FRUITMAND
CBOX
I just came to say HELLo
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 I just came to say HELLo

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Delia Lexington
avatar

Aantal berichten : 107

Mutant Profile
Alias: Curse.
Mutation: Balls of Pain.
Crush: Lemme shut your mouth.

BerichtOnderwerp: I just came to say HELLo   zo jan 05, 2014 11:31 pm

Geloof het of niet, maar het cliché sportveld had dus ook een cliché gigantische bank voor publiek. Dat hier waarschijnlijk nooit zou zitten. Met een zure blik op haar gezicht zat ze op de hoogste bank die er maar te vinden was en keek toe hoe er twee mutanten zich stonden uit te sloven met hun mutaties. Ze kon ze makkelijk vloeren als ze dat wou, maar haar interesse lag meer in het jojo steentje dat ze had gevonden. Waarvan ze het draadje om haar middelvinger had geduwd en met een harde klik steeds tegen de grond of bank voor zich aan gooide en terug in haar handpalm nam. Het was leuker dan te kijken naar die uitslovers op het veld, die niets anders deden dan achter elkaar aan rennen als kleine kinderen. Eigenlijk was ze hier aan het wachten op haar broer Diablo, maar gezien die niet op kwam dagen had ze het gauw alweer voor gezien. Toch kon ze het niet in zich krijgen om op te staan, met het steentje tegen de grond aan smijten was leuk. Het was weer eens iets anders dan met haar duizend kilo zware, donkere ballen te spelen die ze uit haar borstkas kon laten komen. Allemaal met een simpel opwek gevoel. Het klonk ingewikkeld, maar voor haar was het dat totaal niet. Het zat in haar DNA. Net zoals dat Diablo uitwendige mutaties had, met zijn schattige oortjes die in je konden prikken als een vers geslepen mes en zijn staart gevuld met gif. Gif dat ze zelf nooit ervaren heeft, gelukkig. Al zou ze het niet erg vinden. Ze was niet bang voor hem, überhaupt dingen die een normaal mens zouden laten pissen in hun broek. Zoals het dreigen naar iemand met een wapen of gevangen zitten in een kamer met alleen maar slangen of spinnen. Dat fascineerde haar juist. Dat gaf haar leven spanning. Niet dit zielige eilandje waar ze alleen maar heen gekomen was samen met haar broer om 'gered' te zijn van de politie.

Haar warrige, zwarte en korte haar werd alleen maar slordiger door de harde wind die er stond. Ze gaf er niets om, het zat toch altijd goed. Ieder ander huppelmeisje zou nu al geschreeuwd hebben, alsof hun haar en uiterlijk alles voor hun was. Delia voelde met haar andere hand aan de stekelband die ze om had. Jammer genoeg hadden ze niet zulke scherpe gehad in de winkel waar ze die gekocht had, jaren geleden. Met echte stekels. Dat zou pas echt gaaf zijn geweest en dan continu iedereen willen knuffelen om gaten te veroorzaken bij hun die eruit zagen als vampierbeten. Ook bij haar broer, die ze zoveel liefde kon geven dat hij in een gat dood kon vallen. Hun band was vreemd. Ze hielden van elkaar, maar haatten elkaar tegelijkertijd. Dat gold ook voor alle tijd die ze samen doorbrachten, ze konden vierentwintig uur bij elkaar zijn en apprecieerden elkaars aanwezigheid, hoeveel ze elkaar ook konden kielhalen als het ware. Delia lachte spottend om haar gedachten en keek op toen er een meisje haar kant op kwam, ook echt naar de hoogste bank waar zij zat en ook nog eens haar richting op kwam. Fronzend keek ze naar haar. Alle fucking banken waren leeg en zij moest hier komen zitten? Had ze iets nodig van haar? Met een opgeheven wenkbrauw ging ze wat meer achter over zitten, terwijl ze het steentje in haar hand vasthield en nieuwsgierig was naar wat het meisje te zeggen had.

-Olivia

_________________

Go home, crying to your mommy. Boohoo.

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia Grant
avatar

Aantal berichten : 68

Mutant Profile
Alias: Olivia Woolridge Grant
Mutation: Healing & Calming touch
Crush: I am nostalgic of an era I never knew.

BerichtOnderwerp: Re: I just came to say HELLo   ma jan 06, 2014 6:04 pm

Outfit
Voice
Music



”His home is where his heart is at the parties that he rolls. He tells himself he can't be lonely cause he's never on his own, but all the friends he makes at night, in the morning they are gone, and he's left with his four walls, his aching head, his silent phone” Olivia danste zingend de kamer door terwijl ze haar lange haren borstelde. Ze was het zat om steeds op haar kamer te zitten en Olivia had zojuist besloten dat het totaal geen kwaad kon om de omgeving een beetje te verkennen. Het was namelijk niet zo dat Olivia kon zeggen dat ze ontzettend veel vrienden had hier. Om eerlijk te zijn had ze er helemaal geen. Dat is niet gek, want Olivia is nog niet zo lang geleden aangekomen op het eiland. Het was wel ontzettend eenzaam. Vooral voor Olivia, die graag mensen om zich heen had.

Het was nu ongeveer zeven dagen geleden dat ze op het eiland aangekomen was. Olivia wist het niet precies eigenlijk, omdat ze niet op de tijd en datums gelet had. Er waren nog geen lessen en Olivia had nog geen verplichting. Dat maakte het leven op Genosha eiland niet echt spannend.
Achja. Het is niet zo dat Olivia veel heeft geprobeerd om het leuker voor haar te maken. Dat moest nu veranderen.

Olivia gooide de haarborstel –die ze nog steeds vast had- met een boogje op haar bed en ze griste de outfit die ze klaar had gelegd, van haar bed af. Ze hees zich in de strakke broek en Olivia moest moeite doen om de broek over haar kont heen te krijgen. Uiteindelijk lukte het wel, na een paar niet-charmante dansmanoeuvres en Olivia knoopte het knoopje dicht. Haar bloes was makkelijker aan te krijgen, en ze rolde de mouwen op voor een nonchalant effect. Daarna pakte ze éen van haar winterjassen en ze liet deze casual openhangen, om vervolgens een geruite sjaal om haar hals te wikkelen. Haar haren liet ze gewoon naturel over haar rug hangen, het zou toch wel door de war gaan door de stevige wind die opstond. Klaar om weg te gaan griste Olivia haar sleutels en mobiel uit een schaaltje dat op het nachtkastje naast haar bed stond, en ze trok de deur open om weg te gaan.

Wacht. Olivia had echt het gevoel dat ze iets vergeten was. Met een frons trok Olivia de deur achter haar dicht en ze maakte aanstalten om aan te lopen, tot ze merkte dat ze koude voeten kreeg. Nog steeds licht fronsend keek ze naar beneden om vervolgens op te merken dat ze nog geen schoenen droeg.
Hoe dom kon iemand zijn om op enkel sokken de deur uit te gaan? Oké, het was misschien best grappig. Olivia grinnikte en trok haar kamerdeur weer open om vervolgens een paar schoenen uit te kiezen. Ze koos uiteindelijk voor haar lita’s, omdat die een hak hadden van vijftien centimeter. Nu was ze één meter vijfenzeventig in plaats van één meter zestig. Dat was een heel verschil, toch?

Olivia klikte zonder te kijken een liedje aan in de playlist van de telefoon en terwijl ze de oordopjes in haar oren deed, wandelde ze naar buiten. ”I’m in his favourite sundress, watching me get undressed, take that body downtown.” Olivia zond zachtjes mee met de muziek en met haar handen in de zakken van haar jas wandelde ze op haar gemak naar buiten. Waar zou ze eens heen gaan? Het sportveld? Ze had nog nooit een groot sportveld van dichtbij gezien, en het zou er ongetwijfeld rustig zijn. Ze had namelijk nog nooit iemand tijdens de ontbijtjes, lunch of diners horen praten over sport en sportactiviteiten. Misschien was het veld er alleen maar om indruk te maken op de nieuwelingen. Olivia wist het niet.

Het was niet lang lopen en het duurde niet lang tot ze bij het veld was. Olivia gaf een klein duwtje tegen het ijzeren rek tot ze de mogelijkheid had om het veld te betreden, en Olivia bleef even staan om de omgeving in zich op te nemen. Het veld was gigantisch, groen, en onaangeraakt. Het veld zag er niet uit alsof het veel werd gebruikt. Het was er inderdaad ook leeg, op twee rondrennende mutanten na dan. Op één van de gigantische banken van de tribune zat een meisje in gitzwarte kleren de jongens uitgebreid te bekijken. Ze had een norse blik op haar gezicht en Olivia aarzelde even voor ze de trappen van de tribune opliep.

Ze had ergens wel een idee wie het meisje was. Olivia had tijdens de eetmomentjes veel gehoord over een meisje dat helemaal gekleed ging in zwart, met kort haar. Ze bleek een best gevaarlijke mutatie te hebben. Olivia wist er niet veel van af, het was iets met ballen die vlogen ofzo. Het klonk best cool.
Zonder al te veel moeite bereikte Olivia de bovenste rij van de tribune en ze ging op hetzelfde bankje als het meisje zitten. Olivia keek het meisje met de norse blik naast haar aan, en ze glimlachte kleintjes. ”Het is koud  hè, vind je niet?”

Het was geen spetterende openingszin, maar het was beter dan niks.



_________________
We have nothing to lose,
nothing to gain,
nothing we desired anymore- except to make our lives into a work of art.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Delia Lexington
avatar

Aantal berichten : 107

Mutant Profile
Alias: Curse.
Mutation: Balls of Pain.
Crush: Lemme shut your mouth.

BerichtOnderwerp: Re: I just came to say HELLo   ma jan 06, 2014 11:40 pm

Twee seconden, niet langer dan dat was haar blik op het meisje gebleven. Haar fancy uiterlijk had haar meteen al verveeld. Niets leek er op dat ze ook maar naar punk rock zou luisteren of überhaupt haar 'soort' zou accepteren. Toch kwam ze wel haar kant op, naast haar zitten op het bankje waar zij ook op zat. Een vervelende zucht kwam uit haar keelgat vandaan en tuitte haar lippen om zich voor te bereiden op wat het lange meisje te zeggen had. Oh ja, ze was zeker wel langer dan Delia. Vooral met die tuttige hakjes er onder. Een afkeurende blik stond op haar gezicht en keerde die terug naar het steentje wat ze al die tijd in haar hand verwarmd had en opende langzaam haar vingers stuk voor stuk. Ook daar keek ze vol walging naar, waarna ze het tegen het bankje onder hen aan sloeg. Wat harder dan gedacht en er daardoor een stukje van de steen af brak. Nutteloos speeltje.

De vraag van het meisje kwam bij haar binnen en ze nam het steentje terug in haar hand, waarna ze schuw haar hoofd om draaide en even haar ogen over de brunette haar lichaam liet gaan. Onbeschoft, maar ja dat was ze ook. Haar blik was niet veranderd wanneer ze terug naar haar ogen scrolde. ''Nee.'' Bracht ze met een krakende stem uit. Ze had al enige tijd niets meer gezegd en haar stembanden gaven daarom niet gauw mee. Afkeurend trok ze haar bovenlip op, evenals haar wenkbrauw en zei verder niets. Haar gedachten gingen wild tekeer. Nu het meisje gezegd had dat ze het koud had, bedacht ze zich dat ze een aansteker bij zich had. Maar het overige stuk steentje dat ze nog had in de fik steken had geen zin. Het touw wel, maar waar zou dat nou op slaan? Ze bracht haar lippen terug bij elkaar wanneer ze zich ook herinnerde dat ze een worm bij zich had, onzacht in haar broekzak gedouwd alsof het niets was. Een speeltje, net zoals de rest van de wereld. Ook de mutanten. Iedereen en alles gewoon. Met een plotselinge gestoorde blik haalde ze de worm en de aansteker tevoorschijn en na even haar zwarte nagels in de worm zijn kop, of kont ze wist het niet precies, gezet te hebben kwam die terug tot leven. Rustig spartelend bewoog die zich voort tussen haar duim en wijsvinger. Een 'je-had-het-koud-toch?' vragende blik kwam op haar gezicht te staan en haar donkere ogen gingen naar het beest wat ze vast hield. Genadeloos stak ze de aansteker aan na driemaal wat geflikker en deed moeite om de wind het niet te laten verpesten. Zover mogelijk uit de wind stak ze de andere kant van de worm aan en rook al gauw de rotte geur die er vanaf kwam. De worm spartelde alleen maar heviger door de pijn die hij of zij niet verwacht had. ''Eet dit en je zal het niet meer koud hebben.'' Lachte ze sadistisch met haar tanden ontbloot. Hierna liet ze het simpel in het meisje haar schoot pleuren en besteedde niet langer meer aandacht aan haar. Zo joeg ze haar vast en zeker wel weg. Geïnteresseerd in het vuur stak ze de aansteker terug aan en begon voorzichtig met haar vingers er door heen te gaan, de grijns was niet van haar gezicht af te krijgen.

_________________

Go home, crying to your mommy. Boohoo.

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia Grant
avatar

Aantal berichten : 68

Mutant Profile
Alias: Olivia Woolridge Grant
Mutation: Healing & Calming touch
Crush: I am nostalgic of an era I never knew.

BerichtOnderwerp: Re: I just came to say HELLo   di jan 07, 2014 7:21 pm



Olivia fronste toen het meisje een kort en bot antwoord gaf.
Oh.
Dan niet.

Geschrokken van de afkeurende blik wendde Olivia zich af en ze pakte haar telefoon uit haar zak om haarzelf een houding te geven. Niet wetend wat te doen startte ze de app ‘twitter’ maar op en begon ze haar timeline te lezen. Niet dat die erg interessant was, maar het was beter dan het chagrijnige meisje naast haar.
Zouden mensen zoals haar niet eenzaam zijn? Olivia kon zich niet voorstellen dat het meisje vrienden had, vooral niet door haar gedrag, en als je geen vrienden had was je toch erg eenzaam? Olivia zou dat wel zijn, in ieder geval.

Voordat Olivia op Genosha eiland aankwam, had ze veel vrienden. Heel veel zelfs. Ze was altijd omringd met mensen en ze leerde snel nieuwe mensen kennen.
Hier op Genosha eiland was dat wel anders. Iedereen leek hier zo’n andere mentaliteit te hebben. Alsof bijna iedereen erg op zichzelf was. En waren ze dat niet, dan zat iedereen al in vaste groepjes. Best jammer, want Olivia wilde zich geen indringer in één van die groepjes voelen, en ze had verder nog niemand anders leren kennen.
Helaas.

Het was Olivia duidelijk geworden dat het zwartharige meisje naast haar niet voor reden vatbaar was. Misschien was het beter om gewoon te gaan. Olivia streek een pluk van haar lange haren achter haar oren terwijl ze op stond en aanstalten maakte om weg te gaan. Echter trokken de handelingen van het norse meisje naast haar Olivia’s aandacht. Wat was ze aan het doen? Nieuwsgierig ging Olivia weer zitten.
In haar hand had ze een bungelende worm en daaronder hield ze een aansteker. Olivia’s mond vormde een kleine ‘O’ van verbazing toen het meisje met een sadistische grijns de worm aanstak. ”What the hell. Wat is jouw probleem?” Olivia zag met grote ogen toe hoe het meisje naar haar toe liep en de worm in haar schoot gooide. Het kronkelende beestje scheidde een rottende geur af en Olivia slaakte een gilletje terwijl ze op stond. Op haar broek was een kleine brandplek ontstaan en met haar slanke handen veegde Olivia het roet van haar broek af. De worm lag nog steeds op de grond te kronkelen en Olivia keek geschokt naar het kleine beestje. Om het diertje uit zijn lijden te verlossen trapte Olivia een keer met haar rechtervoet op het beestje. Ze schraapte een paar keer met haar schoenzool over de brandende insect, zoals iemand ook een sigaret uit zou draaien. Toen het vuur gedoofd was zette Olivia een stapje naar achteren en keek ze naar de zwarte plek die de regenworm op de grond had veroorzaakt.

Geschokt keek Olivia het norse meisje nogmaals aan, en zonder iets te zeggen draaide ze zich om. Met kleine, snelle stapjes wandelde Olivia weg van het gestoorde zwartharige meisje.
Zonder achterom te kijken trok Olivia de deur van het ijzeren hek achter haar dicht en ze verliet het sportveld.

Great. Ze vond het hier al niet zo geweldig, maar nu was dat gevoel nog meer bevestigd. Ze wilde naar huis, zodat ze niet meer tussen de gekken hoefde te leven.

Je wist immers nooit of Olivia aangestoken werd door de gekte van anderen. Bah.


~ Einde topic ~

_________________
We have nothing to lose,
nothing to gain,
nothing we desired anymore- except to make our lives into a work of art.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

I just came to say HELLo

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Sportfields :: Physical Education Field-