FRUITMAND
CBOX
Skyline of Limits [Open]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Skyline of Limits [Open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Aren Baycel
avatar

Aantal berichten : 23

Mutant Profile
Alias: Acer
Mutation: Evolved memory | Witch
Crush:

BerichtOnderwerp: Skyline of Limits [Open]   wo okt 07, 2015 7:08 pm

Aren Baycel
Skyline of Limits


Er was niets zo hartverscheurend als je moeder horen kreunen uit pijn, haar zien met een blauw oog, bloeduitstortingen of een gebroken bot. Hij zag het allemaal, als kind van elf jaar keek hij toe hoe zijn vader alles van leven uit zijn moeder klopte. Was het om die reden dat iemand hem het geschenk gaf van magie … of om een andere reden. Hij heeft het nooit geweten maar hij is iets van de wereld, iets van God dankbaar. Als jongetje van elf stond hij op, voor zijn moeder, tegenover zijn vader. En de man hief zijn hand op, hij hief zijn hand op naar het jongetje om een slag uit te delen toen het gewoon gebeurde. Zijn vader leek te stikken en het jongetje voelde de razernij in hem samen komen. Hij wist dat het zijn schuld was dat zijn vader nu krampachtig naar adem smeekte maar hij hield het niet op, hij bleef met een serieus gezicht toekijken en hij bleef het gebruiken tot zijn vader niet meer bewoog en op de grond bleef liggen. “Liefje wat heb je gedaan!” Schreeuwde zijn moeder in paniek. Het jongetje had zich omgedraaid, met iets van koelbloedigheid in zijn blik en keek zijn gehaverde moeder aan. “We moeten weg mama.” Had hij gezegd, enkel dat, niets meer.

Aren schrok wakker uit de droom, het glas water naast zijn bed stond te koken, de nachtlamp flikkerde onrustig. Hij zwaaide zijn benen uit zijn bed zette zijn hand op het glas en in een oogopslag werd het water weer rustig, ging de lamp weer uit. Zijn ogen bleven voor een tel op het glas gericht voor hij zijn hand door zijn haar haalde en in zijn neusbrug kneep. Altijd maar dezelfde droom, altijd maar dezelfde herinnering. Aren droomde nooit, enkel dat, alsof het hem er op één of andere manier wilde aan herinneren wat er acht jaar geleden was gebeurd. Zijn blik gleed naar de wekker, het was geen schappelijk uur om op te staan, het was nacht. Toch wist hij dat hij niet meer zou kunnen slapen en hij de rest van de nacht wakker zou liggen.

Hij trok zijn kleren aan waar hij gisteren mee op dit eiland was toegekomen en staarde door het raam het donker in. Hij wilde hier niet zijn maar deels ook wel weer, het was een vreemd gevoel om zoveel energie te voelen op één plaats … zoveel macht die voor hem te grijpen viel. Hij kneep zijn ogen samen en keek op naar de maan die lichtjes vanachter de wolken scheen. Hij trok zijn jas aan en liep de kamer uit, hij deed het niet op slot en toch viel het automatisch in zijn slot. De gangen waren leeg, stil, er was enkele de zachte tred van zijn voeten die van trede naar trede naar beneden sprongen. Buiten was het fris maar niet fris genoeg om het koud te krijgen. Er was een zachte wind en enkel het geluid van de natuur. Zijn blik gleed naar een grote fontein in het midden van het terrein, zijn blik gleed van het stilstaande water verder langs zijn omgeving. Van alle geruchten die hij al gehoord had over dit eiland, was er nu echt niemand die s’nachts buiten was? Niet dat hij het gezelschap wou, liever niet, maar hij was wel heel nieuwsgierig naar wat voor energie en krachten hij hier kon verhalen. Aren was geen slecht persoon, hij was gewoon … een beetje gebroken …
words: 579 | tag: OPEN | notes: -


_________________

Allison - Storm - Aren - Lincoln
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 603

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   zo okt 11, 2015 2:57 pm

 
Lawrence
The Basilisk
Zijn eerste dag op wat ze noemde een school voor mutanten. Een gevaarlijkere plek kon iemand zich niet inbeelden, en Lawrence ook niet. Mensen die stuk voor stuk beschikten over mutaties die van sterk naar zwak gingen en van goedaardig naar kwaadaardig. De jongen vond het maar niks, en daarom dat hij enkel het gebouw had betreden wanneer dat ze hem zijn kamer gingen aanwijzen. Zijn spullen had hij daar vervolgens gedropt om dan meteen het gebouw weer te kunnen verlaten. De spanning die het teweeg bracht was niet goed.
Het bos was gelukkig niet moeilijk te vinden en eenmaal dat hij daar was geraakt had hij ook zijn blindengeleidestok kunnen opvouwen en had hij die aan zijn riem gehangen. In een natuur omgeving wist hij nu eenmaal altijd veel beter zijn weg te vinden, zelfs zonder dat hij de bomen zag staan. Lawrence kon dan gewoon wandelen zonder overal tegenaan te lopen. Binnen was dat een ander geval, daar had hij het ding wel degelijk nodig, maar liever dat dan een school die na één week was uitgestorven.

Uren gingen voorbij zonder dat de jongen het bos verliet. Een hele tijd had hij bij een klein meertje gezeten dat in het bos was. Verder had hij enkel zitten rond wandelen zonder dat hij iemand was tegen gekomen. Misschien dat mensen het te koud begonnen te vinden om buiten te komen, al viel de temperatuur nog zeer goed mee.
Wanneer de nacht viel vond hij het toch eens tijd om misschien toch naar het gebouw terug te keren. Hij kon er maar beter aan gaan wennen want leven in een bos was niet voor hem weg gelegd. Daarom besloot hij terug te gaan. Onbekend terrein geen zicht en niemand die hem begeleide, maar hij wist toch precies waar dat hij heen moest gaan. Je zou het een instinct kunnen noemen.

De aanwezigheid van iemand anders liet Lawrence stil staan. Hij kon de hartslagen zachtjes horen, maar daaraan wist hij wel dat hij te maken zou krijgen met een mens. De jongen bleef nog enkele tellen staan waar dat hij stond zonder te bewegen. Misschien moest hij maar gewoon terug draaien en de rest van de nacht toch gewoon doorbrengen. Dat was in ieder geval een pak rustgevender dan in het gebouw zitten dat vol stressfactoren zat. Lawrence vond een volledig nieuwe omgeving maar niks.
Toch zetten Lawrence een stap naar voor en daarmee was hij vertrokken. Hij wandelde richting de fontein die er stond. Ondanks dat hij niks zag wist hij er in een mooie boog omheen te wandelen, het enige waar hij op af ging was het geluid dat de fontein produceerde. Hij kwam echter wel vrij dicht bij de rand, maar doordat hij met de tip van zijn voet even de rand had geraakt kon hij ongeveer de vorm wel inschatten. ‘Aan het genieten van de avond?’ vroeg hij aan de persoon. Grotendeels wist hij waar de persoon zich bevond, dus kon hij zijn hoofd wel naar hem toe draaien.
Lawrence zijn hand taste ondertussen naar de rand van de fontein om te voelen hoe hoog die was, vervolgens zetten hij zichzelf neer op de rand. Het geluid van stromend water had altijd we iets geruststellend en vooral rustgevend.
THEONS @ SHINE

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aren Baycel
avatar

Aantal berichten : 23

Mutant Profile
Alias: Acer
Mutation: Evolved memory | Witch
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   zo okt 11, 2015 3:24 pm

Aren Baycel
Skyline of Limits


Hij zou niet zeggen dat ze hier dom waren, of achterlijk, toch wist hij niet goed wat er in hun hoofd hier om ging. Wie bracht nu alle mutanten samen op één eiland? Omringt door water … waar je niet kon ontsnappen. Hij dacht enkel maar over wat hij had gehoord daar in de buiten wereld, sommigen wilden mutanten weg. Als deze locatie bekend werd dan hadden ze enkel een paar bommen te pakken en boem … geen mutanteneiland meer. Dat was niet het enige waar hij aan dacht, Aren was geen slecht persoon maar dat wilde niet zeggen dat hij misbruik zou maken van een situatie. Hij was een heks, hij kon meer dan alleen hun energie af nemen, hij was in staat meer slecht te doen dan goed dus … hadden ze erop gerekend dat hier mutanten konden zijn die de pret konden bederven? Dat er mutanten konden zijn die de boel hier konden opblazen, informatie doorgeven, god weet wat allemaal doen. Dus nee, hij vond ze hier niet dom, ze hadden er gewoon niet zo heel goed over na gedacht toen ze met het idee kwamen alle mutanten hier op een eiland te steken, alle classes samen, alle krachten samen, goed voor een heel fel vuurwerk als het ooit eens mis zou lopen.

Aren had de persoon al horen aankomen nog voor hij in het zicht kwam, niet vanwege zijn super gehoor, hij kon gewoon heel goed andere energie aanvoelen. Zijn blik gleed omhoog, zijn grijze ogen ankerde zich vast in de persoon die kwam afgewandeld, aan de manier waarop kon Aren zien dat hij blind was, of slechtziend. Hij zocht zich een weg langs de fontein, wat behoorlijk moeiteloos ging. Aren stak zijn handen weg in de zakken van zijn klassieke jas en omvatte de kristal die er in zat, niet meer dan een blauwe kleine steen. Hij vroeg zich af of de jongen door had dat hij hier stond en dat antwoord kwam niet veel later toen de jongen sprak. Aren lachte, kort droog en duwde zichzelf af van het muurtje waar tegen hij geleund stond. ‘Nacht.’ Het was middernacht, niet dat hij het kon weten. ‘Me meer aan het afvragen wat ik hier doe.’ Hij wandelde naar de fontein, bleef op een meter naast de jongen staan en haalde zijn handen terug uit zijn zakken. ‘En hoe ik hier weg geraak, misschien.’ Hij duwde zijn voet tegen de rand van de fontein en staarde het water in. ‘Jij?’ Stelde hij de vraag terug. Er moest geen reden zijn om buiten te zijn s’nachts, maar er was vast altijd wel ergens een reden voor, of tenzij je één of andere vampier was ofzo …
words: 449 | tag: Lawrence | notes: -


_________________

Allison - Storm - Aren - Lincoln
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 603

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   zo okt 11, 2015 3:50 pm

 
Lawrence
The Basilisk
Lawrence vond het niet erg om te weten dat er nog mensen waren die om dat uur nog wakker waren en buiten rond liepen. Zo had hij ‘s avonds wel meer kans om iemand tegen te komen, maar als hij het gezelschap niet wilde kon hij gewoon doen alsof hij die persoon niet had opgemerkt. De andere had vast wel gelijk wanneer dat hij hem verbeterde. Misschien was het zelfs wel later dan hij zelf verwachten.
Met zijn hand raakten hij het koude water aan van de fontein terwijl hij luisterde naar het antwoord dat hij kreeg. Zijn wenkbrauw trok hij bij het antwoord toch even op. ‘Ik heb zo het vermoede dat je hier bent omdat je een mutant bent,’ zei hij en hij draaide hij hoofd naar de andere toe. Enkele seconden keek hij zo richting de anderen om dan zijn blik te richten op het water. Soms was het nog steeds raar om te bedenken dat hij mensen nu kon aankijken. Ze zouden niet dood neervallen, maar hij zou ze ook niet zien. Het kon erger.
Dat was leuk om te horen op je eerste dag. Iemand die plannen wilde smeden om weg te geraken. ‘En hoe verloopt het bedenken van een plan? Zeer goed zeker,’ kwam de opmerking er wat sarcastisch uit. Lawrence dacht niet dat de mensen die de leiding hadden wilde dat hun studenten weg zouden lopen. Sommige zaten er nu eenmaal met redenen. Als ontsnappen zo makkelijk was zouden de verhalen waarschijnlijk wel al de ronde doen. Langs de andere kant, misschien waren er al zo’n verhalen maar had hij ze nog niet gehoord door zijn dagje in het bos. ‘Tenzij je vleugels hebt, kan teleporteren of een super zwemmer bent vrees ik ervoor dat weg gaan niet zo eenvoudig is.’
Eigenlijk waren er dan best veel mogelijkheden om weg te geraken, je moest er gewoon de juiste mutatie voor hebben en hop, je kon weg.

De andere persoon kwam dichterbij. Dat was niet alleen maar te merken aan zijn voetstappen, maar het was ook alsof de aanwezigheid ook duidelijker werd. Ondanks dat de andere helemaal niet zo dicht bij stond vond de jongen het toch niks. Hij voelde zich absoluut nog niet op zijn gemak in de school. Teveel kon verkeerd gaan en er waren genoeg scenario’s waarbij hij de oorzaak was het het verkeerd ging. Gedachten als die zorgde voor het gespannen gevoel dat pas na enkele dagen, weken of maanden weg zou gaan. Gelukkig was de grootste bedreiging al weg.
Lawrence kreeg zijn vraag ook terug, want het was nu eenmaal een vraag geweest die prima was om een gesprek te starten met een wild vreemde. ‘Ik was eigenlijk onderweg naar binnen,’ antwoordde hij eerlijk. De reden dat hij het gesprek was aangegaan en was blijven zitten was duidelijk. Uitstelgedrag. ‘Enkel niet zoveel zin om ook effectief binnen te gaan,’ bekende hij eerlijk en even keek hij de andere weer aan, of was zijn hoofd toch zo ongeveer op de andere gericht.
THEONS @ SHINE

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aren Baycel
avatar

Aantal berichten : 23

Mutant Profile
Alias: Acer
Mutation: Evolved memory | Witch
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   zo okt 11, 2015 4:10 pm

Aren Baycel
Skyline of Limits


Was niet iedereen hier omdat hij een mutant was, sowieso wel. Je kon ze alleen indelen in twee groepen, degene die hier daadwerkelijk wilde zijn en degene, zoals Aren, die hier liever niet wilde zijn maar er toch moesten zijn. Dus hij nam aan dat de jongen het daarover had, hij zou anders niet weten waarop hij dan wel doelde. ‘Net als de rest van dit eiland.’ Hij klonk niet super enthousiast. Wat hij eigenlijk ook klonk of tenzij hij één of andere wraakactie of plot in gang stak. De jongen keek naar hem op, maar verlegde zijn blik dan terug naar de fontein waarop hij zat en stak zijn hand door het koude water. Aren keek in stilte toe terwijl hij de nacht weer in zich op nam, het enige beetje rust was daadwerkelijke s’nachts. Dit eiland was zo druk, mutantje hier mutantje daar, niets voor Aren. Al aasde hij wel, hij observeerde maar hij deed gewoon niets. Hij wachtte geduldig af, net als een roofdier die wachtte tot zijn prooi zou langs wandelen.

Hij fronste zijn wenkbrauwen kort bij de opmerking van de jongen, zijn ene mondhoek trok omhoog en hij keek hem aan. ‘Heel goed.’ Ging hij er sarcastisch op in. ‘Tot nu toe heb ik al een boot gemaakt uit hout met mijn lakens als zeil.’ Grapte hij droog. De hele eind roeien zag hij immers niet zitten, maar dat hoefde ook niet, hij had altijd hulpmiddeltjes. Helaas voor de docenten hier kon Aren alles perfect onthouden, van tien dagen achter zijn geboorte tot nu wist hij letterlijk alles nog wat hij had gezien gezegd, gelezen en gehoord. Dus toen hij bij dat oude vrouwtje op zijn kamer sleutels wachtte had hij snel een rooster gelezen op de computer, planning van vertrek en aankomst van goederen en alle bordjes en gesprekken onderweg naar zijn kamer. Het was best handig, als je dan toch weg wilde geraken. ‘Het gaat hem niet om de eenvoudigheid.’ Merkte Aren stilletjes op. Hij hield niet van eenvoudig, dit was een uitdaging voor hem. Ondanks dat het hem misschien nooit zou lukken, hij moest het toch proberen. ‘Het zit allemaal in het plannen trouwens,’ hij zweeg en duwde zijn voet terug weg van de boord. ‘Je moet toch iets nuttigs doen om de tijd hier te doden.’ Haalde Aren zijn schouders met een halve glimlach op. Lessen moest hij niet volgen, hij las de boeken en wist alles, dus deed hij maar dit soort dingen.

‘Naar binnen.’ Herhaalde hij stilletjes, in gedachten verzonken. Hij draaide zich en ging ook op de rand van de fontein gaan zitten, zijn vingers drukte kort door het wateroppervlak en hij voelde meteen het element reageren op zijn lichaam. Er kwam een zelfgenoegzame kleine glimlach op zijn lippen voor hij zijn vingers terug trok. ‘Buiten is zoveel beter dan binnen. Het is als een bijenkorf daar binnen, constant lawaai.’ Hij zweeg en keek opzij naar de jongen, ondanks dat ze nog maar twee minuten aan het praten waren kon Aren iets van gelijkenis voelen. Het was niet dat hij gevoelig was voor lawaai, hij had het gewoon niet voor druktes. ‘Aren trouwens, voor mocht je willen ontsnappen.’ Glimlachte hij met een zekere uitdaging. Hij kon hier weg, als je uit een gevangenis kon geraken kon je dat ook van een eiland, je hoefde enkel wat creatiever te zijn …
words: 562 | tag: Lawrence | notes: -


_________________

Allison - Storm - Aren - Lincoln
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 603

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   zo okt 11, 2015 4:34 pm

 
Lawrence
The Basilisk
De andere was duidelijk zeer blij met het feit dat het eiland vol zat met mutanten, dat was duidelijk te horen aan zijn stem. Het klonk niet vrolijk, alles behalve en toch deed het een glimlach op Lawrence zijn gezicht verschijnen. Niet dat hij het grappig vond maar gewoon omdat hij er deels ook zo over nadacht. ‘Maar toch liever allemaal mutanten dan allemaal mensen. Mutanten kunnen zich nog verdedigen als iemand zijn beheersing verliest, een mens zou het nooit overleven,’ sprak hij vervolgens rustig. Moest hij de controle verliezen zou een Mutant nog veiliger zijn in zijn buurt dan een mens. Een simpel mens zou zo dood zijn. Ho nee, het was zeker niet veiliger voor anderen als hij gewoon tussen de mensen bleef rondlopen. Lawrence kende zijn plek, anders dan de andere persoon.
De onbekende jongen wilde weg van het eiland en vermoedelijk terug naar de normale wereld. Zijn sarcastische opmerking werd op diezelfde toon beantwoord, wat een grijns op zijn gezicht deed verschijnen. ‘Goede voorbereidingen zo te horen, ik wens je alvast een veilige reis en niet teveel storm. Laat me maar wat weten als je veilig bent aangekomen,’ speelde hij het spelletje nog even mee.
Er werd vervolgens toch nog serieus geantwoord. Het zou niet om de eenvoudigheid gaan maar om het plannen. Daar kon hij hem geen ongelijk in geven, net zoals je iets moest doen om tijd te doden. ‘Is het hier dan zo’n saaie boel?’ vroeg hij de andere. Verveling was nooit zijn sterkste punt en hij had er een hekel aan. Liet er alstublieft toch genoeg te doen zijn om het eiland dan enkel het volgen van lessen. Want daar stond hij ook al om te springen. Ahum. Niet dus.

Eigenlijk zou hij echt eens naar binnen moeten gaan. Zijn koffers waren nog niet uitgepakt, zijn bed nog niet opgedekt dus daar moest hij allemaal nog voor gaan zorgen als hij eenmaal zijn kamer had bereikt. Alleen daarom al zou hij ook nog langer buiten willen blijven. Misschien moest hij de nacht gewoon overslaan en morgen rondlopen als een zombie.
De stem van de anderen trok hem echter terug uit zijn gedachten. ‘Amen,’ zei hij op de woorden. Binnen was het inderdaad een heel pak drukker. Lawrence wilde al niet weten hoe druk het was als het eenmaal middag was en de eetzaal vol zat met mensen. De onbekende stelde zich uiteindelijk voor als Aren. ‘Lawrence, en ik zal je wat laten weten moest ik weg willen, dan kan ik die geweldige boot van je uittesten,’ grapte hij. Mooi niet dat hij ooit één voet op een boot zou zetten.
THEONS @ SHINE

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aren Baycel
avatar

Aantal berichten : 23

Mutant Profile
Alias: Acer
Mutation: Evolved memory | Witch
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   ma okt 12, 2015 8:51 pm

Aren Baycel
Skyline of Limits


Over de woorden die hij sprak moest Aren even nadenken. Hij had een punt, mutanten konden zich veel beter verdedigen tegen hun eigen soort dan mensen. Te zien wat je tegenover elkaar zette natuurlijk. Aren had zich altijd goed weten te redden, hij had genoeg trucjes in zijn mouw zitten om minstens iedereen een keer om de tuin te leiden. Maar dan anderzijds, mensen kon je veel gemakkelijke manipuleren, andere mutanten trapten daar niet altijd zo snel in. Je kreeg hier dingen veel moeilijker voor elkaar dan bevoordeeld in de mensenwereld. Laten we zeggen, ze zijn hier niet zo goedgelovig en naïef als sommigen mensen waren. Door wat de jongen zei, zo’n rechtstreeks feit over verdediging en het niet overleven, gaf meer bloot over hem dan hij waarschijnlijk zelf wilde. ‘Ze zijn niet volledig reddeloos.’ Ging Aren er stilletjes op in. Nee, mensen hadden genoeg wapens en dingen om zich mee te verdedigen. ‘Ze weten gewoon niet hoe ze met ons moeten omgaan.’ Daar lag het hem gewoon allemaal. Als je zei dat je een mutant was dan gingen ze zich meteen anders gaan gedragen terwijl Aren er niet veel anders uit zag dan gelijk wie op aarde. Hij was ook een mens, de jongen naast hem ook, alleen anders. ‘Maar een eiland vol mutanten is ook niet rooskleurig denk ik.’ Hij had het nog niet ondervonden, hij was hier zelf nog maar net.

De jongen moest grijnzen om het sarcasme van Aren’s plan om een bootje te maken en terug te roeien naar het vasteland. Het laatste wat hij daadwerkelijk zou doen is een bootje maken om naar het vasteland te roeien, hij had meer overlevingskansen als hij zichzelf een maand in een grot op sloot zonder eten. ‘Ik zal je een kaartje sturen, groetjes, de jongen en zijn boot.’ Glimlachte Aren kort. Oké, genoeg, zo konden ze nog eeuwen verder gaan met een verzonnen verhaal over een bootje. Al was zijn drang om hier weg te gaan wel niet verzonnen maar dat kon nog keren, misschien ging hij zich nog gaan bedenken. In ieder geval was de jongen niet zo’n slecht gezelschap, dat was al een start.

Bij zijn vraag of het hier een saaie boel was haalde Aren zijn schouders op, niet dat de jongen naast hem dat kon zien. ‘Ik ben hier zelf nog maar van gisteren maar,’ hij zweeg en schudde langzaam zijn hoofd. ‘Vervelen zal je je hier niet doen denk ik.’ Ging hij uiteindelijk verder. Aren zou zich niet vervelen, boeken genoeg om te lezen, mutaties genoeg om te observeren en zoveel meer om in kracht te groeien. Het lag gewoon volledig anders bij Aren dan je zou denken. ‘Laten we zeggen dat ze mij hier gestoken hebben tegen mijn wil en dan heb ik altijd meteen de neiging om hen het tegendeel te bewijzen en de lastpost uit te hangen.’ Er lag iets van een glimlach in zijn woorden bij de gedachten. Dat was het effect dat je altijd op Aren had, deed je iets dat hem niet aanstond dan kreeg je gelijk de bal terug. ‘Ik ben niet zo’n, ik-volg-braaf-de-lessen-type.’ Grinnikte hij dan om zijn eigen verwoording. Nee dat was hij zeker niet.

Hij was het eens met Aren over het feit dat hij liever niet binnen was, weer iets dat ze gemeen hadden, misschien ging hij de jongen naast hem wel nog als een vriend aanzien. Dus hij was al even min fan van druktes als Aren, goed om te weten. Hij stelde zich uiteindelijk voor als Lawrence en Aren knikte zachtjes. ‘Aangenaam.’ Zei hij, als blijk dat hij het vernomen had, omdat hij het niet kon zien dat Aren knikte. Hij grinnikte zachtjes om de laatste woorden. ‘Misschien blijf ik wel eventjes, tegen wie moet je s’nachts anders praten.’ Hij gaf Lawrence een kort klopje op zijn schouder, er was nog zoveel te doen hier, weg gaan was misschien niet zijn top prioriteit…
words: 654 | tag: Lawrence | notes: -


_________________

Allison - Storm - Aren - Lincoln
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 603

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   ma okt 12, 2015 9:20 pm

 
Lawrence
The Basilisk
Mensen zouden niet volledig radeloos zijn, ze wisten enkel niet hoe ze met de samenleving van de mutanten moesten omgaan. Mooi verwoord, en misschien ook deels waar. ‘Hoe zouden mensen eigenlijk moeten weten hoe ze met ons moeten omgaan als sommige onder ons zelf niet eens weten hoe ze met zichzelf moeten omgaan?’ Lawrence trok bij zijn eigen vraag even zijn wenkbrauwen op in afwachting op een reactie. Hij had zelf niet geweten hoe hij met zichzelf moest omgaan, en daar sukkelde hij ook nog steeds mee. De enige oplossing die destijds logisch was geweest was ervoor te zorgen dat mensen al niet met bosjes dood neer vielen omdat ze even naar hem keken. Niet ideaal, maar wat had hij anders moeten doen?
Lawrence was van mening dat het nooit goed zal gaan tussen de mensheid en de mutanten. Beide soorten waren te verschillend en dat werkte niet in het voordeel. Mensen gingen vast een hele oorlog starten als ze er eenmaal achter waren hoe ze moesten omgaan met Mutanten.

Wanneer dat anderen echter begon over zijn boot ging het gesprek een meer humoristische weg op door het gebruik van de sarcasme. ‘Ik verheug me al op een kaartje,’ sprak Lawrence nog kort met een kleine glimlach op zijn gezicht. Hij moest toegeven dat het gesprek bijzonder aangenaam was. Als hij er eerder over had nagedacht had hij het zich helemaal anders ingebeeld, maar het verliep goed.
De eerdere opmerking van de jongen deed Lawrence toch even twijfelen over het eiland. Als het inderdaad een saaie boel was zou hij niet weten wat hij hele dagen lang zou moeten doen. Enkel leren was al niet aan hem voorbestemd. Het was een geruststelling wanneer dat er werd verteld dat er toch genoeg te doen was, ook al was de andere blijkbaar ook nog maar net aangekomen. ‘Is dat even toevallig.’
Hoe groot waren de kansen dat je iemand tegen kwam die er zelf helemaal nog niet lang was? Daarom misschien dat het gesprek ook zo vlot liep. Beide kende ze nog niemand dus wilde ze beide toch minstens één contact leggen op de school. De jongen vertelde dat hij echter niet de braafste was om het zo maar even te zeggen. ‘Een kleine rebel dus?’ zei Lawrence. ‘Als je daar ooit hulp bij nodig hebt mag je altijd komen aanbellen, dan help ik je met veel plezier.’ Hij was nooit echt de lastpost geweest in de klas, maar ook nooit de braafste. Wat was er ook leuk aan het volgen van regels?

Uiteindelijk kreeg hij nog een naam van de jongen die luide als Aren. Goed, dat moest hij maar eens zien te onthouden. ‘Je kan altijd een bal meenemen en die Wilson noemen,’ zei Lawrence op een serieuze toon. Zou de andere de refrence kennen of was het totaal onbekend voor hem? Zelf had hij altijd wel een voorliefde gehad voor films en zo had hij er honderden gezien, zeker klassiekers van vroeger. Cast Away was daar één van. Het had hem altijd verbaasd dat het een waargebeurd verhaal was geweest over een normaal persoon dat zo iets overleefde. Als het al een normaal persoon was geweest. ‘Al ben ik uiteraard veel beter gezelschap,’ vervolgde hij nog op een normale toon.
THEONS @ SHINE

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aren Baycel
avatar

Aantal berichten : 23

Mutant Profile
Alias: Acer
Mutation: Evolved memory | Witch
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   za okt 17, 2015 2:25 pm

Aren Baycel
Skyline of Limits


Aren staarde naar het water toen Lawrence zijn opmerking maakte. Zijn voet stond nog steeds op de rand, zijn grijze ogen op het glibberige water gericht terwijl hij alle energie onder het wateroppervlak voelde bewegen. De opmerking was waarschijnlijk op zichzelf gericht, anders zou hij het nooit gezegd hebben. Aren had volledige kennis en beheersing over zijn mutaties, hij vloog niet uit, had het compleet in de hand. Dus hij zou zelf niet zo’n opmerking maken, simpel omdat het niet van toepassing was op hem. Zijn blik gleed opzij naar Lawrence terwijl hij zijn woorden nauwkeurig afwoog tegen elkaar. ‘Wij zijn dodelijk, ongecontroleerd, gevaarlijk en misschien wel bedreigend voor zolang we dat zelf denken. Maar zo zijn ook mensen, wij verschillen niets van hen.’ Aren zweeg en keek opzij naar Lawrence, hopelijk dat hij het een beetje zou vatten. Hij had nooit een vlieg kwaad gedaan, althans niet zonder reden, en hij was een mutant. Zijn vader was nooit een mutant geweest en sloeg zijn moeder verrot. Psychiatrische gevallen zetten ook huizen in brand, moordenaars moorden ook mensen uit. Dus in welk geval zijn mutanten anders? Omdat de manier van doen anders was? ‘Het enige dat ons onderscheid van mensen zonder mutaties is onze kracht, kracht die zij niet kunnen bemachtigen maar evengoed kunnen evenaren met wapens en andere creatieve breinen.’ Hij zweeg en keek terug naar het water denkend over wat hij net zelf had gezegd. ‘Dat ze eerst leren met zichzelf om te gaan, voor ze zich gaan moeien met ons.’ Het had iets onheilspellends, die conclusie maar het rustte op de waarheid.

Of hij een rebel was? ‘Misschien.’ Antwoordde Aren met een kleine glimlach opzij naar Lawrence, hij zou het niet kunnen zien maar je kon de deels glimlach wel horen in zijn woorden. Aren bewees je graag het tegendeel, van alles. Hij had zoveel kennis opgeslagen in zijn hoofd dat het voor hem nooit moeilijk was om een goede theorie te vinden voor wat anderen als onbestaand beschouwden. En waarom zou hij lessen moeten volgen als hij het enkel hoefde te lezen en dan nooit meer kon vergeten? Niemand met gezond verstand zou naar de lessen gaan als je dat kon, al was hij deels nieuwsgierig naar de wending ervan. Je kon een les altijd interessant maken … niet? Lawrence bevestigde dan ook wat Aren al even had gedacht, dat ze op elkaar leken, dat ze dingen gemeen hadden met elkaar. Er kwam gelijk een glimlach op zijn lippen terwijl zijn hoofd zich al brak over dingen die ze met twee konden doen. ‘Dat is heel leuk om te horen.’ Hij duwde zijn voet van de rand en kwam weer recht. ‘Het is handig een partner in crime te hebben. Daarmee kan ik opvatten dat je behoorlijk de rebel zelf bent?’ Hij hield zijn hoofd een beetje schuin en keek Lawrence afwachtend aan. Dat en het feit dat hij blind was maakten voor hem duidelijk dat hij een kenner was in zijn vak, want blinden moesten goed zijn om rebellen te worden, juist?

Een bal die Wilson heette? Aren grinnikte gelijk en schudde zijn hoofd. ‘Mijn fantasie gaat net iets verder dan een Wilson maken.’ Greens hij. Stel je voor, op een eiland zitten en een bal maken? Aren kon veel meer dan dat met zijn magie, hij zou er zelf nooit lang genoeg zitten om zo wanhopig te worden en een bal maken. ‘Tuurlijk, jij praat terug, ballen niet.’ Merkte hij gelijk haast kritisch terug. Hij liet zijn blik in het donker rond gaan, alles aftasten wat hij voelde in de omgeving voor hij zich weer naar Lawrence richtte. ‘Hebben ze je ook uit het bestaande leven geplukt of ben je hier zelf heen gekomen?’ Vroeg hij deels nieuwsgierig. Als ze dan toch partners in crime zouden worden, konden ze elkaar vast wat beter leren kennen …
words: 642 | tag: Lawrence | notes: -


_________________

Allison - Storm - Aren - Lincoln
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 603

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   za okt 17, 2015 10:32 pm

 
Lawrence
The Basilisk
Lawrence had zeker geen hekel aan zijn mutatie. Hij zou het voor geen goud van de wereld willen wisselen, hoe verveld het soms ook was. De neven effecten van zijn mutatie hadden het hem moeilijk gemaakt om een normaal leven te leiden, maar dat terzijde. Hij zou zelfs durven zeggen dat hij liever als Basilisk door het leven zou gaan, maar dat hij ‘gevangen’ zat in het menselijke lichaam.
Het was in ieder geval een mooie gedachten van de jongen om te denken dat mensen hetzelfde waren en ze op de krachten die ze hadden niet veel zouden verschillen. Met enkel wat geweren en vuurwapens zouden mensen het echter niet kunnen winnen als het eenmaal uit de hand zou lopen.
Wanneer dat Aren was uitgepraat haalde hij even zijn schouders op. ‘Als mensen ons willen evenaren in kracht moeten ze met heel wat creatiever komen dan vuurwapens,’ sprak hij rustig. Er waren vast wel mutanten die dat kogels zonder moeiten konden tegen houden.

Lawrence wilde op de school in het algemeen mensen hebben die hij kende zodat hij niet heel de tijd alleen moest zijn. Daarom ook dat hij voorstelde om de andere te helpen, en Aren vond het niet erg. Goed, dat was al één contact gelegd. Zijn schouders haalde hij echter op wanneer dat hem gevraagd werd of hij dan ook een rebel was. ‘Van tijd tot tijd,’ antwoordde hij. ‘Je moet iets doen tijdens de lessen als ze saai zijn,’ sprak hij vervolgens. Lawrence was niet een persoon die heel de tijd stil aan een bank kon zitten, omsingelt door andere mensen en al helemaal niet door mutanten. Dat zou nog wat beloven als hij eenmaal deel zou nemen aan een les.

Aren beaamde dat hij beter gezelschap was omdat hij terug antwoordde als hij wat zei, en een bal zou dat uiteraard niet doen. ‘Misschien juist daarom dat sommige een bal over mij zouden verkiezen,’ sprak hij met een glimlach.
Het bal-onderwerp veranderde wanneer dat de jongen vroeg of hij hier zelf naartoe was gekomen, of dat ze hem hadden weg geplukt uit zijn leven zoals de jongen het zo mooi omschreef. De glimlach hierbij verdween toen weer van zijn gezicht. ‘Nadat ik enkele kinderen uit mijn klas van vroeger heb vermoord, mijn vader en mijn zus zijn ze me komen halen,’ zei hij wat onverschillig terwijl dat hij zijn schouders op haalde. Lawrence vond het niet bepaald leuke herinneringen maar zo’n gevoelens hield hij liever voor zichzelf. Daarom dat hij ook deed alsof dat het hem helemaal niks kon schelen. ‘Maar het was niet volledig tegen mijn wil dat ik meeging.’
Zelf wist hij maar al te goed dat hij best een probleem zou kunnen worden als het uit de hand liep. Daarbij had ook de buurt waar hij woonde de grote slang al mogen aanschouwen en mensen reageerde nu eenmaal niet bepaald nuchter op zo van die gebeurtenissen. Moest hij zijn gebleven waren ze hem misschien komen opjagen met fakkels en harken zoals ze vroeger deden.
‘Zoals je het vraag klinkt het echter wel alsof jij niet naar hier wilde,’ melde Lawrence even. Het feit dat de jongen eerder al had aangegeven dat hij wilde ontsnappen bevestigde het alleen maar.
THEONS @ SHINE

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aren Baycel
avatar

Aantal berichten : 23

Mutant Profile
Alias: Acer
Mutation: Evolved memory | Witch
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   zo okt 18, 2015 8:01 pm

Aren Baycel
Skyline of Limits


Er verscheen een automatische glimlach op Aren’s lippen toen Lawrence het had over het niet creatieve brein van de mensen. ‘Rustig aan, ze komen er wel.’ Grinnikte hij. Het was niet mooi van Aren om met de mensen te lachen want hij was er zelf één maar het was een gigantisch vermaak om te zien hoe mensen probeerden om te gaan met mutanten. Je had kamp goed en slecht, zo was het bij alles. Kamp slecht jaagde de mutanten op, namen ze gevangen, experimenteerden erop en kamp goed, wel … die beschermden de mutanten, alsof ze al niet genoeg voor zichzelf konden zorgen. Ze zouden er natuurlijk wel komen … over enkele jaren misschien en dan waren de mutanten al weer geëvolueerd. Het was als een gazelle en een leeuw, de leeuw ontwikkelde nieuwe jachttechnieken en de gazelle paste zich daarop aan door nieuwe vlucht technieken te ontwikkelen. En dan was het weer aan de beurt van de leeuw … Zo ging het nu ook, mutanten waren de leeuw en mensen de gazelle, zichzelf beschermen en proberen terugvechten maar hopeloos falen. ‘Uiteindelijk zullen ze ons weer evenaren, met de harde middelen. Wij zijn creatief, zij,’ hij zweeg en schudde langzaam zijn hoofd. ‘Ze denken enkel aan kracht en macht.’ Sloot hij af. Niet dat mutanten daar niet aan dachten, het was gewoon anders.

Lawrence zei precies wat Aren ook zou zeggen. ‘Precies.’ Stemde hij dan ook meteen in. Je moest iets te doen hebben in de lessen anders dan opletten, toch? ‘Ik heb nog geen vakken op gegeven, ik heb ook geen flauw idee wat deze school me meer kan geven dan ik al heb.’ Oké, dat klonk misschien een beetje hautain, maar het was waar. Aren had al zoveel kennis, kende zijn mutatie door en door dus hij was niet zeker wat ze hem hier nog meer konden leren. In groep werken misschien? Dat was iets waar Aren helemaal niet tegen kon, mutaties bundelen … terug vechten. Aren was niet het type om vooraan in de linies te staan, hij was degene die achter bleef en vanop een computer alles regelde, of die iedereen zou uitdossen van beschermende spreuken of energie. ‘Heb jij voorkeurvakken die je wilt volgen?’ Vroeg hij nieuwsgierig aan Lawrence.

Aren besloot zijn lichaam stil te houden door te gaan zitten, wat een gewoonte was maar ook weer niet. Aren kon moeilijk stil zitten om te praten, toch zat hij soms uren achter de laptop en dat was dan geen probleem. Lawrence was heel rechtuit en nonchalant over wat hij te zeggen had, over de klasgenoten die hij vermoord had, zijn familie. Op dat vlak hadden ze iets gemeen, Aren had ook een familielid vermoord. Hij zweeg, staarde voor zich uit het donker in en liet het even rusten terwijl Lawrence zijn schouders ophaalde. ‘Je bent nooit de enige, vergeet dat niet.’ Zei Aren terwijl hij kort opzij keek naar Lawrence. Het was altijd goed om te weten dat je niet de enige was, de helft van deze school had waarschijnlijk iemand vermoord. Ondanks dat Lawrence het liet lijken alsof het geen groot probleem was, wist Aren dat het wel zo was. Want hij was er zelf ook zo slordig mee, terwijl het hem ergens daadwerkelijk wel kon schelen. Bij de laatste woorden krabde Aren kort door zijn haar, hij haalde zijn schouders op. ‘Ik had het perfect naar mijn zin, tussen de mensen, ik had alles onder controle, was geen gevaar voor de maatschappij. Blijkbaar dus wel want ze zijn me komen halen.’ Hij zweeg en leunde voorover, zijn ellebogen op zijn knieën en zijn hoofd in zijn handen. ‘Geen idee waarom, ik hoop enkel dat ik het hier beter naar mijn zin zal hebben dan daar, anders word ik onrustig.’ En met onrustig bedoelde hij dat hij dingen zou doen tegen de regels en dat was het deel van Aren dat je niet aan je slechte kant wilde …
words: 642 | tag: Lawrence | notes: -


_________________

Allison - Storm - Aren - Lincoln
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 603

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   zo okt 18, 2015 9:57 pm

 
Lawrence
The Basilisk
Lawrence had echt niet veel hoop in de mensheid, gewoon omdat hij ook wel wist hoe sommige dachten. Ze verzetten zich zo hard tegen de mutanten dat ze nog een oorlog zouden beginnen en of dat in hun voordeel zou zijn...waarschijnlijk niet. Als ze met een heel krachtig wapen kwamen lukte het hen misschien om zich toch te beschermen, maar het was zeker niet de oplossing. Waarschijnlijk zorgde het alleen maar voor meer onrust, meer rebellerende mutanten die mensen zouden aanvallen en dat was niet wat iedereen wilde.
‘Misschien,’ antwoordde Lawrence zonder al te veel hoop. Misschien kwamen de mensen er, misschien ook weer niet. Er werd nog wat gezegd over dat de mensen meer dachten aan macht, en mutanten creatiever waren, maar daar reageerde Lawrence niet op. Sommige mensen waren ook creatief, terwijl er vast mutanten waren die over de wereld wilde heersen en alles deden voor macht. Zoals Aren eerder had vermeld waren de verschillen tussen men en mutant klein. Zeker qua gedrag. Mutanten bleven mensen.

Lawrence was er al snel achter gekomen dat de jongen echt niet op het eiland wilde zijn. Hij had zelfs geen vakken opgegeven omdat de school hem echt niets te bieden had. ‘Is er echt niks dat je misschien wilt leren? Misschien vechten of weet ik veel wat?’
Het was niet zo dat Lawrence een heel harde werker was. Hij was slim, maar hij studeerde absoluut niet graag en dat werkte niet altijd. De jongen stelde ook bijna altijd alles uit en deed het meeste op het laatste moment of soms deed hij het gewoon niet.
Wanneer hem gevraagd werd naar welke vakken hij het meest naar uit keek moest hij toch even nadenken. ‘Biologie heb ik altijd wel graag gedaan,’ zei hij bedenkelijk. Het was wel eens leuk, maar niet alles was even leuk. Sommige onderwerpen waren saai en dan ging hij zich vervelen en niet opletten. ‘Al zijn de trainingslessen wel het leukste denk ik, kom je ook het meest te weten over de andere studenten.’ Omdat hij mensen niet zag, en niet altijd alles meteen zou kunnen opmerken wist hij het liefst zo snel mogelijk wie hij precies voor zich had, al helemaal als het in een school was die vol mutanten zat. Gevaar kon om iedere hoek te vinden zijn.

Natuurlijk waren er veel meer mensen die per ongeluk iemand de dood in hadden gejaagd. De school liep er misschien wel vol van en sommige zouden het misschien niet eens erg vinden. Ze waren er misschien ergens trots op. Bij Lawrence was het vooral dat het natuurlijk had aangevoeld toen mensen waren gestorven door zijn blik alleen. Hij voelde zich er niet bepaald goed bij en als hij wilde zou hij ook liever hebben gehad dat de personen die dood waren door hem nog gewoon in leven waren geweest. ‘Daar ben ik mij van bewust.’
Om de focus toch niet volledig op zichzelf te nemen stelde hij dezelfde vraag ook aan aren, maar hij was hier bijna zonder reden. Lawrence zelf vond ook dat de jongen hier precies niet hoorde te zijn als hij ook niet echt wat te leren had. ‘Je bent echt niet eens de controle verloren of je mutatie gebruikt voor verkeerde doeleinden?’ vroeg hij aan Aren. Als er echt geen reden was waarom ze hem waren komen halen, waarom zat hij er dan? Misschien wilde ze zelf wel niet dat mutanten gewoon in de normale wereld zouden leven.

THEONS @ SHINE

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aren Baycel
avatar

Aantal berichten : 23

Mutant Profile
Alias: Acer
Mutation: Evolved memory | Witch
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   za okt 24, 2015 5:50 pm

Aren Baycel
Skyline of Limits


Iedereen had er zijn eigen mening over, net als ieder liever die choco at dan de ander, of liever dat soort water dronk dan het andere merk. Alles in de wereld was verdeeld in ordelijke hokjes waar iedereen keurig in bleef zitten tot iets hen van gedachte deed veranderen en ze in alle chaos en met veel kritiek overwandelde naar het andere hokjes. Aren was sceptisch, desondanks stak hij iedereen snel in diezelfde hokjes. Hij gaf niet veel om wat andere dachten over hem, net als hij het tijdverspilling vond om aandacht aan anderen te geven die het misschien toch nooit waardig zouden zijn. Hij was ingewikkeld maar eens de puzzel gemaakt net een glas water waar je recht door zag.

Bij de vraag van Lawrence keek Aren gelijk opzij naar hem. ‘Er valt niets te leren als je het al allemaal weet.’ Zei hij gelijk. Vechten? Hij was niet het type om te vechten, hij zou meer vals spelen dan daadwerkelijk zijn handen vuil maken. Vanop afstand was hij nog steeds het sterkst en met een hoop energie rondom hem zodat hij zichzelf niet kon uitputten. ‘Alles wat ik lees, zie, hoor, Onthou ik. Daarna vergeet ik het nooit meer. Zie het als een mutatie of een gave, ik ben er zo mee geboren.’ Het maakte voor hem niet uit. Er was nog altijd veel om te leren, het was enkel zoeken naar een goede manier om het te leren. Aren kon zich perfect zijn eerste herinnering voor de geest halen, zelf amper twee weken oud, zijn moeder met hem op de arm en bier in haar andere hand voor zijn vader. Dat was zijn eerste herinnering en geen mooie als je het hem vroeg. ‘Dus wat kan je nog leren als ik het al allemaal ken?’ Stelde hij de vraag dan terug, niet dat hij een antwoord verwacht. Het was meer een retorische vraag. Biologie was inderdaad een leuk vak om te leren, daar stemde Aren gelijk mee in. Maar de tweede opmerking deed Aren gelijk bedenkelijk opzij kijken naar Lawrence. ‘Zo had ik het nog niet bekeken.’ Gaf hij eerlijk toe. Hij staarde voor zich uit het donker in en dacht erover hoe geweldig dat wel niet klonk, andere studenten leren kennen, hun mutaties, hun krachten. ‘Misschien moet ik maar eens naar die trainingslessen gaan.’ Zei hij met een korte grijns, het kon vast geen kwaad, kijken was leren en nooit meer vergeten voor hem.

En dan kwam de vraag waarom Aren hier zat, waarom ze hem hier hadden gehaald. ‘Ik heb maar één keer in mijn leven controle verloren en dat was ook meteen de ontdekking dat ik een mutatie had. Verder nee,’ hij zweeg en keek opzij naar Lawrence. ‘Ik heb het allemaal goed onder controle. Verkeerde doeleinden,’ hij zweeg en trok een kort verwrongen gezicht, daar was hij misschien schuldig van. ‘Ik heb waarschijnlijk wel ergens een strafblad liggen, blijkbaar is dat genoeg om me hier te halen. Ik zie mezelf niet als een bedreiging, maar dat ik ook wat je op me af brengt. Het kan snel veranderen.’ Hij was niet openhartig, toch gaf hij iedereen graag de “hands up” over het feit dat hij onvoorspelbaar was. ‘Het zijn de details die de misdaad groter maken, ik zorg graag voor details.’ Gaf hij samenzwerig toe. Hij had wel zin om de limits van deze school te testen, hopelijk kon hij dat doen, nu, morgen, misschien pas volgende week, maar hij zou het doen, misschien wilde Lawrence daar deel van uit maken. ‘Alleen heb ik nog geen concreet plan voor hier.’ Bedacht hij peinzend hardop …
words: 602 | tag: Lawrence | notes: -


_________________

Allison - Storm - Aren - Lincoln
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 603

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Skyline of Limits [Open]   zo nov 01, 2015 3:27 pm

 
Lawrence
The Basilisk
Lawrence trok een wenkbrauw op wanneer dat Aren beweerde dat hij alles al wist. Meende hij dat? Hoe kan iemand alles nu weten? Daar kreeg hij echter ook al snel een antwoord op want de jongen was blijkbaar heel goed in het onthouden, en dat kon zijn dankzij zijn mutatie. Ergens was het best wel handig, dat moest Lawrence toegeven. Het was in ieder geval zeer nutteloos voor Aren om dus lessen te volgen, want daar had hij niks te doen.
Trainingslessen leken hem dan wel de moeiten om te volgen, alleen al omdat hij zo meer over andere mutanten te weten kon komen. De jongen melden dan ook dat hij misschien wel eens naar zo een les moest gaan. ‘Klinkt als een slim plan,’ zei Lawrence. ‘Je weet nooit wat je te weten komt, van zwaktes tot mutatie, misschien vind je wel iets dat je kan gebruiken als je de rebel wilt uithangen.’
Zelf wilde Lawrence sowieso meer controle over zijn eigen mutaties, maar tegelijkertijd wilde hij ook meer te weten komen over anderen hun mutaties. Er waren er genoeg die niks wilde zeggen over hun eigen mutatie of zaken geheim hielden. Dat waren allemaal onderdelen die je tijdens zo’n lessen te weten zou kunnen komen.

Het was niet gek dat je de controle over je mutatie verloor als die zich voor het eerst vertoonde. Je wist zelf ook niet wat er aan de hand was en hoe het kwam. Niemand had zijn mutatie volledig onder controle van moment één, of dat was toch wat dat Lawrence vermoede. ‘Niet meteen de reden om je hierheen te sturen,’ zei Lawrence nadenkend. ‘Zo klinkt het alsof ze gewoon alle mutanten op één plek willen hebben, ongeacht of ze een gevaar zijn of niet,’ vervolgde hij nog. Het was niet zo dat e jongen iets tegen de school had, integendeel zelfs, hij was blij dat het bestond. Als het er niet was geweest dan had Lawrence geen idee waar hij terecht was gekomen of hoe het allemaal verder zou zijn gegaan.
Aren bekende nog geen concreet plan te hebben om de school het moeilijk te maken. ‘Het hangt er vanaf op welke manier je het zo moeilijk wilt maken. Wil je echt schade veroorzaken of wil je ze hier gewoon irriteren. Bij het tweede kan je al gewoon lastig zijn tijdens de lessen, niet opletten, les storen, professor eronderuit praten en uiteraard al de regels negeren,’ zei Lawrence terwijl dat hij nog verder nadacht over andere mogelijkheden.

THEONS @ SHINE

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Skyline of Limits [Open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]
» Carry you home {open}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-