland, al was hij ook enorm blij geweest om die te zien. Hoe langer je binnen zat opgesloten, hoe blijer je werd als je nog maar vijf minuten in de buitenlucht mocht zijn. Het kleine tuintje, waar hij eens per week in mocht rondlopen voor een kwartiertje, was het enige groen dat hij had mogen zien in al die jaren. En het was lang niet genoeg geweest, al was hij altijd blij als ze hem er mee naar toe namen. Zelfs nadat hij zijn been was verloren. En soms glipte hij naar buiten in het lichaam van de kat die er af en toe rond liep. Al was dat altijd riskant geweest..

De stem van het meisje leidde hem af van de bewegende beelden van de tv. Ze had al snel opgemerkt dat hij nieuw was hier. Onder het antwoorden door was hij gaan zitten, niet te ver van haar af, maar ook niet te dichtbij. Hij had nog altijd moeite met dicht bij mensen te zijn, zelfs al kende hij ze al een tijdje. Met Car had hij ook nog altijd moeite, vooral als hij onverwachte bewegingen maakte. “En heb je warm welkom gehad?” Vroeg ze met een glimlachje. ”Ik heb nog geen welkom gekregen”, Zei hij schouderophalend. "Maar dat is niet erg", Verzekerde hij haar. Nee, hij bleef liever op de achtergrond.

“Ik weet nog dat ik mijn eerste dagen ook heel spannend vond” Grinnikte ze. Ze sprak alsof ze hier al heel lang was. “Ik ben Lorise” Zei ze, waarna ze zoals gebruikelijk was bij het voorstellen van jezelf haar hand uit stak. En daar sloeg hij even door in paniek. Shadow slikte even, niet zeker wat hij moest doen. Haar hand gewoon pakken alsof er niks aan de hand was? Alsof ze niet zou voelen dat ze metaal vast had en geen normale hand. Maar hem niet aannemen leek zo verschrikkelijk onbeleefd, en ze was al de hele tijd aardig tegen hem. Niet zoals het Viking meisje in de tuin.

Langzaam draaide hij zich iets naar haar toe, zocht haar blik op. "Niet schrikken", Zei hij zacht, waarna hij kort haar hand vast nam. "Ik ben Shadow", Stelde hij zichzelf toen voor. Een naam die beter bij hem paste, vond hij zelf dan. De naam die Car hem had gegeven, vond hij ook wel mooi, maar het maakte hem.. Te menselijk. En dat was hij niet, in zijn eigen hoofd dan. "Je klinkt alsof je veel weet over deze school. Wat is je favoriete plek?" Vroeg hij toen, om het onderwerp snel te veranderen naar iets fijners.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorise Southers
avatar
Class 3
Aantal berichten : 693

Mutant Profile
Alias: Cupid
Occupation:
Mutation: EyeCatch / LovingTouch / Cupid
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   do feb 04, 2016 12:11 am


I cannot wake up in the morning
without him on my mind
Bloed op haar handen en een gedaante in het donker. Ja, heel mooi, zo werden haar dromen nog mooier. Ze schrok heel erg en door de shock was ze wel meteen weer wakker geschud. Nog steeds een beetje slaperig maar nog te opgewekt om weer meteen in slaap te vallen. Als de jongen er niet had gestaan was dat wel makkelijker geweest tho, maar dat maakte haar niks uit. Eigenlijk was het wel beter. Dan had ze in ieder geval wat afleiding en bleef ze niet wakker met de vreselijke verbeeldingen van haar dromen die ze niet uit haar hoofd kon krijgen. Iedereen had dat toch? Na een nachtmerrie nog wakker blijven omdat ze het beeld niet meer uit haar hoofd kreeg. En jezelf dan dwingen om ergens anders aan te denken. Misschien moest ze eens opzoeken wat haar dromen betekenden?

Maar eerst ging haar aandacht naar de jongen haar dus had laten schrikken. Met een vreemd klinkende stem, maar niet onaardig. Hij had een soort natuurprogramma met een jungle opgezet. Lorise wilde er niet naar kijken, alleen als er geen dieren in stierven. Ze vond het onbeleefd om te staren en daar werd ze stil van. Dus ze richtte haar ogen op haar gepleisterde voeten. Ze hield haar knieën tegen haar lichaam en had haar armen er omheen geslagen. De jongen was dus nieuw, wat ze al had voorspeld. Waardoor ze uit vriendelijkheid vroeg hoe zijn welkom was geweest. “Ik heb nog geen welkom gekregen” zei hij en haar glimlach versween weer, oh dat was jammer. “Maar dat is niet erg” zei hij alsof hij het ook echt niet erg vond. Hmm oke. “Oh, nou ik zou je graag een warm welkom willen geven maar ik heb geen vuurmutaties om de open haard mee aan te krijgen.. En ik ben eigenlijk helemaaal niet goed met vuur” zei ze en grinnikte even. Nope, ze was wel goed in survivallen door haar ouders maar een vuurtje maken was een zwak punt. Vuur was zo verwoestend, Lorise had andere manieren om het warm te krijgen. “Maar bijdeze: Welkom op Genosha” zei waarbij ze haar haren aan een kant achter haar oor schoof.

Door hem dacht ze even aan hoe het was wanneer ze net was aangekomen. Zoveel spanning en sensatie, leuke ontmoetingen en minder leuke ervaringen. Voor haar was haar tijd op het eiland als een achtbaan van gevoelens gegaan. En ze hoopte zo op het moment dat ze weer omhoog zou gaan, want haar rit ging nu door een donkere tunnel. En niet zo een met leuke lichtjes. Ze stelde zichzelf voor als Lorise, en liet Cupid nog even voor haarzelf. Ze stak haar hand uit waar een onverwachtse reactie op kwam, niet schrikken? Oh maar dat deed ze niet meer hoor, niet na net. De hand die haar hand vastpakte was niet menselijk, maar een soort metalen prothese. Niet eens dat, het leek wel machine achtig. Ze keek in stilte toe maar ze stelde in haar hoofd al tienduizend vragen. “Is..je hele arm zo?” Vroeg ze voorzichtig, niet wetend of het een gevoelig onderwerp was. Anders dan hield ze erover op hoor. Hij stelde zich voor als Shadow. Zo cool, zouden zijn ouders hem die hebben gegeven? “Dat is een mooie naam” complimenteerde ze hem even. Niet eens denkend aan dat het mogelijk zijn alias was.

“Je klinkt alsof je veel weet over deze school. Wat is je favoriete plek?” Vroeg hij en ze zuchtte even met een lachje. Dat was moeilijk kiezen. Ze dacht even goed na, waar was ze nou het allerliefst? “De tuin denk ik” zei ze na even te twijfelen. “In de lente en de zomer als alles in bloei staat is het de mooiste plek die er is vind ik. De geur van rozen en het geluid van fluitende vogeltjes” zei ze gedetailleerd zoals altijd, en met de zachte romantiek die ze uitsprak bij haar woorden, dat zou nooit veranderen. Ze werd best blij van de gedachtes aan de tuin en haar favoriete plekjes daar om te zitten. “Als je er nog niet bent geweest wil ik je het best een keer laten zien?” Stelde ze vriendelijk voor aan hem, iedereen moest wel eens in de tuin zijn geweest. Anders was leven gewoon moeilijker


outfit
code by *anna.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar
Class 2
Aantal berichten : 153

Mutant Profile
Alias: Sandman
Occupation:
Mutation: Power of Sleep and Dreams
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   do feb 04, 2016 12:32 am


SHADOW
I'm from the generation of the scarred and abused
Het was maar beter geweest dat niet te veel mensen aandacht hadden gegeven aan zijn aankomst. Het was nu al allemaal zo overweldigend, laat staan dat er dan nog veel mensen ineens op hem waren afgekomen om hem te verwelkomen. Op een warme manier of niet, hij zou zich er toch ongemakkelijk bij gevoeld hebben. “Oh, nou ik zou je graag een warm welkom willen geven maar ik heb geen vuurmutaties om de open haard mee aan te krijgen.. En ik ben eigenlijk helemaaal niet goed met vuur” Reageerde ze, waardoor hij haar even met grote ogen aan keek. Waren er dan vuurmutaties? “Maar bij deze: Welkom op Genosha” Zei ze vriendelijk, waardoor hij het idee snel genoeg weer uit zijn hoofd dwong. Hij en vuur gingen ook niet zo goed samen. "Maakt niet uit, ik ben niet zo'n fan van vuur. Maar bedankt", Zei hij zo vriendelijk mogelijk terug, al klonk het nog altijd een beetje koel doordat zijn stem zo robot achtig klonk.

En dat kwam omdat hij een halve robot was. Een cyborg. Car had hem beloofd dat hij zijn leven terug zou krijgen, maar hij had er nooit bij gezegd dat het geen makkelijk leven zou zijn. Dat had Shadow welk kunnen weten tho. Maar hoe dan ook, de oudere mutant had hem kunnen overtuigen dat een moeilijk leven beter was dan helemaal geen leven, al had dat best lang geduurd en twijfelde hij daar soms nog aan. Zoals op dit moment. Het moment waarop hij voorzichtig zijn mechanische vingers rond haar hand plooide. “Is..je hele arm zo?” Vroeg ze voorzichtig, waarop hij simpelweg knikte en zijn blik naar de grond liet gaan. Niet alleen zijn arm, maar dat kon ze niet zien. Op zijn hand en zijn oog na was alles goed verstopt. De jongen liet haar hand los, stopte hem snel weg in de zak van zijn zwarte trui, uit het zicht. “Dat is een mooie naam” Zei Lorise vervolgens nadat hij zich had voorgesteld. Hij schonk haar een tevreden blik. "Dank je, zelf gekozen", Reageerde hij gevleid.

Om even een heel ander onderwerp aan te snijden, besloot hij om haar een vraag te stellen. Een nuttige vraag waar hij informatie uit kon halen. De fijne plekjes van het eiland ontdekken. “De tuin denk ik” Was haar antwoord na een korte stilte. “In de lente en de zomer als alles in bloei staat is het de mooiste plek die er is vind ik. De geur van rozen en het geluid van fluitende vogeltjes” Beschreef ze, en het klonk allemaal even mooi als de kleurrijke beelden op tv. “Als je er nog niet bent geweest wil ik je het best een keer laten zien?” Stelde ze toen voor, waarop hij enthousiast knikte. "Ik zou het heel graag een keer zien", Zei hij vastbesloten. Zelfs als dat betekende dat hij met haar zou moeten mee gaan. Dat klonk voor het eerst sinds dagen zo erg nog niet eigenlijk. "Al ben ik er al geweest tho. Maar alles was bedekt onder de sneeuw. Het bleef wel mooi, maar toch", Vervolgde hij. Hij was altijd graag in de buitenlucht geweest, dus klonk het idee om naar buiten te gaan in de tuin tijdens de zomer best aanlokkelijk.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorise Southers
avatar
Class 3
Aantal berichten : 693

Mutant Profile
Alias: Cupid
Occupation:
Mutation: EyeCatch / LovingTouch / Cupid
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   do feb 04, 2016 11:46 am


I cannot wake up in the morning
without him on my mind
Ze kon wel gewoon weg gaan, naar haar kamer om proberen weer verder te slapen. Maar wat afleiding was wel goed om haar gedachten over haar nachtmerrie te laten rusten. Ergens anders aan denken. Ze richtte haar aandacht op de jongen. Niet op de tv, dat zou haar niet beter laten voelen. Maar een nieuw iemand leren kennen was wel leuk. Hij deed niet onaardig tegen haar dus dan wilde ze best een gesprek met hem voeren. Ze was dus niet de enige die niet kon slapen. Hij was nieuw maar hij had nog niet een warm welkom gehad. Waar hij bij zei dat hij het niet erg vond. Awh maar Lorise wel. Ze maakte er een opmerking over, over letterlijke warmte. Van de open haard die niet aan stond. Lorise was niet heel goed met vuur, alleen als het ging om kaarsjes aan te steken. Voor de rest had warmte voor haar een andere betekenis en kwam een warm gevoel niet bij een knisperend haardvuur. Dus ze heette hem nog welkom, voor het warme gevoel, zonder vuur. "Maakt niet uit, ik ben niet zo'n fan van vuur. Maar bedankt" zei hij en ze glimlachte vriendelijk terug. De vraag waarom hij niet een fan was hoefde ze niet te stellen want ze begreep het waarschijnlijk toch wel. Ze schudde de hand van hem tijdens het voorstellen, waar ze wel even van opkeek. Een robotachtige hand. Ze zag niet tot hoever dat door ging dus ze vroeg of hij dat met zijn hele arm had. Waarop hij knikte, wow. Ze wist nu niet echt of dat iets goeds was. “Dus je bent een soort Anakin Skywalker?” vroeg ze niet wetend of dat iets goeds was. Ze bedoelde vooral de robotarm dan. Het was wel de dark side, en de jongen wiens naam dus Shadow was zag er niet heel light side uit. maar ja, hij deed wel aardig.

Ze vond Shadow een mooie naam, cool dat zijn ouders hem zo hadden genoemd. "Dank je, zelf gekozen" zei hij na haar compliment. Oh, dus niet zijn ouders keus. Ze wilde nog wel verder vragen maar dan voelde ze zich weer alsof ze teveel wilde weten. Dus ze hield het simpel. “Nice, heeft het iets met je mutaties te maken?” ..? zei ze maar. Daar was alweer een vraag, waarom deed ze dat toch Ze was niet heel goed in korte antwoorden. Dat bleek wel weer bij het volgende onderwerp. Haar favoriete plek op het eiland, ze legde het al helemaal gedetailleerd uit en dan had ze het maar over één plek. Ze had nog wel veel meer plekjes op het eiland die ze mooi vond, maar niets vond ze mooier dan de tuin. Omdat zelfs zonder mensen het romantiek uitstraalde, in haar ogen dan. In de winter was het wel een stuk minder mooi. In het begin kon ze de schoonheid van de sneeuw wel inzien maar daarna wilde ze toch echt de kleurrijke bloemen weer terug. "Ik zou het heel graag een keer zien" zei hij. Yes, dan had ze het toch mooi uitgelegd? "Al ben ik er al geweest tho. Maar alles was bedekt onder de sneeuw. Het bleef wel mooi, maar toch",  legde hij verder uit en ze knikte begrijpend. “Ja ik begrijp je. Wacht maar tot je de tuin in bloei ziet met de bloemen in allerlei verschillende kleuren. Het is over een tijdje al weer lente dus zo lang hoeven we denk ik niet te wachten” zei ze op een vrolijke toon. Februari nog en dan was het bijna zover. Ohja haar favoriete maand. maar dat zou ze nog wel zien dit jaar. Ze verheugde haar er wel iets minder op namelijk. “Eerst nog de maand van de liefde he?” merkte ze op, niet heel blij maar ook niet verdrietig, en haalde haar hand door haar haren. Ze haalde haar mobiel erbij, want ze wou nog opzoeken wat haar dromen betekenden. Dus ze google maar even naar een site met betekenissen van dromen. Bij het het trefwoord bloed, vond ze ‘bloedverlies’. Er stond: ‘Als je in je droom bloed verliest, dan staat dit voor verlies van je kracht. Je voelt je uitgeput of emotioneel gesloopt’. Ze zuchtte en legde haar telefoon maar weer weg.


outfit
code by *anna.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar
Class 2
Aantal berichten : 153

Mutant Profile
Alias: Sandman
Occupation:
Mutation: Power of Sleep and Dreams
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   do feb 04, 2016 2:23 pm


SHADOW
I'm from the generation of the scarred and abused
Het was niet dat hij niet kon genieten van de warmte van vuur, maar hij bleef er liefst zo ver mogelijk bij vandaan. Daarbij, hij kon zichzelf ook warm houden met zijn kleren, dus een vuur aansteken was voor hem vaak niet nodig. Voor Car wel tho, al had hij er voor gezorgd dat er een soort hek voor het vuur zat, zodat hij er ook niet per ongeluk in kon lopen. Dan was er nog altijd warmte, maar voelde het voor hem ook veiliger. Het was fijn dat de man rekening hield met de trauma’s die hij had opgelopen. Lorise deed dat niet echt, maar hij nam het haar niet kwalijk. Ze kon het ook niet weten natuurlijk. Hij gaf toe dat zijn hele arm zo was, al zweeg hij over al de rest. “Dus je bent een soort Anakin Skywalker?” Vroeg ze. Wat had iedereen hier met Star Wars? "Zonder lightsaber dan", Knikte hij. Daarmee kon ze misschien ook wel raden dat ook zijn gezicht niet meer was zoals het hoorde te zijn, al wist hij niet of ze op dit uur in staat was om zo diep na te denken.

Het complimentje over zijn naam vond hij wel fijn. “Nice, heeft het iets met je mutaties te maken?” Vroeg ze, en hij dacht er even over na. "Ergens wel, al is het voor jou misschien niet logisch. Ik kan mijn geest los koppelen van mijn lichaam, en zo rondlopen, waarbij ik dus onzichtbaar ben", Probeerde hij uit te leggen. "Net als iemand die zich verstopt in de schaduwen”, Vervolgde hij. En ook omdat hij zich ook zo verstopte, er vaak niet meer aandacht aan hem gegeven werd dan aan de schaduw van een boom. Hij was een schim, niks meer. Aandachtig luisterde hij naar haar uitleg over de tuin, die er zo wel veel mooier uit zag dan het beeld dat hij had. Het klonk wel leuk om er naartoe te gaan als hij dan weer in bloei stond.

“Ja ik begrijp je. Wacht maar tot je de tuin in bloei ziet met de bloemen in allerlei verschillende kleuren. Het is over een tijdje al weer lente dus zo lang hoeven we denk ik niet te wachten” Verzekerde ze hem. Hij knikte even. Eigenlijk keek hij er best naar uit, vreemd genoeg. “Eerst nog de maand van de liefde he?” Zei ze, waardoor hij even niet snapte wat ze bedoelde. Het bleef even stil terwijl zij iets aan het doen was op haar phone. Zuchtend legde ze hem weg, maar hij was niet de persoon die meteen zou vragen wat ze had zitten doen. "Oh, februari? Is dat de maand van de liefde?" Vroeg hij, al klonk het zo stom omdat ze duidelijk met iets zat. Misschien moest hij even gewoon niet de baby uithangen. "H-heb je iets gelezen dat niet leuk is?" Vroeg hij voorzichtig, wist niet zeker of hij dat wel had moeten doen. Maar oh well, hij had het gevraagd, ze moest zich natuurlijk niet verplicht voelen om te antwoorden.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorise Southers
avatar
Class 3
Aantal berichten : 693

Mutant Profile
Alias: Cupid
Occupation:
Mutation: EyeCatch / LovingTouch / Cupid
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   do feb 04, 2016 7:48 pm


I cannot wake up in the morning
without him on my mind
Lorise vond het op zich best fijn, iemand nieuw ontmoeten. Nieuw op het eiland dan. Iemand die niet al haar bijnaam kende, niet iemand die geruchten had gehoord over het verlies van haar geliefde. En dat ging dan niet eens over Charlie. Terwijl ze dat misschien wel veel erger vond. Maar dat was ook op een minder leuke manier gegaan. Het was ook maar goed dat niemand daar van wist of dat mensen die het wisten door telepathie en andere mutaties, stil bleven. De jongen voor haar wist nog niks van haar, en op één of andere manier praatte dat wel makkelijk. Omdat ze zelf een beetje controle kon houden over wat ze wel en niet zei. De open haard hoefde niet aan om hem een warm welkom te heten, dat deed ze wel met een hartelijk en warme stem. Dat had meer inpact dan letterlijke warmte. En een betere ractie, hij bleek ook geen fan te zijn van vuur.

Zijn arm, ze begon zich bijna af te vragen of het een ongeluk met vuur was geweest waardoor hij het zo had. Maar dan ging ze overdrijven right? Al hoewel, Anakin had ook wat vuur probleempjes gehad en ze vroeg hem of een een soort Anakin was. Dus onbewust deed ze dat wel, maar het ging om de arm. "Zonder lightsaber dan" zei hij. Wow, de rest wel dan? Ja natuurlijk, daarom klonk zijn stem zo anders. Ze wild even niet niet meer vragen maar dan gokte ze dat hij ook een stem vervormend masker had. Oke ze moest echt niet nieuwsgieriger worden, straks werd ze gewoon irritant met al haar vragen. Ze wou echt dat ze een soort stop had op haar spontaan zijn, maar het ging vanzelf. Ze kon niet simpel een compliment geven zonder te vragen om meer detail. Het kwam ook wel door haar oprechte interesse voor anderen. Zijn naam was Shadow, wat ze al heel cool vond en pas wat later kwam ze er achter dat het meer om een soort alias ging, maar als naam zelfbedacht. Wat haar deed vragen naar mutaties. "Ergens wel, al is het voor jou misschien niet logisch. Ik kan mijn geest los koppelen van mijn lichaam, en zo rondlopen, waarbij ik dus onzichtbaar ben" ze luisterde aandacht, meteen al onder de indruk. "Net als iemand die zich verstopt in de schaduwen”, was zijn afsluiting wat de reden was van zijn naam. “Wouw, gebruik je het vaak?” vroeg ze. Zijn mutatie, Lorise wilde die ook wel hebben op het moment. Het leek haar zo handig.

Na haar verhaal over de tuin had ze hem meteen uitgenodigd om het met hem te bekijken als het in bloei stond. Lorise wist alle soorten bloemen op te noemen en de leuke kleine details. Ze merkte al op dat het bijna lente was waardoor ze even besefte dat het alweer Februari was. De tijd voor Lorise om weer in bloei te staan. Maar dat gevoel had ze totaal niet. Vorig jaar was alles anders. Ze had een crush gehad waarover ze kon dromen voordat Valentijn aanbrak, nieuwe vrienden die haar hadden gevraagd om een feest mee te organiseren. En het feest zelf was perfect geweest. "Oh, februari? Is dat de maand van de liefde?" vroeg Shadow toen. Haha wat? Had hij onder een steen geleefd? Ze fronste verbaasd naar hem. “Ja.. en 14 Februari is het Valentijnsdag” zei ze afwachtend tot het kwartje zou vallen. Misschien was hij dat wel vergeten? Dat kon toch niet anders. Pff als ze nog zo overenthousiast was geweest over Valentijn was ze waarschijnlijk helemaal los gegaan. Maar door het gebrek aan dat enthousiasme herinnerde ze wel dat ze de betekenis van haar dromen wilde opzoeken. Ze zocht het snel op met haar mobiel op google. Maar in plaats van iets nuttigs kreeg ze een bevestiging van haar toestand. Uitgeput en emotioneel gesloopt, en betere beschrijving van Lorise bestond er niet. En dat was dan weer duidelijk te zien. "H-heb je iets gelezen dat niet leuk is?" vroeg hij nadat ze haar telefoon weg had gelegd. Ze haalde haar schouders even op en knikte zachtjes. “Ja.. Ik zit gewoon niet zo lekker in mn vel, that’s all” zei ze eerlijk en wendde haar blik weer naar beneden, naar haar voeten. Een simpele uitleg, iets anders dan de woorden van de betekenis van het bloed in haar dromen.

outfit
code by *anna.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar
Class 2
Aantal berichten : 153

Mutant Profile
Alias: Sandman
Occupation:
Mutation: Power of Sleep and Dreams
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   do feb 04, 2016 8:56 pm


SHADOW
I'm from the generation of the scarred and abused
Gelukkig vroeg ze er niet op door. Hij zou niet weten hoe hij beleefd haar vraag kon ontwijken, dus hij zou er sowieso op antwoorden en zich er dan om schamen. Hoe zou je ook niet? Hij zag er afstotelijk uit, als hij zou rondlopen zonder de doek voor zijn gezicht, zou niemand hem waarschijnlijk nog willen aanspreken. Hij had hier al mutanten gezien met blauwe huid, mutanten met een heel speciale haarkleur, zelfs mutanten met een dierlijk uiterlijk. Maar dat lag aan hun mutaties. Hij, hij was gewoon verminkt. Niet meer 100% menselijk. In plaats van hem door te vragen over zijn tekorten, vroeg ze naar zijn mutatie. Het enige waar hij een beetje blij mee was, al had het hem in enorme problemen gebracht. “Wouw, gebruik je het vaak?” Vroeg ze, en hij knikte. "Vroeger wel veel meer dan nu, als het veilig was. Nu gewoon omdat ik er dan.. Uit zie zoals ik er had moeten uit zien", Gooide hij er uit. Ja, heel tactisch allemaal.

Lorise had het over de maand van de liefde, iets wat hij niet meteen snapte. Tot ze hem probeerde te vertellen waarom. Toen snapte hij het nog minder. “Ja.. en 14 Februari is het Valentijnsdag” Zei ze afwachtend, terwijl ze hem aan keek. "Als jij het zegt.." Zei hij zachtjes. In zijn gedachten vroeg hij zich af wat mensen dan zo allemaal deden op die dag, maar hij had echt geen idee. In tussentijd had ze iets zitten doen op haar phone, iets waar ze niet zo blij van was geworden. Voorzichtig vroeg hij er naar, niet zeker of het wel zijn zaken waren. “Ja.. Ik zit gewoon niet zo lekker in mn vel, that’s all” Zei ze zacht, en hij knikte begrijpend. "Dat gevoel ken ik", Reageerde hij, waarna hij zijn hand terug uit zijn zak haalde en even prutste aan het touwtje van zijn hoodie. "Is het daarom dat je wakker bent?" Vroeg hij zachtjes, terwijl hij haar weer aan keek met een bijna bezorgde blik in zijn ene blauwe oog.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorise Southers
avatar
Class 3
Aantal berichten : 693

Mutant Profile
Alias: Cupid
Occupation:
Mutation: EyeCatch / LovingTouch / Cupid
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   vr feb 05, 2016 2:01 pm


I cannot wake up in the morning
without him on my mind
Lorise had te maken met een echte Anakin Skywalker, half in Darth Vader vorm. Een vervormde stem en een robot arm. Ze was ergens wel benieuwd hoe het eruit zag onder het doek voor zijn gezicht. Maar daar vroeg ze niet naar, want ze zag wel dat hij er wat moeite mee had. En Lorise had het ook niet graag als mensen doorgingen over iets waar ze het lastig vond om over te praten. Ze had al best veel vragen gesteld vond ze. Dat dacht ze de hele tijd, maar ze bleef ze alsnog stellen. Jep, sorry Shadow was te interessant om geen vragen aan te stellen. Hij bleek dus zichzelf een naam te hebben gegeven, een soort alias maar dan zonder ook nog een andere naam te hebben. De meeste mutanten hadden een bijnaam die bij hun mutatie pasten dus ze vroeg hem of het met zijn mutaties te maken had, waarbij hij zijn mutaties vertelde. Het leek haar best handig om te kunnen verstoppen in de shaduwen. Als ze het kon dan deed ze het sowieso vaak. Waardoor ze het antwoord op haar volgende vragen eigenlijk wel kon raden. Hij had zichzelf natuurlijk geen Shadow genoemd om iets wat hij niet veel deed.. "Vroeger wel veel meer dan nu, als het veilig was. Nu gewoon omdat ik er dan.. Uit zie zoals ik er had moeten uit zien", zei hij. Oke, nu was ze dus heel benieuwd. Hou je in Loriso. zoveel vragen. Wat was er met hem gebeurd? Hoe zag hij er dan uit? Ze kon hem enkel aankijken alsof ze heel veel te vragen had. “Dat klinkt fijn” zei ze kort. Misschien wel één van de kortste antwoorden die ze had gegeven.

Over de tuin had ze een heel verhaal verteld. En het liet haar heel erg verlangen naar de lente, warmte van de zon. Ze verheugde zich nog het meest op de eerste dag waarop ze zonder jas naar buiten kon. Als ze in het tellen was in haar hoofd kwa maanden kwam ook de realisatie dat het alweer Februari was. De maand van de liefde, cupid’s maand. Maar ze leek er wat minder enthousiast over te zijn dan eerst. "Als jij het zegt.." hoorde ze hem zachtjes zeggen. Wist hij dan echt niet waar ze het over had? “Geloof me, je merkt het wel als het Valentijnsdag is” merkte ze op. Het was niet te missen, rozen met lieve kaartjes, alles versierd in rode en roze hartjes. Je kon de liefde bijna ruiken. Lorise ging dit jaar maar meer focussen op anderen en minder op haarzelf. Want ze had het al opgezocht, ze was uitgeput en emotioneel gesloopt. Dus ze was eigenlijk nergens aan toe. Ze ga het ook maar eerlijk aan Shadow toe, ze had al zo vaak gezegd dat het wel ging terwijl dat niet zo was. Hij zei dat hij dat gevoel kende. Dat geloofde ze wel. "Is het daarom dat je wakker bent?" vroeg hij. “Ik werd eigenlijk net wakker uit een nachtmerrie toen jij binnen kwam, ik denk dat ik daarom ook zo van je schrok. Maar ja, het is wel de reden dat ik vaak wakker ben” legde ze uit. Voor haar klonk het heel vaag maar hij zal het vast wel begrijpen. “Weet jij iets waardoor je beter gaat slapen?” vroeg ze met een beetje hopeloos. Ze verlangde er zo naar om goed te slapen.

outfit
code by *anna.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar
Class 2
Aantal berichten : 153

Mutant Profile
Alias: Sandman
Occupation:
Mutation: Power of Sleep and Dreams
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   vr feb 05, 2016 3:20 pm


SHADOW
I'm from the generation of the scarred and abused
Eigenlijk had hij die nieuwsgierigheid wel zelf gezocht. Moest hij maar niet zo vaag antwoorden. Maar hij kon er helemaal niks aan doen, hij voelde zich ergens wel verplicht om eerlijk te antwoorden. Eerlijkheid was voor hem belangrijk, hij hield echt niet van liegen. Hij had er echt een afkeer van gekregen in de afgelopen jaren. Maar langs de andere kant was vaag antwoorden dan niet even erg? Hij zag ook wel dat ze met nog meer vragen zat elke keer dat hij er een beantwoordde. En als ze vragen zou blijven stellen, zou hij ze blijven beantwoorden, hij kende zichzelf goed genoeg. Vooral omdat hij het gewend was om op commando vragen te beantwoorden. Het was dat of ze deden hem pijn. Niet dat hij dacht dat Lorise hem pijn zou doen, maar het zat er gewoon in gebrand. Letterlijk. Haar laatste vraag had hij braaf beantwoord, en deze keer vroeg ze er niet meer op door. “Dat klinkt fijn” Was het enige wat ze zei, en hij knikte instemmend. Dat was het zeker.

Door zelf vragen te stellen waren ze op een ander onderwerp uitgekomen, maar opnieuw was het iets waar hij bitter weinig over wist. “Geloof me, je merkt het wel als het Valentijnsdag is” Stelde ze hem gerust, waardoor hij opnieuw even knikte. "Ik zal er op letten", Beloofde hij, liet zijn blik vervolgens weer even naar de jungle op de tv glijden. Tot ze gezucht had en hij het lef bij elkaar had geschraapt om haar te vragen wat er was. Het kwam er dus op neer dat ze ook niet kon slapen door iets wat haar dwars zat. Een gevoel dat hij maar al te goed begreep. “Ik werd eigenlijk net wakker uit een nachtmerrie toen jij binnen kwam, ik denk dat ik daarom ook zo van je schrok. Maar ja, het is wel de reden dat ik vaak wakker ben” Zei ze, waardoor hij haar even schuldbewust aan keek. "Mooie timing heb ik ook weer", Probeerde hij, een grapje om de sfeer wat te verlichten, al faalde hij natuurlijk weer omdat het gewoon niet grappig klonk met zijn idiote stem.

“Weet jij iets waardoor je beter gaat slapen?” Vroeg ze ineens, en hij sloot even nadenkend zijn ogen. "Het hangt er van af.. Ben je bang om te gaan slapen of bang om wakker te worden?" Vroeg hij terug. Het was wel een belangrijk verschil, hij bijvoorbeeld vond wakker worden erger dan in slaap vallen. "Of ben je bang om nachtmerries te krijgen?" Vroeg hij, terug denkend aan wat ze daarnet had gezegd. Dat was natuurlijk ook een optie. Hijzelf had er ook best wel vaak, maar hij had er mee leren omgaan dankzij een paar trucjes van Car. Misschien kon hij die wel aan haar leren?

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Ain't no gods in the world left to me no more   

Terug naar boven Go down
 
Ain't no gods in the world left to me no more
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
 Soortgelijke onderwerpen
-
» @Avenger -Sam's instagram
» #RatedR

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Ground :: Living Room-
Ga naar: