INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4
AuteurBericht
Nadya Kyla
avatar
Class 4

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.
BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   vr dec 25, 2015 10:51 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Zijn woorden kwamen harder aan dan ze had verwacht, leken het bloed in haar aderen voor even te doen bevriezen. Hoewel ze haar lichaamstemperatuur wist te handhaven, kregen haar ogen een hardheid die ze in zijn buurt nog niet eerder hadden gehad. Een hardheid die bijna altijd in haar ogen te vinden was, behalve als ze bij Storm was. Bij het horen van haar reactie sloeg hij zijn ogen neer, alsof hij zich realiseerde dat wat hij zojuist gezegd had beter niet had kunnen zeggen. Dat de woorden haar pijn deden. Alleen al het idee dat ze hem zou kunnen verliezen, dat hij op zo’n manier over zijn eigen leven dacht, deed haar pijn. Al snapte ze de redenatie die er achter lag maar al te goed. Zijn vingers verstrengelde hij met de hare en met zijn beide handen hield hij haar hand stevig vast. Nadya dwong zichzelf hem weer aan te kijken. De ijzigheid was uit haar ogen verdwenen, had plaats gemaakt voor een zekere kwetsbaarheid. Terwijl hij sprak leken zijn ogen de hare gevangen te houden. Ieder woord liet ze langzaam tot zich door dringen. Ze zou hem niet verliezen. Hij zou nergens heen gaan zolang zij er was. Hoewel ze wist dat hij haar niet kon garanderen dat ze hem niet kwijt zou raken, stelde de woorden haar toch enigszins gericht. Haar ogen gingen naar hun handen. Haar smalle hand, die verborgen ging in de zijne. Zou hij zich realiseren dat ze zonder hem niemand had? Dat hij de eerste was die haar weer menselijk had doen voelen, sinds ze Nick verloren had? De eerste die haar tranen had gezien? De eerste die haar vast had mogen houden? Bij zijn volgende woorden keek ze hem weer aan. De breekbaarheid in zijn stem zorgde ervoor dat ze de grip op zijn hand even verstevigde. Haar blik ankerde zich in de zijne. “Ik geloof je.” fluisterde ze, waarna ze voor even zweeg en hem gewoon aan keek. “En ik begrijp het. Ik begrijp dat je hebt gedacht dat het beter is. Dat heb ik ook vaak gedacht.” Haar blik dwaalde weer af naar hun handen. “Maar dat is het niet, niet meer.” zei ze zacht.  De woorden golden zowel voor hem als voor haar en dat besef drong langzaam bij haar binnen.

‘Wat is de grootste positieve verrassing die je in je leven al hebt gehad?’ Voor even keek ze hem bedenkelijk aan. De meeste verrassingen in haar leven waren negatief geweest. Slechts een enkeling kon ze onder het kopje positief scharen en de meeste daarvan waren van voor de oorlog geweest. Waren verassingen geweest waarmee veel kinderen geconfronteerd werden. Verassingen die je niet eens echt verassingen kon noemen, al zou je dat pas later in je leven realiseren. Nadya voelde dat Storm zijn vinger strekte zodat ze haar hand terug kon trekken, maar ze liet haar hand in de zijne liggen omdat ze wist dat wat ze hem ging vertellen pijnlijk ging zijn. Al was het een positieve herinneringen, degene aan wie ze die herinneringen te danken had was er niet meer. Die was vergiftigd door haar bloed, op gegaan in de vlammen die er van haar lichaam af hadden geslagen. “Nick en ik waren net in Kiev gaan wonen.” begon ze aarzelend. “Kiev is mijn geboorteplaats en ik was er toen al een hele tijd niet meer geweest.” verduidelijkte ze, waarna ze haar blik los maakte van die van Storm. “Nick en ik waren al vrienden, maar we kenden elkaar nog niet heel goed. Destijds durfde hij nauwelijks zonder mij het huis uit omdat hij bang was een aardbeving te veroorzaken.” vertelde Nadya, met haar blik op de ondergaande zon gericht en haar hand nog in de zijne. “Op een middag is hij terwijl ik aan het dansen was, naar het stadsarchief gegaan daar heeft hij geboorteregisters door lopen spitten tot hij degene vond waar ik in stond. Ik had hem niet willen vertellen wanneer ik jarig was, omdat mijn verjaardag iets was wat geen waarde meer had.” Zacht beet ze op haar lip, terwijl ze terug dacht aan het moment dat ze hun appartement binnen was komen lopen. “Met mijn verjaardag had hij het hele appartement versierd en had hij kaartjes voor een balletvoorstelling voor me gekocht.” Even viel ze stil, haar ogen vonden die van Storm weer. “Ik had niet gedacht ooit nog te genieten van m’n verjaardag, maar hij..” In haar blik was zowel intens verdriet, als iets van liefde te zien. “Hij gaf er ineens weer betekenis aan.” Haar stem was niet meer dan een fluistering. Dat moment was het moment geweest dat ze zich had gerealiseerd dat ze hem echt volledig kon vertrouwen. Dat zij zijn wereld was en hij de hare. Er waren wel meer dingen, of eigenlijk personen die haar positief verrast hadden. Die haar in hadden laten zien dat niet alle mensen zelfzuchtig waren. Dat niet alle mensen er op uit waren anderen pijn te doen. “Jij hebt me ook verrast, in positieve zin.” zei ze stil. “Ik had niet gedacht iemand ooit nog volledig te vertrouwen.” Haar blik liet ze afdwalen naar het dak van het schoolgebouw, waar vogels zich nog altijd aan het verzamelen waren. Ze was zich er van bewust hoe kwetsbaar deze woorden haar maakte.

Een charmante scheve glimlach was op Storm’s lippen verschenen, iets wat haar automatisch deed glimlachen. Ja, ze kon wel begrijpen waarom het Storm zo makkelijk af ging om meiden te versieren. Bij het zien van zijn quasi onschuldige gezicht moest ze lachen en diezelfde lach klonk weer bij zijn imitatie van zijn broertje. Hoe meer hij haar over Levi vertelde, hoe makkelijker het voor haar werd die twee voor zich te zien. Al kon ze zich bij Levi nog niet echt een gezicht voor de geest halen. “Ik denk dat jullie samen onweerstaanbaar zullen zijn.” zei ze met een knipoogje en een vrolijke grijns op haar gezicht. Praten over zijn broertje had voor even een luchtigheid in het gesprek gebracht, die ze beide nodig hadden gehad. Zoals de geboorte van het jochie kennelijk een energie in het huis van de familie Hall had gebracht die het eerder niet had gehad. Nadya keek naar Storm terwijl hij begon te vertellen. Ergens kon ze het wel in hem zien, die gedisciplineerde, Britse opvoeding. Ondanks zijn losbandigheid, die in haar buurt altijd redelijk ingetoomd was, had hij wel altijd iets hoffelijks over zich. Iets charmants wat lang niet alle mannen van zijn leeftijd hadden. Met een glimlach legde hij uit, hoe de komst van zijn jongere broertje leven in hun gezin had geblazen. Zijn laatste woorden hadden een iets donkerdere ondertoon dan de rest van het verhaal had gehad. Al kon ze hem niet in zijn geheel ongelijk geven. Als hij plannen had gehad, had de komst van de weerwolf dat waarschijnlijk volledig overhoop geschopt. Zoals het eigenlijk zijn hele leven overhoop geschopt leek te hebben. “Is er niets wat je wou worden? Ook niet toen je jonger was?” voeg ze nieuwsgierig. Zelf had ze als klein meisje al zeker geweten dat ze ballerina wou worden, al was daar uiteindelijk nooit iets van gekomen. Misschien dat dat wel was gebeurd, als de oorlog niet was uitgebroken maar dat was iets wat ze nooit zou weten. ‘Jij leidt je leven niet, maar je leven leidt jouw.’ Had haar vader wel eens gezegd, in het oude Noors waarvan niemand behalve zij en haar moeder ooit iets begrepen hadden.

De verbazing was duidelijk van Storm’s gezicht te lezen en zijn nooit deed haar zachtjes lachen. Zo vanzelfsprekend als kerst voor hem was, zo vreemd was de feestdag van haar. Natuurlijk, had ze er wel van gehoord. Had ze gezien hoe de straten van de Amerikaanse steden gehuld werden in lichtjes. Hoe onder dennenbomen vol met kleurige ballen, pakjes werden gelegd.  Het had haar altijd een beetje doen denken aan het nieuwjaarsfeest dat ze in Kiev altijd hadden gevierd. Al was dat wel anders geweest, soberder. “Op zes januari was er altijd een nieuwjaarsviering. Ik geloof dat we er meer aan mee deden om niet op te vallen, dan dat mijn ouders het echt een goede traditie vonden.” zei ze bedenkelijk, waarna er een glimlachje op haar gezicht verscheen. “Mijn vader is Noors en hoewel hij het grootste gedeelte van zijn geloof had los gelaten, wou hij ieder jaar midzomer avond vieren. S’ middags gingen we dan altijd naar een bos in de buurt van Kiev om hout te sprokkelen en dat gooide we dan op een enorme hoop, die mijn moeder dan s’ avonds ontstak. We bleven dan de hele nacht in het bos en zij vertelden verhalen en zongen liedjes. Heel anders dan jouw kerstmis, maar ik vond het altijd geweldig.” vertelde ze. “En m’n ouders vierde mijn verjaardag wel en de eerste keer dat ik mijn mutatie gebruikte en per ongeluk het gordijn in de fik liet vliegen en vervolgens in paniek de hele kamer bevroor.” grinnikte ze. Ieder ander kind had waarschijnlijk op zijn donder gekregen als die het gordijn had doen ontvlammen, maar de hare waren dol gelukkig geweest. Haar moeder was nadat ze de kamer had ontdooid direct de keuken in gedoken om een heerlijke maaltijd voor te bereiden en later die avond hadden haar ouders haar een kettinkje gegeven met daaraan zowel een kleine vuursteen en een kristal. Een kettinkje dat ze nadat ze gevangen was genomen, nooit meer had gezien.

Onwillekeurig moest ze glimlachen bij het horen van zijn antwoord op haar vraag. Devon en Storm, StormOn, het kon ook niet anders dan dat die twee samen in elk geval één kerstdag door zouden brengen. Zijn voorstel deed haar glimlach verbreden. Hij wou haar een kerst geven. Een kerst die deed denken aan de kerst die hij in Londen altijd gevierd had.. “Ik zou niets liever doen met kerst denk ik.” gaf ze eerlijk toe. Hoewel ze nooit kerst had gevierd, wist ze nu al dat de dag haar waarschijnlijk helemaal zou doen op leven. Dat niet alleen zij maar ook Storm zou genieten. “Welke dag maakt mij niet uit. Ik geloof dat ik je met Devon moet delen, dus hij mag wel kiezen.” zei ze, nog altijd met een glimlachje op haar lippen.

outfit

_________________
That's life left dripping down the walls of a dream that cannot breath


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm Hall
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1905

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.
BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   za dec 26, 2015 11:24 am

.Always live before you die.

Voor heel even kreeg Storm een glimp te zien van een Nadya die hij nog nooit eerder had gezien. Misschien was dat wel de Nadya die iedereen kende, hoe ze gewoonlijk was … Maar voor Storm was het iemand totaal anders, een defensieve bescherming tegen zijn woorden, iets waar ze meteen op had gereageerd door hard en kil te reageren. Maar zo snel die houding er was geweest was hij ook weer getemperd door de kwetsbaarheid die hij te zien kreeg. Hij had nog niet alles van haar gezien, er was een kant van Nadya die meedogenloos hard kon zijn en dat kwam niet door haar omgeving. Dat kwam omdat ze onsterfelijk was en door wat er in het verleden allemaal was gebeurd. Storm hoopte dat hij nooit zo’n manier van uiten zou krijgen, hij wilde niet hard zijn, hij wilde niet kil over komen. Hij hoopte dat het aantal doden die hij nog zou maken hem daar niet toe zou drijven. Maar hij begreep het wel, ondanks dat hij dat deel nog niet van Nadya gehoord had begreep hij wel dat die blik er kon zijn. Dat ze hard kon zijn, al hoopte hij die blik niet al te vaak te hoeven zien. Het feit dat ze zo snel haar kwetsbaarheid liet zien toonde hem dat ze het ergens wel begreep. Ze had het eerder al gezegd, de dood was mensen met een monster of een verleden als hen, een onderwerp waar veel aan werd gedacht. En het zou echt niet mogen, toch deden ze het.

Hij had naar hun handen gestaard na zijn woorden en keek pas weer op toen ze haar grip erop verstevigde. Hij keek recht naar de blauwe, haast bodemloze, ogen van Nadya. Hij was misschien een beetje opgelucht toen ze zei dat ze hem geloofde, het was trouwens het enige wat er voor hem toe deed. Nadya die het begreep, die hem geloofde aangezien ze de enige was die wist hoe het voelde, hoe het was. “Maar dat is het niet, niet meer.” Zei ze zacht. Hij keek haar een tijd zwijgend aan en knikte uiteindelijk langzaam. Niet meer, niet meer, hij zou het nog honderd keer moeten herhalen voor zijn lichaam het weer echt zou gaan geloven. Het was alsof de weerwolf dat naar voor duwde, de slechte gedachten van het leven, dingen over dood, het was alsof het beest, het monster, dat deel van hem triggert. Het wilde niet dood en toch gaf het Storm honderden mogelijke manieren om erover na te denken. ‘Het zal uiteindelijk wel verdwijnen, zachtjes,’ prevelde hij terwijl hij terug voor zich uit keek. ‘As long as we have each other.’ Knikte hij amper hoorbaar. Dat is wat Camille altijd had gezegd en toen had het nooit meer betekenis dan de vriendschap die ze deelden. Maar Nadya, het bracht de zin in een heel ander perspectief. Hij keek opzij naar haar en glimlachte zachtjes, kneep kort in haar hand.

Nadya moest duidelijk even denken voor ze een positieve herinnering had gevonden, daar stelde hij zich vragen bij hoeveel negatieve er wel niet waren in haar leven. En dat duwde zijn neus op het feit dat zijn leven niet zo hel kon zijn als het hare. Bij Storm werd zijn leven nog steeds zeventig procent gedomineerd door de goede tijden in Londen, al liepen de slechte daar snel op in, toch vond hij zelf in het donkerste van de tijden en pijn nog steeds een klein lichtpuntje zoals Nadya … Devon. Ze trok haar hand niet weg en toen ze begon te praten, toen ze Nick zijn naam liet vallen sloten zijn vingers zich gelijk weer door de hare. Hij wist wat de naam deed met haar, wat het altijd zou doen met haar dus was hij stil en luisterde naar haar woorden terwijl zijn ogen onderzoekend langs haar gezicht gleden. Hoe meer ze vertelde over Nick, hoe liever hij had gehad dat de jongen nog leefde, haar nog gelukkiger zou kunnen maken. En hij zou de jongen wel willen ontmoet hebben, ondanks dat Nadya nu voor een deel gebroken was, was de naam in haar verleden alles geweest. Dus ja, Storm was Nick dankbaar, voor wat hij was voor Nadya toen ze dat het hardst nodig had. Hij glimlachte toen ze vertelde over het appartement, de tickets voor de voorstelling. ‘Het zijn de hele kleine dingen die het maken en dat maakt een persoon waardig in zijn geheel.’ Glimlachte Storm achteraf. ‘Maar je bent een danser,’ het was weer iets kleins dat hij van haar te weten was gekomen. Zijn glimlach verbreedde wat. Camille deed ook aan ballet dus hij wist er wel het één en ander van, dat was je functie trouwens als beste vriend, achter je vriendin aanhollen van de ene voorstelling naar de andere enkel om haar aan te moedigen. Toen Nadya zei dat hij haar ook verrast had keek hij haar gelijk aan. Vertrouwen … hij was de laatste wie je wilde vertrouwen, allemaal dankzij zijn weerwolf maar hij wist wat ze bedoelde. En terwijl Nadya naar de vogels op het dak keek staarde Storm haar aan met de grote vraag wat hij daarop moest antwoorden. Uiteindelijk sloeg hij zijn blik neer naar hun handen en glimlachte liefdevol voor zichzelf.

Zijn glimlach had bij Nadya hetzelfde effect als bij iedereen anders en het deed hem goed om haar te zien glimlachen. De imitatie die hij maakte over zijn broertje deed haar zachtjes lachen en op opmerking deed hem dan weer op zijn beurt lachen. ‘God ja, ik zie het al voor me.’ Glimlachte hij opgelaten. De broers Hall, onweerstaanbaar. Storm had van kleins af aan al de extra gave mee gekregen om charmant over te komen, Levi had het in mindere maten maar was zo goed met zijn woorden dat het gewoon vanzelf heel spontaan en charmant over kwam. Daar had Storm niet de natuurlijke aanleg voor gehad, hij had het opgepikt onderweg het ouder worden. Bij haar vraag over wat hij graag zou willen worden haalde hij zijn schouders op. ‘Ik heb zoveel gewild, nooit iets echt concreets.’ Gaf hij toe. Hij probeerde aan iets te denken maar er was niets dat echt naar voor kwam. ‘Ik heb maanden lang in een restaurant gewerkt, toen wilde ik mijn eigen restaurant. Kunst lag me nooit echt dus dat stond nooit op mijn lijstje.’ Hij zweeg en keek bedenkelijk voor zich uit. ‘Ik volgde economie vlak voor ik gebeten werd, ik denk sowieso in de business, alleen welke business was de vraag.’ Knipoogde hij. Storm was een gemakkelijke student en hij was wel behoorlijk de strever, kwam graag verder in het leven ondanks zijn vrije kant. Hij zou een goede zakenman geworden zijn zei zijn vader altijd, niet dat hij daar nu nog aan hoefde te denken. ‘Jij?’ Vroeg hij nieuwsgierig terug. Wat was haar droom? Bij haar woorden op het einde knikte hij langzaam, jep, hij wist hoe snel het leven je leidde, zag hem hier nu zitten, een weerwolf. Het was niet zo goed uitgepakt voor hem om eerlijk te zijn.

Toen ze vertelde over haar familie en de tradities en feestdagen van toen kon Storm het niet laten om haar met enige fascinatie aan te kijken terwijl ze sprak. Hij probeerde het zich weer voor te stellen maar dat lukte niet als je geen weet had van de manier hoe ze toen leefden. Ja, geschiedenis boeken zeiden genoeg maar het was nooit voldoende voor het volledig inlevingsvermogen. Toen ze vertelde over de mid zomer avond glimlachte hij breed, het idee alleen al van een gigantisch vuur. ‘Wauw, dat klinkt inderdaad geweldig.’ Het leek een beetje op zijn kerstmis alleen zaten ze binnen voor het vuur met de beste verhalen en marshmallows. Hij moest zachtjes lachen toen vertelde over haar verjaardag en ze de hele kamer erbij bevroor nadat ze het in de fik stak. ‘Jij was een moeilijk kind zo te horen.’ Glimlachte hij grappend. Hij probeerde zich een mini Nadya voor te stellen maar het lukte hem ook niet echt.

Zijn voorstel werd gelijk aangenomen en dat maakte Storm ergens wel gelukkig. Deels omdat hij haar iets kon geven en anderzijds omdat het hem aan vroeger zou doen denken. En het idee om zijn kerstmis en haar mid zomer avond te mixen zorgde ervoor dat de glimlach op zijn lippen enkel breder werd. Haar laatste woorden deden hem glimlach, ja, ze moest hem met Devon delen. ‘Ja, je moet me delen.’ Knikte hij langzaam instemmend. Hij wilde alle tijd met zijn beste vriend doorbrengen deze tijd van het jaar maar voor één dag of avond zou hij helemaal van Nadya zijn. ‘Ik bespreek het met Devon en dan hoor je het van zodra ik het weet maar ik beloof je,’ hij zweeg en gaf haar een liefdevolle glimlach. ‘Ik doe er alles aan om je positief te verrassen.’ Knipoogde hij. Oh ja, dat was hij zeker van plan …
tag: Nadya --- words: 1488 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

- The alpha among wolves, the fear among men -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla
avatar
Class 4

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.
BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   za dec 26, 2015 10:22 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Haar verleden, de jaren van gevangenschap, hadden haar gemaakt tot wie ze was. Een veelal kil, bitter en afstandelijk meisje. Gebroken en tegelijkertijd hard. In haar ogen was bijna altijd een ijzige blik te vinden. Een blik waarin geen enkele emotie door wist te schemeren. Mensen vertrouwen deed ze niet. Behalve Storm. Storm was anders en toch kreeg ook hij nu een glimp te zien van wie ze normaal gesproken was. Van de hoge muren die ze rond zichzelf had opgeworpen om zich te beschermen tegen al het kwaad van de wereld. Een muur die hij zonder het door te hebben grotendeels doorbroken had. Hoewel Nadya zich er van bewust was hoe kwetsbaar ze zich maakte door hem toe te laten, deed het haar ergens goed en ze had dan ook liever gehad dat hij haar ijzige kant nooit te zien had gekregen. Al was het niet meer dan een paar seconden geweest. Al wist ze dat het waarschijnlijke niet de laatste keer zou zijn dat ze hem zo aan keek. Nick had ze ook regelmatig haar harde kant laten zien. Niet omdat ze hem niet vertrouwde, niet omdat ze niet om hem gaf, maar omdat het soms gewoon makkelijker was. Makkelijker om haar emoties te verbergen achter een ijzige blik, dan ze door te laten schemeren.
Zwijgend keken ze elkaar aan, met hun handen verstrengeld en hun woorden wiens betekenis langzaam op hen neer daalden. Het zou voor hen beide waarschijnlijk nog lang duren voor ze volledig overtuigd waren dat de wereld niet slechter af was zolang zij er onderdeel van uit maakte. Het zou haar sowieso veel tijd kosten voor ze zich volledig had gerealiseerd dat er iemand was die haar zou missen als ze er niet meer was. Iemand die daadwerkelijk om haar leven gaf. Langzaam knikte Storm, alsof haar woorden eindelijk echt tot hem doordrongen. Alsof ook hij zich besefte dat de wereld niet beter af was zonder hem, al was het misschien maar deels. Zachtjes knikte ze, uiteindelijk zou het wel verdwijnen. Dat gevoel, die gedachten. Echter was ze zich er ook van bewust dat ze weer terug zouden komen. Dat bij het volgende verlies, de gevoelens en de gedachten even hard terug zouden slaan. Dat ze haar weer naar beneden zouden trekken, zoals ze dat nu nog steeds deden. Keer op keer op keer. ‘As long as we have each other.’ Voor even sloot ze haar ogen, liet ze de woorden die haast onhoorbaar waren geweest, langzaam tot zich doordringen. As long af we have each other. Het iets wat Nick en zij hadden gehad. Iets wat ze nu met Storm had. Iets wat haar een veilig en tegelijkertijd kwetsbaar gevoel gaf. Haar ogen vonden die van Storm en de zachte glimlach op zijn gezicht werd weerspiegeld op haar lippen.

Zodra ze de naam van haar vroegere beste vriend in haar mond nam, sloot Storms hand zich weer rond de hare. Het was alsof de naam van de jongen een cue voor Storm was geworden. Een teken dat ze zijn troost nodig had, al was het door iets simpels als het vasthouden van haar hand. Het beeld van Nick met een enorme kinderlijke grijns te midden van hun veel te uitbundig versierde woonkamer deed haar meer pijn, dan het haar plezier deed. Zou er een moment komen waarop ze aan hem kon denken, zonder dat het zou voelen alsof iemand haar al gebroken hard nog verder in één kneep? Zou er een moment komen waarop ze over hem kon praten, zoals ze zo nu en dan over haar ouders praten kon? Zacht beet ze op haar lip, met haar blik strak op de ondergaande zon gericht. Nadya wist dat de enige rede dat ze dit kon vertellen Storm was. Zijn aanwezigheid, zijn vingers die verstrengeld waren met de hare. Er was niemand anders bij wie ze ooit met een woord over Nick gerept had. Niemand bij wie ze zich genoeg op haar gemak voelde om zijn naam over haar lippen te laten rollen. Zachtjes knikte ze als antwoord op zijn worden. Kleine dingen konden een persoon waardig maken in zijn geheel. Die ene dag, dat ene gebaar was voor haar voldoende geweest om zich te realiseren dat Nick haar geen pijn zou doen. Dat ze er voor elkaar konden zijn, ook in de dingen die ze niet begrepen. Nadya wist met moeite de tranen die achter haar ogen brandden in bedwang te houden, probeerde zich te focussen op wat Storm had gezegd. “Ik ben een danser ja. Vroeger vooral klassiek ballet, maar de laatste jaren ook andere stijlen met name modern.” zei ze en voor even maakte haar sombere blik plaats voor een klein glimlachje. Dansen was het enige wat ze na al die jaren nog steeds niet verloren had. Het was iets wat haar rust gaf en waar ze zich volledig in kwijt kon. Sinds ze uit de ziekenzaal ontslagen was, was er geen dag voorbij gegaan dat ze niet gedanst had. Voor even leken haar stil uitgesproken woorden tussen haar in te hangen. Hoewel ze haar blik voor zich had gericht, voelde ze dat hij naar haar keek zonder iets te zeggen. Wat zou er door hem heen gaan? Zouden haar woorden hem af schrikken? Zou hij zich realiseren hoe vreemd het voor haar was om een ander mens te vertrouwen? Om hem te vertrouwen?

Het horen van zijn lach deed haar glimlachen en ze vond het heerlijk om te zien hoe hij op leefde terwijl ze het over zijn broertje hadden. Ja, ze kon zich heel goed voorstellen dat de broertjes Hall later onweerstaanbaar zouden zijn samen. Voor hij antwoord gaf op haar vraag haalde hij kort zijn schouders op. Nieuwsgierig bleef ze hem aan kijken terwijl hij begon te vertellen. Liet haar ogen over zijn gezicht dwalen terwijl hij bedenkelijk in de verte staarde. Storm als zakenman. Het was lastig hem voor te stellen in een pak, met een koffertje en een degelijke auto, want dat was hoe zij zakenman zag of in elk geval het stereotype beeld dat het woord bij haar op riep. Al kon ze op zich wel begrijpen dat het iets zou zijn geweest dat hem goed gelegen had. “Wat deed je in dat restaurant? Koken of serveren?” vroeg ze, met nog altijd een glimlachje op haar gezicht. Ze vond het leuk hem beter te leren kennen. Dingen te weten te komen over wat hij had gedaan voor hij gebeten was door een weerwolf en zijn hele leven op de kop was gezet. “Ballerina.” Het was een antwoord waar ze niet lang over na hoefde te denken. Een antwoord, dat zelfs na al die jaren nog vanzelfsprekend was. “Vlak voor ik aan m’n laatste jaar aan de lagere school begon, werd ik toe gelaten tot de vooropleiding van de ballet academie in Kiev. Als je in die vooropleiding kwam stond het al zo goed als vast dat je uiteindelijk toegelaten zou worden tot de academie.” Een lichte glimlach stond op haar gezicht. Haar ogen liet ze weer afdwalen naar de ondergaande zon, die langzaam achter het schoolgebouw weg leek te zakken. “Maar die zomer begon de slag om Kiev en toen werd alles anders.” zei ze zacht, waarna ze kort haar schouders ophaalde en hem weer aan keek met een wat mistroostig glimlachje op haar lippen.

De fascinatie in zijn blik terwijl ze hem vertelde over de tradities van haar familie deed haar glimlachen. Het waren goede herinneringen. Herinneringen waarover ze spreken kon zonder een brok in haar keel te krijgen. Herinneringen die na tientallen jaren hun scherpe randje verloren hadden en nu vooral mooi waren, al zou ze, ze dan nooit kunnen herbeleven. De krijsliedjes die haar vader, met zijn zware stem gezongen had. Het zachte geknap van de takken in het enorme vuur. De kleine vuurballen die haar moeder en zij zo nu en dan eens de lucht in hadden laten schieten. Ieder jaar weer had ze uit gekeken naar de 24ste juni, de derde dag na de zonnewende. Zijn opmerking deed haar glimlach verbreedde en ze knikte kort. Midzomerfeest met haar ouders was altijd geweldig geweest. Het had haar er van bewust gemaakt hoe anders haar familie was, hoe veel verder hun geschiedenis ging dan die van de meeste mensen. Hoe belangrijk het draak zijn voor haar ouders was. Het was ook niet voor niets dat haar ouders dolgelukkig waren geweest, toen ze op één dag zowel vrieskou als verwoestende vlammen had gecreëerd. “Niets waar twee draken niet bestemd tegen waren.” antwoorde ze lachend op zijn woorden. “Mijn ouders waren heel blij toen ik dat deed, omdat het betekende dat ik zowel het vuur van mijn moeder als het ijs van mijn vader in me had.” zei ze met een glimlachje op haar gezicht.

Haar snelle instemming leek hem goed te doen en ze moest eerlijk toe geven dat ze nu voor het eerst zin kreeg in kerst. Dat ze benieuwd was naar wat hij zou verzinnen. Naar hoe hij normaal kerstmis met zijn familie vierde. Met een glimlach stemde Storm in met het feit dat ze hem met Devon zou moeten delen. Niet dat ze anders had verwacht, die twee waren zo goed als onafscheidelijk en zouden sowieso één van de kerstdagen samen door willen brengen. Iets wat haar de kans gaf in elk geval één dag de hele dag buiten rond te struinen. Ver weg van alle drukte, die ze wel even maar niet al te lang kon doorstaan. Zijn woorden en de liefdevolle glimlach op zijn gezicht, deden het glimlachje op haar lippen weer verbreden. “Daar twijfel ik niet aan.” zei ze. “Maar ik ben niet heel makkelijk te verassen.” voegde ze er iet wat uitdagend aan toe. Zelfs al had hij haar al eens verrast, dat betekende niet dat hij dat nog eens zou kunnen doen. Al wist ze vrij zeker dat als iemand het zou kunnen, hij het zou zijn.

outfit

_________________
That's life left dripping down the walls of a dream that cannot breath


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm Hall
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1905

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.
BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   zo dec 27, 2015 6:39 pm

.Always live before you die.

Terug gaan in tijd leek hem wel een coole mutatie om te hebben. Of gewoon het algemene beheersen van tijd leek hem al goed genoeg. Zo kon hij jaren terug gaan, tot het moment waarop hij Nadya misschien haar leven kon zien leiden in Kiev. Of hij kon door gaan in tijd tot de jaren waarop hij dood zou moeten zijn maar dus nog leefde om tot de conclusie te komen dat hij onsterfelijk was. Of hij kon gewoon een week terug gaan, tot hun volle maan, in de hoop dat hij daar iets zou kunnen veranderen, strakkere kettingen misschien. Als hij dan toch tijd beheerste dat zou hij waarschijnlijk zes maanden terug keren, tot het moment dat hij achter zijn bureau zat te studeren en hij een bericht kreeg van zijn beste vriend. Dan zou hij het bericht negeren en verder studeren. Hij zou niet naar dat bos zijn gegaan en niet op zoek gaan naar die wolf, hij zou niet drinken en niet fake staan huilen tegen de maan. Hij zou gewoon achter zijn bureau blijven zitten en studeren voor school. Dan zou hij het leven leiden dat hij wilde, zonder de weerwolf, zonder deze school, zonder Devon en Nadya. Al was dat laatste misschien de enige reden waarom hij een beetje blij was een weerwolf te zijn. Zonder Lupos zou hij het tweetal nooit leren kennen hebben en zou dit er ook nooit zijn. Zijn blik gleed naar hun samen gestrengelde handen, nee, dan zou dit er niet zijn.

As long as we have each other … het was iets wat Camille altijd had gezegd al leek dit niet op de normale situaties waarin Camille het zou zeggen. De enige twee keren dat Camille dat tegen hem had gezegd was een keer toen een goede vriend van Storm stierf aan kanker en hij er even helemaal door zat, en de tweede keer was toen hij een gigantische ruzie met Camille had. Zijn dagen waren leeg geweest zonder haar toen en na zich stevig de moed in te drinken was hij haar een dag later gaan confronteren en had ze hem dat opnieuw gezegd. Het was niet hun motto en Storm hechtte er toen niet zoveel woorden als zoals hij nu deed. Maar het was gewoon de waarheid, met twee was beter dan alleen. Hij vroeg zich af of Lupos daar hetzelfde over zou denken als hij in de gaten kreeg dat hij iedere volle maan op dit eiland transformeerde.

Haar sombere blik lichtte iets op toen ze zei dat ze een danser was. Wat had hij in godsnaam met dansers in zijn leven. En ze deed ook ballet en andere stijlen. Hij was niet zo’n grote kenner in dansen. ‘Camille is professioneel ballerina. Veel pijn, hopen blauwe plekken en keiharde training. Ik zou het niet willen zijn.’ Glimlachte hij spontaan. Hij kon zich zo de voeten van zijn beste vriendin voor zijn ogen halen na een optreden, kapot, onder de blauwe plekken. Uiteindelijk was het misschien de enige reden waarom hij mee ging naar die voorstelling, om haar daarna, of liever haar voeten, in de watten te leggen. ‘Maar ik weet wat modern is, Camille liet me soms van naar die shows kijken op tv.’ Hij rolde kort met zijn ogen. Niet dat hij het ooit erg had gevonden maar zo waren meiden nu eenmaal. Als ze de afstandsbediening in hun handen hadden dan had je helemaal niets meer te zeggen. Misschien moest hij hier ook iets gaan vinden om zich in kwijt te geraken, want hij was bijna zeker dat dit de reden was waarom ze danste … voor het vrije gevoel. Praten over beroepen gaf hem een beetje heimwee naar vroeger. Normaal zou hij sport zeggen maar ze hadden zijn hart klinisch afgekeurd bij basket dus hij mocht technisch niet meer, niet dat het nu een probleem zou zijn, de weerwolf had hem op en top gemaakt. De restaurantbranche had hem wel aangetrokken, de lastige klanten wel minder. ‘Beide. Voornamelijk serveren.’ Hij zweeg even en glimlachte op het idee. ‘Maar ik durfde soms voor mijn uren langs gaan en mee voorbereiden.’ Hij zweeg en schonk haar een glimlach. ‘Wat mij een uitstekende kok maakt.’ Knipoogde hij charmant. Ja, daar was hij nu wel zelfzeker over, hij wist dat hij het kon. En geef toe, een jongen met goede kookkwaliteiten was mooi meegenomen.

Hij had het een beetje zien aankomen dat Nadya die vraag zou beantwoorden met ballerina. Zij en Camille zouden het aardig goed vinden met elkaar. Wat het netwerk uitbreidde, want Levi zou het goed vinden met haar, zij zou het goed vinden met Levi, Camille zou het goed vinden met haar. En zijn ouders, dat was wat moeilijker in te schatten. Zijn moeder kon hij een beetje kneden dus het zat wel goed, zijn vader … minder. Toen ze vertelde dat ze zo goed als ingeschreven was voor een opleiding mar de slag er dan kwam liet hij zijn schouders wat hangen. Waarom uitgerekend altijd Nadya? Het geluk zat haar echt nooit mee, echt nooit. ‘Deze school heeft letterlijk alles te bieden. Is er geen mogelijkheid om aan zo’n zelfstandige soort van opleiding te beginnen. Als het nog wil tenminste.’ Stelde hij voorzichtig voor. Misschien kon het wel, tegenwoordig kon je zelfstandig zoveel opleidingen volgen met de juiste studiematerialen en cursussen. Misschien kon ze haar droom alsnog waar maken.

Zeggen dat je de gordijnen in brand steekt om daarna de kamer in ijs te leggen deed hem zachtjes lachen. Dat moest behoorlijk het leven geweest zijn, hij zag zich zo al enkele scenario’s voor zijn ogen met Nadya in de hoofdrol. En het deed hem eigenlijk nog meer lachen, de glimlach verbreedde. Bij haar woorden keek hij lachend opzij. ‘Wauw, dat moet echt chaotisch zijn geweest.’ Grinnikte hij. ‘Konden jullie het geheim houden voor omstaanders? Of was het geen geheim?’ Vroeg hij nieuwsgierig. Eerlijk, als hij zijn overbuur eerst de gordijnen zien laten afbranden omdat ijspegels te zien hangen … hij zou zich toch wel wat vragen stellen. ‘Dus het is niet normaal om beide te hebben. Je vader had enkel maar ijs?’ Vroeg hij gefascineerd. Hij hoopte dat ze er zich niet oncomfortabel bij zou voelen dat hij zo vroeg naar haar draak zijn, maar hij was nieuwsgierig geworden.

Hij zou haar kerst geven, er lag een geamuseerde vrolijke glimlach op zijn lippen. Ja, hij kon dat wel voor elkaar krijgen op korte tijd. Er zat nog een volle maan tussen maar hij hoopte dat die vlot genoeg zou gaan en hij snel de ziekenboeg uit kon. Toen ze zei dat ze niet snel te verrassen was schonk hij haar een steelse blik. ‘Je maakt de uitdaging enkel groter nu. Ik zal zien wat ik kan doen voor je.’ Glimlachte hij opgelaten. Zijn blik gleed naar de ondergaande zon en dan opzij naar Nadya. ‘Ik heb wel heel hard gestudeerd afgelopen middag, wauw, ik ben door heel mijn cursus.’ Merkte hij quasi serieus op. Dat zou straks nog even studeren worden op zijn kamer als Devon er niet was, zowel … het was maar één vak, toch? …
tag: Nadya --- words: 1186 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

- The alpha among wolves, the fear among men -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla
avatar
Class 4

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.
BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   zo dec 27, 2015 11:23 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Het leven dat ze met Nick had geleden was niet perfect geweest. Niet in Kiev en zeker niet in de jaren die daarop waren gevolgd. Beide waren ze getraumatiseerd geweest. Beide waren ze opgegroeid in gevangenschap en beide hadden ze geen idee gehad hoe de wereld werkte. De eerste paar maanden waren ze heel voorzichtig met elkaar om gegaan. Het was bijna alsof ze bang voor elkaar waren geweest. Bang dat de ander opeens uit zou halen. Bang dat ze alle woede die ze in zich hadden tegen elkaar zouden richten. Vrienden waren ze destijds al wel geweest, door het noodlot aan elkaar overgeleverd, beste vrienden waren ze pas later geworden. Voor haar was het bepalend moment haar verjaardag geweest. Bij hem was het eerder gekomen, was het meer geleidelijk gegaan. Zijn vertrouwen in de mensheid was ook minder aangetast geweest dan de hare; hij had nog een kleine beetje van het kinderlijke geloof in de goedheid van de mens gehad dat er bij haar al jaren eerder uitgeslagen was. Nu maakte dat alles niet meer uit. Deed het er niet meer toe dat het haar destijds moeite had gekost hem binnen te laten, want uiteindelijk had ze hem toe gelaten in haar leven. Had ze hem de belangrijkste rol in haar leven laten spelen. Had ze hem zo dicht bij laten komen, dat zijn dood haar wereld had doen in storten. Ieder beetje hoop dat ze had gehad, ieder beetje vertrouwen in zichzelf en in de wereld was met zijn lichaam in rook op gegaan.

Het kleine glimlachje dat op haar gezicht verschenen was verbreedde iets toen hij zei dat Camille een professionele ballerina had. Kennelijk hadden zij en zijn beste vriendin meer gemeen dan alleen Storm. Al was Nadya dan nooit een professionele ballerina geworden, het niveau waarop ze danste was zeker niet niets. “Het is niet niets nee. Ik heb het voordeel dat ik altijd snel genees.” zei ze met een glimlachje. Haar voeten zaten regelmatig onder de blauwe plekken en scheuren, maar die genazen altijd weer binnen een uur. Vroeger had ze wel eens rare blikken toe geworpen gekregen, als ze haar ongehavende voetjes in haar spitzen had geschoven. Op het moment dat haar moeder daar achter was gekomen, had ze haar ook subtiel gezegd dat ze haar spitzen beter aan en uit kon doen als er niemand naar haar keek. Zijn volgende woorden en de korte rol met zijn ogen deed haar grijnzen. “Misschien laat ik jouw ook nog wel eens zo’n show kijken.” zei ze met een knipoog. Echt veel TV had ze nooit gekeken, om één simpele rede; een tv had ze het grootste gedeelte van haar leven niet gehad. Alleen in die drie jaar dat ze met Nick in Kiev had gewoond had ze een tv gehad. De eerste keer had ze vol verbijstering naar het bewegende beeld gekeken. Naar de mensjes die achter een soort glazen wand hadden bewogen. Nick die in een hele andere tijd was geboren en het apparaat al eerder had gezien had geamuseerd naar haar gekeken. Het antwoord op haar vraag deed haar glimlachen. De volgende woorden en de charmante knipoog die hij haar toe wierp deed haar glimlach verbreedde. “Dat mag je best een demonstreren.” zei ze, waarna ze even zweeg. Wat eten betrof was Nadya absoluut niet kieskeurig. Alleen als kind had ze echt geweten wat lekker eten was, omdat haar moeder het heerlijk had gevonden om te koken. Die verfijnde smaak was al snel verdwenen tijdens haar gevangenschap. Wanneer je tientallen jaren nauwelijks eten kreeg en het eten dat je kreeg, bestemd was voor het dier dat je gedacht werd te zijn verloor je al snel je smaak voor eten. Het had ook lang geduurd voor ze weer had kunnen genieten van eten en ook nu waren er dagen waarop ze liever niets at. Al hing dat ook sterk samen met haar stemming. De eerste weken dat ze op Genosha had gezeten had ze niet gegeten. Gewoon omdat ze geen hap door haar keel had kunnen krijgen. Haar gedachten waren iedere seconden van iedere dag bij haar beste vriend geweest. Ook nu ging er geen dag voorbij dat ze niet aan hem dacht, maar er waren wel momenten waarop hij even naar de achtergrond van haar hoofd verdween.
Als klein meisje had ze ballerina willen worden en het had er even op geleken dat haar droom werkelijkheid zou worden. Haar hart was haast geëxplodeerd van blijdschap toen ze de brief had gelezen waarin stond dat ze was toe gelaten tot de vooropleiding. De opleiding die bijna alle grote ballerina’s uit hun regio hadden gevolgd. Samen met haar moeder had ze al nieuwe balletspullen gekocht, die ze keurig had uitgesteld op haar laden kast. Destijds waren er al wel geruchten geweest over de naderende oorlog, maar zij had nooit gedacht dat het zo verwoestend zou zijn. Dat ze Kiev dagen lang zouden bombarderen, tot de verdediging zich over zou geven. Hoe lang het had geduurd voor het leven in Kiev weer normaal was gaan lopen wist ze niet. Misschien was het nog tijdens het Duitse bezet geweest. Misschien pas daarna. Zelf had ze het allemaal niet meer mee gemaakt. Zelf had ze opgesloten gezeten in een ondergrondse gevangenis, op een eiland ver weg van de bewoonde wereld. Bij het horen van zijn voorzichtige voorstel, keek ze hem even zwijgend aan. Misschien dat het zou kunnen, misschien dat ze zelf een soort opleiding kon beginnen al had ze geen idee wie haar daar in zou kunnen begeleiden. Met Nick had ze er ook wel eens over gehad naar een dansacademie te gaan als alles over was. Als ze niet meer opgejaagd werden door degene die hen dood wouden hebben. Door degene die wouden dat het geen wat op Bikini Atol was gebeurd voor altijd geheim zou blijven. Alleen zij stond nu nog in de weg. Al was er een kans dat ze dachten dat ook Nick nog in leven was. Tenslotte was hij degene die haar uit de auto had gehaald. Was van zijn lichaam geen spoor te vonden geweest in het verwoeste bos. “Misschien wel ja.” stemde ze bedenkelijk in. “Of ik zou ooit nog eens een opleiding kunnen doen. Tenslotte blijf ik nog we eventjes jong.” zei ze met een mistroostig glimlachje. “Voor nu ben ik al blij dat ik elke dag kan dansen.” Haar glimlach leek iets op te klaren.

Zijn lach was aanstekelijk en op haar gezicht was een vrolijke grijns verschenen. “Het viel wel mee hoe chaotisch het was. Mijn ouders waren meestal heel rustig, alle chaos die er was kwam door mij.” Een quasi onschuldige blik verscheen in haar helder blauwe ogen. “We konden het wel redelijk goed geheim houden. Mijn ouders deden het al jaren, ze hadden een hele routine. Vooral wat betreft het maskeren dat ze niet ouder werden.” Haar ouders waren op een gegeven moment make-up gaan gebruiken, om het te doen laten lijken alsof de jaren daadwerkelijk effect op hen hadden. “We gingen regelmatig naar het bos zodat zij konden shiften en zodat ik kon oefenen met temperatuur controle, wat ik op dat moment absoluut niet kon.” zei ze, waarna ze voor even bedenkelijk voor zich uit keek. Zou er iemand geweest zijn die het door had gehad? Iemand die eens bij hun door het raam naar binnen had gekeken en ijsspijgels aan het plafond had zien hangen. Iemand die het raar had gevonden dat haar ouders er uit zagen als jonge twintigers terwijl ze een dochtertje hadden van bijna elf? De fascinatie in Storm’s stem was duidelijk te horen. “Nee, niet in de stammen waar ik toe behoor in elk geval.” antwoorde ze met een glimlachje. “Mijn vader was een ijsdraak en mijn moeder een vuurdraak. Vroeger kwamen die soorten nauwelijks met elkaar in contact, omdat ze nog niet in staat waren in mensen te veranderen en hun territoria ver uit elkaar lagen.” Even dacht ze na over hoe ze dit het beste aan hem uit kon leggen. “Op een gegeven moment hebben beide draken soorten het vermogen ontwikkeld om te veranderen in mensen. Een evolutionaire verandering om te kunnen ontsnappen aan die toen al gewelddadig mens.” legde ze uit en voor even keek ze naar haar smalle handen. Zelf was ze meer mens dan ze draak was of in elk geval ze zat meer in haar mensen dan haar drakenlichaam. Haar drakenlichaam begon steeds meer als thuis te voelen en ze begreep maar al te goed waarom veel draken met het vermogen naar een mens te shiften er uiteindelijk voor kozen om als draak door het leven te gaan. “Mijn ouders zijn nog wel in de gebieden geboren waar hun stammen oorspronkelijk vandaan kwamen maar ze zijn daar beide weg getrokken. Uiteindelijk zijn ze elkaar tegen gekomen en van het één kwam het ander.” Met een klein grijnsje wees ze op zichzelf. “Een vuur en ijsdraak in één.”

Haar woorden werden met een steelse blik en een opgelaten opmerking beantwoord, wat de glimlach die haar gezicht sierde deed verbreedde. Storm zou haar een kerst geven. Zelfs als het hem niet zou lukken haar te verassen, een mooie dag of avond zou het sowieso worden. Bij het horen van zijn woorden moest ze even lachen. “Ja je mag trots op je zelf zijn.” Merkte ze plagerig op, terwijl ze haar blik even naar zijn dicht geslagen boek liet gaan. “Je haalt het vast wel in, één dagje niet studeren kan geen kwaad.” zei ze met een knipoogje.


outfit

_________________
That's life left dripping down the walls of a dream that cannot breath


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm Hall
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1905

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.
BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   ma dec 28, 2015 8:09 pm

.Always live before you die.

Hij en Nadya waren in die sfeer beland waarbij het niet meer beladen was, waar de emoties niet meer hoog opliepen en ze gewoon relax en ontspannen met elkaar konden praten. Het was ergens een hele opluchting geweest voor Storm, deels om het kwijt te geraken en deels dat het voorbij was. Maar het was precies zoals hij zich had voorgesteld, alles met Nadya kwam tot zijn recht. Hij had geen moment getwijfeld over haar, niet die volle maan en zelf nu niet. Hij maakte zich geen zorgen om het feit dat ze nog niet alles had gezegd, hij maakte zich zelf geen zorgen om het feit dat de dag bijna op zijn einde liep en hij weer een stap dichter was naar de volgende volle maan. Hij had in maanden zich niet meer zo perfect gevoeld op een moment als nu. Gewoon hier, buiten, geïsoleerd en met Nadya. Hij merkte hij niet alleen aan zijn ontspannen houding, ook Nadya zat volledig op haar gemak, haar glimlach was onbegrensd en open zonder dat ze er iets voor achter hield. Storm kon het niet laten om het idee, dit, hij hoopte dat dit niet de laatste keer zou zijn. Ze hield Storm met beide voeten op de grond en dat was momenteel het beste wat ze hem kon geven, de zelfzekerheid dat hij dit niet alleen hoefde te doen.

Dat het plots over ballet ging en dan ook onrechtstreeks over Camille deed hem terug denken aan alle momenten die hij met zijn beste vriendin had gehad. Iedereen had het duizend keer gezegd, het was raar om een rokkenjager als Storm met een meisje te zien die niets meer was dan zijn beste vriendin. Maar dat zei ook veel over zijn respect voor anderen, Camille betekende heel veel voor hem, net als Nadya heel veel voor hem betekende. Hij dacht terug aan de allerlaatste keer dat ze elkaar hadden gezien, ze was de dag voor die verschrikkelijke nacht langs gekomen met een kookboek van haar moeder voor Storm’s moeder. Storm had languit op zijn bed gelegen met een cursus op zijn hoofd toen ze binnen kwam en hem hardhandig wakker maakte uit zijn schoonheidsslaapje. Hij had iets gemompeld als; je maakt geen hardwerkende mensen wakker en dan waren ze beide languit op het bed gaan liggen en gepraat over hun dag. Dat was het laatste gesprek dat hij met Camille had gehad, naast het vage sms’je dat hij haar had gestuurd om te zeggen dat hij even weg moest … wat zes maanden was geworden. Hij voelde zich er schuldig door maar wat Nadya eerder had gezegd zou hij doen, hij zou haar op de hoogte brengen.

Zijn blik gleed kort naar haar voeten toen ze zei dat ze snel heelde. ‘Ik kan me zo moeilijk voorstellen dat mensen dat ervoor over hebben, de pijn.’ Hij zweeg en schudde langzaam zijn hoofd bij het idee hoe Camille haar voeten er hadden uitgezien na wekenlange intense training. Hoeveel keer had hij haar pointes de voorstelling uit gedragen en van plan was geweest ze ergens in een afvalcontainer achter te laten. Maar het antwoord was zo simpel … passie. Net als Camille hart en ziel gaf voor het dansen zou Nadya dat ook doen. Het was zo simpel, passie. Toen Nadya zei dat ze hem ook eens naar zo’n show zou laten kijken keek hij haar fronsend maar met een glimlach aan. ‘Wat krijg ik ervoor in de plaats?’ Vroeg hij gelijk, eveneens met een knipoog. Storm had dagen gehad dat hij liefst van al de hele dag voor de tv wilde liggen, en dan kwam Camille met één of ander dansprogramma en wilde Storm liefst zo snel mogelijk naar buiten. Maar nee, hij moest blijven, uiteindelijk was hij er zo gewend aan geraakt dat hij het niet meer erg begon te vinden, in tegendeel. Maar hij vroeg er altijd iets voor in de plaats, natuurlijk, hij was niet zo’n onderdanige vriend die alles ging doen wat je hem vroeg.

“Dat mag je best eens demonstreren.” Zijn kookkunsten? Dat zou hij de hele wereld willen demonstreren. Zijn ogen fonkelde plezier kort na haar vraag. ‘Altijd, graag zelfs.’ Knikte hij haast plechtig. Ze was niet de eerste voor wie hij hier zou koken en het was ook deels omdat hij het wilde. Koken gaf hem de herinnering dat alles wel nog normaal kon zijn ondanks dat hij met dat moeilijke deel van zichzelf zat. Hij had iets van thuis kunnen mee nemen naar hier en dat betekende heel wat voor Storm. ‘Wat is je lievelingsgerecht?’ Vroeg hij nieuwsgierig. Hij kon niet alles koken maar hij kon aardig weg met veel dus hij was nieuwsgierig of hij aan Nadya’s wensen zou kunnen voldoen. Hij zou haar een kerst geven, hij zou voor haar koken, eerlijk … ze had het verdiend na wat ze allemaal voor hem had gedaan maar daar ging het voor hem niet om. Hij wilde dit gewoon voor haar doen, om duizend verschillende redenen. Zijn voorstelling om hier een opleiding te doen nam ze duidelijk in overweging. Storm nam haar onderzoekend op terwijl ze erover nadacht, alsof hij hoopte het antwoord eruit te kunnen trekken zonder dat ze het luidop hoefde te zeggen. Hij glimlachte gelijk tevreden toen ze instemmend, al was het met enige aarzeling. Haar opmerking over het feit dat ze nog even jong zou bleven bracht in een nanoseconde een korte brok in zijn keel. Hij slikte één keer hard en staarde voor zich uit. Ja, ze was onsterfelijk, nee, hij zou er niet snel aan kunnen wennen. ‘Zolang je het kan doen is het al goed inderdaad.’ Prevelde hij als instemming op haar laatste woorden.

Ze vertelde over vroeger alsof het net gisteren was gebeurd. Hoe hield je al je herinnering zorgvuldig samen als je al meer dan honderd jaren leefde? Je kon toch onmogelijk alle details van iedere dag in je leven onthouden? Het lukte Storm al niet om zich te herinneren wat hij exact twee weken geleden op deze dag had gedaan. Laat staan wat hij vorig jaar allemaal had gedaan rond deze periode. Maar het waren dan ook de grote herinneringen die bleven plakken, net als bij Nadya nu. Hij luisterde aandachtig, met een hele klein glimlach op zijn lippen naar alles wat ze te zeggen had. Uiteindelijk kwam hij tot het besluit dat onsterfelijkheid heel wat werk vroeg en dat draken vroeger enkel draken waren en niet konden transformeren naar mensen. Wauw, hij vond het geweldig om te horen, Levi zou dat nog geweldiger vinden moest hij hier geweest zijn. ‘Kende je veel andere mensen die konden transformeren naar draken buiten je ouders?’ Vroeg hij zachtjes, helemaal nieuwsgierig nu het onderwerp draak aan bod was gekomen. Lupos had haar al ontmoet als draak, Storm zelf nog niet dus hij wist niet wat hij zich erbij moest voorstellen. Ze was twee in één … de perfecte mix tot een dodelijk wapen, maar dat hield hij zorgvuldig voor zichzelf. Het was dan ook niet echt een doelgerichte gedachte, het was meer iets dat spontaan naar boven kwam en het waren niet echt zijn eigen gedachten geweest. Het leek alsof Lupos het subtiel liet passeren, al wist hij dat dat niet kon.

Dat hij niet gestudeerd had vond hij op zich niet erg, wat hij in de plaats had gedaan was veel waardevoller dan enkele nummertjes op zijn blad. ‘Nee inderdaad.’ Glimlachte hij op haar woorden. Zijn blik bleef kort op zijn boek rusten alvorens hij haar weer aan keek. Hij had geen gsm of horloge nodig om te weten hoe laat het was. ‘Maar ik vrees dat ik zal moeten gaan, ik heb afgesproken met Devon om samen te gaan eten in de kantine en het is een wonder,’ hij zweeg en haalde zijn gsm boven, geen sms’jes gehad. ‘Dat hij nog niet van zich heeft laten horen.’ Greens hij gelijk. Of Devon wist dat hij bij Nadya was, daar had je enkel een supergevoelig gehoor voor nodig en dat had zijn beste vriend. Hij betrapte zichzelf erop dat hij naar zijn hartslagmeter wilde kijken en kneep zijn ogen glimlachend samen om het gebaar. ‘Als er iets is, wat dan ook, je weet me te vinden. En jij hoort van mij zodra kerst dichter bij komt.’ Wiebelde hij kort met zijn wenkbrauwen. Hij wilde Nadya niet achter laten hier maar hij kon moeilijk de hele nacht blijven zitten op deze bank …
OOC; Jij kunt afsluiten als je wilt. =)
tag: Nadya --- words: 1415 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

- The alpha among wolves, the fear among men -
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 4 van 4Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Full Moon [NADYA]
» There are some things you can only learn in a storm (&Nadya)
» Every light needs to shine, so do you. [Nadya]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Outside :: Garden-
Ga naar: