INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 I might not find again [Allison]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Sebastian Cosgrove
avatar
Deceased

Aantal berichten : 196

Mutant Profile
Alias: Fera
Mutation: Animal emerging & Replication
Crush: -
BerichtOnderwerp: I might not find again [Allison]   za okt 10, 2015 12:39 am

-------------

En of het vroeg was geweest. Sebastian was al uit zijn bed, nog voor de zon ergens aan de hemel te bespeuren was, nog voor de vogels begonnen met hun ochtendlied. Maar hij had genoten van het zicht hier, genoten van het feit dat hij rustig naar de zonsopgang kon kijken zonder dat hij zich zorgen moest maken dat er een kogel door zijn hoofd gejaagd werd. Hij had willen lopen, al zijn remmen los willen gooien, de frustratie  uit zijn lijf willen halen. Maar hij was er nog niet toe in staat. Zijn lichaam was nog te gehavend om intensief te kunnen sporten, het tergerde hem. Al was hij er zich stiekem van bewust dat de innerlijke pijn zelfs daardoor niet weg zou gaan ookal had hij dat kunnen doen. Maar het was het idee dat telde, de bezigheidstherapie. Myrthle. Gekweld bromde hij en stond op uit het zand, klopte zijn broek af en liep weer richting de school.

Hij had nog geen lessenrooster gekregen, dus het enige waarmee hij voorlopig zijn tijd kon doden was met het verkennen van het schoolgebouw. De faciliteiten waren hier blijkbaar eindeloos. Hij had bij zijn aankomst een gamehall gezien, maar ook een trainingsroom. Zijn voorkeur ging uiteraard uit naar het laatste, schietspelletjes waren niet echt zijn favoriete ding. Het enige geweer dat hij in zijn handen wilde hebben was een écht geweer, eentje dat zwaar in je hand aanvoelde, net zoals de dingen die je ermee teweeg kon brengen. Niet zo een plasteiek ding, dat vasthing met een kabel aan een simulator, waarmee je opvliegende fazanten moest schieten. Nog voor hij het goed en wel doorhad stond hij al in de kleedkamers, waar hij zichzelf een locker toe eigende en zijn  trui openritste, uitdeed en hem erin hing. Een handdoek of dergelijke had hij niet mee, al betwijfelde hij ook of hij die nodig zou hebben. Maar hij zou het onthouden voor de volgende keer.

De eerste stap die hij in de trainingsruimte deed voelde vreemd aan, maar het zien van de andere mutanten die ook aan het oefenen waren stelde hem enigszins gerust. Hij was niet de enige. Sebastian kende hier zijn weg nog niet, wist niet hoe alles in zijn werk ging, maar hij moest er ooit achter komen. Want iets in hem zei dat hij hier nog veel tijd zou spenderen, zeker vanaf het moment dat zijn lichaam weer genezen was. Hij had immers veel kracht verloren en voelde zich zwak in vergelijking met zichzelf een maand geleden. Zijn borstkas rees in een regelmatig tempo op en neer en zijn blik keek koelbloedig door de ruimte, alsof hij elk detail wilde gezien hebben vooraleer hij zich in het materiaal zou storten. Met zekere, ruime passen liep hij verder de ruimte in en keek naar links, waar een twee mutanten aan het worstelen waren en een derde er vol plezier op neerkeek. Voor een fractie van een seconde ging er een mondhoek naar omhoog. Hij zag er zichzelf in, twee jaar geleden en wenste vurig dat hij zich nog zoals toen voelde. Sebastian wrikte zijn blik los van het tafereel en kwam weer denkbeeldig met zijn voeten op de grond. Het zou nooit meer zijn zoals het was, daarvoor was er te veel gebeurd, had hij te veel gezien.

Aan zijn rechterkant lagen verschillende ‘banen’, waar aan het begin een lijn getrokken was waar je achter moest staan en op elke baan stond er een soort van doelwit, elk op een andere afstand. Veraf of kortbij. Op een van de banen stond een meisje met lange, bruine haren en ze hanteerde een boog alsof het een verlangstuk van haar armen was. Bij de banen stond een groot, ijzeren rek wat vol lag met verschillende soorten messen en bogen. Sebastian ademde diep in en nam een stap richting het rek, om vervolgens zijn hand bijna fascinerend over een van de bogen te laten glijden. Hij mocht dan wel een professional zijn als het ging om vuurwapens, met wapens zoals deze boog had hij geen ervaring. Messen had hij al eens gehanteerd, maar niet voldoende om er werkelijk goed in te zijn. Behendig nam hij drie werpmesjes van het rek en begaf hij zich richting de eerste baan, waar het doel niet zo ver afstond van het punt waar hij zich begaf. Hij nam een van de messen in zijn rechterhand en ademde geconcentreerd in. Terwijl hoorde hij hoe de boog van het meisje enkele banen langs hem opspande. Sebastian wierp het mes met aardig wat kracht voor zich uit en volgde met zijn alerte ogen nauwlettend de baan die het maakte. Het ijzeren ding kwam allesbehalve in het midden van de roos terecht, maar het had op zijn minst het doel geraakt. Lichtelijk geschrokken keek hij op toen de pijl van het meisje haar doelwit pal in het midden raakte. Sebastian liet zijn handen zakken en draaide zich een beetje naar haar toe terwijl hij haar vanop een afstandje aansprak. ”Dat is niet slecht.” Mompelde hij met een vriendelijk knikje, al kwam er geen glimlach aan te pas. ”Helemaal niet slecht.” Hij keek opnieuw naar het doel dat ze zonet geraakt had en rechtte zijn rug, waardoor hij opnieuw die militaire, gedisciplineerde houding over zich kreeg.



_________________

Conor - Eloise - Devon - Oliver - Sebastian - Topaz
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   za okt 10, 2015 12:09 pm


Het was koud buiten, het was duidelijk dat de zomer zich inruilde voor de winter. De dagen werden korter, de nachten kouder en de lucht killer. Toch hield het Allison niet tegen om in het donker in de vroege ochtend te beginnen lopen. Haar adem kwam met witte dampen uit haar mond en met enkel een zwart topje aan voelde ze de haartjes op haar armen rechtop komen te staan. Ze bond haar zwartbruine haar op en begon te lopen door het bos. Haar ogen zochten de grond af naar eventuele putten, boomwortels waar ze kon over vallen want in het donker was alles net dat beetje moeilijker te zien. Dat slechte nachtrust zorgde dat Allison zo net op dat randje balanceerde, ze was wat kouder dan normaal, het vele schoolwerk hield haar bezig waardoor ze amper tijd voor zichzelf kon maken, of voor Oliver. Het laatste was nog erger dan dat ervoor. Dus stond ze deze morgen nog een uur vroeger op om alles te kunnen rondwerken, nee, ze zou geen lessen volgen vandaag. Het was dat of haar positieve instelling verliezen en dat laatste wilde ze niet kwijt.

Het beeld kwam er zomaar, ondanks dat ze alert was op haar omgeving overviel het haar zo snel dat ze struikelde en tegen de grond smakte, ze voelde het meteen in haar pols, de pijn. Ze draaide op haar rug en bleef liggen terwijl ze het beeld absorbeerde. Het was geen beeld vanop dit eiland, het was van haar vader, vastgebonden op een stoel met drie man rond hem heen. Aan zijn gezicht te zien was hij gewond geraakt, er zat bloed op zijn slaap en hij zag er moe uit. Het beeld vervaagde bij de vuistslag die hij kreeg en Allison staarde terug de ochtend in. Ze kwam niet recht, ze bleef liggen, midden op het pad daar door het bos slingerde. Ze voelde haar hart kloppen in haar pols waar ze nog steeds de pijn voelde. Ze ging op zoek naar Isaac, haar clairvoyance reikte zover ze wilde en ze vond hem, gezond en wel, in gesprek met twee van zijn vrienden. Hij zag er onrustig en radeloos uit. Dat bevestigde alles wat ze vermoedde, iemand had haar vader te grazen genomen en nu was Isaac hopeloos op zoek naar een manier om hem terug te krijgen. En Allison? Zij zat hier doodleuk op dit verdomde eiland met niets dan water om zich heen. In zover de hoop op een verbetering in haar humeur, er was niets erger dan haar vader niet kunnen helpen.

Ze kwam krampachtig recht en keek naar haar pols, hij zag er normaal uit maar deed ongelofelijk veel pijn. Ze veegde het vuil van haar kleren en sprintte terug naar school. Op dit uur was er niemand bij de balie, of gelijk waar. Ze had geen telefoon om te bellen naar Isaac, het was zelf niet toegestaan. Ze kon niets doen buiten hier blijven en hopen dat het Isaac op zijn eentje zou lukken. Uiteindelijk besloot ze dat ze maar één ding kon doen, trainen, frustraties ergens anders op richten dan op zichzelf. Ze liep de trappen naar beneden naar de trainingsruimte, opende haar lokker en trok een rekverband uit, ze trok het over haar pols, grimaste op de pijn en nam haar pijlenkoker, boog en de messen die ze had liggen. Het was nog rustig binnen, toch waren er al enkele aan het oefenen. Ze gaf niemand echt een blik, nog haar vriendelijke glimlach, alles bleef een beetje heen en weer zweven tussen beelden en realiteit.

Bij de schietbaan bleef ze staan, ze trok haar booghandschoen over haar pijnlijke pols en probeerde hem iets of wat te bewegen onder druk, moeilijk maar haalbaar. Ze haalde de rekker uit haar haren en probeerde rustig adem te halen, op te gaan in het moment van focus, van de rust die het boogschieten haar altijd gaf. Ze staarde naar de kleine insigne op haar boog en probeerde de beelden van net te vergeten. Ze nam een pijl, zette hem op haar boog net op het moment dat ze in haar ooghoeken iemand langs achter zag passeren om naar een andere baan te gaan. Ze trok grimassend van de pijn haar hand naar achter maar haar blik ging naar het mes van de jongen enkele banen verder, hij raakte, niet in het midden maar raakte. Terwijl ze keek dwaalde haar pijl weg en raakte, zoals altijd het midden van de roos. Ze keek terug en staarde ernaar, gefrustreerd dat het weer raak was, te gemakkelijk om haar gedachten te verzetten. Bij de woorden van de jongen keek ze hem kort aan voor haar blik weer naar haar pijl gleed. ‘Het verbaast me dat ik raak schiet.’ Mompelde ze met een krampachtige beweging van haar pols. Ze liep naar de roos en trok haar pijl eruit voor ze weer naar de jongen keek wat verder, hem had ze nog niet gezien. Eigenlijk had ze helemaal geen zin om te praten, of gezelschap, maar ze had de afleiding desalniettemin nodig. Het was in ieder geval beter dan haar pijlen die altijd raak schoten. ‘Jou heb ik hier nog niet gezien.’ Merkte ze op terwijl ze terug wandelde over de baan en haar pijl in haar koker stak. ‘Nieuw?’ Vroeg ze nieuwsgierig. Komaan Allison, glimlachen, vrolijk wezen, het was een hele opdracht vandaag …

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sebastian Cosgrove
avatar
Deceased

Aantal berichten : 196

Mutant Profile
Alias: Fera
Mutation: Animal emerging & Replication
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   zo okt 18, 2015 1:21 am

-------------

Sebastian voelde zich ongelofelijk klein hier op Genosha, zelfs ondanks dat het eiland niet zo super groot was en hij zelf 1,92 meter mat. Hij voelde zich klein om een andere reden. Sebastian was gewoon van een hoge rang in het Australische leger te beoefenen, hij was de leider van een grote groep soldaten die hij dag in dag uit trainde voor wanneer er oorlog uitbrak of voordat ze op missie moesten. Hij was het gewoon om een enorme verantwoordelijkheid op zijn schouders te dragen, te ‘waken’ over anderen, te werken tot hij er letterlijk bij neerviel. Maar hier, nu hij geen plichten meer te vervullen had – of toch niet op dat niveau – voelde hij zich waardeloos. Hij wist amper van de dingen die zich op dit eiland afspeelden en was echt een freshman zoals ze het noemde. Maar ergens voelde hij zich te trots om om hulp te vragen. Hij was beschaamd om zich zwakker op te stellen dan de andere leerlingen die hier rondliepen, ookal was dat een volkomen normaal iets. Sinds hij gefaald had in het beschermen van zijn vrienden en Myrthle walgde hij zich van zichzelf en zijn overplaatsing naar Genosha had het er niet beter op gemaakt. Behalve het feit dat hij ‘veilig’ was dan.

Het meisje keek op een vreemde manier naar de pijl die in het midden van de roos beland was, alsof ze teleurgesteld was in hetgeen ze net gescoord had. Onbegrijpelijk fronste Sebastian zijn ogen en vroeg zichzelf af wat er dan nóg beter had kunnen gaan. De frons op zijn gezicht verdween onmiddellijk toen ze zijn kant op keek, hij wilde immers niet onbeleefd of gemeen overkomen. In een oogopslag viel hem haar bestofte broek en verband rond haar hand. ”Mij ook.” beaamde hij en gebaarde met een knikje naar haar broek die nog steeds een beetje vuil zag. ”Het ziet er naar uit dat je jezelf bezeerd hebt.” Sprak hij haar toe met een deels nieuwsgierige, deels bezorgde blik in zijn doffe ogen. Hij had het niet als een vraag laten klinken, maar in de plaats daarvan gewoon als een mededeling. Sebastian vertrouwde namelijk op hetgeen hij zag en de verbanden die hij ermee legde. Hij had oog voor zo’n dingen, iets wat hem al vaak in het voordeel had gelegen. In zijn handen had hij nog twee werpmessen vast en hij liet ze eenmaal rond zijn vinger draaien. ”Ik vraag me af hoe goed je wel niet bent zonder blessure.” Hij knikte eenmaal ter bevestiging en richtte zich weer op zijn eigen roos terwijl het meisje de pijl uit die van haar trok.

Toen ze weer terug wandelde naar het begin van de baan, wierp Sebastian stram zijn tweede mes, maar ditkeer zonder succes. Kort bromde hij en klemde zijn hand om het heft van het laatste mes toen hij het geluid van metaal op steen hoorde toen het mes met veel kabaal op de grond belandde. ’Jou heb ik hier nog niet gezien.’ Hij keek op en zag de blik van het meisje, dat niet al te vrolijk stond. Alsof ze extra haar best moest doen om een gesprek aan te knopen, maar het stoorde hem niet. Iedereen was zoals hij of zij was. ’Nieuw?’ Sebastian zuchtte zacht en legde het laatste mes weer terug in het rek waar hij het in eerste instantie genomen had. ”Sinds eergisteren.” zei hij met zijn schorre stem en wierp het meisje een blik toe voor ook hij de baan op liep om de twee geworpen messen te verzamelen. Hijzelf was ook allesbehalve vrolijk of opgewekt, en hij had er zijn redenen voo. Maar het weerhield hem niet om een gesprek met iemand aan te  knopen. Een beetje afleiding kon goed doen, ook al was het maar voor vijf minuten. ”Het is de eerste keer in mijn leven dat ik me in de aanwezigheid van zoveel mutanten bevind.” snoof hij kort en boog zich met pijnlijk opeengeklemde kaken voorover om de messen op te rapen. Toen hij recht kwam verkrampte hij kort, maar herpakte zich redelijk snel. ”Het is wennen. Ik heb al veel vreemde dingen gezien.” vervolgde hij zijn woorden, alsof er niets gebeurd was en liep weer terug om ook de laatste twee messen weer op te bergen. Een beetje afschermend sloeg hij zijn gespierde armen over elkaar en keek het meisje onderzoekend aan en liet zijn geest onopmerkelijk haar karakter onderzoeken. Doordacht, raadzaam, prestigieus… Voorzichtig om onopgemerkt tewerk te gaan trok hij zijn bewustzijn terug uit haar hoofd, nog voor hij haar volledig karakter in een cryptische omschrijving te weten was gekomen. Hij was nog te zwak om zich volledig op haar te storten, maar voor nu wist hij meer als voldoende. Het viel hem op dat ze aardig wat gemeenschappelijk hadden, net zoals het hem opviel dat hij haar al seconden lang strak stond aan te staren zonder een woord te zeggen. Hij knipperde enkele malen met zijn ogen en schraapte kort zijn keel om het minder te doen opvallen. Sebastian rechtte zijn rug en zocht iets anders om zijn blik op te vestigen. Haar boog was zijn volgend ‘slachtoffer’ geworden.



_________________

Conor - Eloise - Devon - Oliver - Sebastian - Topaz
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   zo okt 18, 2015 3:42 pm

Argent,

We protect those, who cannot protect themself.


Haar blik lag nog steeds op de pijl gericht terwijl ze zich er bewust van was dat de jongen naar haar keek. Haar hoofd viel een beetje opzij op haar schouder maar ze rukte haar blik er niet van los. Had ze ooit een moment gehad dat ze niet raak had geschoten? Ergens in haar leven? Ze strekte haar vingers en vertrok haar gezicht een beetje door de pijn in haar pols. Misschien moest ze maar eens langs gaan in de ziekenafdeling voor een stevig steunverband of om het eens te laten onderzoeken. Ze was bijna geneigd geweest om nog een pijl uit haar koker te trekken en proberen opzettelijk mis te schieten maar wat had het voor zin? Ze beet gefrustreerd op haar lip terwijl ze naar de pijl staarde en naar niets anders. Het beeld kwam weer kort voor haar netvlies, haar vader die opnieuw een raakse linkse kreeg. Haar vingers klemden zich vast rond haar boog en ze rukte haar blik los van de pijl en keek opzij naar de jongen. Dit was exact de plaats waar ze nu hoorde te zijn, hier en nergens anders. Ze wilde niet dat anderen, Oliver dan voornamelijk, zag hoe in de knoop ze momenteel lag, al verdiende hij het wel. Maar er was niets dat iemand kon doen, ze had gewoon afleiding nodig, afleiding waarin ze haar kracht en frustratie kon uitwerken. Waarom wilde haar vader ook een jager zijn? Zie wat ervan voort kwam.

Met een gezicht glad gestreken van alle mogelijke emoties keek ze bij zijn woorden kort terug van naar haar pijl. Het was niet ongewoon dat ze niet minste, maar dat wist hij niet. Hij was blijkbaar net zo oplettend als haar, hij had meteen het verband rond haar pols gespot en ook haar vuile kleren die ze, ondanks ze schoon te vegen, niet volledig proper waren. ‘Niet opgelet. Boomwortels zijn gemeen. Ik red me wel.’ Ze haalde haar schouders op, ondanks dat de pijn een beetje ondragelijk was, probeerde ze het toch te verdringen. Hij zag er en nieuwsgierig en bezorgd uit, Allison nam even de tijd hem in één snelle blik op te nemen. Uit zijn houding zag ze iets van discipline, hij had ook de hardheid die enkel getrainde hadden. En dat bedoelde ze niet als zichzelf, maar meer als soldaten. Hij kon er vast niets aan doen, het was eigen aan iemand die zo lang in de strijd zat, het sierde … althans, dat vond ze toch. Bij zijn opmerking hoe ze het zou doen zonder blessure glimlachte ze kort, heel kort. ‘Hetzelfde waarschijnlijk.’ Gaf ze eerlijk toe. Er zou geen millimeter verschil tussen zitten nu of met een genezen pols.

Terwijl ze haar pijl ging halen volgde ze de blik van zijn armen terwijl hij de laatste twee messen naar de roos gooide maar miste. Hmm, ze zag er een soldaat in maar zijn capaciteiten stonden duidelijk op een laag pitje, of hij was herstelend, kon ook. Ze stak haar pijl met haar linkse hand terug in haar koker om haar andere pols zoveel mogelijk te ontlasten. Ze keek nauwkeurig toe hoe hij naar de roos wandelde, zich bukte en krampachtig weer recht kwam. ‘Ik ben duidelijk niet de enige die zich bezeert heeft.’ Ja, ze had het gezien, ze wist genoeg over pijn om het te zien als het er was. ‘Dat dacht ik ook toen ik hier net twee dagen was.’ Antwoordde ze gelijk op zijn woorden. Ze wist ook niet wat haar overkwam om al die mutaties door elkaar te zien. Ze had eigenlijk geen idee gehad wat ze ervan kon verwachten, maar dit, zo’n vrije school, nee, dat had ze niet verwacht. “Het is wennen, ik heb al veel vreemde dingen gezien.” Daarom moest ze nou even kort grinniken, oprecht en ontspannen. Ze had net hetzelfde gedacht. ‘Je went het, uiteindelijk,’ ze zweeg en schudde kort haar hoofd. ‘Na een paar maanden.’ Vervolgde ze stil. Ze keek hem kort aan en haalde haar schouders op.

Haar eerste vriend die ze hier gemaakt had was Damian, iemand die zijn geest in je hoofd moest brengen om informatie uit te wisselen. Ze wist dus exact hoe het voelde als er iemand anders zijn bewustzijn langs het hare streek. En ze had ook geleerd hoe je jezelf ertegen moest verdedigen, maar dat deed ze nu niet. Het was zo zacht dat ze zou zweren dat het er niet was en toen was het verdwenen. Allison had het verband van haar pols gedaan en hem er weer strakker omgedaan terwijl ze de pijn probeerde te onderdrukken. Ze voelde zijn blik, ze wist dat hij degene was die langs haar bewustzijn was gepasseerd. Toen ze naar hem opkeek, keek hij haar nog steeds aan, ze fronsend haar wenkbrauwen op het moment dat hij zijn keel schraapte en zijn blik verlegde naar haar boog. ‘Er is zoveel op deze school dat er zeker iets zal zijn waar je je gelijk zal thuis voelen.’ Zei ze met wat meer emotie in haar stem, ze wipte kort op en neer op haar hakken en knikte naar de ruimtes rondom haar. Dit was haar favoriete ruimte, naast elke ruimte waar Oliver was maar dat hoefde de jongen niet te weten. ‘Je hoeft je technisch gezien geen zorgen over iets te maken.’ Ze keek hem terug aan en glimlachte kort gemeend. De gedachten aan haar vader waren eventjes helemaal verdwenen. ‘Maar ik denk dat je hardere omstandigheden gewoon bent, of heb ik het mis?’ Vroeg ze voorzichtig, niet wetend in hoever ze kon door vragen over dingen voor hij naar hier kwam, ze had het immers ook niet altijd even graag bij zichzelf …

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sebastian Cosgrove
avatar
Deceased

Aantal berichten : 196

Mutant Profile
Alias: Fera
Mutation: Animal emerging & Replication
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   zo okt 18, 2015 5:13 pm

-------------

Sebastian snoof op een zacht lachende manier bij haar woorden. ”Ze moesten maar niet zo beweeglijk zijn.” knipoogde hij haar nuchter toe, maakte toch een grapje ondanks dat hij zich helemaal niet in die gemoedstoestand voelde. Hij was er zeker van dat ze zich zou redden, ze zag er hem niet echt het type uit dat bang was om haar handen vuil te maken. Nee, allesbehalve dat. Alleen al de manier hoe ze die boog hanteerde sprak boekdelen over haar. Net zoals de manier waarop ze naar hem keek dat deed. Hij herkende zichzelf in haar, een scherpe blik die in een oogopslag meer kon zien dan eender welke andere persoon. ‘Hetzelfde waarschijnlijk.’ Hij knikte goedkeurend, bijna bewonderenswaardig. ”Het is een mooie vaardigheid.” beaamde hij en trok ook kort zijn mondhoeken omhoog.

Hoe meer hij in de trainingsruimte rondliep hoe meer hij zich op zijn ‘gemak’ voelde. Door zich alleen nog maar in de ruimte te begeven leerde hij wat de gebruiken waren. Hij zag hoe de worstelende jongens de verschoven matten weer op hun plaats legden toen ze gedaan hadden met vechten, hoe een ander meisje haar flesje water keurig op een van de bankjes zette vooraleer ze onevenaardbare salto’s en sprongen op de turntoestellen uitvoerden. Het deed hem denken aan de houding die ook altijd van hem verwacht werd in het leger, al was het hier in veel minder extrema maten. Het was voor Sebastian ook niet meer als logisch dat hij de gebruikte spullen zorgvuldig weer opborg in de daarvoor voorziene rekken. Het viel hem ook op dat het meisje met de boog haar pijlen zelf bijhield, waardoor hij er vanuit ging dat het haar eigen spullen waren en niet die van de school. ‘Ik ben duidelijk niet de enige die zich bezeert heeft.’ Sebastian had net het laatste werpmes opgeborgen toen hij haar vraag hoorde. Hij klemde zijn vingers strak rond een legger van de kast en zuchtte zachtjes. ”Niet alleen boomwortels zijn gemeen.” zei hij zonder haar aan te kijken en beet op de binnenkant van zijn wang. Praten was therapie voor de dingen die hem overkomen waren, maar Sebastian werd niet graag geholpen. Al besefte hij dat hij het wel enorm kon gebruiken. Hij luisterde naar haar aangename stem en richtte zijn hoofd opzij om haar aan te kunnen kijken, terwijl liet hij ook de kast weer los. ”Dan ga ik ervanuit dat jij hier al langer dan vandaag bent.” zei hij met een knikje en knipperde langzaam met zijn ogen. ”Maar zoals je het zegt, alles went.” Hij ademde diep in en uit, en in zijn hoofd zei hij: “Maar niet altijd na een paar maanden.”

‘Er is zoveel op deze school dat er zeker iets zal zijn waar je je gelijk zal thuis voelen.’ Sebastian liet zijn blik rond gaan in de trainingszaal en knikte. ”Ik heb gehoord dat de faciliteiten eindeloos zijn. Maar volgens mij heb ik hier mijn plaats wel al gevonden.” Zacht liet hij zijn hand opnieuw over de kast glijden en nam er nu een boog uit, samen met een pijl die hij in de andere hand vast hield, maar er nog niets mee deed. ”Ik maak me er geen zorgen om, het gaat gewoon een enorme aanpassing zijn.” Hij richtte zich weer richting de schietbaan en hield de boog in zijn linkerhand terwijl hij hem omhoog richtte. Behendig legde hij de pijl schietensklaar, maar trok hem nog niet naar achteren. ’Maar ik denk dat je hardere omstandigheden gewoon bent, of heb ik het mis?’ Sebastian fronste zijn wenkbrauwen en liet even snel de boog weer zakken. Hij keek opzij, in het meisje haar ogen. ”Je zit helemaal juist.” mompelde hij voorzichtig en aarzelde kort om verder te vertellen. ”Ik was first sergeant in het Australische leger.” zei hij er toen nuchter achterna. Voor hem was het de gewoonste zaak van de wereld, hij was altijd een enorm belangrijk persoon geweest, een essentiële drijfveer in het leger. ”De omstandigheden waarin ik leefde waren niet altijd ideaal, zeker niet het afgelopen jaar met al het gedoe rond de mutantenjagers.” De uitleg die hij gaf liet het allemaal veel onschuldiger klinken dat het was. Hij schudde zijn hoofd als teken dat het niet zo belangrijk was, ze zou het toch niet begrijpen. ”Maar het verleden is het verleden zeker?” loog hij haar toe. Voor hem was het verleden niet het verleden, integendeel. Genosha was voor hem slechts een tussenstop, een kans om weer op krachten te komen en zich te wreken over hetgeen er in zijn verleden gebeurd was. Maar dat moest dit meisje niet weten, niet nu. De boog in zijn hand bungelde langzaam heen en weer en hij zuchtte kort, er was nog zóveel werk aan de winkel.



_________________

Conor - Eloise - Devon - Oliver - Sebastian - Topaz
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   zo okt 18, 2015 6:17 pm

Argent,

We protect those, who cannot protect themself.


Er ontsnapte haar een droge grinnik bij zijn opmerking over bewegelijke boomwortels. ‘Of ik moet maar niet met mijn gedachten ergens anders zitten.’ Merkte ze meer voor zichzelf op dan voor hem, al kon hij het horen. Het resultaat was niet enkel de pijn maar ze had weer geleerd dat ze beter haar gedachten in het nu kon houden en harder moest oefenen om haar clairvoyance onder controle te houden … want dat ging echt nog niet naar behoren. “Het is een mooie vaardigheid.” Zei hij. Ze wilde er iets op inbrengen maar zweeg, zich plots bewust hoe opschepperig dit moest lijken omdat ze niet kon missen, alsof ze zo goed was … terwijl het eigenlijk één van haar mutaties was. ‘Eerder een mooie mutatie.’ Ze keek hem aan en greep naar één van de werpmessen die hij eerder had vast gehad. Ze nam het in haar linkse hand, niet in haar rechts, ze bracht het mes naar achter, over haar schouder. Ze keek opzij naar hem, opzettelijk en gooide, het mes landde precies midden in de roos. ‘Ik kan niet missen.’ Ging ze met een blik op het mes verder. ‘Dus eigenlijk is het niet eerlijk.’ Gaf ze met een klein stemmetje goed. Voor iemand met haar vaardigheden en interesse was het handig, maar de uitdaging was er sowieso af.

In die loutere minuten zag ze dat de jongen zich al meer op zijn gemak viel. Ze volgde zijn blik naar de vechtruimte, de turntoestellen en al het andere materiaal en herinnerde zichzelf er aan dat dit echt de beste plaats was voor haar. Als ze geen lessen had, of geen Oliver in de buurt was dan was ze hier, altijd hier van s’morgens vroeg tot soms heel laat s’avonds. Niet moeilijk dat het soms wat lastiger ging. Ze wandelde over de baan en haalde het werpmes terug, het wapen lag zo stil en behendig op haar vingers dat het ook nog eens haar passie voor wapens weg gaf, ze keek hem aan en greep het mes bij de schede en legde het snel terug. Niet van plan om ook maar veel vrij te geven over zichzelf vandaag, daar was ze echt niet voor in de stemming. ‘Aah.’ Knikte ze bij wijze van antwoord op zijn woorden. Dus hij had zich ook ergens aan pijn gedaan, al zag zijn pijn er erger uit dan die van haar. Simpelweg … mannen van dat kaliber toonde niet gauw pijn, dat hij het deed zei al genoeg voor Allison. Bij zijn opmerking knikte ze langzaam instemmend, hoe lang zat ze hier nu al? ‘Ik denk drie maanden, misschien langer. Ik ben een beetje de tel kwijt geraakt,’ ze zweeg en keek hem terug aan. ‘Ze kunnen je hier aardig bezig houden.’ Glimlachte ze snel. Allison kon zichzelf aardig bezig houden, dat was een betere definitie ervoor. Het went … tuurlijk went het … alles went … met tijd.

Hij had zijn plaats gevonden, dat zorgde ervoor dat er voor eerst vandaag een brede glimlach op haar lippen kwam terwijl ze langzaam instemmend knikte. ‘Ik kan het niet meer eens zijn met je.’ Zei ze met een blik op de boog en de pijl die hij uit de kast haalde. Ze had zelf nog nooit met het materiaal van hier gewerkt, in ieder geval niet de bogen dus ze wist niet hoe ze waren. Niet dat het voor haar uit maakte maar eigenlijk had ze er al lang tijd aan moeten schenken want het was niet enkel haar boog waar ze van hield, ze vond het geweldig om alle mogelijke bogen te onderzoeken. Kijken of ze ze nog kon verbeteren. Haar blik volgde de pees van de boog en gleed dan naar de pijl terwijl ze luisterde naar wat hij zei. Hij kwam uit het Australische leger, ze fronste onder de indruk haar wenkbrauwen. Niet dat het leger haar meest favoriete ding was, het waren altijd redelijke rivalen geweest van de Argents in het algemeen. ‘Wauw.’ Zei ze uiteindelijk maar. Ze was echt wel onder de indruk, dat zag je aan haar blik. ‘Zo jong en al zo hoog in rangen, je bent vast,’ ze zweeg terwijl ze zocht naar het juiste woord. ‘Indrukwekkend.’ Zei ze dan maar hoofdschuddend. Uiterlijk mocht hij er wel zijn, zo eerlijk was ze wel, maar ze wist dat het leger niet gaf om uitstraling maar om fysiek en mentale kracht. Ze vroeg zich af of er een mutatie mee gemoeid ging die hem zo goed en hoog kreeg, namen ze eigenlijk mutanten aan in het leger? Aangezien hij er eerder voorzichtig had uitgezien besloot ze om er niet verder op in te gaan. Je wilde een nieuwtje niet meteen onder druk zetten door hem uit te horen over alles wat hij had meegemaakt.

Maar dan zei hij iets waar al het haar bij Allison omhoog ging van staan. Ze had hem gelukkig niet rechtstreeks aangekeken want anders had hij een eerste rij zitje gehad voor iets van haar Argent-blik. Ze trok bijna gelijk de muren op rond haar bewustzijn, hij kon het proberen, hij zou niet nog eens in haar hoofd geraken zoals eerder. Ze staarde in stilte voor zich uit, negeren, negeren, negeren … dat was het enige wat door haar hoofd spookte. ‘Gedoe.’ Benadrukte ze het woord. Haar vader werd momenteel ergens op de wereld gevangen genomen, door het leger misschien wel en ze kon het niet laten om erover te zwijgen. ‘Jullie zijn anders ook niet altijd zo lief.’ Ze keek hem aan, haar blik neutraal en een tikkeltje scherp. Het verleden was het verleden … wat hadden mensen met het verleden achter laten? Hij was niet de enige die het had gezegd. Maar ze wou niet aan Oliver denken in deze toestand, ondanks dat de gedachten aan hem haar gerust konden stellen, liet ze het niet toe. ‘Just saying.’ Ze gaf hem een korte blik voor het werpmes in de lucht kwam, ze greep het bij het puntje en mikte het in de roos. Het kwam harder aan dan daarnet, een geluid dat even bleef nazinderen. Ze staarde ernaar en schudde langzaam haar hoofd, gedoe rond mutantenjagers … Pff …

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sebastian Cosgrove
avatar
Deceased

Aantal berichten : 196

Mutant Profile
Alias: Fera
Mutation: Animal emerging & Replication
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   ma okt 19, 2015 4:36 pm

-------------

Sebastian kneep vragend zijn ogen samen. ”Een mooie mutatie?” vroeg hij haar met een zweem van nieuwsgierigheid in zijn stem. Hij had al van veel verschillende mutaties gehoord, maar buiten zijn mutatie en die van Myrthle had hij er nog nooit andere waargenomen met zijn eigen ogen. Ondanks het feit dat hij zelf een mutant was, was het voor hem een groot raadsel in welke maten en vormen ze bestonden. Hij richtte zijn ogen strak op het mes dat het meisje van het rek nam en het zonder zelfs naar haar doel te kijken, recht in de roos gooide. ”Wel heb je ooit..” Mompelde hij en keek naar het mes dat halverwege in het stof gezonken was door de kracht dat het meisje erachter gezet had. ”Het doet er niet toe of het eerlijk is of niet.” zei hij met een goedkeurend knikje en wrong zijn blik los van de roos om hem vervolgens opnieuw in haar ogen te leggen. ”Als je zo een gave krijgt moet je hem met trots dragen.” In Sebastians ogen stond een koele blik, bijna emotieloos. Maar hetgeen erachter schuilging was voor anderen onleesbaar, hij had geleerd om zichzelf af te schermen, alles van zichzelf aan de binnenkant te houden, alles van anderen aan de buitenkant. Hij vergeleek zichzelf soms met een burcht: Hoge muren, moeilijk om binnen te geraken. Enkele schietgaten waarmee hij anderen op afstand hield indien nodig, maar een je binnen geraakte wist je dat je veilig en warm zat. Al was er in heel zijn leven nog maar 1 iemand in geslaagd om zijn muren te doorboren. En die persoon was nu dood. Hij klemde zijn tanden hard op elkaar waardoor zijn kaken stram aanvoelden. Zijn eigen mutatie was hem altijd handig van pas gekomen, het enige nadeel was dat het niet gemakkelijk voor anderen achter kon houden. De mutatie van het meisje integendeel, als je het niet wist, dan zag je het niet.

Het meisje leek oprecht onder de indruk van hetgeen hij al in zijn korte leven bereikt had, maar hij bleef er heel neutraal over. Voor hem was het de normaalste zaak van de wereld, hij had nooit iets anders gekend of willen kennen dan discipline, tucht en gehoorzaamheid. ’Indrukwekkend.’ Sebastian haalde kort zijn brede schouders op en liet zijn gewicht overgaan op zijn ander been. ”Alles is mogelijk, zolang je er maar de juiste instelling voor hebt.” sprak hij haar kalm toe en dacht aan zijn middelbare schoolcarrière, waar het voor hem duidelijk geworden was wat hij in zijn leven wilde bereiken. Hij had altijd een enorm verantwoordelijkheidsgevoel gehad, zowel voor personen als voor taken die hij moest volbrengen. Daarbij kwam nog eens dat hij enorm uitblonk in alles wat met lichamelijke opvoeding of probleemoplossend denken te maken had. Hijzelf, noch zijn ouders, noch zijn school keken er verbaasd van op toen hij op zijn 18de onmiddellijk de toelatingstesten van het leger aflegde en met uitzonderlijke uitmuntendheid ervoor slaagde. ”Al zou een mutatie zoals die van jou me misschien nog hoger gebracht hebben.” wierp hij haar nuchter toe, nogmaals drukkend op het feit dat hij evenzeer van haar onder de indruk was. Sebastian had voor een fractie van een seconde gevreesd dat ze ook naar zijn mutatie zou vragen, of even worse, naar hetgeen wat er hem overkomen was. Maar toen die vraag niet kwam, kon hij weer rustig ademhalen.

De sfeer leek in een keer om te slaan toen hij het onderwerp ‘mutantenjagers’ aanhaalde. Het voelde alsof de temperatuur in de ruimte onmiddellijk enkele graden zakte en alsof er een donderwolk de ruimte binnengedreven was. Sebastian voelde hoe het meisje een torenhoge blokkade rond haar bewustzijn optrok, wat voor hem duidelijk maakte dat ze zojuist zijn aanwezigheid in haar hoofd gevoeld had. Hij was nu niet meer in staat om eigenschappen van haar persoonlijkheid door te krijgen, maar dat deerde hem niet zo veel. Het was gewoon het feit dat ze opeens niet meer wilde dat ze in zijn hoofd zat, ookal was Sebastian niet in staat om meer dan eigenschappen en haar naam uit haar hoofd te halen. Gedachtenlezen of dergelijke kon hij niet. Het was meer als duidelijk dat hij een gevoelige snaar van haar geraakt had, wat ervoor zorgde dat hij zichzelf ook onmiddellijk oplettender opstelde, hij wist immers niet welk verhaal er achter haar schuilging. Hij rechtte zijn rug nog feller en liet zijn ogen argwanend op haar neerdalen, het laatste wat hij wilde was een van de werpmessen in zijn borst voelen zinken. ‘Jullie zijn anders ook niet altijd zo lief.’ Hij snoof zacht en schudde afkeurend zijn hoofd, langzaam. ”Wat doet je dat denken?” bromde hij haar toe en voelde hoe zijn armspieren ongecontroleerd op begonnen te spannen. Heel zijn lichaam ging als automatisch in een beschermende modus, en hij voelde hoe Fera tegen de binnenkant van zijn handpalm aanbeukte. Hoe kon dit meisje in hemelsnaam weten wat de visie was van het Australische leger, waar ze voor stonden of wat ze deden? Dit veralgemenen was iets wat hem in het verkeerde keelgat schoot. ”De wereld is naar de haaien Allison.” sprak hij haar streng toe, maar had ergens spijt dat hij haar naam in zijn mond had genomen aangezien ze zichzelf nog niet voorgesteld had, maar hij het wel al in haar hoofd gezien had. ”Overal vormen zich vennootschappen. Vennootschappen die allesbehalve vrede in hun hoofd hebben. En ze vechten, de ene voor mutanten, de andere tegen. Het loopt simpelweg uit de hand.” Sebastian klemde opnieuw zijn brede kaken op elkaar voor hij verder ging, nog steeds die strenge, kille blik in zijn sombere ogen. ”We hebben bemiddellaars nodig.” Vervolgde hij en liet zijn schouders wat zakken. ”Dat is waar ik, wij aan te pas kwamen.” De manier waarop hij sprak, duidelijk, luid, zonder dat er enige vorm van emotie in weerklonk, al waren de woorden die hij uitsprak met zorg gekozen. Zijn gedachten gingen kort uit naar zijn team dat helemaal uitgemoord was toen ze op missie waren. Sebastian zag het alsof hij ze regelrecht hun dood in geleid had, al had hij het niet kunnen vermijden. Zijn team was het verleden, niet omdat hij het daar wílde hebben, maar gewoon omdat het de realiteit was. Ze waren dood, iedereen die hij liefhad was dood. Behalve zijn ouders en broer, maar die hadden dezelfde gedachten over hem, dat hij net zoals de rest van het team zijn leven gelaten had tijdens die ene missie. Hij was een hoop ellende, al zou iemand die hem niet kende dat nooit gewaar kunnen nemen.



_________________

Conor - Eloise - Devon - Oliver - Sebastian - Topaz
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   di okt 20, 2015 7:40 pm

Argent,

We protect those, who cannot protect themself.


Hij was verwonderd, eerder verbaast over haar mutatie. Zelf was het de minste indrukwekkende van de drie die ze had, maar was geen opschepper, nooit geweest. Dus ze geen er niet verder op in, ze zei hem niet wat haar andere mutaties waren of wat ze nog meer kan met die ene mutatie … al was dat behoorlijk duidelijk. Info voor zichzelf houden was ook deels om zichzelf te beschermen, er was niemand hier op het eiland die wist dat ze er drie had, buiten Oliver. Toch glimlachte ze half toen hij zei dat ze hem met trots moet dragen, wat ze ook deed. Vanaf het moment dat ze officieel mutant was verklaard door haar omgeving had ze zich altijd honderd procent achter haar mutaties gezet. Ze was niet bang om erover te praten en ze was zeker niet bang om ze te gebruiken. ‘Ik draag ze met trots.’ Knikte ze eerlijk. Ja, ze was best trots op zichzelf, ondanks alles wat ze al had meegemaakt was ze nog steeds trots om een Argent te zijn … ondanks dat velen de naam door de modder haalde. Hadden ze problemen dan moesten ze maar langs komen, ze was niet bang om hen het tegendeel te bewijzen. Ze was misschien een meisje, en dat werd veel verkeerd begrepen … Allison bewees je altijd graag het tegendeel.

Net als zij probeerde de jongen ook zijn hoge status wat af te zwakken door zijn schouders op te halen. De juiste instelling? Ze richtte haar blik op de wapens in de rekken en verwerkte die woorden. Was haar leven de juiste instelling geweest? Velen zouden zeggen van niet, haar familie zou zeggen van wel maar Allison had geen idee wat goed en slecht was aan haar leven. Voor haar was het altijd rechtuit geweest, tot ze zelf mutant werd en dan was alles plots een bodemloze put aan problemen geworden. Maar haar instelling om mensen te helpen, al dan niet mutanten of gewone mensen was er altijd geweest dus … hij had vast gelijk. ‘En doorzettingsvermogen.’ Ze zweeg en keek hem terug aan. ‘Het moet niet gemakkelijk zijn om van onderaan de ladder snel naar boven te komen.’ Haar toon was neutraal maar vriendelijk, ze oogde terughoudender dat ze was. Bij zijn laatste opmerking sprong er kort een glimlach op haar lippen. ‘Zouden ze je echt sneller aannemen omdat je goed kan mikken?’ Vroeg ze. Het was een retorische vraag maar ze had hem luidop uitgesproken. ‘Het gaat toch om zoveel meer in het leger dan je capaciteiten.’ Ze was zeker dat het om zoveel meer ging dan enkel je vaardigheden. Het ging om je karakter, je capabiliteit om te leiden … om te overleven.

Ze merkte het gelijk aan hem op dat hij gespannen werd, dat de sfeer veranderde. Toch probeerde Allison haar nonchalante ietswat ijzige houden te bewaren terwijl ze hem aan keek, onderzoekend maar afstandelijk. Ze had tegen niemand zo gereageerd in de maanden dat ze hier al was … samenkomst van omstandigheden? Waarschijnlijk wel, Allison was gewoon niet met het beste humeur de dag gestart en hij was daar het jammerlijke slachtoffer van geworden. Misschien was ze het ook beu om haar naam, haar familie naam, haar hele leven door het slijk te horen gaan. Niet alleen Argent’s waren jagers, maar ook een heleboel anderen, en die waren ook een beetje familie. Ondanks wat ze deden, ze keurde het niet langer goed, ze bleef ze een beetje verdedigen. Zijn zachte gesnuif, zijn alerte ogen op haar lichaam deden de blik in haar ogen koelen. Ze had hier niet te maken met gelijk wie, hij wist evenveel op het vlak van jagen of vechten als haar, het enige wat ze niet wist was wat zijn mutaties waren, al kon ze daar snel achter komen. ‘Soldaten, legers in het algemeen.’ Veralgemeende ze haar woorden voor het geval hij het te persoonlijk zou opnemen en hij zijn Australische leger, of waar hij ook van kwam, zou gaan verdedigen en haar in het haar zou vliegen. ‘Wie denk je dat er voor de kust ligt wapens te sorteren en plannen te smeden.’ Knikte ze richting buiten, daarmee bedoelde ze echt het vasteland, niet dit eiland. ‘En als ik kijk naar wat er op de wereld gebeurd zijn soldaten niet bang om gewonden of doden te maken.’ Ze zweeg, ieder woord nauwkeurig uitgesproken. Jagers hadden één positief iets, ze hadden een doel en er kwam daar niemand anders bij om. Ze waren heel verfijnd en professioneel zonder ook maar één slachtoffer teveel te maken. Soldaten bliezen een tentenkamp op en hop, vrouwen en kinderen gingen de lucht mee in. Dat zei ze maar niet luidop want dan zou het zeker niet goed komen. En ze was eigenlijk van plan een beetje water bij de wijn te doen tot hij haar naam zei. Haar blik gleed dodelijk naar buiten, ze wist het, ze wist dat hij in haar hoofd had gezeten. ‘Dat merk ik.’ Benadrukte ze scherp. Schending van de privacy, Allison haatte niets meer dan dat. Ze had zin om haar achternaam naar zijn hoofd te slingeren maar ze wist zich nog net te houden. Een beetje zelfbeheersing was gelukkig een positieve eigenschap aan haar. ‘Er zijn al jagen vennootschappen, zelf voor de mutanten. Waarom denk je dat wij plots zoveel anders zijn. Alsof terroristen niet genoeg schade aanrichten aan de mensheid, er zijn helaas ook mutanten die dat doen. En net als de FBI en dergelijke die moordenaars opsporen is het aan ons,’ Ze zweeg en stopte zichzelf net te laat om niet weg te geven dat ze ook een jager was. ‘Is het aan de jagers om gevaarlijke mutanten op te sporen en tegen te houden.’ Verbeterde ze zichzelf. Ze was geen deel meer van dat leven, ze was geen jager meer, dat mocht ze niet vergeten. ‘Dus het zijn jullie, bemiddelaars, die nu voor kust hun wapens laden en zich klaar maken om hierheen te komen, is dat de manier van bemiddelen?’ Ze zag het … ze zag het iedere nacht, de wapens, de soldaten, ze zag het allemaal. ‘Misschien lijken soldaten en jagers wel meer op elkaar dan ze willen toegeven.’ Ze sprak expres niet over “ik en jij” omdat hij het dan gelijk zou weten. Ze wilde dit liefst nog in vrede afsluiten, al zag dat er niet zo positief meer uit. Maar de wonderen waren de wereld niet uit, Allison had graag vrede, en hij was een “bemiddelaar” zoals hij het zou goed verwoordde …

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sebastian Cosgrove
avatar
Deceased

Aantal berichten : 196

Mutant Profile
Alias: Fera
Mutation: Animal emerging & Replication
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   di okt 20, 2015 10:11 pm

-------------

’En doorzettingsvermogen.’ Sebastian haalde opnieuw nuchter zijn schouders op en schudde zijn hoofd, niet echt als ‘ja’, maar ook niets als ‘neen’. ”Je mag zoveel doorzettingsvermogen, karakter en mentaliteit hebben als je wil.” hij trok zijn mondhoeken omlaag. ”Als je geen talent hebt, dan geraak je niet ver.” Hij dacht aan de soldaten die wel geslaagd waren voor de testen, maar uiteindelijk toch niet goed genoeg bleken om echt in de units te dienen. Ze waren in de keuken beland, of in de kantoren van de officieren waar ze de vuile taakjes mochten opknappen. Ze zaten in het leger, maar eigenlijk toch ook weer niet. ”Het is niet altijd eerlijk, maar bij zo iets belangrijk als het kiezen van personen die je land verdedigen, dan mag er kritisch gekeken worden naar de personen die voor je staan.” Hij richtte zijn blik opnieuw in Allisons ogen, koelbloedig. ”Dan kan zoiets als een mutatie als die van jou aardig in je voordeel spelen ja.” drukte hij haar toe en haalde opnieuw zijn schouders op, dat waren immers de harde feiten. Of je was goed, of je was slecht, in uitzonderlijke gevallen was je beter.

Sebastian torende boven Allison uit, was lichamelijk vele malen sterker, maar toch gaf de situatie hem een beklemmend gevoel. Het voelde gewoon niet juist, in de eerste dagen dat hij hier was zo een gevoelig onderwerp aanhalen en dat terwijl hij niet in optimale gezonheid verkeerde. Het bloed gutste door zijn aderen en hij voelde hoe zijn hart meer en meer moeite moest doen om het in zijn lichaam rond te pompen. ‘Soldaten, legers in het algemeen.’ Ze probeerde haar gemaakte fout recht te zetten, maar het was te laat. Sebastian had zich persoonlijk aangevallen gevoeld, ze had gesproken over hem én zijn team, wat het er niet beter op maakte. Hij luisterde naar hetgeen ze te vertellen had en keek haar terwijl strak aan met zijn doordringende ogen. ”En wie denk jij dat er bij zijn thuis gezellig in de zetel zit te praten over de volgende mutant waarvan ze het leven gaan nemen?” Hij snoof opnieuw vervaarlijk en liet zijn blik de trainingsruimte rondgaan in de hoop dat hij zou kalmeren, maar tevergeefs. ”Jagers zijn evenmin bang om te verwonden of te doden. Alleen hebben zij daar het recht niet toe.” Hij beet hard op de binnenkant van zijn lip en proefde de smaak van ijzer in zijn mond doordat hij door zijn vel uit had gebeten. ”Mutanten zijn ontstaan door de natuur, evolutie. Ze hebben evenzeer als gewone mensen het recht om te leven. Het enige wat ze moeten doen is zich aanpassen aan onze, normale gedragingen. En als ze daar niet in slagen..." Hij voelde hoe zijn stem begon te trillen door de ergernis die meer en meer de overhand van hem nam. ”Jagers daarentegen hebben allesbehalve het recht om een einde te maken aan het bestaan van mutanten.” Sebastian voelde zijn hoofd warm worden. ”Waar trekken zij de lijn van ‘gevaarlijke’ mutanten? Voor de ene heeft gevaarlijk een hele andere betekenis dan voor de andere.” hij schudde zijn hoofd onbegrijpelijk en deed een stap achteruit. "Daarvoor zijn wij er, wij waren er al voor de mutanten en weten wat de juiste manier van aanpakken is." De 'wij' die hij sprak, sprak hij in naam van het leger. Het was overduidelijk dat de sfeer meer en meer op springen stond en hij voelde zich er niet gemakkelijk bij, zeker niet toen hij zag hoe ook Allison moeite moest doen om zich kalm te houden.

En toen versprak ze zich, waardoor Sebastians ogen onmiddellijk groot werden. Zijn puppillen vernauwden en zijn spieren kwamen bol te staan waardoor hij er nog breder uitzag dan dat hij eerst al was geweest. ”Wát, ons?” onderbrak hij haar vrijwel onmiddellijk en staarde haar medogenloos aan, peinzend op de verspreking die ze net begaan had. Ze antwoorde niet onmiddellijk en Sebastian kreeg het idee dat ze dat bewust deed, alsof ze het wilde omzeilen of dergelijke, wilde verstoppen wie ze was. ‘Dus het zijn jullie, bemiddelaars, die nu voor kust hun wapens laden en zich klaar maken om hierheen te komen, is dat de manier van bemiddelen?’ Hij wendde zijn blik af en bromde, wat voor een vervaarlijk geluid zorgden. Verschillende ogen van andere studenten in de trainingszaal stonden op hun twee gericht, waaruit hij vernam dat het aardig duidelijk was dat de sfeer tussen Allison en hem geladen was, bijna letterlijk. ”Wij, mutanten hebben de mogelijkheden om ons te verdedigen zonder dat we wapens nodig hebben, maar dat hebben mensen niet. Als wij..” net zoals Allison moest hij ook zichzelf verbeteren. ”..zij naar hier komen hebben ze de nodige middelen nodig om hun te verdedigen indien dat nodig is.” Sebastian voelde zich in een heel moeilijke situatie, tot voor een maand geleden was hij degene geweest die jaagde op degenen die meedogenloos op mutanten jaagde. Maar ze hadden hem en zijn team tussen gekregen met het gevolg dat hij als enige overbleef. Hij, een mutant. De rollen waren omgedraaid, hij was nu degene waarop gejaagd werd en Genosha was de enige plaats waar hij in veiligheid verkeerde. Hij kon nergens anders heen, niet opnieuw naar het leger, niet opnieuw naar huis, daarvoor schaamde hij zich te hard. Alles was veranderd doordat ze hem en zijn mutatie gezien hadden.

Hij kreeg meer en meer de indruk dat Allisons gedachten en kennis over het leger niets meer was dan slecht, slecht en nog eens slecht. Ergens had ze gelijk, er waren landen die zich volledig tegen de mutanten gekeerd hadden, alsof ze niet welkom waren op de wereld, zij bliezen inderdaad kampen op met honderden onschuldige mensen als ze de indruk hadden dat er mutanten in verscholen waren. Maar er waren ook landen waarvan het leger streefde naar een wereld van vrede, waarin de slechten, zowel mens mutant zouden boeten voor hun misdaden, maar ook een mooi leven mochten leiden als ze in vrede konden leven. Ook tussen de mensen was er rivaliteit en onenigheid over het feit wat goed of slecht was, maar in het land waar Sebastian vandaan kwamen streven ze om eenheid, niet om het liquideren van een ras. ‘Misschien lijken soldaten en jagers wel meer op elkaar dan ze willen toegeven.’ En hier was de grens. Ze had hem beledigd, eerst door te veralgemenen over tot welke groep hij behoorde en nu door haar te vergelijken met mensen waarop hij helemaal niet leek. Jagers gingen vermoorden, terwijl hij slechten wilde laten boeten en hun vervolgens een tweede kans te geven.

Hij kon de tinteling in zijn handpalm niet langer negeren en hij ademde diep in terwijl hij zijn handpalm naar boven richtte. De tinteling veranderde in een briesje dat langs zijn hand streek en een doorzichtige waas verliet langzaam zijn hand. Hoe meer de waas in de lucht terecht kwam, hoe blauwer hij van kleur werd, zo fel dat het leek alsof hij oplichtte. De gloed kreeg langzaam de vorm van een enorme Duitse herder, die in zijn transparante vorm boven het hoofd van Sebastian zweefde. Sebastian richtte zijn ogen fel op Allison. ”Laten we anders beginnen met ons aan elkaar voor te stellen.” brieste hij haar toe. Hij had meer en meer het vermoeden gekregen dat de persoon die hier voor hem stond wel eens iemand kon zijn waarvan de achternaam bekend in zijn oren zou klinken. Op een intimiderende manier keek hij haar aan en hoorde Fera hem in zijn hoofd smeken om toestemming om vaste vorm aan te nemen, maar Sebastian gaf hem geen toestemming, nog niet.



_________________

Conor - Eloise - Devon - Oliver - Sebastian - Topaz
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   wo okt 21, 2015 7:14 pm

Argent,

We protect those, who cannot protect themself.


Waar was ze mee begonnen. Het was niets voor Allison om ruzie te zoeken, om haar standpunt zo fel te verdedigen en het letterlijk haast te laten uitdraaien tot een aankomend gevecht. Ze was mentaal niet in staat het tegen iemand om te nemen, en met haar pols was ze dat ook fysiek niet. Ze lag gewoon helemaal in de war met zichzelf, iets waar ze enkel zelf iets aan kon veranderen. Dit was gewoon een slechte samenkomst van omstandigheden, eentje die ze liever opgelost zag komen. Maar nee, alles in Allison protesteerde tegen de gevoel, alsof haar lichaam daadwerkelijk hunkerde achter een beetje gezonde adrenaline. Ze strekte haar vingers en bracht ze weer samen naar een vuist, iets routinematigs, alsof ze zichzelf opwarmde. Talent … Hij had duidelijk het talent, zij had het talent waarschijnlijk ook, maar niets om elkaars jobs uit te voeren. Moest ze zelf solliciteren bij het leger … ze zouden haar niet aannemen voor haar uiterlijk, ondanks dat ze snel, lenig en behendig was, ze was tenslotte wel een vrouw. Maar voor haar mutaties, vast wel. Iemand die kon zien wat er zich op hetzelfde moment in het vijandige kamp afspeelde, best handig. Ze kon nooit mis schieten en kon iedereens mutatie over nemen. Maar ze zat niet bij het leger, ondanks haar respect ervoor, zou ze het ook nooit willen.

Ze zag dat hij iedere spier in zijn lichaam aanspande en ze probeerde zelf zo ontspannen mogelijk over te komen. Haar boog rustte tegen de grond, het werpmes lang nog steeds in haar pijnlijke pols. Haar blik was behoedzaam maar ze probeerde rustig over te komen, nee, ze ging hier geen ruzie gaan maken, waar het eigenlijk wel al te laat voor was. ‘Jagers worden ingehuurd, vaak, niet altijd, net als je huurmoordenaars inhuurt om mensen te laten wegruimen.’ Antwoordde ze hem meteen, kalm. Ze probeerde alle spanning weg te bergen, al zag je wel de nerveuse tik van haar vingers tegen haar boog. Het Argent symbool leek haast te smeken om aandacht dus ze draaide haar boog zodat het teken naar haar gericht was, uit zijn zicht. ‘Waarom hebben ze het recht er niet toe?’ Haar kalmheid was even onrustwekkend als de ontspanning in haar lichaam, ze balde het allemaal op, klaar om het allemaal eruit te laten. Ze hoopte dat het niet zover zou komen. ‘Omdat ze geen titel hebben, geen speciaal symbool?’ Ze hield haar hoofd schuin en keek hem afwachtend aan. Dat hij zei dat jagers niet het recht hadden levens te nemen deed haar haar op haar armen kort overeind komen, ze was al teveel familie kwijt om daar geen verdediging voor te nemen. ‘Onze mutantenwereld is niet zoveel verschillende van de mensenwereld. Waar trekken ze in de mensenwereld de lijn naar gevaarlijke terroristen? Is het niet net hetzelfde voor ons? Mensen hebben jullie, het leger voor hulp tegen gevaarlijke rebellen of terroristen. Maar je weet toch dat er evenveel mutanten zijn die uit zijn op mensen en andere mutanten?’ Ze zweeg en haalde kort haar schouders op. Het praten bracht haar enigszins tot rust. Misschien zou het toch nog niet zo slecht uitdraaien. ‘Jagers doen één ding, mensen beschermen tegen mutanten, en ze zijn zo gespecialiseerd in mutanten net als het leger is over terroristen.’ Ze zette een stap achteruit, meer als symbool dat ze hier niet was om een giga ruzie te ontlokken. Haar blik gleed over haar schouder naar enkele mutanten die stonden te kijken, er waren er niet veel die wisten wat ze was. Dus glimlachte ze kort, een paar kende haar en wandelde gelijk weer weg, maar de anderen bleven kijken. Gelukkig stonden ze ver genoeg om niet alles te horen.

“Wat ons?” Ze keek hem aan, recht in zijn felle ogen maar zweeg. Ze bleef hem gewoon aankijken tot hij vanzelf verder ging. Het was niet het moment om hem te zeggen wat ze was, misschien kwam hij haar dan rechtstreeks naar de keel gevlogen. Wat hij zei over soldaten die hierheen zouden komen, om zichzelf te verdedigen deed haar kort vreugdeloos lachen terwijl ze haar hoofd schudde. Ze lag nachten wakker, nachten waarin ze het ene achter het andere zag, militaire basissen die experimenten uitvoerden op mutanten, plannen, hopen aan wapens, dodelijk geweld en geruchten. Ze wist voor honderd procent zeker dat ze hier niet waren om zich enkel maar te verdedigen en ze wilde hem dat graag tonen. Maar daarvoor moest ze hem aanraken en ze was zeker dat hij dat momenteel niet echt zou zien zitten. ‘Ze zijn hier niet voor zichzelf te beschermen, ze zijn hier om aan te vallen, ze werken samen met jagers.’ Ze stak haar hand op voor hij daar iets kon op inbrengen. ‘Ik weet, het merendeel zijn gewone soldaten die een bevel opvolgen.’ Hij zou er waarschijnlijk commentaar op hebben gehad. ‘Hun wapens zijn dodelijk, voorzien voor iedere soort mutant.’ Ze zweeg en haalde haar handen kort in de lucht in een afwerend gebaar. Ze wist van haar vader dat de jagers informatie door speelden naar de organisatie, naar de mensen die hier zouden aanvallen, er was anders geen mogelijkheid dat ze zo goed voorbereidt konden zijn in wapens en voorzieningen. ‘Ik kan het je laten zien.’ Ze keek hem terug aan, niet meer die vijandigheid, ze probeerde kalm te blijven.

Maar dan besloot hij zijn mutatie te gebruiken en werd ze gelijk weer gespannen en afstandelijk. Er verscheen uit een soort blauwe mist een gigantische Duitse herder boven zijn hoofd. Allison keek het dier aan voor ze met samengeknepen ogen terug naar de jongen keek. Bij zijn felle woorden hield ze haar hoofd een beetje schuin. ‘Je hebt me al voorgesteld aan jezelf, Allison.’ Er kwam een trage donkere glimlach op haar lippen, koud en afstandelijk. ‘Maar je wilt mijn achternaam weten, zodat je kunt bevestigen wat je al denk ik weet.’ Ze zweeg en keek kort naar de schimmige vorm boven zijn hoofd. ‘Argent, Allison Argent, jager, ex-jager.’ Ze richtte haar blik kort naar de grond. ‘Ben je nu blij?’ Vroeg ze hem sarcastisch …
OOC: Flutpost. -_-

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sebastian Cosgrove
avatar
Deceased

Aantal berichten : 196

Mutant Profile
Alias: Fera
Mutation: Animal emerging & Replication
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   wo okt 21, 2015 8:11 pm

-------------

Het leek alsof hij op ontploffen stond, zo overrompeld werd hij door alles wat er gezegd werd. Het was allemaal wat veel om te verwerken, zeker al de verschrikkelijke gebeurtenissen nog zo vers in zijn geheugen lagen. Op een ander moment was hij waarschijnlijk niet zo snel over stuur gegaan, maar hij kon er niets aan doen. Zijn emoties liepen zo hoog op zonder dat hij ze ook maar enigszins onder controle kon houden. Het beangstigde hemzelf. Zijn ogen schoten constant heen en weer tussen Allison en de wapens die ze vast had, alsof hij verwachtte dat ze elk moment naar hem kon uithalen, en dan zou hij er klaar voor zijn. Klaar om zichzelf te verdedigen. ‘Waarom hebben ze het recht er niet toe?’ Hij wilde haar toewerpen dat het allemaal niet officieel was, dat het niet volgens het ‘boekje’ verliep, maar hij kon niets meer doen dan zijn lippen stram op elkaar geperst houden, schrik voor wat hij nog allemaal eruit zou flatsen. Nee, Sebastian was allesbehalve in zijn normale doen, inderdaad een slechte samenkomst van omstandigheden. Allison zelf gaf het antwoord, ookal kwam het uit haar mond als een vraag. ”Inderdaad.” bromde Sebastian als bevestiging. Hij was van de leest dat alles correct en eerlijk moest gebeuren, dat iedereen een tweede kans moest krijgen voor er echte maatregelen genomen werden, maar alle verhalen die hij over de slachtpartijen van de jagers gehoord hadden.. Zij gingen allesbehalve op die manier te werk, het stak hem enorm de keel uit, en dat was zacht uitgedrukt. Hij luisterde naar haar uitleg en merkte al snel op dat naarmate ze meer vertelde, de kalmte in haar stem weer terug kwam. Met zijn ogen keek hij haar onderzoekend aan totdat ze gedaan had met spreken en hij liet zij schouders kort rollen. ”Dat weet ik.” zei hij met een knikje en kon niet anders dan haar gelijk geven. ”Het is gewoon de manier waarop.” Ook zijn stem was kalmer geworden, al stond de ergernis nog steeds even duidelijk als letters in een boek op zijn lichaam te lezen. Haar woorden hadden hem deels gesmoord. Het was allemaal zo ingewikkeld en hoe langer Sebastian erover door bleef gaan, hoe moeilijker hij het kreeg. ‘Jagers doen één ding, mensen beschermen tegen mutanten, en ze zijn zo gespecialiseerd in mutanten net als het leger is over terroristen.’ Bij die woorden wierp hij zijn blik naar de vloer en zette hij zijn hand tegen zijn voorhoofd. ”Niet de groep jagers die wij tegenkwamen.” Voor Allison moest het als een raadsel klinken, maar Sebastian zag het zich allemaal zo weer op zijn netvlies afspelen. Het was deels daardoor dat zijn visie over de jagers veranderd was, maar hij voelde zich allesbehalve geroepen om zijn verhaal te vertellen. Niet hier, niet aan Allison, of toch niet nu.

Het feit dat ze zijn vraag genegeerd had, had hij niet eens door doordat ze een kille, vreugdeloze door de ruimte liet galmen. Sebastian keek in het rond en zag dat er al een aantal mutanten de ruimte verlaten hadden of zich weer op hun training gericht hadden, maar er waren ook nog verschillend paar ogen dat hun stond aan te gapen. ‘Ze zijn hier niet voor zichzelf te beschermen, ze zijn hier om aan te vallen, ze werken samen met jagers.’ Op Sebastians stramme gezicht verscheen een enorm boze blik. ”Wat?” bromde hij haar toe en liet zijn hand over zijn hals glijden, en het viel hem nu pas op hoe erg hij aan het zweten was. Hetgeen Allison hem nu gezegd had voelde als een slag van de molen, hij had nooit eerder van zulke theorie gehoord. Het eerste wat hij dus deed was in de verdediging vliegen. ”Er zijn geen plannen om aan te vallen!” wierp hij haar toe, al klonk er pure onzekerheid in zijn stem. Hoe meer hij naar haar luisterde, hoe meer hij begon te twijfelen aan zichzelf. En toen begon hij te denken, wat duidelijk aan zijn houding te zien was. Zijn ogen stonden in de verte gericht en het leek alsof hij even van de wereld verdwenen was. Hij was first sergeant geweest, een hoge rang, maar lang niet de hoogste. Waren er dingen die voor hem verzwegen werden? Of was hij gewoon niet belangrijk genoeg geweest om aan hem gemeld te worden? Toen hij terug keek naar Allison was de woeste blik in zijn ogen verdwenen en had hij plaats gemaakt voor een sombere, kille blik. De emoties in zijn lichaam liepen hoog op en hij moest moeite doen om alles op een rij te houden. Waren er plannen waar hij niets van af wist? En naarmate ze verder sprak werd hij er zekerder en zekerder dat er plannen waren gemaakt waar hij niets van af wist. Misschien niet door het Australische leger, maar dat deed er niet toe. De plannen waren er en hij zou er onbewust aan hebben meegewerkt omdat hij niet beter wist. Hij had het eerder meegemaakt, dat er dingen werden ‘wijsgemaakt’ aan onschuldige soldaten zodat ze toch in staat zouden zijn om te verwonden, te doden. Het had Sebastian furieus gemaakt toen hij erachter kwam, maar hij had er niets aan kunnen veranderen. Blijkbaar was nu hetzelfde met hem gebeurd en het maakte hem misselijk, letterlijk. ‘Ik kan het je laten zien.’ Hij keek op van de grond en zette zijn voeten wat verder uit elkaar om zijn evenwicht te kunnen bewaren zonder dat hij er ‘zwak’ uit zou zien. ”Hoe?” was zijn kille antwoord, net zoals de blik in zijn ogen.

Omdat hij voelde hoe zwak zijn lichaam werd, door zijn verwondingen en door zijn emoties die hij niet meer helemaal in de hand had, riep hij Fera op, al liet hij hem niet onmiddellijk tot ‘leven’ komen, maar hield hij hem in de tussenfase, de heldere blauwe gloed. ‘Je hebt me al voorgesteld aan jezelf, Allison.’ Aan de manier waarop ze hem dat toewierp was overduidelijk dat ze zijn dubbelzinnige vraag onmiddellijk door had. Ze was niet stom, integendeel. Hij zag hoe haar blik waakzaam over Fera gleed, maar ze liet er zich niet door afschrikken, iets was Sebastian enorm aan haar zou kunnen appreciëren als ze niet in een conflict als nu verkeerd hadden. ‘Argent, Allison Argent, jager, ex-jager.’ En hoewel die naam al door zijn gedachten gezweefd had, kwam het toch als een slag aan en kreeg hij een soort van krop in zijn keel. Al trok het laatste woord enorm zijn aandacht. Ex-jager. Ze sleepte hem van het ene in het andere gevoel. Bij het woord ‘jager’ had hij zich voor een moment furieus gevoeld en was de Duitse herder richting de grond gedaald, maar toen het woord ‘ex-jager’ over haar lippen was gegleden, had dat gevoel onmiddellijk plaats gemaakt voor verwarring. Hij klemde zijn kaken op elkaar en keek Allison diep in haar ogen aan, intimiderend, maar ook alsof hij haar begreep. Sebastian hoorde haar woorden van net opnieuw in zijn hoofd. ‘Misschien lijken soldaten en jagers wel meer op elkaar dan ze willen toegeven.’ Hij haalde diep adem en liet zijn borst fel oprijzen. ”Cosgrove, Sebastian Cosgrove, soldaat, ex-soldaat.” zei hij net op dezelfde manier als dat zij dat had gedaan en onthulde nu ook deels zijn geheim. Hij was zoveel meer geweest als een soldaat, maar daar kwam het nu niet op aan, hij wilde haar gewoon met zijn woorden laten weten dat hij net zoals haar niet meer in de rol vervulde die hij ooit vervuld had. Een rol die blijkbaar niet was wat hij al die tijd gedacht had. Het was het verleden. Voorbij. Allison en hij leken inderdaad meer op elkaar dan hij wilde toegeven. ‘Ben je nu blij?’ Hij schudde zijn hoofd en keek hem met een emotieloze blik aan. ”Ik weet niet hoe ik me erbij moet voelen.” Sebastian had het gevoel alsof hij moest overgeven, hij had overal pijn en stond op instorten. Maar toch bleef hij die gedisciplineerde houding uitstralen, er was niks aan zijn lichaam dat verried hoe hij zich werkelijk voelde.



_________________

Conor - Eloise - Devon - Oliver - Sebastian - Topaz
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   wo okt 21, 2015 9:39 pm

Argent,

We protect those, who cannot protect themself.


In de weinige momenten dat haar aandacht niet naar de jongen gingen probeerde ze zich te gronden met haar omgeving, met wat haar vader haar had geleerd. Hij was degene die altijd had gezegd dat je lichaam het niet mocht laten zien, dat je geen angsten mocht tonen, geen woede, geen frustraties. Dat ze zich moest gronden met de omgeving en haar focus verleggen zonder haar aandacht te laten verslapen. Dus dat was wat Allison deed. Ze kende de ruimte, ze kende het vertrouwde gewicht van haar boog in haar handen, de kloppende pijn in haar pols en de adrenaline die haar bijna liet stuiteren. Ze hoorde de leerlingen mompelen, voorbij wandelen, ze hoorde het geluid van iemand die op een valmat werd gegooid, ze rook het zweet in de lucht, gemengd met resten deodorant. Maar wat ze veel hardnekkiger probeerde buiten te houden, tegen al haar principes in, was haar clairvoyance, en dat vroeg meer van haar dan ze wilde. Ze moest zich er harder op concentreren omdat ze niet nog meer beelden wilde van haar vader. Want hij was de oorzaak van heel haar humeur nu, ze was doodongerust en er was niets dat ze kon doen om hem te helpen.

Ze leken op elkaar in te spelen, hij gaf in op haar woorden en zij op de zijne. Zie, het zou toch nog goed komen, de wonderen waren de wereld nog niet uit. Ze begreep het meningsverschil, ze kwamen van twee totale uitersten. Zij was de verfijnde huurmoordenaar die mutanten neer haalde en hij de teamleider die de wereld redde, ze konden niet meer verschillen maar ook niet meer met elkaar gemeen hebben. ‘Er is niets correct aan alles wat geweld en misdaad betrekt.’ Sprak ze iets rustiger. Zich focussen op hem maakte het gemakkelijker om niet aan haar vader te denken. ‘Zoals je zegt, de wereld is kapot. Wij zijn enkel degene die het proberen te lijmen, hopeloos.’ Vervolgde ze. De wereld was inderdaad om zeep, er was geen discussie waar geen geweld weer werd gebruikt. Haar vader had honderdtal van die discussies afgerond door een kogel in de verliezende partij te jagen. En Allison had daar altijd deel van uit gemaakt, het maakte haar soms meer kapot dan dat ze er trots op was. “Niet de groep jagers die wij tegen kwamen” Bromde hij. Allison fronste haar wenkbrauwen kort. ‘Ze zijn niet allemaal dezelfde, we,’ ze zweeg en beet kort op haar onderlip en schudde zachtjes haar hoofd. ‘Ze zijn niet allemaal dezelfde.’ Herhaalde ze uiteindelijk maar zonder er op in te gaan. Ze kende haar familie het best, haar Argent groep en de kleine rekruten die ermee samen werkte, ze had geen idee hoe anderen werkten.

Hij leek haar niet te geloven, over wat ze overzee aan het plannen waren. Zeker niet het feit dat er ook jagers mee gemoeid gingen. Het zinde Allison ook niet, zeker omdat ze het allemaal opnieuw en opnieuw zag. ‘De overheid, de Amerikaanse staat ziet ons onderkomen hier niet als een veiligheid. Zij willen ons onder verdelen in inrichtingen waar we worden stil gehouden of worden neer gehaald. Er zijn faciliteiten waar nu mutanten zitten met geen leven, geen behoefde naar een leerplan en geen specialisatie over hun mutaties. Ze worden niet geholpen daar, ze worden in bedwang gehouden.’ Ze zweeg even zodat het tot hem kon doordringen wat ze zelf al weken aan een stuk had gezien. Ze hield er zelf een notitieboekje aan over. ‘Dat wij hier zitten, en door Jamie en Jean worden opgeleid tot mensen die in de normale beschaving kunnen leven, met krachten, staat hen niet aan. Dus ze willen hierheen komen om de zware bedreigingen uit te schakelen en al de rest te overmeesteren.’ Ze schudde zachtjes haar hoofd, blikte over haar schouder naar de paar leerlingen die nog stonden te kijken. ‘Dit is een thuis voor velen, zij,’ ze wees naar muren, richting het vasteland. ‘zijn van plan onze thuis te overmeesteren met wapens waar zelf de sterkste mutanten niet tegenop kunnen. Jagers zijn gespecialiseerd in mutantgerichte wapens, soldaten zijn de besten om dat door te voeren in een bevel dus,’ ze haalde haar schouders opnieuw op en zette een stapje naar achter, om de spanning met dit gebaar eraf te halen. Bij zijn vraag over hoe ze het hem kon tonen tikte ze kort tegen haar hoofd. ‘Ik ben een clairvoyance, het stelt me in staat alles te zien wat er op dit moment in de wereld gebeurd. Maar ik kan ook in sommige momenten mijn mutatie door sturen, dus als ik je aanraak, kan ik je tonen wat ik zie, waar ik iedere nacht van wakker lig.’ Ze zei hem expres niet dat ze mutaties kon overnemen, niet om hem argwaan te maken maar omdat ze iets nodig had om zichzelf mee te verdedigen mocht hij helemaal los gaan. Ze stak haar hand naar hem uit. ‘Enkel als je wil. Het zijn korte fragmenten, beelden maar ik kan ze sturen en zodus meer informatie doorsturen naar jou.’ Ze hield haar hand maar heel even op, als teken dat ze ervoor open stond.

Ze zag dat de Duitse herder naar de grond daalde toen ze zich had voorgesteld, eerlijk, haar vingers klemde zich harder om het werpmes. Maar als ze dan naar hem keek zag ze verwarring, verwarring waar ze gebruik van moest maken. ‘Er zijn niet veel mensen hier die weten wie ik ben, of was.’ Haar blik gleed kort terug over haar schouders. ‘Ik ben een jager, zal ik altijd zijn. Maar ik werk mutant en werd voor kort opgejaagd, om te weten hoe het voelt om altijd over je schouder te kijken doet je leven veranderen.’ Ze zweeg en dacht terug aan die hopeloze momenten waarin ze smeekte om een beetje rust terwijl haar vader haar opspoorde … ze had geen idee gehad wat hij had gedaan eens hij haar had gevonden. Vermoorden niet … maar het zag er niet rooskleurig uit in haar hoofd. ‘Nu vecht ik met mutanten, tegen wat ons te wachten staat.’ Ze wees kort weer naar buiten en lachte zacht vreugdeloos. ‘In hoever dat lukt.’ Vervolgde ze kalm. Hij stelde zichzelf voor als Sebastian, ex-soldaat en Allison wist gelijk hoe hij zich moest voelen. Ze zag veel gelijkenissen van zichzelf in hem, vreemd genoeg was dat hetgeen dat de vijandigheid bij haar weg nam. ‘Je mag me haten, als het alles wat gemakkelijker maakt, of me aanvallen, of iets doen.’ Antwoordde ze hem op zijn woorden. Zij wist hoe ze zich erbij voelde, in een vreemde manier sereen maar behoedzaam want hij had nog steeds die emotieloze blik op zijn gezicht plakken. ‘Ja, ik heb mutanten vermoord, ik lieg nou eenmaal niet graag.’ De koude waarheid, dat was wat hij kreeg ongeacht wat dat kon betekenen voor haar …

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sebastian Cosgrove
avatar
Deceased

Aantal berichten : 196

Mutant Profile
Alias: Fera
Mutation: Animal emerging & Replication
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   zo nov 29, 2015 4:57 pm

-------------

Sebastian probeerde vergeefs zijn ademhaling onder controle te houden. Zijn gehele, pijnlijk gehavende lichaam stond op springen. Als verdedigingsmechanisme spanden al zijn spieren op waardoor zijn huid er strak over kwam te liggen. Hij voelde hoe de draadjes die nog steeds in zijn wonden zaten verschrikkelijk begonnen te trekken, maar zelfs dat was niets in vergelijking met de pijn die hij vanbinnen voelde. Ze hadden het hem in de ziekenzaal nog zo verboden van enige vorm van inspanning te leveren, maar het was voor Sebastian de enige manier om zijn gedachten te verzetten. Ofja, totdat je op iemand zoals Allison Argent stuitte. Hij haalde een hand over zijn gezicht en bedekte er zijn ogen mee zodat hij ze voor een moment lang kon sluiten. Zijn poging om op die manier weer zijn rust te hervinden viel in duigen toen de stem van Allison de stilte weer doorbrak. ’Er is niets correct aan alles wat geweld en misdaad betreft.’ Tegen zijn zin richtte hij zijn ogen weer op haar en luisterde naar de rest van de woorden die er nog achter volgde. De wereld was inderdaad om zeep, geen lijm die sterk genoeg was om hem te kleven. We zijn inderdaad niet allemaal dezelfde.” vulde hij haar woorden misselijkmakend verder. Dat ze zich probeerde te herpakken had hij goed genoeg door en hij zou haar er extra drukken op de feiten die zij probeerde achter te houden voor hem. Vroeg of laat zou hij er toch achter komen, zouden zijn vermoedens bevestigd worden.

Het voelde als een slag van de molen, de plannen die ze aan de andere kant van de oceaan aan het maken waren en het feit dat de jagers en het leger er samen aan werkten. Waar was de logica? Waarom had Sebastian al die tijd dat hij het leger diende onderzoeken moeten doen over de manier waarop de jagers te werk gingen? Waarom moesten hij en zijn team infiltreren binnen de grootste groepen van jagers en moesten ze achter hun plannen, wapens en verblijfplaatsen komen? Er waren verschillende gezinnen, verenigingen en bijeenkomsten. Je had de kleinere, gesloten kringen van jagers, meestal gezinnen, maar je had ook de grotere groepen, gezinnen die zich samenvoegden en hun krachten bundelden om de ‘sterkste’ mutanten neer te halen. En door hetgeen Allison zei besefte hij dat ze elk op een andere wijze te werk gingen. De uitleg van Allison klonk hem redelijk logisch en ondanks dat het  tegen al zijn principes ging knikte hij regelmatig om te bevestigen dat hij mee was in haar verhaal. ”Waarom gunnen ze ons niet een gewoon rustig levensbestaan. Wij zijn mensen, net zoals hen, enkel een meer geëvolueerde vorm ervan.” Gefrustreerd schudde hij zijn hoofd en klemde zijn kaken fel op elkaar waardoor er een scherp afgetekende lijn op zijn gezicht verscheen. In zijn hals trokken enkele spiertjes samen door de kracht die hij op zijn tanden uitoefende. Sebastian had zich zijn leven lang niet als volwaardige mutant beschouwd. Niet omdat zijn krachten niet nuttig of sterk genoeg waren, integendeel. Maar voor hem was het geen ‘meerwaarde’, een mutant zijn. Het liefst was hij een gewoon mens geweest. Zijn levenslange droom was om in het leger te geraken en een zo hoog mogelijke rang te bemachtigen en een mutatie stond hem daarin alleen maar in de weg. Ondanks dat het leger niet zo’n afkeer voor mutanten hadden zoals dat jagers dat hadden, namen ze toch geen mutanten aan. Het was om die reden dat Sebastian zijn speciaal kantje voor iedereen en alles verzwegen hield, zowel zijn ouders als zijn meerderen. Behalve Vincent en Myrthle wist niemand er vanaf. Myrthle. Hij slikte haar naam weg waardoor zijn adamsappel fel mee bewoog.

Sebastian probeerde zich zo goed als mogelijk te herpakken en rechtte zijn pijnlijke rug nog dat tikkeltje extra, zijn blik was ijskoud ,maar hetgeen erachter schuil ging was dat allesbehalve. ”Als het waar is, als het leger samenwerkt met de jagers..” hij kneep even zijn ogen samen, het viel hem enorm zwaar om die woorden in zijn mond te nemen. ”..dan moeten we ons klaar maken. Je mag de expertise van het leger niet onderschatten, ik heb gezien waartoe we, ze in staat zijn. En als daar die gesofisticeerde wapens nog eens bij komen kijken…” Zijn stem werd zachter. ”Geloof me, dat wil je liever niet als wel zien.” Aandachtig luisterde hij naar de uitleg over haar mutatie en keek hij naar haar hand die ze aanbood. ‘Enkel als je wil. Het zijn korte fragmenten, beelden maar ik kan ze sturen en zodus meer informatie doorsturen naar jou.’ Er vertrok een spiertje bij zijn mond en argwanend schudde hij zijn hoofd. Geen haar op zijn hoofd dacht eraan om zijn hand in die van haar te leggen. Enerzijds had hij allesbehalve nood aan lichamelijk contact, anderzijds wist hij niet welke krachten ze nog bezat. Het was een mooie mutatie die Allison had, dat zeker. Maar Sebastian wist goed genoeg dat het zelden voor kwam dat iemand slechts één mutatie had, zeker hier op Genosha. Het laatste waar hij nood aan had was iemand die in zijn hoofd zat of iemand die zijn mutaties kon blokkeren, of hem verschrikkelijk pijn doen door een aanraking. De mogelijkheden waren eindeloos en Sebastian was er veel te vigilant voor. ”Nee bedankt.” hij schudde bij die woorden opnieuw met zijn hoofd en probeerde zo beleefd mogelijk over te komen, al was dat niet zo vanzelfsprekend in de situatie waarin ze zich in bevonden. ”Voor nu zal ik je op je woord geloven.” Het ongeloof klonk door in zijn stem, hij vertrouwde Allison voor geen haar.

Het viel op hoe Allisons houding nog waakzamer werd dan eerst toen Fera beschermend boven het hoofd van Sebastian zweefde. Ergens deed het hem wel goed, zien dat ze toch op haar hoede was en zijn mutatie serieus nam. Voor velen was zijn mutatie simpel, niet krachtig genoeg om werkelijk schade mee te verrichten. Maar ze hadden hem nog niet in actie gezien. ”En misschien beter zo.” ging hij in op haar woorden dat niet veel mensen wisten wie ze werkelijk was. ”Voor je eigen veiligheid is het beter om het stil te houden. Er zijn er genoeg die zo naar je keel zouden vliegen.” Hij trok zijn wenkbrauwen op en snoof zachtjes. Ze zou hier echt in groot gevaar verkeren als iedereen haar echte naam kende. Er waren er genoeg die door haar en haar familie belangrijke mensen uit hun leven waren verloren. ”Het feit dat je nu een mutant bent zal daar niet voor iedereen iets aan veranderen. Ze weten wat jij en je familie op hun kerfstok hebben, je hebt voor velen hun leven ondersteboven gehaald.” Sebastian luisterde naar haar verdere woorden en knikte. ’Nu vecht ik met mutanten, tegen wat ons te wachten staat.’ Hij zuchtte zachtjes waardoor zijn brede schouders lichtjes naar beneden te hangen kwamen. ”Natuurlijk.” beaamde hij het maar en zijn gedachten gingen weer uit naar het verschrikkelijke nieuws dat ze hem zojuist verteld had. Sebastian voelde zijn benen slapper worden en wilde het liefst van alles gaan zitten, maar dat was niet zo vanzelfsprekend. Hij zou zwakte vertonen, onderdoen voor haar. ”Velen hier zien alles heel zwart-wit. Ze weten te weinig om het grote verhaal erachter te zien en er dieper over na te denken. Het zijn zij die zo gevaarlijk zijn, de onwetenden, zowel in het leger als onder de jagers en de mutanten.” Hij richtte zijn blik naar de grond en fronste zijn wenkbrauwen nadenkend. ”Jij hebt me zojuist op de verschillende kanten van het verhaal gewezen. Je hebt mijn ogen geopend.” Hij gaf het niet graag toe, zeker niet aan haar. Maar hij moest gewoon erkennen wat ze zojuist teweeg gebracht had bij hem. Sebastian en Allison waren een van de weinigen die meerdere kanten van het verhaal zagen, maar anderen wakker schudden en hún ogen openen, dat was niet vanzelfsprekend. Zeker niet als het over grote gehelen ging. Het leger zou zijn visie niet veranderen omdat een of andere snotaap met een andere kijk op het verhaal afkwam. ”Het is een verloren zaak.” Sebastian richtte zijn sombere ogen weer op naar haar. ”Wij zijn een troep koeien die wachten tot ze worden afgeslacht.” Als het ooit op de oorlog zou aankomen, dan kon hij nu al voorspellen dat het een groot bloedbad zou worden en dat het er voor hun niet goed uit zag.

Hij schudde afkeurend zijn hoofd bij haar volgende uitspraak. ”Ik heb geen haat. Toch niet voor jou.” Dat ze woede in hem opgewekt had, dat kon hij niet ontkennen. Maar de woede was niet zozeer op haar gericht, eerder op de dingen waar hij nooit eerder van af geweten had. ”En ik zou nooit geweld gebruiken op anderen als dat niet nodig was.” Hij liet zijn hand kort over de achterkant van zijn hals glijden terwijl hij naar haar woorden luisterde en erop verder ging. ”Ik heb al meer als genoeg bloed aan mijn handen, ik heb levens genomen, zo veel dat ik de tel verloren ben. Zowel jagers, criminelen en zelfs onschuldige mensen.” De laatste twee woorden voelden aan als lood op zijn tong, maar net zoals het de kille waarheid was van Allison, was dat ook die van hem. ”De wereld maakt monsters van ons.” Langzaam liet hij de Duitse scheper-geest op de vloer terecht komen. Toen de hond zijn blauwgloedige poten op de grond zette veranderde hij in bestaande materie, in een échte hond. De agressieve houding ten opzichte van Allison was verdwenen en had plaats gemaakt voor iets geheel anders. Fera hield zijn oren triest opzij en gunde Allison zelfs geen blik meer, het enige wat hij deed was met zijn kop tegen het been van Sebastian leunen en hem zachtjes toejammeren, alsof hij hem wilde troosten. Sebastian had de muren rondom zich opgetrokken waardoor hij er onbeschroomd en taai uitzag in de ogen van Allison, maar vanbinnen viel hij in stukjes vaneen. Het enige wat het verklapte was de houding van de hond, die afstak tegen de lichaamshouding van Sebastian, maar volledig aansloot bij zijn emoties. Fera kon het niet verstoppen, hij was een stuk van Sebastians ziel en representeerde alles wat hij oprecht voelde.



_________________

Conor - Eloise - Devon - Oliver - Sebastian - Topaz
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   di dec 01, 2015 9:29 pm

Argent,

We protect those, who cannot protect themself.


Niet iedereen is dezelfde, daar had zij haar gelijk en stemde hij daar duidelijk mee in. Een wereld waarin iedereen één en dezelfde zouden zijn … het zou een vredige maar saaie wereld zijn. Diversiteit was hetgeen dat deze planeet draaiende hield maar het was ook meteen zijn ondergang, dat zou Allison nooit ontkennen. Alleen al Allison en Sebastian tegenover elkaar stellen was al een wereld aan verschil. Zij was het slanke behoorlijke kleine meisje met de kalmte, zelfzekerheid en de blik die ze van haar vader geërfd had. Ze stelde uiterlijk echt niet veel voor. Hij daarentegen … hij was groot, gespierd, iemand die haar met gemak tegen de grond zou krijgen, die haar met gemak kon overmeesteren door enkel maar kracht. Innerlijk, ze had geen idee of ze zoveel van elkaar verschilden innerlijk, ze streefden allebei voor een doel, ze hadden beide een verleden met geweld en ze hadden beide het temperament. Een temperament die hij duidelijk moest in tomen, ze zag het aan de strakke kaken, zijn veel te strakke houding. Iets wat bij Allison amper zichtbaar was vanwege haar koele neutrale blik en houding. Maar hij zou eens moeten weten, hoe graag ze het misschien wilde, gewoon zodat ze ergens haar frustraties op kwijt kon anders dan een roos waar ze toch iedere keer raak op mikte. Wat ze wel gemeen hadden was dat ze beide momenteel in pijn verkeerden, hij aan zijn rug en zij aan haar pols. Dus daar hield hun verstand hen misschien wel een beetje tegen, het feit dat ze pijn hadden.

Alles wat ze hem zei, de waterval aan woorden zaaiden duidelijk verwarring bij hem. Ze zag hem haast denken, ze zag de vragen haast oplichten in zijn ogen. De diepe bedenkelijke frons en zijn poging om zijn houding neutraal en streng te houden. Ze hield haar hoofd een beetje schuin en keek hem met die onderzoekende blik van haar aan terwijl hij losse eindjes aan elkaar probeerde te knoppen. Misschien vond ze het stiekem wel leuk, dat ze dit alles wist en hij niet. Voor een keer maakte ze misbruik van haar mutatie om beelden door te krijgen vanuit de wereld en ze had geen idee of dit een goed of slecht tegen was. Dit was Allison Argent, met de nadruk op Argent, niet de Allison die iedereen kende. Want dat was duidelijk aan de studenten die soms even nieuwsgierig bleven stil staan. Ze wist in ieder geval wie hier niet blij mee zou zijn en ze hoopte voor één keer dat Oliver niet sociaal zou doen en op zijn kamer zou blijven. Bij zijn woorden kwamen haar wenkbrauwen kort naar omhoog, alsof ze zich afvroeg waarom hij zelf geen antwoord had op zijn vraag. ‘En er zijn bedreigingen, en bedreigingen moet je tegen gaan.’ Antwoorde ze vlakaf. Haar mondhoeken trokken kort naar boven, in een klein grijnsje. ‘Waarom moet het leger missies uitvoeren tegen andere landen, legers en mensen?’ Kaatste ze de vraag terug. ‘Het zijn toch ook maar mensen, enkel met meer geëvolueerde hersenen of wapens.’ Tikte ze tegen haar voorhoofd terwijl ze exact hetzelfde zei wat hij net had gezegd. Als hij jagers zou beoordelen dan was ze van plan het leger te beoordelen, eerlijk was eerlijk. Ze was niet bang om haar mening te zeggen, zeker niet tegen iemand als Sebastian. Hij leek overal zijn oordeel klaar over te hebben, wel … Allison ook. De frustraties gleden door zijn gezicht, ze zag de spiertjes in zijn nek samen trekken en automatisch herpakte ze haar hand rond het werpmes. Ze speelde altijd in op zijn bewegingen, op wat hij zei of deed. Zelf bleef ze doodstil staan, alsof ze ten midden van een veld vol mijnen stond.

Zijn ijskoude blik beantwoordde ze met haar neutrale, haast alleswetende, blik. Want eerlijk, ze had meer informatie voor handen dan hem, iets waar ze momenteel gebruik van maakte. Niet om hem aan haar kant te krijgen maar gewoon om hem met zijn neus eens op de feiten te duwen. Natuurlijk vertrouwde hij haar niet, logisch, het was wederzijds, en was ze niet zeker of hij haar wel zou geloven. Maar de reactie in zijn ogen was oprecht, voor een fractie van een seconde voor die ijskoude blik er weer was. Bij zijn woorden kon ze het net niet laten om met haar ogen te rollen. ‘Wat denk je dat we hier allemaal proberen doen?’ Het was eruit, sneller dan ze zou willen. Haar blik gleed kort over haar schouder naar de leerlingen, haar neutrale waakzame blik en de ijskoude blik van Sebastian zei genoeg, dit was geen vriendschappelijk gesprek. Sommigen wandelden weg, anderen bleven dan weer staan. Allison gaf ze weinig aandacht, ze richtte haar blik terug naar Sebastian en naar de schimmige geest boven zijn hoofd. Zelf was ze heel goed voorbereidt, de beelden … ze had enorm hard getraind op er zelf zo goed mogelijk voor te staan. Ze gaf de informatie ook door aan de docenten en het was duidelijk dat de algemene trainingen werden opgeschroefd. Maar beter ook, Allison zag wat er gebeurde en het zou niet mooi zijn. ‘Zien zullen we doen, of we het nu willen of niet.’ Ze haalde haar schouders op. Zelf kon ze er gemakkelijk mee over weg, met oorlog en geweld maar er waren velen die dat niet konden. In de loutere seconden dat ze haar ogen sloot om te knipperen schoot er een beeld voor haar netvlies, weer haar vader, bebloed op de grond in een klein kamertje. Er liep een man naar buiten, blauwe cargo broek en een kruisboog, hij overhandigde iets aan een andere man, duidelijk militair. Allison wist dat jagers voorkeur hadden voor bogen en kruisbogen, vanwege de hele ‘jagers’ definitie. Toen ze haar ogen weer opende vonkten ze haast vuur. Al de frustratie, de lichte woede, alles was plots zichtbaar op haar gezicht en voor één keer koste het haar heel wat om het proberen weg te steken achter haar rustige masker, waarin ze faalde. ‘Alsof je dat doet.’ Merkte ze sarcastisch op nadat hij bevestigde dat hij haar wel op haar woord zou geloven. Yeah right.

Ze kreeg het uiteindelijk allemaal terug achter haar facade maar de hond maakte het nog moeilijker om zich erop te concentreren. Dus ze liet steken vallen, haar blik was een zwerm van negatieve emoties, al bleef haar lichaam ontspannen en kalm … haar blik sprak het tegenovergestelde. Nu pas had ze zin om op iets te gaan slaan. Ze liet het zichzelf niet toe op zoek te gaan naar de locatie van haar vader, zij zat hier, hij daar, ze kon niets voor hem doen. Het was aan Isaac voor de redding te bevoorraden. Toen Sebastian haar raad gaf over haar eigen naam viel de façade gelijk terug weg. ‘Sinds wanneer scheelt het jouw wat, wat er met mij gebeurd?’ Vroeg ze gelijk. Ze trok een mondhoek omhoog en schudde zachtjes haar hoofd. ‘Je bent te laat, ik ben al naar de keel gevlogen, heb de verwondingen ervan ondervonden. Maar,’ ik ze hield haar armen wat open. ‘Nog altijd hier.’ Al had het niet veel gescheeld. Als het niet voor haar mutaties en Damian was geweest dan lag ze nu ergens op een begraafplaats. ‘Iedereens leven word ooit wel eens ondersteboven gehaald, ik ben erin opgevoed, ik ga me er niet voor verontschuldigen.’ Ging ze op een neutraal toontje verder. Hij dacht misschien dat ze hier een infiltrant was voor de jagers … en hij zou nooit het antwoord daarop te weten komen, dat wist niemand trouwens. En toen zei hij iets dat haar deels verbaasde, hij gaf in op haar woorden, zei dat ze zijn ogen had geopend. Ze trok verrassend haar wenkbrauwen omhoog en de frustraties dreef daardoor een beetje weg uit haar gezicht. ‘Als je het wil geloven, het is inderdaad meer dan zwart wit.’ Zei ze wat vriendelijker dan eerder. “Het is een verloren zaak.” De somberheid in zijn ogen reflecteerden in de hare, ze knikte enkel zachtjes en staarde voor een seconde lang naar de vloer van de trainingsruimte. Koeien inderdaad, klaar om afgeslacht te worden.

Hij haatte haar niet, dat was een stap vooruit, ze haatte hem namelijk ook niet. Ze had meer een hekel aan de huidige situatie. Als hij hier een dag eerder had gestaan dan had hij de vriendelijk, altijd glimlachende, versie van Allison gehad, niet dit … gevoelloos persoon. Oliver zou raar opkijken moest hij hier langs lopen, niet te zwijgen over hoe het dan zou uitdraaien. Ze wist niet of ze zichzelf genoeg zou kunnen herpakken als hij nu zou binnen wandelen. ‘Insgelijk op alles.’ Stemde ze zachtjes in. Daarmee bevestigde ze dat ze geen hekel aan hem had, dat ze geen geweld zou gebruiken als het niet nodig was en dat ze ook al levens had genomen die niet voor haar waren om te nemen. Gelukkig was geen van hen onschuldig geweest, al was er een verschil tussen onschuldige mensen en onschuldige mutanten … voor Allison was er geen mutant onschuldig, vroeger althans niet. De hond gleed naar de grond en veranderde in een daadwerkelijke Duitse herder. En dat stond tegenover iemand die niet zo voor dieren was, goed, geweldig, uitstekend. Ze bracht haar hoofd wat omhoog en keek het dier achterdochtig aan. Wat Sebastian uitstraalde, het harde en koude, werd in verhouding gebracht door de bijna triestige uitdrukking van de Duitse herder. ‘Monsters.’ Herhaalde ze zachtjes, ze keek van de hond terug naar Sebastian. ‘Je bent niet het enige monster op aarde, niet het enige monster in deze ruimte.’ Ze zweeg en keek terug naar de Duitse herder. ‘Je hond is niet zo goed in het achterhouden van emoties als jou.’ Glimlachte ze uiteindelijk zwak. Haar hand verslapte wat rond het werpmes en ze ontspande zich een heel klein beetje. De hond stond haar niet aan, maar hij zag er triestig uit dus dat was misschien een voordeel of misschien slechts schijn …

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sebastian Cosgrove
avatar
Deceased

Aantal berichten : 196

Mutant Profile
Alias: Fera
Mutation: Animal emerging & Replication
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   do feb 04, 2016 8:20 pm

Let your plans be dark and impenetrable as night, and when you move, fall like a thunderbolt

De bal was duidelijk aan het rollen, en het was niet enkel zichtbaar voor Allison en Sebastian, maar zeker ook voor de andere studenten die in de trainingsruimte stonden. Zo doordringerig als hij kon staarde hij in de donkere ogen van Allison, als poging om iets te zien, eender wat, als het maar iets anders was dan haar strakke, onpeilbare gezicht. Ze was er goed in, in het verbergen van haar gevoelens en gedachten, verdomd goed. Het lichte, sarcastische grijnsje op haar gezicht voorspelde niets goeds en Sebastian voelde onmiddellijk hoe zijn hart opnieuw sneller begon te slaan. ’Het zijn toch ook maar mensen, enkel met meer geëvolueerde hersenen of wapens.’ Diep vanbinnen brandde het, het ene moment begreep hij haar redenering, het andere ook weer niet. Het leek haast een discussie waar geen einde aan kwam. En het feit dat ze daarbij zijn woorden nog eens deels in het belachelijke trok deed er geen goed aan. Allesbehalve. ’Spreek je nu je eigen soort tegen?’ Hij wiegde heen en weer van zijn linker- op zijn rechterbeen. ’Mutanten azen niet doelbewust op mensen, mensen azen wel doelbewust op mutanten. Oké je hebt de uitzonderingen, criminelen, maar die heb je onder de mensen ook.’ Hij zuchtte overduidelijk gefrustreerd. ’Dit is een discussie die ik niet verder wil voeren Allison. We willen beide ons gelijk halen en als we door blijven gaan staan we hier nog steeds op elkaar te vitten op het moment dat ze daadwerkelijk binnenvallen.’ Voorzichtig haalde hij een vinger op en wees ermee, niet onmiddellijk richting haar, maar meer in het algemeen. ’Je moet voor jezelf uitmaken wie je bent Allison. Een jager of een mutant.’ De blik die zijn gezicht droeg was serieus, veelbetekenend.

Het was echt al te vaak voorgekomen sinds hij op Genosha was, dat het voelde alsof anderen boven hem stonden, en het knaagde aan hem. Niet zozeer omdat hij haantje de voorste wilde zijn, maar wel omdat hij het gewoon was om zelf alles te weten, voor anderen te zorgen, anderen te beschermen en anderen te leiden. Dat alles had hij moeten afgeven voor veiligheid, een garantie waarvan hij niet eens wist of hij hem nog lang wilde hebben. Door zijn wonden had hij geen andere keuze gehad dan mee te gaan met Jean en Jamie, en nu zijn wonden stilaan aan het genezen waren, twijfelde of hij hier nog wel lang wilde blijven. Als hij een bepaalde positie zou krijgen op Genosha – anders dan student – dan zou hij het misschien overwegen, maar anders.. Hij zou nooit, maar dan ook nooit van zijn leven lessen willen volgen op een eiland als hij tegelijk wist dat hij daarbuiten misschien wel van dienst zou kunnen zijn voor het herwinnen van vrijheid en veiligheid van anderen. Of hetgeen ze van hem hadden afgenomen, kon wreken. ’Wat denk je dat we hier allemaal proberen doen?’ Net zoals haar keek hij in het rond, naar de studenten waarvan een deel de trainingen serieus namen, maar een groot deel ook gewoon de aap uithingen. ’Niet op de manier waarop het zou moeten.’ Hij zag in de verte iemand hun kant op wijzen en hij wíst gewoon dat ze de discussie die ze voeren een vorm van vermaak vonden. In het leger was het anders geweest, hadden anderen respect voor hem, zwegen ze vanaf het moment dat hij voorbij kwam, deden ze wat hij van hen vroeg. Maar hier, hier was hij een vorm van vermaak, ‘nieuw vlees in de kuip’. Het was om misselijk van te worden. ’Zien zullen we doen, of we het nu willen of niet.’ Kort nadat ze die woorden in haar mond had genomen, veranderde er iets aan haar houding, waardoor Sebastian alerter als eerst naar haar keek. Haar afstandelijke, bijna emotieloze houding brak en een blijk van frustraties, woede en andere afkeer verscheen op haar lichaam. Ergens was hij verward door die plotse verandering, maar ergens deed het hem ook goed, hoe ‘gemeen’ het ook mocht zijn. Zo bleek maar dat hij niet de enige was die zich meer als werkelijk goed was, opjaagde in de situatie.

Fera die tot leven kwam leek het haar niet gemakkelijker te maken, maar dat interesseerde hem niet zo veel. Het mes in haar hand was minstens even dreigend, dus hij mocht net zoals haar iets in zijn omgeving nemen wat hem meer op zijn gemak stelde. Al was dat niet gemakkelijk te bereiken. ’Sinds wanneer scheelt het jouw wat, wat er met mij gebeurd.’ Sebastian snoof geïrriteerd en luisterde naar haar verhaal wat ze deed. Ja, ze mocht nu misschien nog altijd hier zijn, maar dat was waarschijnlijk niet het geval geweest als ze aan Jan en Alleman zou vertellen wat haar achternaam was. Ze verzweeg het, en dat had een reden. Hij wilde haar er gewoon extra voor behoeden. ’Ik weet niet of je het beseft, en zo niet ga je het misschien niet leuk vinden om te horen. Maar vanaf nu behoren we tot hetzelfde team, willen of niet.’ Hij rolde haast met zijn ogen en schudde lichtjes zijn hoofd. Het waren gewoon twee veel te sterke karakters bij elkaar, dit kon niet goed blijven lopen. ’Natuurlijk wordt iedereen zijn leven ooit overhoop gehaald..’ kort raakte hij zijn wijs kwijt en wendde zijn blik af. Maar hij herpakte zich snel genoeg en ging vastberaden verder. ’en je opvoeding is niet waar je zelf inspraak in hebt gehad. Maar we leven in het hier en nu, je bent oud genoeg om je eigen keuzes te maken. Zorg gewoon dat het de juiste zijn.’ Er weerklonk een oppervlakkige toon van dreiging in, Sebastian waarschuwde haar. Hij wist niet wat hij van haar moest denken, behalve dat ze werkelijk een dreiging voor hem zou kunnen vormen als ze zou willen. Niet zozeer voor hem persoonlijk, maar wel voor iedereen om hem heen, en dat zag hij evengoed als ‘zichzelf’. Haar jagersverleden zinde hem niets, en als hij ooit iets moest merken van dat het nog steeds in haar aanwezig was en dat ze kwaad van zins was met de mutanten op Genosha, of daarbuiten, dan zou hij de eerste zijn om haar te onderdrukken. Op eender welke manier.


Nee, Sebastian koesterde geen haat voor haar, het was meer dat hij een oplettend oog voor haar openhield. ’Insgelijk op alles.’ Kort maar krachtig knikte hij en liet zijn gefronste wenkbrauwen wat ontspannen. Kort rolde hij met zijn schouders en liet een zachte zucht weerklinken. Fera had zijn kop tegen zijn been aangedrukt en Sebastian liet zijn vingertoppen over de vacht op zijn hoofd strijken, subtiel. Maar zijn ogen hield hij strak op het bruinharige meisje gericht, dat zijn woorden herhaalde, monsters en daarbij naar zijn hond keek. En daar raakte ze een gevoelige snaar, een snaar die ze misschien liever niet geraakt had. ’Ik hoop dat je daarmee ook op jezelf duidt.’ Zijn stem klonk een tikkeltje schor en zijn schouders hief hij wat op waardoor hij er breder uit zag. De Duitse herder draaide zijn kop en keek Allison doelbewust in haar ogen aan, net zoals zijn eigenaar dat deed. Het zacht gejank hield op en zijn staart hield hij stil in de lucht. ’Iedereen heeft zijn eigen manier voor het representeren wat er hier vanbinnen schuil gaat.’ Voorzichtig legde hij zijn hand op de plaats waar zijn hart zat en knikte met zijn hoofd richting het werpmes dat nog slechts losjes in haar hand lag. Zij had haar wapens, hij zijn dieren.

[/i]
[i]



_________________

Conor - Eloise - Devon - Oliver - Sebastian - Topaz
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: I might not find again [Allison]   

Terug naar boven Go down
 
I might not find again [Allison]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
 Soortgelijke onderwerpen
-
» I might not find again [Allison]
» Hello there & Allison Argent
» I will try to find my place in the diary of Jane.
» Room 72 | Forbidden kingdom [Allison]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Lower Floor :: Training Rooms-
Ga naar: