INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Don't know, don't care. [Elin]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Don't know, don't care. [Elin]   zo nov 08, 2015 6:28 pm

words: 658. tag: Elin. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Achtenveertig uit, zo lang was hij hier nu al en zolang had hij nog niet geslapen. Nathanial was het gewoon om zonder weinig slaap goed te kunnen functioneren, zeker als het ging om nieuwe omgevingen. Er waren verschillende dingen waar hij zich constant aan ergerde, het eerste was het feit dat hij op een eiland zat, omringt door zee. Hij kon water manipuleren maar hij was niet zo goed om het tot vasteland te redden. Hij kon hier niet weg en hij wilde het ergens heel graag, hij wilde terug naar de “normale” wereld, de kinderen en vrienden redden die hij ongewild had moeten achter laten. Al moest hij dat hele labo met eigen handen tegen de grond trekken, hij zou wraak nemen, hij zou ze redden. Maar dat ging niet als je hier zat, op een eiland, dat was zijn eerste ergernis. Het tweede was het feit dat iedereen hier rond wandelde alsof niets in de buitenwereld van tel was. Iedereen had plezier, iedereen leek tevreden, het was precies een goedkope film die elk moment verkeerd kon aflopen. En ergens hoopte hij op die verkeerde afloop, alleen kwam die er niet en hoe langer hij wachtte, hoe zekerder hij er van werd dat dit inderdaad een school was die mutanten hielp. En niet de school die mutanten gevangen hield, beïnvloedde om er naderhand op te experimenteren. De derde ergernis … het was hier te warm ondanks dat er vandaag een felle wind en het redelijk koud leek te zijn voor andere leerlingen. Dat had Nathanial te danken aan het dierlijke in hem, die had een koude omgeving nodig om goed te functioneren, dit zat net op het randje van te warm maar net niet warm genoeg om te moeten ingrijpen.

Nathan trok een paar versleten veterbotten aan, degene waar hij mee was aangekomen. Dat, de zwarte jeans en de witte T-shirt stelden niet veel voor. Toch keken er enkele leerlingen raar op toen hij langs wandelde met enkel de T-shirt en geen jas of trui of sjaal en muts. Zijn geïmproviseerd wapen stak hij achteraan in zijn broekband en liet er zijn T-shirt over vallen zodat het niet op viel voor hij begon te wandelen. Hij liep instinctief weg van alle drukte, weg van al die vrolijkheid en liefde. Ondanks dat Nathanial al die dingen kon zijn stond hij nu op het randje, hij was humeurig, niet te zeggen een tikkeltje agressief. Het was niet dat hij iemand zou aanvallen, het was gewoon zijn manier om te uiten dat alles wat zich hier afspeelde hem niet zinde.

Zijn voeten hadden hem naar het strand gebracht, naar de wilde zee waar hij zich het liefst van al in wilde begraven en niet meer uit wilde wakker worden. Hij bleef in het deel met keien staan en staarde uit over de wild slingerde golven, ja, het was het weer voor een ruige zee te creëren. Hier voelde het allemaal een stuk kouder aan, wat hem geruststelde, hij zou Ares al lang even de poten moeten laten strekken hebben maar in plaats daarvan hield hij het dier goed opgesloten zodat als het nodig was hij dubbel en dik kon terug slaan. Nath hurkte neer, nam één van de keien in zijn handen alsof hij het gewicht ervan wilde aanvoelen terwijl zijn ogen bedenkelijk over de zee uit kijken. Hoe in godsnaam moest hij zich hieruit krijgen? Hij kon toch moeilijk mee gaan met wat zich hier afspeelde, vergeten wat er aan de overkant zat te wachten? Hij liet zijn bruine ogen op de kei rusten voor hij recht kwam en het richting het water gooide. De lucht rondom hem veranderde waardoor de wind van koers week en de kei nog verder de zee in dreef. Nathanial liet zijn hand zakken voor hij over zijn schouder keek naar een meisje dat stond te kijken. Hij negeerde haar, typisch, en keek naar de plek waar de kei hoogstwaarschijnlijk ergens was geland …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elin Bouchard
avatar
Class 2

Aantal berichten : 176

Mutant Profile
Alias: Invisible
Mutation: Invisibility • Psionic Force Fields • Flight
Crush: Only if they want to counting stars
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   zo nov 08, 2015 9:02 pm

'We were born sick', you heard them say it
My church offers no absolution

Elin staarde naar haar eigen spiegel beeld terwijl ze een borstel door haar lange wit blonde lokken liet gaan, ze kon er nog niet helemaal aan wennen dat ze nu een vrouw was. Ondanks dat voelde ze zich zo veel beter in haar vel dan dat ze een maand eerder had gedaan. Ze had het gevoel dat ze eindelijk 'thuis' was, wat lichaam betreft. Het enigste waar ze nu nog last van had was de pijn die in haar gehele lichaam gevoeld werd. De pijn was het zeker dan meer waard, nu was het eindelijk tijd om de ziekenzaal te gaan verlaten. Sinds ze terug op het eiland was had ze enkel de ziekenzaal gezien, Elin was op dat moment niet in staat geweest om te lopen of ook maar iets te kunnen doen. De afgelopen weken leken erg lang voor ze ook maar voorbij werden en de pijn minder was geworden. Nu was het eindelijk op een punt dat het iets was waar ze mee kon leven, waar ze mee om wist te gaan en eindelijk weer voor haar zelf kon zorgen. “Elin, liefje het is eindelijk tijd” klonk een stem achter haar, een diepe zucht verliet haar lippen waarna ze naar de vrouw keek die achter haar stond. “Ik denk het.” sprak een voor haar nog steeds een onbekende stem. Het verbaasde Elin echt hoe haar stem niet meer op haar eigen stem leek, maar een hoge meisjes stem had. “Het komt allemaal wel goed, ik beloof het je.” Natuurlijk was de vrouw daar zo zeker van, zij hoefde niet onder de mensen te komen naar een hele verandering aan het lichaam.

Niemand zou Elin herkennen, iets wat wellicht zo haar plus punten kon hebben maar zo heel blij was ze er niet mee. Nu moest ze iedereen uitleggen wie ze eerst was en hoe zou ze het ook maar kunnen bewijzen. Wie zou nu geloven dat Elin edgar was? Dat Elin en Edgar een de zelfde persoon zijn. “Dat weet ik wel.” Elin zuchtte nog een keer waarna ze de borstel neer legde en een zwarte leren jas pakte. Ze zou haar spullen straks wel op komen halen, ze wou nu eerst naar buiten toe. De weide wereld in, of nou ja het eiland. Veel wereld was er hier niet, maar voor haar nu genoeg. Elin stak haar handen in haar jas zakken waarna ze afscheid had genomen van de verpleegster die altijd voor haar klaar had gestaan in de laatste paar weken. Ze liep rustig door de gangen heen richting de deur wat haar naar buiten zou lijden.

Elin hoorde verschillende stemmen in de gang, ze was nu nog even niet klaar om in contact te komen met andere waar door ze haar lichaam plus alles wat ze bij zich droeg mee verschoof zodat ze onzichtbaar zou worden. Ze liep zwijgend langs het groepje heen en wist zich uiteindelijk naar buiten te begeven. Ze besloot nog even onzichtbaar te blijven tot dat ze uit de mensen menigte was, Elin liet haar voeten zich leiden wanneer ze er eenmaal zeker van was liet ze haar zelf weer terug schuiven waar door ze nu weer zichtbaar zou zijn voor anderen. Hoe verder ze liep hoe meer de wind met haar lange plukken begon te dansen en de kou erger werd. Elin stak haar handen dieper in haar zakken waarna ze bij het strand uit kwam, ze had gehoopt dat hier niemand zou zijn. In plaats daar van zag ze een persoon die voor zich uit leek te kijken. Elin besloot de persoon in kwestie verder niet lastig te vallen en keek naar de lucht waarna ze diep inademde. De geur van zee had ze toch echt wel gemist, in haar ooghoek zag ze de persoon bewegen waar door haar blik langzaam naar hem toe gleed. In stilte keek ze toe hoe hij iets leek op te pakken, en het bestudeerde. Om het daarna de zee in te gooien, in plaats van naar de kei te kijken bleef ze naar de jongen kijken die hem gegooid had. Zou ze het doen? Zou ze een gesprek met hem aan gaan? Betrapt keek ze weg toen de jongen over zijn schouder naar haar leek te kijken.

Elin deed als of ze heel ergens anders na keek om daarna toch weer naar hem te kijken. Een diepe zucht verliet haar lippen waarna ze zachtjes voor enkele seconden haar tanden in haar onderlip liet zinken. “Kom op Elin, zo moeilijk is het niet.” sprak ze zacht tegen haar zelf waarna ze haar benen dwong om in beweging te komen en naar de jongen te gaan. Precies naast hem bleef ze stil staan en staarde ze voor enkele seconden naar  het water waarna ze naar de grond keek. Haar blik werd gevestigd op een kei die in haar ogen perfect was om te gooien, eentje die wellicht lang over het water zou glijden. Meteen boog ze naar voren met de bedoeling de kei te pakken waarna er een pijnlijke steek door haar buik heen gleed. Een zacht maar pijnlijke kreuntje was te horen, Elin ging weer recht staan en moest zich in houden om niet haar buik vast te houden. Ze ademde diep in, in de hoop dat de steek weg zou gaan. Uiteindelijk haalde ze haar hand uit de zak en maakte een kleine kracht veld onder de kei waarna ze die omhoog bewoog zodat de kei door middel van het kracht veld naar haar toe ging om het daarna te pakken. De kracht veld verdween meteen eenmaal ze de kei te pakken had, haar blik gleed weer naar de jongen naast haar waardoor ze haar blik even naar zijn shirt liet gaan. ”Heb je het niet koud?” sprak ze maar om met hem in gesprek te kunnen gaan.


_________________
Elin • Trayton
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   zo nov 08, 2015 9:59 pm

words: 666. tag: Elin. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Als je al je hele leven een behoorlijk waakzaam leven leefde dan kende je het gevoel van bekeken te worden uit één van de duizend. Het was hem dus al opgevallen dat er iemand naar hem had staan kijken maar dat was het nou net, het kon hem niet schelen. Alles was hier gebeurde kon hem niet schelen, er was hier trouwens amper nog iets gebeurd dat hem een beetje sympathie gaf voor dit eiland. Dus nee, het kon hem niet schelen dat er iemand naar hem zat te kijken of tenzij het was voor een aanval uit te voeren maar gaf toe … hij had even over zijn schouder naar het meisje gekeken, ze zag er niet gevaarlijk uit. Hij betrapte zichzelf er natuurlijk weer op om dat te denken, “zag er niet gevaarlijk uit”, hij wist als geen ander hoe misleidend een uiterlijk kon zijn. Hij zag er wat gevaarlijk uit, dat viel niet te ontkennen en hij was het ook met al zijn mutaties samen. Maar het meisje bovenop de duinen kon even gevaarlijk zijn, toch negeerde het dierlijke instinct dat dus vertrouwde hij er op dat ze dat niet was. En wat dan nog, het was niet dat ze hier random begonnen aan te vallen, daarvoor was het hier allemaal een beetje te goed onder toezicht en beveiligd.

Hij had de kei sneller, hoger en verder gekregen door zijn mutatie om de lucht eromheen te manipuleren, om de wind te manipuleren. Het was niet zijn bedoeling geweest, hij gebruikte zijn mutaties haast instinctief bij simpele gebaren van frustraties. Wat hij eigenlijk niet zou mogen doen … je weet wel, voor de veiligheid van anderen. Hij staarde de kei na die nu waarschijnlijk naar de bodem van de zee zonk en nooit meer het daglicht zou zien. Hij had het niet gehoord tot hij zag dat er iemand naast hem was komen te staan. Oh, geweldig, gezelschap, precies wat Nathanial niet nodig had. Maar anderzijds kon hij niet de rest van zijn tijd hier mensen ontlopen. Uiteindelijk, als hij hier weer weg wilde geraken, dan moest hij connecties leggen, vrienden proberen maken. En hij wist dat hij dat kon, hij had een hele zwakke kant maar het was gewoon iets dat zo diep zat opgeborgen dat het haast onmogelijk leek.

Maar ze stond hier, zwijgend, kijkend naar de zee, net als hem. Zijn serieuze neutrale blik gleed niet opzij naar haar, dat deed hij enkel toen ze voorover boog en een kort pijnlijk kreuntje uitstootte. Hij hielp haar niet, hij vroeg haar ook niets, hij keek haar enkel maar aan, behoedzaam met helemaal daarachter zijn instinct om anderen te beschermen. Dus misschien, heel vaag, was hij wel een beetje bezorgd. Je kon het alleen totaal niet merken. Ze was terug recht gekomen en zijn blik gleed naar de kei die naar boven zweefde, oh, maar dat kon hij ook, alleen was het waarschijnlijk niet hetzelfde. Zijn blik was alweer naar de zee gedreven toen hij voelde dat ze naar hem keek, en ja, hoor, daar kwam de opmerking. Er kwam iets van een grijns op zijn lippen terwijl hij hurkte en gehurkt bleef zitten terwijl hij een nieuwe kei op raapte. ‘Ik heb het nooit koud.’ Hij keek naar boven, naar haar toe en haalde nonchalant zijn schouders op. Dat was één van de voordelen aan zijn mutatie, het mocht nog zo hard vriezen, koud had hij het nooit. Hij kwam langzaam weer recht terwijl hij de steen zachtjes in de lucht gooide, het opving en het onderzoekend bekeek. ‘Ben je weer oké?’ Vroeg hij verwijzend naar de pijn die ze had. Hij wilde geen reden horen, hij wilde enkel weten of de pijn weg was, anders zou hij haar aanraden naar de ziekenboeg te gaan en dan was hij van haar af. Slimme zet. Hij wist enkel dat hij niet voor eeuwig solitair kon blijven dus wat haar antwoord ook was, het maakte hem niet uit of ze ging of bleef …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elin Bouchard
avatar
Class 2

Aantal berichten : 176

Mutant Profile
Alias: Invisible
Mutation: Invisibility • Psionic Force Fields • Flight
Crush: Only if they want to counting stars
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   ma nov 09, 2015 12:56 am

'We were born sick', you heard them say it
My church offers no absolution

Het was eerlijk waar heerlijk om hier nu te zijn na een aantal weken alleen maar op bed te hebben gelegen, Elin kon het daarom ook niet laten om haar ogen voor even te sluiten en te genieten van de natuur om haar heen. Het was iets waar ze altijd al van had gehouden, al vanaf het moment dat haar oma haar altijd mee nam om paddenstoelen te plukken in het bos wanneer de herfst er was. En daar maakte ze dan altijd heerlijke paddenstoelen soep van, iets wat altijd haar lievelings gerecht geweest. De paddenstoelen soep van haar oma, niemand kon het zo lekker maken dan zij, het bos was niet alleen haar lievelings plek maar ze hield ook echt van het strand. Het geruststellende geluid wat de golven maakten, en de heerlijke geur wat je te gemoed kwam. Het deed haar altijd aan vis denken, wat ook heel logisch was natuurlijk. Elin opende haar ogen weer en liet haar blauwe kijkers  over de zee heen gaan. In de verte zag ze een schip die voorbij vaarde, maar buiten dat en wat meeuwen om was het erg rustig. Al was er natuurlijk wel een jongen maar als nog was het rustig en voelde het als of ik helemaal alleen hier was.


