INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 The mysteries of the deep blue...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Claire C. Danes
avatar
Class 3

Aantal berichten : 40

Mutant Profile
Alias: Flame
Mutation: Heat & Fire Manipulation
Crush: In your arms, in your arms I'll stay
BerichtOnderwerp: The mysteries of the deep blue...   do jan 02, 2014 1:28 am

Buiten klonk het na gedrup van de regen. Een heerlijk rustgevend geluid naar Claire’s mening. De lucht was flink leeg gelopen en als het nog zo had geregend had ze haar plan echt niet door gezet. Gelukkig hadden de weergoden besloten om het weer op te laten klaren. Het waaide nog wel maar daar zat Claire niet zo mee. Ze hoopte dat Zoey er ook niet mee zat, en anders zou ze daar snel genoeg achter komen. Met een regenjas, die alleen voor alle zekerheid meeging, verliet ze haar kamer. Ze had al wat gegeten dus ze was klaar om naar het strand te gaan. Haar wit met roodgestipte kaplaarzen, die ze aan had getrokken, vloekte alleen wel vreselijk. Niet dat het haar iets uitmaakte. Andere mensen blijkbaar wel, die haar vragende en soms zelfs een afkeurende blikken toewierpen. Die negeerde ze ook. Er waren nog steeds maar weinig mensen die het een goed plan vonden om nu naar buiten te gaan. More fun for me! Bedacht ze schouder ophalend. Op de trap naar beneden was het gelukkig rustig. Of toch niet, want halverwege kwam er iemand naar boven lopen. Ze herkende hem meteen. Het was de jongen uit de bibliotheek. Dat was toevallig? Ze had vanmorgen nog aan hem gedacht. Hij keek haar vlug aan, waarna ze vriendelijk naar hem glimlachte. Ze verwachte dat hij weer weg zou kijken, net als in de bieb. Tot haar verrassing glimlachte de jongen terug. Hij was haar allang weer voorbij, maar het was als een klap aangekomen. Ze had het opeens heel warm, nog warmer dan ze al was, en haar hart sloeg harder en krachtiger. Alsof hij aanklopte tegen haar borst om naar buiten te mogen. En die glimlach? Die stond gegraveerd op haar netvlies. Beneden aan de trap bleef ze even staan, waar ze met grote ogen naar de grond staarde. Dit had ze nog nooit meer gemaakt. Ze kende hem niet eens. Hoe was het mogelijk. Met een simpele glimlach.. Ze schudde even verward haar hoofd, om weer tot zichzelf te komen, en vervolgde haar weg naar buiten.

Met haar regenjas en kaplaarzen liep ze, stiekem stampend in de plassen, over het school terrein heen. Toen ze bij het strand aan kwam hoorde ze de meeuwen al in de lucht krijsen. Er liep niemand anders over het strand, voor zover ze kon zien. Zoey was er ook nog niet dus bleef ze geduldig staan wachten. Ze schopte wat zand heen en weer en stak een aardbeien lolly in haar mond. Haar aandacht werd getrokken toen ze iemand aan zag komen lopen.

[& Zoey]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zoey Williams
avatar
Class 2

Aantal berichten : 151

Mutant Profile
Alias: Plot Twist
Mutation: Mind Control
Crush: Sometimes the person you fall for isn't ready to catch you
BerichtOnderwerp: Re: The mysteries of the deep blue...   do jan 02, 2014 11:53 pm


Zoey was niet bepaald een fan van het strand. Nou ja, dat was eigenlijk een leugen. Ze ging graag naar het strand, alleen niet in het najaar. Ze had niet echt een excuus om zand in haar schoenen te krijgen. Het enige wat ze zou doen, was waarschijnlijk een beetje rondlopen. In het voorjaar – met name in de zomer – zou ze niet eens schoenen aan hebben. Het gevoel dat zand tussen je tenen gaf, was niet bepaald haar favoriet. Zonder schoenen zou ze de zee in kunnen rennen om het weg te spoelen, maar met schoenen aan zou het voor altijd gevangen blijven zitten. Of in ieder geval tot ze weer thuis was en het dan weg kon spoelen. Desondanks had ze toch ingestemd met Claire’s idee om op het strand te ontmoeten. Zo verschrikkelijk erg vond ze het nou ook weer niet. Misschien dat het juist goed voelde om even een wandelingetje over het strand te maken – zodat ze haar hoofd tenminste wat leeg kon maken. Voor zover die vol zat dan. Met langzame passen liep ze de richting van het strand op, inmiddels alweer gekleed in droge kleding. Ze had geluk dat Melody op dat moment niet aanwezig was in hun kamer, anders had ze waarschijnlijk het gelach en de slechte grappen van de jongste aan moeten horen. Melissa was er wel, maar een kans om een preek te geven gaf Zoey haar niet. Ze was naar binnen gegaan en liep niet veel later weer terug naar buiten, omgekleed en al.

Regenen deed het al een tijd niet meer. Toch hoorde ze hier en daar nog wat regendruppels naar beneden vallen. Het na effect van het weer. Zoey grijnsde licht, haar blik op het pad voor haar gericht. Daarstraks had ze nog in de regen staan dansen, proberend alle zorgen te vergeten – alles aan de kant te schuiven. Nu kon ze zelfs zeggen dat het haar een nieuwe vriendin had opgeleverd. Of was het nog te vroeg om zoiets toe te geven? Daar had ze eigenlijk nooit op gelet. Met Sam was het voorheen vanzelf gegaan en van haar nichtjes kon ze ook meteen op aan dat ze vriendinnen waren. De jongens waar ze naderhand mee omging, hadden haar meteen in de groep opgenomen. Dat was meer dan logisch; gezien jongens nooit echt een drama van iets maakten. Je hoefde alleen maar hoi tegen ze te zeggen en je was meteen met ze bevriend. Nou ja, bij de meesten dan. Bij meiden was dat echter een ander verhaal. Ach, daar zou ze straks wel achter komen. Voor nu moest ze zich focussen op één ding en één ding alleen; het strand bereiken zonder af te dwalen.

Het duurde niet lang of ze had haar bestemming bereikt. Na het horen van het zachte geruis van het golvend water was het niet moeilijk geweest om het strand te vinden. Het geluid herkende ze uit duizenden en het enige wat ze hoefde te doen was het te volgen. Claire vinden bleek ook geen enkel probleem te zijn, want de blondine was de enige persoon aanwezig. Gepaard met een stuk of tien meeuwen. Zoey negeerde de vogels en liep regelrecht op het overige levend wezen af. Ergens had ze misschien gedacht om Claire te laten schrikken, maar haar plan was al gedoemd te mislukken voor ze het goed en wel had bedacht. Het meisje merkte haar namelijk al op voor ze ook maar in de buurt was. “Hey,” begroette Zoey haar met een glimlach, waarna haar bruine ogen naar het stokje dat uit Claire’s mond stak gleden. Ze gokte erop dat de blondine op een lolly sabbelde. “Net gegeten en nu alweer honger?” grapte ze. “Of is dat je toetje?”

_________________

Keep quiet, nothing comes as easy as you
Can I lay in your bed all day?
I'll be your best kept secret
And your biggest mistake
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Claire C. Danes
avatar
Class 3

Aantal berichten : 40

Mutant Profile
Alias: Flame
Mutation: Heat & Fire Manipulation
Crush: In your arms, in your arms I'll stay
BerichtOnderwerp: Re: The mysteries of the deep blue...   di jan 07, 2014 4:50 pm

Het strand was iets wat iedereen bijna wel leuk vond. In de zomer. Nu met die wind en regen en kou, was het voor de meeste mensen toch wat minder. Claire was het daar helemaal niet mee eens. Zij vond het juist lekker op het strand met het koude weer. Dat had waarschijnlijk ook te maken met haar mutatie. Ze was altijd warm, ze had het nooit koud. Zoiets heeft ze ook nog nooit gevoeld. Kou, wat is dat? Geen koude tenen of vingers, geen loop neus of verkoudheid. Je zou kunnen zeggen dat ze altijd koorts had, wat ook niet het geval was. Claire had gewoon een veel hogere lichaamstemperatuur. Soms zelfs tot 50°c. Heerlijk warm. Dan had je niet zo’n last van de wind en regen. Het zou gauw genoeg van haar lichaam af verdampen. Ze was eigenlijk gewoon een lopend kacheltje. En net zoals elk kacheltje moest deze wel gevoed blijven worden. In Claire’s geval was dat voedsel, geen kooltjes. Daarom at ze ook zoveel. En geen enkele gram kwam ze aan! Soms was ze zelfs wat aan de dunne kant, omdat ze helemaal niet zo van eten hield. Snoepen daar in tegen vond ze heerlijk en dan vooral lolly’s. Van die zure roze lolly’s waar je een rode tong van kreeg. Jammie!

“Hoi!” begroete Claire terug met een glimlach. Ze zag Zoey even naar haar lolly kijken en bracht haar hand al naar haar zakken. “Net gegeten en nu alweer honger?” grapte ze. “Of is dat je toetje?”.
Claire grinnikte en streek een pluk haar achter haar oor. “Ik denk toch eerder verslaving,” sprak ze quasi serieus. “maar toetje? Dat is ook een goeie.” Zei ze lachend. “Wil je er ook eentje?” en ze haalde haar hand uit haar zak, waar net zo’n lolly op lag. Ze slenterde het strand op waar de wind meteen een stuk harder waaide. Net stonden ze nog een beetje beschut, tussen de duinen, op het strand had de wind vrijspel. Claire sloot haar ogen en liet de wind langs haar heen stromen en wild met haar korte haar spelen. “Heerlijk..”mompelde Claire gelukzalig. Ze opende haar ogen en keek even naar Zoey “Vind je ook niet?” Er lag van alles op het strand. Wrakhout, door meeuwen kapot geslagen schelpen, een kwal, hier en daar een dooie vis en een hoop flarden zeewier. Allemaal mee gespoeld door de stroming om vervolgens op het strand gekwakt te worden door de golven. Met een vies gezicht keek ze grinnikend naar Zoey terwijl ze met het puntje van haar laars, in een dooie kwal porde. Een bijdehante meeuw gaf boven hen een paar krijsen, voor hij weer weg vloog. De golven spetterde met een hoop tumult op het strand. Witte schuimkappen sloegen tegen de klippen van een stenenpier. De witgrijze wolken schoven langzaam over hen heen. Al met al een echt najaarsstrand.

De leegheid en geluiden van het strand kalmeerde Claire weer een beetje. Hier kon ze haar gedachten altijd op een rijtje zetten. Ze kon haar heimwee naar huis een plekje geven. Ze kon haar schuldgevoelens voor haar ouders een plekje geven. Ze begon in te zien dat dit toch wel de juiste plek voor haar was geweest. De juiste keuze. Niet zoals ze in het begin gedacht had. Ze was alleen meegegaan, zodat haar oma normaal oud kon worden. Granny was oud en kon niet langer meer voor haar zorgen. Nu zag ze ook in dat dit ook goed voor haar zelf was. Dit waren mensen zoals zij. Misschien nog wel erger, krachtiger of getraumatiseerder dan zij. Haar gedachte bracht haar terug naar de jongen. De jongen van de bieb, van de trap… Ze wist niet eens zijn naam. Ze kende hem totaal niet. Ze had hem nog nooit gesprokken. Hoe kon ze dan zulke gevoelens krijgen. Zomaar ineens? Ze had het gelezen in boeken of gezien op de tv. Zoiets zou nooit met haar gebeuren. Daar was ze te nuchter voor, had ze altijd gezegd. Blijkbaar toch niet. Ze moest haar gedachte ergens ander op zette. Ze was hier met Zoey, dan ga je niet de hele tijd een beetje zitten denken over een jongen die je niet eens kent. Ze stak haar handen wat dieper in haar zakken. “Wat voor mutatie heb jij eigenlijk?” vroeg ze nieuwsgierig en een beetje onverwachts. Dat was toch de reden waarom ze hier allemaal op school zaten. En Claire had nog niet kunnen raden wat Zoey’s mutatie kon zijn.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zoey Williams
avatar
Class 2

Aantal berichten : 151

Mutant Profile
Alias: Plot Twist
Mutation: Mind Control
Crush: Sometimes the person you fall for isn't ready to catch you
BerichtOnderwerp: Re: The mysteries of the deep blue...   vr jan 10, 2014 11:57 pm


Claire leek haar opmerking niet erg te vinden. Niet dat het haar echt veel zou uitmaken, maar het was altijd beter om iemand ergens mee te vermaken dan er de grond mee in te boren. Het was namelijk niet de bedoeling dat ze de blondine zou kwetsen met haar woorden. Gelukkig grinnikte ze; wat een goed teken was in haar ogen. Vervolgens vertelde ze dat het meer een verslaving was, maar dat Zoey’s toetjesopmerking ook een goede was. Haar grijns werd ietsje breder voor haar gevoel, hoewel dat waarschijnlijk niet echt zichtbaar was voor de buitenwereld. “Wil je er ook eentje?” Claire hield haar hand op, waar een andere lolly op te vinden was, die nog mooi in de verpakking zat. In eerste instantie wilde ze een grap maken over dat ze niet zo van een lolly hield, maar ze kon zich nog net inhouden. De blondine zou het vast niet begrijpen, of wel? Nou ja, dat deed er niet toe. Zoey wachtte wel tot het juiste moment. Ofzo. Ze liet haar hand naar die van Claire glijden en pakte toen de lolly daarvan af, waarna ze met het papiertje om het snoepgoed begon te vechten. “Dank je,” mompelde ze nog voordat de worsteling begon. Het duurde even, maar uiteindelijk hield ze triomfantelijk het papiertje in haar ene hand en de lolly in haar andere. De eerstgenoemde hand verdween in haar jaszak, terwijl de ander het zoetigheid naar haar mond begeleidde.

In de tussentijd genoot haar metgezel van de windvlagen en mompelde iets dat sterk op ‘heerlijk’ leek. Zoey verstond het wel, maar was te druk met haar eigen dingen bezig om het echt in zich op te nemen. Pas toen ze de lolly in haar mond had gestopt en haar bruine ogen weer op Claire fixeerde, kreeg ze mee dat die een vraag aan haar stelde. Knikkend duwde ze het lekkers naar een hoek van haar mond met haar tong, waarna ze daadwerkelijk een antwoord gaf. “Ik hou er niet altijd van, maar af en toe heeft het een bepaalde werking… Dunno hoe ik dat uit moet leggen,” vertelde ze. “Alsof de wind je een bepaald gevoel van vrijheid geeft.” Ze viel even stil, liet haar blik over het gebied glijden en fixeerde het toen op de inmiddels grinnikende blondine. Deze porde met haar laars in een dooie kwal die aangespoeld was op het strand. Ah, de genadeloze natuurwetten. Ooit moesten zij en Claire datzelfde lot onder ogen komen. Okay, ze leefden niet in de zee en spoelden dan niet aan op het strand, mocht ze hopen, maar ze zouden toch een keer moeten gaan. Tenzij Claire ook nog eens onsterfelijk bleek te zijn, maar dat betwijfelde de zwartharige sterk.

Over mutaties gesproken, daar vroeg haar metgezel nu naar. Wat haar mutatie was, huh? Het feit dat de vraag vrij abrupt was gesteld, kwam niet in haar op. Ze focuste zich meer op het antwoord dan de vraag zelf en had daarom snel een antwoord klaar. “Ik wil het je wel laten zien, dat bespaart me namelijk een hele uitleg, maar ik ben bang dat je dan niks meekrijgt,” begon ze licht grijnzend. Als ze haar mutatie moest laten zien, dan moest ze Claire als doelwit gebruiken en dat werkte niet echt. Nee, ze kon het maar beter zo goed mogelijk proberen te beschrijven. Voor zover ze dat kon. “Ik kan mensen dingen opdragen met mijn gedachte. Zie het als het versturen van een missie via telepathie. De persoon die ik het werkje naar keuze laat doen, weet alleen niet dat ie het doet. Dat is het leuke,” vervolgde ze, grinnikend bij haar laatste zin. “En als ze dan weer ‘wakker’ worden uit die hypnose, herinneren ze zich niets van de tijd dat ze eraan begonnen tot ze ontwaakten.” Moeite om haar mutatie nog te verbergen deed ze eigenlijk niet meer. Medemutanten mochten het van haar wel weten; ze waren immers allemaal speciaal op hun eigen manier. Bovendien werkte haar mutatie nog altijd zelfs nadat de persoon ervan afwist, want er was niet echt iets aan te doen. Of Zoey moest iets speciaals voor je voelen. Verliefd op je zijn. Oh, dat was misschien nog wel een leuk detail, of niet?

“De enige die mijn zwoele stem kan weerstaan en eigenlijk immuun is voor mijn signalen, is mijn crush,” deelde ze mee. “Dat was het eigenlijk. Iets heel fancy is het niet, maar het is wel heel handig.” Dat laatste vertelde ze natuurlijk met een speelse grijns rond haar lippen. Haar mutatie had haar veel geholpen tijdens haar middelbare schoolcarrière. Zelfs op de basisschool gebruikte ze het nog wel eens puur omdat het in haar voordeel werkte. “Hoe zit het met de jouwe?” vroeg ze uiteindelijk aan de blondine. “Any pros and cons?”

_________________

Keep quiet, nothing comes as easy as you
Can I lay in your bed all day?
I'll be your best kept secret
And your biggest mistake
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
The mysteries of the deep blue...
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Beach-
Ga naar: