INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Until we go down/&Nathanial

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4

Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: How will you be able to love me like this.. this monster that I am.
BerichtOnderwerp: Until we go down/&Nathanial   vr nov 06, 2015 7:48 pm

I NEED THAT FIRE
just to know that I'm awake

Rustig draaide ze met een mes terwijl ze op een tafel zat bij haar bureau, had niets anders te doen. Ze snapte toch niets van die laptop, had geen mobieltje en boeken lezen.. Had ze nog niet geprobeerd. Het was niet zo dat ze het niet kon, want ze kon prima lezen, ook wanneer het geen Noorse zou zijn. Toch zou het wel makkelijker gaan als het Noorse zou zijn, dat was gewoon een feit. Ze verveelde zich dood als ze op haar kamer was, het voelde bijna weer alsof ze opgesloten zou zitten, alleen kon ze nu gewoon weg gaan. Met een zuchtje legde ze haar mes neer en legde ze haar onderarm op het tafelblad neer. Haar gezicht draaide ze naar de deur en twijfelend bleef ze ernaar kijken. Ze wilde wel naar buiten gaan, maar dan was het nog steeds de vraag wat ze precies ging doen. Alhoewel, ze hoefde eigenlijk niet per se iets te doen, ze kon ook gewoon wat rond lopen. Wandelen, en ondertussen het eiland verkennen. Opnieuw pakte ze haar mes en verstopte ze deze in haar jas, omdat ze zich er veiliger mee voelde. Geen idee waarom maar de had altijd graag een wapen, ondanks dat ze even goed iemand kon verhitten, elektrocuteren of ontploffen.

Ze stond snel op en liep ze kamer uit in een zwarte skinny, een bruin shirt en een zwarte leren jas. Zoals gewoonlijk keek ze iedereen met een waarschuwende blik aan, dat ze niets moesten proberen. Het liefst wilde ze gewoon ontkomen aan de vele mensen hier op het eiland, maar het was een school ofzo dus dat bleek niet mogelijk te zijn. Wel kon ze misschien haar rust buiten vinden, dus al snel was ze weer op weg naar buiten. Daar was het tenslotte ook veel beter, voelde ze zich niet zo claustrofobisch door al die muren. Eenmaal buiten aangekomen nam ze ook weer diep adem en liet ze haar blik over het schoolplein heen gaan. In het midden stond een fontein, en gelukkig had iemand haar al uitgelegd dat die niet bedoeld was om water vandaan te halen maar dat je dat uit een kraan haalde, anders was ze sowieso telkens hierheen gegaan voor water. Het was soms namelijk maar een beetje wennen, de meeste dingen hadden ze 500 jaar geleden nog niet. Verder geleden haar ogen ook over de mensen, maar ze had niet bepaald zin om contact te leggen, niet wanneer het niet nodig was. En omdat ze toch ook niet het hele eiland af wilde lopen besloot ze ergens te gaan zitten, ver weg van de anderen, en haalde ze het mesje weer tevoorschijn. Liet deze tussen haar vingers glijden en maakte sierlijke bewegingen met het kleine ding..
/&Nathanial
words: ### | tag: Nathanial | outfit: here

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   vr nov 06, 2015 8:17 pm

words: 567. tag: Valkyrie. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Nathanial paste net niet in het raamgat van zijn kamer, ondanks dat het buiten koud was had hij niets meer aan dan een witte T-shirt en een zwarte jeans. Hij zat met zijn rug tegen de zijkant van het raam terwijl zijn voet tegen het andere einde in een hoek rustte. Zijn hand omklemde een houten tak en in zijn andere hand een keukenmes. Hij werkte zorgvuldige het uiteinde van de tak naar een punt toe terwijl zijn ogen alles heel precies in de gaten hielden. De bewegingen gingen bijna automatisch, iets wat maanden overleven in de buitenwereld wel met je deden. Zijn ogen gleden naar buiten, naar de leerlingen die onder hem over het schoolplein wandelde, op naar hun volgende lessen. Nathan begreep niet waarom het hier zo vredig en normaal was terwijl daarbuiten hevigere strijden te vechten vielen. Maar hey, wie was hij om dat te oordelen, niet dat hij hier iets te zeggen had, misschien maar gelukkig ook. Hij richtte zijn donkere ogen weer naar de tak, naar de scherpe punt, veel schade zou het niet aanrichten maar net genoeg met de juiste handelingen, die hij had. In ieder geval meer schade dan het keukenmes dat hij had meegenomen uit de kantine, het was bot en het had hem veel te lang gekost om de tak te verfijnen. Hij blies op het uiteinde waardoor de laatste restjes houd naar buiten werden geblazen.

Hij sprong van de vensterbank, brak de tak af op de juiste hoogte en stak het achteraan zijn jeans, hij liet zijn T-shirt erover komen zodat het niet zichtbaar was dat hij het had. Wapens waren technisch gezien verboden, Nathan was de zijne allemaal kwijt gespeeld toen hij hier was meegenomen en dit was het enige wat hij voorlopig kon verzinnen om een beetje meer rust te vinden in deze vreemde plaats. Daarnaast was werken aan dingen om te overleven nog steeds het enige dat hij binnen de grenzen hield, grenzen die nu flinterdun en gemakkelijke breekbaar waren. Hij deed zijn kamerdeur niet op slot wat blijkbaar moest maar hij gewoon niet meer wist.

Buiten zijn was … geen opluchting in deze omgeving maar het was zeker beter dan tussen vier muren zitten in zijn kamer. De buitenlucht gaf hem net iets meer redenen om te gaan ontspannen, ookal was hij dat helemaal niet. Iedere zenuw in zijn lichaam stond alert, iedere spier gespannen, alsof hij elk moment tegen iets zou opbotsen wat hem gelijk zou geven … dat het hier niet deugde. Maar tot nu toe was er niets geweest wat waard was om een ontsnappingsplan te voorzien. Hij bleef buiten staan, staarde naar de fontein voor hem, observeerde al de mensen in de directe omgeving en bleven uiteindelijk hangen op een meisje … met een mes. Hoe kwam ze daar aan? Het menselijke deel van Nathanial zou het haar willen vragen maar het dierlijke instinct dat momenteel de overhand had weigerde ieder beetje hulp. Dus staarde hij enkel maar naar de manier hoe ze behendig met het kleine mes speelde, alsof het een verlengde was van haar vinger. En terwijl hij haar aanstaarde, de bewegingen van het mes volgde zakten zijn gedachten dieper weg, naar zijn handelingen met een mes, naar al de mensen wie hij nu met zo’n mes zou willen klein maken, naar al wie hij met zo’n mes zou willen bevrijden …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4

Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: How will you be able to love me like this.. this monster that I am.
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   za nov 07, 2015 8:31 pm

I NEED THAT FIRE
just to know that I'm awake

Ze moest echt al de hele dag de moeite doen om rustig te ontspannen, want somehow voelde ze zich nog niet echt op haar gemak hier. De wereld was in 500 jaar zoveel veranderd dat het moeilijk was om in een korte tijd weer bij te raken met alles. Ze was gewend om in tenten te wonen en rond te varen met grote vikingschepen, om elke vijandige groep andere Noormannen aan te vallen zonder waarschuwing. Te roven, te plunderen en de dorpen plat te branden. Nu had ze helemaal niets meer, enkel een koffer met kleding die ze niet kende. Daarbij was ze het ook helemaal niet gewend om te zijn, ze was nog nooit alleen geweest tot ze ineens 500 jaar lang in een kooi had moeten zitten, maar het was wel een feit dat ze zich nu nog extra eenzaam voelde.

Daarnaast voelde ze ook nog altijd veel woede in haar, iets waardoor ze met het mes aan het spelen was. Deels om weer sneller te worden, en haar skills te verbeteren maar ook om de woede onder controle te houden, zodat ze niet het hele eiland zou vermoorden, in het ergste geval. Ze was nog wel altijd heel snel en sierlijk gleed het mes nog altijd door haar vingers heen. Haar ogen waren er ook op gerecht tot ze ineens voelde dat ze misschien aangestaard werd, iets wat bleek ook zo te zijn. Rustig keek ze omhoog en zag ze de gespierde jongen met zwart haar staan, bleef ze hem bedachtzaam aankijken terwijl haar handen de mes bleven rond bewegen. ”Wat?” Vroeg ze wat streng en vooral bazig aan hem met een doordringende blik.
words: ### | tag: Nathanial | outfit: here

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   zo nov 08, 2015 11:01 am

words: 509. tag: Valkyrie. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
De manier waarop ze met haar mes omging kwam hem bekend voor, hij herkende het van bij zichzelf, de manier waarop hij met een wapen omging, alsof het een deel van zijn lichaam was. Maar haar manier van zitten, de bouw van haar lichaam, de spanning, de oplettendheid kwam hem misschien een beetje meer voor dan hoe ze met haar mes om ging. Hij zat of liep er ook altijd zo bij, zijn oren en ogen op alles gericht was bewoog of geluid maakte. Constant klaar om in de aanval te gaan en die opgekropte woede. Ze droeg dat ook, het koste je enkel je eigen ervaringen en gevoelens om het te herkennen bij een ander. Hij bestempelde haar niet als gevaarlijk maar hij wist ook gelijk dat ze het gewoon was om zichzelf te verdedigen om te overleven. Ze was de eerste op dit hele eiland die daadwerkelijk iets toonde dat hij gemeen met haar had, waar hij zichzelf in kon weerspiegelen. Alleen had ze een wapen en hij had er zelf eentje moeten maken. Hij wist ook dat het gemakkelijk zou zijn om haar uit te lokken, haar kwaad te krijgen want hij zat zelf net op die grens. Had ze ook een hekel aan deze omgeving of was had ze gewoon iets achter de rug waardoor ze er zo alert uit zag? Sowieso, Nathanial wist hoe het voelde.

Het had even geduurd voor ze merkte dat hij naar haar bewegingen zat te kijken met het mes. En toen ze opkeek was haar blik glad en zonder enige emoties, net als zijn blik. Ze keek hem bedachtzaam aan en Nathanial keek enkel terug vanaf zijn deel van het schoolplein. Er was redelijk wat afstand tussen hen toch had hij het niet lastig om haar strenge woord te horen. Zijn wenkbrauwen gleden gelijk in de lucht, niet echt onder de indruk maar toch nieuwsgierig. Haar bazige strenge attitude bevestigde zijn eerdere gedachten, de doordringende blik beantwoordde hij enkel met zijn kalme neutrale blik. Hij was hier niet om ruzie te zoeken al hunkerde hij ergens wel een beetje naar actie. Iets om dit ideale plaatje van een school met leerlingen onder de bescherming van mutanten te verbreken. Dan zou hij zich misschien een beetje beter voelen, als hij wist dat het hier toch niet zo ideaal was als hij zo zag. Hij kruiste zijn armen voor zijn borst, nog steeds met die gefronste wenkbrauwen. ‘Wat wat?’ Vroeg hij monotoon terug. Als zij dat kon dan kon hij dat ook. Ja, hij stond naar haar te kijken maar was dat dan zo verboden? ‘Je ziet er nogal gespannen uit, dat is alles.’ Er kroop iets over zijn gezicht, het was geen spot het was meer een kleine mondhoek die naar boven kroop in een haast onzichtbaar onrechtvaardige glimlachje. Ze zou het misschien zelf niet kunnen zien van waar ze zat. Zijn ogen gleden terug naar het mes dat tussen haar vingers gleden en dan terug naar haar, nog steeds met die blik, zo verschillende waren ze misschien niet …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4

Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: How will you be able to love me like this.. this monster that I am.
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   zo nov 08, 2015 7:40 pm

I NEED THAT FIRE
just to know that I'm awake

Het was geen geheim dat ze een beetje gespannen was, iemand met een goed oog daarvoor zou het misschien kunnen zien, of eigenlijk wel redelijk goed. Want er was natuurlijk geen andere reden om zo met een mesje te zwiepen in de handen wanneer ze ook iets anders zou kunnen doen. Toch deed ze haar best om er voor de rest gewoon kalm uit te zien, maar dat was gewoon schijn. Ze had haar eerste nacht alleen moeten slapen op haar kamer en ze moest eerlijk zijn dat ze het niet bepaalt fijn vond. Het was waarschijnlijk een van de dingen waar ze het meest mee zat, ook al zou ze het nooit hardop zeggen. 500 jaar lang had ze gedwongen alleen moeten zijn in een kooi, dat terwijl ze eigenlijk iemand was die daar niet zo goed tegen kon. Het had haar ook langzaam helemaal gek gemaakt, waardoor ze - eenmaal vrijgelaten - helemaal door het lint was gegaan en dat had veel levens gekost. Gelukkig was ze weer bijgetrokken van die razernij maar langzaam begon ze spanning toe te nemen.

Daarom was ze ook niet het meest vrolijk wanneer iemand besloot haar lang aan te blijven staren, alsof het zo bijzonder was wat ze deed. Ze had hem al lang door, voelde zijn ogen op haar branden, want alsof ze een soort zesde zintuig had wist ze dit soort dingen altijd meteen. Haar ogen waren langzaam naar hem toe gegleden en bedachtzaam keek ze hem aan zonder enige emotie in haar blik. Ze wilde weten waarom hij haar zo aan het aanstaren was, ondanks dat het van een afstandje was was dit toch wel erg duidelijk geweest namelijk. Haar stem klonk streng en bazig, nog altijd iets wat ze gewend was te hebben in haar stem. Het was er moeilijk uit te krijgen en tot nu toe had alleen Lawrence haar stem wat zachter mogen horen sinds die 500 jaar. Zijn wenkbrauwen schoten kort omhoog en met een kalme/neutrale blik keek hij haar terug aan. Waarbij hij zijn armen kruiste en haar fronsend aankeek. ‘Wat wat?’ Vroeg hij monotoon terug, waar ze niet op reageerde. Afwachten bleef ze hem aankijken tot hij haar vraag zou beantwoorden. ‘Je ziet er nogal gespannen uit, dat is alles.’ Vertelde hij uiteindelijk waarbij een mondhoek lichtjes omhoog getrokken werd. Val knipperde even sloom met haar ogen waarbij ze diep zuchtte en weer opstond. Bleef hierbij het mes door haar vingers bewegen. Kalm liep ze op hem af terwijl ze hem niet aankeek, maar juist het mes in de gaten hield. Pas wanneer ze weer dichterbij was gekomen richtte ze haar hypnotiserende blauwe ogen weer terug op hem. ”Ik zie er gespannen uit?” Vroeg ze hem terug, het er duidelijk niet helemaal mee eens. Hoewel hij toch gelijk had wilde ze het hem niet geven. Terwijl ze het mes nog altijd bewoog zette ze nog een stapje dichterbij op een dreigende manier, waarbij het mes hem bijna raakte in haar lichte zwiepjes, maar net niet. Tot ze stopte, en het mes hem enkel met het puntje raakte, ook al was deze toch bot. ”Heeft niemand je ooit geleerd dat het onbeleefd is om te staren?” Vroeg ze even heel serieus..
words: ### | tag: Nathanial | outfit: here

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   ma nov 09, 2015 7:59 pm

words: 666. tag: Valkyrie. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Er zou een moment komen dat Nathanial zou moeten slapen, zou moeten eten, zou moeten naar de lessen gaan en al zeker vrienden zou moeten maken … of eerder kennissen en connecties. Ondanks dat een heel groot deel van Nathanial de persoonlijkheid bezat om iedereen te beschermen, om vrienden te hebben zelfs lief te hebben, het was gewoon nu dat Ares, het dierlijke in hem, de bovenhand had. Hij zat altijd op die weegschaal, de ene moment had hij meer emoties en gevoelens en de andere moment schoot hij altijd instinctief in de verdediging. Hij vertrouwde liever op zijn instinct, op die manier wist hij dat hij het nooit fout kon hebben, dat hij nooit vrienden maakte die eigenlijk vijanden zouden zijn. Maar, ze moesten er op een bepaald moment komen, hij kon hier niet de rest van zijn tijd zitten alleen wezen. Dus als hij dan toch vrienden zou moeten maken dan zouden het er zijn zoals haar. Personen die zelf de uitstraling hadden om zichzelf te verdedigen, die er dat tikkeltje gevaarlijker uit zagen, waarvan zijn instinct ze afstootte maar tegelijk leek te bewonderen. Personen waarvan hij wist dat ze alles in hun mars hadden om een oorlog te voeren. Toch wist hij in zijn leven ook een hoop kwetsbaardere personen te strikken tot vriend(in) en het was op zich nog zo slecht niet. Het was alleen een last en hij hield er niet van om lasten te hebben, dat was de reden waarom hij vier betonnen muren rondom zich optrok en het over liet aan zien instinct.

Ze leek niet zo blij te zijn met het feit dat hij had zitten kijken naar haar en dat kon hem helemaal niet schelen. Wat zijn ogen deden was zijn zaak en ze kon hem daar het recht niet van ontnemen. De harde tonen in haar stem vertelde hem dat ze altijd zo moest reageren, anders klonk het zo sterk niet als de hare deed. Ze wachtte duidelijk op een antwoord en toen hij haar dat gaf kroop er miniem een mondhoek van haar naar boven. Ondanks dat de afstand redelijk groot was had hij zijn telescopisch zicht er niet voor nodig. Ze drukte zich recht, het mes stopte geen seconde met bewegen terwijl ze op hem af kwam. Gevaarlijk, emotieloos, exact hoe hij zou bewegen als hij naar haar was gewandeld. Zijn armen lagen nog steeds gekruist voor zijn borst, zijn ogen schoten van het mes naar haar voor hij ze uiteindelijk liet zakken en naast zijn lichaam liet hangen. Tegen een mes had hij geen kans met zijn geïmproviseerde wapen maar dan anderzijds zag hij dat het een bot mes was. Hij kende haar niet, hij had geen idee tot wat ze in staat was dus was hij paraat voor alles. Haar blauwe ogen gleden naar hem toen ze hem zijn vraag opnieuw stelde. Nathanial hief zijn hoofd een beetje hoger op, een cynische glimlach op zijn lippen voor hij kort nonchalant zijn schouder ophaalde. Het was zijn observatie, voor haar om ermee te doen wat ze wilde. Haar dreigende stap dichter deed hem niets, zijn ogen weken af van de hare naar het mes dat rakelings langs zijn T-shirt bewoog. Ze stopte het en het puntje raakte hem net. Bij haar vraag keek hij weer naar haar op voor hij zijn hand omhoog bracht en het mesje tussen zijn hand nam en het van zich weg drukte. ‘Als dat je definitie is van staren.’ Antwoordde hij haar kalm. Hij richtte zijn ogen weer naar haar, doordringend voor hij terug dat glimlachje op zijn gezicht haalde. ‘En nee, niemand heeft het me ooit geleerd. Er zijn dingen die belangrijker zijn dan dat tegenwoordig.’ Merkte hij stil op. Het was meer observeren. Staren en observeren waren twee hele verschillende dingen voor Nathan. ‘Heeft niemand jou geleerd dat je nooit een mes met zijn scherpe punt naar een ander mag richten?’ Vroeg hij op dezelfde serieuze toon terug. Hij kon het ook, het hard spelen …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4

Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: How will you be able to love me like this.. this monster that I am.
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   wo nov 11, 2015 9:47 am

I NEED THAT FIRE
just to know that I'm awake

Valkyrie had nog altijd een goede oplettendheid, ze wist het wanneer iemand haar aanstaarde en of wanneer iemand haar zou aanvallen. Dit voelde ze aan, dus dan kon ze meteen in de verdediging schieten. Iets waar ze ook geen problemen mee had, vechten was iets dat je niet kon verleren. Zelf niet na 500 jaar lang stil te hebben gelegen. Mocht iemand haar iets aandoen zaten ze wel heel erg aan het verkeerde adres, dan hadden ze de grote pech dat ze een Shieldmaiden was, een Vikingr, die zeker niet slecht was in vechten. Daarbij was het ook zeker dat wanneer je haar op welke manier dan ook pijn zou doen, je daar spijt van kreeg. Ze was een heel sterk persoon, als je over het feit heen keek dat haar hart gebroken was, iets wat haar eigenlijk alleen maar gevaarlijker maakte.

Deze jongen mocht maar eens gaan uitkijken, hoewel hij eigenlijk nog niet echt iets verkeerd deed, ze was niet in de stemming om lief en aardig te doen. Daarvoor was ze te gespannen en voelde ze teveel woede in haar borrelen. Ze probeerde het los te laten maar dat ging nog altijd moeilijker dan gedaan. Haar mes bleef snel in het rond bewegend tussen haar vingers zonder dat ze zichzelf eraan sneed. Emotieloos liep ze naar de jongen toe, alert en zijn elke beweging in de gaten houdend. Haar blauwe ogen keken recht in de van hem op een intimiderende manier, waarop ze altijd iemand aankeek, niet bang om er te diep in te kijken. Als je met haar een staarwedstrijdje zou beginnen kon je alvast maar beter weten dat je ging verliezen. Hij hief zijn hoofd een klein beetje op met een cynische glimlach en ophalende schouders, terwijl Val hem koud aan bleef kijken. Haar mes ging door en bewoog net langs zijn T-shirt om te zien hoe hij erop zou reageren, maar hij vertoonde geen angst. Wat voor haar al genoeg betekende. Dit persoon was ook sterk en niet bang om verwond te worden, wat hem eigenlijk weer een beetje interessant maakte. Intimidatie zou dan ook niet werken, hoewel Val hierin dan toch wel zeer goed was. Haar ogen waren zo koud als ijs en niets verbrak contact wanneer ze eenmaal haar ogen ergens op gericht zou houden. Ze stopte het mes en liet het puntje tegen hem aanleunen, niet te hard maar ook niet te zacht. Iets wat ervoor zorgde dat hij het mesje gewoon vastpakte en het wegdrukte. ‘Als dat je definitie is van staren.’ Zei hij kalm waarop ze voor kort een klein beetje haar mondhoek optrok. Het was niet echt zó serieus bedoeld, hoewel Val het toch vaak vervelend vond wanneer mensen haar zonder toestemming aan zouden staren. Zelf mocht ze dat natuurlijk wel doen om mensen te observeren. ‘En nee, niemand heeft het me ooit geleerd. Er zijn dingen die belangrijker zijn dan dat tegenwoordig.’ Zei hij vervolgens. Ze trok zachtjes haar wenkbrauwen op. ”Zoals wat? Ik ben heel nieuwsgierig.” Vroeg ze kalm terug, niet echt veel nieuwsgierigheid tonend. Haar noordelijke accent was duidelijk te horen, net zoals dat ze een kleine moeite had met de taal. ‘Heeft niemand jou geleerd dat je nooit een mes met zijn scherpe punt naar een ander mag richten?’ Was zijn vraag die hij ook heel serieus stelde. Langzaam verscheen er een kleine sadistische grijns op haar gezicht terwijl ze met haar andere hand langs het mesje streek. ”Nee, maar ik heb niet bepaald een ‘goede’ opvoeding gehad en ik kom uit een andere tijd dan jij.” Gaf ze als excuus voor haar mes.
words: ### | tag: Nathanial | outfit: here

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   do nov 12, 2015 8:46 pm

words: 694. tag: Valkyrie. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Haar sterke persoonlijkheid, want dat straalde gewoon van haar af, was een indicatie voor Nathanial dat hij moest oppassen. Correctie, dat zou een indicatie zijn voor Nathan dat hij zou moeten gaan oppassen, alleen had hij daar momenteel niet zoveel zin in. Net als zij er gespannen bij liep was hij dat ook en was hij ook degene die niet veel nodig had om dat hier allemaal beleefd overboord te gooien en in één of ander gevecht te belanden. En dat zou pas vuurwerk geven, hier zo midden op een schoolplein, waar studenten binnen en buiten wandelde van en naar hun nieuwe lessen of kamer. Het lag niet in zijn aard om op openbare plaatsen aan de vuist te gaan maar het kon hem even allemaal niet schelen, niet dat het op een gevecht zou uitdraaien. Al zag ze er wel gevaarlijk uit en moest hij oppassen, ze kon misschien geduldig zijn, of verdraagzaam, wat je wel moest zijn bij Nathanial als hij meer op het instinct van Ares rustte. Maar het feit dat het mes niet stilstond en ook niet als ze zijn kant uit kwam zei voor hem al genoeg. Hij bracht zijn handen naast zijn lichaam, zijn ene hand in zijn zij zodat hij in een razendsnel tempo zijn geïmproviseerde wapen kon boven halen. Haar mes was bot, het zijne uit hout … hij schatte de overlevingskanten goed. Misschien moest hij het gewoon over laten aan Ares, hoe groot waren haar overlevingskansen dan? Het enige wat hem daar van zou tegen houden is dat hij niet wist wat haar mutaties waren, dus zou hij “proberen” het rustig aan te doen.

Haar koude blik deed hem niets, en om dat te bevestigen bleef hij haar met dezelfde emotieloze blik terug aankijken, helemaal tot ze bij hem was en het puntje van het mes tegen zijn T-shirt liet aanleunen. Het was toch wel survivaltechniek nummer één; laat je nooit intimideren door een ander. Looks en uitstraling zeggen immers niet over je capaciteit om te vechten of verdedigen. Maar bij haar was het anders, de handigheid waarmee ze om ging met het mes vertelde hem dat ze daadwerkelijk iets kon van vechten, of verdedigen. Dat zorgde er ook voor dat hij nog steeds alert was, ondanks dat al de spieren in zijn lichaam een redelijk ontspannen houding hadden stond iedere zenuw strak gespannen. Volgden zijn ogen nauwkeurig iedere beweging die ze maakte. Ondanks dat zijn opmerking een kleine optrekking van haar mondhoek hadden veroorzaakt richtte hij zijn aandacht op haar vraag. ‘Dat weet je zelf ook.’ Hij zweeg en bracht zijn hand naar boven waarna hij exact dezelfde beweging mimiekte van haar hand toen ze met het mes rond bewoog. Alleen zat er bij hem geen mes in, maar ze zou het wel herkennen. ‘Jij hebt het mes vast.’ Vervolgde hij stil. Hij stopte de beweging en stak zijn hand terug weg in zijn zwarte jeans. Overleven … dat was het antwoord, al zou hij het niet luidop zeggen. Ze wist het zelf ook, je kon zien aan Nathanial dat hij overleefde, hij had er de littekens, de schrammen voor, de bouw, de uitstraling. Als ze half zo opmerkzaam was als ze er uit zag dan zou ze geen antwoord hoeven op haar vraag, dan zou ze het al moeten weten. De sadistische grijns op haar lippen beantwoorde hij enkel door zijn kalme berekende blik. ‘Achzo.’ Antwoordde hij haar voor zijn ogen naar haar mes gleden waar ze langs streek met haar vingers. ‘Goede opvoeding is een ruim begrip, andere tijd ook.’ Hij zweeg en keek haar terug aan, haalde zijn schouders op. ‘Dan heb ik ook geen goede opvoeding gehad.’ Hij had ook nooit zijn ouders gekend, het was een beetje te zien wat je onder de term goede opvoeding begreep. ‘Laat me raden, je bent onsterfelijk?’ Hij drukte de punt van zijn vinger tegen haar mes, maar het prikte hem niet. ‘Een bot mes is beter dan geen mes.’ Mompelde hij, zijn blik gleed terug naar haar voor er een miniem kleine grijns op zijn lippen kwam. Dat was althans wat hij altijd zei, ieder wapen was beter dan geen wapen …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4

Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: How will you be able to love me like this.. this monster that I am.
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   za nov 14, 2015 11:38 am

I NEED THAT FIRE
just to know that I'm awake

De manieren waarop ze elkaar aankeken en ze eruit zagen met die blik in hun ogen zei eigenlijk al genoeg, niet alleen over haar maar ook over hem. Want hij vertelde haar deels ook dat zij uit mocht kijken, hoewel Val zichzelf niet liet overmeesteren door anderen. Dit had ze nooit gedaan en dat zou ze ook nooit doen. Haar leiderschap voor vele lange jaren had daar wel voor gezorgd, en ze was een goede en sterke leider geweest voor haar volk wat natuurlijk wel wat betekende. Zeker als je wist dat haar volk bestond uit die harde noordelingen, de Vikingen. Maar goed, ze kon ook wel zien dat hij een soort uitstraling had, heel instinctief op een bijna dierlijke manier. Gezien zijn spieren was hij ook heel sterk maar dat zou bij haar niet werken, want eerlijk, ze had grotere en sterkere mannen bevochten en ze wist er slim mee om te gaan. Dus het feit dat hij sterker was dan haar zei nog helemaal niets.

Ze waren beide alert, dat kon je zo zien aan de manier waarop ze elkaar in de gaten hielden. Alsof ze roofdieren waren die nog moesten beslissen of de ander een prooi zou zijn of niet. Nu nog onzeker over elkaar, maar ze zouden het snel weten. ‘Dat weet je zelf ook.’ Zei hij waarna hij even zweeg en haar bewegingen met haar mes na begon te doen, alleen dan zonder mes. Haar ogen gleden kort naar zijn hand en vervolgens naar haar hand met het mes om hem tenslotte weer aan te kijken. ‘Jij hebt het mes vast.’ Vervolgde hij en stopte ook met de beweging van haar hand. Diep bleef ze hem in de ogen aanstaren. ”Wie zegt dat ik daar iets van plan mee ben?” Vroeg ze hem. Ze was tenslotte enkel met het mes aan het spelen tussen haar vingers, het was nu niet meteen zo dat ze een heel plan had iemand te vermoorden. Het was wel waar dat ze liever met een mes - ook al was die bot - rond liep voor verdediging, omdat ze niemand hier volledig vertrouwde. Het was ook een feit dat ze niet bang was iemands leven te nemen, maar dat zou ze dan alsnog niet doen. Verdedigen aan de andere kant altijd. Toch, de jongen was niet dom, het zag er nu wel na uit dat hij zou kunnen overleven.

Haar mes was inmiddels gestopt met bewegen en hij had deze rustig aan de kant geduwd, van zijn buik af. ‘Achzo.’ Begon hij met een kalme berekende blik. Zijn ogen gleden even naar het mes dat ze zachtjes aaide met haar andere kant. ‘Goede opvoeding is een ruim begrip, andere tijd ook.’ Legde hij uit waarna hij even zijn schouders optrok. Koppig als ze was bleef ze hem koel aankijken, hem geen gelijk gevend. Dat hij niet meteen wist wat ze ermee bedoelde was ook niet de bedoeling, het gaf hem enkel een kleine hint in de goede richting, meer hoefde het niet te doen. Hij hoefde niet alles te weten. ‘Dan heb ik ook geen goede opvoeding gehad.’ Zei hij waarop ze even knikte. Wie had nu wel een goede opvoeding gehad? Het lag er tenslotte ook aan wat je een goede opvoeding vond, want in dat geval vond ze dan wel dat ze een goede opvoeding had gehad. Alleen vroeg ze zich af om andere mensen dat ook zouden vinden, zeker in deze tijd. Val was opgevoed om mee te vechten en te plunderen in andere landen als een Shieldmaiden. Ze had veel bloed en dood gezien zelfs in haar jonge jaren tijdens de offers aan Odin, Thor of Freya, waarbij niet alleen dieren geofferd werden maar ook mensen werden vrijwillig geslacht.Toch had ze er zelf geen problemen mee gehad en hield ze van haar ouders, tot haar moeder besloot haar vader te verlaten voor een andere en haar jongere zusje meenam. ”Wat jammer voor je.” Zei ze zachtjes om hem even wat te pesten. ‘Laat me raden, je bent onsterfelijk?’ Vroeg hij waarbij hij zijn vinger tegen het punt van haar mes aan legde, maar niet hard genoeg om zichzelf eraan te snijden. Val keek even naar zijn vinger en terug. ”Misschien..” Zei ze mysterieus terug, ze wilde niet meteen al allemaal dingen over zichzelf verklappen. Dat had ze bij Lawrence wel gedaan en dat was ook niet geweldig denkwerk geweest, maar aan de andere kant was het ook niet slecht geweest, zelfs een beetje opluchtend omdat ze wel redelijk hetzelfde waren. ‘Een bot mes is beter dan geen mes.’ Zei hij waarbij zijn blik terug ging naar haar en er een kleine grijns op zijn gezicht kwam. Ze liet nu zelf ook een klein grijnsje zien en drukte het mes steviger tegen zijn vinger waarbij ze deze ook even langzaam langs zijn huid liet snijden. Hierbij ontstond er een kleine snee in zijn vingertop waaruit een klein beetje bloed kon stromen. Het was duidelijk dat Val hier geen afkeur voor had, deze druppel was niets vergeleken met wat ze al had gezien en aangericht. ”Beter dan geen wapen inderdaad, tenzij je ook goed bent zonder wapens.’ Zei ze met die altijd mysterieuze doordringende blik. ”En toch heb ik liever een bijl.” Verder ze verder waarbij ze zag dat sommige mensen om haar heen dit ook hadden gehoord, die keken haar nu aan met schrik en liepen snel verder.
words: ### | tag: Nathanial | outfit: here

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   ma nov 16, 2015 7:29 pm

words: 73. tag: Valkyrie. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Ze had hem verkeerde begrepen, over het mes en het feit dat ze het vasthad. Hij had het niet op het feit dat ze daar iets mee zou gaan doen, hij had het op het feit dat ze het bij had … Iedereen die ook maar een beetje wild instinct had, of lang had moeten overleven wist dat wapens belangrijk waren. Nathanial zijn grootste wapen was nog steeds Ares en zijn andere mutaties maar hij wilde niet volledig afhankelijk zijn van zijn mutaties. Tegenwoordig hadden ze daar pillen voor, om je mutatie te onderdrukken. Dat was één van de eerste dingen die hij had geleerd, vertrouw nooit volledig op je mutaties. Dus wapens, dat was hetgeen dat hij altijd bij zich had, hoe bot of slecht gemaakt het ook was. Een wapen was een wapen, zelfs het aangescherpte stuk tak in de achterkant van zijn broek. Zij was ervan uit gegaan dat hij dacht dat ze iets van plan was terwijl hij enkel wilde aanduidde dat ze bij haar had als een deel van zichzelf. Net als hij zijn wapen bij zich had, uit instinct, omdat het jaren zo was gegaan en hij het niet anders wilde. ‘Het gaat daar niet om.’ Zei hij kalm, met een blik die terug gleed naar het mes. ‘Je draagt het bij je, daar schuilt ofwel een lang verhaal over overleven achter of een heel onzeker persoon.’ Hij hield zijn hoofd schuin en er kwam een kleine glimlach op zijn lippen. ‘En ik denk niet dat het tweede van toepassing is.’ Besloot hij uiteindelijk. Onzeker … zij? Nee, of ze was een geweldig goede leugenaar. Dan zou Nathanial voor het eerst in lange tijd nog eens verbaast van iets zijn.

Het was opvallend dat ze weinig tijd nam om naar haar omgeving te kijken, haar blik bleef strak op hem gericht. Wat Nathanial niet deed, hij was zelfzeker genoeg over waar hij in staat toe was en hij was zelfzeker genoeg over het feit dat ze hem hier niet midden een schoolplein zou neer steken, dus wat kon er mis gaan? Daarnaast was er een hele omgeving rondom hem, mensen die hij in de gaten moest houden. Dus zijn blik gleed kort van haar, naar de personen die passeerden, naar het mes en dan weer naar het schoolplein alvorens hij haar terug aan keek. In een zekere regelmaat, al keek hij haar langer aan dan al de rest. “Wat jammer voor je.” Pestte ze hem zachtjes, hij rolde dramatisch met zijn ogen. Typisch om daar een opmerking over te geven. Hij had zelf nooit kunnen oordelen of zijn opvoeding goed genoeg was geweest. Hij wist dat het een basis was en hij wist dat hij zichzelf het meeste had geleerd dus … had hij een goede opvoeding gehad? Geen idee. Ze antwoordde hem niet terug op zijn vraag, enkel een vage “misschien” dus dat betekende voor hem dat ze het er niet over wilde. Eerlijk, hij was niet happig om heel haar leven te ontrafelen, hij had het meer gezegd in het onderwerp van hun gesprek. En nog eerlijker … hij had geen zin om iets over zichzelf bloot te geven buiten de standaard. Hij was niet zo, chatty.

Over het hele wapenbezit waren ze het eens. Een wapen bij de hand was altijd praktisch, of tenzij je beter was zonder, zoals ze zelf zei. ‘Ik denk niet dat je beter kunt zijn zonder wapen,’ Merkte hij langzaam op, bedenkelijk. ‘Mutaties niet meegerekend.’ Want ja, mutaties deden het wel allemaal tegenwoordig. Met een goede mutatie kon je oorlogen winnen maar wat als er op een dag geen meer waren? Dan stond je daar mooi. ‘Persoonlijk mening.’ Hij keek haar terug aan, zijn mondhoek in een korte seconde optrekkend. Ze verkoos een bijl … dat zei veel, heel veel maar niets waar hij meteen op in ging. Hij bleef haar een tijdje aankijken voor hij knikte, vaag goedkeurend. ‘Ik vind ze persoonlijk te zwaar, minder snel. Maar het is zeker doeltreffend.’ Beoordeelde hij het wapen. Ja, hij had ook al eens een bijl in zijn handen gehad. ‘Maar weer persoonlijke mening. Is een beetje afhankelijk van hoe je al leef.’ De laatste woorden zei hij langzaam, beetje met nadruk. Ze had niet gezegd dat ze onsterfelijk was maar hij kon gokken dat ze dat wel was, en een bijl als voorkeurwapen, dan ging je een tijdje terug in tijd …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4

Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: How will you be able to love me like this.. this monster that I am.
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   wo nov 18, 2015 8:27 pm

I NEED THAT FIRE
just to know that I'm awake

‘Het gaat daar niet om.’ Zei hij kalm terug waarna hij even naar het mes keek dat ze nog altijd vast had. Zachtjes trok ze een klein beetje haar mondhoek op. Natuurlijk wist ze wel dat hij anders bedoelde, het was meer bedoeld om hem even lichtjes te plagen. Want ze kon nu wel een mes bij haar hebben, dat zou nog niets zeggen over dat ze er ook iets mee zou doen. Daar zat wel waarheid in maar hij was blijkbaar wel slimmer dan dat, iets wat ze ergens ook wel verwacht had gezien zijn houding daarover al wel genoeg zei. Het bleef namelijk nog altijd een wapen, en dat zou een bedreiging kunnen vormen. Val zou ook altijd alerter zijn wanneer iemand een wapen had, probeerde dat zelfs bij iedereen te zijn want ook vuisten konden hard aankomen. Mutaties daarbij konden hier ook nog een probleem vormen. ‘Je draagt het bij je, daar schuilt ofwel een lang verhaal over overleven achter of een heel onzeker persoon.’ Sprak hij en hield zijn hoofd een kleine beetje schuin met een glimlachje. Ze gaf zelf nog heel weinig informatie weg in haar gezicht maar oké, het was misschien wel duidelijk dat het niet ging om onzekerheid. ‘En ik denk niet dat het tweede van toepassing is.’ Besloot hij dan ook maar te zeggen. Ze bleef even zwijgen en keek hem lang aan met een diepe blik. ”Een lang verhaal zeker.” Zei ze wat droogjes terug, meer hoefde hij ook niet te weten. Hij wist eigenlijk al genoeg.

Hij gleed af en toe met zijn blik weg over de omgeving maar in plaats van zijn voorbeeld te volgen hield ze haar ogen strak op hem gericht. Het was ook een soort intimidatie, en hoewel ze niet geloofde dat hij zich daar veel van aan zou trekken, wilde ze hem wel duidelijk laten weten dat hij beter geen spelletjes met haar zou spelen. Hij had geen idee hoe sterk ze eigenlijk was, zij kon ook zo met een kleine verandering in de atomaire deeltjes een explosie veroorzaken elektrocuteren of het wegbranden van huid en vlees. Eigenlijk had hij dus niets te vrezen voor het mes, ze was zelf veel gevaarlijker.

‘Ik denk niet dat je beter kunt zijn zonder wapen,’ Merkte hij op waarop ze hem toch even bedenkelijk aankeek en trok hierbij een mondhoek een beetje op. ‘Mutaties niet meegerekend.’ Vertelde hij vervolgens nog, maar nog steeds was ze er niet van overtuigd. ‘Persoonlijk mening.’ Zei hij er nog bij. Het kon wel, maar dat lag er gewoon een beetje aan. ”Licht eraan welk wapen en hoe goed diegene daarmee is.” Zei ze vervolgens. Ze kon zelf prima iemand met een mes die een beetje sloom was neerhalen, dat was geen probleem voor haar. Het was dan ook wel zo dat ze zeer goede vechtskills had en ze was ook zeer goed improviseren in elke omgeving, dus zo heel moeilijk was het voor haar niet. Daarbij hadden ze in haar tijd nog niet zoveel van die wapens die ze nu hadden. Wanneer ze het ook over wapens hadden vertelde ze dat ze het liefst met een bijl vocht, wat misschien een beetje gruwelijk was voor sommige voorbijgangers maar dat was wel een beetje het favoriete wapen van iedere Viking. Hij knikte even goedkeurend, vond het blijkbaar niet zo angstaanjagend zoals wat andere, wat natuurlijk ook wel wat zei. ‘Ik vind ze persoonlijk te zwaar, minder snel. Maar het is zeker doeltreffend.’ Vertelde hij waarop ze even kort knikte, hoewel het voor haar toch het perfecte wapen was. Nu was haar bijl ook nooit heel groot een zwaar geweest, het was een klein en soepel dingetje zonder al te veel gewicht. Scherp met ook nog een gevaarlijke punt aan de achterkant. ‘Maar weer persoonlijke mening. Is een beetje afhankelijk van hoe je al leef.’ Zei hij als laatste nog met wat nadruk, waarschijnlijk om haar te laten weten dat hij doorhad dat ze misschien al langer op deze wereld rondliep. ”Ik had een kleine en lichte bijl, totaal niet zwaar.” Zei ze nog even schouderophalend. ”Maar dat was toen best normaal.” Zei ze vervolgens ook, om zijn vermoeden dan toch een beetje te bevestigen. ”En wat is jou wapen naar keus?” Vroeg ze vervolgens een tikje nieuwsgierig.
words: ### | tag: Nathanial | outfit: here

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathanial Liv
avatar
Class 3

Aantal berichten : 75

Mutant Profile
Alias: Ares
Mutation: Elemental Manipulation, Shapeshifting, Visioncontrol
Crush: You really think there is a right way?
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   vr nov 27, 2015 8:07 pm

words: 843. tag: Valkyrie. notes: -
You were born a winner, a warrior, one who defied the odds by surviving the most gruesome battle of them all - the race to the egg. And now that you are a giant, why do you even doubt victory against smaller numbers and wider margins? The only walls that exist are those you have placed in your mind. And whatever obstacles you conceive, exist only because you have forgotten what you have already achieved.
Ze was niet rechtuit met hem maar ze was ook niet het type dat rond de pot draaide. Ze zei het, alleen niet op de manier waarop de meesten het zouden willen horen. Ze gaf hem geen reden om te zeggen dat ze onsterfelijk was maar toch pikte Nathanial hier en daar iets op uit haar woorden wat aanleg kon geven tot die conclusie. Hij apprecieerde dat wel, iemand die de waarheid niet sprak maar het toch door haar woorden weefde. Hijzelf was altijd heel kortaf eerlijk tegen zichzelf en anderen. Zou je het niet overleven, dan zei hij je dat ook vlakaf. Was er een kans op sterven, dan knikte hij alsof het de meest normaalste zaak van de wereld was. En dat had hij allemaal geleerd omdat het niet goed was je gevoelens in een spel als overleven te gooien. Je had er geen baat bij als je zelf zat te huilen omdat anderen je mening niet deelde. Zijn koelbloedigheid en brutaal eerlijke houding waren de enige reden geweest waarom hij nog leefde en hij de anderen van zijn groep een groot deel verder had gekregen. Jammer genoeg zat dat nu zo vast geankerd in Nathanial dat je heel wat schroeven en bouten moest los vijzen voor je een wat meer begane en lossere Nathanial had. Zeker op een eiland als dit, hij had geen flauw idee wat hij ervan moest denken.

Er kwam enkel een mondhoek naar boven toen ze zei dat er een lang verhaal achter schuilde. Meer deed hij niet, meer interesseerde het hem ook niet. Ze had een wapen bij zich, waar hij zich extreem bewust van was en in combinatie daarvan was er ook een lang verhaal. Het kon niet anders dan iets met overleven en lange jaren op de aardbol, het straalde er gewoon van af. Ondanks dat hij niet vijandig over kwam en hij geregeld op keek naar de omgeving deed zei dat niet. Of ze wilde hem intimideren … wat niet werkte of hij was intimiderend … wat hij niet geloofde. Hij wist van zichzelf dat hij altijd intimiderend over kwam maar dat gold niet voor iemand die er even gevaarlijk als hem uit zag, als haar. Dus het was een soort kat en muis spelletje, af tasten naar waar de grenzen lagen bij de ander. Dat was wat ze nu deed, wachten tot het hem zou gaan irriteren dat ze zo dicht stond en dat ze zo stond te kijken, met die vastberaden blik. En ze kon daar lang staan, zo graag wilde hij haar spelletje mee spelen, als het dan toch moest.

“Licht eraan welk wapen en hoe goed diegene daar mee is.” Dat was een statement waar hij enkel maar mee kon instemmen. Hij knikte dan ook gelijk terwijl hij haar met die opgetrokken kleine glimlach aan keek. Dat was precies wat hij dacht, alles in een gevecht was afhankelijk naar de tegenstander, het weer, de omstandigheden, de omgeving. Je kon nooit goed genoeg voorbereidt zijn, zeker niet als je op alles ging letten. Nathanial hechtte enorm veel belang aan alles rondom hem, zodat hij wist dat hij bevoordeeld geen pijl en boog moest bovenhalen als het te hard waaide. In iedere situatie nam hij altijd de omgeving op, net als nu. Er was één groot verschil nu buiten enkele weken geleden. Toen had hij menselijke tegenstanders en nu mutanten als tegenstander. Helaas genoeg waren ze zo onvoorspelbaar als ze eruit zagen. Dus hij had geen flauw idee dat ondanks de rustige wind, de koude temperaturen, de harde omgeving van keien en muren, de afschrikwekkende verschijning van haar … hoe het zou lopen als ze zouden vechten. Want het belangrijkste aspect kende hij niet, en dat was haar mutatie. Ze sprak over haar versie van een bijl, licht en soepel en het feit dat het toen normaal was. De glimlach verbreedde voor een seconde, om aan te geven dat hij een idee had over hoelang ze al leefde. Phoe … een behoorlijke tijd in ieder geval. ‘Je hebt een lange tijd weten overleven en dat enkel met een bijl en,’ hij zweeg en wees haar kort aan. ‘Mutaties.’ Vervolgde hij. Het woord proefde zuur op zijn tong, hij gebruikte het niet graag maar wat zei je anders … gaves? Dat klonk nog belachelijker. Bij haar vraag gleed zijn blik terug kort naar de omgeving. ‘Ik probeer me aan te passen aan de omgeving. Ik ben gewoon om met messen te werken, wegens gebrek aan middelen.’ Hij zweeg en keek naar beneden, naar het mes. ‘Geen echte voorkeur, ik doe het met wat ik vind of kan maken.’ Hij haalde zijn schouders op. Als hij een geweer vond dan zou hij het nemen, net als een mes, een zwaard of gelijk wat van wapens. Hij was beter met messen boven alles maar zijn mutatie was zijn loyaalste wapen, al was dit niet meegerekend in het gesprek. ‘Messen. Als ik dan toch zou moeten kiezen.’ Gaf hij uiteindelijk toe. Dat was nog steeds zijn beste wapen, naast de mutatie natuurlijk …

_________________

Allison - Storm - Faye - Nathanial - Jensen
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar
Class 4

Aantal berichten : 406

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: How will you be able to love me like this.. this monster that I am.
BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   zo dec 06, 2015 4:09 pm

I NEED THAT FIRE
just to know that I'm awake

Overleven was iets wat ze zeker vroeger veel had moeten doen, en dat niet alleen, ze moest anderen ook helpen te overleven want dat was wat het inhield om een leider te zijn. Je mocht niet alleen aan jezelf denken, maar ook je volk en de mensen die met jou meegingen. Hoewel ze natuurlijk ook wel wist dat niet iedereen het kon overleven, maar ze kon in ieder geval haar best doen ze in leven te houden. Iets wat ze door de jaren steeds beter had moeten leren, zeker omdat ze in het begin nogal wat fouten had gemaakt die ze niet opnieuw mocht maken. Haar dierbaren hadden onder deze fouten moeten lijden, en dus had ze hiervan moeten leren. Nog altijd voelde ze zich schuldig in de donkerste hoekjes van haar hart en probeerde ze deze schuld te negeren, iets wat haar nooit heel goed gelukt was. Ze kon het niet vergeten en dus liep ze altijd rond met een gebroken hart vol schuld, maar niet dat anderen daar iets van merkte.

Lichtjes intimideren bleef ze hem aankijken, niet omdat ze dacht dat het nu had of enig effect, maar omdat ze dit standaard deed. Ze probeerde altijd mensen een beetje te waarschuwen voor dat gevaarlijke, voor het monster dat in haar huis hield. Dat ze misschien een beetje mochten uitkijken met wat ze deden omdat Valkyrie niet de meest aardige was, misschien zelfs wel compleet psycho kon gaan als het echt mis ging. Ze was onstabiel en er hoefde nog maar een paar blokken om te vallen of het zou allemaal instorten. Hij zelf zag er niet al te vijandig uit en keek af en toe zelfs door de omgeving heen, terwijl Valkyrie nog altijd met een mes voor hem stond. Toch had ze het idee dat ze hem ook niet moest onderschatten, want het was duidelijk dat hij ook iets van overlevings skills had, en toch wilde ze dat nu niet uittesten. Haar kleine hints leek hij goed op te pakken, dus hij trok zijn mondhoeken iets omhoog, waarschijnlijk omdat hij het snapte. Val kwam niet uit deze tijd, zij vocht nog met bijl en al die oude wapens. Ze zou niet eens weten wat een geweer was eigenlijk. ‘Je hebt een lange tijd weten overleven en dat enkel met een bijl en,’ Zei hij en zweeg kort waarna hij haar aanwees. Wat wantrouwend keek ze naar de vinger die hij naar haar uitstak om hem vervolgens even waarschuwend aan te kijken, als teken dat ze het niet helemaal fijn vond als hij naar haar wees. Sowieso, bewegingen die voor haar onverwachts kwamen. ‘Mutaties.’ Vervolgde hij waarop ze kort knikte, hem verder geen bevestiging gaf omdat dit al goed genoeg zou moeten zijn. Daarbij wilde ze ook niet al te veel van haarzelf prijs geven, dat was misschien niet handig.

‘Ik probeer me aan te passen aan de omgeving. Ik ben gewoon om met messen te werken, wegens gebrek aan middelen.’ Zei vervolgens wanneer ze vroeg naar zijn wapen van voorkeur, waarbij de jongen even omlaag naar haar mes keek. ‘Geen echte voorkeur, ik doe het met wat ik vind of kan maken.’ Zei hij waarop ze hem ook even bedenkelijk aankeek. Want zelf deed ze dat ook, en dat was misschien ook het beste. Hiermee liet hij trouwens ook weten dat hij wel goed was met wapens maken, net zoals Valkyrie, al gebruikte ze dan liever wel haar mutatie als ze geen wapens had. Wat niet zo gunstig was voor haar tegenstanders, want hier kon Valkyrie blijvende schade mee aanrichten. Ze kon mensen enorm verzwakken en zelfs ernstig ziek maken, naast de nog vervelendere gevolgen die gewoon meteen tot de dood konden lijden. ‘Messen. Als ik dan toch zou moeten kiezen.’ Zei hij waarop ze even knikte, en toch even een uitdagende blik op het wierp. ”Messen?” Vroeg ze nog een keer waarop ze nog een keer het mes in haar hand liet draaien en deze opnieuw naar hem toe liet wijzen. Zachtjes begon ze om hem heen te lopen terwijl ze het op hem gericht liet houden. ”En mutaties dan?” Vroeg ze nog nieuwsgierig..
words: ### | tag: Nathanial | outfit: here

_________________

 

Inside her mind:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: Until we go down/&Nathanial   

Terug naar boven Go down
 
Until we go down/&Nathanial
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Ground :: Schoolyard-
Ga naar: