INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 It's Bond, Phoebe, Emmett and Diana Bond

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Dahlia Leto
avatar
Class 4
Aantal berichten : 321
BerichtOnderwerp: It's Bond, Phoebe, Emmett and Diana Bond   vr okt 09, 2015 10:41 pm

Clother x // The Bond Crew
Do things that scare you

Sinds ze afgestudeerd was had ze een nieuwe manier gevonden om de eeuwigheid door te brengen, spion spelen. Of ja, spelen, zijn eerder. De zon was al lang achter de wolken verdwenen toen ze in de auto zat op weg naar het casino. Samen met Daphne en Sullivan, waarop ze eerst heel boos was geweest omdat hij haar niet had verteld dat hij een spion was, had ze een opdracht gekregen. Een of andere gestoorde maffiabaas was van plan om op de twintigste verjaardag van het casino het vuur te openen. Naar wie en waarom wisten ze niet, nog niet, maar dat wist het bureau ook niet, anders hadden ze dat wel geweten aangezien ze alle drie behoorlijk hoog in de rangen stonden. Samen en alleen hadden ze al verschillende zaken opgelost, niet altijd met een goed einde. Vaak genoeg had Dahlia andere levens moeten opofferen, zelfs al had dat niet gemoeten en dat woog zwaar op het nog steeds even jonge meisje. Maar daar mocht ze nu niet aan denken, dat was voor als ze 's avonds alleen in haar bed lag. Nu moest ze zich concentreren op deze missie om die tot een goed einde te brengen. Enkele foto's lagen verspreid op de bijrijdersstoel van het zwarte voertuig dat zich met gemak een weg baande door het drukke verkeer. Hun dekmantel was simpel, zij en Daphne waren de jongste kinderen van een of andere bekende oudgeld familie. Gewend aan glitter en glamour en ze zette graag de bloemetjes buiten, een typische familie dus...

Sierlijk als een roofdier stapte ze uit de zware auto. Eerst kwam haar goudkleurige schoen tevoorschijn gevolgd door haar blote been dat eeuwig leek door te lopen en daarna haar bovenlijf met een liefelijke glimlach geplakt op haar rood gestifte lippen. Haar kleren waren niet alleen perfect voor de gelegenheid, maar ook voor de missie. In de goudkleurige hak zat in elke schoen een mes, aan haar been dat verstopt ging onder haar kleed waren wapens bevestigd en hightech technologie en dankzij de split kon ze er gemakkelijk bij, plus kon ze zich veel vrijer bewegen. Haar mutatie gebruikte ze niet altijd veel tijdens de missies, maar dat het nacht was, was toch wat handiger voor haar en speelde dan ook fel in haar voordeel.

De jongen die haar auto ging weg zetten kreeg het duidelijk behoorlijk warm bij de aanblik van de jonge dame met een blik in haar ogen alsof ze elk moment je in stukken kon scheuren, maar op een rare, sexy manier. Dahlia gaf de jongen een glimlach en een fooi om zich daarna om te draaien naar het casino dat met zijn blinkende lichtjes de mensen uitdaagde om binnen te komen. Chic gekleden koppels stapte al even chice auto's uit en Nox -haar spionnenaam- stond niet misplaatst in het plaatje. Dat ze instond voor die veiligheid van al die bekende mensen, boezemde haar al lang geen angst meer in. Na een laatste diep teug lucht stapte ze sierlijk als een jager naar voren om zich bij haar zus en medespion te voegen.

Glimlachend liep ze op hen af, alsof ze oude bekend groeten, wat natuurlijk ook deels waarheid was maar ook deels cover. "Emmett!" Ze kuste Sullivan op beide wangen met de nodige geluiden en richtte zich vervolgens op haar zus, "Zusje!" Glimlachte ze al even hartelijk terwijl ze ook haar op de wangen kuste. Haar acteerwerk was geweldig, al had ze het vandaag nog niet echt nodig. Ondertussen dat ze haar compagnons begroette was een scanner in haar oorbel de gasten aan het scannen die binnenkwamen. Verstopt achter haar sluike zwarte haren probeerde het ding erachter te komen waar hun target was, maar die was oftewel binnen oftewel laat.
robb stark
[

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sullivan Grae
avatar
Class 2
Aantal berichten : 138

Character Profile
Alias: Zeus
Age: 18
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: It's Bond, Phoebe, Emmett and Diana Bond   za okt 10, 2015 12:06 am


"All hands on deck"

Het was best vreemd om de enige te zijn die verouderde. Niet dat hij al oud was, 23 was nog steeds redelijk jong. En hij bleef er natuurlijk heel erg goed uit zien. Dat had hij vast van zijn vader mee, die zag er op zijn leeftijd ook nog steeds exquisite uit. Zijn toekomst zag er dus redelijk rooskleurig uit. Als hij die avond zou overleven, uiteraard. Maar met zijn back-up of eigenlijk meer partners zou het allemaal vast goed komen. Sullivan, die voor de gelegenheid in de huid van Emmett O’Connor was gekropen, arriveerde in een zwarte Jaguar met getinte ruiten. Foto’s van hun target verschenen op het schermpje in het dashboard rechts van hem, en hij prentte ze nog een keer goed in. Niet dat hij helemaal moest rekenen op zijn geheugen alleen, maar toch.

De briefing was kort maar duidelijk geweest, schakel de maffiafiguur uit voor hij het hele casino aan flarden schoot. Het makkelijkste zou zijn om hem af te leiden, iets in zijn drankje te gooien, en einde verhaal. Dan zouden ze buiten kunnen raken nog voor er iets gebeurde, en nog voor die gangster dood was. Wie zou hen dan ooit verdenken? Vanavond zou hij Dahlia en Daphne terug ontmoeten, al waren ze nu Diana en Phoebe, en hij was hun zogezegde oude vriend uit een superrijke familie. Hij gaf zijn auto mee aan de carboy, gaf hem nog een flinke fooi ook, en stapte toen naar de ingang.

Er waren veel bekende gezichten, mensen uit hoge kringen en zelfs adellijke familie’s, supersterren met hun partner, en die zouden allemaal sterven als zij hier niet waren geweest. Hij zag Daphne als eerste, waarbij hij haar begroette met twee kussen op beide wangen. "Hi! Wow, look at you, all dressed up”, Zei hij met een scheef glimlachje, waarna hij ook Dahlia in de gaten kreeg. "Emmett!" Zei ze met het nodige enthousiasme. Ze was waarschijnlijk ook wel echt enthousiast, maar het was vooral ook veel toneel. "Diana, darling, you look fabulous tonight", Reageerde hij, waarna hij de twee dames elk een arm aan bood. "Shall we?" Vroeg hij, oh, hij had er best wel zin in ja.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Daphne Leto
avatar
Class 4
Aantal berichten : 121
BerichtOnderwerp: Re: It's Bond, Phoebe, Emmett and Diana Bond   ma okt 12, 2015 10:31 pm

Het was toch wel wat, spion zijn. Haar twijfels erover had ze nooit gehad, zelfs niet in het begin. Via Sully waren ze geïnfiltreerd in MI6, die maar al te graag nog twee mutanten erbij wou hebben. Zeker mutanten zoals zij en Dahlia. Daphne had al heel wat aan haar mutatie gehad bij dit werk, en vanavond zou ze die weer moeten gebruiken. Dat voelde ze gewoon. Ze moest samen met haar zus en Sully een maffiabaas onschadelijk maken voordat het casino aan flarden ging. Het klonk niet al te moeilijk. Daphne kon natuurlijk gewoon hem een beroerte bezorgen, letterlijk. Maar dat was wel tricky. De bodyguards zou ze in ieder geval makkelijk onschadelijk kunnen maken. Ook wist ze bij één aanblik al wat hun zwakke punten waren. Evenals die van de maffiabaas.

In haar snelle auto reed ze naar het casino. Ze had de foto's goed ingeprent in haar hoofd en wist precies wie haar vijanden waren. Vanavond was zij Phoebe, haar zus Diana en Sullivan Emmet. Phoebe kwam natuurlijk van de naam Phoebus, die weer bij Apollo hoorde. Dat was iets voor Daphne, om zulke namen te gebruiken. En ze wist dat Dahlia dat ook deed. Het casino kwam al in zicht en even deed ze haar diamanten oorbel goed. Met een zendertje erin natuurlijk. In haar andere oor zat een oortje voor communicatie met Sully en Dahlia. Haar spionnennaam - Sol - paste niet echt qua tijdstip, maar wel qua licht.
Ze reed het terrein op, en stopte bij de carboy. Ze stapte uit haar SUV, en eer verscheen een been. In haar donkerrode jurk zat een split. Maar haar benen zag je dus wel. Haar korte zwarte zat los, en dat alleen al zag er mooi uit. Ze had zachte make-up op, dat bij haar jurk paste. In haar schoenen zaten messen, in de hak. Helemaal bovenaan haar been maar niet zichtbaar door de split zat een pistool. Een kleine, lichte die je niet zag. Aan haar andere been zat een mes. Goed verstopt natuurlijk. Ook had ze de nodige technologie mee, maar niet veel. Een oortje, een zendertje, veel meer niet. Haar lange been kon je zien terwijl ze uit de auto stapte, als een ware celebrity. Haar doel was echter om al deze sterren om haar heen te beschermen, niet om er echt een te zijn. Ze was niet zo'n grote ster als al deze anderen, maar ze hoefde alleen maar te doen alsof ze er een was. De carboy's mond viel zowat open toen ze uit haar auto was gestapt, en ze glimlachte liefelijk naar hem. Ook gaf ze hem de sleutels en fluisterde zachtjes in zijn oor: "I have to go somewhere after this, so park it in te front of the parking lot darling." Ze had haar hand tijdens haar fluisteren op zijn arm gelegd, en ze schoof nu zachtjes een grote fooi in zijn hand. Terwijl ze wegliep keek ze hem nog even aan, en ze ontving een knikje. Mooi, Dahlia Sully en zij konden nu dus snel weg, als hij het aan de voorkant zou parkeren. Dat zou ook wel nodig zijn. Ze wou eigenlijk al weg voor de maffiabaas dood ontdekt werd dus hun snelle escape zou zeker nodig zijn.

Daphne kreeg al meerdere blikken toegeworpen terwijl ze zich door de menigte van supersterren baande. Zij was vanavond een dochter van haar "rijke pappie", samen met Dahlia. En Sullivan was hun welgestelde vriend van de familie. Daphne reageerde zoals altijd liefelijk op de groeten en blikken, dat was gewoon haar karakter. Al snel kreeg ze Sully door, en die kwam op haar afgelopen. Ze kreeg twee kussen op de wang, die ze natuurlijk ook terug gaf. "Hi! Wow, look at you, all dressed up”, Zei hij met een scheef glimlachje, waarna ze knikte en lachend zei: "Same goes for you." Nu zag Daphne ook haar zus Dahlia. Die er als altijd marvelous uit zag in haar rode jurk. "Emmett!" Ze kuste Sullivan op beide wangen met de nodige geluiden."Diana, darling, you look fabulous tonight", Reageerde hij, en nu kreeg Daphne de aandacht. "Zusje!" Riep Dahlia blij. "Diana!" Reageerde Daphne, serieus blij om haar zus te zien. Dat zou ze nooit acteren, dat was gewoon zo. "Shall we?" Zei Sullivan nu terwijl hij beide een arm aanbood. Daphne knikte en pakte de arm aan, als een echt bondgirl. "Splendid idea. I'm quite up for a good game of poker." Zei ze lachend, waarna ze naar binnen liepen.

Binnen was het nog een grotere chaos dan buiten, zoals verwacht. Nu was het alleen nog op zoek naar hun target, maar die had ze al snel gevonden, dat was niet moeilijk. Daar zat hij, en ze keken op hem neer vanaf een balkon. Daphne leunde op de balustrade en keek verder uit over wat er beneden gebeurde. Ze nam alles in haar op, keek naar de uitgangen. "What's the plan?" Vroeg ze zacht terwijl ze naar haar andere twee medespionnen keek. "I can distract him? I'd be very happy to." Zei ze even wiebelend met haar wenkbrauwen terwijl ze haar jurk nog even wat beter trok, zodat haar been wat meer zichtbaar was. Iedereen wist dat Daphne de man in een minuut om haar vinger had gewonden, en zo voorbij de beveiliging was die om hem heen stond. En ze was best goed in poker. "Or I can put something in his drink while doing that? Lots of options." Zei ze glimlachend terwijl ze weer over de balustrade keek. Ze kon het niet helpen, dit was best spannend. Op een goede manier natuurlijk.

Outfit X Back X Hair and Makeup

_________________
♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden


Laatst aangepast door Daphne Leto op ma feb 01, 2016 6:27 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dahlia Leto
avatar
Class 4
Aantal berichten : 321
BerichtOnderwerp: Re: It's Bond, Phoebe, Emmett and Diana Bond   za okt 17, 2015 1:18 pm

Clother x // The Bond Crew
Do things that scare you

De vertrouwde adrenaline dreef door haar bloed, terwijl ze glimlachend haar zus en partner ontmoette. "Thank you, dear." Glimlachte ze na zijn complimentje waarbij ze zijn arm vastpakte en naar haar zus knipoogde. Ondertussen liet ze haar blik over de menigte glijden en met haar vrije hand deed ze alsof ze iets bij haar oog goed deed, maar eigenlijk stopte ze zonder dat iemand het merkte een kleine lens erin, die verbonden was met haar oorbel. Toen ze haar blik beleefd glimlachend over de mensen liet glijden terwijl ze naar binnen liepen flitste er regelmatig mensen rood op, mensen die bij de maffia hoorde.

Eenmaal binnen kon ze het niet laten om haar donkere blik verrast over de rijkelijk versierde zaal te laten glijden. Het geluid van gelach en gepoker vulde de zaal, terwijl ze de vrolijke energie leek op te slorpen. Een felrood geflikker in haar ooghoek maakte dat ze omhoog kijk, recht in het vettige gezicht van hun target. Daphne had hem duidelijk ook opgemerkt en grijnzend bedacht ze dat het best een goed plan zou zijn. "That's a magnificent idea, Phoebe." Knikte ze met haar hoofd, "We'll go round? I saw many more mafioso's." Lichtjes bezorgd liet ze haar waakzame blik over de rest van de zaal gaan, minstens 10 andere knipperde rood. "Be careful." Ze maakte zich los van Sullivan en kuste Daphne op haar beide wangen, alvorens ze zich weer naar Sullivan toe draaide. "Show me the poker table, will you?" Ze knipperde met haar ogen en een lief lachje. Voor de buitenstaanders moest het natuurlijk nog altijd lijken op twee zussen die op stap zijn met een vriend.

Haar hakken tikte op de marmeren vloer terwijl ze met Sullivan naar de tafel liep. Als oudste van de drie nam ze behoorlijk vaak de leiding, vooral omdat ze niet tegen getreuzel kon. Aan de tafel hield ze de arm van Sullivan vast en lachte ze alsof hij net iets ontzettend grappig had gezegd terwijl haar haviksblik over de mensen aan de tafel liet glijden. "That man in blue has a gun," Fluisterde ze hem glimlachend in het oor, waarna de man aan de tafel hen uitnodigde om er bij te komen en mee te spelen. "Forgive me, but I'm not so good in this game," Ze giechelde zachtjes, "But he'd be happy to join you," Ze gaf Sullivan een zacht, maar dwingend kneepje in zijn arm en bleef glimlachend staan in haar rode jurk. Daar waren de vele dames voor hier: staan, glimlachen en mooi wezen. Misschien dat ze bij één van hen nog wel wat kon ontfutselen? Misschien dat enkele al wat te veel drank ophadden en losser kwamen, die mensen waren het simpelste om om de tuin te leiden.

Terwijl Sullivan speelde, dwaalde haar blik weeral rond. Het viel haar nu pas op dat de zaal vanboven samenkwam in een glazen koepel, waardoor het maanlicht binnenstroomde en een grote cirkel vormde in het midden. Wat perfect was, aangezien Dahlia alles en iedereen in die cirkel kon manipuleren, alleen wist ze nog niet hoe ze iedereen die ze moest hebben daarin kreeg.
robb stark

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Daphne Leto
avatar
Class 4
Aantal berichten : 121
BerichtOnderwerp: Re: It's Bond, Phoebe, Emmett and Diana Bond   ma jun 20, 2016 9:43 pm

Het gedoe wat ze zouden krijgen met de auto had ze al geregeld. Gewoon wat meer been showen, en vriendelijk glimlachen. Ook hielp die grote tip die ze de carboy had gegeven vast heel erg. Alles samen zorgde ervoor dat Sully, Dahlia en zij snel weg konden. Dat was ook nodig, na wat zij zouden doen met de mafiosi's. Maar hun leven maakte het leven van alle andere mensen hier goed, evenals dat van Sully. Daphne wist dat er met Dahlia en haar niets zou overkomen, ze waren onsterfelijk en de kogels zouden hen niets doen. Hooguit een wond, maar met Daphne's mutatie zou dat verholpen kunnen worden. Als er iets zou gebeuren met Sully zou ze het zich nooit vergeven, en dan ook nooit. Zijn dood zou na de dood van haar moeder haar het meest achtervolgen. Als het niet meer was, omdat die van haar moeder al een lange tijd terug was. Maar ze zou er alles aan doen om de jongen veilig te houden, als ze haar eigen leven kon geven, zou ze het doen. Maar met haar mutatie was dat simpelweg niet mogelijk.

Al snel had ze de jongen gevonden, en de casual begroetingen gingen van start. Deels was het echt, ze was blij hem te zien. Maar aan de andere kant, ze deed ietwat overdreven, en gedroeg zich met al deze mensen om haar heen helemaal niet als zichzelf. Nee, voor deze casinogangers was ze gewoon een rijkeluisdochter. Geen Daphne, geen zonnetje in huis, enkel iemand met veel geld. Al snel verscheen ook Dahlia, die er zoals altijd geweldig uit zag, al helemaal in rood. Daphne en Dahlia matchten, met hun rode kleding. Daphne had voor een wat donkerdere kleur rood gekozen, meer wijnrood. Maar de tweeling kleurde goed bij elkaar, zo was het altijd al geweest. Dahlia was meer het avond type, en ook meer het type voor dit soort feesten en evenementen. Voor Daphne was het leuk, maar ze miste de zon, en voelde zich niet altijd op haar gemak zonder het natuurlijke licht. "Shall we?" Vroeg Sullivan, en bood een arm aan de zusjes. "Splendid idea. I'm quite up for a good game of poker." Zei Daphne lachend, waarna ze naar binnen liepen.

Eenmaal binnen waren ze eerst naar een balkon gegaan, waar het iets rustiger was, en waar ze goed uitzicht hadden op het casino. Daphne nam alles in haar op, maar vooral ook de uitgangen. Als ze eenmaal klaar waren moesten ze zo snel mogelijk weg. Zo snel mogelijk naar haar auto, haar geliefde SUV. Daphne was een uitstekende coureur, en zeker van haar eigen auto. Ze zag de maffiabaas al vrij snel zitten, hun target. "What's the plan?" Vroeg ze zacht aan haar medespionnen. "I can distract him? I'd be happy to." Ze bewoog haar jurk zo dat er wat meer been te zien was. Beide haar partners in crime wisten dat ze de man zo om haar vingers zou hebben, en zo langs de beveiliging zou komen. "Or I can put something in his drink while doing that? Lots of options." Zei ze glimlachend terwijl ze weer over de balustrade keek.
Dahlia was het al meteen met haar eens. "That's a magnificent idea, Phoebe." Knikte ze haar zus. Daphne glimlachte enkel een beetje. Het doden van iemand had haar nooit zo gelegen, maar ze zou een uitzondering maken. Het wilde nog niet zeggen dat ze zich er goed over voelde, nee integendeel. "We'll go round? I saw many more mafioso's." Daphne merkte dat haar zus waakzaam was, waakzamer dan normaal. Hoewel Dahlia wist dat Daphne zich prima kon redden, was ze toch altijd beschermend over haar 12 minuten jongere zusje geweest. "Be careful." Zei Dahlia, terwijl ze Daphne twee kussen op haar wangen gaf. Ze knikte, en glimlachte weer een beetje: "Ain't I always?" Zei ze wat lachend. Maar Dahlia zou ook wel merken dat ze niet zo zeker als normaal klonk, net nu het wel nodig was geweest.

Terwijl Sully en Dahlia naar een andere pokertafel gingen, was Daphne richting de tafel met de maffiabaas gelopen. Eenmaal daar aangekomen bekeek ze nogmaals de situatie, en zorgde ervoor dat ze nu nog niet te veel op viel. Dadelijk, dan zou ze zichzelf wel laten zien. Na een tijdje wat hebben staan kijken, en haar blik al meerdere keren met de baas laten kruisen, liep ze toch naar zijn kant van de tafel. Ze had twee drankjes van een dienblad meegepakt en stond nu vlak bij de crimineel. De bewaker die voor haar stond keek ze vriendelijk aan. "I have a drink for your boss, sir." Sprak ze vriendelijk, en een beetje vleiend. De grote vent keek haar enkel wat grommend aan. Net toen ze dacht dat ze haar mutatie zou moeten gebruiken hoorde ze een knipje van een paar vingers. De bewaker draaide zich om, en ze zag hoe de maffiabaas naar haar gebaarde om bij hem te komen staan. De bewaker liet haar erdoor, en de twee mooie vrouwen die naast de maffiabaas hadden gezeten werden weg gestuurd. Gelukkig, dan had ze hem voor haar alleen.
Ze zetelde zich vlak naast de man, bijna tegen hem aan. Ze had al gezien dat hij niet lelijk was, weer een gelukje voor haar. Nou ja, niet lelijk voor een man van veertig. Daphne was vijfhonderd keer zo oud, minstens, maar dat wist hij niet. In zijn ogen was ze gewoon een mooi meisje van twintig. Bij het idee van een relatie met hem walgde ze al. "I'm sorry sir, I don't think I know your name." Begon ze glimlachend. "Sweetie you don't need to know it. All you need to know is that I will make this the best night of your life." Sprak hij zwoel tegen haar. Daphne lachte, en het spel ging verder.

Na een tijdje voelde ze hoe ze hem om haar vinger had gewonden, zonder al te veel van haar mutatie te hebben gebruikt. Een beetje maar. Hij had haar dichter naar hem toe getrokken, waar ze mee in had gestemd, en had nu een arm om haar middel. Hij was aan het winnen met het spel, dat niet lang meer zou duren. Ze had af en toe iets in zijn oor gefluisterd, en was nu in zijn hoofd aan het graven, informatie binnenhalen. Dit allemaal terwijl ze haar flirten nog steeds door zette. Hij viel voor haar en haar charmes, en dit liet haar weer eens zien hoe simpel sommige zielen waren. Het enige wat hij wilde was met haar naar bed, dat was haar wel duidelijk. Hij had haar zelfs een paar keer een kaart op laten leggen. En met haar mutatie had ze uit ieder hoofd af kunnen lezen wat hun kaarten waren, dus had ze de rondes zonder moeite gewonnen. De man noemde haar nu al zijn "lucky charm".
Ze was Sully en Dahlia uit het oog verloren, zo veel ging ze op in haar spelletje. Maar ze wist dat na het potje hij zou vertrekken, met of zonder haar, dus ze moest gaan handelen. Ze had weer wat in zijn oor gefluisterd, en haar hand op zijn schouder gelegd. Door haar hand liet ze nog wat meer verlangen naar haar glijden. Nog net een scheutje extra zodat ze hem volledig om haar vingers had. Ze bestelde nog een paar drankjes, en toen die er waren, bewoog ze haar hand onder de tafel. Het licht in het casino sloeg af, en ze zuchtte eventjes, het was gelukt. Sully en Dahlia zouden weten wat ze aan het doen was, en dat het tijd was. Razendsnel goot ze een beetje gif in het drankje van de man, wat ze onder haar jurk vandaan had gehaald. Ze had in het donker ook een klein kreetje geslaakt en de man met haar hand wat steviger vastgegrepen, zogenaamd omdat ze "bang en geschrokken" zou zijn. Al snel ging het licht weer aan, en keek ze om zich heen. Niets was veranderd, een enkele gast keek wat geschrokken. "Oh my, I was terrified.." Sprak ze geschokt. De maffiabaas zei haar dat ze zich nergens zorgen over hoefde te maken, en nam een slok van het drankje. Daphne glimlachte, haar plan had gewerkt. Tot ze opeens iets tegen haar rug voelde. Een bewaker was achter haar gaan staan, hield een pistool tegen haar rug. Ze keek wat verschrikt op. Hoe kon dit? Tot ze iets in haar hoofd voelde, een pijn. Ze keek direct naar een man die zojuist was verschenen, een mutant. De maffiabaas keek haar wat geniepig aan, en trok haar op zijn schoot. "You think you can kill me?" Fluisterde hij zacht in haar oor. "Try again." Tot Daphne's schrik zag ze dat de glazen verwisseld waren, het gifglas stond nog op tafel. Wat gebeurde hier? En waarom hield die pijn niet op? Ze zocht naar Dahlia, maar er kwamen opeens honderden gedachten binnen. Haar muur om alles tegen te houden was gevallen door de pijn. Ze slaakte een kreet, en wanhopig zocht ze tussen alle gedachten naar die van haar zus.

Na wat een eeuw leek te zijn had ze die gevonden. "Dahlia. Hulp, nu. Er zijn andere mutanten." Seinde ze naar het hoofd van Dahlia. Ze draaide zich om naar de mutant vlak bij haar, die haar de pijn bezorgde. Hij was net pas verschenen, vandaar dat ze hem niet door had gehad. En de pijn, die verschrikkelijke hoofdpijn werd alleen maar erger en erger. Door de stroomuitval was iedereen van binnen nog in paniek, en al die gedachten kwamen nu bij haar binnen. Ze werd er duizelig van, vooral ook omdat ze het niet kon stop zetten, niet meteen. En ze leek te verdrinken in de gedachten. Ze richtte haar ogen op de mutant, haar priemende, donkere ogen. Vol afgunst keek ze hem aan, werkte naar zijn hoofd toe, voorbij alle paniek en geschiedenis van de vele gasten. Als hij dacht dat hij haar zo maar kon tegenwerken had hij het fout. Ze kon tegen een stootje, ze kon tegen al deze stemmen die leken te schreeuwen.
Bijna was ze er, toen ze een schot hoorde. Ze keek razendsnel om, en vond al snel de man met een pistool. Ze wendde zich van de mutant af, de pijn maar negerend voor zover het kon. Ze vond de man met het pistool, en zag hem toen ook staan tussen de chaos van mensen. Hij hoorde bij de maffia, natuurlijk. Maar ze wist dat dit het sein was dat de aanslag zou beginnen. Time's up. Veel tijd om te handelen had ze niet. Ze ging gelijk op zoek naar zijn hart, en met een simpele handbeweging had ze het vast, figuratief gezien. Ze maakte langzaam een vuist van haar hand, en voelde hoe het hart schokken kreeg in het bonzen. De man viel om, en even balde ze haar vuist nog wat dichter, zodat de man niet meer op zou staan voor het komende uur, en hij bewusteloos zou blijven. Terwijl ze dat had gedaan stond ze midden in de chaos die haar net ontgaan was. Als ze zich zo focuste op iemands lichaam kon ze vergeten wat er allemaal om haar heen gebeurde. De pijn in haar hoofd werd een tandje bij gedraaid, en ze kneep haar ogen meteen dicht terwijl ze nog een kreet slaakte. Ze keerde zich weer naar de mutant, die haar grijnzend aan stond te kijken. Sully en Dahlia kon ze niet vinden zo, het enige wat ze zag was de maffiabaas en de mutant. De baas stond vlak naast haar, en de mutant kwam naar haar toe lopen. Ze greep naar haar hoofd, en schreeuwde weer. Ze kon er niets aan doen, de hoofdpijn was overweldigend, zeker nu iedereen in het casino in paniek was. Ze hoorde niet alleen buiten haar hoofd schreeuwen, ook in haar hoofd. Ze keek vol pijn naar de mutant, ze zou hem niet uit kunnen schakelen met haar mutatie zolang hij in haar hoofd bleven zitten. Dan zat er maar een ding op. Ze graaide naar het pistool aan haar been, en loste in één soepele beweging een kogel in zijn lichaam. Zonder te hoeven kijken wist ze dat die raak was. Ze zag het bloed rondom zijn hart verschijnen, en hij viel al snel op de grond. Ze bleef naar hem kijken, zoals ze altijd deed als ze iemand had gedood.
Had ze ooit een mutant gedood? Zou hij familie hebben? Wie had ze het leven ontnomen? De vragen spookten door haar hoofd, ze stond als versteend aan de grond, haar handen om het pistool geklemd. De man had niet hoeven sterven, ze had hem ook van zijn bewustzijn kunnen ontnemen? Zolang ze maar in zijn hoofd was geraakt. Ze was geen persoon om mensen te doden, enkel in tijd van oorlog. Was dit oorlog? Ze wist wat het met haar deed, ze was niet zo koelbloedig als ze op het moment van doden leek. Ze hoorde haar naam. Ze keek op, en zag haar zus, en daarna ook Sully. Nu pas zag ze de twee, ze had er geen oog voor gehad net. De stemmen in haar hoofd namen weer af, haar muur kwam weer overeind. Maar terwijl ze daar zo stond, omsloten twee armen haar. Een om haar buik en armen, de andere plaatste een pistool onder haar kin. Ze verstijfde wat, maar aan de geur die de man droeg wist ze wie het was, de maffiabaas. Een andere man, een handlanger van de maffiozi, trok haar pistool uit haar hand. Haar ogen gingen van Dahlia naar Sully, en weer terug. Alles wat ze kon doen was afwachten, hopen dat haar partners iets zouden doen wat haar uit deze situatie zou halen.


Outfit X Back X Hair and Makeup

_________________
♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dahlia Leto
avatar
Class 4
Aantal berichten : 321
BerichtOnderwerp: Re: It's Bond, Phoebe, Emmett and Diana Bond   vr jun 24, 2016 4:42 pm

Clother x // The Bond Crew
Do things that scare you

Alles liep precies zo als zij het wou. Dahlia hield ervan om de touwtjes ten alle tijden strak in haar zachte handen te hebben. Beleefde lachjes rolde over haar lippen terwijl ze met de andere dames rond de tafel kwebbelde. Ze stond al een tijdje niet meer achter Sullivan, maar wel recht tegen over hem. Alsof ze Sullivan wou helpen, stak ze enkele vingers op die ongeveer overeen kwamen met de kaarten in de hand van de man waar ze achter stond. Maar in werkelijkheid waren het nummers van de mannen aan de tafel die hier niet waren voor hun plezier. "Maxwell darling," Kierde een blondine terwijl ze haar gemanicuurde hand op de schouder van de man legde, "I think this beautiful lady over here is trying to cheat a little," Het klonk lacherig en de mannen aan de tafel bulderen, maar Dahlia was er zeker van: De blondine waarschuwde haar. "She can look in my cards if she wants to, but she'll have to hang over my shoulder," Met een gretige blik op Dahlia's bescheidde boezem grijnsde hij zijn vuile tanden bloot. "Oh no sire, I don't want to distract you!" Giechelde ze zogezegd opgelaten, maar van binnen kookte ze van woede. Haar rechter vuist balde ze samen als klein teken. Hoe kon deze vetzak vrouwen zo behandelen? Alsof het gewoon objecten waren, niet beter dan de stoel waar zijn dikke poep op zat. Want in zijn ogen waren vrouwen natuurlijk alleen maar voortplantings- en pleziermachines. Vrouwen hadden geen gevoelens, eigen gedachten of intelligentie! Wie dacht dat nu...

Plots verduisterde de hele kamer en enkel het maanlicht verlichtte de pokertafel, maar niet geweldig. Daphne, bedacht ze zich met een klein glimlachje. Er was niemand anders die zo even het licht kon uitdoen. Toch zag Dahlia genoeg om het geflikker van een pistool te zien in de handen van Maxwell. Als volwaardige actrice liet ze een klein gilletje horen, in koor met de andere vrouwen. "Oh god, I think this place needs a new electrician," Ze was de eerste die terug sprak, terwijl ze met haar doordringende blik Sullivan probeerde te seinen dat de man langs hem ook een pistool onder zijn gifgroene vestje vast had.

Een koppijn die plots kwam opsteken zorgde ervoor dat ze even in elkaar kromp. Diana, sweetie are you alright?" De brunette aan haar linkerzijde legde bezorgd haar hand op haar arm, maar Dahlia wuifde het weg. "I think I've had enough cocktails for tonight," Deelde ze de groep mee met een onschuldige grijns. Vervolgens liep ze als een katachtige om de tafel heen terug naar Sullivan. "I think he can use some luck," Beantwoordde ze de vragende blikken. Bij Sullivan aangekomen legde ze haar beide handen op zijn schouders en leunde ze zachtjes naar voren. Een korte blik op Maxwell vertelde haar dat haar jurk meer liet zien dan enkel haar been, maar zo waren ze tenminste even afgeleid. Haar rode lippen hingen vlak langs zijn oor en haar hete adem streek over zijn nek toen ze fluisterde: "Daphne heeft hulp nodig, er zijn nog mutanten," Daarna alsof ze iets grappigs gezegd had giechelde ze zachtjes.

De zenuwachtige sfeer die ontstaan was na het uitvallen van de lichten bereikte hun tafel. De groen gekleden man schoot zonder waarschuwing overeind en vuurde een schot af naar het balkon. Naar Daphne. Dahlia had het niet zien aankomen en beet koortsachtig op haar lip terwijl ze met de rest van het gezelschap bukte. Alle dames leken diep geschrokken te zijn, buiten de blondine die haar eerder die avond gewaarschuwd had. Naast haar viel de man met zijn pistool bewusteloos neer en even verdween haar blik van Dahlia af. Als een panter schoot ze op haar af, om haar met een prachtige tackel neer te leggen. Met haar knieën aan weerszijde van de wespentaille wierp ze een vlugge blik omhoog. Daphne zag ze nergens, maar haar zusje-in-gevaar-radar loeide oorverdovend. Wat ze wel zag was een nieuwe mafioso met geweer, maar voor ze zich daar druk over kon maken, eiste Blondie haar aandacht op. Krabbend en bijtend probeerde ze onder Dahlia uit te komen. "Tssk," Keurde Dahlia haar gedrag af, "That's not very lady-like, is it?" Haar rode lippen plooide in een grijns. Het lemmet van een mes schitterde in het maanlicht toen ze die tevoorschijn toverde vanonder haar kleed. Traag liet ze het ding boven het gezicht van de Blondine hangen. "Such a waist, you have a lovely appearance," Zuchtte ze alsof ze het echt jammer vond. Langzaam liet ze het vlijmscherpe lemmet langs haar wang glijden en een beetje bloed bolde op. "Now, tell me everything I want to know. How many of you are here? Who's your mandator?" Vroeg ze, maar haar antwoord was slechts gespartel. Om hun heen was een hele chaos ontstaan en toch leken zij in een bubbel van rust te zitten. "I didn't want to do this, but you gave me no choice," Opnieuw zuchtte ze theatraal. Maar in plaats van het mes neer te laten komen, trok ze de stralen van de maan naar haar toe. Plots kreeg de vrouw een glazige schijn in haar ogen. Normaal zou Dahlia nu door haar geheugen moeten kunnen bladeren alsof ze een boek aan het lezen was, maar ze werd door iets geblokkeerd. "I... You... Never... Information..." De vrouw had duidelijk moeite met het spreken van de woorden terwijl ze onder de bezwering van de maan zat. Maar het was al een hele prestatie om dan nog iets te zeggen. Voor Dahlia daar echt over na kon denken, sprong een of andere maniakale man op haar af. Ze wist niet waar die mannen hun slechte pakken en slechte smaak in de kleur vandaan haalde maar deze had iets paars aan. Met haar linker hand om de nek van Blondie, schoot haar rechtervoet uit en met haar staalharde pump sloeg ze tegen zijn slaap. Die was wel onder het zeil voor een paar uur. Opnieuw begon de vrouw te spartelen, maar ze had geen tijd voor haar. Een geweerschot liet haar hoofd omhoog schieten alsof ze een gewaarschuwd hert was. Daphne, schreeuwde haar geest. In een vloeiende beweging schoot ze overeind, liet ze de dolk recht op het hart van haar slachtoffer afvliegen en zocht ze naar Sullivan. "Emmett!" Gilde ze boven het gejoel uit. Het bureau had haar al vaker op het matje geroepen omdat zij de 'bloeddorstigste' was van het drietal. Dahlia gaf gewoon niet echt om te levens van de boemannen die ze achterna zaten. Het waren door en door slechte mensen, de wereld was veel beter af zonder. Zo dacht zij toch, maar blijkbaar liep ze het risico om 'belangrijke informatie kwijt te spelen'. Maar als je een mutant voor je had met een onbekende mutatie was het wel zo slim om die, als je de kans had, af te maken. Voor je het wist was je eigen mutatie geblokkeerd of veranderde de ander in een ijspegel of zo. Nee, Dahlia speelde op save en daarvoor werd ze afgestraft. Niet dat ze echt luisterde, ze veegde haar voeten aan de regels van het bureau. Zij konden daar natuurlijk niet mee lachen, maar de gulle donaties die binnen waren gekomen nadat Dahlia en Daphne aan gewerft waren, verstomde hun kreten.

Uiteindelijk verscheen Sullivan uit de menigte en voor zover ze kon zien was hij ongedeerd, gelukkig. "Phoebe needs our help," Siste ze hem toe terwijl ze zijn hand vastpakte om hem door de menigte te sleuren. Ze wist niet of hij gezien had waar haar zus zich bevond, maar zij kon haar voelen. Haar angst, haar verwarring, haar vragen. Het was een rare gewaarwording, vooral omdat ze niet wist wat er gebeurd was. Dat zorgde ervoor dat ze bijna rende op haar hakken. Het leek erop dat de mafioso's die zich onder de mensen bevonden nog niet bezig waren met hun snode plannen, want ze kwamen enkel mensen in verschillende stadia van paniek tegen.

Na wat voor haar een eeuwigheid leek bereikte ze het balkon en daarmee ook Daphne. "Da-Phoebe!" Bijna, bijna had ze haar echte naam geroepen, haar verraadde. Met grote ogen van de schrik sloeg ze haar hand voor haar mond. Kalm blijven, Dahlia! Dit is niet het moment om in paniek te raken, sprak ze zichzelf streng toe voor ze op haar zusje afliep. Ze ademde scherp in toen ze het doel van Daphne achter haar zag staan en zijn armen zag winkelen om het lijf van haar zus. Haar bloed kookte van woede. "Get your nasty hands off my sister!" Gilde ze furieus richting het viertal, want rond Daphne en de man stonden nog twee andere ruige mannen met pistolen in de aanslag. Sullivan en Dahlia waren behoorlijk op elkaar in gespeeld en hij had direct door wat Dahlia's doel was: De man die Daphne in een dodelijke omhelzing hield. Vanuit het maanlicht begon Dahlia haar kracht te halen. Uit het niets leek het alsof Daphne en de man opstegen, maar eigenlijk had Dahlia met een simpel handgebaar de zwaartekracht onder hun voeten 'uitgezet'. Als een slang schoot ze op het tweetal af. Door de plotselinge gewichtloosheid had ze man zijn greep op Daphne laten verzwakken en dat was precies wat deze jageres nodig had. Zelf had ze de zwaartekracht onder haar voeten ook uitgezet dus zweefde ze op de zelfde hoogt als het tweetal. Met een welgemikte slag van haar linkerbeen tegen zijn wapenpols hoorde ze een tevreden kraak. "Bitch!" Siste de man waarbij hij Daphne los liet en zijn pijnlijke pols omvatte. "Phoebe get out of here!" Riep ze haar jongere, bevroren zus toe.

Zichzelf liet ze beheerst op de grond zakken, maar bij de man trok de zwaartekracht plots zo hard aan hem dat hij met een knal op de grond belandde. Als een hongerige leeuwin liep ze naar haar gewonde prooi toe. Met moeite klom de vent recht, terwijl Dahlia op haar gemakje naar hem toe kuierde. Haar bruine ogen leken amberkleurige op te gloeien toen ze haar hak op zijn broekspijp zette. De man, die niet gewend was om op de grond te liggen, grabbelde met zijn andere hand naar het pistool dat achter hem lag. Zonder te bewegen liet ze het toe dat de man het pakte, ze hield namelijk wel van een spelletje. Vlotter dan ze had verwacht hief de mafioso het geweer boven zijn hoofd en schoot hij op Dahlia. Waarschijnlijk mikte hij op haar hart, maar doordat hij schoot met zijn slechte hand verdween de kogel diep in haar linkerschouder. Dahlia's rechterhand vloog onmiddellijk naar de schotwond. Met een onthutst gezicht draaide ze zich naar de wonde. Hoe durfde hij, het nietige mens. De gevallen maffiabaas kleurde wit weg, toen Dahlia's slanke vingers in de wonde kropen om de kogel eruit te halen. Slechts een kleine samentrekking rond haar mond wees erop dat ze daadwerkelijk iets voelde. Nadat hij eruit was, schoot ze hem met haar duim en wijsvinger op de grond. "Where were we?" Ze had haar hoofd terug naar de man gedraaid. Haar rechterhand strekte ze de met de palm naar boven uit, tergerend langzaam, alsof ze alle tijd van de wereld had. Maar het hoorde allemaal bij haar vertoning om de man zo bang te maken dat hij in zijn broek deed. Boven haar handpalm begon een verblindend wit licht zich samen te voegen tot een bol. Een verschroeiende kilte kwam van het felle licht terwijl het zich in de richting van de man begaf, die naar achteren krabbelde en zo zijn broek scheurde. Nu zat er nog slechts een stukje zwart stof onder Dahlia's hak en zogezegd onthutst keek ze er naar. Ze voelde zich als maar meer en meer op de Joker lijken met haar gespeel. Het mes dat ze in de andere vrouw gestoken had, verscheen plots in haar rechterhand en in een gracieuze bewegen stak ze hem diep in het bovenbeen van de man, die het uitschreeuwde van pijn en met zijn handen naar zijn been greep. "You don't want my company?" Vertelde ze hem met een pruillipje waarbij ze terug naar voren stapte ze zodat ze haar voeten langs zijn armen had staan. "Let's play a little game," Poeslief verlieten de woorden haar bloederig rode lippen. Als een zwaan boog ze zich naar voren zodat haar gelaat net boven zijn gezicht zweefde. Zo kon ze de zweetpareltjes op zijn bovenlip en voorhoofd zien. De witte bol was ondertussen vlak langs Dahlia's hoofd komen zweven en verblindde de man. "Run, as fast as you can," Fluisterde ze hem toe, waarbij ze haar ene been over van zijn lichaam weg zwierde, zodat hij weg kon rennen. Met een allée-wegwezen-blik keek ze hem aan, waarna hij overeind krabbelde, bijna uitschoof in zijn eigen bloed en weg hinkte.

Haar lange, slanke vingers aaide over de verblindend witte bol, alsof ze het liefkoosde en als men het kon verdragen om te kijken, zag je het trillen van opwinding. "Go get him, darling," Ze was nog niet uitgesproken of de witte bal vol maanenergie schoot naar voren. De maffiabaas duwde angstige mensen aan de kant en probeerde over tafels heen te klimmen met zijn gewonden been, maar hij was nog perfect in zicht toen de witte bol hem bereikt. Met een luie, tevreden grijns op haar gezicht keek ze toe hoe de bol insloeg op zijn rug en witte lijnen als bliksemschichten over zijn rug naar de zijn gehele lichaam zag sidderen. Een plofje was te horen toen de man levenloos neerviel en natuurlijk het gegil van enkele vrouwen. Nu dat afgehandeld was, keek ze eens goed naar haar schouder, die onder het kleverige bloed zat.
robb stark


_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: It's Bond, Phoebe, Emmett and Diana Bond   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
It's Bond, Phoebe, Emmett and Diana Bond
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Time Travel :: Into The Future-
Ga naar: