FRUITMAND
CBOX
We get stuck chasing light - Pagina 2
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 We get stuck chasing light

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende
AuteurBericht
Octavia Skalksdóttir
avatar

Aantal berichten : 217

Mutant Profile
Alias: Thyra
Mutation: Immortality - Dragon Transformation - Chemical Smoke Creation/Manipulation
Crush: If I told you where I've been Would you still call me baby?

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   do feb 04, 2016 11:01 am

Get knocked down, get back up

De jongen wilde dat de mensen een straf kregen die geen pijn veroorzaakte, dan kwam ze met een idee dat een sneeuwbal gooien goed genoeg zou zijn. Het enige probleem was dat de sneeuw in haar handen zo smelten door de warme lichaamstemperatuur die ze standaard al had. “Ik weet niet of ik goed kan mikken,” zei hij, terwijl hij bukte en een hoopje sneeuw in zijn handen deed. “Als je je concentreert gaat het zeker lukken,” zei ze hoop vol om hem wat meer zelfvertrouwen te geven. Ze probeerde hem te helpen met het bolletje sneeuw maken om zijn handen op de goede plekken van de sneeuw te drukken. Haar handen voelde een koud metaalachtig iets, maar ze zei er niks over. Zijn andere hand werd iets warmer door de aanraking van haar hand tegen de zijne.
Octavia keek toe hoe hij opstond en achter een struik ging staan. Ze had zelf ook goed zicht op het groepje mensen waardoor ze kon zien of hij hen raakte of niet. In een boogje gooide hij op een schouder van iemand die daar stond. Ze trok een mond hoekje op, toen hij gelijk wegdook en de jongen vloeken die geraakt was. Zelf bleef ze kijken hoe het groepje weg liep, iets wat haar geruststelde. Nu hoefde ze daar ook geen zorgen meer over te maken. “Dat was goed genoeg, thanks,” zei ze complimenterend. Nu was het probleem met het groepje mensen eindelijk opgelost.

Het feit dat de jongen vroeg wat Vikings waren had haar letterlijk de mond op laten vallen. Waardoor ze dus voor zekerheid had gevraagd of hij een grapje maakte of niet.Wie kon nou niet weten wat Vikingen waren? Er waren tegenwoordig serie’s van Vikingen, maar kinderen kregen zelfs les tijdens geschiedenis over Vikingen. Ze werden gezien als sterke mannen die dorpen en steden leeg plunderde. Toch waren er maar weinig mensen die ook wisten dat er Shieldmaiden waren, vrouwen die zij aan zij met mannen vochten op het slagveld. Zij was een Shieldmaiden, net als haar moeder voor haar.
Dat hij dat echt niet wist maakte haar duidelijk dat zij de verantwoordelijkheid op zich nam om hem een geschiedenis les te geven over Vikingen. Ze zou hem zelfs vecht technieken laten zien en leren, of als hij dat niet wilde ook gewoon verdediging technieken. Ze zag hem niet echt als een Warrior, maar verdedigen zou hij wel kunnen. Hij hoefde daarmee niemand pijn te doen dus het zou echter wel kunnen. Gewoon right here and right now, het was voor haar in ieder geval geen probleem.
Ze had wel probleem, maar haar grootste probleem was nu toch echt dat hij niks wist over Vikingen. Octavia had hem uitgelegd dat Vikingen de sterkste mensen ras wat ooit heeft bestaan. Ze was en bleef altijd een Viking, dus ze wist dan ook zeker waar ze het over had.

“En waar zijn die Vikingen nu dan?” vroeg hij nieuwsgierig. Hoe overdreven ze haar armen omhoog had gegooid om de sterkte van Vikingen uit te beelden, gingen ze toch wel wat sad naar beneden. Een snaar was in haar geraakt en ze stond nu wel even stil naar hem te kijken. Ze keek een beetje met zo’n :c gezichtje, terwijl ze haar mond even iets open deed om te vertellen dat er geen Vikingen meer bestaan. Alleen zij en Valkyrie waren de enige die er nog bestonden. Echter waren zij in een ruzie gekomen die hen zo goed als uit elkaar liet, iets wat ook wel beter was tho. Er kon namelijk nog wel een goed gevecht komen als die twee elkaar eens zouden meeten.
“Zover ik weet zijn er nog meer twee Vikingen over,” zei ze zacht, waarbij ze naar de grond bleef staren. Ze bleef stil en wilde niks meer zeggen, maar als ze hem een les moest geven over Vikingen dan moest ze er ook bij zeggen dat eigenlijk alleen Vikingen verleden tijd zijn. Dat het een stuk geschiedenis was dat zich niet meer zal herhalen. “Een Viking is erg sterk en een ware overlever,” vervolgde ze, terwijl ze nu eigenlijk sprak over zichzelf. “De ander is wat zielig en durf niet meer zoveel te doen als het om Viking actie’s gaat,” vervolgde ze over haar zus, ook iets waar ze niet veel woorden aan vuil wilde maken. Er zat een brok in haar keel die ze met moeite probeerde weg te slikken, maar ze keek hem aan alsof er niks aan de hand was. Maar er was iets in haar gezichtsuitdrukking veranderd, waardoor er wel te zien was dat er iets aan de hand was.

“Ben jij er een?” vroeg hij vervolgens, terwijl hij haar inspecterend aan keek. Ze knikte, terwijl ze naast hem op het bankje ging zitten. “Ja, ik ben geboren als Viking...” ze slikte, waarbij ze vervolgde:“...net als mijn zus. Wij zijn de enige twee Vikings over.” Ze moest hem toch wel duidelijk maken. Dan hoefde ze niet verder te vertellen dat de rest dood is en als een geschiedenis achter is gebleven.


words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar

Aantal berichten : 157

Mutant Profile
Alias: Sandman
Mutation: Power of Sleep and Dreams
Crush: Roses are red, violets are blue, tell me your dreams and I'll make them come true

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   do feb 04, 2016 12:59 pm


SHADOW
we spend all of our time
running away from our truths
Uiteindelijk kwam zij dan met een oplossing waar hij zelf wel mee kon leven. Een sneeuwbal gooien, dat zou niet te veel pijn doen, maar wel een signaal geven. Alleen wist hij natuurlijk niet zeker of hij raak zou kunnen gooien of niet. “Als je je concentreert gaat het zeker lukken,” Zei ze, waarop hij zich bukte en een hoopje sneeuw op raapte. Het vormen van een goeie bol was niet zo makkelijk, en dat zag ze blijkbaar ook. Ze begon hem te helpen door met haar hand tegen die van hem te duwen en zo op de juiste plekjes te drukken. Een beetje bang wachtte hij af of ze iets zou zeggen over zijn hand, maar dat deed ze niet. En zijn andere was nu wel lekker opgewarmd. De bal was uiteindelijk ook klaar, en hij slaagde er in om iemand te raken. Het hele groepje liep uiteindelijk weg, waarschijnlijk naar binnen.

Het gesprek ging ineens over iets waar hij nog nooit van had gehoord. Maar dat was normaal, waarschijnlijk. Hij had namelijk over heel veel nog nooit gehoord. Dat was een beetje het nadeel van opgesloten te zitten in een kamer zonder boeken, tv, radio of internet. Daarom werd hij ergens wel een beetje nieuwsgierig, waardoor hij vragen begon te stellen over Vikingen. Ze leek er wel blij om te worden dat ze er over kon praten, tot hij een vraag stelde die ze niet zo fijn vond. Ze stond er maar sip bij, en hij voelde zich meteen alweer schuldig dat hij er over begonnen was. “Zover ik weet zijn er nog meer twee Vikingen over,” Begon ze zachtjes, waardoor hij even zijn blik naar de grond liet gaan. Dat was sowieso best erg, dat een heel volk uitstierf.

“Een Viking is erg sterk en een ware overlever,” Vertelde ze. “De ander is wat zielig en durft niet meer zoveel te doen als het om Viking actie’s gaat,” Vervolgde ze, waardoor hij even de indruk kreeg dat ze over zichzelf bezig was. Hoe kon ze er anders zoveel over weten? Het was logisch dat zij er een was, maar langs de andere kant ook niet. Ze zag er veel te jong uit om tot een uitgestorven ras te behoren. Maar toen hij er achter vroeg, bevestigde ze het wel. Nadat ze geknikt had, kwam ze naast hem zitten. “Ja, ik ben geboren als Viking...” Ze slikte zichtbaar. “...net als mijn zus. Wij zijn de enige twee Vikings over.” Vervolgde ze. Shadow bleef er even stil van. "Ben je dan heel oud?" Vroeg hij voorzichtig. "En hoe was het, om als Viking te leven?" Vroeg hij vervolgens. Misschien, als ze over leukere dingen kon praten, werd ze zelf weer vrolijker.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Octavia Skalksdóttir
avatar

Aantal berichten : 217

Mutant Profile
Alias: Thyra
Mutation: Immortality - Dragon Transformation - Chemical Smoke Creation/Manipulation
Crush: If I told you where I've been Would you still call me baby?

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   do feb 04, 2016 3:33 pm

Get knocked down, get back up

Kort legde ze uit dat er nog maar twee Vikingen over waren over de hele wereld. Nja, daar ging ze in ieder geval wel van uit. In de twaalf honderd jaar dat ze over de aarde rond liep was het haar nog nooit opgevallen dat er Vikingen over waren. Sinds kort wist ze echt dat haar zus al die tijd had geleefd. Ze had het nooit geweten tot in Frankrijk. Daarmee was ze er ook achter gekomen dat het zeemonster die had gewaakt over de Noorse zeeën ook altijd haar zus was geweest. Het was voor haar nog allemaal een beetje vaag en verwarrend dat haar zus nog leefde. Echter vond ze het ook wel jammer, omdat ze toch niks met haar zus te maken wilde hebben en ze nu opgescheept zat met haar op een eiland.
De jongen bleef even stil na haar woorden over dat zij en haar zus de enige twee Vikingen over waren. Toch kwam er al snel weer een vraag omhoog bij hem. “Ben je dan heel oud?” had hij gevraagd op een voorzichtige manier. Oud, wat is dat eigenlijk een raar woord. Ze voelde zich nog helemaal niet oud en ze zag er ook helemaal niet oud uit. Ze was gewoon, ja… wat was ze? Gewoon zichzelf.
“Oud, oud is ook wel weer overdreven,” sprak ze, terwijl ze met haar hand haar donkerbruin bijna zwarte haren naar achter deed. “Ik ben maar 1247,” zei ze. Het klonk inderdaad eigenlijk best wel oud, maar op de manier zoals ze het had gezegd kwam het over alsof ze zichzelf nog best jong vond. Ze voelde zich ook nog steeds fris en fruitig, terwijl als ze dood was gegaan in de Viking tijd allang tot stof was geworden. Ze was gewoon een fris en fruitige stoffen oude vrouw met een jong uiterlijk. “Oké, oké, dat is waarschijnlijk wel oud tegenover jou,” sprak ze met een klein mini lachje op haar gezicht. Het was niet vaak dat iemand dat bij haar kon veroorzaken.

“En hoe was het, om als Viking te leven?” vroeg hij vervolgens. Ze keek hem aan alsof hij een vraag had gesteld die ze nooit had verwacht dat ze die te horen zal krijgen. Het idee al dat ze nu met een persoon aan het praten was die niks wist over Vikingen en toch geïnteresseerd was. Het was blijkbaar iets wat ze mee gemaakt moest hebben.
“Het leven als Viking is veel anders dan dit leven. We hadden geen verwarming zoals we die nu hebben of een warme douche,” begon ze. Het was bijna niet voor te stellen hoe het zou zijn zonder verwarming of zonder warme douche. Mensen vonden het tegenwoordig al erg als er geen internet was, laat staan zonder elektriciteit. Octavia vond het leven nog steeds veel leuker zonder elektriciteit en internet, maar dat kwam waarschijnlijk omdat ze als Viking was opgegroeid en ook honderden jaren zonder elektriciteit en internet had moeten leven.
“Als er een kans bestond om terug te gaan in de tijd, dan zou ik dat zeker weten doen,” zei ze met een zuchtje, terwijl ze terug dacht aan de tijd. “De oorlogen die gevoerd werden met anderen stammen, plunderen van dorpen en steden. Het is een heel ander bestaan van leven, maar die tijd was het vechten of dood gaan,” sprak ze om hem een beeld te geven van de “gevaarlijke” tijd. Ze was nog niet eens begonnen over het feit dat zij was getraind tot een Shieldmaiden en daarom ook mensen moest afslachten. Dat het niet eens alleen ging om spullen te stelen uit dorpen en steden, maar dat er mensen waren bij wie zij een zwaard door de borst kast had geboord. De tijd dat zij het echt leuk vond om dat te doen en dat ze het ook wel een beetje zag als hobby en niet alleen als overleven. Het was best psycho, maar Vikings waren op pad gegaan onder leiding van de Goden. De Goden hadden het zo gewild, en de goden willen nog steeds dat zij zo is en zal blijven. “Zou jij het leuk vinden om in een tijd te leven, waarbij je moest dood maken en overleven?” vroeg ze om het onderwerp niet alleen op haar te houden. “Hoe komt het eigenlijk dat je niks weet over Vikings?” vervolgde ze met een nieuwe vraag.  


words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar

Aantal berichten : 157

Mutant Profile
Alias: Sandman
Mutation: Power of Sleep and Dreams
Crush: Roses are red, violets are blue, tell me your dreams and I'll make them come true

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   do feb 04, 2016 8:12 pm


SHADOW
we spend all of our time
running away from our truths
Als ze met de Vikings had samen geleefd, dan leefde ze toch al heel lang? Ofwel zat ze hem gewoon keihard voor te liegen. Niemand kon zo oud worden, of wel? Car had hem wel verteld dat sommige mensen zoals hun heel oud konden worden, maar zo oud? Dat was echt moeilijk te geloven. “Oud, oud is ook wel weer overdreven,” Antwoordde ze op haar vraag. “Ik ben maar 1247,” Zei ze toen, alsof het niets was. Als hij een mond had gehad, dan was die nu waarschijnlijk ook open gevallen. In plaats daarvan keek hij haar opnieuw een keer goed aan. "Zo zie je er helemaal niet uit", Zei hij een beetje onzeker. “Oké, oké, dat is waarschijnlijk wel oud tegenover jou,” Zei ze met een klein glimlachje. De jongen knikte even. "Ik ben maar zeventien", Zei hij geamuseerd, of toch in de mate dat dat mogelijk was met zijn stem.

“Het leven als Viking is veel anders dan dit leven. We hadden geen verwarming zoals we die nu hebben of een warme douche,” Vertelde ze toen hij vroeg hoe het leven van een Viking dan wel geweest was. Aandachtig luisterde hij. Hij vond het wel fijn om dingen bij te leren. Hij had er nooit de kans toe gehad. “Als er een kans bestond om terug te gaan in de tijd, dan zou ik dat zeker weten doen,” Zei ze zuchtend. “De oorlogen die gevoerd werden met anderen stammen, plunderen van dorpen en steden. Het is een heel ander bestaan van leven, maar die tijd was het vechten of dood gaan,” Vervolgde ze. Dat snapte hij niet echt. "Maar als er zoveel risico was om dood te gaan, waarom zou je dan terug willen?" Vroeg hij wat verward. Want echt, een wereld waarin je elk moment vermoord kon worden, leek hem niet echt een leuke wereld.

“Zou jij het leuk vinden om in een tijd te leven, waarbij je moest dood maken en overleven?” Vroeg ze. Hij dacht er even over na. "Misschien, als ik.. Niet zo was zoals ik nu ben", Zei hij zacht. Niet verminkt. Sterker. Niet zo zwak en een makkelijke prooi, zoals ze hem eerder had beschreven. “Hoe komt het eigenlijk dat je niks weet over Vikings?” Vroeg ze toen, en hij haalde zijn schouders op. "Ik ben maar een jaar naar school geweest in mijn hele leven, en verder heeft niemand me er ooit over verteld, dus ja", Antwoordde hij. "Jij weet vast heel veel dingen", Zei hij toen, schrok opnieuw van hoe los hij tegen haar aan het praten was nu. Ergens.. Voelde hij zich gerust gesteld, wat best vreemd voor hem was. Maar het voelde ook niet verkeerd?

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Octavia Skalksdóttir
avatar

Aantal berichten : 217

Mutant Profile
Alias: Thyra
Mutation: Immortality - Dragon Transformation - Chemical Smoke Creation/Manipulation
Crush: If I told you where I've been Would you still call me baby?

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   vr feb 05, 2016 3:13 pm

Get knocked down, get back up

Ze was een stoffige oude vrouw met een jong uiterlijk tegenover de jongen. Toch voelde ze zich niet oud en zei ze haar leeftijd alsof het niks was. Het waren maar een aantal honderden jaren dat ze over de wereld heen liep. Ze had veel gezien en veel meegemaakt, maar wat ze allemaal had gezien in de Viking tijd waren de helderste herinneringen die ze had. De tijd tussen toen en nu was gewoon een tijd waarin ze random dingen deed. Hier en daar een spoor achter laten van lijken die half afgebrand waren waar ze was geweest als draak.
Hij had haar aangekeken alsof hij haar nog een keer goed moest aan kijken. “Zo zie je er helemaal niet uit,” zei hij wat onzeker. Ze haalde even haar schouders op, waarbij ze zei dat het wel wat ouder was dan hij. Er was een klein glimlachje op haar gezicht gekomen, maar die zou waarschijnlijk ook wel snel verdwijnen. Zo snel glimlachte ze immers niet. Ze was niet zo’n lachend persoon of iemand die überhaupt om iets zou lachen. De vrolijkheid was allang verdwenen uit haar leven, dan was er ook niet veel te lachen.
“Ik ben maar zeventien,” zei hij geamuseerd, nou ja zo klonk het tenminste wel. “Dat is beter dan heel oud zijn en niet oud lijken,” sprak ze. “Als je net zo lang als mij over de wereld heen liep, dan was er ook niet veel meer aan,“ vervolgde ze om hem een idee te geven hoe haar leven eruit zag. Zonder vrolijkheid was er ook helemaal niets aan. Dan was moorden en een beetje huizen (in dit geval slaapkamers) leeg plunderen het enige wat haar bezig hield.

Kort vertelde ze een stukje over het leven van een Viking. Het was veel anders. Oorlogen met anderen stammen, plunderen van steden en dorpen. Ze had nog niet verteld over de moorden die je overwinnend gevoel gaven of dat de er meer vrijheid was op de wereld dan dat er nu was. Het was veel mooier die tijd. Het was dan wel een tijd van vechten of dood gaan, maar het was zoveel beter dan nu.
“Maar als er zoveel risico was om dood te gaan, waarom zou je dan terug willen?” vroeg hij verwarrend. Ze schudde even haar hoofd met het kleine amuseerde glimlachje dat op haar gezicht stond. “Als je het vergelijkt met nu, dan ligt je leven nu in de handen van de overheid. Zij moeten je beschermen voor discriminatie etc, maar zij moeten ook oorlogen voorkomen en dat lukt niet altijd omdat er altijd wel terrorisme komt,” legde ze uit om hem een voorbeeld te geven. “Toen ging je alleen op oorlog als de ene stam een bedreiging vormde. Op die oorlogen zijn veel minder kans dan de kans dat hier een terroristische aanval komt.” Het was niet om hem bang te maken dat er hier echt een terroristische aanval komt, maar er was wel veel kans omdat het eiland vol mutanten was. De mensheid is nog steeds volop tegen mutanten, dus ja die kans was er wel.
Maar dat was niet de grootste reden dat ze terug wilde. “Maar als je alles vergeet over oorlogen, dan is het leven ook een stuk gezonder en mooier,” gaf ze hem nog een reden om terug te gaan naar de Viking tijd. “Als kind word je al geleerd om te vechten en te verdedigen, waardoor je ook leert te overleven. En ja...” zei ze, terwijl ze even zuchtte. “Ik zou gewoon graag terug willen gaan,” maakte ze haar zin af.

Om de aandacht niet alleen op haar te houden had ze aan hem gevraagd of hij in zo’n tijd van vechten of dood wilde leven. Ze zag het zelf niet voor zich hoe hij zichzelf zou moeten verdedigen, maar als hij het zou willen leren om te vechten en te verdedigen dan had zij een keus om hem dat ook te leren. “Misschien, als ik.. Niet zo was zoals ik nu ben,” zei hij zacht, waarbij ze hem niet-begrijpend aan keek. “Misschien als je toen leefde en zoals nu bent dat het wel een voordeel is, dat je dan meer kans hebt om je te verdedigen,” zei ze vertrouwend. Zij kan zich verdedigen om in een draak te veranderen of om chemische mist te laten verschijnen, hij zou dan toch ook zijn metaalachtige arm en been kunnen gebruiken. Metaal kon immers veel schade brengen op iemand als je hem of haar met een harde klap raakt, maar ook om te voorkomen dat je arm of been er word afgehakt. Ze had hem daarom ook het vertrouwen gegeven dat hij een kans had om te overleven. “In ieder nadeel zit een voordeel,” zei ze, terwijl ze een hand op zijn metaalachtige robot hand legde en hem met een glimlachje aan keek. #Octavia is being nice for someone. Hij zou waarschijnlijk ook de enige zijn waarbij ze een beetje aardig voor zou zijn.
Er was een nieuwsgierig iets in haar wakker geworden, waardoor ze zich afvroeg hoe het kwam dat hij niks wist over Vikings. Het was immers een geschiedenis gedeelte. Hij had zijn schouders opgehaald en antwoordde:“Ik ben maar een jaar naar school geweest in mijn hele leven, en verder heeft niemand me er ooit over verteld, dus ja.” Zou hij dan wel kunnen schrijven? Of kunnen lezen? Het was namelijk niet iets wat je thuis te leren kreeg, maar meer thuis beoefende en op school echt te leren kreeg. “Jij weet vast heel veel dingen,” zei hij toen, waarbij er weer wat schrik in zijn ogen stond. Ze keek even om, maar zag niemand waardoor ze ook niet zo snel een antwoord kon vinden waardoor hij was geschrokken. Waarbij ze toch maar zei:“Nja, Vikings zijn wel heel erg geweldig, maar niet het iets waar lang over verteld word in de boeken. Toch vind ik zijn ze wel interessant.” Ze zei maar gewoon iets weer over Vikingen, omdat ze niet zeker wist waardoor hij was geschrokken en of hij er over wilde praten. Toch kon ze het niet uit haar hoofd zetten en rolde de woorden over haar lippen. “Waardoor ben je zonet van geschrokken?” vroeg ze voorzichtig.


words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar

Aantal berichten : 157

Mutant Profile
Alias: Sandman
Mutation: Power of Sleep and Dreams
Crush: Roses are red, violets are blue, tell me your dreams and I'll make them come true

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   vr feb 05, 2016 5:04 pm


SHADOW
we spend all of our time
running away from our truths
Het was moeilijk om te geloven, en toch deed hij het. Hij geloofde haar meteen toen ze zei dat ze een Viking was, zelfs al zag ze er totaal niet oud uit. Maar schijn bedroog, zo zag je maar weer. Ze was echt al super oud, in tegenstelling tot hem. En dan vond zij nog dat ze helemaal niet oud was, vreemd genoeg. “Dat is beter dan heel oud zijn en niet oud lijken,” Reageerde ze. “Als je net zo lang als mij over de wereld heen liep, dan was er ook niet veel meer aan,“ Verklaarde ze, waardoor hij even na dacht. Hij zou zelf ook niet zo lang willen leven als zij. Voor zijn part stierf hij jong, het kon hem niet zo heel veel schelen. Hij kon toch niet echt veel uit zijn leven halen, al was dat omdat hij zichzelf beperkte in zijn gedachten. Met het idee rondlopen dat je het niet verdiende, was best lastig.

Ergens kon hij niet goed snappen waarom ze terug wou naar een tijd vol oorlog en geweld. “Als je het vergelijkt met nu, dan ligt je leven nu in de handen van de overheid. Zij moeten je beschermen voor discriminatie etc, maar zij moeten ook oorlogen voorkomen en dat lukt niet altijd omdat er altijd wel terrorisme komt,” Begon ze haar uitleg. Shadow luisterde aandachtig naar haar argumenten. Het klopte wel, wat ze zei. De overheid had hem ook redelijk wat aan gedaan, hij zou hen sowieso niet met zijn leven vertrouwen. Niet nog een keer. Niet nadat ze al geprobeerd hadden om hem te vermoorden. Dan klonk het inderdaad aangenamer om tegenover iemand te staan waartegen je jezelf kon verdedigen als het moest. Een vijand die je kon zien en waar je macht tegenover had. Eenmaal ze uitgepraat was, knikte hij. "Zo klinkt het inderdaad wel beter", Stemde hij in.

Desondanks kon hij niet meteen antwoorden op haar volgende vraag. Of hij zelf in zo’n tijd zou willen leven. Misschien wel, maar hij voelde zich nu al beperkt tegenover alles en iedereen. Hoe zou het dan zijn als iemand op hem af kwam gerend die hem van kant wou maken? “Misschien als je toen leefde en zoals nu bent dat het wel een voordeel is, dat je dan meer kans hebt om je te verdedigen,” Zei ze semi vriendelijk. Het was wel een feit, ze maakten toch bescherming van metaal? En hij was een halve metalen machine, dus daar zouden ze niet makkelijk doorheen komen. “In ieder nadeel zit een voordeel,” Zei ze, waarbij ze haar hand op zijn robothand legde en haar glimlachend aan keek. Met een zachte blik in zijn ene oog keek hij haar aan, bewoog wel even ongemakkelijk zijn hand onder de hare.

Zijn woordenstroom, hij schrok er van. Normaal hoorde hij niet zoveel te praten. Alleen antwoorden op vragen, braaf knikken. Zeker geen vragen terug stellen. Hoewel Car hem had proberen te overtuigen dat het geen probleem was, vond hij het moeilijk om het af te leren. Bang dat er weer iemand zou komen om hem pijn te doen, hield hij al snel zijn mond. Ondertussen keek zij even om zich heen, maar zei er niks over. “Nja, Vikings zijn wel heel erg geweldig, maar niet het iets waar lang over verteld word in de boeken. Toch vind ik zijn ze wel interessant.” Vertelde ze, waarop hij weer knikte. Boeken.. Hij kon wel lezen, maar niet zo goed dat hij hele boeken kon lezen. “Waardoor ben je zonet van geschrokken?” Vroeg ze toen plots, waardoor hij lichte paniek door zich heen voelde gaan. "Ik eh..", Begon hij twijfelend, trok zijn robothand van onder die van haar. "Ik mocht nooit zoveel praten vroeger", Zei hij zacht. "Anders werd ik gestraft", Verklaarde hij schouderophalend. Ze zou het waarschijnlijk niet begrijpen, maar dat hoefde ook niet..

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Octavia Skalksdóttir
avatar

Aantal berichten : 217

Mutant Profile
Alias: Thyra
Mutation: Immortality - Dragon Transformation - Chemical Smoke Creation/Manipulation
Crush: If I told you where I've been Would you still call me baby?

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   za feb 06, 2016 3:53 pm

Get knocked down, get back up

De argumenten die ze had waarom ze graag zou terug willen naar de Viking tijd waren best goed al dacht ze het zelf. Mensen stonden er dan niet bij stil, maar je leven lag gewoon in de handen van de overheid. Als de overheid er niet voor zorgde dat mensen veilig waren voor elk geweld dat er was, dan was dat hun schuld. Dat mensen een kogel door hun hoofd schoten, omdat ze niet aanwezig wilde zijn in een oorlog dan was dat ook de schuld van de overheid.
In de Viking tijd had je je eigen leven in je eigen handen. Dat je dood ging in een oorlog dan was het je eigen schuld, omdat je je dan beter had moeten verdedigen en niet had moeten op geven. Tegenwoordig kon je op geven wanneer je wilde, dat was eigenlijk helemaal niks aan. Er was zelfs meer geluk in haar tijd dan nu. Zij was in die tijd gelukkig, ze was vrolijk en had voor al veel plezier. Pas in de tijd dat zij zelf veranderde door vervelende omstandigheden, verdween de lach van haar gezicht en de geluk uit haar leven; maar dat deed er nu niet toe. Dat was meer een bijzaak dat ze terug wilde.
Hij had met haar ingestemd met de argumenten die ze had verteld. Er zat gewoon zoveel waarheid in dat mensen haar geen ongelijk konden geven. Iedereen wilde toch dat hun leven in hun eigen handen lag? Tenzij je van die wanhopige personen hebt die hun leven neer legde bij hun kerk, bij hun geloof. Maar zelfs hun geloof zal je niet helpen verdedigen.
Dat deden de Viking goden immers ook niet. De goden stonden bij haar, maar ze moest zelf leren te verdedigen en te vechten. Alles wat er dan gebeurt dat is dan wel met behulp van de goden, daar kon ze gewoon niet om heen draaien.

Het feit dat hij niet direct antwoord kon geven op haar vraag gaf haar een verantwoordelijk gevoel om hem meer zelfvertrouwen te geven dat hij toch wel een kans heeft om te overleven. Hij kon zichzelf dan wel iemand vinden die beperkt is tot een aantal dingen. Maar in ieder nadeel zat een voordeel. Hij kon iemand makkelijk uitschakelen door iemand een harde klap te geven. Hij had zelfs zijn voordeel om geen ledematen te verliezen aan zijn rechterkant! Dat was nogal heel erg makkelijk als je geen metaalachtige ledematen hebt. Gelukkig heeft zij dat nooit mee gemaakt, maar ze had wel genoeg Warrios én Shieldmaiden gezien waarbij dat wel was overkomen.
Ze had haar hand op zijn metaalachtige robothand gelegd en hem met een glimlachje had aangekeken. Met de zachte blik die in zijn ogen stond en zijn robothand die ongemakkelijk onder de hare bewoog, kon ze het toch niet laten om kleine blosjes op haar wangen te laten verschijnen. Het was nogal nieuw voor haar, maar ze kon het verbergen.

Octavia had geen idee waar hij was van geschrokken en ze vond het ook nog niet echt tijd om wat te zeggen. Echter bleef het wel in haar hoofd zitten en kon ze het niet laten om er wat van te zeggen. “Ik eh..” begon hij twijfelend, waarbij hij zijn robothand terug trok onder de hare vandaan. Ze keek hem zelf ook wat geschrokken aan, omdat ze nu eigenlijk niet meer wilde dat hij bang werd van haar; terwijl ze nu geen haat of zo tegen hem had. “Ik mocht nooit zoveel praten vroeger,” zei hij zacht. “Anders werd ik gestraft,” verklaarde hij schouderophalend. Ze keek hem aan als of ze zich schuldig voelde dat ze hem aan het begin met woorden had gestraft. Ze begreep het niet helemaal waarom iemand hem zou straffen om dat hij te veel zou zeggen, maar ze had zelf ook gedaan in de Viking tijd. Als er gevangene waren die iets begonnen te zeggen werden ze ook gestraft door haar. Maar hij zag er niet uit als een gevangene, hij was gewoon een persoon die zich klein maakte bij elk klein bedreigende reactie’s.
“Je hoeft je geen zorgen te maken, niemand zal je hier straffen omdat je te veel praat,” zei ze. Ze wilde er achter aan zeggen dat zolang hij bij haar was dat niemand hem ook maar een vinger aan kon raken. Toch wist ze niet zeker of ze aan die belofte kon houden vanwege haar agressieve karakter. “Heb je dan ooit iets gedaan waardoor je gevangen bent gekomen of zo iets? Want je zou zeggen dat dat alleen gebeurde bij gevangene,” vroeg ze voorzichtig, iets in haar stem was te horen dat ze wel meer wist dan ze werkelijk zei of liet zien.


words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar

Aantal berichten : 157

Mutant Profile
Alias: Sandman
Mutation: Power of Sleep and Dreams
Crush: Roses are red, violets are blue, tell me your dreams and I'll make them come true

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   za feb 06, 2016 7:21 pm


SHADOW
we spend all of our time
running away from our truths
De indruk dat ze dus heel veel dingen wist, was niet misplaatst. Niet moeilijk ook, als je al zo lang leefde, dan wist je nu eenmaal veel. Dat was waarschijnlijk ook de enige reden dat hij lang zou willen leven. Hij had acht jaar in te halen, acht jaar van verloren kennis. En zij wist zoveel. Misschien was hij er wel een beetje jaloers op, al had ze ook wel veel dingen meegemaakt waardoor ze nu niet meer vrolijk kon zijn en ze heel graag terug zou willen gaan naar haar tijd. Of hij dat zou willen? Hij had eerlijk gezegd geen idee.. Hij had er namelijk niet veel vertrouwen in dat hij het lang zou kunnen overleven. Zij daarentegen zag wel meer potentie in hem. Ze probeerde hem wat zelfvertrouwen in te praten, al was dat natuurlijk moeilijk voor hem om meteen te geloven. Het was wel lief, wat ze deed, of toch wat ze probeerde te doen. Al werd hij er een beetje ongemakkelijk door. Hij was het namelijk niet echt gewend.. En zij zo te zien ook niet echt.

De conversatie was verder gegaan, en toen kreeg hij door hoeveel hij eigenlijk had zitten praten. Iets waar hij wel even van schrok. Zeker omdat hij zelf vragen had zitten stellen. Dat was echt ten strengste verboden geweest waar ze hem vast hadden gehouden. Jammer genoeg had ze ook door dat hij geschrokken was, waardoor ze een verklaring vroeg. Eentje die hij met een beetje moeite uiteindelijk toch gaf. “Je hoeft je geen zorgen te maken, niemand zal je hier straffen omdat je te veel praat," Zei ze geruststellend. Wat onzeker knikte hij. Hij vond het nog altijd moeilijk om te geloven dat niemand hem meer pijn zou doen omdat hij iets deed of zei dat ze niet leuk vonden. “Heb je dan ooit iets gedaan waardoor je gevangen bent gekomen of zo iets? Want je zou zeggen dat dat alleen gebeurde bij gevangene,” Vroeg ze voorzichtig. Verschrikt keek hij haar aan, maakte zich weer klein. "Ik h-heb niks gedaan..", Antwoordde hij, al voelde hij meer en meer de neiging om weg te lopen. Dit was te confronterend. "S-sorry maar ik ga..", Hij maakte zijn zin niet eens af, maar stond op van het bankje en knikte nog even, waarna hij terug richting het schoolgebouw begon te lopen.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Octavia Skalksdóttir
avatar

Aantal berichten : 217

Mutant Profile
Alias: Thyra
Mutation: Immortality - Dragon Transformation - Chemical Smoke Creation/Manipulation
Crush: If I told you where I've been Would you still call me baby?

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   za feb 06, 2016 8:03 pm

Get knocked down, get back up

Er werd een nieuwsgierigheid in haar opgewekt door hem. Iets wat hij misschien wel had meegemaakt over niet mogen praten om een straf te voor komen, wist zij veel meer van dan ze vertelde. Vikingen wisten veel meer over martelingen dan mensen ooit zouden weten. Zij had dan ook haar draak, waardoor ze mensen levend zou kunnen verbranden. Ze had nog wel meer waarmee ze mensen kon martelen, maar in de tijd waar ze zich nu bevond was daar geen plaats meer voor.
Toch vroeg ze zich hoe het kwam dat hij iets had mee gemaakt waar hij niet had mogen praten. Het gebeurde bij gevangene en hij zag er niet uit alsof hij iets gedaan had dat hij zoiets mee had moeten maken. Hij was de meest onschuldige en bange persoon die ze had leren kennen. Octavia had er naar gevraagd, maar aan de schrik die weer in zijn ogen kwam te staan begon ze zich eigenlijk meer zorgen te maken. Het enige probleem was was dat de zorgen niet op haar gezicht beschreven stonden. Op een of andere manier kon ze de zorgen die ze had zo verbergen dat niemand het te weten zou komen. “Ik h-heb niks gedaan..” antwoordde hij. Ze knikte rustig. “Je ziet er ook niet uit die iets gedaan zou hebben,” sprak ze om ervoor te zorgen dat hij geen angst voor haar wilde creëren. De enige mensen die angst mochten creëren voor haar, waren mensen waarmee ze geen gesprek heeft gehad. Hij was immers ook de enige waarmee ze na jaren een lachje op haar gezicht had gemaakt. Ze wilde gewoon niet dat hij bang werd.
“S-sorry maar ik ga..” zei hij zonder zijn zin af te maken. Niet-begrijpend keek ze hem kort even na. Hij liep richting het schoolgebouw, terwijl zij vast genageld zat aan het bankje. Ze knipperde een paar keer met haar waarbij ze zichzelf afzette van het bankje en naar hem toe rende. “Hee wacht nou,” zei ze, terwijl ze naast hem ging lopen. “Ik bedoelde het niet gemeen of zo, ik wilde niet dat je weg ging lopen,” de eerlijkheid was te horen in haar stem. Toch was het wel vreemd voor haar dat ze zo aardig probeerde te zijn tegen iemand. Als of ze iets voor hem voelde waardoor ze een verantwoordelijkheid voelde voor wat er met hem zou gebeurde. “Weet je wat Vikingen nog meer doen?“ vroeg ze, waarbij ze verder ging. “Vikingen lopen niet weg van een gevecht en al helemaal niet van een gesprek ook al is het een gevoelig onderwerp.” Ze probeerde hem nog wat bij te leren, maar het kwam er ook uit alsof ze toch wel weer wat pissig werd dat hij weg liep van haar. Ze wilde dat helemaal niet. Ze hoopte hierdoor wel dat hij het zou begrijpen dat zij ook begreep dat het gevoelig was. Ook al liet ze dat op een nog al vage manier zien.


words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar

Aantal berichten : 157

Mutant Profile
Alias: Sandman
Mutation: Power of Sleep and Dreams
Crush: Roses are red, violets are blue, tell me your dreams and I'll make them come true

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   za feb 06, 2016 10:27 pm


SHADOW
we spend all of our time
running away from our truths
Haar nieuwsgierigheid en zijn eerlijkheid zorgden voor een gevaarlijke mix. Zij zou vragen blijven stellen bij alles wat hij zei, en hij zou er op blijven antwoorden. Ook al voelde hij zich er echt niet goed bij. Tot op het punt dat hij zich weer in de pure paniek voelde glijden. De paniek die hem vertelde dat hij hier weg moest. En nu kon hij dat gewoon, hij zat nergens aan vast geketend, hij zat niet opgesloten tussen vier muren, hij lag niet vast gegespt aan een ijzeren tafel. Dus hij stond op, begon richting het schoolgebouw te lopen. Ze had nog geprobeerd om hem tegen te houden, er voor te zorgen dat hij gerustgesteld was. Maar het hielp niet echt, hij wou niet langer vragen beantwoorden, wou niet langer buiten zijn, wou niet langer tegen iemand praten. Al respecteerde ze die wens niet echt.

Snel genoeg was ze achter hem aan gelopen. “Hee wacht nou,” Zei ze, terwijl ze naast hem kwam lopen. En hoewel hij niet wou wachten, niet wou stil staan, deed hij het toch. Uit gewoonte dat als iemand hem iets zei, hij het zonder protest moest doen. “Ik bedoelde het niet gemeen of zo, ik wilde niet dat je weg ging lopen,” Zei ze, waarop hij weer knikte. Dat geloofde hij wel, maar het maakte wel dingen in hem los waar hij niet aan herinnerd wilde worden. “Weet je wat Vikingen nog meer doen?“ Vroeg ze, en hij keek haar afwachtend aan. “Vikingen lopen niet weg van een gevecht en al helemaal niet van een gesprek ook al is het een gevoelig onderwerp.” Spelde ze hem de les. Opnieuw maakte hij zich weer een beetje klein, liet zijn hoofd een beetje hangen. "Dat geloof ik graag, maar ik ben geen Viking", Zei hij hoofdschuddend. "Dus alsjeblieft..", Shadow richtte zijn blik op de grond voor zijn voeten. "Laat mij weg gaan.”

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Octavia Skalksdóttir
avatar

Aantal berichten : 217

Mutant Profile
Alias: Thyra
Mutation: Immortality - Dragon Transformation - Chemical Smoke Creation/Manipulation
Crush: If I told you where I've been Would you still call me baby?

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   zo feb 07, 2016 3:48 pm

Get knocked down, get back up

Het idee alleen al dat hij de enige was geweest die een glimlachje op haar gezicht had weten te toveren en haar ook een beetje aan het blozen had gemaakt, waren gewoon van die redenen dat ze hem nu niet zomaar weg kon laten gaan. Ze had echter ook wat nieuwsgierigheid gecreëerd en vragen in haar hoofd had gesteld waar zij geen antwoord op kon geven. Ze moest de antwoorden te weten krijgen van hem, maar van af het moment dat hij was weg gelopen kreeg ze door dat het een onderwerp was waar hij geen antwoord op wilde geven en dan ook niet over wilde praten. Dat begreep ze wel, want zij was zelf ook geen prater over het verleden. Alleen vaag vertellen hoe het leven van een Viking er uit zag was dan niks met haar verleden.
Maar hij kon niet zomaar vertellen wat hij had mee gemaakt. Voor al niet om het feit dat ze wist hoe het leven van een mutant en mens er uit zag. Ze wist meer dan hij wist en zo was het ook een stuk moeilijker om haar te vertellen wat hij had meegemaakt.

Toch was dat niet de reden waarom ze hem achter na was gelopen. Ze wilde hem eerder overtuigen dat niet bang hoefde te zijn voor haar. Daarbij probeerde ze hem ook nog wat bij te leren over Vikingen niet dat het er helemaal goed uit kwam. Ze deed toch haar best om hem te overtuigen dat hij ook niet weg moest lopen van haar. Dat zou bij haar alleen maar een rottig schuld gevoel geven. Hij was gestopt met lopen en naar haar geluisterd, waarbij al snel een antwoord terug kwam. Met een strenge blik in haar ogen had ze hem aan gekeken, terwijl hij zich weer klein maakte. Ze werd hier namelijk wel gek van dat hij zich elke keer weer klein maakte. Daar zou nog wel verandering in komen tho.
“Dat geloof ik graag, maar ik ben geen Viking,” had hij hoofdschuddend gezegd. Niemand kon zeggen dat hij of zij geen Viking was. Hij kon namelijk wel een Viking worden met haar hulp. "Ik zou je kunnen trainen tot Viking, zodat je niet bang meer hoeft te zijn.." zei ze alsof hem nu iets beloofde waar ze haar hele leven aan zou houden. Toch was dat blijkbaar niet genoeg om hem te laten blijven. “Dus alsjeblieft..” Hij had zijn gezicht weer naar de grond gericht, maar ze probeerde als nog zijn blik te vangen. “Laat mij weg gaan.” zei hij nog. Het vuur in haar begon steeds meer op te borrelen. Waarom was hij zo stront eigenwijs?! “Nee,” zei ze kort, waarbij het er niet boos uit kwam maar eerder erg streng.

Door het vuur dat in haar meer en meer begon te kolken, deed ze een stapje achteruit. Emotieloos keek ze voor zich uit, terwijl haar huid steeds warmer werd. Met de gedachtes die steeds agressiever werden en over de martelingen uit de Viking tijd begon ze te veranderen in een groot vuurspuwend beest met zwarte rode schubben. Haar uiterlijk deden haar agressief lijken samen met haar groot vleugels die ze spreidde in de lucht. Ze begon met haar vleugels te klappen en vloog een meter of twee boven de grond, waarbij ze met haar achterpoten de jongen op pakte en weg vloog. De wind begon steeds kouder aan te voelen hoe hoger ze begon te vliegen. Ze hield de jongen warm door haar warme schubben, terwijl onder hun mensen om hoog bleven kijken hoe zij langs vloog. Alsof ze haar “prooi” wilde laten zien aan de mensen onder haar.
Uiteindelijk landde ze op een grote rots in de zee net buiten het eiland. De rots bevond zich zo’n vijfentwintig meter de zee in. Groot genoeg voor een draak om lang uit op te liggen. Rustig had ze de jongen neer gezet en was ze terug veranderd naar haar mensen vorm. “Please, don’t be afraid,” sprak ze, terwijl er traantjes in haar ogen prikte voor wat ze hem had aangedaan.


words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar

Aantal berichten : 157

Mutant Profile
Alias: Sandman
Mutation: Power of Sleep and Dreams
Crush: Roses are red, violets are blue, tell me your dreams and I'll make them come true

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   zo feb 07, 2016 5:55 pm


SHADOW
we spend all of our time
running away from our truths
Ook al had ze hem nog niet echt pijn gedaan, hij was toch bang dat ze op een bepaald moment terug agressief zou worden tegen hem. Vooral omdat hij ook weer totaal niet op zijn houding lette. Of net wel, maar hij kon het gewoon niet helpen. En het irriteerde haar, dat had hij ook wel gezien. Ze probeerde hem nog te beloven dat ze hem Vikingtraining zou geven, maar hij wist dat dat nooit zou werken. Ze hadden hem gebroken, veel stukjes waren er niet meer over. Niet alleen zijn lichaam had geleden onder zijn gevangenschap. Eigenlijk wou hij nu weg gaan en zich ergens gaan verstoppen voor de rest van de dag. Met een koude blik keek ze hem aan. “Nee,” Zei ze kil, waarna ze een stapje achteruit deed. Niet-begrijpend keek hij haar aan, hoe ze daar stond, wachtte tot ze nog iets zou zeggen. Maar ze zei niks meer.

Met groeiende ontzetting keek hij toe hoe haar huid leek te veranderen, hoe er ineens schubben over haar lichaam leken te komen. Langzaam veranderde ze in iets wat hij nog nooit had gezien. En dat, plus haar agressieve uiterlijk, maakte hem nog banger dan hij eerst geweest was. Aarzelend stapte hij achteruit, hield het grote wezen goed in de gaten. Toen het met zijn enorme vleugels klapte, draaide hij zich om en begon hij te rennen, richting de deur, waar hij veilig zou zijn. Maar nog voor hij tien meter had gelopen, voelde hij twee enorme klauwen om zijn lichaam heen. Zijn adem stokte in zijn keel, hij wou schreeuwen, maar hij kon het niet voor elkaar krijgen om ook maar iets van geluid uit te brengen.

Onderweg verloor hij zijn cap, was zijn hoodie ook af gewaaid, en bijna was het stuk stof voor zijn onderkaak afgezakt. Haar klauwen prikten onaangenaam door zijn huid heen, al verhielp hij die pijn snel door zijn mutatie. Het was niet eens zo heel erg, maar toch. Hij was vooral bang en in paniek. Zeker toen hij zag dat ze boven het water vlogen. Hij kon niet zwemmen, namelijk. Daarom kneep hij zijn ogen dicht, tot hij merkte dat ze begonnen te dalen en hij uiteindelijk grond onder zijn voeten voelde. Trillend kromp hij in elkaar, voelde dat zijn onderkaak nu wel zichtbaar was, maar hij vond de kracht niet om het terug te bedekken.

“Please, don’t be afraid,” Hoorde hij plots weer de normale stem van het naamloze meisje. Shadow kroop van haar weg, maar keek al snel in de diepte van de zee aan het einde van de rots waar ze op stonden. "B-breng me terug", Vroeg hij met een trillende stem, terwijl de tranen van schrik en paniek over zijn kaken begonnen lopen. Snel veegde hij ze weg, gewone tranen vermengd met de tranen die uit zijn robotoog waren gekomen. Ze waren zo zwart als olie, sowieso had hij nu een mooie zwarte veeg over zijn kaak. De jongen probeerde zijn ademhaling onder controle te houden, hield zijn blik strak naar beneden. "Waarom doe je dit", Vroeg hij toen zachtjes, snapte nog altijd niet wat ze hier mee wilde bereiken.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Octavia Skalksdóttir
avatar

Aantal berichten : 217

Mutant Profile
Alias: Thyra
Mutation: Immortality - Dragon Transformation - Chemical Smoke Creation/Manipulation
Crush: If I told you where I've been Would you still call me baby?

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   zo feb 07, 2016 8:02 pm

Get knocked down, get back up

De vrijheid die ze voelde op het moment dat ze haar beest dat in haar school naar buiten kwam, was voor anderen te vergelijken als of ze een paar uur lang alleen examens hadden gehad. Alleen was het voor haar net iets langer geleden dan een paar uur. Haar gigantische vleugels en haar kop omlaag om de jongen in de gaten te houden vloog ze een paar meter boven de grond. De angst die in zijn oog stond beschreven voelde voor haar erger aan dan ze dacht dat het zou doen. Ze had eerlijk gezegd ook gehoopt dat hij niet zo bang was dan ze dacht dat hij was.
Ze deed haar kop in de lucht en snoof de verse lucht in. De lucht die nog niet naar af gebrande hout rook of naar dood. Haar gehoor was nu scherper, waardoor ze de rennende voetstappen hoorde. Met een klap van haar vleugels vloog ze al op hem af en pakte met haar achter poten zijn armen beet. Ze nam hem mee de lucht in en liet aan de mensen die opkeken haar “prooi” zien. Ze zou moeten zeggen dat hij geen prooi was om op eten, maar eerder dat ze hem bracht naar de plek waar ze zeker was dat niemand haar zal vinden of naar toe zou komen. Ook zou het een plek zijn waar hij niet van haar weg kon lopen, om er voor te zorgen dat hij niet weer weg zou lopen. Het was niet zo dat ze hem dan pijn ging doen, nooit van haar leven zou ze dat kunnen doen. Nja, ze kon het wel maar ze was in een stemming gebracht dat ze dat überhaupt niet bij hem zou kunnen doen.

Al snel landde ze op een grote rots vijfentwintig meter de zee in. Door het water wat tegen de rots aan kletste zou het eigenlijk bijna dodelijk zijn om via de zee naar het eiland te kunnen zwemmen. Octavia had zich zelf al weer terug veranderd naar mens en met traantjes in haar ogen duidelijk gemaakt dat hij alsjeblieft niet bang moest zijn. Ze wist zelf ook wel dat het daarvoor allang te laat zou zijn. Iets wat nog meer de schuld in haar vermeerderde.
Hij was van haar weg gekropen en over de rand van de rots heen gekeken. Het feit dat hij wilde ontkomen van haar maakte de traantjes in haar ogen nog duidelijker. “B-breng me terug,” vroeg hij met een trillende stem. Ze wist geen woorden uit te brengen van de schuld die ze voelde. Ze wist dat ze het er niet beter op ging maken om hem hier te houden, maar ze moest hem gewoon duidelijk maken dat er niks is om bang voor te zijn. Maar hoe kreeg je de angst uit iemand als je hem zelf zo bang had gemaakt en had gedropt op een rots in de zee? Hoe moest je iemand duidelijk maken niet bang te zijn, terwijl ze zelf een vuurspuwend monster was?
Ze bleef hem aan kijken, waarbij ze ook de waarheid zag aan wat hij had probeerde te verbergen met zijn cap die tijdens het vliegen was weggewaaid. Ze had medelijden met hem voor wat hij had mee gemaakt en de eerste tranen rolde daarbij over haar wangen. Voor namelijk door het zien van zijn tranen. Een normale traan en de ander zo zwart als inkt.
“Waarom doe je dit?” had hij zachtjes gevraagd. Maar nog steeds, er kwamen geen woorden over haar lippen. Alleen de tranen die zachtjes over haar eigen wangen rolde, terwijl ze op haar knieën neer plofte. “Ik weet het niet,” sprak ze zacht, waarbij ze haar handen op haar knieën neer legde en ze bekeek alsof het bloed op haar handen haar bang maakte.
“Sorry..” ze stopte en slikte de brok in haar keel even weg. “Ik wilde gewoon er voor zorgen dat je niet bang hoeft te zijn voor mij of wie dan ook,” sprak ze verder, maar eigen stem trilde veel meer dan ze dacht dat hij zou doen. “Ik wilde laten zien dat er geen monsters zijn, maar het grootste monster dat er is zit nu voor je...” zei ze al sprekend over zichzelf. Hij mocht dan wel denken dat hij de monster was vanwege zijn uiterlijk waarmee hij moest leven, terwijl zij eigenlijk een monster was met een grote agressie die dankzij hem in de spiegel keek en zichzelf zag. Klein, kwetsbaar en bang.


words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Roran Carson
avatar

Aantal berichten : 157

Mutant Profile
Alias: Sandman
Mutation: Power of Sleep and Dreams
Crush: Roses are red, violets are blue, tell me your dreams and I'll make them come true

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   zo feb 07, 2016 8:59 pm


SHADOW
we spend all of our time
running away from our truths
Eerst wou hij dat ze hem liet vallen, dan zou hij er nog beter van af komen dan dat ze hem ontvoerde naar wist hij veel waar. Wat was ze zelfs van plan? Had hij haar zo op de zenuwen gewerkt dat ze hem heel hoog zou meenemen in de lucht en hem dan zou neer laten storten op het eiland? Of erger nog, in de zee.. Bijna was hij van plan om zijn geest los te koppelen van zijn lichaam, maar hij wist niet zeker of hij als geest kon vliegen of niet. Dat had hij nooit uit getest. Hij zou kunnen proberen om haar drakenlichaam over te nemen en haar zo dwingen om hem terug te brengen, maar daar was hij nooit sterk genoeg voor. Hij wou niet nog een keer vechten met iemand’s geest. Dat was even pijnlijk en traumatiserend voor hem als voor de andere persoon. Dus hij liet zich maar meenemen, hoopte dat ze hem ergens zou laten vallen en dan weg zou gaan.

Maar helaas, ze had hem neer gezet en was vervolgens getransformeerd naar haar normale zelf. Plus, ze zaten op een soort rots een eindje van de kust af. En hij kon niet zwemmen. De paniek kwam weer omhoog, hij voelde zich even erg opgesloten als in een kleine kamer. Ze kwam op hem af, hij kroop in elkaar gedoken van haar weg. De tranen liepen vrij over zijn gezicht, werden niet opgevangen door de doek die voor zijn robotkaak zat. Shadow wou hier weg, al was ze waarschijnlijk niet van plan hem terug te brengen. Misschien had hij dit wel verdiend. Misschien zou ze hem achterlaten.

Zachtjes had hij haar om een uitleg gevraagd, maar er kwam geen antwoord. In plaats daarvan ging ze zitten. “Ik weet het niet,” Zei ze even zacht, zonder enige vorm van strengheid of agressie. “Sorry..” Bracht ze met een trillende stem uit. Shadow wou opkijken, maar kreeg het niet voor elkaar. “Ik wilde gewoon er voor zorgen dat je niet bang hoeft te zijn voor mij of wie dan ook,” Legde ze uit. Wel, daar was ze dus mooi niet in geslaagd. “Ik wilde laten zien dat er geen monsters zijn, maar het grootste monster dat er is zit nu voor je...” Vervolgde ze, waarop hij uiteindelijk zichzelf toch bij elkaar raapte en opkeek. Ze zat te huilen, net als hij.

Het duurde een tijdje voor hij zo ver was om nog iets te zeggen. Langzaam had hij de kap terug op zijn hoofd gezet, al nam hij de moeite niet om zijn kaak te bedekken. Het was meer omdat het hier best koud was dan om zichzelf te verstoppen. Dat had namelijk niet echt nut meer. "Iedereen heeft een monster in zichzelf, dat heb je me zelf verteld", Begon hij voorzichtig. "Maar ik zie er uit als een monster. Dat is veel erger", Vervolgde hij. Opnieuw probeerde hij zijn tranen weg te vegen. "En ik heb lang in angst geleefd. Dat gaat niet zomaar weg, het is een reflex. Jij word kwaad, ik word bang", Zei hij schouderophalend. Het was nu ook niet dat hij hier voor gekozen had.

_________________

Guardian of Dreams

a single dream is more powerful than a thousand realities

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Octavia Skalksdóttir
avatar

Aantal berichten : 217

Mutant Profile
Alias: Thyra
Mutation: Immortality - Dragon Transformation - Chemical Smoke Creation/Manipulation
Crush: If I told you where I've been Would you still call me baby?

BerichtOnderwerp: Re: We get stuck chasing light   zo feb 07, 2016 10:19 pm

Get knocked down, get back up

Het was niet zo dat Octavia per ongeluk haar gevoelens niet uitte voor andere mensen. Gevoelens maakte mensen zwak en zij was niet zwak. Ze was een Shieldmaiden uit de Viking tijd en wist hoe ze moest overleven. Daarbij waren gevoelens dan ook onbelangrijk. Ze kon in een gevecht niet iemand beschermen die ze mocht, terwijl ze ook haar eigen leven had om te beschermen tegen diepe snijwonden en steken van messen.
Ze had dan ook voor een paar honderden jaren haar gevoelens op zij gezet, maar hoe het kwam dat de jongen het zomaar voor elkaar had gekregen om haar gevoelens, die diep verstopt zaten onder een grote steen dat haar hart was, naar boven te halen; was dan toch wel een applaus waard. Ze had zelf echter de hoop al opgegeven om weer wat gevoelens te krijgen, maar hoe dat nu eens veranderd was? Ze was er eerlijk gezegd niet bepaald blij dat het hem was gelukt, omdat ze nu als tranen in haar ogen voor hem zat.

Ze wist niet hoe het idee in haar hoofd was op gekomen om hem mee te nemen naar een rots in de zee. Het was nog allemaal even vaag en wist dat ook niet een specifieke reden achter haar actie. Toch voelde het hier voor haar een stuk fijner te huilen dan op een eiland waar haar zus er misschien ook achter zou komen.
De uitleg die ze hem met een trillende stem had gegeven was best falend. Ze had hem duidelijk willen maken dat hij voor niets en niemand bang hoefde te zijn, terwijl het daar nu allang te laat voor was. Ook had ze gezegd dat er geen monsters waren, maar guess what er zat een groot monster voor hem. In beide redenen had een kern van waarheid gezeten, toch was ze in beide redenen niet mee geslaagd. Iets waardoor zij zichzelf nu klein had gemaakt van deels ook het schuld gevoel dat op haar schouders lag. Met haar hand veegde ze haar wangen droog, terwijl er na enkele seconden weer verse tranen over rolde.

“Iedereen heeft een monster in zichzelf, dat heb je me zelf verteld,” hoorde ze hem voorzichtig zeggen. Ze keek licht verbijsterend op bij het feit dat hij haar woorden gebruikte tegen haar en dat hij ook werkelijk naar haar had geluisterd. “Maar ik zie er uit als een monster. Dat is veel erger,” vervolgde hij, terwijl ze er gelijk tegen in wilde maar voor dit ene moment aandachtig bleef luisteren. “En ik heb lang in angst geleefd. Dat gaat niet zomaar weg, het is een reflex. Jij word kwaad, ik word bang,” zei hij schouderophalend. Ze keek even weg, maar ze kon het niet laten om toch weer terug te kijken naar hem. “Ik zal waarschijnlijk een van de weinige zijn die zou zeggen dat ik je er niet uit vind zien als een monster, maar eerder als iemand die gebroken is,” zei ze eerlijk. Ze had namelijk wel zo’n gevoel dat hij goed gebroken was. Voor al om het feit dat hij een reflex heeft dat hij bang word als zij boos is, iets wat ze eigenlijk ook wel vaker hoorde.

“En ja, ik heb het je verteld dat in iedereen een monster schuilt, maar wie wil nou leven met een monster dat een vuurspuwend beest is?” reageerde ze op het feit dat hij ook was in gegaan op haar woorden die ze eerder dit gesprek had verteld. Zij had namelijk alleen bedoeld als het ging om mensen vorm. Iemand kon lief zijn en vervolgens veranderen naar psychopaat, maar het was toch niet natuurlijk als iemand veranderde in een vuurspuwend beest? Ze begreep op dit moment dan ook zeer goed dat hij zo’n reflex had dat hij bang was. Als zij geen draak was geweest, dan was ze zelf ook bang geweest en zo’n reflex had gecreërd. Toch bleef ze nog altijd proberen hem te helpen van zijn angst, maar dat het nu niet meer lukt was haar eigen schuld geweest.
“Ik zou je nog steeds willen helpen om je reflex te kunnen veranderen, dat je niet bang meer hoeft zijn...” begon ze zacht, waarbij ze paar volgende traantjes weer weg veegde van haar wang. “...Maar ik weet nu ook wel dat ik dat goed heb verpest om het monster te laten zien. Ik had het gewoon niet zo moeten aan pakken,” vervolgde ze, terwijl ze haar knieën om hoog deed en haar hoofd er op liet rusten. De schuld die ze had was te veel voor haar geworden dat ze hem gewoon niet meer aan kon kijken.


words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

We get stuck chasing light

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 4Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» You light the spark in my bonfire heart ~ V, Xam, Orac & Marlon bbys
» Chasing The Dragon
» Every light needs to shine, so do you. [Nadya]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Garden-