Het viel haar wel op dat de kei veel sneller en verder ging dan normaal eigenlijk wou kunnen, hier verbaasde haar eigenlijk helemaal niks. Ze zat op een eiland vol met mensen die het onmogelijke konden, dus een kei die veelte snel en ver ging was ergens de normaalste zaak op aarde. Toch was er een nieuwsgierigheid in Elin die graag wou weten wat voor mutaties hij had? Je kon het nooit van andere aflezen, iets wat ze wel wat jammer vond maar dat was voor een reden. Al liepen er op deze aardbodem mutanten rond die niet helemaal menselijk leken, ze had daar ook wel medelijden mee. Die zouden nooit in kunnen blenden met de gewone mensheid waar door je nooit geaccepteerd zou worden. Iets waar zij toch wel redelijk wat van af wist vooral door haar ouders, als hen haar al niet accepteerde waarom zou de rest van de wereld dit dan wel moeten doen? Wellicht zou ze nooit geaccepteerd worden, mocht dat het geval zijn dan zou ze ergens opnieuw gaan beginnen. Ze zou verhuizen haar naam volledig aanpassen en een nieuw leven op bouwen waar niemand ook maar iets over Edgar kwam te weten. Waar men dacht dat Elin altijd al Elin was geweest en niet eerst 18 jaar in een mannen lichaam had geleefd.

Ondanks dat ze van de stilte en rust genoot was ze toch bij hem gestaan, weleens waar zwijgend maar toch stond ze daar naast hem naar de zee te kijken. Elin was dol blij dat de jongen niks opgemerkt had over het pijnlijke moment die ze net nog geen enkele seconden geleden had. Daar ging ze in elk geval van uit, gezien hij er niks over zei. De blondine wou niet praten over haar lichamelijke pijn die ze momenteel voelde gezien dat betekende dat ze hem alles uit zou moeten leggen en dat ging ze zeker niet doen omdat ze niet wist of hij wel te vertrouwen was. Ze kende zijn naam niet eens, dan zou het heel stom zijn om ook maar haar hele klote jeugd te vertellen. Toen ze hem eenmaal vroeg om zijn t-shirt keek ze ook weer weg en liet ze haar blik naar haar kei gaan die ze in alle stilte bekeek. Pas toen hij antwoord gaf keek ze op hem neer, ze was lichtelijk verbaast om de grijns die rond zijn lippen stond. Hier door ging ze er van uit dat het een vraag was die vaker gesteld werd, wat betekende dat hij nooit meer kleding aan deed om het warm te krijgen dan hij op dit moment aan had.

‘Ik heb het nooit koud.’ Voor enkele seconden keek ze hem toch wel even verbaast aan waarna ze haar schouders op haalde, waarom ook niet. Er zou vast wel een mutatie zijn wat er voor zorgt dat je het niet koud kreeg. Elin bleef naar hem kijken tot dat hij weer recht stond en ze van hem weg keek. “Jaloers,” mompelde ze zacht terwijl ze haar andere hand ook uit haar zak haalde en die door haar wit blonde lokken liet glijden. 'Ben je weer oké?’ Toen die vraag op kwam beet ze voor enkele seconden op haar lip voor ze er ook maar antwoord op gaf, had hij het dus toch vernomen. Elin baalde er toch wat van maar besloot hem niks te vertellen mocht hij er verder over gaan. “Ja ik ben weer oké,” sprak ik waarna mijn blik voor even naar de kei keek om daarna mijn boven lichaam een halve draai te draaien en de steen weg gooiden. Helaas stopte hij veel eerder met bewegen en zonk hij naar de bodem dan dat de vorige kei van hem had gedaan. “oké jij gebruikt overduidelijk iets om er voor te zorgen dat hij verder gaat dan normaal.” kwam ze tot de conclusie, waarna ze weer voor enkele minuten zwijgend naast hem bleef staan. “Nieuw hier?” vroeg ze uiteindelijk naar de korte stilte.


_________________
Elin • Trayton
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   ma nov 09, 2015 8:49 pm

words: 684. tag: Elin. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Ze bleef stil naast hem staan, ze zei niets, ze keek enkel voor zich uit en liet een kei naar boven, op haar handen, zweven. Meer deed ze niet dan ernaar kijken en dan terug kijken naar de zee. Of ze was onzeker of ze wilde niet praten maar dan zou ze ook niet naast Nathan komen staan. Hij zag er nu niet meteen de allerliefste uit. Niet dat hij een angstaanjagende uitdrukking had of dergelijke, het was meer dat hij niet het type was waar je meteen ging naast staan. En toch had ze het gedaan dus veronderstelde hij dat ze op zoek was naar gezelschap. Gezelschap die hij liever wilde mijden maar waarvan een klein stemmetje in hem zei dat hij het uiteindelijk wel nodig zou hebben. Maar ze zei niets, ze staarde net als hem in de zee. Waarschijnlijk dachten ze beide aan iets helemaal anders, daar was hij zeker van. Waar hij momenteel aan dacht waren geen leuke dingen, hij dacht aan wat er afgelopen weken was gebeurd, wat hij nu moest doen. Het was het enige waar hij afgelopen uren aan had kunnen denken terwijl zijn vingers jeukten om iets te gaan doen. Maar dat was net het rotte aan de hele zaak … hij kon helemaal niets doen.

“Jaloers.” Mompelde ze zacht. Nathanial keek kort opzij, er kwam een kleine glimlach op zijn lippen zonder verdere waarde. Het was eerder een spontane reactie geweest op haar gemompel omdat het niet de eerste keer was dat hij het hoorde. Het nooit kou hebben heeft zijn voordelen, hij hoefde zichzelf bevoordeeld nooit in te pakken met sjaals en mutsen. Het had wel zijn charme, al die jassen en warme kleding maar hij had er gewoon geen behoefde aan. Er was niets logisch aan het feit dat hij tegen de kou kon want hij was opgegroeid in Australië en daar was het meestal snikheet. Het was er letterlijk nooit echt koud. Nathanial moest dan ook constant zijn omgevingstemperatuur zo laag mogelijk houden, hij moest constant water drinken om zichzelf te hydrateren. Het was geen last geweest maar nu hij er weg was merkte hij hoe gemakkelijk het was om gewoon in koudere omgevingen te vertoeven.

Toen hij haar had gevraagd of het weer ging antwoordde ze gelijk dat het weer in orde was. Er kwam geen reden en daar was hij blij om. Het laatste waar hij nu zin in had was om in te gaan op een ander zijn dramatische problemen, alsof hij er zelf niet genoeg had om over na te denken. Dus hij was ergens wel een beetje blij dat er geen hele uitleg aan woorden achter volgde. Niet dat hij zou geluisterd hebben. Waarom hij het in de eerste instantie had gevraagd wist hij zelf ook niet, het was waarschijnlijk een gewoonte van maanden lang met anderen samen te zitten, waar hij verantwoordelijk voor was, die hij moest beschermen. Dus instinctief deed hij dat hier ook en hij hoopte dat het gevoel snel weg ging want eerlijk … hij vond het niet het meest leuke gevoel, om te moeten instaan voor anderen hun daden en zorgen. Toch had hij het gedaan, zonder protest, omdat het moest, omdat hij de oudste was. Ze gooide haar steen richting het water maar hij landde ergens vooraan in de zee waarop ze meteen reageerde. ‘Misschien heb ik gewoon meer kracht in mijn arm.’ Stelde hij voor. Hij gooide zijn kei een meter in de lucht, ving het op en gooide het de zee in. Hij stuurde de lucht erom heen en gaf het een beetje extra windkracht waardoor hij weer verder in de zee landde dan daarnet. Bij haar vraag keek hij haar kort aan, niet ongeïnteresseerd maar nu ook niet meteen vol interesse. ‘Achtenveertig uur, waarschijnlijk dus wel.’ Antwoordde hij haar rustig. Hij staarde naar het water voor hij opnieuw hurkte. Deze keer nam hij geen nieuwe kei maar staarde gewoon voor hem uit, zijn twee ellebogen op zijn knieën en zijn handen samengevouwen tegen zijn kin. ‘Jij?’ Vroeg hij dan maar uit beleefdheid. Wat moest je anders doen? …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elin Bouchard
avatar
Class 2

Aantal berichten : 176

Mutant Profile
Alias: Invisible
Mutation: Invisibility • Psionic Force Fields • Flight
Crush: Only if they want to counting stars
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   ma nov 09, 2015 10:24 pm

'We were born sick', you heard them say it
My church offers no absolution

De jaloezie over het feit dat hij het niet koud kreeg was erg aanwezig, vooral nu ze zo op het strand was en de kippenvel op haar armen stonden. Ze kon natuurlijk terug keren naar binnen maar daar had ze weinig zin in om eerlijk te zijn. Het was gewoon zo fijn om eindelijk buiten te kunnen zijn dus dat beetje kou moest ze maar accepteren, aan de andere kant was het ook wel weer fijn als je een aantal weken aan bed hebt gelegen. Het woord jaloers had blijkbaar gezorgd voor een kleine glimlach van zijn kant, ze merkte echter meteen dat het een glimlach was omdat hij het waarschijnlijk vaker te horen had gekregen dan dat zij dacht. Iets wat normaal was als hij altijd zo rond liep in een t-shirt, zij zelf had dus echt wel een jas en ander dingen nodig. Ze baalde nu op zich ook wel dat ze geen sjaal om had gedaan gezien haar hals en nek nu ook koud begon te worden, waar door ze niks anders kon doen dan dieper in haar jas te kruipen in de hoop het zo wat warmer te krijgen.

Zodra de kei zonk om naar de zee bodem te gaan stopte ze haar handen weer in haar zakken terwijl ze naar de plek bleef kijken, ze kon zich nog wel herinneren hoe het was het te leren. Haar vader had haar regelmatig aan gesproken dat ze het voorzichtig en met geduld moest doen, door haar opvliegend karakter werd ze altijd boos wanneer de steen meteen zonk en niet zo mooi over het water kaatste als dat het bij haar vader gebeurde. Ze was er ook bijna zeker van dat de jongen naast haar iets gebruikte gezien ze nog nooit iemand zo ver had zien gooien. Misschien was zijn mutantie wel stenen over water kunnen laten gooien, die gedachten leet haar even grinniken terwijl ze verschillende beelden voor haar zag waarna ze haar tanden zacht in haar onderlip liet zinken. Ja het zou wel grappig zijn, maar waarschijnlijk zou dat niet het geval zijn. ‘Misschien heb ik gewoon meer kracht in mijn arm.’

Elin haar blik gleed naar hem toe terwijl ze zijn arm bekeek, ze haalde haar schouders op waarna ze weer toe keek hoe hij de kei gooide. “Dat zou het misschien kunnen zijn ja.” beantwoorde Elin waarna ze al snel terug kwam op haar antwoord, als hij echt meer kracht in zijn armen had dan kon de kei nooit zo ver komen. “Bijnade in zien, je gebruikt zeker wel iets. Misschien heb je bovennatuurlijke sterkte ofzo, maar dit doe je zeker niet zonder je mutatie.” Kwam Elin tot de conclusie terwijl ze hem wat nieuwsgierig aan keek, 'Achtenveertig uur, waarschijnlijk dus wel.’ Elin trok een wenkbrauw op toen hij toegaf dat hij hier nieuw was, het was meer de hoeveelheid uren hij door gaf dat hij hier was. Misschien was het een persoon van de tijd? Hoe dan ook vond ze het maar vreemd maar oordeelde er verder niet op, “Dat is nog niet zo heel lang. Maar welkom dan maar.” sprak ze om waarna haar blik weer voor even naar hem toe ging en naar hem bleef kijken terwijl hij zo gehurkt zat. Zoals wel vaker vroeg ze zich af wat er door zijn hoofd heen ging, Elin was altijd veelte nieuwsgierig dan goed voor haar was.

Elin liet haar blik weer naar de zee gaan om daarna naar de lucht te kijken naar de meeuwen die rond vlogen, zou haar zus nu ook naar de lucht kijken of was ze juist met heel wat anders bezig. Misschien was ze Elin wel vergeten op dit moment en zat ze gezellig met hun ouders aan tafel. Het liefst ging Elin terug naar Frankrijk, het land waar ze geboren en opgegroeid was tot haar 9de levens jaar. Sinds dat moment bevond ze zich op dit eiland. Een eiland die ze eigenlijk wel wat zat begon te worden maar toch ook haar thuis was. Voor even keek Elin achter om en besefte dat ze net zoals Frankrijk ook dit zou gaan missen als ze hier weg zou gaan. Of dat ook ooit zou gaan gebeuren, misschien zou ze haar hele leven hier wel door blijven. Ze wou eigenlijk totaal niet leraar worden dus dat ging het dus ook niet worden. ‘Jij?’ Elin liet haar blik weer naar de jongen gaan die nog steeds gehurkt zat terwijl ze even twijfelde over een antwoord. Elin was nieuw ja, maar Edgar weer niet. Het was een simpele vraag maar ook een moeilijke om te beantwoorden. Wellicht moest ze gewoon eerlijk zijn. “Soort van.” besloot ze maar als antwoord te geven, voor de andere leerlingen was ze nieuw ondanks dat ze hier al jaren woonde.

Elin haar blik gleed weer van hem weg waar door ze om haar heen keek. De omgeving in haar opnam en even rilde van de kou toen de wind weer wat op kwam spelen, haar blauwe kijkers gleden naar boven richting de wolken terwijl ze zich af vroeg wanneer het weer ging regenen. Elin had regen altijd zo mooi gevonden, het was een rust gevend geluid hoe hard de regen ook neer kwam. Ze vond het ook totaal niet erg om rond te lopen in de regen. Waarschijnlijk kwam het door dat ze een koepel over haar zelf heen kon plaatsen om te voorkomen dat de regen op haar neer kon komen. Het was ook erg handig wanneer ze met een storm buiten ging zitten omdat ze het gewoon zo prachtig vond. Helaas hield het de kou niet buiten waar door ze toch vaak weer snel terug naar binnen keerde omdat ze het anders te koud zou krijgen. Nu pas besefte Elin haar zelf dat ze geen idee had hoe de jongen naast haar hete, andersom was ook precies het zelfde verhaal. “Elin,” sprak ze uit het niks waar door ze weer naar hem keek. “Het maakt je wellicht niks uit maar mijn naam is Elin.” Een kleine glimlach verscheen rond haar lippen toen ze die woorden uit sprak.


_________________
Elin • Trayton
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   di nov 10, 2015 1:10 pm

words: 907. tag: Elin. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Toen hij naar haar opzij keek merkte hij dat ze ergens wel heel jaloers moest zijn op het feit dat hij het nooit koud kon hebben. Grotendeels omdat hij hier nu in een witte T-shirt stond en zij haar kin dieper weg stak in haar jas om de gure wind die er waaide tegen te gaan. Hij stond nooit stil bij hoe anderen hun omgeving konden aanvoelen, dat anderen het daadwerkelijk te kou of te warm konden hebben. Hij kende het gevoel van kou niet, hij had zijn temperatuur om te testen eens zo laag gebracht, ver onder nul en toen zelf had hij nog geen gevoel van koude gehad. Dus toen hij zag dat ze haar kin dieper weg stak in haar jas, toen ze haar handen in haar zakken stak maakte hij erop uit dat ze het koud had. En weer dat diepe instinct om andere te beschermen zorgde ervoor dat hij automatisch de lucht rondom haar liet opwarmen. Dat was het voordeel van Ares, hij kon bepaalde elementen samen combineren en gebruiken. Het zorgde er immers niet voor dat hij het warmer kreeg, enkel het meisje naast hem zou een zekere warme lucht rondom haar heen voelen waardoor het iets aangenamer werd terwijl de wind weg bleef. Hij eiste het niet op, hij staarde gewoon verder voor zich uit, alsof er niets gebeurde.

“Dat zou het misschien wel kunnen zijn ja.” Merkte ze op. Nathanial keek kort naar haar opzij, hij zag haast hoe ze erover nadacht. Zoveel kracht had hij nu ook weer niet, om een kei zo ver te krijgen in de zee. En het duurde niet lang voor ze tot die conclusie kwam. Hij glimlachte, omdat het haar zo snel was opgevallen dat hij het niet zonder een mutatie kon gebruiken. ‘Ik ben niet sterker.’ Gaf hij eerlijk toe. Het kon geen kwaad, hij gebruikte zijn mutaties niet geheim, hij hield ze ook niet geheim. Iedereen mocht weten wat hij kon al wist hij dat het geheim houden van je mutaties je waarschijnlijk wel het element van verrassing gaf. Maar hij kon improviseren dus wat maakte het uit, daarnaast zag ze hem er niet het type uit dat kwaadaardig slecht kon zijn, dat straalde je immers uit en dat had ze niet. ‘Maar je hebt gelijk.’ Hij keek haar kort aan voor zijn blik terug naar de zee dreef. Hij deed het inderdaad niet zonder zijn mutaties. Omdat hij gehurkt zat greep hij weer naar een nieuwe kei, hij draaide het om in zijn hand en keek er bedenkelijk naar voor hij het terug tussen de anderen liet vallen. En toch, hij zei haar niet hoe hij het deed, typisch Nathanial om het ondanks wat hij dacht, het niet te doen.

Ze verwelkomde hem en hij fronste kort zijn wenkbrauwen. Ze was dan de eerste naast een reeks docenten en personeel die hem verwelkomde op dit eiland. Heel welkom voelde hij zich hier niet, hij blokkeerde het gevoel voor een groot deel. Ze hadden hem meegenomen en hier gestoken tegen zijn wil, dat was het eerste waar hij zich zo enorm aan ergerde, daarnaast had hij andere dingen aan zijn hoofd. Maar op één of andere manier kwam het wel aan, haar welkom. Hij keek naar haar op en knikte, in een kort bedankje. Toen hij terug voor zich uit keek deed ze dat niet, ze staarde hem aan, hij voelde het. Net als velen die moesten overleven was het haast een zesde zintuig van hem geworden. Hij vroeg zich af waarom ze naar hem bleef keken maar hij gaf geen krimp, hij staarde naar de onrustige zee. Het zag ernaar uit dat het straks lelijk kon gaan onweren.

Haar antwoord was immers niet wat hij verwachte, het was geen ja en het was ook geen nee. Het was niet duidelijk dus ging Nathanial er niet op in, omdat hij geen hele uitleg wilde, daar had hij geen zin in. Dit was net goed, korte woorden en zinnen en geen gevoel dat hij hier tegen zijn zin gehurkt zat. Maar het was ook nog niet aangenaam genoeg om zijn zorgen opzij te zetten, toch liet hij het gevoel toe om wat meer te ontspannen. En toen stelde ze zich voor als Elin. Nathanial was stil terwijl hij luisterde naar wat ze verder had te zeggen en spontaan kwam er een glimlach op zijn lippen nog voor hij het kon tegen houden. Ze was opmerkzaam en dat apprecieerde Nathanial wel in een persoon. Hij draaide zijn hoofd naar boven en keek haar heen voor hij zachtjes zijn ogen terug naar de zee liet gaan. ‘Daar heb je gelijk.’ Weeral, ze had al veel gelijk gehad in deze korte minuten dat ze hier naast hem stond. Ze had oog voor detail, ze wist heel goed dat hij het gezelschap liever niet wilde, dat hij hier liever alleen was, dat hem weinig echt kon schelen. En ze drong zich niet op en dat apprecieerde hij misschien nog meer. ‘Nathanial.’ Sprak hij uiteindelijk zijn naam luidop uit. Hij wreef zijn handen langs zijn wangen voor hij op keek naar Elin. ‘Je mag Nath of Nathan zeggen. Maakt niet uit.’ Hij hechte geen belang aan zijn naam of de manier waarom je het uitsprak. Haar glimlach zorgde ervoor dat hij haar even bleef aan kijken voor hij terug voor zich uit keek. ‘Heb je het al warmer?’ Vroeg hij uiteindelijk, nog steeds één mondhoek opgetrokken …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elin Bouchard
avatar
Class 2

Aantal berichten : 176

Mutant Profile
Alias: Invisible
Mutation: Invisibility • Psionic Force Fields • Flight
Crush: Only if they want to counting stars
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   di nov 10, 2015 11:09 pm

'We were born sick', you heard them say it
My church offers no absolution

Het duurde niet heel lang voor de lucht om Elin heen warmer begon te worden waar door het wat aangenamer leek te worden, van het een op het andere leek ook de wind weg te blijven uit haar buurt. Elin blikte even kort en aarzelend opzij waarna ze weer voor haar uit keek. Ze moest het niet meteen op hem gooien, wellicht deed hij helemaal niks. Want waarom zou hij ook maar? Door de warmte om haar heen begon haar lichaam meteen wat te ontspannen door dat ze weer recht ging staan en niet zo'n verknoopte houding aan bleef houden zoals ze net stond om het wat warm te krijgen. De warmte was niet extreem, maar het was aangenaam maar toch zou het te koud zijn om haar jas uit te gaan doen, Elin hield haar handen nog steeds in haar zakken maar dat was meer omdat ze geen weet had wat ze anders met haar armen moest blijven. Natuurlijk langs haar heen laten hangen maar dat was niks voor nu, dan zou ze zich erg ongemakkelijk gaan voelen en daar had ze totaal geen zin in. Ze had een hekel aan een ongemakkelijke gevoel of de onzekerheid die momenten had ze veel te veel gehad in haar leven en die moesten maar eens voorbij zijn.

Ondanks dat ze hem een soort van vertelde dat het zou kunnen dat hij gewoon veel kracht had in zijn arm geloofde ze het niet en vertelde ze hem dat ook. Gelukkig voor haar had ze inderdaad gelijk, dat merkte ze al wel iets eenmaal er een glimlach op zijn gezicht verscheen. ‘Ik ben niet sterker.’ Hij gaf in elk geval eerlijk toe dat hij niet sterk was, hij loog er verder ook niet over behalve net dan wellicht maar dat was niet liegen te noemen. Dit was een van de voordelen aan het feit dat ze een rustig karakter had, wanneer er stiltes waren had ze meer aandacht op de kleine dingetjes te letten. Was ze in gesprek dan werd ze afgeleid van de dingen om haar heen en was ze ook niet zo nauwlettend als in stille momenten. Maar dat betekende niet dat ze altijd stilte om haar heen wou hebben, ook zij hield er van om gewoon vol uit te gaan kletsen. Het was bij haar alleen niet de dwang om dat te doen. Iets waar sommige mensen haar wel dankbaar voor kon zijn. Wanneer je iemand nodig had voor gezelschap maar je had zeker geen zin om vol uit te kletsen dan was ze zeker de persoon die je nodig had.

‘Maar je hebt gelijk.’ Een glimlach verscheen rond haar lippen toen hij die woorden uit sprak. Ze had altijd gelijk, even had ze een zelfverzekerde blik in haar ogen die alleen al veel te snel weer verdween. Dat was eigenlijk niet helemaal zo, Elin had echt niet altijd gelijk maar de gedachten waren nu wel even aangenaam om eerlijk te zijn. Het voelde toch wel goed om even positief over haar zelf te denken, een gedachten en gevoel die ze al een hele tijd niet meer had gehad. Eigenlijk kon ze haar zelf niet meer herinneren of ze ooit ook maar zulke gedachtes had gehad. Daar aan denkend liet haar even diep zuchten waarna ze haar handen uit haar zakken haalde en die om haar lichaam heen sloeg. Elin verzette zich iets in houding gezien ze al veelte lang in een de zelfde houding stond en haar benen wat begonnen te zeuren. “Ik heb wel vaker gelijk.” grinnikte ze toch wat spontaner dan eigenlijk haar bedoeling was geweest. Dit zorgde er voor dat ze kort op haar lip beet en wat haren uit haar gezicht steek om die achter haar oor te plaatsen voor ze weer naar de zee keek.

Hij had nu toegegeven dat het niet zijn 'eigen' kracht was waar door ze er van uit ging dat dit om een mutatie ging, de vraag lag op het puntje van haar tong maar toch besloot ze die vraag in te houden. Hij wou het waarschijnlijk toch niet vertellen anders had hij het allang gedaan, in haar ogen was het daar naast de meest normale zaak om niet tegen jan en alleman te vertellen iemand allemaal kon, sommige dingen hoorde ook wel weer geheim te blijven. Men had die krachten echt niet aan iedereen rond te bazuinen wat je kon, zelfs tegen mensen die ze vertrouwde zou ze niet echt vertellen van waar ze tot nu toe in staat was. Zulke dingen konden altijd tegen haar gebruikt worden en dat was niet zo heel erg handig in haar ogen. Al waren er niet altijd van die slimme types bij.

In haar ogen was het meer dan logisch om haar zelf voor te stellen aan de jongen naast haar, mocht hij namelijk niet in gesprek willen dan was hij waarschijnlijk allang weg gegaan of had hij haar waarschijnlijk gevraagd of ze zo netjes wou zijn om zich te verplaatsen naar een andere deel van het strand. Dat zou ze namelijk wel gedaan hebben want naar haar idee wou hij liever niemand spreken maar werd ze niet weg gestuurd en ging hij er ook niet vandoor. Ze hadden echter al een soort van gesprek, een gesprek waar niet veel in werd gezegd maar het was voldoende voor haar. ‘Nathanial.’ Elin keek naar beneden toen hij zijn naam uit sprak, Nathanial heette deze vreemde jongen dus. Een naam die ze eigenlijk niet had verwacht, maar ze was sowieso niet goed in het bedenken van welke naam nou bij een persoon hoorde. ‘Je mag Nath of Nathan zeggen. Maakt niet uit.’ Bedenkelijk keek ze hem aan terwijl ze zich afvroeg hoe ze hem zou gaan noemen, zijn naam was wellicht Nathanial maar blijkbaar had hij liever dat mensen hem Nath of Nathan noemde anders stelde hij het niet voor. Haar blik bleef op hem hangen voor ze echter antwoord gaf aan hem.

“Wat vind jij het fijnst?” vroeg ze doelend op zijn naam, hoe ze hem van hem moest gaan noemen. Elin keek weer van hem weg en liet voor de zoveelste keer haar blik over de zee en hemel glijden. ‘Heb je het al warmer?’ Even kneep Elin haar ogen bedachtzaam samen toen ze die woorden uit Nathanial zijn mond hoorde komen, een halve glimlach verscheen rond haar lippen terwijl voor haar uit bleef kijken. “Ja, ik heb het al wat warmer.” antwoordde ze simpel waarna ze voor enkele minuten weer stil bleef waar door de wolken in de tussen tijd meer samen zijn getrokken en enkele druppels regen hun vrijheid al te gemoed komen. ”Dankjewel daar voor.” sprak ze terwijl ze haar gezicht wat omhoog bracht en een paar koele regen druppels op haar gezicht voelde vallen.


_________________
Elin • Trayton
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   wo nov 11, 2015 2:32 pm

words: 850. tag: Elin. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Hij merkte aan haar manier van ontspannen dat de warme lucht opgemerkt werd door haar. Ondanks dat hij gehurkt zat en naar de zee zat te kijken keek ze heel even naar hem opzij, alsof ze zich afvroeg of het van hem afkomstig was. Nathanial hoefde niet veel te doen om zijn mutaties in werking te krijgen, het ging zo vlot als fietsen of gelijk wat. Hij had er amper energie voor nodig en het koste hem ook bijna niets van concentratie. Bij zichzelf werkte het altijd automatisch, instinctief. Als hij het warm had dan verlaagde zijn omgevingstemperatuur automatisch, het was dan vaak ook zo dat hij het vergat als er anderen het plots kou kregen als ze bij hem in de buurt zaten. Ondanks dat hij zo waakzaam was over zijn omgeving vergat hij wel vaker om zijn eigen functies en bewegingen in de gaten te houden. Dat zorgde er dus voor dat Nathan er alles uit gooide wat hij dacht, dat hij niet oplette wat voor gevolgen het had en dat hij behoorlijk koud en hard kon zijn als het ging om de waarheid. Want voor hem was er maar één manier om iets te bespreken, om bepaald nieuws over te brengen en dat was op de directe manier zonder emoties of gevoelens. Natuurlijk was niet iedereen het eens met die manier.

“Ik heb wel vaker gelijk.” Grinnikte ze spontaan. Nathanial fronste gelijk zijn wenkbrauwen en keek haar kort afwachtend aan, ja en? Ze bedoelde het niet op die manier, niet op de betweterige manier waarop hij het in eerste instantie ontvangen had. Hij had een hekel aan dat soort mensen, mensen die het beter wisten, mensen die dachten de wereld aan te kunnen alsof ze al alles gezien hadden. Ze zouden eens moeten weten. Ze zouden eens moeten weten wat er allemaal gaande was in de wereld, dat er daadwerkelijk experimenten werden uitgevoerd op mutanten, dat er daadwerkelijk kernwapens werden gebruikt. Zelf hier, op deze school kreeg hij die vibe, alsof iedereen hier alles beter wist. En dat was misschien één van die dingen die Nathanial in die achtenveertig uur maar niet kon verdragen. Dat alles hier zo normaal leek in tegenstelling tot de “echte” wereld. Maar dat lag misschien ook compleet aan zichzelf, hij kwam van een heel harde wereld in deze veel te ontspannen sferen, het was niet zo goed voor hem. Hij hoopte enkel dat het gevoel op tijd zou verdwijnen, anderzijds hoopte hij dat niet. Het lag allemaal ontzettend dubbel.

Bij haar vraag keek hij even verstrooid naar omhoog voor hij zijn handen op zijn knieën zette en zichzelf recht drukte. ‘Maakt niet uit.’ Antwoordde hij. Het was al heel lang geleden dat iemand hem Nathanial genoemd had. Zijn vrienden indertijd noemden hem altijd ofwel Nath of Nathan wat een stuk gemakkelijker te spreken was dan Nathanial. Toch had hij nooit geen protest gehad tegen iemand die hem bij zijn volle naam uit sprak, hij gaf wel waarde aan zijn naam ondanks dat hij dat niet zo graag toe gaf. Ares was een beetje zijn andere ego, er waren maar een paar die in het verleden Ares tegen hem gezegd hadden, meestal als hij in de bui was zoals nu, oplettend, gevaarlijk. ‘Oorspronkelijk is het Nathanial.’ Hij stak zijn handen weg in zijn zwarte jeans en haalde zijn schouders op. ‘Maar Nath of Nathan is gewoon gemakkelijker.’ Dus het lag volledig aan haar wat ze tegen hem zou gaan zeggen, het kon hem eigenlijk maar weinig schelen. Iets dat ze eigenlijk al had moeten zien aankomen, desondanks apprecieerde hij haar vraag ergens wel.

Toen hij haar de vraag gesteld had of ze het al wat warmer had, had hij haar afwachtend aangekeken. Het feit dat haar smalle schouders niet meer opgetrokken waren zeiden voor hem dat het net warm genoeg was voor haar om het niet ongemakkelijk te hebben. Hij vroeg zich af waarom hij het in de eerste instantie deed, het was zeker niet omdat hij medelijden had. Hij keek even toe naar haar halve glimlach voor hij weer naar voren keek, naar de wilde zee, naar de aankomende storm. Ze bedankte hem, iets wat hij in een lange tijd niet meer gehoord had. Hij knikte enkel bij wijze van antwoord maar daar bleef het ook bij. Hij draaide zijn gezicht naar de wolken, naar de druppels die naar beneden vielen. Hij kon tegen regen, hij kon het manipuleren als hij wilde maar het zag er niet uit dat dit een klein beetje regen zou blijven. Zijn blik ging richting de kliffen, waar een kleine soort van grot was. Hij wilde beginnen stappen maar werd zich dan bewust dat hij niet alleen was, Elin was hier ook. ‘Ik weet niet hoe het met jou zit maar,’ hij zweeg en wees kort naar de hemel, de donkere zwarte wolken aanduidend. ‘Ik denk niet dat het bij een paar druppels zal blijven.’ Vervolgde hij voor hij begon te wandelen richting de rotsformatie. Naar school terug keren zouden ze nooit niet droog halen, al had hij ergens wel zin om eens drijfnat te worden …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elin Bouchard
avatar
Class 2

Aantal berichten : 176

Mutant Profile
Alias: Invisible
Mutation: Invisibility • Psionic Force Fields • Flight
Crush: Only if they want to counting stars
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   wo nov 11, 2015 3:38 pm

'We were born sick', you heard them say it
My church offers no absolution

Eenmaal ze hem had verteld dat ze wel vaker gelijk had merkte ze meteen hoe hij haar afwachtend aan keek. Ze ging er echter niet verder op in, ze bedoelde het ook zeker niet als op een betweterige manier. Dat ze redelijk vaak gelijk had kwam niet rond het feit dat ze alles beter wist of in elk geval dacht te weten maar door dat ze gewoon erg veel op haar omgeving lette en vaak dus veel op pikte van wat er om haar heen gebeurde. Elin het duurde dan ook niet lang voor ze een conclusie kon trekken en vaak had ze gewoon gelijk. Het kwam echter ook vaak zat voor dat ze het gewoon heel erg verkeerd zat en ook dat gaf ze gewoon toe, het deed haar weinig wanneer ze het fout leek te hebben. Iets wat niet iedereen altijd had, sommige mensen konden er niet tegen als ze er naast zaten. Iets wat ze erg zielig vond soms, maar er was niks aan te doen, ze had zelf juist een hekel aan mensen die echt dachten dat ze alles beter wisten. Zelfs de oudste mens op aarde zou nooit alles kunnen weten. Dus waarom zou een tiener dat wel kunnen weten?

‘Maakt niet uit.’ Natuurlijk kon Elin hem ook gewoon meteen Nath of Nathan noemen maar wellicht had hij liever zijn gehele naam, af kortingen waren in haar ogen bestemd voor familie en goede vrienden. Iets wat zij zeker niet waren, daar naast had zij zelf gewoon liever dat men haar Elin noemde wanneer ze iemand nog maar net kende. Dat deden ze allemaal ook wel gezien ze zich alleen maar als Elin voorstelde of vroeger als Edgar, pas later wanneer ze goed bevriend was met iemand kwam vanzelf wel de bijnamen. Ze zou namelijk nooit iemand dwingen om haar een bijnaam te geven. “Oké.” sprak ze, al wetend hoe ze hem zou gaan noemen. ‘Oorspronkelijk is het Nathanial.’ Elin keek weer naar hem toe en liet haar blik even kort over zijn gezicht gaan. ‘Maar Nath of Nathan is gewoon gemakkelijker.’ Oké het was misschien makkelijker maar dat betekende niet dat mensen geen moeite hoefde te doen voor andere. “Dat is waar, maar ik vind dat mensen soms wel eens wat moeite mogen doen voor andere.” Elin liet haar blik weer van hem weg gaan om daarna haar besluit aan hem te melden. “Ik hou het voor nu bij Nathanial” liet ze hem weten. Wellicht dat ze hem later nog anders zou noemen, als er een later voor hen was.

Het zou namelijk best kunnen dat ze na dit gesprek elkaar enkel toe knikte wanneer ze de gangen passeerde of ook maar iets in die richting. Toen hij haar vroeg of ze het warmer had was ze nu toch na gaan denken over die vraag. De vraag met combinatie met de steen liet haar denken dat hij iets met lucht zou kunnen doen, ondanks dat in haar hoofd rond ging liet ze haar blik neutraal staan. Het gebeurde vaak zat dat wanneer ze aan het denken was er niks in haar ogen zichtbaar was, maar er was ook wel momenten dat ze bedenkelijk keek. Toen ze hem bedankte er voor en hij enkel knikte en haar niet tegen sprak wist ze genoeg. Hij moest iets met lucht en temprentuur kunnen, anders zou hij er niet voor kunnen zorgen dat de wind uit haar buurt leek te blijven en het om haar heen warmer was dan daar voor. Ze vond het alleen totaal niet erg, het zou haar voorkomen dat ze niet ziek zou worden en daar was ze hem toch wel dankbaar voor. Ze zou die woorden alleen niet uit gaan spreken gezien dat gewoon erg vaagjes zou gaan zijn.

Toen de koele regen druppels op haar gezicht vielen dacht ze er eerlijk waar niet bij naar om terug te keren naar de school. Ze had de regen gewoon zo erg gemist dat ze eigenlijk nog wel even buiten wou zitten. Mocht hij niet op het strand zijn geweest had ze allang een koepel van energie om haar heen gevormd zodat de regel druppens haar niet konden raken zodat ze toch even van de aankomende storm zou kunnen genieten. ‘Ik weet niet hoe het met jou zit maar,’ Elin haar blik gleed van de wolken weg om daarna Nathanial aan te kijken, haar blik ging weer terug naar boven en wist al meteen waar hij op doelde. Waarschijnlijk wou hij terug naar school maar het zou een te lange weg zijn om droog aan te komen, het water zou hun nog klets nat over laten komen. Zwijgend bleef ze naar boven staren om daarna weer naar de jongen te kijken die verder sprak. ‘Ik denk niet dat het bij een paar druppels zal blijven.’ Elin gaf hem groot gelijk. “Dat denk ik eerlijk waar ook niet.” Elin stak haar handen weer in de zaken toen hij begon te lopen en wou hem achterna gaan waarna ze al weer stopte. Ze opende haar mond al weer om hem te zeggen dat de school de andere kant op was.

Uiteindelijk haalde ze haar schouders maar op en liep hem achterna, zich afvragend waar hij heen ging. Het werd haar al snel duidelijker dat ze richting de grot gingen die hier dicht in de buurt was, het duurde niet lang voor de druppels leken te verdubbelen waar door ze een lichte energie veld boven hun hoofd creëerde die een wat doorzichtig licht blauwe kleur leek te hebben. Maar omdat de energie niet heel sterk was kwam er toch nog wat regen op hen, maar de meeste regen druppels kwamen niet verder dan de energie veld. Elin wou gewoon niet te veel weg geven van haar mutaties en hoopte ergens dat hij het niet eens op merkte. Toen ze eenmaal bij het grot aan kwamen liet ze de energie verdwijnen en stapte naar binnen. Precies op dat moment leek er wolk breuk te zijn gezien het heel hard begon te regenen, Elin keek naar buiten terwijl ze plaats nam op de grond en tegen de muur aan leunde. Ze trok haar benen op waar ze haar armen om heen sloeg en toe keek hoe de golven hoger werden, de regen harder naar beneden kwam en de wolken alleen maar donkerde werden. “Ik denk dat we hier nog wel even moeten blijven zitten.” sprak ze doelend op de storm.


_________________
Elin • Trayton
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Don't know, don't care. [Elin]   ma nov 16, 2015 7:51 pm

words: 799. tag: Elin. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Mensen mochten eens wat moeite gaan doen voor anderen? Daar was hij even verbaast om, van welke planeet kwam ze? Of had ze al die tijd liggen slapen? Er waren momenteel maar weinig mensen meer op de aardbol die echte moeite deden voor anderen. Als je de hele menselijke populatie in twee groepen splitste dan was tachtig procent ervan degenen die aan zichzelf dachten, aan hun familie. De andere twintig procent waren die volharde persoonlijkheden die er alles om deden om anderen veilig te houden. Net als de docenten hier, net als hij jaren voor de andere kinderen had gezorgd. Maar helaas, dat was de maatschappij waar ze in leefden, zo moest het nu eenmaal gaan. Na de komst van mutanten was het er behoorlijk snel op achteruit gegaan met de mensheid. In het labo waar hij gevangen had gezeten maakten ze hem dat ook wijs; “het is om anderen te helpen, je helpt te wereld.” Hadden ze gezegd en Nathanial had er nooit een woord van geloofd. Het was enkel, puur, uit eigenbelang. Ze wilde weten waar ze het tegenop moesten nemen en wat hen kon helpen. Daar kwam geen moeite voor anderen bij kijken. De wereld brokkelde af, daar was Nathanial zeker van, daar had hij een stukje van mogen proeven.

Maar ze wilde hem Nathanial noemen, steevast ervan overtuigd om wat moeite te doen. Hij keek haar kort aan voor zijn blik terug naar de zee gleed. Hij had geen idee wat hij van Elin moest denken, ze was anders. Rechtuit maar toch voor een stuk onzeker. En ze dacht echt veel te hard na over wat ze wilde zeggen, of wat hij zei. Hij had echt niet gewild dat ze daar een reden zou achter zoeken, voor hem was het gewoon één van die drie namen; Nathanial, Nathan of Nath, veel vrienden had hem Nath genoemd maar ook vijanden kortte zijn naam af naar Nathan. Hij zocht er geen reden achter, wat Elin dus duidelijk wel had gedaan. Dus hij haalde zijn schouders nonchalant op, in gebaar van; whatever. Het kon hem echt gewoon niets schelen.

Hij had de verandering in de lucht al even willen merken. Het was een onvoorspelbare atmosfeer hier, waarschijnlijk door de mutanten met specifieke mutaties naar het weer gericht. Hij kon de temperatuur beïnvloeden in zijn omgeving maar daar bleef het ook bij. Hij wilde het trouwens niet uittesten, hoe het was om het weer te manipuleren. Dan zou het waarschijnlijk de rest van de tijd sneeuwen en vriezen … als het aan hem lag. Maar de luchtige wolken van eerder waren zwaarder geworden, droegen regen mee, waren donkerder, onheilspellend. Hij knipperde één keer met zijn ogen waardoor zijn telescopisch zicht op kwam en hij dus een heel stuk in zee kon kijken, kilometers ver. Daar was het hard aan het regenen, iets wat je van hier niet zag. De golven beukten wild tegen haar terwijl er een veel bliksem te zien was. En dat trok allemaal hier heen, het zou geen mooie middag worden, misschien moesten ze echt maar terug keren naar school. Hij knipperde terug met zijn ogen en alles was weer normaal, hij was hier en nu, op het strand.

Ze stemde in maar hij was al beginnen stappen. De grot leek de beste optie al was hij niet zeker met wat hij had gezien net, in de oceaan. Hij kon hier wel nog weg, als hij moeite deed, wat water over zijn hoofd was nu niet zijn top activiteit van de dag maar het zou hem niet veel kunnen schelen als hij daarmee binnen geraakte. Elin stopte achter hem tot ze door had waar hij heen ging, de kleine grot. De druppels werden harder dikker en Nathanial wierp zijn hoofd op naar de regen, liet de druppels op zich neer komen tot het weer leek te verminderen en hij een soort blauwachtig scherm te zien kreeg. Hij keek kort fronsend over zijn schouder naar Elin, dat zou ze niet moeten doen. Hi had al veel erger doorstaan dan wat regen. Toch zei hij niets en wandelde hij de grot binnen. Elin ging gelijk op de grond tegen de grotwand zitten. Nathanial leunde tegen de stenen wand aan en stak zijn handen in zijn zakken terwijl hij naar de onrustige zee staarde. Bij haar woorden keek hij haar even aan. ‘Te zien.’ Merkte hij stilletjes op. Stormen waren onvoorspelbaar, hij had geen idee hoe snel dit kon evolueren, wat er voor hen aan vast hing. ‘Het ziet er daar zo rustig niet uit.’ Knikte hij naar de zee. ‘Het zal lelijk doen.’ Prevelde hij. Niet dat zij iets kon zien buiten wat onrustig water en wat donkere wolken, maar hij zag de storm ver weg voor de kust en die zag er alles behalve aardig uit …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Don't know, don't care. [Elin]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Cowgirls united [Elin & Samantha]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Beach-
Ga naar: