FRUITMAND
CBOX
A lonely spell to conjure you, but conjure hell is all I do /OPEN
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 A lonely spell to conjure you, but conjure hell is all I do /OPEN

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Valkyrie Skalksdóttir,,
avatar

Aantal berichten : 383

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: I don't need this life, I just need somebody to die for

BerichtOnderwerp: A lonely spell to conjure you, but conjure hell is all I do /OPEN   vr dec 18, 2015 1:09 am

You know my darling
I can't stand to sleep alone

Het begon opnieuw weer te erg te worden, haar hoofd sloeg op hol alleen maar omdat ze tussen deze vier muren stond die veel te dicht op haar stonden. Wat deze keer alleen niet het enige was waaraan ze zich stoorde. Haar gedachten gingen soms ook naar dingen uit haar verleden waar ze helemaal niet aan terug wilde dingen, omdat het eigenlijk te veel pijn deed. Ze stond op in een snelle beweging en begon als een soort wervelwind door haar kamer te lopen, probeerde niet naar de muren te kijken maar naar de grond. De neiging was groot om dingen te pakken van de kastjes en om ze kapot te gooien, iets wat ze uiteindelijk ook niet meer kon weerstaan. Ze begon werkelijk gek te worden van haar eigen gedachten en de muren om haar heen. Ze pakte enkele dingen van de kastjes af en begon deze kapot te slaan tegen de grond, en het geluid deed haar vreemd genoeg wel goed, alsof ze het nodig had om haar woede af te reageren. Al was ze niet kwaad op iemand, of nou ja eigenlijk wel maar dat iemand was zichzelf. Ze wist het namelijk niet meer zo goed, wat moest ze doen? Wat deed ze hier?

Haar ogen gleden uiteindelijk over de grond heen en de dingen die ze stukgeslagen had, om weer stil te staan en hier gewoon minuten lang naar te staren. Ze had totaal geen antwoord op haar eigen vragen, wat ze moest doen en wat ze hier deed. Wat had het eigenlijk voor zin? Ze was een eeuwenoude Viking die niet uit dit tijdperk kwam, maar uit een geheel andere tijd. Hoe moest ze in hemelsnaam leven in deze wereld? Snel ademend van de toch lichte paniek die ze voelde van de muren die op haar af leken te komen, bleef ze nog even kijken naar de schade die ze had aangedaan, voordat ze nog snel een wollen deken van haar bed af pakte en naar buiten begon te lopen. Ze sloot de deur achter zich, waarna ze alweer snel naar buiten begon te lopen, want ze wilde nu niets liever dan wegraken tussen die vier muren. Het was al s’avonds en al best laat, maar het kon haar niets schelen. Ze sliep liever buiten dan binnen, ook omdat dat meer vertrouwd voelde, gezien ze vroeger ook wel eens in de ijzige kou buiten had moeten slapen, of zelfs met storm op zee zat.

Daarbij was het ook vooral de eenzaamheid die haar het meeste pijn deed, want ze voelde zich behoorlijk alleen. Zeker nu het met Lawrence ook al niet helemaal goed was gegaan tijdens het trainen. Ze had eigenlijk wel kunnen weten dat het mis kon gaan maar ze had hier nogal een big deal van gemaakt, zeker omdat hij hier zo licht over leek te denken. Hierbij hadden ze nogal tegen elkaar lopen schreeuwen en doen, dus ze wist nu ook niet echt wat ze daarmee aanmoest. Ze besloot het daarom maat wat tijd te geven, ook al was het voor haarzelf misschien niet zo’n goed idee, gezien hij de enige was die een beetje als een vriend aanvoelde en haar eenzaamheid begon haar al langzamerhand steeds slechter te maken. Ze begon zichzelf te verliezen, wist niet meer wie ze nu eigenlijk was. Wie ze vroeger was. Hoe kon het dat ze zo zwak was geworden? Dat ze ineens meer bang leek te zijn, want vroeger was ze dat helemaal niet. Buiten liep ze meteen richting het strand, want daar voelde ze nog het meest dat ze misschien thuis was in Denemarken. De zeegeur kon haar wel doen kalmeren, net zoals het geluid van de wind en de golven over elkaar heen rolden. Bij de rand tussen het bos en het zand van het strand begon ze met haar mutatie de sneeuw weg te smelten op het plekje waar ze wilde liggen, tegen een boom aan. Met een klein beetje moeite zakte ze neer en legde ze haar benen neer. Haar ene been deed nog altijd zeer, maar niet zo erg meer en het was al bijna weer geheeld, dit ging namelijk een stuk sneller dan bij een normaal persoon. In plaats van dat ze hier normaal gesproken een heel leven of zeker een aantal jaar aan vast zou zitten zou het bij haar enkel een paar dagen duren. Iets wat natuurlijk een voordeel was, net zoals dat ze tegen de kou kon. Het dekentje sloeg ze wel om haar heen, want ondanks dat ze niet dood zou kunnen vriezen kon ze de kou maar al te goed wel voelen, ze zat dan ook te rillen. Maar ze probeerde zo snel mogelijk in slaap te vallen, iets wat haar uiteindelijk ook lukte. Ze viel dan ook in een diepe slaap..

/OPEN
words: ### | tag: open | outfit: here

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Raphael Immobile
avatar

Aantal berichten : 205

Mutant Profile
Alias: Hideaway
Mutation: Super human senses, empathy, force field
Crush: /everyone/

BerichtOnderwerp: Re: A lonely spell to conjure you, but conjure hell is all I do /OPEN   vr jan 01, 2016 11:15 pm

user posted image
Maar al te graag zou hij toegeven dat hij verdwaald was. Wat bedoeld was als een klein ommetje kreeg een wat langere uitkomst dan bedoeld door afleiding van de zee. Het was sowieso altijd een van zijn favoriete plekjes geweest omdat het ruisende geluid van de zee zijn aandacht volledig wist te trekken en dan voelde hij zich voor een moment niet zo belast door de rest van zin zintuigen. Het water had geen felle kleuren en had een geur die al het andere blokkeerde. Het moment dat hij zich op de steiger had begeven hadden zijn ogen een snelle flits in het water waargenomen, gevolgd door een wolk van water die naar boven werd geblazen, gevolgd door een vrolijke staart die voor een moment boven water werd gehouden en vervolgens weer onder de vloeistof verdween. Hij was niet alleen, twee andere dolfijnen schoten onder de steiger door om zich bij hun soortgenoot verderop te voegen. Met een grote glimlach had Raphael zich op de steiger laten zakken, nadat hij het beetje sneeuw weg had geveegd, zijn benen boven het water hangend, en had een beetje dromerig naar het schouwspel van de zeezoogdieren gekeken. Zo was het steeds donkerder geworden en omdat hij zich zo kon vermaken met de dieren, had hij dit ook niet gemerkt, totdat de dolfijnen zich ook terug begonnen te trekken. Op een gegeven moment was het gedaan, toen de dieren zich wegtrokken van de kust. Een beetje gedesoriënteerd keek de jongen om zich heen, alsof hij opeens op een geheel andere plek terecht was gekomen. Alles leek altijd ook zo anders in het donker, maar nu alles zo gehuld was in schaduwen, leek hij echt in een andere wereld terecht te zijn gekomen. Voorzichtig kwam hij overeind, alsof hij bij het minste geluidje iemand kwaad over zich heen zou krijgen, en begon over de steiger te lopen, die in de stilte van de gevallen avond bij elke stap wel harder en harder leek te kraken. De kleine haartjes op zijn nek sprongen overeind bij de koude wind en als een reekalf waar op gejaagd werd liet hij zijn blik van de ene naar de andere kant schieten. Shit, waar had hij zich nu weer in de nesten gewerkt? Nu het zien hem lastig werd gemaakt door een gebrek aan licht voelde hij zich uitermate hulpeloos. Zelfs al had hij vaak last van zijn verscherpte zintuigen, toch kon hij het ook niet aan om zo in het donker rond te lopen zonder het gevoel dat hij alles in de gaten kon houden.
Om zich tegen de kou te beschermen had hij een klein krachtveld om zich heen gemaakt, niet groot omdat hij misschien sneller iets tegen het lijf zou lopen dan, maar echt ver kwam hij niet met een gebrek aan richtingsgevoel. Het leek wel alsof de grond onder zijn voeten nooit van zand (met een laagje sneeuw) zou veranderen naar vastere grond. Het verbaasde hem dan ook dat hij eerder een ander persoon tegen het lijf liep dan een pad. Het was een meisje, ze zag er niet veel ouder uit dan hij was, en het leek wel alsof ze in slaap was gevallen. Met slechts een dekentje hield ze zichzelf warm. Zachtjes beet hij op zijn lip, niet goed wetende wat hij moest doen, maar zakte uiteindelijk toch door zijn knieën en tikte haar heel zachtjes op haar schouder. “Erm, hallo ..?” vroeg hij aarzelend en maakte gelijk een beetje meer afstand tussen hen in, want je wist maar nooit hoe iemand wakker zou worden. Met blik gemengd met bezorgdheid en hulpeloosheid keek hij haar aan. Eigenlijk wilde hij alleen maar de weg vragen, maar ergens vond hij het idee dat ze hier zo lag te slapen ook weer zo onaangenaam. Misschien wist ze de weg zelf ook niet en was dit een last resort? “Sorry, maar weet je heel misschien de weg terug?”

-- hihi hope you dont mind n__n~
TAGGED: SLEEPING GIRL . 650 WORDS. OUTFIT (X).

THANK YOU FEDORA @ ATF AND SDS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir,,
avatar

Aantal berichten : 383

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: I don't need this life, I just need somebody to die for

BerichtOnderwerp: Re: A lonely spell to conjure you, but conjure hell is all I do /OPEN   vr maa 04, 2016 3:39 pm

You know my darling
I can't stand to sleep alone

Het stelde haar enorm gerust om weer buiten te zijn en de koude wind die van de zee kwam te voelen samen met de geur die erbij hoorde, over het hele eiland was buiten wel zo’n beetje de geur van de zee te ruiken en dat was fijn. Hoewel de geur en wind wel sterker werd als je dichterbij kwam, daarom wilde ze zo dichtbij mogelijk zijn. Naar binnen gaan ging ze sowieso niet meer, waarschijnlijk zelfs voor een behoorlijke tijd niet. Haar claustrofobie was echt te erg geworden en ze zou gek worden waarschijnlijk, als ze dat al niet was. Het dekentje bleef ze wel stevig tegen haar aangedrukt houden en ze moest opletten waar ze liep in het donker dus haar blik was de hele tijd gericht op de grond terwijl ze een plekje zocht op het strand. Die ze uiteindelijk gevonden had, tegen een boom die nog in het zand stond, al zat daaronder vast wel gewoon grond gokte ze. De sneeuw had ze even weggesmolten en ze was gaan liggen om vervolgens in slaap te vallen..

Al best snel was ze in slaap gevallen, ze was tenslotte nog steeds moe omdat ze nog niet zoveel geslapen had, ze kon niet slapen binnen. Daarbij kwam nog de spanning van de laatste dagen omdat ze niets kende. Vreemde apparaten waar ze van geschrokken was. Ze hadden het haar niet makkelijk gemaakt. Maar door het slapen had ze niet doorgehad dat er iemand op haar af was komen lopen, ze had het helemaal niet door. Hoorde hem niet in het zand aankomen omdat ze te ver weggezakt zat. Ze merkte hem pas wanneer hij zachtjes tegen haar schouder aan tikje, en zelfs daarop reageerde ze pas laat. Het was alsof ze van heel ver moest komen en daardoor het tikje heel lang moest reizen om bij haar aan te komen. Verwacht was het dan ook zeker niet waardoor ze wel heel erg schrok, iets wat duidelijk te zien was. “Erm, hallo ..?” Hoorde ze hem zeggen en snel plaatste ze haar handen naast haar lichaam in het zand om hem daarbij verschrikt aan te kijken. Haar ademhaling ging door de schrik meteen veel sneller en door de snelle beweging met haar handen was het dekentje van haar afgeslagen. Hij had gelukkig al wel weer afstand genomen, wat dan wel liet zien dat hij geen slechte intenties had. Al zei zijn blik ook wel genoeg want die stond vooral bezorgd en hulpeloos. Ze herpakte zichzelf weer even en bracht haar gezicht weer naar een normale niet geschrokken gezicht om daarbij ook weer rustiger adem te halen. ”Hallo?” Vroeg ze even verward terug waarbij de ook even om haar heen keek. Het was nog steeds donker, zelfs al wat donkerder. “Sorry, maar weet je heel misschien de weg terug?” Vroeg hij waarop ze hem nog steeds een beetje verward aankeek. Ze kwam iets rechter en sloeg haar deken terug om haar heen terwijl ze hem bleef aankijken. ”Ja, die weet ik.” Zei ze waarna ze even keek richting het gebouw waar ze vandaan was gekomen. ”Het is die kant op.” Vervolgde ze met een knikte om hem vervolgens weer aan te kijken. Je zag haar vervolgens even licht twijfelen, al was dat puur om wat ze ging zeggen. ”Ik kan het je ook wel laten zien, als je wilt.” Zei ze er nog achteraan, om vriendelijk te zijn..

/duizend maal sorry voor de extreem late reactie :c had niet eens gezien dat je hier gepost had tot ik gister bezig ging met de dropoff
words: ### | tag: open | outfit: here

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

A lonely spell to conjure you, but conjure hell is all I do /OPEN

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» you and me is more than lonely nights
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-