FRUITMAND
CBOX
Stone Cold.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Stone Cold.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Floyd Elliot
avatar

Aantal berichten : 27

Mutant Profile
Alias: Morsus
Mutation: Pain Inducement
Crush:

BerichtOnderwerp: Stone Cold.   zo okt 25, 2015 3:10 pm

tag: char van cynthia

notes: beginpost is slecht oeps
Zittend op de rand van de fontein, waarvan het water lichtjes bevroren was, schetste hij op het blok wat op zijn schoot rustte enkele lijnen. Hier en daar waren lijnen wat grover dan de rest, anderen waren juist heel netjes, terwijl sommige juist weer heel kronkelig en absoluut niet met veel geduld gezet waren.
Een zucht gleed tussen zijn lippen door, een klein wolkje wat uit zijn mond kwam, mede doordat zijn lichaamstempratuur warmer was dan de buitenlucht. Normaal had hij voorbeelden om mee te tekenen, voornamelijk mensen, maar deze keer gebruikte hij de natuur als voorbeeld. Het was overigens niet druk op het plein, maar hey, hem hoorde je zeker niet klagen.
De capuchon van zijn vest was over zijn hoofd getrokken en zou er straks waarschijnlijk voor zorgen dat zijn haar helemaal door de war zou staan wanneer hij de capuchon af zou doen. En ondanks dat hij over het vest alleen nog maar een leren jack aanhad had hij het zeker niet koud, beter nog, zijn jack stond zelfs open.
Wat hij niet snapte was hoe mensen zoveel aandacht nodig moesten hebben om zichzelf te kunnen vermaken. Hij deed sommige dingen zelfs liever alleen, maar dat had misschien dan ook met zijn opvoeding te maken. Met het tekenen van dingen kwam hij net als nu helemaal tot rust. Dat was ook wel nodig, sinds hij net een of andere voorbijganger had zien inkrimpen tijdens een plotse pijn bij de pols. Floyd had maar niks gezegd, maar hij wist wel degelijk hoe het was gekomen. Misschien was het voor zichzelf een goede smoes om maar te zeggen dat het niet expres was gebeurd? Of was het dat wel? Nee. Waarschijnlijk niet. Maar eerlijk, zelfs dat wist hij niet eens.

Nog even richtte hij zijn blauwe ogen op het vel papier voor hem, het was anders dan wat hij normaal gewend was en zeker niet prachtig, maar door te oefenen zou het er volgende keer vast en zeker beter uitzien. Niet dat het een belofte aan zichzelf was, maar hij kon dat idee zich in ieder geval voor zich houden. Het werkte immers troostend.
Het blok ging weer terug in zijn rugzak, waar het immers ook uit was gekomen, waarna hij de rugtas optilde en weer over één schouder sloeg.
Na nog een tijdje voor zich uit te hebben gestaard en wat op zijn telefoon gekeken te hebben – tevergeefs trouwens, want hij had geen nieuwe meldingen of berichten – stond hij weer op en liep hij langzaam weg. Zijn oog viel op een voorwerp dat op de grond lag en als hij het goed had was zou het goed kunnen dat het bij persoon die al een paar meter verder liep hoorde. Daarom zette hij wat grotere stappen om er eerder bij te zijn en raapte het op, zijn ogen die op het figuur voor hem was gericht dat zo te zien niets doorhad.
“Hé!” Riep hij het na, terwijl zijn passen nog steeds groter waren dan dat ze normaal waren om de ander bij te kunnen houden. Toen hij echter op een meter afstand was begon hij weer met praten. “Ben jij dit toevallig verloren?”


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nikita Alves
avatar

Aantal berichten : 135

Mutant Profile
Alias: Nicky
Mutation: Night Vision / Sexual Impulse
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Stone Cold.   zo okt 25, 2015 5:13 pm



Met haar grijze legging en grijs hemdje liep ze de trap af. Ze had haar haar vast gebonden door er een staart van te maken. Ze was er bijna helemaal klaar voor om te gaan sporten. Alleen met de zonnebril die ze voor de zekerheid nog had opgezet twijfelde ze wel of ze zou gaan of niet. Het was nog schemerig buiten, waardoor het voor haar een twijfel zou zijn of ze iets zou kunnen zien. Toen ze door het raampje in de deur naar buiten keek besloot ze toch dat het goed genoeg was voor haar. Ze dacht er bij na dat de zon sowieso sneller zou onder gaan nu de klok ook een uur naar achter was gegaan. Dus dat waren al genoeg redenen om toch proberen te sporten.
Nikita knipperde een paar met haar ogen om een beetje te wennen dat ze dit keer niet in de nacht naar buiten ging, maar bij het schemer. Het grootste gedeelte wat ze zag was zwart voor haar ogen, maar ze zag wel de lijnen van de bomen waar bomen stonden. Hetzelfde gold voor mensen die over paden heen liepen. Natuurlijk zag ze niet de details van de bomen of de personen. Dus het was voor haar nog steeds een risico als ze het voor elkaar kreeg een rondje te gaan hardlopen zonder tegen een boom aan te lopen. Ze maakte van haar handen een vuist, waarbij ze alle moed bij elkaar kreeg en begon zachtjes te rennen.
Het was moeilijk te zien waar ze allemaal aan het langs rennen was, maar ze had zo’n gevoel dat ze door de tuin heen ging. De paden waarover ze rende kon ze de lijnen goed genoeg van zien. Maar af en toe botste ze nog wel bijna tegen een paar personen op. “Kijk uit waar je loopt!” en “Ben je blind of zo?!” kreeg ze een paar tegen haar hoofd aan geslingerd. Toch negeerde ze het allemaal. Normaal had ze die mensen allang een klap in hun gezicht gegeven, maar nu wilde ze alleen aandacht geven aan het sporten. Er schoven wat wolken voor de zon wat er voor zorgde dat ze een piepklein beetje meer kon gaan zien. Natuurlijk nog steeds niet zo scherp als ze zag als het helemaal nacht was.

Op een gegeven moment stopte Nikita even en deed haar zonnebril af. Ze liet haar zonnebril hangen aan haar broekzak hopend dat het niet zou gaan vallen. Ze begon weer te rennen nu met iets meer vaart dan ze de afgelopen half uur had gedaan. De plukjes haar die al aan het losschieten waren van het rennen probeerde ze af en toe wat weg te vegen. Hierbij had ze geen idee dat haar zonnebril was gevallen, maar ze bleef door rennen. Ze zag de lijnen van de fontein waarbij ze wist dat ze nu op het school plein was. Ergens aan de rechter kant van haar zag ze een persoon inkrimpen, maar ze gaf daar niet te veel aandacht aan. Het figuur dat bij de fontein zat gaf ze net zo min aandacht aan. Ze bleef door rennen, waarna ze een stem hoorde. “Hé,” riep de stem, ze had niet verwacht dat het voor haar bedoel was doordat ze niet tegen iemand was aangebotst. Toen ze ineens dezelfde stem nog geen meter van haar af hoorde schrok ze wel even, waarna ze zich heel snel omdraaide. “Ben jij dit toevallig verloren?” vroeg de stem die afkomstig was van een mannelijk iemand. Ze zag alleen de lijnen van de persoon en een voorwerp wat in zijn hand lag. “Ooh euhm… ik denk het,” sprak ze, doordat ze geen idee had wat hij in zijn hand had. Om er toch zeker van te zijn of het voorwerp van haar was of niet voelde ze even aan haar broekzak waar duidelijk geen zonnebril meer aan zat. “Ja die is van mij,” sprak ze wat zekerder van zichzelf. Nikita voelde geen schaamte dat de jongen aan haar ogen kon zien dat ze blind was, gelukkig zou het weg trekken als ze in een donkere ruimte was dan zou haar Night Vision echt goed werken...

NOTE echt flut sorry  :[

looks Shoes

_________________


Nikita - Kelsey - Lydia - Delano - James - Alec  - Peggy - Octavia - Kylie - Riley - Keith


Thanks V & Nien darlings <3:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Stone Cold.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» 'Cause it's too cold for you here and now
» Let´s Play In The Cold &Maurim

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-