INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Things we lost in the past.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Jadeline Clarck
avatar
Class 4

Aantal berichten : 294

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None
BerichtOnderwerp: Things we lost in the past.   ma nov 25, 2013 9:52 pm



A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
It's like wishing for rain as I stand in the desert


But I'm holding you closer than most 'cause you are my heaven



“Scars have the strange power to remind us that our past is real.”

De onrust in de blondine haar tengere lichaampje uitte zich uitzonderlijk vannacht. De vele zweetdruppeltjes gleden langs haar voorhoofd naar beneden terwijl ze door haar onrustige houding haar dekbed en kussens al van het bed af had geworpen. De nachtmerries leken elke nacht erger te worden, en dan was de realiteit moeilijk te onderscheiden van een droom. Een verstikkend gevoel bekroop haar waardoor ze plotseling recht overeind in haar bed kwam te zetten. Haar felle lichtblauwe ogen stonden groot van angst en gleden de kamer door. Haar kamergenoot was in diepe slaap, mede dankzij haar oordopjes die ze had aangeschaft nadat Jadeline af en toe schreeuwde in haar slaap.. Haar lange bijna witte haren hingen in warrige sliertjes langs haar gezicht. Vermoeid liet ze haar hoofd in beide handen glijden terwijl ze voorzichtig in haar ogen wreef. De wekker die op haar nacht kastje stond gaf zes uur aan. Eigenlijk hoefde ze pas over ander half uur uit haar bed, maar terug gaan proberen te slapen was geen optie. Jadeline duwde haar tengere lichaampje van haar bed en liep zachtjes op haar blote voeten naar haar kleding kast, waar ze haar pyjama verruilde voor een warme lange trui en een zachte trainingsbroek.

Zachtjes sloop ze de slaapkamer uit en liet ze de deur achter haar zachtjes in het slot vallen. De gang was akelig stil en deed haar licht claustrofobische gevoel niet ten goede. Zelfs al brandde er geen licht, dat wist Jade puur op gevoel wel de gang richting de grote hal te vinden, want de buiten lucht was immers waar ze behoefte aan had, en ze kon puur op haar gevoel de weg vinden. Voordat ze de grote trap  afdaalde liet ze haar fel blauwe ogen over de ruimte glijden, de grote voordeur was dicht en er was niemand te bekennen. Zo snel als haar blote voetjes haar konden dragen liep ze de smalle traptreden af. De grote houten deur was haar eerst opstakel, hoewel het niet echt een obstakel voor haar  te noemen was. De deur bestond immers uit hout, en ondanks dat het slot gemaakt was van metaal en dus niet natuur eigen was, kon het slot niets beginnen tegen Jadeline haar gave. Ze hoefde enkel haar smalle rechterhand op de deur te leggen en het was alsof de gehele deur tot leven kwam. In plaats van dat het sloot open ging, kwam er een spleet midden in de houten deur tevoorschijn, die steeds groter en groter werd. Het hout splitste zich als het ware op waardoor de blondine voorzichtig door het ontstane gat kon stappen. Zodra haar blote voetjes de koude stenen van buiten raakte verdween de grote spleet in de deur, alsof er niets gebeurd was.

De frisse ochtend wind blies de blonde plukken uit Jade haar gezicht, ze ademde de buitenlucht diep in en een korte glimlach sierde haar lippen. Ze liep het kleine trapje af en eindigde op de grote stenen die in het gras voor haar waren geplaatst. Echter week ze algauw van de stenen af en liep ze met haar blote voeten door het vochtige gras. Het bijzondere aan haar gave was, dat waar de blondine zich bevond de natuur altijd opbloeide. Zodoende werd het gras groener en langer zodra haar voet het had aangeraakt. Het was alsof haar lichaam de natuur weer nieuwe energie gaf, zelfs in de winter maanden. Jade bewoog haar rechterhand langs een aantal struiken aan haar rechterkant, zodra haar vinger topjes te takken aan raakte bewogen die spontaan. De dorre bladeren die eraan dingen kleurde weer groen, en de zachtroze kleine bloempjes die er voorheen in groeide kwamen ook weer terug in volle bloei. Jade volgde het rechterpad richting een van haar favoriete plaatsen : De tuinen.

Vlakbij een van de kleine fonteinen was een grote platte witte steen geplaatst. De steen werd ook gebruikt voor bepaalde lessen, maar voor Jadeline gaf de steen een prachtig uitzicht om in de verte de zon zien op te komen. Zonder veel moeite klom de blondine op de witte steen en trok ze beide beentjes op tegen haar lichaam aan. Haar licht blauwe oogjes gleden over de omgeving, de spanning en onrust gleed langzaam uit haar lichaam weg.  De natuur bracht haar de rust die ze nodig had. Zodra ze geritsel  hoorde naast haar gleden haar oogjes naar de dichtstbijzijnde bosjes. Enkele konijnen leken het op haar voorzien te hebben. De rust die de blondine uitstraalde en haar de aanwezigheid van haar en haar gave had altijd een bijzonder effect op eveneens de dieren. Binnen enkele secondes telde ze maarliefst acht konijntjes die om haar heen in het gras aan het snuffelen waren. Maar daar bleef het niet bij. Twee prachtig blauwe geel gekleurde pimpelmeesjes vlogen vanuit een boom naar haar toe. Een  korte glimlach sierde haar lippen terwijl ze haar linkerhand ophief. Een van de twee vogeltjes nam plaats op de rug van haar hand terwijl de andere op haar linker schouder neer daalde. Het vrolijke gekwetter  klonk als muziek in Jadeline haar oren. Zodra Jade warmte op haar rechterarm voelde keek ze op. De zon had haar intrede gemaakt en zodra haar stralen op haar huid terecht kwamen warmde de blondine weer helemaal op. De zon gaf haar weer nieuwe energie en moed voor de dag die aangebroken was.

Het gekwetter van de meesjes werd plotseling luider, waarschuwend en schel. Jade keek om en zag dat ook de konijntjes een sprintje maakte en in de bosjes verdwenen. Nog geen seconde later kon ze het gras horen knarsen onder het gewicht van iemand anders. Algauw verscheen er een voor haar nog onbekende blonde dame in haar gezichtsveld. Vrijwel direct vlogen ook de twee meesjes weer terug in de boom waar ze vandaan kwamen. Jadeline trok haar warme trui iets dichter om haar magere lichaam heen, meestal droeg ze veel kleding zodat de rest niet kon zien in wat voor een staat haar lichaam was evenals de vele littekens die nog niemand had gezien. Wat ongemakkelijk keek ze om zich heen, een akelig gevoel bekroop haar. Want eigenlijk mocht ze hier niet zijn, en ze wilde geen ‘straf’ krijgen. Ze voelde zich simpelweg gewoon zo opgesloten in het school gebouw…..


Eleanor! | words 1.047

template made by cupcakesss  of Caution 2.0

_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor Birdy
avatar

Aantal berichten : 115

Mutant Profile
Alias: Spirit
Mutation: Resurgence
Crush: You're the hot chocolate on my carrots, Céline♥
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   di nov 26, 2013 1:28 pm


Eleanor Birdy


Passioneel liet ze zich mee vloeien op het ritme van de muziek dat door haar kamer klonk. Ze was hier nog maar net gearriveerd, dezelfde nacht, en ze had het er niet makkelijk mee. De nieuwe leefomgeving was teveel. Ze kon haar eigen ritme nog niet vinden. Het gebouw was ook veel te groot, ze had het idee dat ze zich hier nooit goed ging voelen. Haar eigen kamer misschien wel, zodra ze die ingericht had naar haar eigen stijl en die verschrikkelijke schilderijen van de muur af waren. De gangen, die waren vreselijk. Zo ontzettend vreselijk, ze huiverde iedere keer als ze eraan dacht hoe ze daar rondgeleid werd door blijkbaar de blonde schoolhoofd van dit hele eiland. Het was haar allemaal nog erg onduidelijk wat hier de bedoeling van was. Wat X-Men nu precies was. Ze had er nog nooit van gehoord, altijd gedacht dat ze de enige was met een kracht. In New Orleans was er nu niet echt iets interessants gebeurd, of ze had het gewoon niet in de gaten gehad. Eleanor was bovendien nauwelijks de stad in getrokken, bleef altijd in haar veilige bos om er zo min mogelijk van mee te maken. Ze hoefde het akelige leven van mensen niet te zien, hoe de pijn en woede in hun ogen stond. Die had ze in het weeshuis al erg genoeg meegemaakt, dat ze zichzelf afgezworen had om ook de gevoelens van een mens serieus te nemen. Van een stadsmens dan natuurlijk. Ze waren harteloos, zo zagen ze eruit. Met mobiele apparatuur waar ze niets van wist. Vanaf het moment dat ze die troep gezien had werd ze al duizelig.
Naar adem happend hoopte ze dat die puinhoop hier niet hadden, terwijl ze met haar handen haar haren vastgreep en ze haar ogen sloot. Nog altijd dansende op de muziek, proberend om haar gedachten weg te duwen, had ze niet in de gaten hoe laat het daadwerkelijk was. De energie pompte nog altijd ruw door haar aderen heen. Slaap had ze nog lang niet, zolang ze in deze drukte zat. Gedachten waren niet het enige wat haar sloopte, ze voelde een heleboel onrust op deze plek. Teveel drukte, zelfs nu zo vroeg in de ochtend.

Ik had thuis moeten blijven, dit is waanzin. Waarom had ze me meegenomen? Was mijn eigen plaats niet goed genoeg? Wat een onzin, ik was nu volledig gedesoriënteerd. Wat moest ik doen? Huilen of lachen? Misschien iets kapot maken, woede had ik ook. Wat nu als ik een kaarsje was vergeten uit te blazen? Mijn hut in de fik?! Ik wilde gillen, m’n longen eruit. Maar er sliepen mensen. Hoe konden de andere docenten mijn muziek niet horen? Waren de muziek zo dik of negeerden ze me gewoon? Negeerden ze hoe ik me hier probeerde te amuseren maar in plaats daarvan steeds meer gebroken raakte?

Steeds sneller draaide ze rondjes, probeerde de enorme pijn aan gedachten eruit te werken. Met een sjaaltje in haar handen geklemd achter haar rug hield ze daar haar kracht aan, het leek alsof ze de stof uit elkaar rukte maar het was hou vaste stof, dus dat zou niet gaan. Met haar hoofd naar boven en ogen gesloten hield ze zichzelf een beeld voor dat het allemaal goed was.

Dit was oké. Het kwam allemaal in orde. Rustig Eleanor, dit is allemaal een illusie. Een droom waar je ieder moment van wakker word en je je dan rustig in je hut bevindt. Je had gewoon een rotdag. Teveel kracht had je opgeslokt en nu zit je in vermoeienis en ben je aan het stoeien met alles in je lichaam. Niet alleen je gedachten, emoties en je hart. Maar ook je botten spreken tegen, je bent pas net vier uur geleden door jezelf gereanimeerd. Je moet rusten. Dat wil ik niet. Ik wil niet rusten. Nu niet. Nooit niet. Ik moet dansen, dansen tot mijn woede weg is. Dansen tot ik erbij neerval. Ik mag niet huilen, dit is genieten. Ik geniet van deze kwade emoties, gevoelens die mij overheersen. Nee. Dat doe je niet, je verergert het alleen maar. Ga naar buiten, dat mag vast wel. Klim desnoods door het raam, je kan het. Eleanor, vind buiten je rust. Ze hebben een bos en een tuin, herinner je je dat nog?

In een fractie van een seconde opende ze haar ogen en liet die terug wennen aan de omgeving, voelde hoe haar pupillen vergrootten door de duistere gloed die zich in de kamer bevond. Het was tenslotte nog altijd lichtelijk nacht buiten, hoewel de lucht inmiddels minder grauw was geworden. Ze begaf zich ietwat wankelend en in een snellere pas dan ze eigenlijk had moeten doen naar het raam, keek waar ze uitzicht over had. De tuin. En ze was niet de enige die daaraan gedacht had, er was inmiddels iemand naar buiten gegaan. Ze had geen idee of dat wel mocht, ze was zo’n beetje alle uitleg die ze vannacht uitgelegd had gekregen vergeten. Ze wou er gewoon niet aan denken. Meteen rende ze naar de deur, de gang uit die naar de hoofdtrap leidde en bekeek de grote houten deur die mensen binnen en buiten moest houden. Met haar kleine handjes, vergeleken met de deur, friemelde ze aan het slot. Geen beweging in te krijgen. Piekerend keek ze rond, was er geen andere uitweg? Ze zag de woonkamer en hoe er nog een klein raampje open was gelaten. Toeval of expres? Haar hoofd schuddend haastte ze zich daarheen, probeerde of ze het raampje verder open kon krijgen. In tegenstelling tot de deur gaf deze zich wel mee, waardoor ze alleen nog maar haar lichaam er doorheen moest zien te krijgen. Het duurde niet lang voor ze ook haar benen langs de rand van het raamkozijn heen schaafde, gezien dat het enige lichaamsdeel naast haar armen was waar geen kleding overheen zat. Vanaf haar knieën hield het jurkje op en ze had er niet eens meer aan gedacht om ook maar iets van slippers aan te doen, waardoor ze zich nu omhoog krabbelde en met haar blote voeten aan het koude gras voelde. Ze vond het niet erg, dat deed ze bovendien vaak genoeg. Als haar huid niet constant heelde wanneer ze terug uit de dood kwam, waren er nu zeker allerlei littekens op haar voeten en benen te zien. Door de doorns waar ze tegen aangelopen was, takjes die tegen de onderkant van haar voeten prikten.

Eleanor scande de omgeving, zag hoe er een soort van pad gevormd was door plantjes en gras die er meer levendig uit zagen dan de rest. Alsof ze niet goed genoeg verzorgd waren. Maar dat was het niet, dit was natuurlijk in dit tijd van het jaar. Bijna winter, allemaal hun gloed verloren die ze zo mooi hadden in de tijd van de lente en zomer. Nieuwsgierig naar hoe de opgebloeide natuur liet ze haar tenen gekieteld worden door het hoge gras dat op sommige stappen hoger gegroeid was. Ze voelde zich, in die korte tijd dat ze buiten was, al een stuk meer op haar gemak. Neuriënd hield ze een klein bloemetje op haar vingertoppen, de schoonheid ervan liet iets in haar stralen. Een sprankeltje was te vinden in haar ogen vanaf het moment dat ze hem weer losliet en de volgende paar stappen zetten.

Schelle geluiden van vogels trok haar aandacht, waarbij ze al gauw een fontein tegen kwam. Ze liet haar koude handen door de koelte van het water heen zweven, voelde hoe de zachte wind, die er stond, haar handen plagerig koud wou drogen. Haar aandacht ging naar het heuveltje wat vlak bij de fontein stond, keek de zon met een glimlach tegemoet waarbij haar tanden ontbloot werden. Een beetje dan. Het volgende wat ze zag verbrede haar glimlach alleen maar meer. Een jong meisje met bijna wit lang haar die boven op de heuvel zat. Een frisse zucht van opluchting ging door haar heen en ze schraapte haar keel. ‘’Ben jij het wonder van de natuur?’’ Vroeg ze met een vrolijke toon er in gemengd. Het was goed bedoeld, aangezien X-Men dus verschillende krachten hadden en het pad van de natuur er vers aangeraakt uit had gezien. Waardoor ze het vermoeden had dat dit meisje er de oorzaak van was. Er was bovendien niemand anders in de buurt.  En aangezien het voornamelijk tieners waren op deze school zag ze er niet iemand voor aan om rond dit tijdstip in deze koelte buiten te zijn.

Eleanor was inmiddels naast het meisje gaan zitten, keek mee naar de plek waar ze ook heen  mocht kijken. Ze hoefde niet per se een heel gesprek te hebben, enkel zitten was goed genoeg voor haar. Geen gedoe met vooroordelen, daar was ze totaal niet mee bezig. Het meisje met het mooie haar misschien wel, maar dat hield haar niet bezig. Ze had in de gaten hoe de wind met beide dames hun haren speelde, zo ook met de zwarte veertjes die aan de oudere haar haren zaten. Een apart gevoel vulde haar van binnen. Niet zozeer apart, maar voor dit moment was het dat wel. Ze voelde zich plotseling gelukkig, alsof ze hier thuishoorde. Alleen had het even geduurd voor ze zich dat realiseerde. Het kon ook komen dat ze zich gewoon goed voelde in deze omgeving in plaats van binnen. Dit was gewoon de oplossing geweest om haar te kalmeren en ze zou hier zeker vaker heen gaan.



_________________

Well, I've been afraid of changin'
'Cause I've built my life around you
But time makes you bolder
Even children get older
And I'm getting older too


♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jadeline Clarck
avatar
Class 4

Aantal berichten : 294

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   do nov 28, 2013 10:23 pm



A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
It's like wishing for rain as I stand in the desert


But I'm holding you closer than most 'cause you are my heaven



De warme zonnestralen die boven het hek omringt door planten uitkwam bracht weer een nieuwe morgen, een nieuwe dag. De blondine voelde de warme stralen op haar bleke huid terecht komen, en alsof ze geraakt werd door vuur warmde ze weer op. De nachten waren nu eenmaal koud, zeker in de winter maar voor Jade was het nog eens extra koud wanneer moeder natuur haar krachtigste element niet kon gebruiken om de wereld op te warmen. Jade streek enkele losgelaten plukken haar terug achter haar oren zodat ze niet voor haar fijne gezichtje bleven hangen. Wanneer Jade zich goed concentreerde kon ze de natuur voelen, zo ook de dieren die zich in wel hadden verstopt maar ondanks dat nog steeds erg dicht in de buurt waren, alsof ze haar in de gaten hielden. Dat laatste zou zeker niet de eerste keer zijn, ze had vele keren mee gemaakt dat ze beschermd werd door wilde dieren, dat ze als een van hun werd gezien. De blondine die in haar gezicht veld was verschenen had de dieren laten verdwijnen, en tevens had ze spanning in Jade haar lichaam teweeg gebracht, Waarschijnlijk onbedoeld maar het was iets waar Jade niet veel aan kon doen. Ze had immers nog steeds moeilijk wanneer er andere mensen in haar omgeving waren. Niet omdat ze dat niet apprecieerde maar eerder omdat ze niet wist hoe ze ermee om moest gaan.

“Ben jij het wonder van de natuur?” weerklonk de heldere stem van de jongevrouw voor haar. Jade haar heldere lichtblauwe ogen richtte ze heel even op de blondine voordat ze weer naar de grond gleden. Ondanks de spanning sierde een korte glimlach Jade haar lippen, het wonder van de natuur.. nog nooit had iemand haar op die manier toegesproken. Was ze een wonder?? Men vond haar juist een “abomination “ oftewel afschuwelijk, niet levenswaardig en vooral een freak.. Lang had ze er ook zo over gedacht, voelde ze zich een buitenbeentje en vroeg ze zich af waarom haar dit moest overkomen. Pas nadat ze geaccepteerd had wie ze was en waarom ze hier was ontkende ze haar gave, een hele bijzondere gave inderdaad. Haar opgelopen hartslag leek weer iets te kalmeren, waardoor de lichte spanning van haar schouders gleed. De jongevrouw had geen kwaad in de zin. Het was wederom de natuur die op haar ontspanning reageerde waardoor de twee vogeltjes vrijwel direct weer terug gevlogen kwamen. Jade tilde wederom haar linkerhand op waardoor een van de twee plaatsnam op haar hand terwijl de ander steun zocht op haar schouder. Zo is mijn gave nog nooit verwoord sprak Jade met haar zachte zuivere stem. De twee kleine vogeltjes leken erop te reageren omdat ze spontaan meer geluid begonnen te maken en vrolijk opvlogen en weer op een andere plaats landen.

Zodra de jongevrouw in beweging kwam wachtte Jade geduldig af waar dit naartoe zou leiden. Maar boven haar verwachtingen in nam de vrouw plaats naast haar. Jade haar licht blauwe ogen gleden weer naar de zons opkomt. Zodra de vogeltjes weer op vlogen en op de grond om haar heen gingen zitten liet Jade beide handen naast haar rusten. Zodra haar bleke vingers de steen waar ze op zat raakte kwam er mos te voorschijn, geen dor/bruinig mos maar prachtig lichtgroen en zodra ze haar vingers eroverheen liet glijden voelde ze ook hoe zacht het was. Jade haar ogen gleden naar de lucht, zo aan de luchtvochtigheid te voelen en de wind zou het vandaan droog blijven. De frisse wind gaf de tijd van het jaar aan, maar de temperatuur was op zich nog redelijk aangenaam. De vorst had haar intrede nog niet gemaakt waardoor de temperatuur boven het vriespunt bleef. En wanneer het zonnetje dan scheen was het goed te vertoeven buiten. Jade haar ogen gleden weer naar de jongevrouw naast haar. Ergens diep van binnen brandde wel enkele vragen, maar ze had het lef niet om zomaar vragen te stellen. Misschien stelde ze dat wel helemaal niet op prijs.. twijfelend zette de blondine kort haar tandjes in haar onderlip terwijl ze haar knieën weer optrok en haar armen eromheen sloeg.




Eleanor! | words 686

template made by cupcakesss of Caution 2.0


_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor Birdy
avatar

Aantal berichten : 115

Mutant Profile
Alias: Spirit
Mutation: Resurgence
Crush: You're the hot chocolate on my carrots, Céline♥
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   do nov 28, 2013 11:29 pm


Eleanor Birdy


De opkomende zon en de kleuren die het de omgeving gaf, zetten haar aan het nadenken. Niet aan iets zomaar willekeurigs, maar aan haar verleden. Wanneer ze nog in het weeshuis had geleefd en met een meisje naar buiten was gegaan. Vroeg in de morgen samen door een raam hadden weten te klimmen die ze stiekem hadden opengezet in een magazijn, vlak voor het slapen gaan. Ze herinnerde het zich nog als de dag van gisteren. Eleanor had een goed geheugen wat dat betrof, hoewel ze zichzelf als een vrije geest beschouwde en daardoor alles wat losjes meemaakte, had ze daadwerkelijk ook een oog voor detail.

'Snel, ik geloof dat ik iets hoorde. Straks heeft zuster Christina ons gehoord!' Vlug met haar kleine beentjes rende ze achter het meisje heen met de bruine, lange vlechtjes die achter haar aan wapperden. Haar eigen paardenstaart deed hetzelfde, die ze slordig in elkaar gedraaid had met het schouderlengte haar dat ze had. Vrij als een vogel rende ze achter haar aan, slalomde om de bomen heen die hen de weg versperden en ontweek de enkelhoogte plantjes door er overheen te springen. Eenmaal buiten adem aangekomen op een heuvel die over de rest van de stad uit keek, kwam ze langzaam dichter naar haar vriendinnetje toe. Pakte voorzichtig haar hand vast, terwijl ze beiden woordloos naar het adembenemende uitzicht keken. De zon die de onderkant van de stad warm kietelde, voorzichtig steeds hoger rees naarmate de tijd verstreek. Al leek die stil te staan, op zo'n moment. Dit was één van de momenten die ze zou koesteren, nooit meer zou vergeten. Hoewel dit volledig tegen de regels in was, had ze er geen enkel schrijntje spijt van. Met grote ogen keek ze naar Alessa, die met dezelfde grootte naar haar terugkeek en automatisch verscheen er een prettige glimlach op beide hun gezichten. Sprankeltjes van geluk kwamen in hun ogen te staan, totdat er een schreeuw, niet ver van hen verwijderd, het moment verpestte. Zuster Christina deed haar best om niet te vloeken, pakte ontzettend boos de meisjes wild aan hun handen vast en sleurde ze mee naar het gebouw waar ze zo'n beetje de hele dag in opgesloten zaten. Op negenjarige leeftijd was dat ook wel logisch, de buitenwereld was wreed. Vooral voor kwetsbare meisjes zoals hen. Ze hadden geluk dat er geen wilde monsters in het bos rondliepen, had de zuster boos gemompeld.

Het prachtige meisje haar stem wekte Eleanor vanuit haar gedachten, ook al was het al een tijdje terug dat ze haar opmerking beantwoord had. Ze had er een klein beetje de tijd voor gehad om haar antwoord te bedenken. ''Nou, liefje, ik zie niet in waarom niet.'' Haar zin werd al gauw onderbroken wanneer ze merkte dat het meisje haar handen naast zich neer had gezet en er mos werd gevormd op het heuveltje. Niet zomaar mos, maar natuurgroene waardoor ze verbaast opkeek. Wauw. Dit was meer dan een wonder. Ze was letterlijk moeder natuur. Haar blik ging vol ongeloof terug vanaf de plek waar het meisje haar hand zat richting haar gezicht, probeerde oogcontact te zoeken. ''Moeder Natuur bestaat echt en jij bent haar. Of nee, jij bent haar beeldschone dochter.'' Verbijsterd draaide ze haar lichaam wat meer naar de mutante toe, kwam vrij dicht bij haar in de buurt zitten. Legde een hand kalm op een arm die ze terug om haar benen geslagen had. Een brede glimlach vormde haar lippen, waarbij er vrij diepe groeven in haar wangen verschenen. Waardoor te zien was dat ze nog altijd ouder was dan dat ze er daadwerkelijk uit zag, wat vooral kwam door de wijsheid die ze bezat en ook in haar gezicht sprak. Onrustig probeerde ze met haar eigen donkere ogen naar de blauwe van de witharige te zoeken, liet haar blik tussendoor kort verlegen naar de grond verdwijnen. Ze wou iets zeggen, maar teveel ging door haar hoofd heen waardoor ze half de kluts kwijt raakte. Toch was ze door enthousiasme niet te stoppen. ''Ik barst van de vragen, ik moet je zoveel vragen. En ik zie dat je hetzelfde wilt, echt waar.'' Ze draaide per ongeluk weer haar blik even weg, naar het stukje mos dat zich net, door middel van magische kracht, gevormd had op de heuvel, en toch gauw terug naar de blauwe ogen. Zachtjes schudde ze haar hoofd, liet haar arm los, maar niet haar blik. ''Ik ben hier net gearriveerd, dit is allemaal zoveel. Teveel voor in één keer. Oh en ik ben Eleanor.'' Sprak ze snel, wist niet eens waar ze moest beginnen. Alsof het meisje iets in haar losmaakte, zo'n gevoel had ze erover.



_________________

Well, I've been afraid of changin'
'Cause I've built my life around you
But time makes you bolder
Even children get older
And I'm getting older too


♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jadeline Clarck
avatar
Class 4

Aantal berichten : 294

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   vr nov 29, 2013 10:38 pm



A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
It's like wishing for rain as I stand in the desert


But I'm holding you closer than most 'cause you are my heaven



De zon deed haar best om Jade haar tengere lichaam weer op normale temperatuur te brengen, en al vrij snel had dat resultaat. Er verscheen een lichte blos op haar bleke wangen waardoor ze enigszins iets meer van leven toonde. Jade haar helder blauwe ogen volgde de bewegingen van de twee vogeltjes die inmiddels in het gras voor haar gedoken waren. De twee leken de tijd van hun leven te hebben , iets wat voor Jade misschien heel ver weg nu ook in de toekomst lag. Sinds Jade hier aangekomen was had ze alleen maar lovende woorden over haar heen gekregen, iedereen die ze tegen was gekomen had haar proberen te helpen. Echter kon ze simpelweg niet ‘genezen’ met alleen de hulp van andere. Sommige littekens waren immers niet meer te genezen. Het zachte mos dat onder Jade haar handen was ontstaan was lokaal en zeer plaatselijk gegroeid net zoals het graspad dat was ontstaan dankzij haar voet afdrukken. Haar natuurlijke element Aarde was altijd al bijzonder krachtig geweest, het leek alsof alles uit zichzelf ging om haar heen. Vele andere mensen en mutanten reageerde daar verschillend op, sommige zagen haar als een bedreiging, andere waren jaloers, maar er waren ook mutanten oprecht geïnteresseerd. En dat laatste gevoel had ze bij deze jonge vrouw die naast haar was komen zitten. ''Nou, liefje, ik zie niet in waarom niet.'' een korte glimlach ontblootte Jade haar spierwitte tanden toen ze de woorden in haar opnam. Jade liet haar licht blauwe ogen weer naar de jonge vrouw glijden wiens aandacht duidelijk verplaatst was, Jade zag de verbazing en haar verwonderde blik. Iets wat ongemakkelijk wreef ze beide handjes in elkaar, terwijl ze haar ogen weer op het grasveldje voor haar richtte. . ''Moeder Natuur bestaat echt en jij bent haar. Of nee, jij bent haar beeldschone dochter.'' De lovende en vleiende woorden van de jonge vrouw had ze nooit eerder gehoord, en eigenlijk wist ze ook niet echt hoe ze op zo een compliment moest reageren. Nog nooit had iemand haar gave zo bijzonder gevonden, uiteraard hadden Lillian en Jean wel gezegd dat ze een heel erg unieke mutante was, en ze had ook eerder gehoord dat er nog nooit iemand was gevonden met dezelfde elementale gaven als Jade.

Zodra de jonge vrouw naast haar in beweging kwam en de ruimte tussen hen in verkleinde, kantelde de blondine haar hoofdje iets en gleden haar licht blauwe ogen weer naar de blonde vrouw naast haar. Echter deed de blonde vrouw nu iets onverwacht, want ze legde plotseling haar hand rustig op Jade haar arm. Iets wat een normaal persoon zou zien als een toegift op haar woorden, of om iemand te laten zien dat de zojuist uitgesproken woorden waren gemeend. Maar Jade haar reactie was juist het tegenover gestelde. Zodra ze de aanraking voelde kroop de spanning terug in haar lichaam, en om zichzelf te beschermen schoof ze vrij snel enkele centimeters weer opzij, tegelijkertijd vlogen de vogeltjes weer krijsend weg en zelfs het prachtige licht groene mos verkleurde tot bruine dorre takjes. Het effect van haar emoties in samenwerking met spanning. Het gebeurde iedere keer weer, zodra een ‘vreemde’ haar aanraakte of wanneer ze voor controle naar de ziekenzaal moest kon ze het maar moeilijk verwerken. Elke keer kwamen de herinneringen naar boven en voelde ze de pijn en angst weer. Maar Jade wist ook heus wel dat de blonde vrouw het absoluut niet kwaad bedoeld was, maar aan haar eigen reflexen kon ze nu eenmaal weinig doen. Ssorry.. mompelde de blondine vervolgens zacht maar wel degelijk gemeend.. Ze had uiteraard wel geleerd om haar excuses aan te bieden als ze iets deed want niet helemaal juist was.

Jade keek op toen de blondine weer sprak. ''Ik barst van de vragen, ik moet je zoveel vragen. En ik zie dat je hetzelfde wilt, echt waar.'' wat verrast was Jade wel door deze conclusie die de waarheid bevatten. Jade had uiteraard heel veel vragen ,niet alleen voor de jonge vrouw naast haar maar ook vragen waar niemand haar een antwoord op kon geven. ''Ik ben hier net gearriveerd, dit is allemaal zoveel. Teveel voor in één keer. Oh en ik ben Eleanor. Ah, nu kon Jade haar gezicht onthouden met de bij behorende naam. Ik ben hier nu een maand of twee, en mijn naam is Jadeline maar de meeste zeggen gewoon Jade sprak ze vervolgens met haar zachte en inmiddels weer rustige stem. Haar ogen gleden naar het hoopje mos, waar ze haar rechterhand weer overheen liet glijden waardoor het mos gelijk weer in leven kwam en weer prachtig groen kleurde. De dochter van moeder natuur, dat is een prachtige omschrijving sprak ze vervolgens nogmaals, daar ze het ook echt meende. Een korte glimlach sierde haar lippen. Ze richtte haar helder blauwe ogen weer op en keek Eleanor kort aan. Wat is de jouwe?... Jou bijzondere gave? vroeg ze vervolgens geïnteresseerd. Voor het eerst in maanden had ze zelf een vraag gesteld, eentje waar ze ook echt nieuwsgierig naar was omdat juist diegene die qua uiterlijk precies op een ‘normaal’ mens leken vaak een bijzondere gave hadden.



Eleanor! | words 866

template made by cupcakesss of Caution 2.0


_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor Birdy
avatar

Aantal berichten : 115

Mutant Profile
Alias: Spirit
Mutation: Resurgence
Crush: You're the hot chocolate on my carrots, Céline♥
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   zo dec 01, 2013 5:40 pm


Eleanor Birdy


De altijd zorgvuldige glimlach straalde haar gezicht zodra de zon ook haar besloot te verwarmen, voor zover die haar lichaamsdelen van voren kon bereiken. Ze sloot haar ogen, genoot van de frisse lucht, het gepiep van de vogeltjes die zo nu en dan naar het meisje waren toe gekomen en het geritsel dat vanuit de bosjes kwam. Diertjes die zich op het eiland bevonden. Het verbaaste haar, het eiland had namelijk niet enorm interessant geleken wanneer ze nog op de boot had gezeten. Maar dat snapte ze aan de andere kant wel, het moest buitenstaanders weg houden, ook de wilde jagers op zoek naar verkoopmateriaal. Op zee en in het wild. En dit eiland had voornamelijk alleen maar wild en onbekend geleken, de school lag goed verborgen.

Een plotseling verdriet kwam in haar op. Misschien omdat ze hier toch niet wou zijn, ze was nogal overdonderd over het feit dat ze voor lange tijd haar huis niet meer zou zien. De natuur waar ze al die jaren aan gewend was, haar hele leven. Vijfendertig jaar, dat was niet zomaar iets. Haar hele leven lag daar. Ze opende haar ogen, merkte hoe het verdriet naar haar ogen was geslagen. En naar de rest van de emoties op haar gezicht. Een klein laagje van water was te vinden in haar ogen, wat ook aangezien kon worden voor gevoeligheid door de felheid van de zon. Zodra Jadeline's stem klonk, draaide ze naar haar om waardoor haar gezicht voor nog maar de helft werd verwarmd. Haar haren zagen zonverwarmd, lichtgoud en daardoor viel er wat schaduw op haar gezicht. Toch was de sprankel in haar donkere ogen onmisbaar, waarbij haar lippen ietsje van elkaar gespreid waren. Ze knikte op de woorden die de mutante tegen haar sprak. De zachte stem, ze werd er rustig van. Maar het hield niet alle innerlijke demonen tegen waar ze mee leefde. ''Dat is het ook, je verdient het.'' Volgden haar woorden met dezelfde volume, om niet het moment te bederven, nog altijd met haar ogen op haar gericht. Bekeek haar glinsterende haren, waar de zon eveneens mee speelde. Tezamen met de wind. Haar ogen gleden naar de vogeltjes, deed moeite om zich zo min mogelijk te bewegen. Voor het geval ze ze per ongeluk weg jaagde. Vanuit haar ooghoeken merkte ze op hoe Jadeline een glimlachje vrij liet, waar ze zich gevleid door voelde. Het zag er namelijk niet naar uit dat ze die zomaar aan iedereen gaf. Daar was tijd voor nodig, ze snapte het volkomen. Ze gaf er zelf ook een terug, had het idee dat dit een mooi moment was. Geen woorden nodig om elkaar te begrijpen, te appreciëren. Totdat Jadeline dan ook de vraag stelde wat haar gave was. Eleanor wendde haar blik af, keek recht vooruit naar de rest van de tuin, maar hield daar geen aandacht op. Dit was lastig. Het was voor haar heel normaal geweest dat ze keer op keer terug uit de dood was gekomen, maar dit was een ander verhaal. Het aan iemand vertellen. Het was niet iets normaals, hoe normaal het ook voor haar was. De dood. Dat was iets afschuwelijks. Ze beet op haar onderlip, wist niet of het een slimme keuze was om het aan het meisje te vertellen. Die vol met leven zat. Leven. Het tegenovergestelde van de dood.
Ze stond abrupt op, hield haar handen terug naar haar haren en liep de heuvel af. Ze wou het niet. Ze kon het niet over haar lippen krijgen. De tranen die in haar ogen hadden gezeten liet ze ontsnappen, over haar wangen rollen. Zonder verder te snikken, daarvoor was ze niet te emotioneel. Misschien moest ze teruggaan naar haar kamer. Als ze tenminste de weg nog kon terugvinden. Zou het haar überhaupt lukken om terug door het schampere raampje naar binnen te glippen, zonder dat iemand haar op zou merken? Het zou er nogal idioot uit zien, volgens haar beelden die in haar gedachten opkwamen. Straks waren er inmiddels meerdere mutanten wakker, die ook hun weg naar buiten zouden maken? Ietwat zwaar ademend begaf ze zich naar de fontein, bekeek zichzelf in het water. Heel even bleef ze zo staan, zag hoe het water roerloos stil stond. Gebroken sloeg ze met haar hand in het water, haalde daardoor het spiegelbeeld van zichzelf weg. Ze was niet perfect, nu klopte het meer. Aan allerlei kanten mislukt, allerlei opzichten.



_________________

Well, I've been afraid of changin'
'Cause I've built my life around you
But time makes you bolder
Even children get older
And I'm getting older too


♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jadeline Clarck
avatar
Class 4

Aantal berichten : 294

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   di dec 03, 2013 10:20 pm



A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
It's like wishing for rain as I stand in the desert


But I'm holding you closer than most 'cause you are my heaven



Jadeline sloot voor enkele secondes haar ogen, en nam de warmte van de zon in haar op. De energie die door aderen gleed daardoor voelde alsof ze een schok van elektriciteit had gehad, opgeladen en vol nieuwe energie.
De stilte die naast haar was opgerezen liet haar twijfelen aan haar reactie, deed ze iets verkeerd? Had ze iets verkeerds gezegd? Als er iets was wat Jade niet wilde, dan was het wel andere mensen teleurstellen of pijn doen. Vooral omdat ze wist hoe dat voelde, de pijn… en de teleurstelling. Zodra de stilte verbroken werd door de stem van Eleanor die sprak dat ze het verdiende sloeg ze even haar ogen neer. Was het zo? Verdiende ze dat? Jade had inmiddels geleerd haar gave te accepteren, daardoor had ze haar gave zo goed onder controle. Ja, er was nog heel veel werk aan de winkel voornamelijk als het ging om andere mutanten, ze was nu eenmaal op haar best wanneer ze alleen was, omdat ze simpelweg heeft geleerd niemand te vertrouwen.

De volgende stilte die viel was niet onaangenaam, het was gewoon vredig. Het voelde alsof ze begrepen werd, iets wat ze nog niet eerder had gevoeld hier. Zodra Eleanor plotseling opstond richtte ze direct haar heldere licht blauwe ogen op de jonge vrouw. Aan haar lichaamstaal te zien had ze een gevoelige snaar geraakt. Iets waar Jade meteen spijt van had. Ook Jade stond op terwijl ze zacht maar hoorbaar het woord Sorry! mompelde. Dit was nooit haar bedoeling geweest. Maar het feit dat Eleanor niet wilde vertellen wat haar gave was, gaf aan dat ze er zelf niet blij mee was. Jade volgde de stappen die Eleanor zette en zag hoe ze in het water sloeg. Jade bewoog haar beide handjes, waardoor het gerimpelde water in beweging kwam. Vanuit het niets liet ze het water uit de fontein opreizen en liet ze het water als een soort lange slang om de fontein heen buigen, door de lucht heen in haar richting. Een glimlach sierde haar ogen terwijl ze de lange slang om haar eigen lichaam heen liet krullen zonder haar aan te raken. Jade bracht beide handjes omhoog en zodoende liet ze ook de water ‘slang’ de lucht in gaan om vervolgens uiteen te spatten in duizenden heldere waterdruppeltjes. Zodra ze haar vingers spreidde bracht ze haar energie de lucht in en bevroor ze de water druppels waardoor ze als kleine kristalletjes naar beneden dwarrelde op de wind. Niemand is perfect sprak ze zachtjes terwijl ze haar licht blauwe ogen op Eleanor richtte. Iedere gave is uniek, en heeft voor en nadelen. Elke gave heeft een doel in het leven, een reden waarom het de wereld in is gekomen. Het gaat erom wat je ermee doet.. sprak Jade haar heldere stem vervolgens, op een andere manier dan enkele minuten geleden. Haar heldere stem klonk sterk, energiek en vol geloof. Jade richtte haar linkerhand op richting Eleanor en liet vanuit de grond een groene stengel groeien, de heldere bladeren kwamen te voorschijn evenals de kleine doorns, halverwege Eleanor haar middel stopte de stengel met groeien en kwam er een prachtige rode roos tevoorschijn. Het spijt me dat ik ernaar vroeg sprak ze zacht terwijl een kleine glimlach haar lippen sierde. Jade sloot haar handen weer ineen en richtte haar ogen kort op de lucht waar de laatste kleine witte kristalletjes verdwenen in de warme ochtend zon.




Eleanor! | words 550

template made by cupcakesss  of Caution 2.0

_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor Birdy
avatar

Aantal berichten : 115

Mutant Profile
Alias: Spirit
Mutation: Resurgence
Crush: You're the hot chocolate on my carrots, Céline♥
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   do dec 05, 2013 1:49 pm


Eleanor Birdy


Een rotte geur vulde haar neusgaten. Des te langer ze naar zichzelf in het spiegelbeeld keek, hoe het water met iedere seconde minder wild trilde. De geur werd sterker, naar haar mening. Ze knipperde voordat haar beeld alleen maar waziger werd. Een paar waterdruppeltjes waren te voelen op haar huid zodra er een windvlaagje voorbij kwam. De afschuwelijke geur verdween zodra ze opkeek naar degene die naar haar toegekomen was. Jadeline. Ze had het verbeeld, de geur dan. Als ze echt zo verschrikkelijk rook naar rotte eieren en de dood, was de meid echt niet zo lang bij haar in de buurt gebleven en zelfs nu naar haar toegekomen. Een schamper lachje vormde haar lippen, ze snapte dat Jadeline het niet echt gemeend had. Dat ze haar wou kwetsen ofzo. Niemand kon van te voren weten dat hetgeen wat ze vroegen, een slechte betekenis zou hebben. Dat was het doel van het leven, onderzoeken en meemaken. Al was het maar zoiets kleins. Leven. Voor haar gevoel raakte ze die sprankel steeds meer kwijt, iedere keer wanneer ze dood was gegaan. Na iedere reanimatie voelde ze zich anders, alsof haar ziel aan alle kanten in stukken gescheurd was.

Mijn ademhaling. Ik moest me inhouden, al had ik de neiging om m'n ingewanden eruit te hoesten, zodra ik mezelf verloor als gevolg van mijn dood vandaag. Dood. Ik kon het me nauwelijks realiseren, na de zoveelste keer. Ik was opnieuw dood gegaan en er terug uit gekomen. Als de normaalste zaak van de wereld. Ik merkte dat ik moe werd, des te langer ik treurig naar mezelf keek in de fontein. Ik wist dat Jadeline bij me was, maar dat stelde me niet meteen gerust. Bovendien kende ik haar niet eens, behalve het feit dat we blijkbaar allebei van de natuur hielden en krachten hadden. X-Men. Wat een vreemde naam. Waarom niet heksen? Het was hetzelfde principe en mijn krachten waren meer voodoo dan echt magisch een vuurtje uit mijn handen te laten komen. Lillian, degene die ik ontmoet had, had helende krachten. Met haar handen, ze had het me dolgraag verteld, om me over te halen en hierheen te nemen. Ik had me voorgehouden een glimlach naar haar op te zetten en te doen alsof ik me oké voelde. Maar ik voelde me helemaal niet goed. Niet goed genoeg om nu de energie bij elkaar te schrapen en me ook zo voor te doen. Mijn energie raakte op, dat was het. Hoe lang was ik nu al wakker? Juist, zeker langer dan vierentwintig uur, langer dan een hele dag. Op de boot had ik geen rust gehad, geen tijd om te slapen. De adrenaline die van Lillian af was gekomen, had me teveel gestoord om te kunnen slapen. Ik voelde zulke dingen aan, rusteloosheid. Soms zweerde ik dat het naar m'n hoofd steeg, dat ik mensen hun emoties overnam. Toch werkte het niet altijd zo, net hoe ik me voelde. Vast.

Een plotselinge beweging in het water liet haar opkijken, verbaasd, als het ware wakker geschrokken uit haar gedachten. Het water waste het weg. Een dikke sliert van water rees uit het water op, speelde met de grootte van de fontein. Haar aandacht ging naar het meisje. Het was Jadeline die het water betoverde. Gewekt door indruk sperden haar ogen wijder. Ze wou praten, maar geen enkel woord liet haar stem spreken. In plaats daarvan volgden haar donkere ogen het water, terwijl ze vanuit haar ooghoeken opmerkte hoe het meisje haar handen daarvoor gebruikte. Dus dit was allemaal echt? Ze had getwijfeld, gezien Lillian het haar niet echt had kunnen laten zien. Eleanor was zelf niet gewond geweest, haar lichaam had dat allemaal zelf gefikst nadat ze aangereden was. Tot aan haar ribben toe aan verbrijzeld, geen redden meer aan. En haar kracht van reanimatie had het perfect geheeld. Letterlijk perfect. Ze voelde geen pijn in haar lichaam, ze had geen schrammetjes of littekens die haar verhaal vertelden. Enkel de scheuren in haar ziel die haar beheersten.

Eleanor liet de glimlach die Jadeline liet zien niet aan haar voorbij gaan. Sterker nog, ze gaf er één terug. Plotseling, gewoon omdat het kon. Omdat haar emoties haar dat vertelden te doen. Ze zag hoe het water om het meisje haar arm wikkelde, als een tamme slang die gewillig naar haar luisterde. Alsof het zijn levensdoel was geweest om haar braaf te dienen. Alsof het niets was bracht ze haar handjes omhoog en pas toen merkte ze op hoe klein die eigenlijk waren. Zoveel kleiner dan haar eigen, nu ze eraan dacht en ook heel even haar ogen liet glippen naar haar handen. Haar stem lokte haar gauw terug om oogcontact te zoeken. Haar glimlach keerde terug, dit keer waardoor er smalle kuiltjes in haar wangen te zien waren en haar oogleden omhoog gingen. De water druppeltjes waren veranderd in magische kristalletjes, keek er nog altijd met bewondering naar met dezelfde grimas. Ze zette een paar stapjes naar Jadeline toe, schudde haar hoofd met een open mond. ''Je hebt gelijk, iedereen is anders en mooi op zijn eigen manier.'' Ze bracht voorzichtig haar eigen handen omhoog, wou ze op Jadeline's schouders plaatsen, maar bedacht zich op tijd. Ze had de aanraking op haar arm niet leuk gevonden, zelfs terugdeinzend gereageerd, dus besloot ze ze in de lucht te laten hangen. ''Je bent een slim meisje.'' Complimenteerde ze haar graag, waarna ze haar armen terug langs haar lichaam bracht. Jadeline haar linkerhand kwam omhoog, waar haar aandacht naartoe ging. Een groene stengel, vers en jong, kwam vanuit de grond geschoten. Een stuk grond wat langer gras had, zoals het pad dat ze eerder gevolgd had om hier uiteindelijk te belanden. Op een goede manier. Haar blik sloeg neer zodra ze de rode roos zag. Iets van binnen smolt, op de plek wat haar hart moest voorstellen. Het hart wat al veel klappen had meegemaakt. Ze raakte sprakeloos, zoals ze meerdere malen had gehad sinds ze het meisje gezien had. Ongeloof maar ook geloof trof haar van binnen. Waarom ze dit niet eerder geweten had, ze had geen idee. Ze was dan ook een loner wat dat betrof en had niets met de technologie van tegenwoordig te maken. Daar wou ze niets van weten. Iedereen die ook maar aan zoiets voorgesteld was, keek niet langer meer om naar de natuur. Wat haar teleurstelde.

Jadeline's spijt trof haar nogmaals in haar hart. Er was geen spijt voor nodig. Ze hoefde haar excuses niet aan te bieden. Ze kon het niet weten. Totaal niet. De bloem strelend met haar vingertoppen, richtte ze haar ogen terug naar de mutante. Water stond in haar ogen. Ze zag hoe ze de lucht in keek, waardoor ze hetzelfde deed totdat het laatste kristalletje ook opgenomen was door de zon. Sommige splintertjes van het ijs waren ook in hun haren belandt, waardoor ze nu licht vochtig waren. Maar toch scheen door de zon. Haar ogen waren op Jadeline haar haren gevallen. Zo lang en haast spierwit. Ze keek er vredevol naar, niet met jaloezie of haat. ''Het is oké, je kon het niet weten.'' Zei ze met een zachte stem, het was toch hard genoeg om het voor haar te horen. Ze stonden hooguit nog maar drie stappen van elkaar verwijderd. Inmiddels friemelend met haar rechterhand aan een hangertje, bedacht ze zich dat er nog veel meer mutanten op de school zaten met een speciale gave. Ze was niet de enige. Ze zou hier niet alleen zijn. De woorden die Lillian eerder tegen haar gesproken had, ze hadden een waardevolle betekenis. ''Ik heb de kracht van Resurgence. Mijn leven bestaat niet enkel uit leven maar ook uit heel veel dood. Iedere keer als ik dood ga, kom ik terug. Met mijn lichaam volledig geheeld. En dat is niet het enige, ik kan ook anderen terughalen. Dieren en mensen. Ik denk dat ik daarom om de natuur geef, dat is het enige dat ik eigenhandig moet verzorgen.'' Jadeline verdiende het om het te weten, ze leek vertrouwelijk en iemand die het begreep. Ook al had ze een totaal andere gave. ''Mijn eigen stukje bos dan, dat ik had.''



_________________

Well, I've been afraid of changin'
'Cause I've built my life around you
But time makes you bolder
Even children get older
And I'm getting older too


♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jadeline Clarck
avatar
Class 4

Aantal berichten : 294

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   di dec 10, 2013 12:07 pm



A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
It's like wishing for rain as I stand in the desert


But I'm holding you closer than most 'cause you are my heaven



De dag was officieel begonnen. Ze had nu welgeteld nog een uur voordat de lessen zouden beginnen. Gelukkig voor haar waren het  maar een paar lessen vandaag waarvan een les buiten. Zodoende was het voorruit zicht altijd positief. Toch zorgde de gedachte aan de lessen ervoor dat er een rilling door haar tengere lichaam gleed. Op zich ging het best redelijk de laatste tijd, ze was altijd op tijd aanwezig, ze beantwoordde de gestelde vragen en maakte het werk dat ze opkregen te doen af. Ondanks dat ze behoorlijk wat achterstand had op taal gebied verliep ook dat nog redelijk soepel. Soms kon ze de juist woorden niet vinden om uit te spreken maar dan kreeg ze alsnog de tijd om het goed te maken. Al met al gingen de lessen steeds beter. Het voorruit zich naar praktijk opdrachten zorgde er ook voor dat ze met iets meer plezier de lessen in ging. De praktijk opdrachten waren namelijk buiten, en daar was ze in haar element en op een of andere manier ging alles haar dan makkelijker af.

Zoals nu, ze had meer gezegd tegen de blonde jonge vrouw dan tegen wie dan ook op deze school. Ze had haar gave laten zien en was eerlijk geweest in haar antwoorden. Het was niet dat Jade haar gave geheim hield, zeker niet maar ze vond het ook niet nodig om aan iedereen te laten zien wat ze allemaal wel niet kon. Nu had Eleanor ook nog maar het tipje van de sluier gezien aangezien ze op het moment haar sterkste element: Natuur had kunnen laten zien, maar ook de kracht van alle andere elementen bezat ze in haar genen. En dat kon zorgen voor een heel bijzonder tafereel.  Niet veel andere mutanten wisten van de kracht af die in haar tengere lichaam zat. Want uiteindelijk was het heel bijzonder om de gave te hebben om alleen Elementen te kunnen sturen. En daar bleef het niet bij, Jade kan alle elementen controleren,. absorberen, manipuleren en creëren. Haar element aarde was het sterkste, dat was ook te zien aan de reacties die de natuur gaf op haar aanwezigheid. Haar huid diende daarbij als een soort voedingsbron, want zodra ze ook maar iets van de natuur aanraakte kwam het in bloei. Daar in tegen kon ze ook de toegepaste gave ook weer van de natuur ontnemen, waardoor  een plant bijvoorbeeld weer verwelkt. Het enige wat ze niet kon met haar elementaire gave was de natuur haar beloop veranderen. Jade kon het weer niet veranderen, en kan ook niet bepalen over leven of dood.

Zodra Eleanor weer in beweging kwam en vervolgens weer sprak nadat Jade haar gave had laten zien, richtte ze haar heldere licht blauwe ogen weer op d e jonge vrouw voor haar terwijl ze aandachtig naar de woorden luisterde die ze sprak. ''Je hebt gelijk, iedereen is anders en mooi op zijn eigen manier een korte glimlach sierde Jade haar lippen. Het inzien dat iedereen uniek was, en om en speciale reden een gave had gekregen was erg lastig. Jade had zichzelf vroeger altijd  gezien als een buitenbeentje, alsof ze vervloekt was. Het tegendeel bewees haar gave, hoe bijzonder en uniek ze was en dat ze zoveel goeds  kon doen. Je bent een slim meisje even kort en onbehulpzaam haalde ze haar schouders op. Ze had enkel uitgesproken wat ze dacht, en haar mening gegeven. De woorden die dan vloeide kwamen vanzelf, zonder dat ze daar erg veel bij na moest denken. Jade sloot voor kort haar ogen terwijl de warme zonnestralen haar fijne gezichtje verwarmde. Wanneer Eleanor plots weer spreekt en haar ervan overtuigd dat het oké was, sierde een korte glimlach haar lippen. De lichte spanning verdween weer uit haar lichaam, en ze had het idee dat het nu weer op zn minst een beetje goed zat tussen de twee. Want als ze iets niet wilde, dan was het wel vijanden creëren hier. Ze wilde niet met iedereen ‘bevriend’ zijn, simpelweg omdat dat voor haar onmogelijk leek en tevens omdat ze daar ook geen behoefte aan heeft.

''Ik heb de kracht van Resurgence. Mijn leven bestaat niet enkel uit leven maar ook uit heel veel dood. Iedere keer als ik dood ga, kom ik terug. Met mijn lichaam volledig geheeld. En dat is niet het enige, ik kan ook anderen terughalen. Dieren en mensen. Ik denk dat ik daarom om de natuur geef, dat is het enige dat ik eigenhandig moet verzorgen.'' Jade haar heldere blauwe ogen richtte ze weer op Eleanor, terwijl ze aandachtig de woorden in haar opnam. Resurgence ook wel wedergeboorte genoemd was een heel bijzonder iets. Maar dat is juist heel bijzonder sprak Jade iets wat verbaast uit, niet begrijpend waarom het Eleanor eerder had tegen gehouden om het te vertellen. Met mijn gave kan ik niet bepalen over dood of leven, ondanks dat ik dat graag zou willen. Vele komen te overlijden zonder dat het gepland is, zonder dat het de bedoeling was. Neem nu ongelukken of oorlogen. Met jou bijzondere gaven ben je een sprankel hoop in de ogen van de nog levende familie leden en vrienden. Iedereen wilt graag de dood ontsnappen of uitstellen, en jij bent de enige die andere terug kan halen. sprak Jade vol ongeloof. Als er iets op de wereld was dat iedereen zijn toekomst was, dan was het wel de dood. Iedereen ging dood, gepland of ongepland. Dat was ze enige zekerheid die de mutantes, de mensheid en de natuur in het leven hadden. Je zou trots moeten wezen op jou gaven, want de Dood betekend voor jou gave Leven. En leven is het enige  wat de meeste willen.



Eleanor! | words 949

template made by cupcakesss  of Caution 2.0

_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor Birdy
avatar

Aantal berichten : 115

Mutant Profile
Alias: Spirit
Mutation: Resurgence
Crush: You're the hot chocolate on my carrots, Céline♥
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   do dec 19, 2013 10:51 pm


Eleanor Birdy


'Kom Eleanor, ik moet je iets laten zien.' Alessa was eerder vannacht uit haar bed geslopen en op zichzelf naar buiten gegaan, omdat ze wist dat ik moe was. Door het 'ongeluk' in het bos met het konijn en mijn flauwvallen, had ze me voor de zekerheid in bed laten liggen tot een zekere tijd in de bijna ochtend. Ik sprong met een zachte gniffel van het bed af nadat ik in mijn ogen gewreven had. Liet mijn blote, warme voeten contact maken met de vloer en volgde de brunette die het meest voor me betekende in dit weeshuis richting de trap, nadat we de algemene meisjesslaapkamer uit waren gekomen. We waren, vanaf het moment dat we de kamer verlaten hadden, volledig stil. Heel even hadden we naar de begane grond gekeken, maar wisten dat het te riskant was om de krakende trap af te gaan en via de voordeur naar buiten te glippen. Alessa greep mijn hand, zachtjes en teder met een glimlach op haar gezicht die me zei dat ik haar moest vertrouwen. Dat deed ik, met heel mijn hart. Als er iemand was die mijn vertrouwen had gewonnen en die ik niet langer meer wou laten gaan was het dit meisje wel. Voorzichtig trok ze me mee naar de andere kant van de eerste verdieping. Ze wist haar geheime uitgangetjes, dat wist ik maar al te goed. Inmiddels had ze me al een aantal keer naar een van die meegenomen, waardoor ik me afvroeg of we daar nu ook weer heen gingen. Waarschijnlijk niet, zodra we een bekende hoek omgingen en naar een andere gang liepen was ik de weg kwijt. Mijn ogen raakten niet snel aan het donker gewend, maar ik vertrouwde Alessa volledig. Heel even stonden we stil, waardoor ik bijna tegen haar op botste en zo dicht bij haar stond dat ik d'r lichaamswarmte voelde. Een paar pluizige haartjes kriebelende mijn wangen, nam haar lichaam van onder naar  boven in me op. Wanneer mijn ogen net op haar bruine, slordige vlechtjes kwamen te staan, trok ze me al gauw mee een kant op. Heel even waren we stil geweest omdat het meisje had gedacht dat er iemand aan kwam, wat enkel een geluid was geweest van de bovenverdieping. Zachtjes gniffelend trippelden hun blote voetjes over de houten, doffe planken van de eerste verdieping. Ik wou vragen of dit de goede weg was, haar tot een halt roepen. Totdat ik zag wat haar plan was. Een plank dat voor een afgesloten nooduitgangsdeur zat. Ze haalde hem er makkelijk af en liet mij voorgaan, het buitenlicht als eerste tegemoet gaan voordat ze achter me aan kwam. Ik hield ietsje afstand, voor zover dat mogelijk was op het kleine platform van de brandtrap. Die overigens niet één hele plaat was, maar zwarte buizen waardoor mijn tenen gemakkelijk naar beneden glipten. Om een buisje heen knelden. 'Voorzichtig, El, deze trap is oud.' Haar woorden klonken als muziek in mijn oren, waardoor ik opnieuw haar handje kalm vastpakte en me door haar naar beneden liet begeleiden.
Zodra mijn voeten contact maakten met de koude, modderige grond merkte ik hoe de temperatuur van m'n lichaam veranderde. Ik vond het niet erg, hield van de natuur die tussen m'n tenen kriebelde en soms schaafwondjes op m'n blote huid maakte. 'Het is niet ver meer,' fluisterde de brunette in m'n oor, had nog altijd mijn hand niet los gelaten en ik hield van de warmte. Een warme glimlach verscheen op mijn gezicht, speelde ook met mijn ogen en liet me zoals ik altijd deed, gewoon weer meeslepen met het moment. Voor zover ik wist was er hopelijk niemand wakker van ons geworden. Bovendien zouden ze ons toch niet zo snel vinden, het luik was weer veilig afgedekt en niemand zou toch die ruimte gebruiken waar we net doorheen naar buiten waren gesneakt.
Nieuwsgierig maar toch oplettend volgde ik haar door het stukje groen heen en voelde hoe mijn benen vochtig raakten door de damp van de nacht. De dauw op het gras en planten waar we zonder pardon doorheen renden, op een nette manier natuurlijk. We hadden respect voor de natuur. ''Alessa..'' begon ik twijfelend, wist niet wat ik nu moest verwachten. En hoewel de ochtend in sloeg, was het nog altijd donker, vooral onder de bomen. 'Het is niet ver meer, vertrouw me.' Waren haar enige woorden, zonder te vertellen wát het precies was. Mijn gedachten sloegen op hol, we waren nooit zo ver gegaan vanaf het weeshuis. Straks waren ze wel wakker geworden en hadden ze door hoe er twee meisjes uit bed waren, niet meer langer in het gebouw waren en ze de alarmen nood sloegen. Voordat ik me kon bedenken hoe ze de politie zouden belanden, voelde ik de verandering van harde, stekelachtige grond naar een zachtaardig grasvlak. Het was belicht door de zon die langzaam omhoog kwam, de bomen op deze plek hielden net genoeg afstand zodat er een gat boven tussen de bladeren zat. Ik vroeg me af waarom we hier waren, met nog altijd het meisje voor me staande. 'Deze is voor jou.' Haar zachte stem deed me opkijken, naast haar komen staan en me beseffen wat het precies was wat er in het midden van het kleine stukje gras stond. Alsof het precies een film moment was. Er stond een vol bloeide rode roos.

Eleanor haar ogen hadden terug op het mooie cadeau gestaan, haar gedachten laten afdwalen naar de herinnering. Door de zachte wind die voorbij bries en door het feit dat ze aan het staren was, kwam er een klein laagje van water in haar ogen te staan. Haar donkere ogen, die twijfelden of ze nu levend of dood moesten uit stralen op het moment. Aan de ene kant was het een gelukkige herinnering, maar aan de andere kant was ze Alessa kwijt geraakt na een jarenlange vriendschap. Zonder genade was ze door een stel mensen opgehaald, ze hadden nauwelijks afscheid kunnen nemen en waar ze naartoe verhuisd was, was altijd geheim gebleven. Zelfs op latere leeftijd hebben ze het haar niet in vertrouwen kunnen nemen. Haar eerste beste vriendin, die ze hoogstwaarschijnlijk nooit meer zou zien.

Ze probeerde de herinnering weg te vagen zodra Jadeline's stem overnam, draaide haar hoofd terug waardoor een kant haar blonde haar achter haar schouder viel. Eleanor had inmiddels ietsje afstand genomen, terwijl ze in gedachten was geweest. Het was niet veel, evenals de tijd van de herinnering, maar toch was het iets geweest. ''Vind je dat echt?'' Vroeg ze voor ze zelf überhaupt door had dat ze haar stem en gedachten samen hadden laten spreken. Hoe ze zich nu al op haar gemak voelde bij deze meid, ze had geen idee hoe het mogelijk was. Wat ze wel wist was dat ze haar een prachtige creatie vond die het verdiende om een gelukkig en gezond leven te leiden. In tegendeel tot heel veel mensen op de wereld, ze wist niet wat ze over mutanten moest oordelen. Natuurlijk zouden die dezelfde emoties hebben als mensen, dat had ze na al die jaren wel ondervonden in het weeshuis en op zichzelf. De twee die ze tot nu toe ontmoet had, Lillian en Jadeline waren van pure schoonheid geweest. Ze was bang dat het vanaf nu alleen maar slechter zou gaan met de volgende ontmoetingen op deze school.
Jadeline's volgende woorden lieten haar volledig omdraaien, met van elkaar verspreide lippen naar haar luisteren. ''Ik mag een mooie gave hebben,'' sprak ze met een geruststellende glimlach terwijl haar ogen niet langer dan drie seconden op die van het meisje bleven staan, ''maar het is niet voor iedereen bedoeld. Enkel degene die het verdienen om te leven zal ik helpen. Ik weet niet hoe het hier werkt op deze school, maar mijn mening staat vast.'' Heel even had ze vol minachting naar een plant gekeken, als mutanten dezelfde verrotte emoties konden hebben als mensen.. verdienden ze het niet. ''Ik ben bang, Jadeline. Wat moeten ze hier wel niet van me denken? Ik heb geen normale kracht, de Dood is niet iets om mee te sollen. Echt niet.'' Ietwat angstig keerden haar ogen terug naar die van het meisje, terwijl ze een paar stappen achteruit zette en met haar linkerhand voelde of ze dichtbij de rand van de fontein was. Zodra ze het steen van de rand met haar vingertoppen voelde, zette ze zichzelf neer en keerde haar blik terug naar de grond. ''Ik denk dat ik naar bed moet gaan.''




-Sorry for the late post, I didn't forget about you~

_________________

Well, I've been afraid of changin'
'Cause I've built my life around you
But time makes you bolder
Even children get older
And I'm getting older too


♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jadeline Clarck
avatar
Class 4

Aantal berichten : 294

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   zo dec 29, 2013 9:50 pm



A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
It's like wishing for rain as I stand in the desert


But I'm holding you closer than most 'cause you are my heaven




Rustig schoof de blondine weer ietsjes dichterbij, dichterbij de fontein en dichter bij Eleanor. Rustig nam de plaats op de rand van de waterval terwijl ze beide handjes achter haar in het water liet glijden. Heel even, voor enkele secondes sloot de blondine haar ogen terwijl de energie uit het frisse water in haar lichaam opnam. Het water gaf haar de kracht om elk droog plekje op haar huid opnieuw te verzadigen, het water was een van de belangrijkste elementen voor haar lichaam op dit moment. Als de blondine uitgedroogd zou raken, dan zou ze niet lang meer leven, haar magere lichaam kon zichzelf immers niet in stand houden. Het was haar gave die haar de energie en kracht gaf om gaande weg te herstellen. En omdat haar gave haar eigen lichaam geen energie kostte, maar juist energie kon toebrengen was het voor haar niet meer dan normaal om haar gave dagelijks als in bijna altijd op elk moment te gebruiken.

Eleanor haar woorden haalde Jade weer uit haar trans. Ze opende haar fel blauwe ogen terwijl ze vervolgens rustig knikte. Ze luisterde aandachtig naar Eleanor haar woorden, daar ze enigszins iets van wrok in die woorden hoorde. Die ze – uit eigen ervaring – wel kon begrijpen. Eleanor had gelijk, niet iedereen had dezelfde waarde als een ander, niet iedereen verdiende het lot dat hen toebehoord, net zoals dat niet iedereen verdiend om terug tot leven te komen. Het leek Jade een moeilijke keuzen, zelfs was ze – ondanks haar verleden – toch in staat om iedereen als een gelijke te behandelen, hoe minachtend ze ook konden handelen. Vaak komen zulke dingen voort uit onwetendheid, neem nu de mens, vele zijn bang van mutanten, bang voor de krachten en bang om overheerst te worden, juist door die gedachte en juist door ‘oorlog ’ te verklaren tegenover de mutanten zorgen ze voor een enorme barrière tussen de twee soorten. Eigenlijk creëren de mensen vijanden die ze niet kunnen verslaan met hun gedrag en manier van regeren. . ''Ik ben bang, Jadeline. Wat moeten ze hier wel niet van me denken? Ik heb geen normale kracht, de Dood is niet iets om mee te sollen. Echt niet.' iets wat verrast keek de blondine op, zonder dat al te veel te laten merken aan Eleanor. Daar ze erg goed was in haar emoties in bedwang houden. Ik denk dat Jean en Lillian je met open armen verwelkomen, wetend dat het geen makkelijke gave is. Het maakt toch niet uit wat ze denken? Gedachtes zijn gemakkelijk te veranderen , te gemakkelijk. Het gaat erom wat je zelf vind, wat je zelf wilt met je gave en bovendien wat je wilt bereiken. Wat jij wilt gaat voor al het andere. Ik heb geleerd mensen te laten denken wat ze willen ,maar te doen wat ik zelf wil want daar wordt ik gelukkig van. sprak de blondine oprecht uit. Na zoveel tegenslag te hebben gehad, had ze een zeer bijzondere kijk gekregen op het leven. Haar eigen invulling en gedachtes waren ontstaan vrij kort na haar ‘vrijlating’ uit het laboratorium waar ze gevangen werd gehouden.

June richtte haar fel blauwe ogen weer op het zonnetje dat steeds hoger naar de hemel reek. En gaf daarbij Eleanor te tijd om de woorden te laten bezinken. Met haar blote voetjes wreef ze over het gras, daardoor de punten van het gras groeide en lichter van kleur werden. Vanzelf sierde kort een glimlach haar lippen. Het leven kon zo mooi zijn.. Wanneer Eleanor plots weer spreekt over naar bed gaan keek ze blondine verrast op. Maar de dag breekt juist aan, het is zonde om deze zonnestralen te verspillen door binnen te blijven, niet? de blondine had soms bijzondere uitspraken, mede doordat ze heel anders dan andere tegen de natuur aan keek. Maar op een of andere manier wist ze op de juiste momenten de juiste dingen uit te spreken.




Eleanor! | words 653

template made by cupcakesss of Caution 2.0


_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor Birdy
avatar

Aantal berichten : 115

Mutant Profile
Alias: Spirit
Mutation: Resurgence
Crush: You're the hot chocolate on my carrots, Céline♥
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   wo jan 01, 2014 11:36 pm


Eleanor Birdy


Met Jadeline naast haar voelde ze zich niet compleet alleen. Wat ze eerder wel had gedaan, wanneer ze nog in haar kamer haar ritme had geprobeerd te vinden. Ademloos staarde ze naar het gras waar Jadeline net op gelopen had. Wonderbaarlijk kwam het terug tot leven, groeide hoger dan al het andere gras waar ze niet op gestaan had. Jadeline was leven. Leven van de natuur. Het drong tot haar door. Zij was het leven van de mensen, mutanten en de dieren. Ze maakten elkaar af, vulden elkaar aan. Alleen kon ze dat niet hard op zeggen, dat zou vast heel stom klinken. Bovendien was het gewoon echt tijd voor haar om te gaan slapen, dan zou ze ook niet aan zulke onzin denken. De woorden van het meisje hadden haar gewoon meegesleurd, waar ze nog altijd lichtelijk van verbijsterd van zat. Toch had ze wel de energie om het te zeggen. Haar gedachten speelden met haar persoonlijkheid, ze wist niet wat ze moest doen en ging meestal voor het meest beste om te zeggen, wat uiteindelijk toch stom er uit kwam voor haar idee. Ook al werd het vaak geapprecieerd, het klopte niet voor haarzelf. Op het moment dat ze haar mond opende om haar stem te laten spreken, was Jadeline haar al voor. Ze glimlachte schamper op haar woorden terwijl haar blik van de grond gescheurd werd en naar het meisje ging. Hoewel ze een dikke trui droeg, had ze in de gaten hoe fragiel haar lichaam wel niet moest zijn. Zodoende kwamen ook de vragen in haar gedachten wat er met het meisje gebeurd was. Wat haar achtergrond was. Wat voor krachten ze allemaal wel niet meer had en of ze het hier leuk vond.

''Dat is een mooie gedachte om mee door het leven te gaan.'' Sprak ze rustig. ''Niet veel mensen doen dat. Echt heel veel mensen niet. Ik heb nauwelijks m'n huis in het bos verlaten, maar wanneer ik dat deed, vond ik het niet leuk om tussen hoge gebouwen te lopen en wat mensen de stad noemen. Ik weet ook niet hoe snel ik terug naar m'n huisje moest gaan, me in bed moest storten om die nare emoties te laten verdwijnen.'' Of het de moeheid was die sprak, wist ze niet. Wat ze wel wist dat ze misschien hiermee het meisje zou vervelen of dat dit iets was waar ze niet over mocht praten. Nu ze net aangekomen was. Aan de andere kant was dit een compleet nieuwe wereld. Ze wist nog maar net dat er zoveel meer mensen zoals haar waren. Mutanten, hoe Lillian het had genoemd.

Opnieuw gleed Jadeline haar stem door haar gedachtenstroom. ''Ohmy, weetje wat ik me net realiseer?'' Ze wachtte niet op een reactie van het meisje. ''Ik weet niet wat je allemaal kan, maar de natuur.. het komt tot leven door jou aanraking. Kan je dat ook met dieren en.. en.. nou ja, zoals ik, mensen? Ik weet niet of het ook op mutanten werkt, maar ik hoop daar eigenlijk ook niet gauw achter te komen.'' Door haar spontane blijheid was ze opgestaan en had wild rond gelopen, waarbij ze haar handen had gebruikt om de woorden wat sterker over te laten komen. ''Mijn hemel, ik weet niet wat ik allemaal probeer te zeggen. Ik ben dan ook al langer dan bijna anderhalve dag wakker.'' Lachte Eleanor, kwam wat meer bij Jadeline in de buurt en hurkte voor haar neer. ''Bedankt.'' Sprak ze met sprankelende ogen. ''Bedankt dat je hier was.''



_________________

Well, I've been afraid of changin'
'Cause I've built my life around you
But time makes you bolder
Even children get older
And I'm getting older too


♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jadeline Clarck
avatar
Class 4

Aantal berichten : 294

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   za jan 04, 2014 10:31 pm



A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
It's like wishing for rain as I stand in the desert


But I'm holding you closer than most 'cause you are my heaven




Jade sloeg haar beentjes over elkaar en liet haar handen op de rand van de fontein steunen terwijl ze kort haar ogen sloot om te genieten van het warme zonnetje. Het deed haar bleke huid goed om wat zon te zien, tevens kreeg ze door de warmte altijd weer een lichte blos op haar vaak bleke wangetjes. Haar helder blauwe ogen gleden naar een van de struiken die dichtbij de fontein stond, zachtjes maar duidelijk hoorbaar kwam er gekwetter uit de bosjes. Het zag ernaar uit dat de  twee pimpelmeesjes hun aandacht weer op de twee mutanten hadden gevestigd. Nieuwsgierig kwamen ze uit de bosjes gevlogen en sprongen ze heen en weer door het korte gras. Een korte glimlach sierde haar lippen bij de zien van de twee vrolijke spring in het veld vogeltjes. Dat is een mooie gedachte om mee door het leven te gaan sprak Eleanor vervolgens na enige stilte op haar woorden. Jade wist niet beter, misschien had ze vroeger met een ander verleden ook wel anders gedacht, maar het ontwikkelen van een karakter ging nu eenmaal door de gebeurtenissen en de opvoeding in het leven. ''Dat is een mooie gedachte om mee door het leven te gaan.'' Sprak ze rustig. ''Niet veel mensen doen dat. Echt heel veel mensen niet. Ik heb nauwelijks m'n huis in het bos verlaten, maar wanneer ik dat deed, vond ik het niet leuk om tussen hoge gebouwen te lopen en wat mensen de stad noemen. Ik weet ook niet hoe snel ik terug naar m'n huisje moest gaan, me in bed moest storten om die nare emoties te laten verdwijnen June richte haar heldere ogen weer op Eleanor. Dan is dit toch een prachtig begin van een nieuwe hoofdstuk? Hier bij de mensen die je begrijpen en gave delen, misschien wel op een andere manier maar hier zijn we allemaal mutanten en iedereen hier weet hoe het voelt om anders  te zijn, andere interesses te hebben dan de meest ‘normale”mensen. June haalde kort haar schouders op, voor haar wat het hier ook erg nieuw en dan niet te spreken over hoe erg ze moest wennen en nog steeds moet wennen, maar ze wist éen ding zeker, dat vanaf hier alleen nog maar beter zal gaan.

Het was Eleanor’s stem die haar iets wat liet opschrikken daar de toonhoogte omhoog rees en ze plotseling is realiseerde wat ze vervolgens niet voor zich kon houden. Ergens kon June er wel omlachen, van binnen dan, van de heerlijke spontaniteit die Eleanor haar heeft laten zien. Iets wat ze ook zeker weten mocht van haar karakter. ''Ik weet niet wat je allemaal kan, maar de natuur.. het komt tot leven door jou aanraking. Kan je dat ook met dieren en.. en.. nou ja, zoals ik, mensen? Ik weet niet of het ook op mutanten werkt, maar ik hoop daar eigenlijk ook niet gauw achter te komen heel even, ja heel even sierde een grijns haar lippen, enkel omdat Eleanor het er zo vlot uitflapte. Vervolgens schudde ze rustig haar hoofd Ik mag mij niet mengen met de loop van de natuur, als er een levend wezen om het leven komt dat is dat de loop van de natuur, of het nu een ongeluk is of niet, Misschien kan ik het wel, maar ook mijn gave heeft een grens, en ik heb al eerder gemerkt dat het genezen van een ziek dier al levens gevaarlijk was, dus aan de rest ga ik me niet wagen gaf ze eerlijk toe. Uiteraard had elke gaven een grens, dus ook die van haar. Moeder natuur had haar een prachtige gave gegeven, Elemental: Het beheersen, creëren, manipuleren en absorberen van álle elementen van de aarde was al bijzonder, als in ongelofelijk. Er was geen enkele mutant op haar die dezelfde gave bezat als haar, misschien had de natuur het zo gewild en was het gepland. Eleanor was plotseling opgestaan en ze was spontaan rondjes gaan lopen, June wist even niet wat ze zag of hoe ze moest handelen. Daardoor bleef ze geruisloos zitten en keek ze haar iets wat verbaast aan. Zodra ze plotseling weer bij Jade kwam en neer hurkte kantelde Jade iets wat verbaast haar hoofdje terwijl ze haar licht blauwe ogen op Eleanor richtte. Eleanor bleek dankbaar te zijn, aangezien ze Jadeline bedankt voor haar aanwezigheid, waardoor een glimlach haar lippen sierde. Geen dank, Vanaf nu zul je me altijd wel kunnen vinden, want als ik niet in de school ben dan zal ik wel hier zijn


Eleanor! | words 838

template made by cupcakesss  of Caution 2.0

_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor Birdy
avatar

Aantal berichten : 115

Mutant Profile
Alias: Spirit
Mutation: Resurgence
Crush: You're the hot chocolate on my carrots, Céline♥
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   zo jan 05, 2014 10:52 pm


Eleanor Birdy


Opgetogen maar toch moe knipperde ze met haar ogen, voelde haar oogleden bij iedere knipper steeds zwaarder meewerken. Dat ze naar bed moest was zeker aan haar te zien, alleen gaf ze er nog niet compleet aan toe. Dat zou vast wel komen zodra ze haar eerste nacht, of inmiddels halve dag, in haar nieuwe kamer en bed zou maken. Wat ze wel vast al wist, was dat dit bed zeker zachter was dan die in haar eigen huisje dat ze had gehad. Daar zou ze vast en zeker snel in wegdromen, hopelijk met een goede fantasie. Het laatste wat ze wou was met een hartaanval wakker worden, al zwetend en bang in een nieuwe omgeving. Hopelijk hielden haar gedachten haar voor genade en zeker hopelijk door Jadeline. ''Een nieuw hoofdstuk,'' sprak ze meer tegen zichzelf dan echt tegen het meisje. Alleen maar om de woorden te bevestigen die in haar hoofd rond spookten, terwijl ze nog altijd op haar hurken zat. Ze wist niet zeker of ze had gevraagd wat voor mutatie nu Jadeline had gehad, wat ze er nog meer mee kon of dat ze het enkel had gevraagd of ze ook dieren tot leven kon wekken. Haar gedachten lieten haar op dit moment in de steek, wat waarschijnlijk kwam dat die al half in slaap gevallen was. Om niet volledig slaap dronken te gaan hief ze haar hoofd zo snel mogelijk weer op naar het meisje, luisterde met de aandacht die ze kon opbrengen naar haar woorden. Ze knikte haar hoofd met een prettige blik.

''Vereerd, zo voel ik me.'' De slaap begon zo erg in te slaan dat ze niet eens meer goede zinnen kon vormen, of eigenlijk lag dat ook deels aan haar persoonlijkheid. Dat deed ze ook vaak genoeg als ze zich druk voelde en zich spontaan begon te gedragen, zoals ze even had gedaan net. Eleanor kwam ietsje omhoog, bedacht zich niet dat het meisje wat teruggetrokken was geraakt door aanrakingen die ze had gemaakt bij haar en sloeg haar armen om haar tengere lichaam. Met haar hoofd op d'r schouder fluisterde ze nogmaals een dankjewel en liet haar na vier seconden los, waarbij haar zachte vingers als afscheid het meisje haar kaaklijn streelde. Het was een voorzichtige aanraking geweest, niets serieus. Alleen vriendschappelijk. Ze gaf haar nog een welverdiende blik en liep om de fontein heen, terug naar het gebouw. Haar ogen vielen nog op de stappen die ze eerder had gezet en naar de natuur die vol bloeider was dan andere stukjes struik, plant of bloem, keerde nog één keer haar hoofd naar de mutante en vervolgens terug naar de deuren die in zicht waren gekomen. Ze zag die op een kier staan, waar ze haar gebruik van maakte en de warmte van de hal tot zich liet komen.



_________________

Well, I've been afraid of changin'
'Cause I've built my life around you
But time makes you bolder
Even children get older
And I'm getting older too


♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jadeline Clarck
avatar
Class 4

Aantal berichten : 294

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None
BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   di jan 07, 2014 7:28 pm



A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
It's like wishing for rain as I stand in the desert

But I'm holding you closer than most 'cause you are my heaven



Misschien was het bescheidenheid, of misschien wilde ze voorkomen dat de andere mutanten leerde wat ze allemaal wel niet kon, ze wilde niet bekend staan binnen de school als een Class 4 mutant, aangezien ze naar horen zeggen heeft geleerd dat ze er nog geen enkele leerling was in die behoorde tot die klasse. Ze wilde geen jaloezie opwekken, geen geruchten & roddels en al helemaal geen vriendschappen die alleen maar bestonden omdat ze een klas vier mutant is. Toen Eleanor zachtjes leek te praten keek Jade weer op, haar heldere lichtblauwe ogen op Eleanor gericht. Heel zachtjes hoorde ze dat haar woorden herhaald werden waardoor er heel even een korte glimlach haar lippen sierde. Eigenlijk had ze gedacht dat Eleanor wel op zou staan, daar het lichtelijk wat ongemakkelijk voelde als ze zo voor haar neergehurkt bleef zitten, en daarnaast wat zou iemand wel niet denken als ze haar zo zou zien? Jadeline wilde graag vreemde gedachtes voorkomen bij andere school genootjes. Ze trok immers al genoeg aandacht met haar haast witte haren, fel blauwe ogen en haar magere lichaampje. Zodra Eleanor weer in beweging kwam en plotseling haar armen om haar heen sloeg verstijfde ze volledig. Haar licht blauwe ogen sloot ze voor enkele seconde wanneer ze Eleanor haar nogmaals dankjewel hoorde toefluisteren. Haar gestokte adem en gesloten lippen zorgde voor erg weinig zuurstof, die ze pas weer inademde toen Eleanor haar los liet. Kippenvel was op haar armen ontstaan en met haar geschrokken ogen keek ze Eleanor verbaast aan, die vervolgens haar vingers langs haar kaaklijn liet glijden. Ondanks dat de glimlach die ze toegeworpen kreeg zodra Eleanor wegliep kon ze zichzelf niet zover krijgen om terug te glimlachen. Ze wist zichzelf even geen houding te geven en bracht beide handjes naar haar hoofd waarna ze drie keer diep zuchtte. Voorzichtig schoof ze een van haar mouwen omhoog waardoor een van de vele littekens op haar pols tevoorschijn kwam, het jeukte… misschien niet omdat het daadwerkelijk jeukte maar omdat ze dacht dat het jeukte, net zoals ze vaak terug dacht aan het verleden, ondanks dat ze zichzelf tig keer op een dag vertelde dat ze dat niet moest doen.

Het duurde minstens nog tien minuten voordat de blondine weer in beweging kwam. Het zonnetje was wederom weer hoger de lucht in geklommen en de lichtjes die aansprongen in de vele kamers waar ze vanuit de tuin op kon kijken gaven aan dat het tijd was om op te staan. Jade die niet betrapt wilde worden in de tuin, omdat ze naar buiten was geglipt terwijl het eigenlijk niet mocht, stond snel op en besloot ook maar terug naar binnen te gaan.

The End <3




Eleanor! | words 447

template made by cupcakesss of Caution 2.0


_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: Things we lost in the past.   

Terug naar boven Go down
 
Things we lost in the past.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» I need some help with things... &Lorise
» What is lost sometimes can be found | Room 98 [Dennimae]
» [AC] They say bad things happen for a reason. [Damian]
» Ghost from the past. [Devon]
» There are some things you can only learn in a storm (&Nadya)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Outside :: Garden-
Ga naar: