INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 If I had a heart I could love you, If I had a voice I would sing

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4
Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Occupation:
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
BerichtOnderwerp: Re: If I had a heart I could love you, If I had a voice I would sing   zo apr 23, 2017 11:21 am

Light is shed not a breath too soon.
Darkness rises in all you do


'I PROMISE YOU'

Zachtjes ademend staarde Valkyrie naar de muur. Ze had haar rug naar de man naast haar in bed toegekeerd, zodat ze hem niet aan hoefde te kijken. Het was vreemd om weer naast iemand te liggen, zeker wanneer het ook nog een ander persoon was dan degene naast wie je anders altijd lag, of had gelegen. Njörd was ook wel vaak bij haar in bed gekropen maar dat was ook weer heel anders. Hij was haar zoon. Deze man kende ze niet eens goed en ze was ook nog niet al te zeker van hem, ondanks dat het aan de kant toch wel goed voelde? Ze wist niet wat het precies was maar hij maakte het toch op een bepaalde manier spannend, omdat ze niets van hem wist. Natuurlijk zou ze altijd alert blijven, want hij kon ook gevaarlijk zijn. Zachtjes hoorde ze Signvat brommen en zichzelf omdraaien. Niet veel later kraaide er ook meteen een haan, die liet weten dat ze dag begonnen was. Valkyrie zette zichzelf meteen recht gezien ze toch al een tijdje wakker was, dus heel slaperig was ze al niet meer. Ze begon zich meteen aan te kleden en draaide zich vervolgens om naar Signvat, die ook uit bed kwam. Zijn lichaam was zo gespierd als die van een beer en hij zag er ook eigenlijk helemaal niet slecht uit. Hij keek haar met een grijns aan maar Valkyrie negeerde het, ze liep de kamer uit zonder iets te zeggen. Ze liep met een snelle pas naar de grote deuren van de hal toe en zette deze open, voor de Vikingen die zich hier nu zo zouden melden om te gaan. Niet lang nadat ze de deuren open had gegooid kwam Ásbjörn binnen. Natuurlijk, Ásbjörn. Hij keek haar aan en ze keek hem ook aan, alleen niet voor lang aangezien Njörd naar binnen kwam stormen vanuit zijn kamer. ”Ásbjörn,” Riep hij vrolijk en hij keek zijn moeder ook nog even snel aan voordat hij in de armen van de sterke man sprong. Voor een moment voelde ze zich weer schuldig maar ze liet dit niet zien. ”Heeheey, little man, why are you up so early?” Vroeg hij waarna hij Valkyrie weer aankeek, nog steeds met diezelfde blik als altijd. Ze voelde hoe hij nog altijd om toestemming vroeg, maar ze kon het hem niet geven. Het schuldgevoel begon duidelijk erger te worden en ze stond op, waarbij ze weg probeerde te lopen maar ze stopte ook al snel. Ze nam even een diepe adem en op dat moment kwam Signvat ook binnenlopen. Zijn gespierde bovenlichaam was alsnog niet bedekt en je kon ook de vele littekens op zijn huid zien.

Haar blik ging van Signvat naar Ásbjörn die nu Njörd weer op de grond neerzette. Hij keek ook eerst naar Signvat en vervolgens weer naar haar, en hij wist precies wat er aan de hand was. Teleurgesteld keek hij haar aan en er viel een pijnlijke stilte, eentje die maar bleef duren. Het enige wat er gebeurde was dat er blikken gewisseld werden, meer niet. Njörd leek er alleen niet zoveel van te snappen, daar was hij ook nog te klein voor. Het enige wat hij herkende wat de bezorgde blik van Ásbjörn en hij leek zich bijna vast te klampen aan zijn been. ”Njörd, come here,” Zei ze maar ze wist niet echt waarom, misschien omdat het haar pijn deed dat ze jongen zoveel van Ásbjörn hield, misschien zelfs meer dan van haar. Haar ogen waren een klein beetje waterig en de jongen leek verward, angstig zelfs. Alsof ze hem vroeg te kiezen tussen haar en Ásbjörn, wat ze misschien ook deed. Gelukkig gaf Ásbjörn hem een zetje en kwam hij toen naar haar toe, anders had hij ervoor kunnen kiezen bij hem te blijven staan. Ze zuchtte even opgelucht en nam de jongen mee naar zijn kamer om hem aan te kleden.

Hij leek bang, Valkyrie wist dan ook meteen dat hij bang was. ”Mom, who is that man?” Vroeg hij wat beverig, ondanks dat ze zag dat hij probeerde niet bang te zijn maar de blik van Ásbjörn had hem waarschijnlijk bezorgd gemaakt. Valkyrie pakte wat schone kleren voor haar zoon en kwam al snel weer bij hem zitten. Njörd bleek haar aankijken met zijn grote blauwe ogen, voelde zich duidelijk niet op zijn gemak. ”His name is Signvat and he is going to bring us to england.” Zei ze rustig terug om hem te kalmeren, maar ze zag al snel dat het geen effect had op haar zoon. Hij leek er nog niet zeker van te zijn. Zachtjes aaide ze hem nog even over zijn wang heen en keek ze hem doordringend aan. ”Listen to me Njörd, I am not going to let anyone hurt you, do you understand?” Vroeg ze hem terwijl ze hem vasthield zodat hij haar in de ogen aan moest kijken. ”You do not have to be afraid, and you do not have to be afraid of Signvat, I promise you.” Ze gaf hem een kusje op zijn wang. ”Remember what I said last night,” Vervolgde ze met een lieve glimlach en Njörd glimlachte ook vriendelijk terug, leek er al wat meer vertrouwen in te hebben. Hij wist dat hij veilig was en dat Valkyrie ervoor zou zorgen dat niemand hem pijn zou doen..

Ze nam afscheid van Njörd en de rest van het huis, van de vikingen die zouden achterblijven en de gewone mensen van het dorp. Langzaam werden de boten klaargemaakt voor vertrek. Werd alles aan boord geplaatst om de reis en terugreis te overleven op zee. Het strand kwam vol te staan met mensen die ze uit zouden zwaaien. Die ze een goede reis zouden wensen en zouden hopen op een veilige terugkeer van hun zonen, dochters, ouders, vrienden en kennissen. Njörd stond tegen Sigrún aan te wachten tot de drakkars het land zouden verlaten. Ze wist dat hij misschien bang zou zijn maar dit zou hem alleen maar sterker maken en hij zou zien dat het nergens voor nodig zou zijn. Ze zouden hoe dan ook terugkomen..

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4
Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Occupation:
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
BerichtOnderwerp: Re: If I had a heart I could love you, If I had a voice I would sing   wo mei 03, 2017 12:23 pm

Oh, father tell me
do we get what we deserve?


'A SON'

Het harde maar ook vrolijke geluid van hoorns en roepende mensen schrok de kleine jongen wakker. Hij sprong meteen recht en keek met grote ogen in het rond. Wat was er aan de hand? Waren ze terug? Sigrún kwam binnen stormen. ”They are back, your mother, she is back.” Riep ze vrolijk en de kleine Njörd wist niet hoe snel hij uit zijn bed moest komen. Hij trok zo snel mogelijk zijn kleren aan en terwijl hij dit aan het doen was snelde hij zich al naar de deur. Sigrún stond op hem te wachten en samen rende ze verder naar het strand toe. Met een grote glimlach op zijn gezicht stopte hij in het zand en zag hij de vele viking schepen terug de haven in varen. Tot zijn grote verbazing zag hij zijn moeder en Ásbjörn allebei op het voorste schip staan. Ze leefde nog! Zijn moeder had gelijk, ze waren allebei teruggekeerd! Hij kon niet wachten tot ze de kust zouden bereiken, en van binnen stond hij dan al te trappelen, maar hij hield zijn hoofd koel genoeg om dat niet echt te doen. Hoewel de neiging best groot was. Helaas stond de vreemde man ook naast zijn moeder, en wist hij nog steeds niet goed of hij hem moest vertrouwen. Hij vertrouwde Ásbjörn wel en hij leek de man niet te vertrouwen, maar hij besloot zijn moeder ook te vertrouwen.
De Drakkars werden vastgebonden aan de kade en de vikingen kwamen vrolijk de planken af lopen met grote kisten. Iedereen was blij en er werd veel geknuffeld en geroepen uit blijdschap. Zijn moeder kwam direct op hem aflopen maar dit hoefde ze niet lang te doen aangezien het jongetje al op haar afrende. Hij sprong meteen in haar armen en liet haar hem optillen. ”I’ve missed you so much,” Hoorde hij haar zachtjes zeggen waarop hij haar stevige vasthield. ”I’ve missed you too,” Zei hij terug. Blij dat ze terug was. Hij kneep even zijn ogen dicht en liet zijn hoofd rusten op haar schouders, waarna hij naar Ásbjörn keek. Eigenlijk wilde hij ook meteen Ásbjörn begroeten maar die vreemde man kwam ertussen staan en eerlijk gezegd durfde Njörd niet zo goed lang hem. Hij bleef dus uiteindelijk maar gewoon bij zijn moeder, dat leek hem veiliger..



Het voelde alweer zolang geleden, de eerste keer dat hij op de kade had staan wachten op zijn moeder en Ásbjörn, maar hij wist het nog heel goed. Hij wist nog heel goed hoe hij zich voelde, want het duurde zo lang. Nu hoefde hij alleen niet meer te wachten. hij had al een lange tijd zijn armring en mocht dus mee met de plundertochten. Toch zat hij hier nog vaak in de vroege morgen, wanneer er nog niemand was, alsof hij nog steeds wachtte tot zijn moeder terug zou keren. Zachtjes bewoog hij zijn vingers door het zand en ging zijn blik naar het water van de grote zee. De horizon leek eindeloos ver weg maar hij wist dat het niet eindeloos was. Er was een eind en hij was er zelf ook al geweest om het te weten, maar hij stelde het zichzelf graag voor dat hij het niet wist.

Wanneer hij ineens een hand op zijn schouder voelde schrok hij maar hij reageerde er niet heftig op. Hij draaide alleen zijn hoofd vlugtig en zag dat het Audun was, dus hij ontspande zichzelf weer. Ze ging achter hem zitten. Hij boog zijn hoofd wat en keek naar het zand. ”Why are you always here, waiting.” Vroeg ze maar hij kon er nog steeds geen antwoord op geven, hij wist het eigenlijk zelf ook niet. Kort schudde hij zijn hoofd. ”I think I want to be here.” Was zijn antwoord dan ook en het was heel eerlijk. ”Did you tell Ásbjörn?” Vroeg ze hem maar weer schudde hij zijn hoofd. ”I don’t think he wants to know.” Zei hij rustig, was er duidelijk veel over aan het nadenken. ”Ofcourse he wants to know, he needs to know.” Dwong ze lichtjes aan. ”He loves her,” Hij zuchtte even diep. Wist niet wat hij moest doen. Ásbjörn wist ook dat het een gevaarlijke situatie was en hij vreesde net zoveel voor haar leven als Njörd, dat maakte het lastig. ”I don’t know what to do.” Zei hij eerlijk terug met een betreurend gezicht. ”She has a son,” Ging hij verder maar nu met een tikje woede erin. ”That’s why you need to protect her. You know what Signvat will do, you need Ásbjörn..” Sprak Audun maar Njörd stopte haar door ineens op te staan. ”How could she be so blind?!” Riep hij bijna, maar hij hield zich nog in. Wilde tenslotte ook niet uitvallen naar Audun. Ze volgde hem ook en ging recht staan, gleed kort met haar hand langs zijn kaak. Het duurde ook maar even voordat hij haar ook volgde en hij zijn hand door haar blonde haren haalde. ”She has been through so much.” Zei ze zachtjes, vol medelijden maar Njörd wist dat ze haar moeder ook vooral bewonderde. ”Promise me that you will be safe.” Zei ze waarop hij knikte. ”I won’t leave you alone.”

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4
Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Occupation:
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
BerichtOnderwerp: Re: If I had a heart I could love you, If I had a voice I would sing   vr mei 05, 2017 1:27 pm

Oh, father tell me
do we get what we deserve?


'ÁSBJÖRN'

Met een zacht kraakje in het hout maakte hij de deur open. Hij zuchtte even diep en stopte voordat hij het houten hutje binnenliep. Het lag hem heel zwaar en voelde alsof er iets op zijn hart drukte. Hoelang was het nu geleden? Hij hoorde niets wanneer hij binnenliep en hij zag het niet als een goed teken. Zijn ogen zochten in het rond en vonden alleen maar rommel. Dit huis was al een lange tijd niet meer netjes opgeruimd geweest. Het was alleen niet dat wat hem zorgen baarde, dat was de sterke geur van bier. ”Ásbjörn?” Vroeg hij een beetje twijfelachtig, niet zeker of hij wel thuis zou zijn. Geen reactie. Hij liep verder en ging het bochtje om. Daar lag de man, uitgestrekt in bed, bewegingloos. ”Ásbjörn.” Zei hij nu iets harder en liep naar de man toe die alleen niet wakker te krijgen was. Het enige wat hij hoorde wat gemormel maar hij werd niet wakker. Hij besloot daarom om de emmer water te pakken en deze over hem heen te gooien. Dit gaf wel reactie.

Boos en met een gebrom dat leek op een beer kwam de man overeind, scheldend en vloekend, en Njörd vroeg zich af waar degene was gebleven die hij als zijn vaderfiguur had gezien. Gelukkig duurde het niet lang voordat hij besefte wie het was die hem wakker had gemaakt en stopte met het schelden. Hij bromde alleen nog een keer, alleen deze keer leek het meer naar zichzelf te zijn. ”What brings you here?” Vroeg de man narrig, niet op de manier waarop Njörd het van hem gewend was. ”Audun said you were getting worse.” Verklaarde hij. Hij loog niet, maar wilde niet beginnen met de eerste reden waarom hij hier kwam. Ásbjörn zuchtte even en pakte zijn beker. ”I think you had enough of that.” Waarschuwde Njörd hem, het was niet handig dat hij meer zou drinken. Niet met het nieuws wat hij hem moest vertellen. De man draaide zijn gezicht zijn kant op en zette even later zijn beker weer neer, hij leek niet blij te zijn met wat Njörd had gezegd maar hij luisterde wel. ”I’m fine.” Liet Ásbjörn weten maar Njörd wist wel beter. ”Are you?” Vroeg hij daarom ook. De man rolde met zijn ogen en liet zichzelf weer achterover op zijn bed vallen, die nu kleddernat was, het leek hem alleen niet te boeien. Stil bleef Njörd hem aankijken. Hij had geen idee hoe hij het hem nu moest vertellen. Plus de geur van bier maakte hem hier misselijk. ”Come, get some fresh air.” Zei hij vriendelijk, wilde niet dwingend klinken ondanks dat hij hem eigenlijk ook geen keus liet.

Het was een grote moeite om hem buiten te krijgen maar het lukte. Buiten rook het meteen een stuk beter en het zou Ásbjörn ook vast veel beter doen dan de bierlucht. Hij had wel duidelijk moeite met het zonlicht, hoe lang was hij wel niet meer buiten geweest? Njörd nam ook even diep adem en hij voelde meteen weer verdriet op zijn hart drukken. Hij liep even een stukje weg en probeerde niet te emotioneel te worden. ”She has a son.” Bracht hij er meteen uit, met veel moeite. Zijn stem trilde nog net niet. Het bleef een tijdje stil en hij keek Ásbjörn ook niet aan. ”Audun?” Vroeg Ásbjörn een beetje hoopvol, maar hij kon ook horen dat hij wel wist dat zij het niet was, en hij wist over wie het wel ging. ”No.” Zei hij terug, want hij wist dat Ásbjörn het wel wist. ”Oowh,” Hoorde hij zachtjes, wetend dat hij ook zou weten dat het geen goed nieuws was. ”Njörd, I am so sorry.” Hoorde hij een paar minuten later waarop hij zich ook weer omdraaide. Hij zag dat Ásbjörn er ook kapot van was, alleen dat hij het niet zo zeer liet doorschijnen. Hij kende hem alleen langer dan vandaag dus hij wist het. ”You know we have to do something, right? She has given him to much power.” Begon hij aan te dringen. Ásbjörn zuchtte even en begon ook wat rond te lopen. ”Listen, you know she would never let anyone hurt you.” Zei hij waarop Njörd hem wat ongeloofwaardig aankeek. ”Yes I know, and I trust her but I don’t trust him. You know that he can take everything he want if we do not stop him.” Ging hij verder, moest moeite doen om niet te emotioneel te worden. Ásbjörn schudde zijn hoofd en wankelde vervolgens wat richting zijn huisje. ”We need to stop him! Ásbjörn please, I need you..” Riep hij toe naar zijn vaderfiguur maar hij reageerde niet. ”Are you just going to let him hurt her even more?! He is abusing her and you know it, and it’s only going to get worse. Do you not care about that?” Ging hij verder maar nu nog harder en hij werd er zelfs boos om. Het werkte wel want Ásbjörn stopte. Hij merkte ook dat zijn bloeddruk een stuk omhoog was gegaan, zijn longen werkte twee keer zo hard en hij voelde zijn hoofd warm worden. ”She doesn’t want me to help her,” Zei Ásbjörn, gebroken. ”No, but I do. I want you to help me get my mother back.” Zei hij en voelde dat zijn ogen nu waterig stonden. Ásbjörn zuchtte nog een laatste keer en keek hem diep in de ogen aan. ”So, what is your plan?” Gaf hij in. Opluchting ging door zijn hele lichaam heen en hij wilde de man eigenlijk een grote knuffel geven. Hij wachtte even en deed dit toen ook. Hij liep naar de man toe en sloeg zijn armen even om hem heen. Dit betekende werkelijk alles voor hem. Er moest een einde aan komen en hij was de enige met wie hij wat wilde doen. Hij was de enige die hij vertrouwde naast Audun..

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4
Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Occupation:
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
BerichtOnderwerp: Re: If I had a heart I could love you, If I had a voice I would sing   vr mei 05, 2017 3:16 pm

Oh, father tell me
do we get what we deserve?


'STRANGE HALLS'

Het was donker buiten en de muziek vanuit de grote hal was al van ver te horen. Het liefst bleef hij er zo ver mogelijk bij weg maar dat was niet het plan, vluchten was geen optie. Hij moest dit doen, kon niet langer wegblijven als een soort spook van het verleden. Zenuwen waren overal in zijn lichaam te vinden maar hij liet ze niet de overhand nemen. Hij bleef doorlopen. Soms keek hij even achterom, gewoon om er zeker van de te zijn dat hij niet alleen was en dat Njörd hem nog altijd volgde. Het was lang geleden dat hij hier was geweest en dat hij haar had gezien, maar hij was nog lang niet vergeten hoe ze eruit had gezien.

De deuren van de hal waren nu niet meer ver, nog even en ze zouden erdoor naar binnen lopen. Hij keek nog een laatste keer naar Njörd, eigenlijk puur omdat hij dit niet wilde, maar hij kreeg een klein zetje van de jongen. Hij leek geen angst te hebben en even dacht hij er ook aan dat de jongen misschien wel volwassener en sterker was dan hem, net zoals zijn vader. Ásbjörn draaide zich om en liep de drukke hal binnen, probeerde niet meteen naar de twee grote stoelen te kijken, maar wat vrienden op te zoeken. Die keken allemaal alsof ze een spook hadden gezien. Rustig liepen de twee mannen verder naar binnen en vonden zijn ogen die van haar. Hij schrok er haast van, Njörd had gelijk gehad. Ze zag er niet uit als vroeger, ze was veranderd. Haar ogen straalden geen geluk meer uit, ze leek bang maar dit allemaal achter een masker te verstoppen. Njörd tikte met zijn schouder die van hem even aan en keek hem aan. Oh man, wat was hij bij dat die jonger aan zijn kant stond. Het bracht veel steun. Signvat keek ook meteen op maar zijn blik was ook nog altijd niet veranderd. Hij stond op en begon te lachen. ”Ásbjörn?! I did not think I would ever see your face again in these halls?” Begon hij spottend alsof hij zijn beste vriend was, wetend dat hij nu in het bos woonde, ver weg van Skagen, en dat het niet geweldig goed met hem ging. Hij probeerde even mee te lachen. ”You and me both, I also did not think I would see these halls again.” Probeerde hij vriendelijk mee te spelen, maar hij voelde al de haat binnen in hem opborrelen. ”So, why did you come here?” Vroeg hij vriendelijk met een dwingende ondertoon. Het was al duidelijk dat hij Skagen over had genomen. Hij liet Valkyrie niet het woord doen. ”Well, I did not come for you, my friend, I came for her.” Zei hij waarop hij zijn blik op Valkyrie liet rusten. ”I have news that she might want to hear.” Ging hij verder waarna hij pas opmerkte dat Audun ook bij hun was komen staan. Waarom wist hij niet maar hij gokte erop dat het was voor als het verkeerd mocht gaan. Njörd had het erover gehad dat Signvat nog gevaarlijker was geworden, dus hij moest misschien oppassen met wat hij zei. ”What news?” Vroeg de man nu serieus. ”I would like to tell her that myself.” Zuchtte hij waarop hij nog een keer Valkyrie aankeek, in de hoop dat ze het zal begrijpen. Hij moest dit aan haar vertellen, alleen aan haar. ”Everything you want to say to her, you can say to us.” Dwong hij verder waarop zijn ogen nu gevaarlijk werden. Hij voelde dat Njörd en Audun achter hem nerveus werden maar hij probeerde met een handgebaar duidelijk te maken dat ze nog niets moesten doen. ”No, he will not.” Hoorde hij haar nu zeggen en hij voelde een soort opluchting. Ze keek hem aan met haar intense blik en ze leek uiteindelijk toch haar zin te krijgen, hoewel de man er niet heel blij mee leek te zijn. Signvat keek terug naar Ásbjörn waarna hij haar een lustvolle kus gaf, puur om hem te treiteren. Hij voelde hoe hij automatisch zijn kaken op elkaar drukte maar hij probeerde verder niet te laten zien.

Ze liep weg en keek Ásbjörn aan met een blik die hem vertelde haar te volgen. Njörd knikte even naar hem en ging vervolgens met Audun mee, dus het was aan hem nu. Vol van de zenuwen liep hij haar achterna tot ze buiten waren en ver genoeg om geen last meer te hebben van de muziek of voor mensen om hun af te luisteren. Het strand. Zijn hart klopte als een gek nu hij hier stond met haar, het was zo lang geleden dat hij haar gezien had. ”What is it that you want to say to me?” Vroeg ze, niet geheel onvriendelijk maar ook niet heel aangenaam. ”I euhm..” Begon hij maar hij moest eerst slikken voordat hij iets kon zeggen. ”Njörd thinks that Signvat is abusing you, that he is hurting you, and I just..” Begon hij waarop Valkyrie hem eerst vreemd aankeek tot ze zuchtte en haar hoofd weg draaide. ”No, you’re wrong.” Zei ze snel maar hij wist dat ze loog, hij wist het gewoon en daarom schudde hij ook zijn hoofd. ”Valkyrja please, you do not know this man, let us in.” Probeerde hij verder om tot haar door te dringen maar de onderbrak hem weer, praatte gewoon over hem heen. ”Yes, I do know him, you don’t. I am not going to talk to you about this.” Ging ze gestresst verder waarna ze weg probeerde te lopen. Hij probeerde haar tegen te houden door haar vast te pakken. ”Ásbjörn stop!” Riep ze hem toe waardoor hij automatisch stopte en haar weer liet gaan. ”Wait no, that was not what I really came to tell you.” Riep hij na in de poging om haar te doen stoppen. ”It’s about your sisther!” Riep hij haar uiteindelijk toe waarop ze stopte. Dat had haar aandacht wel gepakt. ”I know where she is.” Ging hij verder.

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4
Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Occupation:
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
BerichtOnderwerp: Re: If I had a heart I could love you, If I had a voice I would sing   vr mei 05, 2017 5:53 pm

Light is shed not a breath too soon.
Darkness rises in all you do


'THIS IS GOODBYE'

Met een diepe zucht liet ze haar zoon los, ook al wilde ze hem liever niet loslaten. Het voelde niet goed, ze had ergens wel het idee dat er iets niet klopte maar ze wist ook niet wat. Ze had geen idee. ”You have to take care of your little brother, okey?” Vroeg ze waarop hij knikte. ”He is your brother.” Zei ze nog voor de zekerheid, zodat hij het niet zou vergeten. Ze wist dat hij het niet zo had op Signvat, maar ze wilde graag dat hij op hem zou passen. Ze vertrouwde alleen hem. ”I promise,” Zei hij waarop ze een hele korte glimlach gaf voordat ze hem een kusje op zijn voorhoofd gaf. ”Promise me you will come back?” Vroeg hij waarop ze knikte. ”I will always come back.” Zei ze. ”Just take care of your brother and Skagen for me.” Vervolgde ze terwijl ze hem in de ogen aankeek. Plotseling werd ze toch bang om te gaan, bang om haar zoons nooit meer terug te zien. Ze negeerde het alleen en stapte op haar paard. Het was tijd om te gaan, de rest was al klaar. Ze keek nog eens keer om naar Njörd en stapte vervolgens weg. Haar groep vikings volgde en samen gingen ze op weg. Ze moest en zou haar zusje vinden, zeker nadat ze wist wat ze had gedaan. Hier kon Octavia niet mee wegkomen..

Oh, father tell me
do we get what we deserve?


'PLAN GOES WRONG'

Langzaam begon dag over te gaan in schemer en was het tijd. Audun had wat mensen bij elkaar geroepen tot een ontmoeting, andere mensen die het ook niet eens waren met Signvat. Ze had ze ervan overtuigd dat Valkyrie niet het probleem was, dat zij enkel deed wat Signvat haar opdroeg en dat het nu tijd was om toe te slaan nu zij weg was. Ásbjörn wist niet waar haar zusje was en daar zou Valkyrie uiteindelijk ook achter komen dus ze moesten nu toeslaan. Het plan zou nog voor de laatste keer besproken worden voor het geval er misschien complicaties in konden zitten. Wanneer dit besproken was met de hele groep en iedereen het plan goed uit hun hoofd wist gingen ze aan de slag. Audun en een groep namen de taak op zich om de vikings die Signvat beschermde weg te leiden en vervolgens de voordeur staan te houden zodat de rest binnen het gevecht met Signvat aan kon gaan. Hij vond het zelf niet echt een prettig idee om Audun alleen te laten uit zijn zicht maar ze wist hem ervan te overtuigen dat ze zichzelf wel kon redden. Dat wist hij ook wel alleen hij vond het nog steeds geen fijn idee. Het was alleen nu nog te hopen dat Signvat hier geen weet van zou hebben, daarom moest het zo geheim mogelijk. Audun was er zeker van dat ze iedereen hier kon vertrouwen en daar vertrouwde Njörd dan ook op..

Het zachte geluid van een slechtvalk zette de hele groep in bewegingen, dit betekende dat Audun de deur beveiligd had en dat er niemand meer binnen zou zijn, op Signvat en zijn kleine broertje na. Ze hadden al besproken dat sommige die niet mee zouden werken binnen konden blijven en dat ze daar dan wel mee zouden dealen maar het plan was om iedereen weg te krijgen. Njörd seinde iedereen om hem te volgen via een pad dat ook het huis in zou lijden, maar wat de meeste mensen niet zouden kennen. Hij wist het wel want hij had er ook altijd in gewoond. Vanuit een achteringang kwam iedereen binnen en slopen ze zachtjes door het huis in. Zachtjes, want zijn broertje moest niet wakker worden. Hij was nog te jong en onschuldig dus hij had zou erbuiten gelaten worden.

Wanneer ze de hal in kwamen werden ze verrast door Signvat die daar toevallig rondliep. Niet het plan maar ze wisten dat er een mogelijkheid zou kunnen zijn. Nu zag hij de bewapende vikings en wist hij dat er een aanval plaatsvond. Hij moest lachen en iedereen stopte om hem aan te kijken. Ze keken allemaal af en toe even naar Njörd voor bevelen maar hij wachtte. ”Oh no.. Njörd, I did not think that you were to do this? Are you really going to attack your father in law, or your little brother? What would your mother think of this?” Begon hij, maar het sarcasme droop ervan af, hij probeerde op hem in te praten. ”My little brother will not be harmed.” Zei hij een tikje kwaad. ”But you are to kill his father?” Vroeg hij waarop Njörd zich even stil hield. Hij wilde het niet zeggen. Waarop wist hij niet maar hij had er ineens moeite mee, kon niets doen. Hij wilde hem niet op zich laten in praten maar hij dacht er wel over na, zonder dat hij het eigenlijk wilde. ”Njörd,” Hoorde hij iemand achter hem zeggen, maar hij kon niet reageren. Het was alsof hij ineens bevroren was. Dit was niet het plan, het ging niet volgens plan. Het duurde alleen te lang voordat hij tot dit besef kwam. Geluiden van een gevecht voor de deur drongen nu tot hem door en hij wist dat er iets mis ging. Geschrokken begon hij om zich heen te kijken om ook tot de realisatie te komen dat er nog meer mensen binnen waren, hij had ze alleen niet gezien. Angst drong tot hem binnen, ze waren in de val gelokt en ze zaten nu gevangen. ”But you are right about one thing, your little brother will not be harmed.” Hoorde hij Signvat zeggen en vervolgens kwamen er mensen schreeuwend vanuit de schaduwen op hun afrennen. ”Fight!” Riep Njörd om iedereen te waarschuwen en paraat te stellen om te vechten, want niet iedereen had het even snel door. Zo begon het. Bijlen en zwaarden vlogen in het rond, hakkend en zwaaiend. Hij probeerde ook zo goed mogelijk om iedereen die tegen hun vochten neer te halen maar het waren er teveel. Signvat moest het geweten hebben, of vermoed hebben, dat kon niet anders. Hij had ze in de val gelokt of dit was zijn plan geweest in plaats van die van hun. Het geschreeuw van pijn en geluid van metaal tegen metaal vulde de kamer en ze waren outnumberd. Toch bleef iedereen dapper doorvechten voor waar ze in geloofden. Iedereen hield moed hoewel het bij Njörd vooral angst was wat hem liet doorgaan. Audun was buiten ook aan het vechten, of vocht ze misschien al niet meer? Hij kon het niet horen. Misschien was ze al gevallen. Hij schreeuwde een keer hard en gaf een harde slinger met zijn bijl tegen een man die op hem af kwam rennen met een zwaard. Het had alleen geen zin want voor elke viking die ze neer wisten te halen kwam er ook weer iemand binnen.

Het duurde niet lang voordat er alleen nog maar drie van hun overbleven. Ásbjörn vocht ook nog dapper door en ze hielden het met z’n drietjes nog redelijk lang vol maar het kon niet voor eeuwig duren. De andere man die ook nog over was gebleven werd ook fataal geraakt in zijn hoofd en viel neer net zoals de anderen. ”Stop!” Hoorde hij Signvat zeggen, maar hij stopte niet. Ásbjörn stopte ook niet, ze mochten niet stoppen. Vanuit het niets kreeg hij ineens een harde klap van een schild en raakte hij zijn balans kwijt. Nog een klap volgde en hij zag op de grond. Hij wilde nog met zijn bijl uithalen maar Ásbjörn redde hem al door een bijl in de buik te slaan van de man die hem op de grond had gegooid. De rest had zichzelf teruggetrokken en lieten hun nu alleen. Ásbjörn gaf hem een hand en hielp hem overeind. ”Good,” Hoorde hij Signvat zeggen, en hij draaide zich meteen om naar de man. ”I don’t want to kill you, not like this.” Zei ze man, alsof hij ineens medelijden had met ze. Hij had zijn bijl laten vallen en liet dichter naar Ásbjörn en Njörd toe. Ásbjörn had zijn kaken al op elkaar geklemd en wilde de man al aanvliegen. ”I would not do that if I were you.” Zei de man waarna hij wees op een van zijn mannen die binnen kwam lopen met Audun en een mes tegen haar keel. ”Drop your weapons and she will not be harmed.” Ging hij verder. Ásbjörn keek Signvat wel kwaad aan maar keek vervolgens ook naar Njörd om te laten weten dat het zijn beslissing was. Het was zijn meisje. Hij voelde de spanning op zijn kaken staan en hoe graag hij de man af wilde maken. Het kon, hij kon er een einde aan maken. Een slag met zijn bijl en de man was dood, of hij had een zeer goede reflex en hij zou missen. Het was een groot risico maar een ding was zeker. Audun zou het niet overleven. Daarom liet hij zijn bijl vallen en hoorde dat niet veel later Ásbjörn hetzelfde deed. Signvat begon weer te lachen. ”See, this is why Valkyrja did not chose to be with you, Ásbjörn. Love is a weakness and she knows that.” Grinnikte hij terwijl hij eerst Ásbjörn aankeek en vervolgens weer naar Njörd keek. ”She loved you father and that’s what got him killed.” Ging hij verder met een glimlach. Hij slikte even, voelde de brok in de keel zitten en hij wist zijn ogen ook niet langer droog te houden. ”And now it’s going to get you killed as well.” Fluisterde hij, maar net niet zacht genoeg voor Ásbjörn om het niet te horen. Njörd hoorde hoe hij meteen weer toe wilde slaan door zijn bijl te pakken maar hij werd door meerdere mannen tegengehouden. Ze grepen hem vast en trokken zijn armen over zijn rug omhoog waardoor hij schreeuwde. Snel draaide hij zich om naar Ásbjörn maar hij wel zelf ook vastgepakt. Hij wilde met een elleboog zichzelf verdedigen maar het haalde niet veel uit, ze bonden hun vast met touwen zodat ze zichzelf niet meer konden bewegen en zonder wapen om zichzelf mee te verdedigen konden ze niet veel. ”No! No! Please, don’t do this!” Hoorde hij Audun huilen, maar hij kon niets doen om haar te troosten. Het was allemaal mis gegaan.

Ze werden meegenomen naar buiten waar het nu inmiddels regende. Het was donker maar de fakkels van de mensen verlichtte het pad. Njörd zag hoe Signvat iets bij Audun toe fluisterde, maar hij wist niet wat. Hij hoopte alleen dat zij niet hoefde te boeten voor de fouten die hij had gemaakt. Ze werden naar de paal gebracht die midden in het dorp stond, iets wat geen goed teken kon zijn. Kort sloot hij zijn ogen terwijl hij vooruit gedrukt werd door meerdere mannen, wetend dat dit het einde zou zijn. Hij wist dat Signvat niet blufte en dat hij de ultieme prijs zou moeten betalen en hij probeerde er vrede mee te nemen. Hij had gefaald en dit was zijn lot nu, er was niets wat hij ertegen kon doen dus hij moest het gewoon laten. De mannen begonnen hem vast te binden aan de paal met zijn armen omhoog, gespreid. ”Please, no I beg you, don’t do this, Valkyrie is not going to be happy about this.” Hoorde hij Ásbjörn smeken en even dacht hij dat hij hem hoorde huilen. ”Kill me in his place, you don’t have to kill him!” Bleef hij doorgaan, maar niemand reageerde. ”Yes I do,” Hoorde hij Signvat zeggen waarna hij Ásbjörn op zijn knieën voor hem liet zitten. ”And you’re going to watch.” Vervolgde hij waarop Ásbjörn hem met grote ogen aankeek en vervolgens terug keek naar Njörd. ”No you can’t do this! Please, you can still stop this!” Bleef hij smeken maar er werd niet meer naar geluisterd. Audun werd ook nog steeds vastgehouden en de tranen liepen over haar wangen heen. Twee mannen begonnen nu zijn shirt van achter open te scheuren en gooide de overgebleven stukken weg. Regen gleed langs zijn gespierde lichaam en hij voelde nu hoe zijn hart snel aan het kloppen was. Hij probeerde kalm te blijven maar hij voelde zijn voeten trillen als een rietje, en dat kwam niet alleen door de kou. Door zijn ogen te sluiten hoopte hij dat hij zichzelf weer een beetje kon herpakken maar het werkte niet. Het was niet perse het doodgaan waar hij bang voor was, maar hij was bang voor dat er daarna zou gebeuren. Hij was bang voor Audun en Ásbjörn die het moesten aanzien. En hij was bang voor wat het met zijn moeder zou doen. Plotseling voelde hij de snijdende pijn van twee messen in zijn rug. Hij voelde hoe zijn ribben gebroken werden, hoe ze werden opengetrokken. Het enige wat hij kon doen wat schreeuwen in pijn, ook al had hij besloten dat niet te doen. Het was teveel voor hem om niet te doen. Audun was nog altijd aan het huilen en inmiddels was ze op de grond neergevallen, waarschijnlijk omdat haar benen te zwak werden om haar te dragen. Ásbjörn schreeuwde het ook uit en had de tranen over zijn wangen stromen terwijl hij door twee mannen gedwongen werd om te blijven zitten waar hij zat. Het deed hem zeer om hun beide te zien, heel veel pijn, bijna meer pijn dan de Blood Eagle deed. Hij bleef schreeuwen tot hij niet meer kon, tot hij daar zelfs de kracht niet meer voor had. Audun leek haar bewustzijn te verliezen en Ásbjörn gaf het vechten ook op, hij bleef tegen de grond aangeplakt. Hulpeloos en klein, maar hij bleef wakker, hij bleef wakker tot zijn laatste minuten. Kracht werd steeds verder uit zijn lichaam gezogen en het werd steeds donkerder tot hij het niet langer kon volhouden.. Toen werd alles donker..

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: If I had a heart I could love you, If I had a voice I would sing   

Terug naar boven Go down
 
If I had a heart I could love you, If I had a voice I would sing
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2
 Soortgelijke onderwerpen
-
» @Avenger -Sam's instagram
» You light the spark in my bonfire heart ~ V, Xam, Orac & Marlon bbys
» That's how easy love can be
» Boy, you know I'll be savin' my love for you. (+ Dante ♥)
» I'm in love with my sadness [& Kyrylo}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Time Travel :: In The Past-
Ga naar: