FRUITMAND
CBOX
Be my snowman for today. [Kim]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Be my snowman for today. [Kim]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Faye Jones..
avatar

Aantal berichten : 343

Mutant Profile
Alias: Jupiter
Mutation: Powers of Jupiter
Crush: Owh Dear ... please do try.

BerichtOnderwerp: Be my snowman for today. [Kim]   wo jan 20, 2016 4:50 pm

Faye Jupiter Jones
I'm not listening to you, I am wandering right through existance. With no purpose and no drive, 'Cause in the end we're all alive, Two thousand years I've been awake waiting for the day to shake. Blow the smoke right off the tube, Kiss my gentle burning bruise. I'm lost in time. And to all the people left behind you are walking dumb and blind …
De sneeuw kwam letterlijk met pakken uit de lucht, dikke vlokken die een onaangetast wit tapijt achter lieten op de grond. Zeker twintig centimeter dik moest het geweest zijn onder de grijze hemel, terwijl ieder vlokje zich gestaag naar beneden bewoog en zich bij de rest voegde. Het was mooi, echt, moeder natuur kon je enkele mooie dingen laten zien. Winter was niet haar meest favoriete seizoen maar net als ieder seizoen had het zijn charmes. Charmes waar ze wel een zwak voor had, niet voor de gezelligheid maar meer voor het beeld van het winterwonderland. Misschien was het omdat ze zelf nauwer verbonden lang met de natuur, of misschien omdat ze al zoveel had gezien dat ze wist wat je kon appreciëren. Maar het zou mooier zijn met een staalblauwe hemel en een zonnetje, hoe kou het dan misschien ook mocht zijn. Jupiter trok haar raam open en staarde naar de sneeuw die uit de hemel kwam gevallen. Het koste haar niet veel, een seconde van haar concentratie of je zag het al veranderen. Het stopte met sneeuwen en tegen de tijd dat ze haar rug naar het raam had gekeerd begonnen de wolken al weg te trekken en plaats te maken voor die staalblauwe hemel en de zon.

Jupiter vond dat ze al te lang binnen had gezeten, dus ze stak haar gsm in haar achterzak, trok haar leren jasje en wandelde terug naar het raam. Op de dakgoot zat de zwarte raaf, de enigste vogel die nog niet wat zijn plaats was geweken in de afgelopen paar uur. Er kwam een kleine glimlach op haar lippen toen de vogel kraste, reageerde op haar aanwezigheid. Ze begreep compleet wat hij zei en knikte met een zelfgenoegzame glimlach alvorens ze uit het raam sprong en transformeerde naar een gigantische grote zeearend. Ze spreidde haar vleugels, de raaf vloog onder haar door, voor haar uit. De kou schoot tussen haar veren in maar het deerde haar niet want er was iets nog mooier dan moeder natuur en het was vliegen.

En vanuit dit point of vieuw had ze meer voordelen dan de meeste anderen, ze zag dingen beter van bovenaf dan vanop de grond. Helaas had de sneeuwval niet al te veel mensen naar buiten gelokt, al begon daar nu, door het zonnetje wel wat verandering in te komen. Jupiter veranderde haar koers, zweefde op de restje wind naar beneden en transformeerde net boven de grond terug naar haar mensengedaante zodat ze soepel in de pak sneeuw landde. Ze draaide om haar as en staarde in het rond, naar de kale planten, de weinige wintervaste bloemen. De raaf landde op haar schouder terwijl Jupiter langzaam de frisse winterlucht in ademde. Haar lichtte honingkleurige ogen gleden naar de sneeuw, haar blik ging weer op, op zoek naar een potentieel slachtoffer. Zeg nou zelf, sneeuwballen gooien was toch geweldig. Maar er was geen slachtoffer buiten de raaf op haar schouder. Dus ze bracht haar handen op haar rug en wandelde elegant door de bloementuin, haast op zoek naar gezelschap want zo was Jupiter nu eenmaal, een groepspersoon…

outfit
♥ ♥

_________________

OR DIE TRYING
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kim Bannel
avatar

Aantal berichten : 164

Mutant Profile
Alias: Gio
Mutation: Power augmentation, healing factor, invulnerability
Crush: Move your body baby, show me you're mine

BerichtOnderwerp: Re: Be my snowman for today. [Kim]   do jan 21, 2016 1:29 pm

Kim Kiano Bannel
Stoom kwam er van de jongen zijn lichaam af zodra hij onder de warme douche vandaan stapte. Kim douchte eigenlijk altijd te warm, waardoor zijn lichaam warmer was dan de badkamer. De spiegel besloeg vrijwel meteen en Kim probeerde het met een handdoek droog te maken. Tervergeefs, de spiegel besloeg meteen opnieuw. Met een zachte zucht begon hij dan zichzelf maar af te drogen, de spiegel kwam later wel. Het was koud buiten, waardoor Kim had besloten wat meerdere lagen aan te trekken. Ofcourse eerst zijn onderbroek, waar een bruine spijkerbroek overheen werd getrokken. Vervolgens volgde een al wat ouder t-shirt met een spijkerbloesje. Over het spijkerbloesje ging een groen gekleurd zomerjasje. Zodra hij zichzelf kon zien in de spiegel, probeerde hij zijn nog vochtige haren in model te brengen. Het lukte niet helemaal, waardoor hij een zwarte hoodie pakte en over zijn bruine lokken trok. Een hoodie stond hem goed en verborg zijn warrige haren er onder, al kwam zijn haar er wel een stuk ondervandaan. Tevens was het warmer, aangezien Kim besloten had om vandaag een wandeling te maken. De jongen was graag in de buitenlucht en had nog niet echt veel van de sneeuw meegekregen. Erg zonde, natuurlijk. Misschien onstond er wel ergens een sneeuwballen gevecht waar hij zich 'perongeluk' in kon mengen. De bruinharige jongen verliet de badkamer en gritste zijn armbanden van zijn nachtkastje af. Kim droeg deze armbanden al vanaf kleins af aan en had nooit iets anders gedragen. Ook de ringen die hij had, vielen onder zijn kostbare bezitten. Om zijn look af te maken vond hij nog ergens een van hout gemaakte ketting, die over zijn t-shirt gedragen werd. Kim was niet erg ijdel, maar droeg zijn siraden gewoon graag. Allemaal hadden ze een stukje met zijn jeugd te maken, herinneren ze hem aan de man die hij vandaag de dag geworden was.

Een stoffen, grijze jas was het eindstukje van zijn outfit. Deze was echter puur voor de warmte, maar stond Kim goed. Kims kledingstijl was misschien wat anders dan die van anderen, maar het sierde de jongen perfect. Het liet zijn karakter zien en dat was iets wat hij belangrijk vond aan kleren. Kleren gaven toch meteen een eerste indruk mee. Met een glimlachje rond zijn lippen stapte hij de school uit, de sneeuw in. Het gekraak onder zijn voeten vertelde hem dat het echt winter geworden was. Binnen mun van tijd zat de jongen onder de zachte, witte vlokjes. Het bleef als ijs in zijn nog ietwat vochtige haren hangen, maar de jongen stoorde zich er niet aan. Hij hield van de sneeuw, van de prachtheid die de natuur kon regelen. Maar zo snel als dat de sneeuw gekomen was, leek deze ook weer weg te trekken. Wat verbaasd keek Kim omhoog, om bijna een hemelblauwe lucht aan te treffen. Kort fronsde hij zijn wenkbrauwen, voordat hij verderliep richting de tuin.
De winter had de bloemen duidelijk geen goed gedaan. Niks wilde groeien, wat natuurlijk logisch was. Mocht er een bloem zo gek zijn om te willen groeien werd het meteen de mond gesnoerd door de koude vorst. Maar het met sneeuw bedekte landschap was even mooi als in de zomer, wanneer de bloemen vol in bloei stonden. Al mistte Kim wel het geluid van de zingende vogels. Het was stil in de tuin, op het geluid van de krakende sneeuw onder zijn voeten na. De bruine kijkers van de jongen gleden rustig over zijn uitzicht, tot er opeens een meisje op zijn netvlies verscheen. En hoe.
Het leek echt alsof ze uit de lucht kwam vallen, want van het één op het andere moment stond ze er. Een raaf bracht haar gezeldschap, wat de jongen ook al apart vond. Maar wat was de term 'apart', als je op een school met allemaal mutanten leefde? Kim was gestopt met lopen om de meid te kunnen bekijken, waarbij een klein grijsje rond zijn lippen verscheen. Zo zachtjes mogelijk bukte hij op zijn hurken, waarbij hij wat sneeuw bij elkaar verzamelde. Zijn blik bleef strak op het meisje gericht terwijl zijn handen een bal van de sneeuw maakte. Zo stil als hij naar beneden was gegaan, kwam hij ook weer omhoog. Het grijnsje rond zijn lippen was iets groter geworden en Kim maakte zijn lichaam startklaar om de bal te gooien. Zijn doelwit: de raaf. Krachtig werd de sneeuwbal hun kant op gegooid, maar Kim mistte. Met een wat doffe plof kwam de bal naast het meisje op de grond terecht en meteen dook de jongen terug naar de grond, om zijn volgende bal klaar te maken. Jongens en hun vechtspelletjes..

Outfit

robb stark

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale

Kim:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Faye Jones..
avatar

Aantal berichten : 343

Mutant Profile
Alias: Jupiter
Mutation: Powers of Jupiter
Crush: Owh Dear ... please do try.

BerichtOnderwerp: Re: Be my snowman for today. [Kim]   do jan 21, 2016 2:38 pm

Faye Jupiter Jones

Koud … ze had het niet koud met enkel het leren jasje, ze had het eigenlijk nog nooit echt koud gehad. Daar had ze haar onsterfelijkheid waarschijnlijk wel voor te bedanken dus het was een plus punt, hier door de sneeuw wandelen zonder het echt koud te hebben. Om de wind door haar veren te voelen glijden zonder eronder te moeten huiveren terwijl de grond razendsnel dichter kwam en ze transformeerde met en elegantie waar enkel Faye het kon. Ze was niet bang om haar mutaties te gebruiken en ze was behoorlijk de show off ook dus hey, win win voor haar. Haar veterbotjes zakten weg in de sneeuw, de dikke pak rondom haar was onaangeroerd. Geen voetstappen, geen spoortje, een mooi vlak onaangeroerd wit tapijt. De raaf zakte neer op haar schouder, hij was haar ogen voor wat ze niet kon zien.

Ze wandelde door de bloementuin, er waren nog enkele wintervaste planten die groen waren in plaats van kaal. Ze sprong op een bankje, hield gemakkelijke haar evenwicht ondanks dat het glad was en wandelde met haar armen zijwaarts gestrekt over het bankje naar de andere kant voor ze zich afzette en er luchtig af sprong. De sneeuw knerpte onder haar voeten door toen ze landde en dat bracht een glimlach op haar lippen. Zelf het kleinste detail kon haar aan het lachen krijgen, er was eigenlijk echt weinig wat haar niet zou doen lachen. Dat kwam deels onrespectvol over maar het was gewoon Jupiter. Ze was iemand met lef en als dat wederzijds was dan kon je het uitstekend met haar vinden. Ze kon je hopen lol bezorgen. De raaf op haar schouder kraste kort en Faye stopte met wandelen toen hij nog eens kraste. Haar glimlach werd breder, haar wenkbrauwen kwamen geamuseerd naar omhoog terwijl ze luisterde naar wat de kraai zei. Ze kantelde haar hoofd een beetje, spitse haar ietwat scherpere gehoor en luisterde naar alles achter zich. Naar wat zij niet kon zien maar de kraai wel. Ze hoorde het gepers van sneeuw tegen elkaar, van iemand die een sneeuwbal maakte. En toen was het geluid weg maar hoorde ze een sneeuwbal door de lucht vliegen, ze deed één keurige stap opzij terwijl ze zich draaide, de sneeuwbal landde precies op de plek waar ze eerder had gestaan. ‘Ga.’ Prevelde ze, de raaf vloog meteen weg.

De jongen dook meteen weer naar de grond op een nieuwe sneeuwbal te maken. Jupiter transformeerde naar een kleine raaf en vloog razendsnel naar de jongen toe, ongezien. Ze transformeerde terug achter en nam een handvol sneeuw in haar handen. Ze gooide een arm over zijn schouder in een nekgreep en bracht haar hoofd langs het zijne. ‘Dat was niet beleefd weet je.’ Glimlachte ze in zijn oor waarna ze de sneeuw in zijn gezicht duwde en hem los liet. Ze wandelde geamuseerd om hem heen, nam hem van boven naar onder eens op. Ah, ze hadden hier dus meer dan één knap gezicht, wel wel, haar dag was gemaakt. ‘Helemaal niet beleefd, maar ik vergeef het je.’ Haar ogen vonden de zijne en ze haalde tweemaal haar wenkbrauwen op. ‘Ik hoop wel voor jou dat je me op zen minst één keer kunt raken.’ Ze hield haar handen uit elkaar, in een uitnodigend gebaar. ‘Ik zal niet meer vals spelen.’ Beloofde ze plechtig. Zonder haar blik van hem los te maken greep ze naar een handje sneeuw en kneedde er een goede sneeuwbal van. Ze gooide hem een keer in de lucht en ving hem soepel weer op, haar ogen uitdagend op de jongen gericht. ‘Je weet toch was ze zeggen over meisjes plagen?’ Vroeg ze terwijl ze haar hoofd geamuseerd schuin hield terwijl ze hem nogmaals helemaal in haar op nam, niet dat ze het erg vond …
robb stark

_________________

OR DIE TRYING
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kim Bannel
avatar

Aantal berichten : 164

Mutant Profile
Alias: Gio
Mutation: Power augmentation, healing factor, invulnerability
Crush: Move your body baby, show me you're mine

BerichtOnderwerp: Re: Be my snowman for today. [Kim]   za jan 23, 2016 8:54 pm

Kim Kiano Bannel
De licht getinte jongen trok de muts (zag dat ik in mn vorige post er 'hoodie' had staan, shame on me) iets verder over zijn donkere haren heen. Kim was dan wel niet heel ijdel, maar wist wel welke soort kleding hem goed stonden. De winter stond hem dan wat minder, maar in de zomer kon hij zijn lichaam perfect showen met de goeie kleding. Want wees eerlijk, elke jongen showde zijn spieren toch graag? Kim was niet onwijs breed, maar wist wel zijn lichaam goed te onderhouden om de vetjes tegen te gaan. De sneeuw kraakte licht onder zijn gewicht terwijl hij zijn voeten neerzette. Zijn donkere ogen gleden over de prachtige, witte natuur heen. De sneeuw had de bloemen vlink te pakken gekregen, maar in de zomer zouden deze hun comeback maken. Het eiland was prachtig in de zomer, de tijd dat Kim hier aangekomen was. Het was hier toen onwijs warm geweest, al leek dat met deze kou erg lang geleden. Voor een moment vroeg de jongen zich af in wat voor een tempratuur zijn moeder en broertje nu zouden zitten. Hij had, nadat zijn moeder weggegaan was, niks meer van de twee gehoord. Zijn vader had hier ook zijn aandeel in gemaakt, kwam hij later achter. Waar zijn vader zich op dit moment bevond wist Kim eigenlijk ook niet. Maar daar maakte hij geen gedachtens aan vuil, de natuur nam alsnel zijn gedachten weer over.
In de tuin was het rustig, de meeste mutanten waren momenteel binnen. Best begrijpelijk, voordat de zon had doorgebroken viel er een heuze sneeuwbui over het eiland heen. Hoe de zon opeens was verschenen was ook nog maar de vraag, al vermoedde Kim dat één van de mutanten met weerkrachten genoeg had van de bevroren regen. En was het geen meid die opeens op de boekenkast verscheen, dan was het er wel eentje die opeens uit de lucht kwam vallen. De mutanten bleven Kim per dag elke keer weer verrassen. Vooral de meiden, tho. Een klein grijnsje sierde rond de jongen zijn lippen terwijl hij zich langzaam en zachtjes naar de grond bracht. Diep van binnen bleef Kim gewoon een klein jongentje die van flauwe sneeuwballen gevechten hield. Maar eerlijk, wie niet? Zo stil mogelijk vormde hij een bal van de sneeuw, die hij op de raaf wilde mikken. Wist hij veel dat de meid met het beest kon communiceren. Net op het moment dat hij de bal gooide, stapte ze opzij om om te draaien. Kim dook meteen terug naar de grond om een volgende bal klaar te maken, de grijns nog altijd rond zijn lippen spelend. Kort keek hij op om te zien hoe de meid reageerde, maar ze was verdwenen. Hij stopte met zijn bal en kwam overreind, waarbij hij zijn blik door de tuin liet glijden. Net op het moment dat hij dacht gek te worden, werd een arm om zijn nek gegooid en bracht de meid haar hoofd naar het zijne. ‘Dat was niet beleefd weet je.’ Kim grijnsde, maar kreeg niet de tijd te antwoorden. Een hand vol sneeuw werd vol in zijn gezicht geduwd en hij kon net optijd zijn ogen sluiten voordat de kou zou toeslaan. Met een open lach veegde hij de sneeuw van zij gezicht, al bleven enkele vlokjes in zijn snorretje en sikje plakken. "Dát, was niet beleefd. Ik mikte tevens op de vogel, niet op jou." Knikte hij, de grijns nog altijd zichtbaar. Eigenlijk was die nooit van zijn gezicht te krijgen, tenzij je hem echt goed kwaad zou maken. ‘Helemaal niet beleefd, maar ik vergeef het je.’ Ze haalde tweemaal haar wenkbrauwen op en langzaam liet Kim zijn tong over zijn lip glijden om de laatste restjes sneeuw weg te halen. "Maar wie zegt dat ik het jou vergeef?" Vroeg hij en kort fronsde hij zijn voorhoofd. ‘Ik hoop wel voor jou dat je me op zen minst één keer kunt raken.’ Uitnodigend hield ze haar armen uit elkaar en Kim liet een luide lach horen. ‘Ik zal niet meer vals spelen.’ Wat verbaasd keek de jongen haar aan. "Wil je echt dat gevecht aan gaan?" Vroeg hij, alsof hij de meester van de sneeuwballen was. Kim zakte opnieuw naar de grond, om alvast wat minutie klaar te maken. De uitdagende blik die ze droeg liet Kim kort zijn hoofd schudden, maar in zijn ogen was zeker dezelfde blik te vinden. ‘Je weet toch was ze zeggen over meisjes plagen?’ Rustig kwam de jongen overreind, een hoopje sneeuwballen naast hem klaar om af te vuren. "Oorlog vragen was het, toch?" Knipoogde hij, waarna hij in de start houding ging staan. De sneeuwbal in zijn handen begon licht te smelten en zijn handen waren ondertussen wat rood gevormd door de kou. Kim beet op de achterkant van zijn onderlip, terwijl hij de bal wat kneedde. "Ready?" Vroeg hij haar, waarna hij een sprongentje maakte en de bal richting haar hoofd gooide. Het sprongentje, tja. Puur voor de afleiding.


robb stark

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale

Kim:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Faye Jones..
avatar

Aantal berichten : 343

Mutant Profile
Alias: Jupiter
Mutation: Powers of Jupiter
Crush: Owh Dear ... please do try.

BerichtOnderwerp: Re: Be my snowman for today. [Kim]   zo jan 24, 2016 12:23 pm

Faye Jupiter Jones

Het was haar gelukt om ongezien langs hem heen te vliegen, wat natuurlijk voor het hilarische feit zorgde dat hij opkeek naar de plaats waar ze eerder had gestaan en nu niet langer meer stond. Faye hield van haar geruisloosheid, ze hield van de manier hoe ze razendsnel kon transformeren en zich uit de voeten kon maken. Maar bovenal, het was een geweldig om een spelletje te spelen waar extreem graag op werd terug gespeeld. De jongen was naar de grond gedoken voor een nieuwe sneeuwbal dus hij was van plan haar nog eens te willen raken. Maar daarvoor zou hij haar eerst moeten vinden, daarin was ze sneller. Ze had geen bovennatuurlijke snelheid en zintuigen maar ze was wel net dat beetje sneller en scherper … gewoon omdat ze al zo lang leefde. Ze kende haar lichaam als geen anders, ze kende anderen, geluiden, bewegingen als geen ander dus er was eigenlijk niets dat haar nog kon verrassen. Toch, hier komen, het was iets anders geweest. Ze had nog nooit in haar onsterfelijke leven tussen mutanten gezeten zoals nu, het was een ... hoe zeg je dat, opheldering? Een opfrissing voor haar bestaan. In de twee weken dat ze hier al zat had ze veel meer kunnen absorberen aan energie dan toen ze vrij leefde. Mutanten, het was een ras apart, eentje dat ze duidelijk nog moest leren kennen.

Ze transformeerde van de vogel terug naar zichzelf achter hem, haar schoenen maakten een licht krakerig geluid in de sneeuw, wat hij kon horen maar ze was sneller. En aan de grijns op zijn gezicht te zien toen ze haar arm om hem sloeg en haar hoofd naast het zijne bracht vond hij dat helemaal niet erg. Zoveel was duidelijk. Ze duwde de sneeuw met een glimlach in zijn gezicht en keek toe naar zijn open lach, naar zijn reactie op de kou. Het moest wel koud, een hoop sneeuw in je gezicht. Terwijl hij de sneeuw van zijn gezicht veegde liep ze om hem heen zodat ze op een metertje van hem stond terwijl ze met een gefronste blik zijn excuus aanhoorde. ‘En als je op de vogel mikt dan mik je ook op mij dus,’ ze snoerde hem de mond, niet letterlijk, maar het was gewoon een tegenstelling op zijn woorden. Er was iets dat Faye even graag had dan een goed onweer en het waren vogels, hoe klein of groot ze ook mochten zijn.

Ze bracht haar handen zorgvuldig samen op haar rug, wiegde op haar voeten van voor naar achter, haast onschuldig. “Maar wie zegt dat ik jou vergeef?” Vroeg hij haar. Faye gaf niet om vergiffenis of emoties, die had ze jaren geleden al achter zich gelaten dus het kon haar eigenlijk weinig schelen of ze voor iets vergeven zou worden of niet. Toch opende ze haar mond. ‘Je hoeft me niet te vergeven.’ Ze haalde haar schouders op en draaide kort traag om haar as. ‘Maar het zou zonde zijn dat ik hier nu moet weg wandelen omdat je misschien wel,’ ze zweeg en nam hem kort in haar op. ‘Boos bent.’ Glimlachte ze traagjes. Dus haar aanbod was een mooie tegenprestatie voor zijn vergiffenis, hij mocht haar een sneeuwbal toewerpen op de hoop dat hij zou raken. Fun voor haar, fun voor hem, win win dus. Er kwam een verbaasde blik in zijn ogen bij haar aanbod, gevolgd door een vraag waar haar mondhoeken nog meer van omhoog trokken. ‘Ik heb meer gevechten gevochten dan enkel dit. Dus,’ ze haalde haar schouders op, ze kon het wel aan. Ze was niet dat fragiele type meisje waar je mee moest opletten. Hij zakte door zijn knieën en begon sneeuwballen te maken van de losse sneeuw. Faye haar blik gleed kort naar de hemel, het zou zonde zijn het weer te veranderen … en ze had gezegd niet vals te spelen, al was Faye heel moeilijk in het houden van beloftes. Toen hij recht kwam en haar “vraag” beantwoorde grinnikte ze zachtjes. ‘Wat je wil.’ Knikte ze plechtig. Als hij oorlog wilde dan kon hij het ook krijgen. Hij nam een sneeuwbal en keek haar uitdagend aan, die blik beantwoordde ze met dezelfde blik. “Ready?” Ze had ondertussen was afstand genomen naar achter zodat het niet te gemakkelijk zou worden. Haar blik gleed kort naar de hemel, dan naar de boom waarin de kraai zat. Niet valsspelen, hield ze zichzelf voor. Hij maakte een soort afleidend sprongetje alvorens hij gooide. Ze ontweek de sneeuwbal door zich te bukken. ‘Weet je,’ ze zweeg en streek haar hand kort over haar haren. ‘Je moet beter doen dan dat.’ Glimlachte ze uitdagend. Ze maakte geen aanstalling om terug te vuren, ze stond daar enkel maar heel onschuldig op haar hakken heen en weer te wiegen. Ze was net wat sneller, maar dat wilde niet zeggen dat ze alles kon ontwijken, de volgde sneeuwbal volgde veel sneller en raakte haar op haar schouder. Ze keek naar de sneeuw op haar schouder en veegde het met haar handen weg. ‘Ben ik nu vergeven?’ Vroeg ze haast lief …
robb stark

_________________

OR DIE TRYING
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Be my snowman for today. [Kim]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Garden-