INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Suffering here on my own.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Faye Jones
avatar
Class 4
Aantal berichten : 346

Mutant Profile
Alias: Jupiter
Occupation:
Mutation: Powers of Jupiter
BerichtOnderwerp: Suffering here on my own.   zo jan 24, 2016 3:34 pm

Faye Jupiter Jones

Haar donkere, bijna zwarte haar ging alle kanten op terwijl ze mee danste op de muziek die via haar koptelefoon in haar oren galmde. Zo helemaal alleen, ten midden van haar kamer, in haar badjas maar goed, zo was Jupiter nu eenmaal. Ze had de kamer voor zich alleen, al wilde ze wel een kamergenoot, geen idee of ze dit nog zou kunnen doen als ze een kamergenoot had. Maar weer, ze zou zich er niet teveel van aan trekken. Ze was een vrije vogel, letterlijk figuurlijk. Het raam van haar kamer stond open, de kou drong met gemak binnen maar het deerde naar niet. Deels omdat Faye het niet uitermate kou kon hebben door haar onsterfelijke lichaam en deels omdat ze hier stond te dansen en het dus sowieso al warm kreeg. Ze draaide om haar as, gooide haar hoofd achterover en zong luidkeels mee met nummer tot ze er genoeg van kreeg en zich wat meer ging richten tot de zaak van de dag, zich kleden en in orde maken. Ze liet de koptelefoon in haar nek zakken en hoorde nog net iemand tegen de muur bonken. Ze fronste haar wenkbrauwen, mensen konden zo ongeduldig en snel geïrriteerd zijn.

Het mocht buiten nog zo hard vriezen, Jupiters kleerkast bestond haast uitsluitend uit jurkjes en rokjes, je was tenslotte een vrouw voor iets. Ze koos een bordeaux roodachtig kleedje uit en zwarte nylonkousen voor eronder. Ze stak haar haren op in een dot en bracht, in routine ook wat oogpotlood aan waardoor haar honingachtige ogen nog meer uit kwamen dan normaal. Ja, Faye was zelfzeker, ze was zelfzeker over haar lichaam en over haar karakter. Ze was gewoon zelfzeker over alles in haar leven. Aangezien ze geen lessen had de komende uren nam ze geen tas mee, ze trok haar zwart leren jasje aan, nam haar mobiel mee en verliet geheel uitzonderlijk, haar kamer eens via de deur in plaats van het raam.

Maar wat ze zou doen? Ten eerste gezelschap opzoeken want Faye kon het nooit lang uithouden zonder op zen minst iemand aan te spreken in de komende uren die eraan zaten te komen. Nog steeds met het deuntje van haar liedje op haar kamer in haar hoofd liep ze door de gangen heen, haar passen waren nauwkeurig, haast zweverig en elegant, haar hoofd was lichtjes gegeven, er lag een kleine glimlach op haar lippen. Ze was hier nu twee weken, twee weken was heel wat voor iemand die zich heel snel verveelde, voor iemand die constant aan het rondreizen was op zoek naar uitdaging. Maar dit was uitdagingen, een soort van, teveel mutanten, teveel informatie waar ze happig op in greep. Bij de deur van de woonkamer haperde haar passen voor een seconde en bleef ze in het deurgat staan, overwegend of ze hier tijd wilde door brengen. Er waren niet veel studenten, een handjevol hoogstens en ze waren allemaal met elkaar bezig. Ze was hier nog niet geweest, dat was misschien de reden dat ze binnen wandelde en haar ogen rond liet gaan, over ieder meubelstuk, of ieder stukje muur. Er stond een grote haard te branden, het gaf wel een aangename warmte vrij waardoor ze gelijk haar jasje van haar schouders liet zakken en op één van de zetels gooide. Ze wandelde naar de haard, haar vinger gleed met haar beweging mee over de bovenkant van de haard terwijl haar ogen zich op het vuur richtte. De vlammetjes dansten heen en weer, hadden haar voor even volledig van de wereld af getrokken …
Outfit

FOR LISA
robb stark

_________________

- Remind me again why I should give a damn -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wesley Nerteaux
avatar
Class 2
Aantal berichten : 118

Mutant Profile
Alias: Darwin
Occupation:
Mutation: Evolution & Unlimited Knowledge
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   zo jan 24, 2016 5:51 pm



Wesley ging zijn dagen vaak door in stilten omdat hij nooit de tijd nam om met iemand te spreken. In zijn ogen had hij betere zaken te doen dan zich bezig te houden met ieder levend wezen op het eiland. Enkel in het begin is het fijn om altijd volk rondom je te hebben, maar nergens kan je heen gaan om volledig alleen te zijn. Zelfs als je op je kamer zou zitten hoor je hoe het gebouw leeft. De mensen die in de avond nog door de gangen rond lopen of heel de tijd liggen te giechelen in de kamer naast je. Vaak bracht hij tijd door in de gym en met oortjes in zou hij geen last hebben van omstanders en hij hield zijn lichaam in conditie.
Die dag was niet anders. Voor verschillende uren had de jonge man zitten trainen aan één stuk door. Voor hem moment had hij geen les waar hij heen moest of heen wilde gaan. Maar zelfs als hij toch een les had was de kans groot dat hij vroeger op stond om nog een eind te gaan hardlopen of om naar de gym te gaan. Wesley moest daarvoor veel vroeger opstaan, maar hij had er geen last van. Hij zou enkele dagen aan een stuk wakker kunnen blijven zonder dat je het zou merken.

Na zijn dagelijkse trainen ging hij nog even in de douche ginder om zich op te frissen en zich nadien om te kleden. Wesley trok een simpel zwart T-shirt aan waarin dat zijn spieren goed te zien waren, maar zijn licht grijze jogging hield hij aan. Het zat goed en zolang dat hij nergens speciaal heen moest zag hij er het nut niet van in om wat anders aan te doen.
Zijn sporttas zetten hij even af in zijn kamer, al was het eerder in een hoekje gooien en vervolgens de deur sluiten. Veel langer bleef hij niet op zijn kamer. In plaats daarvan nam hij de trap weer naar beneden om naar de living te gaan. Zijn blik viel meteen op de enige persoon die alleen zat en haast gehypnotiseerd naar het vuur zat te kijken. Aan het vuur zelf was niks interessant te bespeuren. Met een rustige pas wandelde hij de ruimte verder in tot hij in de buurt was van het meisje en hij zwijgend in één van de eenpersoons zetels zetten die iets enkele meters van het haardvuur stonden. De enkel van zijn linker been legde hij op zijn andere been en hij liet zich naar achter hangen in de zetel. ‘Nog nooit vuur gezien?’ waren uiteindelijk de woorden die hij uitsprak.
Kalm keek hij naar het meisje zonder verder al te veel emotie die je van zijn gezicht zou kunnen aflezen. Wesley had zijn vraag dan ook serieus bedoeld en wilde dat die ook zo zou worden opgevat. Met alles wat een mutant mee kon maken zou het hem niet verbazen moest er iemand rondlopen die wel degelijk nog ooit vuur had gezien. Niet dat het hem veel interesseerde, maar het was een manier om een gesprek aan te gaan.

// you are alone

robb stark

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Faye Jones
avatar
Class 4
Aantal berichten : 346

Mutant Profile
Alias: Jupiter
Occupation:
Mutation: Powers of Jupiter
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   zo jan 24, 2016 6:18 pm

Faye Jupiter Jones

Terwijl ze naar het vuur staarde, terwijl de warmte haar omringde dacht ze terug aan de allereerste keer ze voor had gezien, of het laatst, of het eerst dat ze zelf vuur had veroorzaakt. Er was waarschijnlijk maar één moment in haar leven dat ze zichzelf nooit zou vergeven voor de mutaties die ze had. Ze was behoorlijk de brandstichter geweest terug in de Romeinse tijd, toen ze onderdruk werd door Julius Ceasar. Toen was vuur maken lang niet zo moeilijk geweest, feesten voor haar waren omringd door vuur want ze was Jupiter, haar blikseminslagen hadden vijandelijke legers Rome uitgejaagd, hadden overwinningen gebracht. Toen had ze dorpen plat gebrand met haar stormen, mensen had weggejaagd met haar kracht. Het was een wrede tijd geweest, tijden die gewelddadige tegenprestaties vergden en Faye was daar heel lang het draaiwiel van geweest. Jupiter liet het voor een moment toe om al die herinneringen naar binnen te laten terwijl ze in het vuur staarde, ze haast de verschillende doden die ze op haar geweten had in het vuur kon zien dansen, huilend om hun huizen, hun bezittingen. Haar vingers gleden op haar ketting, ze bracht het naar haar lippen, drukte het ertegen alvorens ze het weer op zijn plaats liet zakken.

Ze zag iets in haar ooghoeken bewegen, ze had geen idee hoelang ze had zitten staren in het vuur. Maar net toen ze haar blik wilde af wenden van de vlammen hoorde ze iemand een vraag stellen. Haar wenkbrauwen kwamen ongeïnteresseerd omhoog terwijl ze haar blik afwendde en naar de jongeman keek die comfortabel in de zetel zat naast die waar haar jasje op lag. Ze gaf geen antwoord, haar ogen gleden enkel over zijn welgevormde lichaam alvorens ze zich afwendde van de haard waar ze voor stond en hem recht aan keek. Geen emoties bij hem waren ook geen emoties bij haar, niet dat ze gaf om emoties. Emoties was voor de zwakken, een deel althans. Faye had het opgegeven zwak te zijn van het moment dat ze het Romeinse tijdperk levend en wel was uit gewandeld. ‘Nog nooit iemand naar vuur zien kijken?’ Kaatste ze de vraag terug. Er was één mondhoek die kort omhoog kroop, voor een seconde ofzo alvorens ze haar lichaam naar de zetel naast hem bracht en ging zitten. Ze leunde voorover, zijn kant op en liet haar hand onder haar hoofd rusten terwijl haar ogen hem geïnteresseerd opnamen. ‘En om toch een antwoord te geven op je vraag, vuur genoeg in mijn leven, letterlijk en figuurlijk.’ Glimlachte ze kort traag. Ze kon vuur maken en ze was wel het vurige type, dus … vuur zat als je het haar vroeg. ‘En wie ben jij om daar naar te vragen?’ Vroeg ze hem nieuwsgierig. Nu wilde ze ook alles weten over hem, zo was Faye nu eenmaal. Je sprak tegen haar en je was haar alles uit je leven verschuldigd. ‘Niet dat ik klaag.’ Er kwam een trage glimlach op haar lippen. Nee, hij was niet om over te klagen, in tegendeel …
Outfit
robb stark

_________________

- Remind me again why I should give a damn -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wesley Nerteaux
avatar
Class 2
Aantal berichten : 118

Mutant Profile
Alias: Darwin
Occupation:
Mutation: Evolution & Unlimited Knowledge
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   zo jan 24, 2016 7:07 pm



Voor een lange tijd had Wesley niet de kans gehad om voor een lange tijd op dezelfde plek te blijven. Zo had hij ook geen mensen waarop hij kon terug vallen omdat hij niemand kenden. De mensen die hem kenden zoals hij was waren dan weer de mensen die hij zelf niet wilde tegen komen. Andere kenden hem dan weer niet zoals hij echt was. Dat handje vol mensen kenden enkel een goede versie van hem zodat hij toch een dekmantel had. Verder had Wesley geen nood aan mensen om hem heen. In zijn ogen waren ze niet nodig en veroorzaakten ze enkel problemen. Niet dat ze er zelf aan konden doen, maar Welsey had besloten om geen enkele speciale band te creëren met mensen. Maar toch had hij het meisje aangesproken om tijd te doden.

Wat dat Wesley zei was niet zijn beste openingszin aller tijden geweest, maar goed genoeg om een reactie te krijgen. In stilten had ze hem eerst aangekeken voor dat ze zich naar hem omdraaide. Heel de tijd bleef Wesley ook zwijgend zitten en zo gaf hij de andere de tijd om te kunnen reageren. Uiteraard kreeg hij een vraag terug gesteld, maar niet meteen een antwoord. ‘Jawel, zo’n dertig seconden geleden,’ zei Wesley. Natuurlijk had hij eerder ook al wel mensen naar vuur zien kijken, maar haar vraag nam hij simpel weg niet serieus. Geen serieuze vraag wilde zeggen ook geen serieus antwoord. Ieder handeling die ze vervolgens uitvoerde hield hij in het oog tot dat ze plaats nam in de andere zetel. Wesley was niet uit op enige vriendschap dus had hij bewust plaats genomen op de één zit. Als iemand erbij wilde komen zitten moest die al op de rugleuning of armleuning gaan zitten. Of als ze echt wilde moest ze zich naast hem proppen. In elk geval was zijn keuzen om daar te zitten bewust en hielp het. Het meisje had plaatsgenomen in de andere zetel.
Een beetje geïnteresseerd trok hij zijn wenkbrauwen op terwijl hij haar aankeek. Wat ze zei kwam overeen met hoe dat hij zichzelf zou kunnen beschrijven. ‘Heeft het te maken met de reden dat je hier zit?’ vroeg Wesley aan haar. Om niet ronduit te vragen of het haar mutatie was vroeg hij het maar zo.
Ze vroeg hem wie hij was om het te vragen, vast om meer over hem te weten te komen. Jammer voor haar legde hij zijn hele leven niet open en bloot op de tafel neer. Haar andere woorden deden voor even zijn beide mondhoeken wel optrekken. Verder reageerde Wesley er niet op. De meeste mensen die hij tegen kwam waren achteraf niet blij met zijn aanwezigheid. ‘Gewoon iemand die een gesprek wilde starten,’ reageerde hij met een kleine glimlach op haar gestelde vraag. Nu wist ze nog steeds niet meer. Zijn blik had Wesley ondertussen ook al van haar afgehaald en hij keek nu naar het vuur in de haard. Hij kon wel begrijpen waarom je ernaar keek, het had iets rustgevend, maar in zijn geval bracht het ook de niet leuke herinneringen terug.

// you are alone

robb stark

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Faye Jones
avatar
Class 4
Aantal berichten : 346

Mutant Profile
Alias: Jupiter
Occupation:
Mutation: Powers of Jupiter
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   zo jan 24, 2016 7:36 pm

Faye Jupiter Jones

Haar mensenkennis kwam een beetje boven water drijven. Als je al zo lang op de aardbol rond liep dan kon je ook alle soorten mensen kennen. Feit, ze waren nooit twee dezelfde maar Faye had het hokjessysteem al lang geleden toegepast, enkel om het overzichtelijk te houden voor zichzelf. Want evolutie, er kwamen ieder jaar hokjes bij. Je had de mensen die in de sociale hokjes pasten, in lelijke hokjes, arrogante hokjes, hokjes genoeg. Degene die haar had aangesproken hmmm … hij paste sowieso al in het knappe hokje maar hij leek haar ook gereserveerd, in zichzelf gekeerd. In ieder geval was dat de eerste indruk die ze van hem had, maar achter die spieren moest ook een verhaal zitten en wie was Faye om daar niet achter te zitten peuteren. Hoe meer kennis ze had, hoe meer ze er gebruik zou van kunnen maken. Maar ze zou ook weerspiegelen, ze was zelf heel open over haar mutaties, haar leven, maar als iemand dat niet was dan zou ze dat ook niet zijn. En deze voor haar, ze had een indruk dat het moeilijker zou worden dan gelijk wie ze hier al op het eiland had ontmoet. Maar dat was net het leuke eraan, een uitdaging die Faye nooit of ten nimmer achter zich zou laten, daarvoor had ze teveel … vuur.

Zijn antwoord op haar vraag deed haar luidop grinniken, nice. Ze kon haar niet inbeelden dat iemand nog nooit geen vuur had gezien, of een vlammetje maar dan weer, ze had nooit gedacht zoveel mutanten op een kluitje te zien zitten en zie waar ze nu terecht was gekomen. Zijn antwoord was heel normaal naar buiten gekomen, bijna droogjes dus ze kon niet anders dan erom lachen. ‘Dat was de perfecte illustratie van naar vuur staren, nu weet je het.’ Ze knipoogde op een meer humoristische manier. Ze zouden hier niet de hele dag lekker droog en neutraal tegen haar doen, daarvoor was Faye te spontaan.

Ze zag zijn wenkbrauwen een beetje geïnteresseerd naar omhoog komen. Ah, hij kon dus toch nieuwsgierig zijn achter al dat “harde” van zijn neutrale gezicht. Bij zijn vraag kwam er een geamuseerde glimlach op haar lippen. Achzo, hij kon haar alles vragen maar ze was er vrij zeker van dat ze hem niets zou kunnen vragen. ‘Geen idee, misschien.’ Antwoordde ze zijn vraag met een samenzwerig schouderophaal. Ze kon geen vuur manipuleren, ze kon het enkel maken en dan nog was het te zien onder welke omstandigheden, wat ze kreeg als voedingsstoffen. Maar het lukte meestal, je zou verbaast zijn van hoe snel je iets in brand kreeg met elektrische stroom uit stormen. Maar zoals ze had verwacht beantwoordde hij haar vraag om de manier dat ze zijn vraag net had beantwoord, mysterieus en oppervlakkig. ‘Wel, dat is je gelukt.’ Knikte ze instemmend met zijn woorden, ze waren ten slotte aan het praten, niet? ‘Wil de onbekende zich voorstellen of moet ik daarvoor eerst een vraag beantwoorden?’ Vroeg ze geïntrigeerd. Ze haalde haar wenkbrauwen tweemaal op. ‘Of moet ik beginnen met me voor te stellen. Geen idee hoelang je dit kan volhouden.’ Ze cirkelde haar vinger door de lucht, ter hoogte van zijn hoofd om hem en zijn “facade” van koele oppervlakkige kikker aan te tonen. En ze kon hem zoveel plezier bezorgen, als hij he nou alleen maar een keer toe liet …
Outfit
robb stark

_________________

- Remind me again why I should give a damn -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wesley Nerteaux
avatar
Class 2
Aantal berichten : 118

Mutant Profile
Alias: Darwin
Occupation:
Mutation: Evolution & Unlimited Knowledge
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   zo jan 24, 2016 8:12 pm



Zijn domme vraag had gezorgd dat er toch een gesprek aan de gang kwam, ook al begon het zo droog als het mogelijk was. Wat moest je anders zeggen tegen iemand die naar vuur aan het staren was? Een simpele ‘hej’ was nogal basic en dat was wat je zou verwachten als een vreemde je aansprak. Gelukkig zag de andere de humor er wel van in. ‘Bedankt, ik voel me ineens al een heel stuk wijzer,’ zei hij met een knikje om de humor er nog even in de houden. Wesley bleef er dan ook nog eens heel serieus bij. Als het over een minder belachelijk onderwerp ging zou je nog gaan denken dat hij het echt meende.

Met een glimlach keek hij even hoofdschuddend de andere kant op. Ze deed precies wat hij ook deed en ergens was dat best grappig. ‘Met andere woorden dus ja,’ besloot hij en hij keek haar weer aan. Als het antwoord ‘nee’ was zeiden mensen amper ‘misschien. Tenzij het antwoord dat de andere wilde hebben ‘nee’ was, maar dat was niet de bedoeling op dat moment. Natuurlijk kon Wesley er ook naast zitten, maar daar ging hij niet van uit. Zelfs als ze gewoon het vurige type was en dat haar mutatie beïnvloede was dat deels een reden om op het eiland te zitten.
Ze had door dat hij niet de makkelijkste persoon was om borden vol informatie van te krijgen. Als het haar om de details ging dan moest ze echt al heel veel moeiten doen om die te krijgen. Bijna niemand kreeg van hem de details omdat niemand ze moest weten. Zelfs zijn lichaam zou hem niet verraden omdat hij geen enkel litteken op zijn lichaam had staan. Littekens vertelden namelijk zoveel verhalen. Wat nadenkend keek hij naar het plafond voor zijn ogen de hare weer vonden. ‘Dat van die vragen is geen slecht idee,’ besloot uit glimlachend.
Wesley wist precies waar dat ze het over had, maar dat deed hem niet veranderen. In plaats van het toe te geven kwam er een kleine vragende frons op zijn gezicht waarmee hij haar aankeek. ‘Geen idee waar je het over hebt,’ sprak hij even kort. ‘Maar ik ben er zeker van dat ik dit,’ en hij maakten met zijn hand dezelfde beweging als het meisje enkel naar zichzelf toe, om zijn handen dan weer te laten zakken. ’- langer kan volhouden dan dat de gemiddelde mens oud word,’ vervolgde hij waarbij een kleine glimlach zijn lippen sierde. Hij had al veel ergere dingen moeten volhouden dan een simpele facade en daarbij bestond zijn leven haast uit één grote facade. Met voorbedachte raden had hij het gehad over mensen en niet over mutanten. Er waren namelijk genoeg mutanten die veel ouder werden dan dat normaal was. Zelf hoorde hij bij die mutanten. ‘But go ahead,’ zei Wesley waarbij hij een kleine handbeweging maakten om duidelijk te maken dat ze zichzelf mocht voorstellen. Achteraf zou hij wel zien of hij iets van zich prijs ging geven. Sowieso deed hij met een naam niks mis, die zou ze zeker al krijgen.

// you are alone

robb stark

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Faye Jones
avatar
Class 4
Aantal berichten : 346

Mutant Profile
Alias: Jupiter
Occupation:
Mutation: Powers of Jupiter
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   zo jan 24, 2016 9:09 pm

Faye Jupiter Jones

Kijk daar, ze had hem wat leerstof kunnen bij brengen, het was vast iets dat hij nog niet geleerd had sinds hij hier was, voor hoe lang dat mocht zijn. Hoe staar je naar een vuur … Faye had dat perfect geïllustreerd, precies alsof ze was een bezetenen die met stemmetje in haar hoofd zat te praten terwijl ze staarde. Terwijl ze eigenlijk gewoon hopen herinneringen ophaalde van vroeger, iets wat ze zelden tot nooit deed. Primeur misschien, net als deze humoristische manier van een gesprek te starten. Maar hey, punten voor hem, het was hem gelukt, ze waren tenslotte aan het praten. Over vuur, maar goed, dat was iets waar Faye wel heel snel verandering in zou brengen, om niet te zeggen nu meteen.

Er kwam een glimlach op zijn lippen, wat zijn neutrale gezicht wat deed opklaren. Het stond hem zeker niet mis die glimlach, net als de strakke T-shirt, de spieren en zo verder. “Met andere woorden dus, ja.” Besloot hij. ‘Misschien.’ Antwoordde ze gelijk weer schouderophalend. Misschien was geen ja en geen nee, al bedoelde ze meer een ja de helft van de tijd, dat wist hij precies ook al. ‘Zelfkennis die je af staat aan mij? Of is misschien jouw ja?’ Faye kon dit ook en ze zou dit lang volhouden. Ze had voor alles een antwoord klaar en ze was niet bang om woorden te gebruiken in de eerste instantie. Het feit dat hij wist dat “misschien” vaak als “ja” werd bedoeld gaf ook alweer iets vrij over hem, hij had sociale skills achter al dat afstotelijk harde. Wat niet echt afstotelijk werkte bij Faye, nee, ze was er als een magneetje naar toegezogen en ze zat goed vast nu om zomaar weg te gaan. Hij was iemand waar je moeilijk indruk op kon maken, goed, want ze was zelf ook niet gemakkelijk onder de indruk te krijgen. Maar zat ze hier vanwege vuur? Nee, ze zat hier voor andere, misschien wel ergere dingen.

Alles wat ze deed, alles wat ze zei nam hij in overweging alvorens hij er zeer gecalculeerd op reageerde. Precies zoals ze zelf behoorlijk de observant was, al was hij waarschijnlijk niet zo vrijuit als haar. Toch zag ze dingen waarin ze zichzelf kon weerspiegelen. Haar tijd van hard en meedogenloos was al jaren gepasseerd. Haar glimlach verbreedde toen hij glimlachend instemde met haar het hele voorstellen. ‘Voor we daarmee door gaan,’ ze zweeg en hield haar vinger kort op. ‘Weet dat ik al je vragen beantwoord voor zolang ik daar iets voor terug krijg. Een naam, een leeftijd, een mutatie, iets,’ ze glimlachte een tikkeltje verleidelijk, in de hoop dat ze hem zover kon krijgen om iets over zichzelf vrij te krijgen. Dit was leuk, voor haar in ieder geval. Hij deed haar gebaar na en omcirkelde zijn eigen gezicht gevolgd door zijn woorden. Ze hield haar hoofd schuin en keek hem geamuseerd aan. ‘Goed, dan zijn we aan elkaar gewaagd want, dit,’ ze omcirkelde haar eigen gezicht alvorens ze verder ging. ‘kan ik ook langer volhouden dan de gemiddelde mens oud word. Ik hoop dat je er klaar voor bent.’ Knipoogde ze opnieuw. De bal lag in haar kamp, ze knikte bij zijn go ahead. ‘Faye Jupiter Jones.’ Zei ze haar volle naam. Ze had lange tijd niet meer onder de naam Jupiter geleefd dus had ze Faye gekozen, nu deed het er echt niet meer toe hoe ze genoemd werd. ‘Kies zelf maar wat mooier klinkt.’ Vervolgde ze glimlachend. Ze vouwde haar handen samen en keek hem strak aan. ‘Jouw beurt.’ Daagde ze hem uit. Als hij zijn naam al niet wou zeggen dan was er misschien iets goed mis, niet dat het bij hem het geval zou zijn, hoopte ze …
Outfit
robb stark

_________________

- Remind me again why I should give a damn -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wesley Nerteaux
avatar
Class 2
Aantal berichten : 118

Mutant Profile
Alias: Darwin
Occupation:
Mutation: Evolution & Unlimited Knowledge
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   zo jan 24, 2016 10:35 pm



Wesley was er haast zeker van dat ze ja bedoelde, maar uiteraard ging ze niet meteen hem zijn gelijk geven. Dat verwachten hij niet dus bleef hij bij wat hij dacht. Zat hij juist was het goed voor hem, anders was het ook zo. Ze gaf zelf ook niet op. ‘Vurig is niet hoe ik mezelf zou beschrijven,’ reageerde hij waarbij dat hij iets van zich weg gaf, maar eigenlijk ook niks. Ze wist nu enkel dat hij zei dat hij niet vurig was. Of dat hij de waarheid sprak kon ze echter ook niet eens weten. Hoe vaak dat hij wel niet had gelogen en die leugen had volgehouden. Het ging bij hem vanzelf en zonder moeiten. Zijn wilskracht was groot genoeg om de leugen zelfs in de meest lastige momenten vast te houden. Als Wesley de waarheid niet wilde vertellen ging hij dat niet doen.

Het idee om vragen te stellen en inruil zelf iets vrij te moeten geven over zichzelf stond hem aan. Wesley stemde er zelfs mee in om dat te doen en dat was een wonder omdat hij eerder eigenlijks niks van zich wilde vrijgeven. Bij het horen van haar voorwaarden knikte hij enkele keren. ‘Deal,’ zei hij waarmee hij haar meteen zijn woord gaf. Wesley zou precies doen wat hij had afgesproken. ‘En we zeggen de waarheid en enkel de waarheid,’ vulde hij nog aan. Zijn gezicht stond geamuseerd, maar hij vond het een belangrijke regel. Als je daar niet mee akkoord ging dan kon je elkaar wijsmaken wat je zelf wilde. Wesley was wel een man van zijn woord dus hij zou zich er zeker aan houden. Wat jammer dat je niet zeker kon zijn dat de andere hetzelfde zou doen.
Ze waren aan elkaar gewaagd en daar kon hij alleen maar mee instemmen. Dat was tevens ook wat het allemaal zo interessant maakten. ‘Dit kan dan nog leuk gaan worden,’ zei Wesley haast uitdagend. Hij zag het ook als één grote uitdaging en hij zou zich aan zijn woord houden. Zo nu een dan een uitdaging was ook niet slecht. Het maakten het leven spannend en zorgde ervoor dat het niet saai werd. Niet dat zijn leven ooit al echt saai was geweest, enkel zijn jeugd, maar die was saai omdat die normaal was. Verder kwam het eiland het dichtste in de buurt. Veel mutanten ja en dat kon het leuk maken, maar dat wilde niet meteen zeggen dat het ook absoluut zo was.
Wanneer dat ze echt begonnen met hun kleine spelletje zoals je het zou kunnen noemen ging Wesley rechter zitten, plaatsten benen naast elkaar en zijn onderarmen legde hij erop zodat hij wat naar voor kon buigen. Faye Jupiter Jones. Dat was hoe dat ze zichzelf voorstelden en ze gaf hem de keus over de naam. Toch zei hij er verder niks over. ‘Wesley Nerteaux,’ stelde hij zich op zijn beurt voor. Ze had hem ook enkel een naam gegeven dus meer ging ze nog niet krijgen. ‘Heeft je naam een speciale betekenis?’ vroeg Wesley. Eerder hadden ze het gehad over het stellen van vragen en dat was ook precies wat hij deed. Hij begon ook niet met de grote vragen die voor de hand liggend waren. Kleine vragen om te beginnen voor simpele details, nadien wanneer de andere er echt vertrouwd mee raakten kon je overgaan op de grotere vragen waar je juist goede antwoorden op wilde. Ondertussen zou ze ook meer over hem te weten kunnen komen dus dat schepte meteen ook wat meer vertrouwen.

// you are alone

robb stark

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Faye Jones
avatar
Class 4
Aantal berichten : 346

Mutant Profile
Alias: Jupiter
Occupation:
Mutation: Powers of Jupiter
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   ma jan 25, 2016 9:17 pm

Faye Jupiter Jones

Vurig is niet hoe hij zichzelf zou beschrijven. Hmm, hoe zou hij zichzelf dan wel beschrijven? ‘Harde knap overheersende uitstraling maar misschien wel een heel klein teer hartje vanbinnen?’ Vroeg ze hem met een lief geknipper van haar ogen. Die harde knap overheersende uitstraling had hij in ieder geval wel, dus daar kon hij niet tegenop gaan. Dat klein teer hartje vanbinnen … wel dat is iets dat hij weet en zij nog moest ondervinden. Al hield ze meer van de stoere zielen dan van de tere zwakke maar dat was ook enkel omdat ze het door tijd geleerd had om niet zwak te zijn. Maar ze wist wel iets, hij was niet vurig, wat niet wilde zeggen dat hij geen pit of doorzetting had en zo kon ze nog wel een paar karaktertrekken opsommen die niet bij de categorie vurig pasten maar wel extravert waren in uitstraling, wat hij wel een klein beetje wat. Weinig woorden, veel gebaren … dat was hoe ze hem momenteel zag. En ze was benieuwd of hij het tegendeel kon bewijzen of misschien haar gelijk kon krijgen.

Hij ging akkoord met hun deal, waar ze wel een beetje verrast door was. Ze drukte haar lippen tegen haar vingers en deed het ereteken van de scouts na. ‘Enkel de waarheid.’ Knikte ze instemmend, haast plechtig. Want daar was ze nu wel goed in, in de waarheid. Ze had nooit echt genoten van het liegen, sure, ze had het geprobeerd maar het stond haar niet. Net als het haar niet stond om slecht te zijn of gelijk wat. Ze moest op zen minst alles eens geprobeerd hebben in haar leven. De waarheid spreken, hoe vreselijke hard die ook mocht zijn, dat stond haar wel om er dan nonchalant van weg te wandelen. Dat was Faye en dat was gelijk ook de reden waarom niet iedereen meteen haar waarheid geloofde, ze ging er veel te licht mee om, hoe zwaar het onderwerp misschien ook mocht zijn. Maar voor dit, de zware onderwerpen zaten er zeker nog niet aan te komen. Zijn geamuseerde blik bracht er ook eentje bij haar op haar gezicht. ‘Ik hou wel van de waarheid dus van mijn kant moet je geen schrik hebben.’ Knipoogde ze.

Toen hij instemmende dat dit wel nog leuk kon gaan worden bracht Faye haar vingertoppen samenzwerig tegen elkaar samen. ‘Dit word enkel maar leuk.’ Verbeterde ze hem meteen. Ze nam geen genoegen met het idee dat het leuk kon worden, ze wilde dat het leuk zou worden. Van haar kant zou het zeker komen, hem zou ze waarschijnlijk eerst nog wat losser moeten zien te krijgen. Ze stond op uit haar zetel en duwde die over de vloer helemaal tot de zijne, het kraakte verschrikkelijk en de anderen keken kort op naar haar. Ze schopte haar schoenen uit en vouwde één voet onder haar lichaam, zette haar ellebogen weer op de zetelrand en liet haar hoofd op haar hand rusten. ‘Nu ben ik er klaar voor.’ Wiebelde ze met haar wenkbrauwen. Als ze dit dan toch gingen gaan doen kon ze het maar beter doen op haar gemakje en dat was ze nu helemaal, zeker met de warmte van de haard die tegen hen op stak. Toen ze zich had voorgesteld met haar volledige naam kwam er bijna gelijk een tegenprestatie terug, zijn naam. ‘Wesley Nerteaux.’ Herhaalde ze zijn naam, iets wat ze bijna altijd deed. ‘Amerikaans neem ik aan?’ Vroeg ze gelijk een vraag terug. Ze was wel redelijk goed in het achterhalen van nationaliteiten, gewoon omdat ze al zoveel van de wereld had gezien. Bij zijn vraag glimlachte ze kort. ‘Faye niet, Jupiter,’ ze zweeg en wiegde haar hoofd twijfelend heen en weer. Had het betekenis? ‘Niet echt een betekenis, meer een representatie van wat ik ben.’ Zei ze dan na eventjes denken. Ja, dat klopte zo ongeveer, Jupiter was de romeinse oppergod, ze had alle mutaties van die oppergod, het was enkel een kwestie van tijd voor hij daar zou achter komen …
Outfit
robb stark

_________________

- Remind me again why I should give a damn -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wesley Nerteaux
avatar
Class 2
Aantal berichten : 118

Mutant Profile
Alias: Darwin
Occupation:
Mutation: Evolution & Unlimited Knowledge
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   ma jan 25, 2016 10:05 pm



Wesley zou zich echt niet beschrijven als vurig. Hij kon met momenten een heethoofd zijn en dat gaf hij toe, maar niet op die manier. Hij had ook een bepaalde energie in zich en heel veel doorzettingsvermogen, meer dan meeste mensen. Zijn breekpunt lag daarbij ook heel hoog en tot op die dag was hij daar nog niet gekomen. Niemand had hem zo ver weten te drijven ondanks wat hij al had meegemaakt. Maar nee, hij was niet vurig. Als Wesley wel een woord moest nemen om zichzelf mee te omschrijven? Exploderend kwam het dichts in de buurt. Letterlijk en figuurlijk.
Wanneer ze een gedachtegang vertelde over hoe hij in elkaar kon zitten hield hij zijn hoofd wat schuin. ‘Misschien,’ zei hij waarna even een glimlach verscheen. Niet omdat wat ze zei waar was, maar omdat hij haar woord tegen haar gebruikten. Wesley deed precies wat ze deed. De vraag niet beantwoorden. ‘Denk je echt dat ik vanbinnen een wandelde teddybeer zou kunnen zijn?’ reageerde hij verder wel. In feite had hij een hekel aan knuffelen of alles van geruststellend lichaamscontact. Wesley hoefde geen arm over zijn schouder, armen om zijn lichaam heengeslagen of een schouderklopje. Lichaamscontact kon hij verdragen, maar te veel was te veel. Er was een tijd geweest dat het anders was, maar die is al lang geleden.

Plechtig had ze haar vingers tegen haar lippen gedrukt en bij het gebaar moest Wesley even grinniken. Ze kon zoveel zweren als ze wilde, zoveel zeggen als ze wou, toch kon hij haar enkel op haar woord geloven ondanks hij goed was in het lezen van mensen hun gezichten en lichaamshoudingen. Dat hield echter niet weg dat ook hij fouten maakten en niet alles zag. Voor zover dat Wesley wist was hij nog altijd geen wandelde leugendetector.
Ze bevestigde het nogmaals door te zeggen dat ze hield van de waarheid. Dat was toch nog extra zekerheid. ‘Goed,’ zei hij met een knikgebaar. ‘Je weet namelijk maar nooit, misschien kan ik leugenaars wel achterhalen,’ vervolgde hij serieus en tegelijk ook mysterieus. Alles op het eiland was mogelijk, waarom dan niet iemand die het voelde wanneer dat iemand een leugen vertelde?
Zijn gesprekspartner was in ieder geval opgewekt over wat ging gebeuren. Ook leek ze blijken dat het zeker leuk ging worden en voor hij het wist stond ze recht om de zetel te verplaatsen. In plaats van recht te staan en het meisje te helpen wanneer dat ze de zetel wilde verschuiven bleef hij zitten. Het zag ernaar uit dat ze zichzelf wel wist te redden en inderdaad, lang duurde het niet voor ze dichter bij hem zat. Mensen hadden wel hun weg opgekeken door het plotse geluid, maar verder hielden ze geen rekening met de twee en gingen ze verder met wat ze bezig waren. Wesley verzetten zich ook maar weer nu dat ze dichterbij zat en zwaaide zijn benen over één van de armleuningen en zijn rug leunde tegen de anderen. Als ze er dan toch nog een hele tijd zouden zitten kon hij er net zo goed voor zorgen dat hij comfortabel zat. ‘Laten we dan maar beginnen,’ zei hij met één mondhoek opgetrokken nadat ze liet weten dat ze er klaar voor was. Wesley moest toegeven, hij was benieuwd wat voor vragen hij zou krijgen.

Zoals het hoorden begon het normaal en vertelde ze elkaar hoe ze noemde. ‘Half, mijn vader was Frans,’ beantwoorde hij haar vraag meteen weer terug. Zijn vader was al lang niet meer in leven, of hij vermoedde dat toch niet. De man was niks speciaal geweest net zoals zijn moeder en ze zouden gewoon oud worden en sterven zoals mensen deden. Het enige wat Wesley kon hopen was dat ze een vredige dood zijn gestorven zonder al te veel miserie. De laatste keer dat hij hem gezien had kon hij zich nog goed herinneren, het was juist voordat hij vertrok naar de oorlog. Vrijwillig in zijn geval.
Op zijn beurt had Wesley ook een kleine vraag gesteld waarop hij een duidelijk antwoord kreeg. Niet veel details, maar daar had hij ook niets over gevraagd. ‘En wat representeert het dan precies van je?’ vroeg hij. Wesley rekende het meteen als een nieuwe vraag wat sommige niet zouden doen, een vraag bleef echter een vraag. Ondanks dat hij ook veel wist en je hem zeker niet dom kon noemen wist hij niet alles. Zo had hij geen idee waar de naam Jupiter vandaan kon komen. Het enige waar hij aan dacht was de planeet, maar hij had het vermoede dat het daar niks mee te maken had.

// you are alone

robb stark

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Faye Jones
avatar
Class 4
Aantal berichten : 346

Mutant Profile
Alias: Jupiter
Occupation:
Mutation: Powers of Jupiter
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   di jan 26, 2016 8:53 pm

Faye Jupiter Jones

Misschien … daarmee gaf hij antwoord op haar vraag, een misschien. En als ze zijn redenering van eerder daarbij moest volgen dan was een misschien, een ja? Maar de glimlach die hij erbij voegde deed haar ogen bedenkelijk tot spleetjes samen kijken. Geen idee, hij was niet zo doorzichtig als de meeste jongens hier op de school. En dat was een goed ding, dat betekende dat ze minder snel verveeld zou geraken en dat was goed voor hem. Bij zijn woorden, eerder een vraag, tokkelde ze haar vinger bedenkelijk tegen haar kin. ‘Een teddybeer?’ Herhaalde ze vaagjes terwijl haar blik langzaam langs zijn gezicht en lichaam gleed. Kon hij daar vanbinnen een teddybeer zijn, hij zag er staalhard uit, zijn ogen hadden iets … zelfzeker en bewust. ‘Misschien,’ ze zweeg en schudde bedenkelijk haar hoofd. ‘Geen teddybeer denk ik.’ Besloot ze uiteindelijk. Nee, hij leek haar niet zo’n softie te zijn. ‘Nee.’ Zei ze uiteindelijk zelfzekerder. ‘Je ziet me er niet het type uit om met iedereen te lopen knuffelen.’ Besloot ze met een kleine glimlach. Nu wilde ze natuurlijk wel weten of dat waar is dus ze hield haar hoofd wat schuiner en keek hem afwachtend aan. ‘Heb ik gelijk?’ Vroeg ze lief, alsof ze daarmee nog wat kracht achter haar vraag wilde steken. Misschien was hij wel een teddybeer vanbinnen, maar zo zag het er niet naar uit en anders wist hij dat verdomd goed te verbergen.

Dat ze de waarheid zouden spreken en niets anders de waarheid was voor Faye geen probleem. Maar was het voor hem geen probleem? Als de vragen misschien wel zwaar zouden worden, hij zag haar er oppervlakkig uit, iemand die zijn privé behoorlijk gescheiden wilde houden. Ze kon redelijk goed gezichten lezen, dus een leugenaar wist ze gemakkelijk terug te vinden. Bij zijn woorden kwam gelijk een spontane glimlach op haar lippen. ‘Ik zat net hetzelfde te denken.’ Glimlachte ze goedkeurend. Niet dat ze hem echt geloofde en als het zo was dan had hij pech want Faye was geen leugenaar in tachtig procent van de gevallen. Dus hij zou er niet veel aan hebben om eerlijk te zijn. Maar aangezien hij het zei bevestigde dat voor een deeltje dat hij net als Faye misschien wel goed was in het lezen van anderen. Ze zou het snel genoeg merken.

De zetel was niet te zwaar om te duwen dus het ging gemakkelijk. Het maakte enkel een hoop kabaal waar iedereen van op keek. En Faye kon niet meer dan hen een korte blik toe te werpen, eentje die zei dat ze maar weer gezellig moesten verder praten, of whatever ze aan het doen waren. Hij had de hele tijd toegekeken, was haar niet komen helpen en daar was ze blij om. Ze had een hekel aan personen die haar afschilderden alsof ze een teer kleinzerig meisje was terwijl ze alles behalve dat was. Ook hij maakte het zich gemakkelijk en gaf aan dat ze konden beginnen. Toen hij aangaf dat hij half frans was knikte ze langzaam, hij had geen accent ofzo dus was ze ervan uitgegaan dat hij Amerikaans was, omdat hij zo sprak. ‘Verklaard Nerteaux.’ Ze sprak zijn achternaam extra frans uit want ja, Faye kende meer dan enkel Italiaans en Engels. ‘Geboren in Frankrijk?’ Vroeg ze nieuwsgierig, ze was wel fan van Frankrijk. Ze was altijd al fan geweest van alle warme landen met iets wat haar een soort thuisgevoel gaf, Frankrijk was daar één van, net als Spanje en natuurlijk Griekenland en Italië. Dichter bij huis kon het allemaal niet liggen.

Toen hij haar vroeg wat haar naam dan precies representeerde trok ze verbaast haar wenkbrauwen op. Oké, niet iedereen kende de Romeinse mythologie, Zeus was een beter gekende versie van haar in de Griekse mythologie, Jupiter was niet al te bekend, al was ze wel de “eerste” geweest met een godennaam. ‘Nooit opgelet in de geschiedenis les?’ Vroeg ze hem met een glimlach, niets verwijtend bedoeld. Het was eerder een soort van hint. ‘Romeinse mythologie, Jupiter is één van de oppergoden daar,’ ze zweeg en haalde haar schouders op, misschien kon hij de rest nu wel zelf uitvogelen …
Outfit
robb stark

_________________

- Remind me again why I should give a damn -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Suffering here on my own.   

Terug naar boven Go down
 
Suffering here on my own.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Suffering here on my own.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Ground :: Living Room-
Ga naar: