FRUITMAND
CBOX
Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya] - Pagina 3
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende
AuteurBericht
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   za dec 05, 2015 9:15 pm

.Always live before you die.

Storm Hall, dat was zijn naam, met die naam was hij geboren. En hij had nog nooit zover van zijn naam gestaan als nu, hij had nog nooit zover van zijn echte leven gestaan als nu. Zeven maand gelegen was hij Storm Hall, of eerder Hal, de jongen die op zoek was naar een universiteit om aan te studeren, die zijn ouders zou trots maken, die naar wilde feestjes ging, die de dames voor zich kreeg en zich vrij voelde. Hij wilde die persoon terug zijn en hij wilde er veel voor geven om dat werkelijkheid te zien worden. Nu was hij Storm Hall, of eerder Storm, ondanks dat hij er nog steeds onbezorgd en vrij uit zag, en zich er natuurlijk ook naar gedroeg, was hij alles behalve dat. Hij zat vast aan vier kettingen of in een donkere ruimte. Hij stond op een witte vloer met een zwarte streep over de grond en hij wist dat als hij die streep zou over gaan, dat … dat alles voorbij zou zijn. Je kon jezelf niet vrij voelen als je iedere keer weer over je schouder keer naar wat je aanricht, dat je iedere keer weer een heel klein beetje gespannen bent om wat je weet dat zou gaan kunnen komen. Dat je iedere keer denkt, “wat als?” … Dat was niet vrij zijn, dat was niet Storm Hall vanuit Londen. Ondanks dat ze aardig op elkaar leken stonden ze nog steeds ver van elkaar verwijderd met een diepe afgrond tussen hen in waar de Hall onmogelijk kon overspringen naar de Storm en omgekeerd.

Dat ze Storm bij hem vond passen bracht een kleine glimlach teweeg op zijn lippen. Een heel kleintje, zijn gedachten waren nog steeds bij hoe zijn leven er hoorde uit te zien en niet bij hoe het was uitgedraaid. Terwijl de Hall in Londen één grote gemaakte puzzel was, was deze nog steeds op zoek naar zijn puzzelstukjes. Devon was er eentje van, hij bracht de echte Hall voor een groot deel terug, degene die achter de meiden ging en een feestje bouwde. Nadya gaf hem dan weer het puzzelstukje dat hij waarschijnlijk het meest van al miste, de echte diep intense vriendschap. Hij had het enkel bij Camille gehad maar Nayda … hij had niet gedacht dat het nog dieper kon gaan, duidelijk wel. Hij keek kort opzij, ze staarde voor zich uit en hij nam even de tijd om haar gezicht te bestuderen, haar gave huid, haar blauw heldere ogen, de trekken van haar kaakbeenderen, haar lange wimpers. Zijn blik gleed van haar weg terug naar voren en weer kreeg hij die moeilijke blik in zijn ogen, alsof hij een hoop emoties probeerde tegen de houden en er tegelijk over zat te denken. Alsof hij een hoop struggles had en er even geen weet meer mee kon. De glimlach die op haar lippen had gespeeld na haar woorden bracht hem terug naar het hier en nu. Er was niets dat hij kon doen om de kloof tussen hem en de oude Storm Hall te dichten, de weerwolf was nu deel van zijn leven. En als hij dat misschien eens zou gaan accepteren … heel misschien werd alles dan wat dragelijker.

Vertellen over Londen maakte het dan ook allemaal iets dragelijker. Vooral omdat Nadya er op een zekere manier van genoot. Ze glimlachte, ze luisterde aandachtig, hij zag dat zijn vertellen haar misschien nog meer ontspannen maakte dan ze al was. God, hij zou haar zoveel kunnen vertellen over Londen, hij had massa’s verhalen, verhalen zo stoer als wat hij en zijn broertje hadden gedaan maar ook de verdrietige stukken of de jobs die hij had gedaan. Hij was geen eentonig iemand, Storm had zoveel gedaan in de jaren in Londen en dat zorgde ervoor dat hij ook zoveel had om over te vertellen. Nadya zien glimlachen maakte hem momenteel gelukkiger dan zijn eigen geluk. Na alles wat hij net over haar te weten was gekomen hoopte hij dat hij hiermee een beetje meer geluk van hem aan haar kon geven. Storm mocht dan misschien de charmante Brit zijn waar ieder meisje achter holde, hij gaf nog steeds meer om het welzijn van zijn vrienden. En Nadya was zoveel meer dan dat. Dus hoe meer hij vertelde, hoe beter hij zichzelf begon te voelen. Het waren de kostbare herinneringen die niet verloren gingen, door dit te doen bevestigde hij dat. Hij zou nooit kunnen vergeten wat Londen hem gaf, hoe zijn leven daar was maar dit … met Nadya, het was kostbaarder dan de meeste kostbare hij al had.

Zijn vraag had ervoor gezorgd dat er even een stilte was waarin Nadya hem aan keek. Storm bestudeerde haar blauwe ogen, in de hoop er iets te kunnen vinden dat hem vooruit kon helpen. Zijn vraag was niet zomaar in zich op gekomen, hij zat er al langer mee, langer dan deze dagen op het eiland in ieder geval. Hij had één keer aan een telefooncel gestaan, hij had het nummer ingedrukt van thuis en hij had opgehangen. In heel zijn leven had hij zijn ouders nooit horen praten over mutanten. De kranten stonden tegenwoordig vol, maar nooit hadden ze er iets over gezegd, zelf niet als hij ernaar vroeg. Zijn vrienden waren er ook niet overdreven mee bezig, Londen was “mutantenvrij”, althans dat was wat iedereen geloofde. Naar huis bellen en zeggen dat hij een mutant was zou een beetje onrealistische in het realistisch leven van thuis sturen en hij was niet zeker of hij dat wel wilde. Maar er moest toch één iemand weten waar hij was, wat er met hem aan de hand was? Ze stelde hem de vraag terug, Storm keek haar twijfelend aan voor zijn blik terug naar voor gleed. ‘Ik kan daar niet op antwoorden, ik weet de volle honderd procent hoe het is, hoe het voelt om een weerwolf te zijn. Het is niet eerlijk om het vanuit mijn perspectief te bekijken.’ Zei hij zachtjes. Hij staarde naar het gras terwijl hij erover nadacht. Zou hij het willen weten moest er plots iemand verdwijnen, Camille, zijn broertje, iemand … ‘Ik zou het willen weten.’ Zei hij uiteindelijk langzaam terwijl hij naar Nadya terug keek. ‘Maar niet het weerwolf deel, ik wil niemand op de feiten duwen van wat er met me is misgelopen.’ Hij zweeg en dacht aan alle krantenartikelen. ‘Is heb een spoor van Londen uit aan slachtoffers gemaakt, het stond in alle kranten, als ik zeg dat ik verantwoordelijk ben voor al die doden,’ hij zweeg en schudde heftig zijn hoofd. ‘Ik wil het beeld niet breken dat ze nu hebben. Mijn ouders denken dat ik waarschijnlijk studeer, gelukkig ben. Ik kan hen dat niet afnemen door te zeggen dat het helemaal het tegenovergestelde is, dat ik een monster ben geworden, dat ik mensen dood voor de jacht en me er niet eens bewust van ben.’ De volle impact van zijn eigen woorden raakte hem weer en hij wreef zijn hand vermoeid over zijn voorhoofd. ‘Ik wil hun leven niet verpesten door te zeggen hoe verschrikkelijk het mijne is.’ Prevelde hij uiteindelijk zachtjes. Nee, hij kon het zijn ouders niet zeggen, niet de waarheid in ieder geval. Hij drukte zijn vingers in zijn neusbrug en keek uiteindelijk weer opzij naar Nadya. ‘Misschien moet ik gewoon een kaartje sturen, of een brief, om ze tevreden te houden.’ De woorden smaakten zuur in zijn mond. Hij wist dat hij zijn ouders hiermee stil kon houden, maar Camille, nee, ze zou er niet in trappen. ‘Misschien moet ik gewoon één iemand zeggen dat ik een mutant ben geworden.’ Verscheurd in de tweestrijd van zijn eigen woorden begon hij er wanhopig uit te zien. ‘Ik heb geen idee, het is zo ingewikkeld. Ik kan het niet zomaar achterlaten, ik kan de herinneringen niet stop zetten en ze wissen. Dat verdien ik niet en dat verdienen al wie ik lief heb in Londen niet.’ Zijn blik gleed naar Nadya en er kwam een kleine zwakke glimlach op zijn lippen. ‘Bedankt.’ Zei hij zachtjes. Gewoon, algemeen, omdat ze alles was wat Storm momenteel nodig had …
tag: Nadya --- words: 1353 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   zo dec 06, 2015 2:46 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Een heel klein glimlachje verscheen op zijn gezicht. Het was duidelijk dat hij met zijn gedachten ergens anders zat en voor hem liet zij hem gewoon. Keek ze stil voor zich uit, terwijl ze zich afvroeg hoe hij vroeger was geweest. Voor hij in een weerwolf veranderd was. Voor zijn leven een drastische wending had gekregen. Een wending die er voor had gezorgd, dat hij nu hier zat. Op Genosha, naast haar. Dat hij nog moest wennen aan het feit dat hij een mutant was, dat was haar wel duidelijk. Storm moest nog altijd vinden wie hij was als mutant. Zoals, zij nog steeds moest vinden wie ze was zonder Nick. Wie ze was als ze niet op de vlucht was of gevangen zat in een kooi waar uit ze niet ontsnappen kon. Vrij zijn was niet iets wat haar gewoon was. Al wist ze dat ze zich nooit volledig vrij zou voelen, zelfs nu ze vrij was. Het gevoel van gevangenschap zou haar waarschijnlijk nooit los laten. Het beklemmende gevoel als ze binnen zat, ze had geen idee of ze ooit kwijt zou raken. Zou er een dag komen waarop ze binnen kon zitten zonder in paniek te raken? Zonder het gevoel te krijgen dat ze zou stikken, ook al wist ze dat ze niet stikken kon? Zou ze zich ooit weer echt veilig kunnen voelen in deze wereld of had ze daarvoor te veel gezien? Was er een manier waarop ze terug kon komen van wat ze had mee gemaakt? Was er een manier waarop ze een gewoon meisje kon zijn? Zo, gewoon als een mutant zijn kon?

Hoe meer hij haar vertelde, hoe meer ze zich een voorstelling kon maken van hoe hij vroeger was geweest. Van hoe zijn leven in Londen geweest. Al zou ze nog veel meer verhalen van hem willen horen. Om hem beter te leren kennen, maar ook omdat ze weten wou hoe het was om een normale tiener te zijn. Hoe het was om te feesten met je vrienden, zonder altijd op te moeten letten dat er geen verdachten mensen rond liepen. Hoe het was om naar school te gaan. Als kind was ze wel naar school gegaan, maar dat was al zo lang geleden dat ze het zich nauwelijks meer kon herinneren. Aan Storm kon ze zien dat haar vertellen over Londen hem goed deed en ze wist dat hij waarschijnlijk zien kon dat ze het leuk vond om te horen. Een glimlach speelde op haar lippen, terwijl ze hem geïnteresseerd aan bleef kijken. Met haar hoofd rustend op haar knie, en haar armen er losjes omheen geslagen. Voor het eerst in tijden voelde ze zich volledig ontspannen. Voor het eerst in tijden had ze het idee dat ze gewoon zichzelf kon zijn. Dat ze veilig was. Dat ze veilig was zolang ze buiten zat met Storm. Hoe het kon dat hij haar zo veilig kon laten voelen wist ze niet. Eigenlijk had ze niet verwacht, dat er ooit nog iemand zou zijn bij wie ze zich zo op haar gemak zou kunnen voelen als ze zich bij Nick had gevoeld. Iemand die ze in zo verre zou vertrouwen, dat ze haar muren zou laten zakken. Dat ze haar kwetsbare kant zou laten zien. Een kant die geen sinds leek op het meisje dat ze normaal was. Het botte, bittere meisje dat best aardig kon zijn maar achter wiens vriendelijkheid altijd wantrouwen schuil ging. Wantrouwen omdat in haar ogen mensen gruwelijke wezens waren. Dat het een generalisatie was, dat wist ze. Dat lieten mensen als Storm haar inzien, maar ze wist dat het niet voldoende was om haar haar vertrouwen in de mensheid terug te geven. Daarvoor was ze te vaak geconfronteerd met de gruwelijkheden waartoe mensen in staat waren. Zou Storm zich realiseren hoe belangrijk hij voor haar was? Zou hij weten dat hij de enige was die ze vertrouwde? De enige die wist van haar verleden? Al wist ook hij niet alles.

Nadya probeerde zich voor te stellen hoe het zou zijn om een normaal mens te zijn. Om geen weet te hebben van mutanten en dan van je beste vriend te horen dat hij er één was. Dat hij mensen had vermoord. Dat hij op een eiland zat vol mensen die dingen konden, die de meeste mensen voor onmogelijk hielden. Het lukte haar niet, het lukte haar niet om zich voor te stellen hoe het was om geen weet te hebben van mutanten. Om zich in te beelden hoe het was om normaal te zijn. Om niet te weten hoe het was om slachtoffers te maken. Altijd had ze geweten dat ze een mutant was. Dat ze anders was dan andere en dat dit zowel positief als negatief was. Haar eerste slachtoffer had ze bijna 94 jaar gelden gemaakt, op elf jarige leeftijd. Hoe graag ze het ook voor hem zou willen doen, zich inbeelden in de situatie van zijn vrienden en familie kon ze niet. Een antwoord geven op zijn vraag kon ze niet. Een twijfelende blik verscheen in Storm’s ogen bij het horen van haar vraag. Ook toen hij weg keek, bleef ze hem aan kijken. Naar zijn kaken waarin weer iets meer spanning gekomen was. Zijn bruine ogen, die in het niest staarden. Hij kon de vraag niet beantwoorde, net zoals zij de zijne niet had kunnen beantwoorde. Zwijgend keek ze naar hem, terwijl hij na dacht. Zich afvragend wat ze zou willen als hij nu zou verdwijnen. Met alle kennis die ze van hem had. Met alle kennis die ze van mutanten had. Want dat was de enige vraag die ze beantwoorden kon. Ze zou het willen weten, zelfs als de weerwolf meer meester van hem zou worden dan die op dit moment was. Zelfs als ze er niets aan zou kunnen doen. Al vroeg ze zich af of ze hier ooit genoegen mee zou kunnen nemen. Zouden zijn vrienden dat wel kunnen? Zouden ze kunnen weten hoe hij er aan toe was en vrede kunnen hebben met het feit dat ze hem niet konden helpen? ‘Ik zou het willen weten.’ zei hij uiteindelijk langzaam. Onderzoekend en een tikkeltje bezorgd keek ze hem aan, terwijl hij verder ging. Dat het geen wat hij zei, impact op hem had kon ze aan alles zien. Zijn houden, de blik in zijn ogen, de manier waarop hij zijn vingers tegen zijn neusbrug drukte. Zacht legde ze haar hand op zijn bovenbeen, vlak boven zijn knie. “Je bent geen monster Storm en dat zouden je ouders ook begrijpen, als ze wisten wat er aan de hand was.” zei ze zacht. “Maar ik snap dat je niet wilt dat ze zich zorgen om je maken, vooral omdat er waarschijnlijk weinig is dat ze voor je kunnen doen.” vervolgde ze op dezelfde zachte toon. ‘Misschien moet ik gewoon een kaartje sturen, of een brief, om ze tevreden te houden.’ Voor even keek ze hem nadenken. Zou zij in een leugen willen leven, als die leugen beter dan de waarheid was? Zou hij er mee kunnen leven als hij wist dat zijn ouders en zijn vrienden in een leugen leefden? “Als dat hun zorgen minder zou maken zou je dat kunnen doen, en wie weet heb je ooit voldoende controle over Lupos om heen eens op te zoeken.” Opperde ze voorzichtig, haar hand lag nog altijd op zijn bovenbeen. De wanhoop in zijn ogen, maakte duidelijk dat hij vanbinnen verscheurd werd. Ze wou dat ze een antwoord voor hem had, dat ze hem kon helpen maar dat kon ze niet. Een antwoord had ze niet. “Aan wie zou je het willen vertellen?” vroeg ze. Bij het horen van zijn volgende woorden schudde ze zachtjes haar hoofd, haar hand haalde ze van zijn been af. “Je hoeft je leven in Londen niet te vergeten. Dat is een deel van wie je bent. Een deel dat niet ineens weg is omdat je nu een weerwolf in je hebt. Jij bent nog steeds degene die je familie en vrienden in Londen lief hebben.” Met vingers klopte ze tweemaal zachtjes op zijn borstkas, op de plek waar zijn hart zat. Zijn zachte bedankt, deed een glimlachje op haar gezicht verschijnen. “Altijd.” fluisterde ze. Daarmee laten wetend dat ze er altijd voor hem was, wat hij ook nodig had.

outfit

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   zo dec 06, 2015 4:09 pm

.Always live before you die.

Storm begon alle mogelijk senario’s in zijn hoofd af te gaan. Terwijl hij vroeger altijd de eeuwige optimist was, dacht hij nu altijd aan het ergste mogelijke scenario. Wat was het ergste dat er zou kunnen gebeuren als hij het thuis tegen iemand zou zeggen. Ze wilden hem nooit meer zien? Goed, want hij wilde hun niet in gevaar brengen. Ze wilden hem helpen? God, hij had hulp genoeg hier, echte mensen zonder mutaties wilde hij daar niet bij hebben. Ze zagen hem niet meer als een vriend of zoon? Dat zou ontzettend hard aankomen maar hij zat hier, zij zaten daar, hij zou er uiteindelijk wel aan wennen. Hij vroeg zich af of er hier een optie was voor dat, om naar huis te kunnen gaan? Voor hem zou het nog altijd veel gemakkelijker zijn om het face to face uit te leggen dan over de telefoon, dat was te onpersoonlijk. Misschien zouden ze hem wel dood willen? Het was het proberen waard maar daar zou Lupos het niet eens zijn, zij zouden degene eindigen dood. Dus was er van al die dingen iets het ergste? Nee, niet meteen, al waren zijn gedachten nog steeds op zoek naar ergere scenario’s. In zijn ogen was het ergste om afgewezen te worden, dat ze hem niet meer zagen als Storm Hall. Ondanks dat hij dit niet wilde zat hij er toch mee en daar kon hij niets aan veranderen. Alleen wist hij niet of ze thuis daar hetzelfde over zouden denken. Hij probeerde zijn ouders, zijn familie en vrienden weer op de ergste manier af te schetsen. Het was beter voor hem, om het op zijn ergst te zien, dan zou het dragelijker voor hem worden als het niet zo was. Hij wilde geen hoop koesteren, hij moest trouwens ook eerst naar zichzelf kijken.

Voor Nadya moest dit waarschijnlijk allemaal anders klinken. Hij had geen idee hoe lang ze hier al was en hij had ook geen idee over wat ze gedaan had nadat haar ouders waren overleden. Maar het kon niet dit zijn, het kon niet het normale leven zijn dat Storm had gehad voor hij een monster werd. Op dat vlak verschilde Storm met de meeste andere mutanten hier, ze waren er allemaal mee opgegroeid, velen hadden hun mutatie al jaren lang. Hij … zeven maanden, negen dagen en dertien uur. Hij had een enorm besef voor tijd gehad sinds hij weerwolf was geworden. Hij had een heel leven gehad voor hij mutant werd. Anderen zagen hun mutatie misschien als hun leven, dat was weer iets waarin ze verschilden want Storm was het liever kwijt dan rijk. Ondanks dat er zoveel handigheid bij te kwam pas, de extra zintuigen, de versterkte kracht enzo. Het was allemaal geweldig, positief in wat Storm representeerde. Maar het was niets in vergelijking met wat het van hem vroeg, de pijn, de angst en twijfel. Op een weegschaal verloor het positieve dramatisch tegenover het negatieve en dat was enkel omdat Storm het zo zag. Omdat hij het voor een groot deel niet kon accepteren wat hij was geworden. Hij vroeg zich af hoe het voor de weerwolf moest zijn die hem gebeten had, de jongen had er heel normaal en nonchalant mee omgegaan toen hij Storm had gezegd wat hij was. Hoelang zou hij al weerwolf zijn geweest? Hij kon er toen blijkbaar beter mee omgaan dan Storm. Hij wilde het niet dromen hoe het zou zijn om tegen iemand te zeggen; “hey, ik heb je gebeten, je bent nu ook een weerwolf, sorry.” Alleen het idee al maakte hem ongemakkelijk.

Nadya had net zoveel grip op het gevoelige deel van hem als hij er zelf op had. Want ze merkte het meteen, ze zag meteen alles in zijn lichaam, hoe klein het ook was, veranderen. En waarschijnlijk was dat nog voor hij het zelf goed en wel door had. Hij kon er niets aan doen, het bracht de emoties voor een deel terug maar niet op een ongemakkelijke manier. Hij probeerde er gewoon wegwijs uit te geraken, een pad te zien tussen de bomen door. Helaas stonden zijn bomen zo dicht op elkaar dat het moeilijk was. Hij probeerde ze van elkaar weg te houden, de angst weg van de frustraties, de frustraties weg van zijn ontspannen houding. En dat lukte voor een deel, hij bleef ontspannen terwijl Nadya alles in zijn blik kon zien. Want zo zou het altijd gaan tussen hen twee, één blik was gewoon voldoende.

Ze legde haar hand net boven zijn knie, zijn blik gleed er kort naartoe voor hij haar zijdelings aan keek bij haar zachte woorden. Hij zuchtte en schudde zachtjes zijn hoofd. ‘Ik ben een monster en ik geraak nergens als ik het niet eerst voor mezelf kan accepteren.’ Hij schudde opnieuw zijn hoofd en keek van haar weg naar twee studenten die langs passeerden. Ze keken kort hun kant uit, ze glimlachten vluchtig en maakten zich uit de voeten. Alsof de sfeer zo tastbaar was dat ze het voelden. Hun voetstappen stierven weg uit zijn gehoor en zijn blik ging terug naar Nadya. ‘Ze kunnen niets doen en ze kunnen het ook nooit begrijpen, niet op de manier,’ hij zweeg en streek zijn vinger snel en kort onder haar kin, in een teder gebaar. ‘Niet op de manier dat jij het doet.’ Maakte hij zijn zin af. ‘Ik weet niet eens hoe ik het ze zou moeten zeggen.’ Mijmerde hij verder, zijn blik terug naar het gras en de bomen gericht terwijl er zich een scenario voor zijn ogen afspeelde. Hij was nooit bang geweest om woorden te gebruiken, maar dan … hij zou bang zijn, hij zou twijfelen en zijn moeder zou iets door hebben nog voor hij erover begon te praten. Ze zou weten dat er iets verschrikkelijks was met haar zoon omdat hij nog nooit over iets had getwijfeld in zijn hele leven. Haar voorstel om naar Londen terug te keren als hij Lupos onder controle had deed zijn wenkbrauwen omhoog komen. Hij keek haar gelijk weer aan. ‘Laten ze het hier toe om naar huis terug te keren? Als in op bezoek gaan?’ Vroeg hij verbaast. Hij dacht erover na, over wat Nadya net had gezegd, hij zou het kunnen doen. Maar dat beetje optimisme onderdrukte hij door het onheilspellende deel van hem. Nee, hij had Lupos nog lang niet onder controle. ‘Ik zou het nooit alleen doen, terugkeren naar huis.’ Hij schudde zijn hoofd en keek haar een lange tijd in stilte aan. Devon zou wel mee gaan, daar was hij zeker van maar hij zou Nadya ook nodig hebben, of Kat, die kon hem volledig onderdrukken. Alleen zou hij het nooit doen. Nooit.

Aan wie zou hij het willen vertellen? Camille leek hem de veiligste keuze en zij zou kunnen beslissen of het een goed idee was om het aan zijn ouders te vertellen, of zijn vrienden. ‘Camille, waarschijnlijk.’ Zei hij aarzelend, de gedachte aan haar maakte hem week. ‘Ze was mijn beste vriendin daar, ik denk dat ze het zou kunnen gaan begrijpen.’ De aarzeling was duidelijk hoorbaar in zijn stem, hij keek opzij naar Nadya en haalde zijn schouders op. ‘Ik wil niet dat heel Londen me gaat zien als een weerwolf, ik wil dat zelf niet van deze school. Camille, mijn ouders, ik denk niet dat de rest van de buurt het hoeft te weten. Ik wil het beeld zo intact mogelijk laten, klinkt dom maar,’ hij zweeg en het was stil. Hij maakte de zin niet af, ze zou het waarschijnlijk wel ergens begrijpen. Toen ze weer sprak gleed zijn blik automatisch terug naar haar, naar haar blauwe ogen. Er kwam een tedere glimlach op zijn lippen terwijl ze sprak en haar vingers kort op zijn borst drukte, waar zijn hart zat. ‘Ik wil het niet vergeten, maar ik wil het ook niet veranderen. Ik denk dat dat hetgeen is wat dit zo moeilijk maakt.’ Opperde hij eerlijk. Haar altijd maakte meer los bij Storm dan hij zou willen, het maakte hem niet vrijer maar geruster, maar het maakte ook duidelijk dat ze even veel om hem gaf als hij om haar gaf. ‘Altijd.’ Herhaalde hij zachtjes, de glimlach kreeg iets meer optimistischer, rooskleuriger, altijd …
tag: Nadya --- words: 1375 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   zo dec 06, 2015 9:08 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Hoe zou haar leven zijn geweest, als de oorlog Kiev nooit bereikt? Als haar vader niet gestorven was en haar moeder en zij niet opgepakt waren? Zou ze dan gelukkig zijn geweest? Zou ze naar school zijn gegaan? Zou ze zijn toe gelaten op de dansacademie? Zou ze een ballerina zijn geworden, zoals ze had gedroomd als een klein meisje? Hoe lang zou het geduurd hebben voor ze weg hadden moeten trekken uit Kiev? Omdat het op ging vallen dat haar ouders niet ouder werden? Omdat het op ging vallen dat zij niet ouder werd? Waar zouden ze heen zijn gegaan? Parijs, Milaan, Moskou? Haar moeder had alle steden wel eens genoemd, had haar prachtige beelden geschetst met haar woorden. Haar vader was tegen al die grote steden geweest, volgens hem was het onverstandig nog eens in zo’n grote stad te wonen. Al helemaal als zij nog om moest leren gaan met haar mutatie. Als zij dagelijks zou moeten transformeren om, om te leren gaan met haar drakenlichaam. Zo ver was het nooit gekomen. Haar haast idyllische, onschuldige leventjes was abrupt tot een einde gekomen toen de eerste bom op Kiev geworpen was. De oorlog had een einde gemaakt aan haar eens gelukkige leven, zoals de wolven beet dat bij Storm had gedan. Het had geen einde gemaakt, aan wie ze was geweest als persoon. Dat hadden de dagen, maanden en jaren die daarop volgde gedaan. Dat hadden de kleine kooi, de kettingen, de experimenten en het verlies gedaan.

Nadya kon zich geen voorstelling maken van hoe het was om normaal te zijn, net zo min als ze zich een voorstelling kon maken van hoe haar leven was geweest als de oorlog Kiev niet had bereikt. Wat dat betrof had Storm weinig aan haar. Antwoord geven op de vragen, die hij zo graag beantwoord zag, dat kon ze niet. De enige die die vragen misschien zou kunnen beantwoorden was hij, omdat hij niet zijn hele leven mutant was geweest. Omdat hij ook wist hoe het was om normaal te zijn. Al vroeg ze zich af of dat alles er nu nog wel toe deed of het gebrek van kennis dat hij destijds had gehad, de kennis van nu zou kunnen onderdrukken. Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk kon hij niet los laten wie hij nu was, om te bedenken wat hij gewild zou hebben als hij niet degene was geweest die gebeten was maar iemand anders. Iemand om wie hij gaf.

Na alles wat ze hadden mee gemaakt. Na alle emoties die ze in zijn ogen had gezien, wist ze precies waarop ze moest letten om zijn emoties te lezen. Zijn ogen waren het grootste gedeelte van de tijd als een open boek. Zijn houding, de uitdrukkingen op zijn gezicht, de kleine beweging van zijn vingers aan zijn neusbrug. Het waren kleine dingen die ze meer dan eens gezien had. Kleine trekjes, die haar vertelden hoe hij zich voelde. Zijn angst, zijn frustratie die zelfs in zijn nog altijd ontspannen houding wisten door te schemeren. Alles zag ze en het leek hem niet te deren. Net als het haar niet meer kon schelen, dat hij haar kwetsbaarheid zag. Haar pijn, haar gebrokenheid. Ze wist dat ze hem kon vertrouwen en dat vertrouwen groeide nog altijd. Bij ieder woord dat hij sprak, bij iedere glimlach die hij haar schonk. Steeds beter leerde ze hem kennen. Steeds verder liet hij haar in zijn leven en zonder dat ze iets zei liet zij hem ook steeds verder in de hare. Er zou een moment komen waarop ze hem alles vertellen zou. Over wie ze was, over wat ze had gedaan, over wat ze had mee gemaakt. Zelfs als was ze er nu nog niet klaar voor, ze wist dat ze er eens klaar voor zou. Dat ze het op een gegeven moment met hem zou willen delen.
Een zucht schoof over zijn lippen en zachtjes schudde hij zijn hoofd, alvorens hij begon te spreken. Iets anders dan zachtjes haar hoofd schudde deed ze niet, ze wist dat het geen zin had hem er van proberen te overtuigen dat hij geen monster was. Zoals hij haar er ook niet van zou kunnen overtuigen dat zij geen monster was. Dat zij hem niet als een monster zou kunnen zien, dat wist hij al maar misschien was dat anders. Zij wist hoe het was om als monster gezien te worden, zij wist wat monsters waren en de meeste mutanten waren dat niet. Al was dat precies wat de meeste mensen dachten dat ze waren. Monsters omdat ze dingen konden die mensen als onnatuurlijk beschouwden. Al was het als je het Nadya niet half zo onnatuurlijk als de wapens die de mensen gebruikten. De bomen waarmee ze gehele straten weg konden vagen. De gassen waarmee ze tientallen mensen ziek konden maken, maar misschien zag zij dit als onnatuurlijkheid door wie ze was. Door de verhalen die haar vader haar had verteld toen ze nog klein was. Zijn ogen vonden de hare weer en hij begon te praten. Stopte even, om met zijn vinger vluchtig onder haar kin te strijken. Een zacht, teder glimlachje gleed over haar gezicht. Ja ze begreep hem, zoals hij haar begreep. Ieder hadden ze delen in hun leven die de ander niet begrijpen kon maar dat nam niet weg dat ze elkaar voor het grootste deel begrepen. Dat ze het belangrijkste begrepen. Zacht ging hij verder, met zijn blik weer voor zich gericht. Ook op deze vraag wist ze hem geen antwoord te geven,  omdat het niet iets was waar ze zelf ooit over na had hoeven te denken. Aan niet mutanten uitleggen dat je geen mutant was, ze had geen idee hoe dat zou zijn. Zouden alle mensen reageren, zoals de nieuwe wetenschappers dat hadden gedaan? Angstig, geïntimideerd maar vooral nieuwsgierig? Zouden alle mensen testen willen doen om te kijken hoe ze je onder controle konden houden? Zouden mensen dat ook bij hun geliefden doen? Vast niet. Dat kon niet. Bij het horen van haar voorstel schoten zijn wenkbrauwen omhoog. De verbazing was duidelijk hoorbaar in zijn stem. “Ik denk het wel, als je genoeg controle hebt tenminste.” zei ze aarzelend. Al moest ze eerlijk zeggen dat ze er het fijne ook niet van wist. Jean en Jamie hadden haar gezegd dat ze mocht gaan, als ze haar mutatie in zoverre onder controle had dat ze verwoestende stormen meer zou veroorzaken als ze emotioneel raakte of transformeerde. Ze hadden haar ook gezegd dat ze hier mocht blijven zolang ze dat wou, ook nadat ze wist hoe ze om moest gaan met haar drakenlichaam. ’Ik zou het nooit alleen doen, terugkeren naar huis.’ Zacht glimlachte ze naar hem, beantwoorde zijn zwijgen voor even met zwijgen. “Je weet dat je nooit alleen zou hoeven gaan.” Voor even zweeg ze, keek ze hem gewoon aan. “Devon, of ik, of iemand anders die je zouden kunnen helpen. We zouden allemaal zo mee gaan.” ging ze verder. Storm hoefde het maar te vragen of ze zou met hem afreizen naar Londen, al wist ze dat ze beide nog niet voldoende controle hadden om het eiland al te mogen verlaten.

Camille. De naam had ze nog niet eerder gehoord, maar Storm had überhaupt nog maar weinig namen genoemd. Eigenlijk hadden ze geen van beide nog veel namen uitgesproken. De aarzeling in zijn stem was duidelijk te horen, toen hij zei dat zijn beste vriendin hem waarschijnlijk begrijpen zou. Zachtjes schudde ze haar hoofd, bij het horen van zijn volgende woorden. “Het klinkt niet dom.” zei ze zacht, terwijl hem aan bleef kijken. “Sommige dingen hoeven alleen degene te weten die je het meest vertrouwd, dat zullen zij vast ook begrijpen.” ging ze rustig verder. Met een begripvolle blik in haar ogen, keek ze hem aan. Er waren dingen die je niet met iedereen wou delen. Geheimen die enkel voor de oren bestemd waren van degenen die je het meest vertrouwden. Geheimen die in de handen van de verkeerde personen, tegen je konden worden gebruikt. Mutant zijn was zo’n geheim. Dat was niet iets wat je aan de grote klok moesten hangen. Het was iets wat mensen angst inboezemde. Iets wat hen rare dingen deed doen. Gruwelijke dingen. Storm richtte zijn blik weer op de hare. Een tedere glimlach verscheen op zijn gezicht. “Wat zou je dan moeten veranderen Storm?” vroeg ze voorzichtig, omdat ze niet helemaal begreep wat hij zou moeten veranderen. Wie hij was geweest? Wie hij was? Zachtjes herhaalde Storm haar altijd, zijn glimlach leek iets op te klaren. Wat haar ook weer deed glimlachen. Altijd. Dat het woord, veel meer dan één simpel woord was wist Storm. Het betekende dat ze om hem gaf. Dat ze er voor hem zou zijn. Dat er niets was, wat ze niet voor hem zou doen. Zo veel om iemand geven als zij om Storm gaf, was beangstigend maar tegelijkertijd was het iets wat ze niets kwijt wou raken. Iets wat haar het gevoel gaf dat ze nog ver weg was van het punt waarop ze echt een monster worden zou. Zachtjes, drukte ze een kus op zijn wang waarna ze hem weer aan keek. “Dankje.” zei zij nu ook, zacht, met een klein, schuin glimlachje op haar gezicht.

outfit

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   zo dec 06, 2015 10:24 pm

.Always live before you die.

Zijn moeder, zijn vader, zijn broertje, Camille, Ethan … de rij namen was eindeloos als hij dacht aan Londen, aan alle mensen die hij daar kende, aan al zijn vrienden en kennissen. Hoe zou het zijn om daar plots weer te staan, gewoon plots, tada, terug thuis. Hij was geen goede leugenaar, zijn ogen spraken meestal boekdelen dus hij kon er niet op rekenen dat het zo goed zou lopen als hij zou willen. En hoe kon je ook … hoe kon je liegen tegen iemand, tegen personen die er al je hele leven voor je waren? Hoe kon je tegen iets zo onschuldigs liegen als je broertje? Hij zou het niet over zijn hart krijgen, hoe vast besloten hij misschien ook kon zijn over dat idee het hen niet te zeggen. Eens hij voor hun neus zou staan zou dat idee meteen in het water geworpen worden. Hij zou het gewoon niet kunnen, hen in de ogen kijken en zeggen hoe goed het studentenleven was? Hoe zijn lessen waren en hij eigenlijk ergens iedere maand in een bos lag te creperen van de pijn? Nee, dan kon hij evengoed gewoon zeggen dat hij een mutant was. Niet dat dat het er veel beter op zou maken, ze zouden alle akelige details ervan willen weten, of erger, ze wilden hem niet meer spreken. Het eeuwige dilemma dat al weken gevochten werd in zijn hoofd. Maar gelukkig, hij beschouwde het als geluk, dat hij het nog niet genoeg onder controle had. Zo kon hij het onvermijdelijke nog wat uitstellen, al was dat niet eerlijk tegenover al wie zich vragen stelde thuis.

Het verbaasde hem grotendeels hoe moeilijk het was dit nieuwe deel van zichzelf te accepteren, ondanks de hulp van Devon en van Nadya. Ze drukten het beide veel te vaak op zijn hart, je bent geen monster, je bent geen monster … en toch. Het beeld van kleine Lucy, de slachtoffers in de kranten, hij was een monster. Maar hij kon het niet accepteren ondanks dat hij wist dat het hem een heel eind vooruit zou helpen. Ze zeiden dat als je kon accepteren wat je had gedaan of wat je was, dat je verder kon met het verwerkingsproces. Storm had het geprobeerd. En het lukte hem voor een deeltje, drie weken welgeteld alvorens hij alle hoop terug verloor als hij de krant las met de nieuwe slachtoffers die hij had gemaakt. Hij zou de krant nooit mogen kopen hebben maar hij kon het gewoon niet laten. Afgelopen volle maan was anders geweest, het was de eerste volle maan zonder slachtoffers dus hij koesterde misschien een heel klein beetje hoop. Hoop dat het na al die tijd, wat jaren voor hem leek, misschien toch nog goed zou komen. Maar dan keek hij opnieuw tegen een nieuwe volle maan op, deze keer met Devon en hij wist dat de hoop niet mocht blijven sidderen … maar het bleef. Hij hoopte echt dat het een tweede volle maan zou worden zonder slachtoffers want dan zou hij het misschien echt gaan accepteren.

Hij zag het in haar blik dat ze het zou willen afkeuren, het feit dat hij zichzelf een monster noemde maar ze deed het niet. Wat hem verbaasde en ook weer niet. Hij was niet koppig, hij was gewoon heel tegenstrijdig tegenover zichzelf, zeker op dat vlak. Net als zij dat was over wat er met Nick gebeurt was. Dus dat ze er tegen elkaar niet meer op in gingen betekende niet dat ze er niet meer om gaven. Het was gewoon een manier van begrip, opnieuw. En terwijl hij praatte bleef ze naast hem zitten, met haar hoofd op haar knie en haar blik op hem en meer had hij momenteel niet nodig. De wervelwind van emoties kwam langzaam weer tot rust onder haar blik en zo ook kwam zijn stem weer tot dat kalme, rustgevende en haast ontspannen toontje. Van school weg gaan … haar woorden maakten hem misschien een klein beetje blij, gewoon omdat de mogelijkheid er was. Maar de geruchten over een oorlog toomde dat enthousiasme in. Net als zijn eigen controle hem voor het grootste deel terug hield om niet optimistisch te zijn, voor een keer. ‘Daar zeg je het, controle.’ Hij keek haar aan en keek onbewust naar de pols waar zijn hartslagmeter normaal rond hing. Hij moest glimlachen omdat hij zichzelf erop betrapt had naar die pols te kijken. Controle was het belangrijkste in zijn leven, sinds kort was dat het middelpunt van zijn bestaan. Vroeger was het in ieder geval helemaal anders geweest. ‘De grote vraag, kan ik het onder controle houden of neemt het controle over mij.’ Mijmerde hij luidop, in gedachten verzonken. Hoe het nu voelde was het alsof de weerwolf controle kreeg over hem maar hij stak het op het feit dat hij uren had gemist afgelopen volle maan. Dat was iets wat hij Devon zou moeten zeggen, dat hij zo lang mogelijk weerwolf moest blijven. Hij keek verstrooid opzij naar Nadya en schudde gelijk zijn hoofd. ‘Optimistisch blijven, ik weet het.’ Knipoogde hij kort.

Dat hij niet alleen zou hoeven gaan was iets waar hij behoorlijk gerust in was geweest. Devon zou sowieso mee gaan, voor de steun maar ook voor Londen. Hij keek opzij bij haar woorden en glimlachte dankbaar. ‘Ik weet het, maar je weet dat ik het niet snel zou vragen.’ Zei hij zachtjes. Nee, hij wilde anderen niet teveel druk op leggen met zijn problemen, wat een beetje misgelopen was. Er was eerst Devon geweest, dan Nadya en dan Kat … ze waren er alle drie bij betrokken ookal had hij liever van niet. Maar te laat, toch zou hij hun hulp proberen weigeren. Nee, hij had het niet gewild dat Nadya hem die nacht pijn had hoeven doen. En hij wilde ook niet dat Devon volgende volle maan zou mee gaan. Maar ze deden het beide, zonder nadenken. Zoveel vertrouwen was er van de één naar de ander.

“Het is niet dom.” Zei Nadya gelijk op zijn woorden. Hij keek haar kort aan, bedenkelijk waarna hij zachtjes knikte. Misschien was het niet zo dom, hij wilde alles precies laten hoe het was, hij wilde niet dat anderen plots anders over hem gingen gaan denken of praten. Storm Hall bleef Storm Hall, hij had alleen een paar extraatjes, om het mooi te verwoorden. ‘Het zou zoveel gemakkelijker zijn moest ik een gewone mutant zijn, die vuur kon maken, of elektriciteit kon beheersen. Iets simpel, maar in plaats daarvan krijg ik dit,’ hij wees naar zichzelf. ‘Een weerwolf, waar ontelbare verhalen van bestaan en iedereen al een oordeel over klaar heeft. Camille zou geen oordeel trekken maar ze zou zeker niet genoeg nemen met de simpele woorden, ik ben een weerwolf.’ Gaf hij eerlijk toe. Nee, hij zou een grondige ondervraging van haar krijgen en dan pas zou ze het begrijpen. ‘Ik stuur haar wel een brief, of ik bel haar. Misschien is dat het gemakkelijkste om mee te beginnen tot ik het onder controle heb.’ Besloot hij uiteindelijk. Met iets meer zekerheid deze keer. Bij haar vraag keek hij haar kort aan en haalde zijn schouders op. ‘Niets, maar zeggen wat ik ben zou iets veranderen voor hen, voor mijn ouders, mijn broertje, Camille, en dat wil ik niet. Het is egoïstisch op te denken maar ik wil niet dat het door mij komt dat hun leven veranderd, hoe klein het ook is.’ Beantwoorde hij haar vraag kalm.

Zijn “altijd” had de sfeer tussen hen naar zo’n diep ontspannen niveau gebracht dat Storm er daadwerkelijk van genoot. Hij sloot zijn ogen voor een moment, ademde in waardoor hij alle geuren van zijn omgeving opnam alvorens hij terug uit ademde en opzij keek naar Nadya, nog steeds met de intensiteit in zijn blik van eerder. Hij voelde haar bewegen nog voor zijn ogen het registreerden. Ze drukte een kus op zijn wang, haar lippen drukten tegen zijn wang, voor de tweede keer want ja, hij had het gevoeld toen ze hem die nacht naar de ziekenboeg bracht. Hij keek haar aan toen ze zich terug trok en hem bedankte. Er kwam een trage liefdevolle glimlach op zijn lippen. Hij legde zijn hand op haar knie en gaf er een kort kneepje in. ‘Altijd.’ Herhaalde hij haar woorden opnieuw …
tag: Nadya --- words: 1383 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   di dec 08, 2015 7:01 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Monsters. Dat was hoe veel mensen hen zagen. Dat was hoe zij zichzelf zag. Dat was hoe ze Storm nooit zou kunnen zien. Toch, ging ze er niet tegen in toen hij zichzelf een monster noemde. Niet omdat ze er niet om gaf, niet omdat ze het met hem eens was, maar omdat ze wist dat er niets was wat ze zeggen kon om hem er van te overtuigen dat hij geen monster was. Zelfs als Lupos dat wel was. Zijn ouders en zijn vrienden, zij zouden toch wel begrijpen dat hij geen monster was? Dat de weerwolf die in hem zat, hem geen ander persoon had gemaakt? In elk geval niet in zo verre, dat de Storm die ze kende in zijn geheel verdwenen was? Natuurlijk, was hij veranderd. Hoe hij precies veranderd was wist ze niet, maar ze wist dat hij niet meer was wie hij was geweest. De weerwolf had zijn vrijheid afgenomen. Had een deel van wie hij was afgenomen, maar dat betekende niet dat wie hij was geheel verdwenen was. Zoals zij Storm had leren kennen, zag ze niets van de weerwolf in hem. Al was de weerwolf degene met wie ze als eerst kennis had gemaakt. Wat ze wel zag was de sporen die de wolf achterliet. De pijn, de angst, de frustratie. Allemaal emoties die getuige waren van Storm’s menselijkheid, van het feit dat hij geen monster was. Althans zo zag zij het. Een monster was iemand zonder gevoelens, iemand die andere vermoorden zonder enige vorm van berouw. Zoals, zij vroeger wel eens gedaan had. Uit zelfverdediging welleswaar, maar dat nam niet weg dat er bloed aan haar handen kleefden. Bloed waarover ze zich destijds niet eens schuldig had gevoeld. Waar ze zich ook nu niet dagelijks schuldig over voelde, al wou ze soms dat ze dit wel deed. Niet omdat ze het fijn vond dit schuldgevoel te dragen, maar omdat het haar het gevoel gaf dat ze menselijk was. Dat ze nog niet in zo verre weg was gezakt, dat ze enkel en alleen nog maar een monster was.

Eigenlijk wist ze niet precies wanneer mutanten van het eiland af mochten. Jean en Jamie hadden haar gezegd dat ze weg mocht, wanneer ze haar mutatie voldoende onder controle had maar dat was geweest voor de oorlog was uitgebroken. Voor de dreiging voor mutanten zo groot was geworden, dat die zelfs op eiland tastbaar was. Bovendien bestond de kans dat de schoolhoofden tegen haar gelogen hadden. Dat ze haar hadden gezegd dat ze vrij was om te gaan wanneer ze er klaar voor was, omdat ze bang waren geweest dat ze door zou draaien. Omdat ze waarschijnlijk wel begrepen dat ze niet tegen iemand die tientallen jaren gevangen had gezeten, moesten zeggen dat ze eigenlijk weer gevangen zat. Al was dat dit keer dan niet in een kooi van een paar vierkante meter. De gedachten waren al wel eens eerder door Nadya’s hoofd gegaan. Natuurlijk, waren ze dat. Vertrouwen in de schoolhoofden had Nadya nooit echt gehad, omdat het ook mensen waren en omdat mensen nu éénmaal niet te vertrouwen waren. Zelfs als het mutanten waren. De enige rede dat ze zich relatief rustig had op weten te stellen tegenover het idee dat ze op het eiland gevangen zat, was dat ze wist dat ze zo zou kunnen ontsnappen als ze dat zou willen. Haar reusachtige vleugels, konden haar makkelijk dagen dragen. Van het eiland naar het vaste land vliegen, moest dan ook haalbaar zijn. Echter had ze geen rede om van het eiland af te willen, terwijl ze sinds kort wel een rede had om op het eiland te blijven: Storm.

‘Daar zeg je het, controle.’ zei Storm, waarna zijn blik voor een moment naar de pols ging waar hij normaal altijd zijn hartslagmeter rond droeg. De hartslag meter die nu in de zak van haar spijkerbroek zat, omdat hij dacht het ding in haar buurt niet nodig te hebben. Niet nu in elk geval. Heel even keek ze hem oplettend aan, zich er van bewust dat de gewaarwording dat hij de meter niet droeg als een trigger zou kunnen werken. Dat dat kleine stukje van controle dat hij weg had gegeven, ineens te veel zou zijn. Het tegengestelde leek het geval te zijn. Een glimlach gleed over zijn gezicht alvorens hij, in gedachten verzonken, weer verder sprak. Stil keek Nadya hem aan. Zou hij ooit volledige controle kunnen krijgen over Lupos? Zou dat überhaupt mogelijk zijn? Zou hij onder alle emoties die naar boven zouden komen wanneer hij zijn familie en vrienden vertelde wat hij was geworden Lupos kunnen onder drukken? Ergens moest Nadya geloven dat dit mogelijk was. Dat hij de weerwolf ooit in zoverre onder controle zou kunnen krijgen dat hij vrij was of in elk geval vrijer dan hij nu was. Al zou het misschien nog jaren duren voor hij zo ver was. Zijn volgende opmerking en de knipoog die hij haar gaf, deed haar glimlachen. “Ja, positief blijven. Je gaat hem onder controle krijgen, al duurt het misschien een tijdje uiteindelijk zal het je lukken.” zei ze, met een bemoedigende glimlach. Een beetje hypocriet was het wel. Zelf was Nadya altijd redelijk pessimistisch, omdat ze na tientallen jaren weinig vertrouwen meer had in de goedheid van de wereld. In het hebben van controle over je eigen leven.

Zachtjes zei hij dat hij niet zo snel zou vragen of er iemand mee ging. Een lichte glimlach verscheen op haar gezicht en kort schudde ze haar hoofd. “Denk je echt dat je het me zou moeten vragen?” zei ze, terwijl haar ogen voor een moment de zijne vasthielden. “Als ik zou horen dat jij naar Londen mocht, zou ik je direct opzoeken en je tien keer vragen of je me als versterking nodig zou hebben” voegde ze er met een knipoog aan toe. Nee, er was weinig kans dat ze hem alleen zou laten gaan en waarschijnlijk zou hetzelfde voor Devon gelden. Beide gaven ze te veel om Storm om hem in zijn eentje zo iets te laten doen. Zelfs als hij hen zou zeggen dat hij hen niet nodig was, ze zouden er zijn dat was iets wat Nadya zo goed als zeker wist.

Nog steeds kon Nadya zich niet voorstellen hoe het was om iemand die geen verstand had van mutanten, te vertellen dat je mutant was. Al helemaal niet, wanneer dit iemand was om wie je gaf. Iemands aan wiens reactie je veel waarde hechtte. Iemands wiens reactie je zou kunnen breken. Zwijgend keek ze naar Storm, terwijl hij begon te praten. Ze wist dat hij gelijk had. Dat de meeste mensen direct een oordeel klaar zouden hebben als hij zou zeggen dat hij een weerwolf was. Net als een draak, was een weerwolf een dier waar tientallen verhalen over bestonden. Legendes, waarvan de één nog gruwelijker was dan de andere. Zachtjes knikte ze, toen hij zei dat hij Camille een brief zou sturen of dat hij haar zou bellen. “Dat kan je natuurlijk altijd doen. Dan geef je haar ook de tijd om het te laten bezinken, want zij zal vast ook moeten wennen aan het idee.” zei ze, zonder haar blik los te maken van de zijne. “Het is niet egoïstisch om te denken dat het iets veranderd.” begon ze zacht, nadat hij haar vraag beantwoord had. “Natuurlijk veranderd het iets, ze geven om jouw en weten dat jij deze pijn moet doorstaan zal er voor zorgen dat ze zich vaker zorgen om jouw maken.” vervolgde ze nadenkend. “Alleen zullen ze niet minder van je gaan denken, al moeten ze misschien eerst aan het idee wennen zoals jij dat ook moet.” Haar stem was zacht, voorzichtig omdat ze niet wist hoe hij op haar woorden zou reageren. “De vraag is of iets veranderen in hun wereld, erger is dan hun laten leven in de leugen dat alles goed met jouw gaat.” Onderzoekend en een tikkeltje bezorgd keek ze hem aan.

Het was niet iets wat Nadya vaak deed; iemand een kus geven. Niet op de manier waarop ze dat net bij Storm had gedaan in elk geval. Ze deed het wel eens plagerig, of flirterig maar nooit echt teder of liefdevol. Ja, bij Nick maar Nick was anders net als Storm anders was. Al waren ze anders op een andere manier. Een manier die ze nog niet helemaal in woorden vatten kon. Zou Storm haar kus in de ziekenzaal hebben gevoeld of was dat volledig langs hem heen gegaan? Zijn ogen waren gesloten geweest en echt gereageerd had hij niet. Niet dat ze hem daar de kans voor had gegeven, ze had zich vrijwel direct om gedraaid en was de ziekenzaal uit gesneld. Niet omdat ze bij hem had weg gewild, maar omdat alles haar even te veel was geworden. Zijn pijn, de pijn die zij hem had aangedaan. De kwetsbaarheid die ze hem had getoond. Het gerinkel van de kettingen dat ze in haar hoofd nog steeds had kunnen horen. Alles. Nu had ze niet de behoefte weg te rennen, bleef ze gewoon naast hem zitten. Keek ze kort naar de hand die op haar knie lag. Haar andere knie liet ze weer zakken en haar handen legde ze losjes in haar sloot terwijl ze haar helder blauwe ogen op de zijne gericht hield. Een warm glimlach sierde haar gezicht, werd breder bij het horen van zijn altijd. Het was tijden geleden dat ze zich zo ontspannen had gevoeld, zo veilig dat ze genoot van gewoon stil zitten. Van hem aan kijken, in zijn bruine ogen met de liefdevolle glimlach op zijn lippen. Voor een moment wist ze niet wat ze moest zeggen. Voelde ze ook niet de behoefte om iets te zeggen.

outfit

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   di dec 08, 2015 9:12 pm

.Always live before you die.

Positief blijven, het optimistisch zien. Nadya was daar heel overtuigd van maar ze was dat zelf belange niet over haar eigen situatie. Maar dat was waarin ze elkaar ondersteunde, hij probeerde haar verleden, haar leven gemakkelijker te maken door haar het goede in woorden te geven die zij bij zichzelf niet kon opbrengen. En zij deed net hetzelfde voor hem. Zij verzekerde hem dat er een dag zou komen dat hij Lupos de baas zou kunnen blijven, dat er een dag zou komen dat hij op een volle maan rustig buiten zou kunnen wandelen. Zij verzekerde hem dat er een moment zou kunnen zijn dat hij de wolf, de weerwolf in zich zou kunnen “temmen”. En dat terwijl hij er honderd procent zeker van was dat er nooit zo’n dag zou komen. Hij was er zeker van dat hij nooit Lupos de volle honderd procent onder controle zou krijgen, dat kon niet want als het zo was dan had hij eigenlijk geen mutatie meer. Dat was het hele concept van zijn vloek, net als uit de boeken, de mens die iedere volle maan een bloeddorstige wolf werd. Hij had zijn broertje zoveel voorgelezen, zoveel verteld over weerwolven, vampieren, roodkapje en de grote boze wolf en ze hadden er altijd samen om gelachen en nu … het was de harde realiteit. Hij wist was zijn broertje hem zou zeggen, moest hij het weten, hij zou zijn grote broer zien als een held, net als in de Van Helsing films, iemand die een weerwolf word en het dan ook nog eens overwint. Storm was er zelf zeker van dat zijn kleine broer hem zou helpen, iets als in de trant; “Storm, als er nog eens een volle maan is, dan wil ik wel bij je zijn, ze zeggen dat praten, herinneringen helpen. Ik zal je een sprookje voorlezen, zodat je je beter voelt.” Zoiets zou het zijn en Storms maag keerde ervan binnenstebuiten.

Maar het was waar, Nadya had hem die nacht grotendeels volledig onder controle kunnen houden door hem pijn te doen, maar twintig procent was ook door haar stem, haar hartslag haar geur. De weerwolf had niet op haar gereageerd omdat hij wist wat ze kon doen, hij was bang, net als nu. En in de vier dagen dat hij op de ziekenzaal was moeten blijven was dat het enige waar hij aan had gedacht tussen de bezoeken van Devon door. Aan haar hartslag, haar ademhaling, haar stem, de voorzichtigheid van haar bewegingen en de bezorgdheid om hem. Ieder wakker moment had hij gedacht aan die nacht en zelfs nu … nu hij een week en half verder was kon hij het s’avonds niet laten eraan terug te denken. Hij had geen nachtmerries zoals normaal door de maand. Want zijn nachtmerries werden gebroken door het beeld van Nadya en zij … zij was verre van een nachtmerrie voor hem.

‘Ik hoop zo dat je gelijk hebt.’ Glimlachte hij, voor het eerst in tijden optimistisch. Hij kon ook niet anders, ze dwong hem er niet toe maar ze gaf hem wel dat gevoel. Het gevoel alsof ze het samen wel aankonden, al was het tot in de eeuwigheid als hij dan toch misschien onsterfelijk zou zijn. ‘Al was het maar buiten volle maan, dat zou een mooie start zijn.’ Gaf hij toe. Dat zou een mooie start zijn, eentje waar hij wel nog in geloofde omdat het hem al meer dan één keer gelukt was. Het was hem al gelukt om de weerwolf te onderdrukken, het was hem daarnet gelukt waarom zou het niet op andere momenten ook kunnen lukken. Maar de angst die ermee gepaard ging was iets helemaal anders, de enige reden waarom hij het niet altijd kon onderdrukken was voor de angst over wat hij anderen kon aandoen. ‘Maar je moet dat ook zijn voor jezelf Nadya,’ hij keek haar aan en glimlachte. ‘Optimistisch.’ Benadrukte hij zorgvuldig. Ze had het waarschijnlijk vele keren zwaarder gehad dan hem maar dat nam niet weg dat ze haar optimisme mocht laten vallen. Hij wist niet alles en dat vond hij helemaal niet erg maar hij wist wel, en hij streefde ernaar, haar terug naar het ideaal te krijgen die ze misschien ooit eens was geweest. Die ze misschien was als ze bij Nick was. Hij was het haar misschien niet verschuldigd maar het was het minste wat hij kon doen voor wat zij voor hem had gedaan en hij deed het met meer liefde dan hij ooit had gedacht te kunne hebben voor iemand.

“Denk je echt dat je het me zou moeten vragen?” Zei ze. Storm keek langzaam opzij naar Nadya en glimlachte zwak voor hij zachtjes zijn hoofd schudde als antwoord. Hij kon er niets op zeggen want ze ging verder met praten. ‘En ik zou je tien keer zeggen dat je niet hoeft mee te gaan.’ Zei hij zachtjes terug. Hij sloeg zijn ogen neer en keek kort naar zijn eigen handen voor hij haar terug aan keek. ‘Maar ik zou niets liever hebben. Niet voor het feit dat je me zou kunnen tegenhouden maar,’ hij zweeg en glimlachte zachtjes. ‘Voor de steun, de woorden, voor wat we hebben.’ Wees hij kort tussen hen in. Daarmee was al veel gezegd. Het laatste wat hij zou willen was een weerwolf en een gigantische draak midden in Londen en misschien nog een gigantische beer ter grote van een bestelbus. Zijn moeder zou gegarandeerd flauw vallen en zijn broertje zou met zijn mond open staan kijken voor hij zou beginnen juichen. Dat soort van tafereel wilde hij vermijden, koste wat kost. ‘Jij en Devon.’ Knikte hij zachtjes. Hij glimlachte opnieuw, weer even in zijn gedachten verzonken voor hij haar met meer nieuwsgierigheid aan keek. ‘Zou je Londen graag zien?’ Vroeg hij haar nieuwsgierig. Hij wist niet hoeveel ze van de wereld ze al had gezien maar hij wist wel dat als ze ooit zou mee gaan. Als het er ooit van zou komen hij haar en Devon een onvergetelijke tijd zou geven. Londen was zijn domein, hij kende er alles van binnen naar buiten en omgekeerd.

Nadya bevestigde zijn woorden, bellen of een brief schrijven zou het beste zijn. En daarmee was zijn besluit ook redelijk snel genomen, hij zou Camille bellen. De eerste volle minuut zou ze gegarandeerd spenderen aan vloeken tegen hem omdat hij zolang niets van hem had laten horen. Hij had wel ergens een telefoon kunnen vinden, of zo’n telefooncel, hij had het gewoon nooit gedaan. Hij was van het idee dat er nooit zoveel ruimte tussen hem en Londen kon inzitten. Tot hij hier kwam, dat was meteen een zee aan afstand, letterlijk dus hij kon zich er wel op wagen. Daarnaast kon Camille hem hier niet achterna komen, dit eiland was tenslotte enkel voor mutanten. ‘Dat is net wat ik niet wil.’ Zei hij naar haar woorden. ‘Ik wil niet dat ze zich zorgen om me maken, om iets dat ze zelf niet eens in de hand hebben. De geweldigste tijd van mijn jeugd was als ik ziek was, ik in mijn bed lag en mijn moeder met soep en een hoofd vol kopzorgen me kwam in de watten leggen. Dat is de oprechte bezorgdheid, ze mag zich geen zorgen gaan maken over dit.’ Wees hij naar zichzelf. ‘Ik wil haar niet bang maken. Ik wil niemand bang maken door wat ik ben.’ Hij zuchtte en keek langzaam weer voor zich uit. Bij haar voorzichtige vraag, haar voorzichtige woorden keek hij haar weer aan, met een zekere somberheid. ‘Je hebt gelijk.’ Mijmerde hij zachtjes. Hij zette zijn ellebogen op zijn knieën en liet zijn hoofd kort op zijn handen rusten. ‘Je hebt gelijk, ik kan het niet blijven ontlopen.’ Met tijd zouden zijn ouders en vrienden misschien denken dat hij dood was of in coma lag, stel je voor. Nadya’s bezorgde blik ontging hem niet, hij keek opzij naar haar en kwam terug recht, met een zachte glimlach op zijn lippen. ‘Het is beter dat ze weten dat ik in orde ben maar met complicaties dan dat ik gezellig zit te studeren. Het zou niet eerlijk zijn. Ik heb nooit echt gelogen dus het is niet goed om dat nu wel te doen.’ Besloot hij zachtjes. Hij glimlachte naar Nadya, opnieuw dankbaar, ze deed het opnieuw, hem overtuigen van iets waarvan hij dacht niet overtuigd te kunnen worden.

Ieder beetje van zijn dankbaarheid was voor haar net als die van haar voor hem was. Zo simpel was het voor hen beide, zo snel was het tot dit gekomen, zo snel had hadden ze zich aan elkaar vast gehecht omdat … omdat ze elkaar begrepen. Storm had het nooit gedacht, dat hij zoiets kon krijgen, dat het bestond. Hij had ook nooit zoiets heftigs meegemaakt dat hem op zoveel verschillende manieren kon breken en daarna hersteld worden door iemand anders. Nadya had dat kunnen doen en dat maakte hem voor enkele minuten compleet. Zijn “altijd” Bracht warmte in haar gezicht, bracht leven in haar glimlach en voor een moment was er niets te zeggen. Het duurde dan ook enkele minuten voor Storm langzaam weer begon te praten, iets uit het verleden ophaalde. ‘In Londen hadden we jaarlijks een gigantisch ouderwetste kermiseditie, echt alles erop en eraan. Er waren goochelaars, messenwerpers, waarzegsters, aapjes aan zo van die muziekdozen, de echt oude dingen, zoals vroeger.’ Hij keek opzij naar Nadya, zijn blik had iets intens maar gelukkigs terwijl praatte. ‘Ik en Camille hadden Levi, mijn broertje en haar broertje meegenomen voor een dagje uit. Levi wilde bij een waarzegster gaan, Camille vond het geen goed idee, ze was niet echt het gelovige type maar ik,’ Storm zweeg en haalde zijn schouders op. ‘Ik stookte Levi vaak op om zo’n dingen te doen, hij leeft altijd zo op in verhalen, sprookjes en mythes dat hij het gewoon eens moest proberen. Dus we gingen naar de waarzegster, Camille liet haar broertje achter met ijs terwijl wij naar binnen gingen. Levi was helemaal onder de indruk van de setting, ik probeerde me serieus te houden en Camille begon te lachen wat het vrouwtje niet echt apprecieerde maar goed,’ Storm schudde lachend zijn hoofd alvorens hij verder ging. ‘De waarzegster voorspeelde hem een mooie jeugd, hij zou op een dag een held worden, hij zou mensen helpen en zelf kinderen krijgen. Ze zei eigenlijk alles wat Levi wilde horen, wat iedereen wil horen, een mooie toekomst. Mijn broertje was tevreden, Camille haastte zich die tent uit en ik had de kans niet of Levi betaalde met zijn zakgeld de waarzegster voor mijn toekomst.’ Storm zweeg en keek naar Nadya, de blik kreeg iets serieus. ‘Ik heb haar nooit geloofd tot de dag dat ik weerwolf werd. Ze voorspelde me dat er op een dag iets zou gebeuren dat de rest van mijn leven zou veranderen. Ik zou omringt worden door nieuwe mensen, nieuwe vrienden maar ik zou ook een ongekende lijdensweg ondergaan. Maar er zou een lichtpuntje zijn die me de weg zou wijzen.’ Zijn stem stierf weg. ‘Ik denk dat je mijn lichtpuntje bent Nadya.’ Vervolgde hij met nog steeds de liefdevolle glimlach op haar lippen. ‘Ik heb die waarzegster nooit geloofd tot nu en ik vraag me af of ze een mutant zou zijn geweest, eentje die de toekomst voorspelt.’ Vroeg hij zich luidop bedenkelijk af. ‘Ik hoop dat het zo is, ondanks wat ik door ga, ik weet in ieder geval dat Levi een schitterende toekomst tegemoet gaat.’ Prevelde hij met een ongekende liefde voor zijn jongere broertje …
tag: Nadya --- words: 1920 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   vr dec 11, 2015 7:18 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------


Wanneer ze precies hoop verloren had wist ze niet. Het was geleidelijk gegaan. Heel stilletjes was de positieftijd, die ze als kind had gehad, verdwenen. Iedere experiment, iedere schok had iets van haar optimisme weg genomen. Iets van haar hoop ooit nog vrij te zijn. Met ieder verlies en ieder slachtoffer, was een stukje van haar menselijkheid afgebrokkeld. Tot het niet meer was dan een wankele constructie, die niet veel vaker gebroken zou kunnen worden. Nick had haar overeind weten te houden. Had het menselijke in haar naar boven weten te halen, door er simpelweg voor haar te zijn. Iedere seconden, van iedere dag. In de drie jaar waarin ze samen in Kiev hadden gewoond, had ze iets van de hoop die ze tijdens haar gevangenschap verloren had weer terug gevonden. Hoe fragiel die hoop was geweest, had ze ondervonden op de dag dat er drie soldaten voor hun deur hadden gestaan. Soldaten wiens bloed aan haar handen kleefden. Wiens dood, haar nog iets verder weg had getrokken van het meisje dat ze ooit was geweest.

In Storm’s stem, leek optimisme door te schermen. Een glimlachje verscheen op haar lippen, blij dat haar woorden tot hem door leken te dringen. Dat hij de hoop nog niet volledig opgegeven had, want ze wist hoe moeilijk het was om daarvan terug te komen. Hoe belangrijk het was om hoop te hebben als je verder wou komen. ‘Je kunt een strijd niet winnen, als je al opgegeven hebt.’ Had haar moeder haar eens in haar oor gefluisterd. Haar hoofd had in haar moeders schoot gelegen, zwarte vlekken hadden voor haar ogen gedanst en bloed was uit een diepe wond in haar slaap gesijpeld. Lang had het niet geduurd voor ze haar bewustzijn had verloren. Wat de bedoeling van haar moeder was geweest. Als ze tegenover elkaar in de arena hadden gestaan, had haar moeder haar meestal zo snel mogelijk uitgeschakeld. Zodat ze niet tegen elkaar zouden hoeven te vechten. ‘Al was het maar buiten volle maan, dat zou een mooie start zijn.’ zei Storm en hiermee trok hij haar weer uit haar gedachten. “Dat zou het zeker zijn.” stemde ze met een glimlachje in. Als Storm de weerwolf gedurende de maand onder controle zou kunnen houden, dan zou hij relatief vrij zijn. Dan hoefde hij niet constant bang te zijn dat de weerwolf het van hem over zou nemen. Het enige wat ze dan nog zouden moeten doen, was een manier vinden om te voorkomen dat hij tijdens volle maan slachtoffers zou maken. Ja, het was makkelijker gezegd dan gedaan maar samen zouden ze iets moeten kunnen vinden. Samen zouden ze er wel uit komen. Natuurlijk, wist Storm dat optimistisch zijn niet iets was wat ze voor zichzelf was. In alles wat ze had gezegd, in alles wat ze hem had laten zien was dit naar voren gekomen. Haar bitterheid, haar gebrokenheid. Hoe ver haar gebrek aan vertrouwen precies reek wist hij misschien niet, maar hij wist genoeg om te kunnen zeggen dat ze ook optimistisch voor zichzelf zou moeten zijn. Al had ze werkelijk geen idee hoe ze dit zou moeten zijn. Hoe ze de hoop die ze verloren was, terug moest vinden. Hoe ze moest geloven er nog iets positiefs voor haar in deze wereld was, nadat alles keer op keer weer door haar vingers was geglipt. “Ik weet het.” zei ze zacht. Een haast onhoorbare zucht schoof over haar lippen en voor even liet ze haar hoofd in haar nek zakken en staarde ze naar de blauwe lucht. Storm was iets positiefs. In zijn buurt voelde ze zich minder verloren dan anders, maar ergens was ze bang zich volledig over te geven aan dit gevoel. Bang het te verliezen. Bang hem te verliezen.

Een zwakke glimlach verscheen op zijn gezicht, waarna hij zijn hoofd schudde. Onwillekeurig moest ze zachtjes lachen om zijn antwoord. Niet omdat het echt grappig was, maar omdat ze zich voor kon stellen dat het precies zo zou gaan. Dat zei hem keer op keer weer zou vragen of ze mee moest gaan en dat hij telkens weer zou zeggen dat dat niet nodig was. Tot op het punt, dat zij gewoon bij hem aan boort zou stappen om mee te gaan naar Londen. Nee, van plan hem alleen te laten gaan – mocht het ooit zo ver komen – was ze niet en eigenlijk was ze er vrij zeker van dat hij haar wel degelijk bij zich zou willen hebben, als hij zijn ouders en vrienden confronteren zou met wat hij was geworden. Lang duurde het niet voor hij haar vermoede bevestigde, voor hij haar zei dat hij niets liever zou hebben al was het dan niet om hem tegen te houden. Een glimlachje verscheen op haar gezicht. Dat was ook wat ze liever deed, er gewoon voor hem zijn. Hem steun geven als hij dat nodig had. Dat zou ze echt veel liever doen, dan hem tegenhouden mocht hij de controle over Lupos verliezen. Tegenover hem staan, als weerwolf tussen zijn vrienden en familie, daar wou ze niet eens over na denken. Hem pijn moeten doen, om te voorkomen dat hij iedereen die hem lief was zou aanvallen. Het idee alleen al deed haar maag omdraaien. Devon en zij. Met z’n drieën zouden ze een bezoek aan Londen vast wel tot een goed einde kunnen brengen, zonder dat één van hun zou transformeren. Bij het horen van zijn vraag keek ze hem weer aan, er verscheen een glimlachje op haar gezicht. “Ja, ik heb er wel eens over horen vertellen. Het lijkt me een geweldig mooie stad.” zei ze. “Nick en ik hebben er wel eens over na gedacht om naar Engeland te gaan. Alleen we waren bang dat ze daar heel snel zouden achterhalen wat we waren en dat we niet zouden kunnen ontsnappen.” gaf ze eerlijk toe. Nick en zij waren altijd op het vaste land gebleven, heel Europa en een groot deel Amerika hadden ze afgereisd maar eilanden hadden ze altijd ontweken. Bang dat als ze gevonden zouden worden, ze nergens heen zouden kunnen vluchten. Daarbij kwam dat op Engeland men al lange tijd berust was op mutanten. Dat iedere onnatuurlijkheid, direct tot op de bodem werd uitgepluisd, en Nick en zij hadden altijd wel wat onnatuurlijkheden met zich mee gebracht. Haar stormen en zijn aardbevingen. Er was geen manier waarop zij onopgemerkt door Engeland hadden kunnen trekken.

‘Dat is net wat ik niet wil.’ reageerde Storm. Nadya keek hem aan, zweeg terwijl hij verder ging. Zachtjes knikte ze, ze begreep hem. Zelf had ze het tijdens hun gevangenschap altijd vreselijk gevonden om te merken dat haar moeder zich zorgen om haar maakte. Dat haar moeder zorgen droeg, waar ze niks mee kon. Zorgen die haar enkel en alleen een gevoel van machteloosheid gaven. Machteloosheid omdat ze werkelijk niks had kunnen doen om haar dochter te beschermen. Machteloosheid die Storm’s moeder zou voelen, als ze erachter kwam dat haar zoon iedere keer weer pijn moest leiden en er niks was dat ze kon doen om hem te helpen. Bij het zien van de somberheid in zijn ogen, legde ze haar hand op zijn onderarm. “Ze zullen niet bang voor je zijn Storm. Hooguit voor wat er met je gaat gebeuren, maar niet voor jouw.” zei ze zachtjes. “Ik weet dat dat het niet makkelijker maakt. Het is vreselijk is als iemand zich zorgen om je maakt maar er niks is wat diegene kan doen om je te helpen en ik wou dat ik je kon zegen dat ze zich geen zorgen om je zouden maken. Alleen weten we beide dat ze dat wel degelijk zullen doen.” vervolgde ze en ze keek hem aan met dezelfde somberheid als hij haar eerder aan gekeken had. Haar hand trok ze weer van zijn arm af, waarna ze haar arm weer om haar been heen sloeg. Met haar hoofd rustend op haar knie keek ze naar hem. Naar hoe hij voor een moment zijn hoofd in zijn handen liet zakken, terwijl hij zacht in stemde met haar woorden. Wat ze er wel niet voor zou geven om het makkelijker voor hem te kunnen maken. Om iets van de last die hij droeg op zich te nemen. Zou er een manier zijn waarop hij degene die hem dierbaar waren alles kon vertellen, zonder dat ze zich zorgen om hem zouden maken? Zou er een manier zijn waarop hij hen er van zou kunnen overtuigen dat hij oké was, zonder dat hij tegen ze zou moeten liegen? Storm kwam weer overeind, keek haar aan met een zachte glimlach op zijn lippen. Kort knikte ze als antwoord op zijn woorden. Hoe lastig het ook zou zijn, het was waarschijnlijk beter als zijn ouders de waarheid wisten. Hoe hard die waarheid ook was.

Voor even bleef het stil tussen hen. Keek ze in zijn warme bruine ogen en vroeg ze zich af hoe één iemand zo veel in haar te weeg kon brengen. Hoe hij er voor kon zorgen dat ze zich volledig aan hem blootgaf en haar tegelijkertijd het gevoel gaf dat haar niks zou gebeuren, zolang ze bij hem was. Dat ze in zo’n korte tijd, zo veel vertrouwen in iemand zou kunnen krijgen had ze niet verwacht. Met Nick had het zeker een paar maanden geduurd voor ze hem in zo verre vertrouwde, dat ze hem zo dicht bij had laten komen als ze Storm niet liet. Het was Storm die uiteindelijk de stilte verbrak. Nadya draaide zich weer iets meer naar hem toe, zodat ze hem aan kon kijken terwijl hij sprak. Een intense, maar gelukkige blik was op zijn gezicht verschenen. Iets wat ook haar automatisch deed glimlachen. De manier waarop hij sprak was beeldend en ze genoot van het geluk en de vrolijkheid die hij voor een moment uitstraalde. Dit zou ze werkelijk uren kunnen doen, naar hem luisteren terwijl hij haar vertelde over zijn leven in Londen. Zijn lach deed haar lachen, niet alleen omdat zijn lach aanstekelijk was maar ook omdat ze het haast voor zich kon zien. Nieuwsgierig en geamuseerd keek ze hem aan terwijl hij verder ging. Haar vertelde over de toekomst die het vrouwtje voor zijn broertje voorspeld had, Levi. Een lichte, wat bezorgde frons verscheen voor even op haar voorhoofd bij het zien van zijn plotseling serieuze blik. Onderzoekend bestudeerde zijn gezicht. Haar bezorgdheid verdween opslag bij het vervolg van zijn verhaal. Bij het zien van de liefdevolle glimlach op zijn gezicht. Zijn lichtpuntje? Een tedere glimlach speelde op haar lippen. Ze had niet verwacht, dat iemand haar nog eens als lichtpuntje zou kunnen zien. Zachtjes knikte ze bij het horen van zijn volgende woorden. Het zou best kunnen dat de waarzegster een mutant was geweest. De liefde voor zijn broertje, die duidelijk naar voren kwam in zijn stem deed haar glimlach nog wat meer verbreden. “Mijn vader heeft me eens gezegd dat het voor sommige mutanten het beste is zich daar te verschuilen waar iedereen ze kon zien. Volgens hem zaten er altijd wel mutanten in circussen en kermissen.” zei ze, terugdenkend aan het moment dat ze aan de hand van haar vader over het kermisterrein aan de rand van Kiev geslenterd had. “Hij moest heel erg lachen toen ik hem vroeg waarom wij dat niet deden. Het leek mij wel mooi om bij het circus te zitten. Heel geduldig heeft hij me toen uitgelegd, dat het alleen kon als je een mutatie hebt die je ook zou kunnen nabootsen. Zoals het voorspellen van de toekomst.” vertelde ze, nog altijd met een glimlach op haar lippen. “Dus het zou best kunnen dat die waarzegster een mutant was.” vervolgde ze. “Ik zou het trouwens niet erg vinden jouw lichtpuntje te zijn, want ik denk dat jij mij lichtpuntje bent.” Haar glimlach had iets liefdevols gekregen. “Ik denk trouwens dat mijn vader Levi wel gemogen zou hebben. Wat mythes betrof was hij net een encyclopedie en hij vond het heerlijk om die verhalen aan mij te vertellen.” Heel even leek haar stem iets gelukkigs te hebben. Alsof de herinneringen aan vroeger, haar voor even iets van de gevoelens die ze toen had gehad terug wisten te geven.

outfit

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   za dec 12, 2015 10:54 am

.Always live before you die.

Het ontging Storm niet, de reacties van Nadya. Het leek een beetje als in de spiegel kijken, hij glimlachte, zij glimlachte ook, hij werd terug getrokken naar het verleden, zo ook Nadya. Iedere beweging in woorden die ze maakte, of in de gelaatsuitdrukkingen in zijn gezicht spiegelde ze bijna meteen. En dat waarschijnlijk ook andersom. Storm reageerde razendsnel op Nadya en dat ging ook veel dieper dan het ooit met Camille was geweest. Hij en Camille waren beste vrienden sinds lagere school, ondanks dat het maanden geduurd had voor ze elkaar echt leerden kennen was er altijd die klik geweest. Ze wisten dat ze op elkaar konden rekenen, dat ze er voor elkaar waren en na die maanden werd dat enkel intenser. Met Nadya, het was al zo intens en het leek daar ook niet bij te stoppen, onrechtstreeks had Storm het gevoel dat hij haar moest beschermen terwijl zij de krachtigste was van de twee. Onrechtstreeks vergat Storm zijn problemen als hij bij haar was, hij vergat wie hij echt was en werd een nieuwe vorm van zichzelf. Eentje die kon houden van … op een hele andere manier als het bij Camille was geweest. Zij waren beste vrienden en hij en Nadya, het leek daarop maar er zat iets te sudderen onder het oppervlak en Storm wist niet of hij het moest gaan onderdrukken of het laten gaan. Het bracht het hele perspectief wel tot zijn recht, er was niemand in de hele wereld waar hij meer voor zou doen dan voor Nadya en dat … dat kwam er door die ene volle maan. Dus misschien moest hij Lupos daar wel dankbaar voor zijn, hij had Storm iets gegeven dat misschien zijn redding kon zijn.

Ze had waarschijnlijk geen enkele reden om optimistisch te zijn, maar echt geen enkele. Ondanks dat hij niet alles wist over haar jarenlange bestaan was hij er honderd procent zeker van dat het al haar optimisme had opgevreten. Dat er voor haar gewoon niets meer was buiten de eigen grenzen die ze zichzelf had opgesteld. En ze gaf het zelf toe, met een onhoorbare zucht die hij toch detecteerde met zijn gevoelige gehoor. Hij keek opzij naar haar hoofd die ze in haar nek sloeg en haar blauwe ogen die naar de even blauwe hemel staarden. Was het maar zo simpel om een beetje van zijn optimisme aan haar te geven, gewoon zodat ze kon starten ermee haar grenzen te verleggen. Maar hij had zelf amper iets in voorraad en hij had het zelf heel hard nodig, toch zou hij niet twijfelen mocht het mogelijk zijn. Het enige wat hij kon doen was haar optimisme zijn want hij wist als hij zelf de optimist zou gaan uithangen over zijn eigen problemen, het haar een beetje zou laten opklaren. ‘Voor nu zal ik optimistisch genoeg blijven om jou tevreden te houden.’ Glimlachte hij zachtjes. Hij keek kort zelf naar boven, naar de blauwe hemel. ‘In de hoop dat jou tevredenheid zich uitbreidt tot geluk en vrijheid.’ Hij keek opzij en er kwam iets liefdevols in zijn blik. ‘Dan pas is mijn missie geslaagd en kan ik weer de eeuwige pessimist uithangen.’ Knipoogde hij. Niet dat het zou lukken, haar gelukkig zien zou hem ook ergens gelukkig maken. Het was niet ingewikkeld geworden tussen hen, het was gewoon zo intens dat het in eerste instantie ingewikkeld leek voor personen die er van buitenaf op toe keken.

Ja, Storm was zo koppig, eigenlijk niet, maar hij had van in het begin van zijn “weerwolvenbestaan” besloten niemand in zijn problemen te betrekken. Helaas was dat plan radicaal mislukte toen hij Devon leerde kennen en niet veel later Nadya opdook tijdens zijn volle maan. Maar dat verhinderde er hem niet van dwars te doen over dingen als hen mee vragen naar Londen. Hij had geen idee hoe koppig Nadya was maar hij was vrij zeker dat ze mee zou gaan, of hij dat nu wilde of niet. Dan zat hij met twee koppigaards opgescheept, want Devon was dat ook. Maar de aanwezigheid van twee vrienden zou zijn ouders voor een deel al tot rust brengen, als ze kon zien dat hij niet zo gevaarlijk was dat er niemand meer in zijn buurt wilde zijn. Dus ja, als het zover kwam zou hij Devon en Nadya mee vragen, hij was er dan ook van overtuigd dat die twee de enige oplossing konden bieden naar een gecontroleerd leven. Voor hem zou het de meest deprimerende reis worden ooit, met een hartslag die ver boven de grens zou liggen alleen al maar van nervositeit en angst die hij zou hebben voor wat er kon mislopen. Toen ze zei dat ze wel graag naar Londen zou gaan kwam de liefde voor zijn thuisland gelijk naar boven en hij zag het ergens al helemaal voor zich, op Nadya en Devon te tonen waar hij was opgegroeid. Maar haar woorden bevestigde ook wat hij net aan dacht, Londen was behoorlijk gebarricadeerd tegen mutanten. Het was niet dat ze iedereen onderzochten op een mutatie maar ze waren wel extra alert. Iemand die het weer kon beïnvloeden of erger, een draak, weerwolf of gigantische beer door de straten zou alle alarmen tot opperste paraatheid brengen. De eerste die zou sterven was Storm, of Lupos in ieder geval want ze gebruikten enkel dodelijk geweld op wat slachtoffers maakte. Zijn zin om terug naar Londen te gaan temperde een beetje bij die gedachten, nee, niet zo’n goed idee voor momenteel. ‘Voor mutanten is het er inderdaad niet zo gemakkelijk.’ Stemde hij langzaam in. Hij hield zijn blik hardnekkig op het gras gericht, zodat ze de angst van zijn eigen gedachten niet zou opmerken. Maar zijn houding sprak deels al vanzelf, zijn kaken stonden stevig op elkaar, zijn vinger krasten weer in het hout van de bank. Waarom was het op zich zo moeilijk. Uiteindelijk herpakte hij zich voor een seconde en keek opzij naar Nadya. ‘Ooit.’ Stemde hij zachtjes in. Ooit zou het gebeuren, ooit zou hij terug gaan naar Londen en zijn ouders confronteren met de waarheid.

Maar hij kon de somberheid niet weg werken, niet op tijd in ieder geval. Nadya legde haar hand op zijn onderarm en Storm liet zijn blik er kort op rusten terwijl hij naar haar woorden luisterde. Hij ademde langzaam uit en keek haar terug aan. ‘Ze zouden bang voor me moeten zijn, jij zou bang voor me moeten zijn.’ Hij zweeg en glimlachte somber. ‘Het is gemakkelijker voor mij om te weten dat iedereen bang voor me is, dan blijven ze uit mijn buurt.’ Hij keek weer voor zich uit. Liet zijn lichaam toe om de emoties weer even de overhand te laten nemen. Zijn blik staarde naar een groep vogels die langs het schoolgebouw cirkelden en allemaal verzamelde op het dak. ‘Ik probeer een grens te stellen, eentje waarmee ik jou en Devon op genoeg afstand kan houden maar,’ hij zweeg en keek terug opzij Nadya. ‘Zoals je ziet doe ik het helemaal niet zo goed.’ Glimlachte hij verloren. Integendeel, hoe dichter hij Nadya bij zich kreeg hoe veiliger hij zich voor een deel voelde maar het zou niet mogen. Hij wilde haar wegduwen maar iedere keer weer gaf ze hem iets om een beetje voor te gaan vechten. Haar woorden waren logisch maar toch zag Storm de logica er niet van in. Uiteindelijk kwam hij bij het besluit Camille ervoor op te bellen, of haar te schrijven en dat maakte het allemaal weer een beetje dragelijker voor hem.

Terwijl hij de herinnering van vroeger ophaalde bleef hij Nadya aankijken. En haar glimlach, haar ontspannen houding verdreef al de knopen die hij in zijn lichaam had van eerder, verdwijnen. Terug gaan in het verleden maakte hem weer normaal, zorgde ervoor dat hij weer opleefde en ontspande. Ieder woord van hem bracht reactie teweeg bij Nadya, ze lachte, ze was nieuwsgierig maar ze werd ook gelijk bezorgd toen zijn blik wat serieuzer werd. En dan was er de tedere glimlach op haar lippen, eentje die door hem weerspiegelt werd. En toen begon ze spontaan over haar vader, in een ontspannen houding en met diezelfde glimlach nog op haar lippen. Storm nam haar gezicht onderzoekend op, op zoek naar een barstje in haar ontspannen houding maar die kwam er niet, de herinnering was met een oprecht gelukkig gevoel verteld en dat … dat was alles waar Storm naartoe streefde, haar voor het eerst in jaren weer een beetje gelukkig maken. Hij grinnikte toen ze zei dat haar vader haar moest uitleggen waarom zei niet bij het circus konden gaan. Hij probeerde zich een kleine Nadya voor te stellen en een vader die haar verhalen vertelde maar er kwam niets naar voor. ‘Een draak die kan koorddansen, het heeft wel iets, je zou veel volk hebben.’ Glimlachte hij meteen, wat meer een luidere lach werd naarmate het idee een duidelijker beeld kreeg. ‘Ik zou voor je supporteren.’ Hij hield zijn lippen stijf op elkaar om niet opnieuw te beginnen lachen. Hij schudde zachtjes zijn hoofd en keek met een glimlach naar haar op toen ze weer begon te praten. En die glimlach verdween helemaal en maakte weer plaats voor de liefdevolle en intense blik van hem. ‘In de staat waarin ik verkeer weet ik niet of ik een gezond lichtpuntje zou kunnen zijn voor je, maar,’ hij zweeg en knikte langzaam voor hij zijn blik weer vast ankerde in de hare. ‘Ik zal mijn best doen, voor jou altijd.’ En daarmee was het ook weer gezegd. Storm zou heel veel over hebben voor Nadya, zoveel had ze trouwens verdiend. Toen ze zei dat Levi en haar vader het wel met elkaar zouden vinden glimlachte hij spontaan. ‘Ik denk niet dat je vader nog van mijn broertje af zou geraken.’ Grinnikte hij. ‘Levi is geobsedeerd door verhalen, door het verleden, mythes. Toen hij klein was, was het Disney maar naarmate hij groter werd werden dat mythische wezens en legendes.’ Hij zweeg en keek opzij naar Nadya. ‘Als hij zou weten wat ik was, wat jij bent, ik denk dat hij onze nummer één fan zou zijn, zonder dat hij meer zou moeten of willen weten. Hij zou je ondervragen, hoe vlieg je, spuw je vuur, mag ik je schetsen,’ dat waren maar een paar vragen die zijn broertje aan Nadya zou stellen moest hij weten dat ze een draak was. ‘Hij is behoorlijk de voorstander van mutanten, ik denk dat hij de enige zou zijn die het zou nemen zoals het is, zonder vragen, zonder verplichtingen, hij zou ons gelijk accepteren.’ Vervolgde hij langzaam instemmend. Levi, hij mistte zijn broertje ondanks dat hij soms verschrikkelijk dwars kon zijn, maar hey, daar had je kleine broers voor …
tag: Nadya --- words: 1784 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   zo dec 13, 2015 9:51 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Optimistisch zijn, geloven dat ze ooit weer zo gelukkig kon zijn als ze als kind geweest was kon ze niet. Sterker nog, ze had geen idee hoe ze dat zou moeten zijn. Ze had geen idee waar ze de hoop vandaan moest halen. Waar ze überhaupt op hopen moest. Alles was altijd tijdelijk, zou altijd tijdelijk blijven. Ieder beetje geluk dat ze zou vinden, zou op den duur weer verdwijnen. Iedereen die ze lief had zou ze verliezen, tot ze niet meer lief hebben kon. Zich vasthouden aan mensen was dan ook niet iets wat ze graag deed, al wist ze dat dat precies was wat ze bij Storm deed. Zijn aanwezigheid deed iets van haar verloren gevoel verdwijnen. In zijn buurt had ze het idee dat er misschien toch nog ergens hoop te vinden was, al was ze bang dat gevoel echt binnen te laten. Omdat ze wist, dat ook dat waarschijnlijk tijdelijk zou zijn. Dat ze ook hem uiteindelijk zou verliezen. Bij het horen van zijn zachte stem maakte ze haar blik weer los van de hemel, keek ze naar hem terwijl hij nu zelf naar boven staarde. Zijn woorden deden haar zachtjes glimlachen. De liefdevolle blik in zijn ogen gaf haar het gevoel, dat het misschien niet eens zo heel erg was als ze toe zou geven aan het gevoel dat hij haar gaf. Haar pijn doen zou hij niet. Dat wist ze, dat bevestigde hij ook nu weer door te zeggen dat zijn missie haar gelukkig maken was. “Je weet dat zodra jij weer pessimistisch wordt, het mijn missie gaat worden je weer optimistisch te maken hé?” zei ze, met een glimlachje. Het was waar, hem gelukkig maken. Daar had ze heel veel voor over, net als hij waarschijnlijk veel voor haar geluk over had.

Over Londen had ze veel horen vertellen. Meerdere malen waren Nick en zij mensen tegen gekomen die in de Britse stad waren geweest. De ene had er nog beeldender over weten te vertellen, dan de ander. Al was haar vader degene geweest die haar het mooiste beeld van de stad had geschetst. Al wist ze dat er van dat beeld, waarschijnlijk nog maar weinig over was. Vierhonderd jaar was er verstreken, sinds haar vader voor het laatst in de stad was geweest. Vier honderd jaar waarin er zo veel van veranderd was, dat ze misschien wel niets uit zijn verhalen zou herkennen. Toch was het één van die steden die Nadya nog eens zou willen zien. Al wist ze dat het gevaarlijk was zich in een dergelijke stad te vertonen. In een land waar er zo streng gelet werd op mensen als zij. Waar iemand als zij absoluut niet veilig was. Haar woorden leken iets van zijn enthousiasme weg te nemen. Alsof hij voor even vergeten was hoe Londen tegenover mutanten stond. Langzaam stemde hij in met haar woorden. Hoewel hij haar niet aan keek, kon ze zijn angst zien. Zijn kaken stonden gespannen en zijn vingers krasten weer in het hout van de bank. “Zolang we niet transformeren, zullen wij in Londen vast niet zo erg opvallen.” Begon ze zacht, in een poging hem iets gerust te stellen. “Nick en ik waren samen vrij opvallend. Ik vooral in mijn draken vorm, maar Nick wist in zijn mensen vorm ook altijd wel onnatuurlijkheden te veroorzaken. Hij kon alle vier de elementen besturen en vooral met het aarde gedeelte van zijn mutatie had hij nogal wat problemen. Hoe vaak hij wel niet een aardbeving heeft veroorzaakt..” Nadya keek Storm met een onzeker, enigszins droevig glimlachje aan. Over Nick praten viel haar zwaar. Ook de positieve herinneringen waren pijnlijk. Iedere keer deed het haar weer denken aan wat ze verloren had. Aan hoe ze hem verloren had. ‘Ooit.’ zei Storm zachtjes. Nadya knikte, probeerde de gedachten aan Nick voor even los te laten. Ooit zouden ze naar Londen gaan. Devon, Storm en zij. Ze zou de stad zien die Nick en zij nooit durfde te bezoeken. De stad waarin Storm was opgegroeid. De stad waar haar vader jaren lang gewoond had. De stad waar Storm haar meer van zou kunnen laten zien, dan ieder ander die ze kende.

‘Ze zouden bang voor me moeten zijn, jij zou bang voor me moeten zijn.’ zachtjes schudde ze haar hoofd, maar voor ze echt tegen hem in kon gaan ging hij weer verder. Misschien zou het inderdaad makkelijker zijn als zij uit zijn buurt zouden blijven. Als hij niet bang hoefde te zijn dat hij hen per ongeluk pijn zou doen. Net als het voor haar makkelijker zou zijn als ze hem niet zo dicht bij zou laten. Als ze hem niet het vermogen zou geven haar een gevoel van veiligheid te geven. Een gevoel waar van ze wist dat als ze hem kwijt zou raken, ze het misschien wel nooit meer terug zou vinden. Zwijgend volgde ze zijn blik naar de groep vogels die zich op het dak van het school gebouw verzamelden. Ergens wist het dat het al te laat was hem nu nog weg te duwen. Zich nu nog volledig af te schermen voor het gevoel dat hij haar gaf, al wist ze tegelijkertijd dat ze het nog niet in zijn geheel toe gelaten had. Haar ogen vonden de zijne weer. Zijn verloren glimlach, beantwoorde ze met een onzeker glimlachje. “Zelfs als je er goed in zou zijn, zou het voor mij niet helpen. Ik ben niet heel goed in me aan grenzen houden.” Haar glimlach kreeg iets teders. “En bang zou ik nooit voor jouw kunnen zijn Storm. Niet alleen omdat ik weet hoe je echt bent,” even zweeg ze, liet ze haar blik afdwalen naar het gras rond haar voeten. “Maar ook omdat ik niet zo snel bang ben, niet voor dat soort dingen in elk geval.” Het laatste zij ze wat zachter, omdat er in Storm’s buurt wel degelijk dingen waren waar ze bang voor was. Al was dat dan niet Storm zelf en ook zeker niet Lupos. Nee, het was juist het gevoel van veiligheid dat hij haar gaf wat haar angst aan joeg. Hoe tegenstrijdig dat ook mocht klinken.

Nadya genoot van wat hij haar vertelde. Van de manier waarop hij het haar vertelde. Van de vrolijkheid en het geluk, dat hij voor een moment uitstraalde. Het was alsof ze zijn emoties in zich opnam, zoals een spons dat met water deed. Ontspannen en met glimlach op haar lippen keek ze hem aan. Het ontging haar niet dat Storm haar onderzoekend aan keek toen ze over haar vader begon te vertellen. Het was alsof hij verwachtte dat het haar breken zou, maar dat gebeurde niet. Sterker nog, voor een moment was het alsof ze weer het geluk voelde dat ze destijds gevoeld had. Het beeld van haar vader die haar lachend vertelde waarom zij niet geschikt waren voor het circus, stond haar levendig voor de geest. Deed een glimlach op haar gezicht verschijnen, die nog eens verbreedde bij het horen van Storm’s zijn lach. Ook zij kon een lach niet onderdrukken, ze zag zichzelf al lopen op een koord dat onder haar drakengewicht zeker binnen no time op de grond zou hangen. “Ik denk wel dat het aandacht zou trekken.” zei ze lachend. De glimlach verdween van gezicht en zijn blik kreeg iets intens en liefdevols. Voor een moment kon ze niet anders dan hem aan kijken, in zijn warme bruine ogen. Terwijl ze zijn woorden langzaam tot haar door liet dringen. Weer zei hij het. Weer zei hij haar dat hij er voor haar zou zijn, altijd. Hoewel hij niet dacht een gezond lichtpuntje te zijn. Iets waar zij het niet geheel mee eens was. “Misschien gaat bij een lichtpuntje niet om de staat waarin diegene verkeerd, maar om het gevoel dat diegene je kan geven ondanks dat.” zei ze nadenkend. Zelf was ze ook waarschijnlijk niet het beste lichtpuntje, met haar eeuwouwe bitterheid en haar gebrek aan vertrouwen maar dat nam niet weg dat ze Storm’s lichtpuntje niet kon zijn. Dat ze dat niet wou zijn.

Levi en haar vader. Het zou een mooie combinatie zijn. Een jongetje dat niet genoeg kon krijgen van mythische verhalen en een man die zo veel van zulke verhalen had, dat hij ze nooit allemaal zou kunnen vertellen. Nooit allemaal had kunnen vertellen. “Ik denk niet dat mijn vader het erg zou vinden. Soms moest mijn moeder hem echt de mond snoeren, anders bleef hij maar door vertellen terwijl ik allang slapen moest.” zei ze, nog altijd met een glimlach op haar lippen. Nadya probeerde zich Levi voor te stellen. Het enige beeld dat ze op wist te roepen, was een kleien, iet wat hyperactieve storm met een obsessie voor alle het bovennatuurlijke. “Ik zou je broertje graag eens willen ontmoeten. Ik heb nog nooit een fan gehad.” zei ze grinnikend, maar oprecht. Zoals Storm over zijn broertje sprak, klonk het als een geweldig lieve jongen. Iemand die ze graag zou willen leren kennen, al was het alleen al omdat hij zo belangrijk voor Storm was. “Hoe oud is hij eigenlijk?” vroeg ze nieuwsgierig.


outfit

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   ma dec 14, 2015 9:05 pm

.Always live before you die.

“Je weet van zodra jij weer pessimistisch wordt het mijn missie gaat worden je weer optimistisch te maken he?” Die woorden, ze zorgden ervoor dat de glimlach op zijn lippen op het breedst kwam. Hij had niet anders verwacht van Nadya want dat was wat ze voor elkaar waren gaan betekenen. De ene steunde de ander en omgekeerd. Al hoopte hij dat ze met tijd allebei in het optimistische deel zouden blijven hangen. Dat hij het hele weerwolvengedoe en het leven zou accepteren zoals het was en dat zij haar verleden ging aanvaarden en met een zonnige blik naar de toekomst kon kijken. Maar dat zouden ze niet kunnen zonder elkaar, dat vermoedde Storm in ieder geval. Moest Nadya nu van de aardbol verdwijnen … hij zou zich leeg voelen, op zijn zachts uitgedrukt. Ze had hem het meest hoop gegeven in afgelopen verschrikkelijke dagen, in de momenten waarop Storm zijn weerwolf weer voelde knagen. Dan dacht hij altijd aan haar, op zich op te trekken aan alles wat ze betekende voor hem, aan het idee dat ze representeerde. En dan dacht hij gelijk aan Devon, vroeg zich af waar zijn beste vriend was en of hij het nog op tijd zou redden alvorens hij zou transformeren. Gelukkig was het nooit zover gekomen, hij overwon de drang, de angst van een transformatie iedere keer opnieuw. Maar hij wist dat hoe dichter hij bij de volgende volle maan zou komen, hoe zwaarder het zou worden. En met de uren dat de weerwolf gemist had zou het geen makkie worden om hem koest te houden. Dus ja, hij zou nog veel aan Nadya denken. ‘Dan zijn we wel nog even bezig met elkaar.’ Glimlachte hij opgelaten. En dat … dat vond hij niet eens zo’n slecht vooruitzicht. Tijd bij Nadya zou hem sterker maken, geestelijk, tijd bij Devon en Kat zou hem fysiek sterker maken. En eerlijk, het geestelijk had het meest herstellingen nodig. Daarnaast was Nadya zoveel meer dan dat …

Ze had gelijk, zolang ze niet zouden transformeren zouden ze niet opvallen ook. Want Londen … je hoorde veel over zijn Brits streng geschoolde studenten maar er liep meer rond dan enkel dat. De periodes dat Storm de metro nam naar school of vrienden had hij het zijn hobby gemaakt om de ene dag de verschillende haarkleuren te tellen en de andere dag de vreemdste geklede mensen te tellen en let op … met tien vingers kwam je niet toe in Londen. Dus nee, ze zouden niet opvallen. Zolang ze niet zouden transformeren, hij had hier over maanden van harde training voor zichzelf. Want niet transformeren hier was goed maar wat als hij zijn ouders zou zien, Levi? Camille? Zijn hart zou springen van vreugde, het zou de adrenaline misschien net genoeg op gang brengen om een transformatie op gang te krijgen. Hij mocht het dan zo goed onder controle hebben, hij mocht dan misschien zo zeker zijn van zijn punt … dat soort dingen had je niet in de hand. Hij had nog steeds geen idee hoe de weerwolf reageerde op bepaalde situaties. Al het enthousiasme werd dan ook gelijk getemperd door het idee dat het waarschijnlijk nog maanden zou duren voor hij eens terug naar Londen kon gaan. Hij werd een beetje uit zijn gedachten getrokken door Nadya die het over Nick had. Meteen was zijn eigen gepieker weg en richtte hij zich weer vol aandacht op Nadya, want dat was wat de naam “Nick” met hem deed. Hij wist hoe moeilijk het was voor Nadya om over hem te praten dus was hij gelijk begaan en voorzichtig. Hij kon alle vier de elementen beheersen, dat was een sterke mutatie. Hij luisterde aandacht en legde zijn hand kort weer op haar knie, gewoon, omdat het de enige troost was die hij kon bieden. ‘Heftig.’ Prevelde hij. Aardbevingen veroorzaken, ja, dat was heftig. Hij kende het gevoel van het niet onder controle hebben van je mutatie en het was geen leuk gevoel. Dus hij kon zich ergens wel inleven hoe het voor Nick moest geweest zijn. Al was Nick zich waarschijnlijk altijd bewust geweest, en Storm nooit.

Hij wist hoe tegenstrijdig Nadya was over zijn woorden. Ze hoefde zelf niets te zeggen, hij wist het gewoon, hij zag het aan haar blik. Ze zag hem niet als een monster, niet als iemand waar ze bang van was, ze zag hem gewoon grotendeels als Storm, Storm met een scherp randje. Maar zelf, het was het allerzwartste voor Storm om mee op te gaan. Teveel zelfreflectie en te weinig toelating van hulp die van buitenaf kwam. Hij was in eerste instantie wel naar deze school gekomen dus hij wist dat er hulp zou komen. Alleen had hij niet verwacht dat die hulp van studenten zou komen, van Nadya, of Devon, of Kat. En dat had hem beangstigd, zeker omdat Nadya hem geestelijk geweldig goed kon herstellen. Ze maakte hem weer een stukje “heel”, ze lijmde hem een beetje en dat was enkel maar omdat ze zelf ook gelijmd moest worden. Bij haar woorden kwam een zwakke glimlach op zijn lippen; blijkbaar trok hij enkel koppige mensen aan. ‘Geloof me, als ik het wil dan hou ik je wel over de grens.’ Hij keek opzij en schudde zachtjes zijn hoofd. ‘Alleen wil ik dat niet.’ Ging hij stilletjes verder. Waarom zou hij? Waarom zou hij Nadya, Devon en Kat wegduwen als ze hem weer compleet maakten? Ondanks dat iedere zenuw in zijn hoofd hem toeschreeuwde om ze weg te duwen, hij kon het niet. Hij had er s’nachts uren wakker van gelegen, hij had als een witte wolf door het bos gerend, hij had door het raam zitten staren in de hoop dat er iets in hem zou opkomen dat geldig genoeg was als excuus om ze weg te duwen, maar dat was er gewoon niet. De tederheid in haar blik ging een beetje verloren in haar woorden. Hij keek voor zich uit, dacht erover na. Ze was niet bang van Lupos, omdat ze niet snel bang gemaakt worden op dat vlak, wat had dat te betekenen? Ze zei het niet met zoveel woorden maar Storm had een lichtelijk vermoeden dat het over haar verleden ging. Hij keek opzij, zijn blik gleed lichtjes bezorgd onderzoekend langs haar gezicht alvorens hij terug voor zich uit keek. ‘Ik ben bang voor hem, voor Lupos.’ Gaf hij stilletjes toe. ‘Bang dat hij mijn dood op een bepaald moment zal worden.’ Dat was zijn grootste angst. ‘Of dat hij iemand af pakt die me lief is.’ Hij keek langzaam weer opzij naar Nadya, zijn blik zei genoeg, meer hoefde ze niet te krijgen om te weten dat het om haar ging, of Devon of Kat. Maar het was goed om te weten … dat ze niet bang was van Lupos, al durfde hij dat nooit met de volle honderd procent te aanvaarden.

Het hele circus onderwerp bracht terug luchtigheid in het gesprek. Het maakte hem weer ontspannen en onbezorgd. Het hele gesprek was behoorlijk zwaar geladen geweest en dat hadden ze beide van mijlenver zien aankomen dus hij was blij als het weer voor even over de normale dingen gingen zoals draken die konden koorddansen. Dat zou een mooi verhaal zijn om voor te lezen aan Levi; de draak die kon koorddansen. Die gedachten brachten de fonkelingen terug in zijn blik. Maar die luchtigheid, al was het voor kort ging verloren in haar blik, de blik die ze wierp op hem, voor een tijdje zwijgend. Haar nadenkende woorden deden hem langzaam knikken. ‘Ik denk dat het voor ons wel een geldige reden is.’ Prevelde hij langzaam, voor zich uit starend. Want ja, Nadya gaf hem hopen aan gevoelens, verlangens en dromen dingen die hij zorgvuldig probeerde te plaatsen maar waar hij precies plaats tekort voor had.

Hij grinnikte zachtjes toen ze hem vertelde dat haar moeder vaak haar vader de mond moest snoeren voor wat hij allemaal vertelde. ‘Van Levi zou hij waarschijnlijk nooit mogen ophouden.’ Glimlachte Storm geamuseerd. Nee, Levi kon uren luisteren. De waarzegster was vaag geweest over de toekomst die zijn broertje had gekregen en Storm vroeg zich af wat die toekomst zou zijn. Welk beroep zou hij hebben? Wat voor geluk zou hij vinden? Wat voor soort held zou hij worden? De woorden van Nadya brachten een liefdevolle glimlach op zijn lippen. ‘Hij zou je allereerste echte fan worden.’ Hij zweeg en trok zijn ogen bedenkelijk samen. ‘Na mij natuurlijk.’ Boog hij glimlachend. Ja, hij was haar fan wel. Zelf had hij fans genoeg gehad, alleen niet op het vlak van zijn weerwolf, daar zou hij nooit fans voor krijgen. ‘Tien. Hij is een achterkommertje in het gezin.’ Antwoordde hij automatisch de vraag. En dat bracht ook het besef terug van de nakende feestperiode. ‘Hij is jarig tussen kerst en nieuw. Het zal zijn eerste verjaardag zonder me worden.’ Bedacht hij stilletjes. Hij gaf Nadya een korte blik en staarde dan weer voor zich uit. ‘Levi is altijd zo nieuwsgierig naar de cadeautjes die we hem komen. Het was zo erg dat we al onze cadeaus zo goed moesten verstoppen dat Levi het nooit zou kunnen vinden want zo was hij nou eenmaal, hij durfde ze al een dag eerder open maken.’ Hij schudde glimlachend zijn hoofd. ‘Ik gaf mijn cadeau altijd aan Camille voor veilige bewaring. Mijn vader heeft één jaar ze in het luchtrooster gestoken, of onder een berg houd in de garage. Levi vond ze altijd, buiten de mijne want ik maakte hem wijs dat ze magisch waren verstopt ondanks dat Camille ze gewoon had.’ Grinnikte hij zachtjes. ‘Elf word hij, geen kleine broer meer.’ Nee, Levi werd groot. Storm zou iets moeten doen voor zijn verjaardag, hij had alleen geen flauw idee wat …
tag: Nadya --- words: 1619 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   wo dec 23, 2015 8:17 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Een glimlach verscheen op zijn gezicht bij het horen van haar woorden. Het was hen beide duidelijk dat ze in korte tijd veel voor elkaar waren gaan betekenen. Dat hun geluk steeds meer met elkaar verstrengeld raakten. Als Storm ongelukkig zou zijn, zou zij er alles aan doen hem gelukkig te maken en omgekeerd gold hetzelfde. Bij het horen van zijn opgelaten opmerking, kon ze dan ook niet anders dan knikken. Ja, ze zouden zeker nog wel even bezig zijn met elkaar. Beide waren ze zo diep weg gezakt in hun gebrokenheid, dat het tijden zou duren voor alle stukjes die aan hen toe behoorden weer aan elkaar gelijmd waren. Voor ze weer echt gelukkig konden zijn. Als Nadya überhaupt ooit nog echt gelukkig kon zijn. Als alle stukjes die ze nodig om heel te zijn, überhaupt nog te vinden waren. Als ze niet weer zou breken voor ze heel was. Geluk was fragiel, dat was iets wat Nadya in de afgelopen jaren geleerd had. Hoe langzaam en hoe zorgvuldig je geluk ook opbouwden. Eén gebeurtenis was voldoende om het allemaal in één te doen storten. Zoals een kaartenhuis in kon storten bij een kleine windvlaag. Storm haar hoop laten geven, was misschien wel het stomste wat ze doen kon want als ze hem zou verliezen zou ze misschien nooit meer terug kunnen keren naar het meisje dat ze eens geweest was. Tegelijkertijd was hij de enige die haar het gevoel wist te geven dat dat meisje nog bestond. De enige die haar het gevoel wist te geven dat ze veilig was. Een gevoel waar ze meer behoefte aan had, dan ze toe zou geven.

Nick. Jaren was hij haar hele wereld geweest. Was hij de enige geweest die ze volledig had vertrouwd. De enige die wist wat ze was en wat ze had meegemaakt. De enige die haar tranen had gezien, die had geweten waar ze bang voor was. Samen hadden ze de wereld aangekund, dachten ze. Hadden ze een beetje structuur aan kunnen brengen in een wereld die ze beide nauwelijks begrepen hadden. Een wereld die nauwelijks logica leek te bezitten als je was opgegroeid in gevangenschap. Zonder Nick had ze er ineens alleen voor gestaan. Had ze alles verloren wat betekenis had gegeven aan haar wereld. Alleen omdat hij haar had willen redden. Omdat hij zo stom was geweest haar uit de auto te trekken, terwijl hij wist dat haar bloed zijn einde zou betekenen. Het uitspreken van zijn naam, was voldoende de gehele gedachtenstorm in gang te zetten. Om haar mee te slepen in het verloren gevoel. Het gevoel dat haar hart leek te verpulveren, zoals het verpulverd was toen ze haar ogen die bewuste dag geopend had en ze zijn slappe lichaam had gezien. Storm leek zich hier van bewust, want hij legde zachtjes zijn hand op haar knie. Met moeite slikte ze een brok uit haar keel, alvorens ze haar ogen weer op zijne richtte. Voor even was de sombere blik terug gekeerd in haar ogen. Misschien was over Nick beginnen niet heel verstandig geweest. Al had ze Storm hopelijk wel kunnen laten inzien, dat het voor hem ooit wel mogelijk zou zijn terug te keren naar Londen en dat alleen mutant zijn niet voldoende was iemand uit zijn eigen stad te houden.

Eigenlijk betwijfelde ze of hij haar over de grens zou kunnen houden als hij dat zou willen. Nadya was niet iemand die snel op gaf, niet wanneer ze daadwerkelijk om iemand gaf en dat ze om Storm gaf was onderhand meer dan duidelijk. Zachtjes knikte ze bij het horen van zijn volgende woorden. Hij wou haar niet weg duwen. Net als zij hem niet wou wegduwen. Al wist ze dat het, het makkelijker zou maken als ze het wel zou doen. Als ze hem niet nog meer toe zou laten in haar leven. Hoe dichter hij bij kwam, hoe meer ze zich open stelde voor de gevoelens die hij haar gaf en hoe moeilijker het zou worden om hem te verliezen. Dat waren dingen waar zij bang voor was. Hem verliezen. Het kleine beetje hoop dat hij haar gaf verliezen. Zo diep wegzakken in haar eigen bitterheid dat ze veranderde in dat wat zoveel mensen dachten dat ze was: een monster. Bang voor hem zelf was ze niet, eveneens ze niet bang voor Lupos was. Er waren überhaupt maar weinig dingen die haar angst aan joegen. Oké, dat was niet geheel waar. Er waren wel degelijk dingen haar angst aan joegen, maar dit waren over het algemeen geen dingen waar andere mensen bang voor waren. Nadya was bang voor kleine ruimtes, voor het geluid van ijzeren kettingen, voor haar eigen herinneringen en alles wat die in gang konden zetten. Bang voor monsters was ze niet. Bang voor dingen die andere mensen hard weg zouden doen rennen was ze niet. Het omgekeerde was eerder waar, gevaar trok haar aan. Dat was precies de rede dat ze af was gekomen op het noch menselijke, noch dierlijke gehuil dat Storm had laten horen toen hij net getransformeerd was. Dat was de rede dat ze Max niet tegen had gehouden toen hij met haar gedachten was gaan spelen. Gevaar joeg haar geen angst aan, verre van dat. Het gaf haar het gevoel dat ze nog leefde. Haar ogen vonden die van Storm en de bezorgdheid die daarin lag ontging haar niet. Toch vroeg hij er niet naar, iets wat ze wel kon waarderen. Hoewel ze hem volledig vertrouwde was ze nog niet klaar haar gehele verleden met hem te delen. Zijlings bleef ze hem aan kijken, terwijl hij begon te praten. Stil gaf hij toe dat hij wel bang voor Lupos was en zoals hij het zij, moest ze toe geven dat de weerwolf haar ergens ook angst aan joeg. Niet omdat ze bang was voor het wezen zelf, maar omdat ze bang was dat hij de rede zou zijn dat ze Storm zou verliezen. Voor even kruisten hun blikken en Nadya wist dat zij één van de mensen was over wie hij het had. Zachtjes knikte ze. “Dat ga ik niet laten gebeuren, oké?’ zei ze zacht, omdat ze niet wist wat ze anders zeggen kon. Omdat ze heel goed begreep waar zijn angst vandaan kom en omdat ze werkelijk niet van plan was het zo ver te laten komen.

Wat gezonde lichtpuntjes betrof hadden ze beide duidelijk hun gebreken, maar dat nam niet weg dat ze er niet voor elkaar konden zijn. Dat ze elkaar niet verder konden helpen. Misschien was het juist het feit dat ze beide gebroken waren, dat er voor zorgden dat ze elkaar konden helpen. Was het niet voor die gebrokenheid dan zouden ze elkaar nooit begrepen hebben. In elk geval niet op het niveau dat ze dat nu deden. Zachtjes prevelde hij een instemming, met zijn blik weer voor zich uit gericht. Voor een moment keek ze zwijgend naar hem. Naar haar lichtpuntje. Dat hij een weerwolf was, dat hij met zichzelf en met wat hij was geworden overhoop lag, niets van dat alles veranderde iets aan het feit dat hij haar lichtpuntje was. Dat hij de enige was die haar het gevoel kon geven dat ze niet volledig verloren was. Een klein, teder glimlachje gleed over haar gezicht.

Het gesprek over Levi en haar vader deed de luchtigheid terugkeren in hun gesprek. Zijn gegrinnik deed haar glimlach verbreden. Ja, Levi en haar vader zouden zich zeker hebben kunnen vermaken samen. Een jongetje met een onuitputtelijke nieuwsgierigheid voor mythische verhalen en een man die eeuwen de tijd had gehad ieder mythische verhaal te bestuderen. Het was jammer dat haar vader Storm’s broertje nooit zou kunnen leren kennen. Al zou zij hem, dankzij haar vader, ook zeker wel een paar mooie verhalen kunnen vertellen mocht ze hem ooit ontmoeten. Een liefdevolle glimlach was op Storm’s gezicht verschenen. Haar allereerste fan, na hem. Onwillekeurig moest ze glimlachen. “Ik had niet gedacht ooit nog eens een fan te hebben, laat staan twee.” zei ze glimlachend. Tien. Dat was nog best jong, een stuk jonger dan Storm in elk geval. “Heb je nog meer broers of zussen?” vroeg ze nieuwsgierig, zich afvragend of er tussen de twee broers nog iemand zat. Zelf was ze enig kind, draken kregen nu éénmaal zelden meer dan één jong. Al helemaal snel na elkaar. Het opvoeden van een draak en het helpen met het controleren van diens mutatie, kostte veel tijd en energie, dat kon je niet gelijktijdig doen. Niet dat haar ouders uiteindelijk echt de kans hadden gekregen haar te helpen bij het controleren van haar mutatie, maar oké. Storm’s stille bedenking zorgde ervoor dat ze hem weer aan keek. Even maar, want hij richtte al snel zijn blik weer voor zich. Zijn verhaal deed haar zachtjes lachen. Hoe veel moeite ze hadden gedaan om hun cadeautjes te verstoppen, tevergeefs voor iedereen behalve Storm. “Hij zou vast wel een goede rede kunnen bedenken waarom je er niet bent. Zoals je als zei, waarschijnlijk bedenkt hij dat je de wereld aan het redden bent.” zei ze met een glimlachje. “Misschien kun je hem iets sturen van het eiland? Of een spannend verhaal bedenken? Je hebt er nu genoeg.” stelde ze voor, waarna ze haar blik naar de hemel af liet dwalen. De zon begon langzaam weg te zakken achter de horizon en de lucht kreeg een oranje gloed.

outfit

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   do dec 24, 2015 12:42 pm

.Always live before you die.

Ondanks dat ze het zwaarste deel van de dag al hadden gehad bleven hun woorden steeds weer reacties, emoties en herinneringen opstoken. Storm had zich ontelbare keren proberen voor te bereiden op dit gesprek en nu het er zo onverwachts was gekomen was hij eigenlijk blij dat het allemaal zo spontaan was gelopen. Je kon je nooit honderd procent voor bereiden op iets als dit, na alles wat ze hadden meegemaakt. Storm had hopen aan zelfzekerheid en hij was nooit bang geweest voor waar dit gesprek zou heen leiden, hij was ook niet bang dat ze negatief zou reageren waar hij wel onzeker over wat geweest was wat dit met hen zou doen en eerlijk … zijn onzekerheid was gerechtvaardigd. Afgelopen week was hij in slaap gevallen met die ene volle maan op zijn netvlies en het enige beetje hoop van die hele nacht was Nadya geweest. Dus eigenlijk viel hij praktisch iedere avond in slaap met de laatste gedachten aan haar, niet met het beeld van haar blauwe ogen maar met het beeld haar aanwezigheid, de vastberadenheid om hem te helpen en de lichte angst voor wat ze hem aan deed. Dit, dit was meer voor hem dan dat hij met Camille had, dit bevatte zoveel meer dan hij ooit mogelijk had voorzien.

“Dat ga ik niet laten gebeuren, oké?” Ze bracht het met zoveel overtuiging en zachtheid dat Storm enkel maar zachtjes knikte, alsof hij ermee instemde. Helaas was het niet zijn besluit om te maken, alles lag geheel in de poten van Lupos. Maar waarschijnlijk nog meer bij degene die tegenover de weerwolf kwam te staan. Hij had absoluut niets zelf te kiezen over hoe hij zou sterven en dat was het hele beangstigende van de zaak. Hij kon sterven omdat zijn tegenstander hem misschien vermoordde … het aantal scenario’s die Storm al in zijn hoofd had laten afspelen was gewoon verontrustend. ‘Je kunt geen vierentwintig uur op zeven dagen mijn bodyguard zijn Nadya.’ Glimlachte hij zachtjes. Hij apprecieerde het idee wel, dat ze Lupos zou tegen houden. Gelukkig sliep hij op de kamer met iemand die er net hetzelfde over dacht … alleen zou Devon er eerst van moeten wakker worden. En dat was dan het andere onvoorspelbare aan Storm, je had geen idee wanneer hij de controle zou verliezen, dat kon bij een nachtmerrie zijn, dat kon bij een opmerking zijn in klas, het kon zelf tijdens het eten zijn. Alles was zo afhankelijk van de weerwolf en de tijd van de maand en nee, je kon nooit voorspellen of het hem zou lukken de weerwolf tegen te houden of niet. Daarnaast wilde hij niet dat iedereen zich constant zorgen om hem ging maken, misschien wel bang van hem zou worden. Dat was de enige reden waarom niet echt wist wat hij was. In hun ogen was hij slechts een gewone shape shifter. ‘En als hij sterft dan bewijs ik mijn omgeving er enkel een gunst mee dus,’ hij zweeg en haalde zijn schouders op. ‘Ik neem er vrede mee.’ En dat was een leugen die Storm al zoveel had herhaald dat hij er de waarheid in zag. Hij wilde zijn leven niet geven voor een weerwolf maar hij had het zichzelf al zoveel keer herhaald dat het voor hem normaal werd, het concept van sterven om de weerwolf uit te roeien.

Hij staarde voor zich uit, naar de horizon, naar de school en hij voelde dat Nadya naar hem zat te kijken. Dat was iets dat hij had nog voor hij weerwolf was geworden, het gevoel van iemand die naar hem keek, hij wist het altijd gelijk. Zijn blik gleed opzij naar haar, genoeg om de tedere glimlach op haar lippen te zien wat zich dan ook meteen op zijn lippen kopieerde. Hij keek terug naar voor en probeerde te bevatten hoeveel zijn leven was veranderd in deze maand en half hier, hij had het niet voor mogelijk gehouden. En dat ging niet enkel om Nadya, zijn lichtpuntje, dat ging om alles wat hij hier al gekregen had. Steeds weer had hij het idee dat het leven hem nog steeds kon verrassen, zelf als je zo diep gevallen was als hij afgelopen zes maanden had gedaan. En dat deed hem enkel maar denken over de vraag; wat zou het leven hem nog allemaal bieden? Hij wist dat het een heuvelachtige lange weg zou worden voor het terug allemaal een beetje normaal zou worden maar … het was een weg die hij bereidt was te nemen als er altijd een lichtpuntje was dat hem een stapje vooruit kon doen zetten. Als er iemand was als Devon om naast hem te wandelen en hem aan te moedigen. Het maakte hem er zeker niet zwakker bij, alleen zou de schade onderweg hem waarschijnlijk wel tot zwakheid dwingen.

Denken aan Levi bracht hem tot het denken aan de aankomende kerstperiode. Een tijd waar hij normaal thuis zat, met zijn allen rond het vuur met allemaal lekkers en cadeautjes. Waarin hij kerstbomen decoreerde met Levi en samen met zijn moeder stond te koken. Nu zou het in Londen sowieso anders worden, Storm zou een leegte achter laten. Camille zou niet meer op bezoek komen bij de familie Hall want haar beste vriend was er niet. Storm zou op nieuwsjaardag niet meer laat in de middag toekomen thuis omdat hij te hard had gefeest de avond ervoor. Normaal zouden hij en Levi expres wakker blijven op kerstavond, om de kerstman te betrappen en verschillende valstrikken door het huis hangen zodat ze hem konden vangen. Dat bracht het besef naar boven dat hij iets moest laten horen van zichzelf, hij kon Levi, Camille en zijn ouders niet achter laten met die leegte waarvan ze hoopten dat het zou vullen. Zoveel het zou veranderen voor hen zou het ook doen voor Storm want hij was hier, op een eiland met een weerwolf die hij niet onder controle kon houden.

De woorden van Nadya rukte hem uit gedachten. Hij glimlachte opgelaten om haar woorden, zijn blik bleef in de hare hangen. ‘Ik had veel niet verwacht en kijk, het leven zit vol verrassingen.’ Zei hij gelijk terug. Bij haar vraag schudde hij langzaam zijn hoofd. ‘Enkel ik en Levi, hij was niet echt gepland, vandaar dat hij zoveel jonger is dan mij. Maar,’ hij zweeg en glimlachte bij de gedachten. ‘Het brengt leven in huis, vooral met zijn level van energie en fantasie.’ Ging hij verder. De enige reden waarom Storm nooit geen ochtendhumeur kon hebben bij drukke ochtenden, hij was het gewoon. Hij was gewoon dat er een tienjarige door zijn kamer drentelde om half zeven s’ochtends en dan nog eens ongelofelijk veel lawaai maakte. Storm was het gewoon om actieve ochtenden te hebben, iets waar hij hier rustiger mee moest omgaan want Devon was dat niet gewoon, duidelijk. Storm heeft altijd een voorbeeld willen stellen voor zijn broer, in bepaalde dingen dan toch maar ze waren samen ook soms uren weg om te jagen achter dingen die helemaal niet meer bestonden. ‘Het leven gaat altijd zo ontzettend snel, ik wilde altijd dat Levi zo lang mogelijk kind bleef, ik denk dat ik op die manier herbeleef wat ik toen niet had.’ Glimlachte hij zachtjes. Het bracht het kind in Storm ook naar boven, voor een deel althans.

Toen Nadya voorstelde om iets te sturen keek Storm opzij naar haar, hij knikte langzaam. ‘Misschien.’ Prevelde hij bedenkelijk. Hij had inderdaad al behoorlijk wat verhalen verzameld, stuk voor stuk de verhalen die Levi zou willen horen. Hij had twee goede verhalen om te vertellen, het ene was Devon iemand die voor Levi ook een geweldige grote broer zou kunnen zijn, het andere was Nadya een draak … ‘Levi, je raad nooit waar ik afgelopen week mee in aanraking kwam,’ hij dreunde een zogenaamde brief op naar zijn broertje en keek grijnzend opzij naar Nadya. ‘het was volle maan toen ik in het bos een weerwolf tegen kwam, hij was zo groot en sterk als die ene wolf die je tekende toen we naar de zoo waren geweest. Maar deze was boos op me, hij kwam me achterna en je gaat nooit geloven wat er dan gebeurde. Er kwam een draak vanuit de lucht naar beneden, ze was zo groot als ons huis, onbevreesd en nog sterker dan de weerwolf. Ze beschermde me, ze beschermde me zodat de weerwolf me geen pijn kon doen,’ zijn stem dreef weg en hij keek Nadya korte tijd aan alvorens hij langzaam uitademde en naar de ondergaande zon keek. Het gewicht van de woorden zakten langzaam naar de bodem van zijn maag. Hij ging niet verder met zijn zogenaamde brief voor zijn broertje maar het idee was er wel. ‘Misschien is het niet zo’n slecht idee, hij verdiend het.’ Glimlachte Storm zachtjes. Zijn blik gleed terug opzij naar Nadya. ‘Wat doe jij tijdens kerst?’ Vroeg hij nieuwsgierig. Er gingen geruchten rond van een kerstbal maar Storm kende er de details niet van. Hij wist wel dat hij op zen minst één van de komende feestdagen met Nadya wilde door brengen …
tag: Nadya --- words: 1513 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla,,
avatar

Aantal berichten : 565

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   do dec 24, 2015 6:04 pm

GRACE IS JUST WEAKNESS
Or so I've been told. I've been cold, I've been merciless. But the blood on my hands scares me to death Maybe I'm waking up today --------------------

Dat Storm bang was voor Lupos kon ze goed begrijpen. Zoals hij het zei, kon ook zei niet ontkennen dat de weerwolf haar ergens wel degelijk angst aan joeg. Het idee alleen al dat iemand het wezen, en daarmee Storm zou vermoorden, maakte haar benauwd. In korte tijd was hij zo veel voor haar gaan betekenen, dat ze geen idee had wat ze zonder hem zou moeten. “Ik weet het,” gaf ze toe, toen hij zachtjes glimlachend zei dat ze niet vierentwintig zeven zijn bodyguard kon zijn. Natuurlijk kon dat niet, maar op de meest cruciale momenten zou ze er in elk geval voor hem zijn of hij het nou wou of niet. Iedere volle maan zou ze paraat staan om in te grijpen mocht het mis gaan. Al hoopte ze dat het niet mis zou gaan, niet tijdens de volle maan en ook niet op een ander moment. Zijn opmerking deed haar opkijken, haar blik kreeg voor even iets hards. “Ik niet.” zei ze. Haar stem had iets ijzigs, iets wat het in zijn buurt nog nooit eerder had gehad. “Je bewijst je omgeving geen gunst om te sterven.” vervolgde ze, haar stem klonk alweer warmer, kwetsbaarder. “Je zou Devon geen gunst bewijzen of Camille, je broertje en je ouders.” ging ze verder, waarna ze haar blik van hem afwende en naar het dak van de school staarde. “En mij niet. Als jij zou sterven..” Het lukte haar niet haar zin af te maken. Omdat ze niet wist wat zijn dood met haar zou doen. Omdat ze niet wou nadenken over wat het met haar zou doen. Omdat ze überhaupt niet na wou denken over het feit dat ze hem kon verliezen. Al was het iets dat regelmatig door haar hoofd heen ging, gewoon omdat ze niets anders kende dan verlies.

Storm leek door te hebben dat ze naar hem keek, want voor even keek hij opzij en ontmoette zijn ogen de hare. Het tedere glimlachje dat op haar lippen speelde, verscheen ook op de zijne. Het was alsof ze constant elkaars emoties weerspiegelde. Zijn glimlach deed haar glimlachen, zijn somberheid deed ook in haar ogen somberheid doorschemeren en omgekeerd gold hetzelfde. Hoe was het mogelijk dat ze in zo’n korte tijd zo’n intense band hadden ontwikkeld? Een band waarvan zij niet had gedacht die ooit nog te hebben. Een band die ze überhaupt nog nooit had gehad. Al was ze nog niet bereid de volle betekenis hiervan tot haar door te laten dringen. Bang voor hoe kwetsbaar het haar maken zou. Bang voor wat het zou kunnen betekenen.

Een opgelaten glimlach verscheen op zijn gezicht bij het horen van haar woorden. “Ja zelfs na honderd jaar kan het leven je nog verassen.” beaamde ze met een glimlachje. Vlak na dat ze vrij gelaten was, was ze geconfronteerd met tientallen dingen die vreemd voor haar waren geweest. Mobieltjes, computers, sociale media, televisie. Nick had haar alles uit moeten leggen. Had de eerste keer dat ze achter een computer had gezeten, dubbel gelegen van het lachen. Gewoon omdat ze daadwerkelijk niks had begrepen van wat ze moest doen, met het gevolg dat ze zijn instructies zo nu en dan we heel erg letterlijk had opgevolgd. Toch was ze er de afgelopen weken pas achter gekomen dat de wereld haar nog echt kon verassen. Dat niet alleen de modernisering dingen met zich mee bracht die haar konden verbazen, maar dat ook mensen dit konden. Een glimlach verscheen op Storm’s gezicht bij het beantwoorden van haar vraag, zoals er eigenlijk altijd een glimlach op zijn gezicht verscheen als hij het over zijn jongere broertje had. Ook Nadya kon een glimlach niet onderdrukken. Zoals Storm Levi beschreef kon ze zich wel voorstellen dat het jochie leven in huis bracht. Bij hen thuis was het vroeger altijd heel rustig geweest. Haar beide ouders hadden een kalmte over zich heen gehad, die slechts weinig mensen hadden. In hun huis was het zelden rumoerig geweest, meestal had er klassieke muziek geklonken. Ofwel uit de platenspeler of wel uit de zwarte vleugel die in de woonkamer had gestaan. Hun huis had altijd een soort serene rust gedragen, die andere kinderen als koud had aangedaan. Zelf had Nadya het nooit zo ervaren. Naar haar toe waren haar ouders altijd warm geweest en de rust in hun huis had haar geholpen bij het intoom houden van de storm die in haar had gewaaid. Een storm die destijds nog niet emotioneel was geweest, maar puur fysiek. Als kind had ze het vuur en het ijs dat gelijktijdig door haar aderen had gestroomd maar moeilijk kunnen controleren, vooral sterke emotionele prikkels hadden haar temperatuur alle kanten op doen schieten. ‘Het leven gaat altijd zo ontzettend snel, ik wilde altijd dat Levi zo lang mogelijk kind bleef, ik denk dat ik op die manier herbeleef wat ik toen niet had.’ Met die woorden trok Storm haar weer uit haar gedachten. Ergens kon ze het wel begrijpen. Dat hij wou dat Levi zo lang mogelijk kind bleef. Al zag zij het leven niet als iets wat snel ging, absoluut niet. “Zelfs als hij straks ouder is, hij zou altijd je kleine broertje blijven. Misschien haalt hij op een geven moment het kind niet meer in je naar boven, maar dan kunnen jullie weer andere dingen doen. Drinken, achter vrouwen aan zitten, dat soort dingen.” zei ze met een knipoogje. Natuurlijk was het haar niet ontgaan dat Storm een echte rokenjager was, al had hij zich in haar buurt nooit zo gedragen. “Hoe was het bij jullie thuis voor Levi er was?” vroeg ze nieuwsgierig maar toch enigszins voorzichtig, zich afvragend wat er achter het einde van zijn zin had gelegen. Was het oneerlijk dat ze hem zo vee over zichzelf liet vertellen, terwijl zij slechts een deel van haar leven aan hem vertelde? Zou hij het haar kwalijk nemen dat ze nog niet klaar was alles aan hem te vertellen?

Met een glimlachje op haar gezicht keek Nadya naar Storm die een denkbeeldige brief aan zijn broertje begon op te lezen. Een brief waarin hij een weerwolf beschreef, waarvan ze vermoedde dat hij het zelf was, en een draak zo groot als een huis. Haar blik kreeg iets liefdevols en voor even keek ze hem gewoon aan alvorens ze zijn voorbeeld volgde en haar blik op de ondergaande zon richtte. Zachtjes knikte ze bij het horen van zijn woorden. “Ik denk dat hij het een mooi verhaal zou vinden.” zei ze met een glimlachje, nadat ze haar ogen weer op de zijne had gericht. Bij het horen van zijn vraag haalde ze kort haar schouders op. “Ik weet het niet.” zei ze eerlijk. Aangezien Nadya nog niet echt vrienden had gemaakt op het eiland, naast Storm, waren er weinig mensen met wie ze de feestdagen door zou willen en kunnen brengen. Daarbij kwam dat ze niet heel veel met de feestdagen had, die enkel leken te draaien om gezelligheid en familie. “Ik heb eigenlijk nog nooit echt kerst gevierd.” gaf ze eerlijk toe. “In de Sovjet-Unie was het verboden kerst te vieren. Op zes januari, met het vieren van het nieuwe jaar waren er wel dingen die een beetje aan jullie kerstmis doen denken maar ook dat was anders.” legde ze uit, waarna ze even bedenkelijk voor zich uit keek. “Mijn ouders hadden bovendien weinig met het christelijke geloof.” voegde ze er aan toe. Natuurlijk wist ze dat het slechts een deelse verklaring had. Dat hij nu enkel wist waarom ze als kind geen kerst had gevierd en niet waarom ze het in de tientallen jaren daarna niet had gedaan. Nick had haar wel eens verteld wat kerstmis tegenwoordig in hield, maar echt gevierd hadden ze het nooit. Voor hem waren de feestdagen altijd heel zwaar geweest omdat het hem deed denken aan de familie die hij verloren had. “Weet je al wat jij gaat doen?” vroeg Nadya aan Storm. Waarschijnlijk had hij een hele andere ervaring met de feestdagen dan zij had en wist hij in tegenstelling tot haar wel hoe hij het zou kunnen vieren. Al was het voor hem dit jaar natuurlijk ook anders. Dit was het eerste jaar dat hij het zonder zijn familie en vrienden zou vieren. Het eerste jaar dat hij met kerst niet in Londen zou zijn, maar dat hij op een eiland zou zitten vol mutanten.

outfit

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]   vr dec 25, 2015 12:30 am

.Always live before you die.

Het gevoel hebben dat er iedere keer wel iemand hem in de gaten hield stelde hem voor een deeltje gerust, ookal was het geen vierentwintig uur op zeven dagen. Het idee alleen was voor hem al genoeg, net als hij iedere keer hij van een les buiten was hij zou luisteren of hij Nadya ergens kon horen of ruiken, het zou automatisch gaan. Zij keek uit voor hem en hij keek uit voor haar want ondanks dat hij hier de grote boze wolf was … Nadya had ook haar eigen struggelingen. Hij wist noch lang niet alles van Nadya maar het deerde hem niet. Met een onsterfelijk leven als het hare was niet alles in één keer gezegd. Toen zei hij iets waar haar blik ijzig hard van werd, iets waar hij achteraf aan gedacht, niet had mogen zeggen. Het was een blik die hij nog niet bij Nadya gezien had en het was een blik waar zijn lichaam als weerwolf direct op reageerde. Toch was er van buitenaf niets te zien, hij bleef kalm ookal was zijn hartslag voor een tel omhoog geschoten, had zijn weerwolf aan de binnenkant zitten klauwen. Hij sloeg zijn ogen neer bij haar woorden … ze had gelijk. ‘En dat weet ik.’ Zei hij meteen na haar ijzige woorden alvorens haar blik weer zachter werd. En ze op een warmere toon verder ging. Devon … Levi … Camille … zijn ouders, het tegenstrijdige gewicht van die gedachte zakte in zijn lichaam naar beneden alsof er net iemand hem met een steen aan zijn voeten het water had in gegooid. En toen verwees ze naar zichzelf, een onafgemaakte zin waarvan Storm haar terug aan keek en er meteen spijt van had dat hij het had gezegd. Hij strengelde zijn vingers door de hare, hield het stevig vast met zijn beide handen. ‘Ik zou jullie nooit achter laten, niet nu ik hier ben.’ Hij zweeg, liet haar blik voor geen moment los. ‘Je bent mijn lichtpuntje, remember, zolang jij er bent zal ik nergens heen gaan. Dat moet je geloven.’ Hij kneep in haar hand en liet zijn blik kort los van de hare. ‘Het is gewoon het maandenlange alleen zijn, het terreur zien van wat ik aanricht die me zo laat denken. Ik had toen niets meer om voor te leven, nu,’ hij zweeg en keek haar terug aan. ‘Er zijn genoeg redenen om nog even te vechten. En één daarvan ben jij dus nee, Nadya, geloof me alstublieft niet.’ Zijn stem was een beetje gaan breken onder de intensiteit die woorden bevatten.

Voor haar waren er honderd jaar aan verrassingen geweest, voor hem waren het er nog maar twintig geweest. Een heel sober iets in vergelijking met de wereld die zij al had gezien. Hij hoopte dat een deel van haar verrassingen positieve dingen waren, zoniet dan was dit er eentje om eraan toe te voegen. ‘Wat is de grootste positieve verrassing die je in je leven al hebt gehad?’ Vroeg hij nieuwsgierig. Hij richtte zijn blik op van hun nog steeds ineengestrengelde handen en strekte zijn vingers zodat ze haar hand kon wegtrekken als ze dat wilde. Want honderd jaar ging ver terug, dat was door wereldoorlogen en de allernieuwste uitvindingen. Er moest waarschijnlijk iets in die honderd jaar zijn dat haar wel erg verrast had, van mensen misschien, of van haar omgeving. Storm had altijd in zijn Londense bubbel geleefd, verrast worden deed hij toen nog zelden tot zes maanden geleden, dan kwam de ene negatieve verrassing na de ander. Hier komen gaf dat een draai in de positieve zin en daar was hij blij om.

Levi fleurde zijn dag op ondanks dat het jongentje kilometers en kilometers van hem verwijderd was. Toch, het idee ervan werkte aanstekelijk voor zowel Storm als Nadya. Hij vroeg zich af hoe Levi het hier zou vinden, hij zou het waarschijnlijk geweldig vinden, hij zou boeken aanmaken vol prenten en informatie van alle mutanten die hij hier zou ontmoeten. Hij zou uit zijn dak gaan van enthousiasme, een klein Duracell konijntje die niet plat te krijgen was. De opmerking van Nadya over het effect dat twee volwassen Hall’s samen konden verrichten brachten een onweerstaanbare charmante scheve glimlach op zijn lippen. Drinken en achter de vrouwen jagen, de twee dingen die hij zorgvuldig goed van Levi wist weg te houden. ‘Over een paar jaar zou het inderdaad misschien zoiets geweest zijn. Al wist ik het goed van hem weg te houden, hij was niet dom ook. Maar er zou waarschijnlijk een dag gekomen zijn dat,’ hij zweeg en trok een quasi onschuldig serieus gezicht. ‘Grote broer, wanneer ga je me eens leren hoe je met de dames om gaat.’ Aapte hij de stem na van zijn broertje. ‘En dan zou mijn moeder er een opmerking over maken dat hij dat maar beter niet kon leren met als gevolg dat er een debat zou komen over wat gezond was voor me en wat niet.’ Hij knipoogde en schudde grijnzend zijn hoofd bij het idee ervan. ‘Maar ja, ik denk dat wij twee Halls samen het nog aardig goed zouden doen samen over een vijftal jaar.’ Bevestigde hij dan zachtjes. En dat was niet alleen op vlak van drinken en achter vrouwen zitten, het was op het vlak van zoveel, ze zouden grootste dingen kunnen doen, hij en zijn kleine broertje.

Haar vraag over hoe het er thuis was voor Levi deed hem even hard nadenken. ‘Ik was tien toen mijn moeder zwanger was van Levi. Ik ben behoorlijk streng en gedisciplineerd opgevoed, een echte Brit op een groot vlak, het was pas als ik het vrije leven begon te proeven dat ze het hebben opgegeven met me.’ Glimlachte hij onschuldig. ‘Nee, ik heb veel respect voor mijn omgeving ondanks mijn vrije leven. Op mijn tien had ik een heel stil en strak leven, niet veel bijzonders. De komst van Levi heeft eigenlijk weer een beetje leven geblazen in het gezin. Mijn vader zit in de kunst en mijn moeder in het onderwijs op de universiteit dus we stonden op een strak schema.’ Hij zweeg en keek bedenkelijk voor zich uit. ‘Levi heeft dat drastisch veranderd in een goede manier, we trokken er meer op uit in stad, we hadden meer momenten samen, meer gezin zal ik maar zeggen.’ Legde hij met een glimlach uit. Storm was opgevoed naar de normen van een echte ouderwetse Brit, Levi niet. Niet dat je Storm een ouderwetse Brit kon noemen, daarvoor ging hij er teveel op uit en ondanks dat studeren hem wel beviel was hij niet de carrièremaker als zijn vader. ‘Mijn vader wilde ook altijd dat ik een doel voor ogen had maar,’ hij zweeg en haalde zijn schouders op. ‘Ik leef van dag tot dag meer en kijk, maar goed ook.’ En daarmee verwees hij naar zijn weerwolf want die maakte zowaar al zijn dromen kapot, niet dat hij er veel had.

Het was waarschijnlijk het eerst dat hij zou doen, een verhaal schrijven voor zijn broertje, misschien wel twee. Hij zou er een kopie van aan Nadya geven omdat hij wist dat het haar ook een glimlach zou bezorgen. Mooi zou het worden, en het idee dat Nadya hem had gegeven gaf hem al weer een gevoel van dankbaarheid tegenover haar. Ze was geweldig, zonder tegenspraak. Het idee van kerst was mooi, Storm was een kerstpersoon, meer voor de gezelligheid dan voor de betekenis erachter. Maar toen hij hoorde dat Nadya nog nooit echt kerst had gevierd keek hij haar met grote ogen aan. ‘Nooit?’ Vroeg hij meteen. Haar uitleg bracht daar behoorlijk was bij aan het licht, maar dan nog, geen kerst vieren zou hij niet kunnen. ‘Was er iets wat jullie toen wel vierden?’ Vroeg hij nieuwsgierig. Vierden ze verjaardagen als je onsterfelijk was? Storm gaf enkel om kerst en verjaardagen. Voor nieuwjaar kon hij zich altijd veel te weinig herinneren omdat hij van huis weg was en andere feestdagen hadden niet dezelfde vooruitzichten als kerst. Al zeker met Levi in de buurt was kerst iets om naar uit te kijken. Toen ze de vraag terugstelde tuitte hij bedenkelijk zijn lippen. ‘Is afhankelijk van wat Devon op zijn planning heeft staan. Geen idee dus.’ Daar moest StormOn nodig eens over samen komen trouwens. ‘Maar het idee dat jij nog nooit geen kerst gevierd hebt intrigeert me dus,’ zijn zweeg en draaide zich een stukje beter naar Nadya en keek haar met een intense blik aan. ‘Mag ik je een kerst geven? Mag ik je laten proeven van het idee hoe kerst er in Londen aan toe ging. Je mag kiezen welke dag, jij en ik.’ Stelde hij voor. Hij zou het zo graag voor haar doen, al was het maar voor een avond. Hij zou het exact doen hoe het er in Londen aan toe ging, enkel waren ze met zen tweetjes. Het niet enkel veel doen voor haar, ook Storm zou er compleet bij stralen, een gewoon stapje verder in het gevecht tegen zijn weerwolf …
tag: Nadya --- words: 1503 --- notes: <3 --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Enjoy the moment where you just can be yourself. [Nadya]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 3 van 4Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Full Moon [NADYA]
» There are some things you can only learn in a storm (&Nadya)
» Every light needs to shine, so do you. [Nadya]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Garden-