INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   zo okt 04, 2015 8:49 pm

Het heft van zijn zwaard voelde vertrouwd en warm in zijn hand. Het paste perfect, alsof het voor hem was gemaakt, alsof ze het perfecte koppel waren. Het gewicht dat het met zich meedroeg was geen last maar een versterking van zijn arm. Een verlenging van zijn arm. Prachtig, gracieus maar oh zo dodelijk. Noem hem gek, noem hem gestoord, noem hem een psycho maar hij voelde geen grotere liefde dan voor zijn wapen. Damian haalde diep adem en keek met zijn ijskoude ogen naar de projecties van mensen. Naar hun uitdrukkingloze gezichten die plakten op hun hoofden, nu ze er nog aan hingen.

Damian had in tijden niet meer getraind met zijn katana. Zijn schouder had zijn tijd nodig gehad om te helen. Maar nu was alles weg, de pijn en stijfheid. Het was ’s avonds laat, niemand kwam nog trainen op zo’n uur maar hij wel. Want ja, hij was wel een beetje gek in zijn kop. Eerst had hij willen wachten tot de volgende dag maar hij had hier afgesproken, op dit uur van de dag (of nacht). Maar zijn vechtpartner had geen bezwaar gemaakt met zo’n laat uur, in tegendeel. Damian was een uur te vroeg gekomen naar de trainingskamer. De mogelijkheden in deze kamer waren oneindig. Enkele dagen geleden had hij geleerd hoe hij moest werken met de simulator. Het was een goeie training en uitlaatsklep om te oefenen op geprojecteerde mensen. Maar ze boden geen weerstand waardoor het simpel was…

De jongen strekte zijn spieren na de opwarming, want meer dan dat was het niet geweest. Het echte gevecht zou met Kyandro zijn. Damian wist dat de jongen niet zo happig was op het gebruik van zijn gave maar toch had hij hem zover gekregen om te trainen. Damian was ervan overtuigd dat ook de duistere Kyandro dezelfde persoon zou kunnen blijven. Maar wat wist hij van diens gave? Kyandro zou een goede vechtpartner zijn, zowel in training als op het slachtveld en dat wist Damian zeker. Damian had zijn geest open gezet, zich beperkend tot de trainingsruimte, en voelde hoe een geest hem naderde. De jongen draaide zich om, zijn katana ging op zijn heup, en zag hoe Kyandro binnen stapte. Een grijns gleed over Damian’s gezicht en stak begroetend zijn hand op naar de jongen.

OOC: training short en katana

_________________


Laatst aangepast door Damian Carter op ma apr 10, 2017 11:51 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyandro Vercordias
avatar
Class 3

Aantal berichten : 37

Mutant Profile
Alias: Black
Mutation: Darkness manipulation
Crush: U'r my favorite Katanamaster
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   wo okt 07, 2015 2:18 pm


“It was the possibility of darkness that made the day seem so bright.”
Kyandro liep met enkele twijfels door de gangen. Hij wist plots niet echt of dit nog wel zo een goed idee was. Dat had hij op het moment dat Damian het voorstelde ook niet echt gedacht maar hij had toch ja gezegd. Waarom mag een mysterie zijn. Kyandro dacht terug aan Damian op het binnenplein, hoe deze gefascineerd naar hem had gekeken toen hij zijn krachten had laten zien. Het had Kyandro niet gestoord, iets aan Damian gaf hem een goed gevoel en kalmeerde hem. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht en toen hij de ingang van de Training Rooms zag verdween deze weer en met een neutraal gezicht stapte Kyandro op de deur af.

Kyandro stapte naar binnen en zag Damian niet meteen staan. Oh, ik ben de eeste! Dacht hij, maar na een tweede goede blik in de kamer te werpen zag hij Damian staan en zag hoe deze zijn hand opstak. Damian had een grijze, korte short aan en zijn Katana hing nonchalant om zijn heup. Het stond hem wel, besloot Kyandro en hij knikte naar Damian met een scheef lachje als teken van begroeting. 'Ik heb wel geen wapen bij...' Zei Kyandro terughoudend, maar binnenin vond hij het wel amusant. Als hij wou had hij zo een heel arsenaal van wapens ter zijn beschikking, hij moest er maar aan denken. Hij bestudeerde Damian aandachtiger nu ze dichter stonden en zag dat die een dun laagje zweet op zijn voorhoofd had. 'Je bent al opgewarmd zie ik. Goed zo!' Zei Black. Black keek om zich heen. Het feit dat het al zo laat was kwam hem goed uit, het was donker in de Trainingsruimte ondanks het valse licht dat de lampen gaven. Genoeg Duisternis ter beschikking dacht hij tevreden tegen zichzelf.

'Je bent gek weet je wel... Hoewel dat waarschijnlijk een compliment voor je is.' Zei hij zachtjes tegen Damian. 'Ik heb nog nooit echt getrained en ik vecht ook niet enorm veel, dit zal dus een slechte training worden, je gaat me inmaken.' Black lachte kort en draaide zich met zijn rug naar Damian. Een golf van angst overspoelde hem. Hij nam diep adem en liet de lucht weer met een zucht ontsnappen. 'Damian... Wat als ik het niet meer onder controle kan houden, ik heb nog niet volledig de grip op mijn ''Gave''. Wat als het me ontglipt en ik mezelf niet meer kan stoppen?' Black keek Damian weer aan over zijn schouder en keek hem aandachtig aan, het leek wel alsof hij door Damian keek.

Hij slikte en keek weer weg en schudde de gedachte van zich af. Hij moest maar zorgen dat het niet gebeurde. Black sloot zijn ogen en de schaduwen rondom hem begonnen te trillen... Het leek wel alsof ze bogen voor Kyandro, voor zover schaduwen kunnen buigen, en hun meester verwelkomden. Black kreeg een zwarte gloed rondom hem en zijn ogen waren ook zo zwart als maar zijn kon. Een glimlach verscheen op Blacks gezicht en ookal was het een glimlach, het was waarschijnlijk een van deengste glimlachen die hij zelf ooit gezien zou hebben moest hij in de spiegel gekeken hebben. Kyandro stak zijn handen op en wolken van Duisternis wikkelden zich rond zijn handen en namen een vaste vorm aan. Kyandro keek tevreden naar zijn Sai's die hij nu vast had. 'Nu staan we gelijk.' Zei hij met een stem die op die van Black leek, maar als je aandachtig luisterde, hoorde je toch dat er iets mis mee was. Alsof er iemand of iets anders tesamen met Kyandro sprak. Kyandro voelde de Duisternis in hem en rondom hem zijn krachten versterken en hij genoot van de krachten, hij genoot dat hij het eindelijk nog eens kon laten zien aan de buitenwereld, al was het dan gewoon hier in de training ruimte. Het voelde bevrijdend, en meteen was hij de angst vergeten. Kyandro Keek Damian afwachtend aan terwijl hij boven de grond zweefde.

OOC: Trainingsoutfit & Sai



_________________
Black
Darkness terrified them; not because they were fearful of monsters lurking in the shadows, but because it awakened the monsters within them. Hello Darkness my old friend… I’ve come to talk with you again….


Laatst aangepast door Kyandro Vercordias op wo okt 07, 2015 5:04 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   wo okt 07, 2015 3:03 pm

Damian veegde het zweet van zijn schouders. Het kleine, plakkerige laagje was sneller ontstaan dan dat hij verwacht had. De jongen keek naar de lampen die warmte afstraalden en vervolgens naar de betonnen muren die de warmte vasthielden. Tja, het was inderdaad anders dan trainen in de regen in Dublin. De jongen voelde een aanwezigheid, zag als het ware via zijn geest een nieuwe geest verschijnen. Damian draaide zich om en zag de jongen staan waarmee hij afgesproken had. De zwartharige jongen droeg een grijs trainingspak. Damian legde meteen contact met diens geest en las zijn lippen terwijl hij sprak. De jongen glimlachte en raakte kort zijn katana even aan, “Hand to hand combat is ook een optie.” Sprak Damian in de geest van Kyandro, waar hij trouwens een lichte geamuseerdheid voelde.

De blonde jongen knikte toen hij een opmerking kreeg over zijn opwarming. “Een koud lichaam is een dood lichaam.” Zei hij, wat misschien vreemd klonk dus verduidelijkte hij, “Een lichaam die je niet opwarmt kan niet goed functioneren tijdens een training.” En hij knipoogde kort, alsof hij net een levensreddende tip had meegegeven. 'Je bent gek weet je wel... Hoewel dat waarschijnlijk een compliment voor je is.' zei Black vervolgens en Damian haalde geamuseerd zijn schouders op. “Ik hou van een uitdaging.” Gaf hij eerlijk toe. Black was in het voordeel door de schaduwen aanwezig in het lokaal. Het was buiten pikdonker en de warme lampen gaven alleen maar lichte gloed, genoeg om te kunnen trainen. 'Ik heb nog nooit echt getrained en ik vecht ook niet enorm veel, dit zal dus een slechte training worden, je gaat me inmaken.' Damian grijnsde en schudde zijn hoofd, “Een slechte training is niet één waarin je verliest. Wees blij dat je niet vaak hoeft te vechten, probeer het zo te houden.” Damian was wel de laatste persoon die zo’n tip moet meegeven aangezien hij vroeger meevocht in maffia oorlogen.

Kyandro draaide zich om en Damian hield de jongen aandachtig in de gaten. Terug werd hij overspoeld door emoties van de zwartharige jongen. Tijdens hun eerste ontmoeting was hij ook een rollercoaster aan emoties geweest. Nu kwam angst op de voorgrond en diens woorden, die Damian via zijn geest ontving, verbaasden hem dan ook niet helemaal. ‘Wat als ik het niet meer onder controle kan houden, ik heb nog niet volledig de grip op mijn ''Gave''. Wat als het me ontglipt en ik mezelf niet meer kan stoppen?' Hij zag hoe een paar helderblauwe ogen hem aankeken en tegelijk ook weer niet. Damian sprak in diens geest, “Onderschat me niet, ik heb wel enkele trucjes achter de hand om je te helpen.” Meer zei hij niet maar stuurde hem zijn eigen zelfverzekerde gevoelens door zodat Kyandro hem zou geloven.

Eenmaal de negatieve gedachten werden afgeworpen maakten ze zich klaar. Er was geen duidelijk teken gegeven maar Damian voelde wat Kyandro voelde en wist zo dat ze klaar waren. Hij smeet zijn handdoek in een hoekje en ging tegenover de jongen staan. Die laatste was zich aan het voorbereiden, de schaduwen rondom hem trilden (als dat zelfs kon). Het was een vreemd zicht, alsof de schaduwen een eigen leven leiden en zich los maakten van de wetten van de fysica. De zwarte gloed rond Black en diens zwarte ogen waren niet meer nieuw. Damian spande zijn spieren en ontspande ze op een regelmatig tempo, ook zijn ademhaling hield hij gecontroleerd. Black stak zijn handen op, vanuit de schaduwen verschenen er plots twee wapens; kai. Damian kende de wapens, hij had er zelf mee geoefend maar was er niet bepaald kundig in. “Nu staan we gelijk.” Las Damian af die op zijn beurt grijnsde. De geest van Black had terug die zwarte gloed over zich, wat nog steeds zo vreemd leek.

En toen wachtten ze af. Damian liet het even stil worden, ook in zijn geest voordat hij naar voren liep. Adrenaline gierde door zijn lijf zoals het wel vaker deed tijdens training. Zijn blauwe ogen probeerden alles waar te nemen dat maar te zien was. Hij ontweek een aanval van Kyandro, hield zijn lichaam laag en trok in één soepele beweging zijn katana waarvan de punt onder Kyandro’s kin stak, enkele millimeters van diens vlees. “Had ik al gezegd dat ik een katana master ben?” Hij stak zijn katana terug en nam enkele stappen naar achteren. “Hou je dus niet in. Geef alles wat je hebt.” Er was geen grijns te zien op Damian zijn gezicht, hij was serieus, dit was serieus. Ze zouden er beide sterker uitkomen, dat moest wel.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyandro Vercordias
avatar
Class 3

Aantal berichten : 37

Mutant Profile
Alias: Black
Mutation: Darkness manipulation
Crush: U'r my favorite Katanamaster
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   wo okt 07, 2015 6:52 pm


“It was the possibility of darkness that made the day seem so bright.”
Nadat Black zijn twijfels had geuit over het gebruik van zijn krachten, wist Damian de twijfels alweer de kop in te drukken door te zeggen dat Black hem niet moest onderschatten. Hij vroeg zich kort af wat die trucjes dan wel waren die dat Kyandro zouden kunnen helpen om terug te halen uit de greep van Duisternis. Hij voelde dat Damian zelfzeker was, en dat stelde hem wel gerust. Hij zei niets en keek Damian enkel aan nadat hij zich klaarmaakte.

De kracht die Duisternis met zich meebracht was veel, zoveel dat een normaal simpel persoon er onder zou bezwijken en zou sterven of op slag wanhopig zou worden. Maar Kyandro niet. Hij verafschuwde Duisternis maar tegelijkertijd hield hij ervan. Hij haatte de verantwoordelijkheid die kwam kijken bij zijn krachten maar hield ervan dat hij sterker was dan de meeste doorsnee mensen. Kyandro haalde uit naar Damian maar die ontweek zijn amateuristische uithaal perfect. Kyandro stond stil en maar best ook. Voor hij het wist zat de katana van Damian, onder zijn kin, bijna in zijn kin. Kyandro slikte even en glimlachte. Hij keek in de blauwe ogen van de blonde jongen voor hem en verdween plots. Even snel als hij was verdwenen was hij ook weer verschenen achter Damian. En hij greep Damian vast met zijn armen gekruist rond Damians ontblootte bovenlijf en de saki – de punten van het wapen – van zijn beide Sai duwden zachtjes op Damians keel. ‘Dat je een Katanameester bent wist ik niet, maar dat maakt opzich niet zoveel uit!’ Zei Black spottend. Hij wachtte even en duwde Damian dan vooruit. Hij verdween en verscheen telkens op een andere plaats voor enkele seconden. Er zat geen patroon in, het was totaal willekeurig. Dit deed hij opzettelijk, zodat Damian niet kon voorspellen waar hij was of zou verschijnen en zou kunnen aanvallen.

Black genoot van de blik op Damians gezicht die zich duidelijk probeerde te focussen. Toen werd het pikdonker in de trainingszaal. De lampen gaven nog licht maar de donkere lucht was zo dik en duister dat het licht geen invloed had en werd opgeslokt door de Duisternis. Kyandro zag nog perfect, maar hij wist dat Damian dat niet deed en was benieuwd hoe deze zou reageren. Hij was al doof, wat zou hij doen als zijn zicht nu ook verdween. Kyandro hing hoog genoeg boven Damian in de lucht zodat deze hem niet kon raken ook al sprong hij met zijn katana. Hij dacht na maar hing geen seconde stil zodat Damian het nog moeilijker had. Hij wist dat Damian zich zou gaan focussen op Blacks geest of gedachten, dus maakte hij zijn hoofd helemaal leeg. Hij vloog op Damian af en zijn Sai verdwenen en maakten plaats voor een gewone stok. En hij sloeg Damian de grond op. Hij ging boven Damian staan en zetten een voet op deze zijn borstkas. ‘Het is nu 2-1 denk ik?’ Zei hij geamuseerd, en hij verzette zijn gewicht wat meer naar de voet die op Damians borstkas steunde.


_________________
Black
Darkness terrified them; not because they were fearful of monsters lurking in the shadows, but because it awakened the monsters within them. Hello Darkness my old friend… I’ve come to talk with you again….
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   wo okt 07, 2015 9:01 pm

Dat Kyandro hem niet mocht onderschatten was geen leugen… maar omgekeerde gelde hetzelfde. Damian onderschatte nooit zijn tegenstander, van kinderen tot vrouwen. Al moest hij toegeven dat hij zich ietwat had mispakt met Kyandro. De jongen had een kracht die boven de zijne uitstak. De eerste zet was voor Damian. Soepel bewoog hij naar de andere jongen toe, ontweek met gemak diens uithaal en stak zijn katana naar een dodelijk punt. De jongen zag hoe Kyandro’s adamsappel bewoog toen die slikte. Even maakten hun blik contact en toen was hij weg. Shit, dacht Damian bijna vergetend dat Kyandro kon teleporteren. Hij wilde zijn geest volgen maar was te snel, tijd om te reageren was er niet. Een stel armen lieten hem verstijven, een koude metalen lemmet rustte op zijn keel. Damian lachte zachtjes en liet zijn lichaam ontspannen, liet Kyandro spreken en maakte in zijn geest een soort sissend geluid. Een duw in zijn rug bevrijdde hem van de jongen zijn armen.

Kyandro speelde met hem, als een roofdier met zijn prooi en het irriteerde hem mateloos. Hij verscheen en verdween op een willekeurige manier. Damian was slim, misschien wel geniaal en zoiets als een vast patroon zou hij meteen zien. De jongen grijnsde, een slimme tegenstander was leuker dan een domme. Damian richtte zijn geest op de zijne die hij met gemak kon volgen, zelfs toen het zo donker werd dat hij geen hand voor ogen zag. Maar toen sloot hij zich af, zijn geest ging op in het duister en nu was Damian het spoor volledig bijster. Zijn katana hield hij beschermend voor zijn lichaam, zijn lever dekkend als bescherming. Een slag, plots uit het niets, kwam hard op zijn rug. Meteen rolde Damian door om recht te springen maar een gewicht landde op zijn borst en hield hem op zijn plaats. “Het is nu 2-1 denk ik?” waarna de druk op zijn borst vergrootte.

Damian lachte kort voordat hij het heft van zijn katana in diens knieholte plantte. Damian zwierde zijn benen met gemak naar boven en bond ze om Kyandro’s lichaam. Met een harde knal kwam Kyandro neer op de matten. Damian hield hem even in een vaste houdgreep om vervolgens te lossen en soepel op te staan. “Come and get me, shadow boy.” Sneerde hij in diens gedachten. Black’s hoofd was niet meer zo leeg als voorheen en dat gebruikte Damian om zijn geest rond die van hem te binden. Nu kon deze niet meer ontsnappen. Damian mocht nog al zijn zintuigen verliezen, zijn geest bleef en was verbonden met Black’s. Zowel fysiek als mentaal haalde hij uit, hij drong dieper binnen in zijn geest, negeerde alle informatie die hij kreeg en ging door tot de kern. Maar Black was ook mentaal sterk. Toch had Damian net genoeg toegang om Kyandro’s geest te beïnvloeden, beelden sturen die leken op de werkelijkheid maar er niet waren. Ondertussen viel Damian hem ook aan met zijn katana, telkens vermijdend dat hij Kyandro ook werkelijk ernstig zou verwonden. Hij had hem in zijn greep.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyandro Vercordias
avatar
Class 3

Aantal berichten : 37

Mutant Profile
Alias: Black
Mutation: Darkness manipulation
Crush: U'r my favorite Katanamaster
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   wo okt 07, 2015 9:40 pm


“It was the possibility of darkness that made the day seem so bright.”
Kyandro keek naar Damian die niets zag in het duister en verloor even zijn concentratie. Hij vond het wel leuk hoe Damian daar onder zijn voet op de grond lag, sexy zelfs. Hier kon hij wel aan wennen. Plots zakte Black door zijn been. Damian had met zijn katana in diens knieholte gestomt en was zo vrij geraakt. Voor Kyandro kon reageren werd hij de grond opgedrukt door Damians benen. ‘Flexibel ben je wel! Dat moet ik je nageven.’ Lachtte Kyandro. Black wou tegen werken maar Damian liet hem zelf al los en stond op. Come and ge me, Shadow boy. Sneerde Damian uitdagend. Kyandro stond recht en wreef het stof van zijn kleren. Hij rechte zijn rug en kraakte zijn vingers even. Dit was leuk!

Kyandro voelde dat Damian zijn hoofd binnen drong. Hij voelde letterlijk dat Damian zijn geest in handen had. Visioenen uit het verleden flitsten door zijn geheugen, alle verschrikkelijke dingen die Black had meegemaakt, alle verschrikkelijke dingen die hij had gedaan en toen het ene waar je Black het meest mee kon kwetsen, het beeld van Angelo. Hij zag dingen die er niet waren en hij wist dat het Damian was die hem van zijn stuk wou brengen maar door het beeld van Angelo, verloor hij alles. Kyandro verdween, zijn lichaam was er nog, maar zijn geest, was zo goed als weg, er was enkel nog Duisternis. Black lachte, enkel, het was black niet, het was enkel zijn lichaam. De Duisternis verdween en leek te worden opgeslokt door Kyandro’s lichaam, waar door Damian weer kon zien wat er zich afspeelde. Duistere wezens verschenen en verzamelden zich rond Black. Black, of beter gezegd Duisternis, keek in Damians ogen. ‘Goed geprobeerd…’ Zei een stem. ‘Welke geest ga je in controle houden als er geen geest meer is!’ Een kwaadaardige lach speelde op Kyandro’s gezicht.

Damians geest werd nu blootgesteld aan al deze duisternis en het was beslist niet prettig voor Damian. Zelfs Kyandro zelf wist niet wat Damian nu allemaal zou zien, voelen of horen. Hij vloog op Damian af en tentakels drukte Damian tegen de muur en houdde hem op zijn plaats. Kyandro maakte een gebaar met zijn hand waardoor de druk rond de pols van het hand van Damian, waarin hij zijn Katana vast hield, niet anders kon dan deze te laten vallen. Met een zwarte blik kwam Kyandro voor Damian staan, dichtbij, Kyandro kon hem ruiken.  Uit het niets had hij  weer een Sai vast en streek hier mee over Damians wang. ‘Duisternis kan je niet in de hand houden door je geest te gebruiken, klein nietig mutantje.’ En Kyandro plante de punt van een van zijn Sai in Damians schouder. De schouder waarvan hij wist dat hij er net aan genezen was. Langzaam trok hij zijn Sai er weer uit en stapte naar achter. Tentakels schoten uit Blacks lichaam en beukten in op Damian. Dit had hij al eens meegemaakt, en de persoon aan de andere kant, was gestorven…

Kyandro keek geamuseerd toe, al was het niet helemaal Kyandro, want diens geest, dwaalde steeds verder en verder weg. Hij had nooit geen volledige controle over zijn krachten gehad, maar nu, was hij de controle totaal verloren.


_________________
Black
Darkness terrified them; not because they were fearful of monsters lurking in the shadows, but because it awakened the monsters within them. Hello Darkness my old friend… I’ve come to talk with you again….
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   wo okt 07, 2015 10:20 pm

Het was een training die met geen enkele andere te vergelijken was. Fysiek vechten was één zaak maar ook mentaal. Het was het moeilijkste dat maar mogelijk was. Damian had weinig tot geen ervaring met vechten tegen een mutant. Damian hield de jongen kort op de grond gedrukt om hem vervolgens terug vrij te laten. “Flexibel ben je wel! Dat moet ik je nageven.” Lachte Black en Damian schudde alleen zijn hoofd. Als je je hele leven traint om te moorden dan leerde je niet alleen kracht te gebruiken.

Damian omsloot Kyandro’s geest. Het was maar logisch dat hij zijn mentale kracht zou gebruiken wanneer zijn belangrijkste zintuig werd uitgeschakeld: zijn zicht. Damian groef naar de kern van Kyandro zijn geest en haalde onwillekeurig herinneringen naar boven van de jongen. Damian zond ondertussen zelf wat illusies door maar hij verloor plots de grip op de jongen. Zijn geest verdween en eigenlijk kon dat maar één iets betekenen. “Kyandro?!” riep Damian zowel met zijn stem als met zijn geest. Het kon toch niet dat hij de jongen vermoord had?

Een geest, of iets dat erop leek, legde contact met die van Damian. Ondertussen keerde zijn zicht terug en voor hem stond Kyandro alleen zag hij er anders uit. Verschillende wezens verschenen uit de schaduwen en stelden zich rond Kyandro op, alsof het zijn waakdieren waren. Damian hield zijn katana terug beschermend voor zich en richtte zijn geest op dat van de Duisternis. Het was als een schaduw, je kon het niet grijpen waardoor Damian er geen vat op kreeg. Het wezen sprak maar die negeerde hij.

En toen viel de aarde van onder zijn voeten weg.

Michelangelo?” Zei hij zacht en keek naar de jongen die voor hem stond. Hij grijnsde waardoor er even iets in Damian brak. “Micheal, ik heb zoveel…” het beeld veranderde. Bloed droop uit de jongen zijn ogen. Een oogbal rolde eruit, verschillende bloedvlekken verschenen op zijn lichaam en alle werd donker. “Jij hebt me dit aangedaan, Damian.” Damian had zich in tijden niet zo… zo bang gevoeld. “Gedraag je niet als een mens, monster?

Damian kreeg terug grip op de werkelijkheid, hij schreeuwde woedend naar het lichaam van Kyandro. Ondertussen hing hij tegen de muur, vastgehouden door tentakels gemaakt uit massieve schaduwen. De Duisternis sprak terug, kleineerde hem maar Damian grijnsde alleen maar. Een withete steek ging door zijn schouder, zijn net gerevalideerde schouder en even vervloekte hij zichzelf en Kyandro. Op die laatste lag nu een geamuseerde blik. Damian haalde diep adem, als dit niet lukte… welja dat wilde hij niet weten. Hij smeet alles in de strijd. Duisternis had dan misschien geen geest, het was wel verbonden met Kyandro zijn lichaam.

Maanden lang had Damian gestudeerd; het menselijk lichaam. Om te kunnen oefenen had hij zijn kennis moeten uitbreiden naar dieren, alle dieren. Van insecten tot vogels. Het was niet gemakkelijk maar het was hem gelukt om zijn wil op te leggen aan alles wat leeft. Niet alleen mentaal maar ook fysiek. Hij had het één keer getest op een persoon…

Damian worstelde lang om een poort te vinden via de Duisternis naar Kyandro zijn lichaam. Maar diens geest, als je het zo kon noemen, glipte telkens weg als water tussen je vingers. Damian breidde zijn geest uit tot het hele lokaal, hij voelde hoe zijn bloeddruk steeg bij de inspanning om zijn eigen geest zo solide als mogelijk te maken. Uiteindelijk vond hij een mogelijkheid. Het water niet opvangen maar erin duiken. Damian groef zo diep als mogelijk en voelde toen het, lichtelijk, vertrouwde gevoel van een menselijk lichaam. Er ging iets van opluchting door hem heen toen hij wist dat Kyandro zijn lichaam nu onder zijn controle viel. En zo ook de Duisternis.

Touché.” Zei Damian en liet een spier in Kyandro zijn lichaam contraheren waardoor zijn linker arm boog. Het werkte. Via het omhulsel controleerde hij de Duisternis en liet de tentakels vallen. Het was uitputtend en was tweemaal zo moeilijk… Niet alleen controleerde hij zijn eigen lichaam en dat van Kyandro maar ook de Duisternis die als een parasiet aan hem plakte. Met een plof viel Damian neer, hij zette zijn handen en had al snel spijt toen het even zwart voor zijn ogen werd. Zijn greep op Kyandro verslapte geen seconde, hij maakte hem even lam door zijn zenuwbanen af te sluiten. “Kyandro, dit zou een goed moment zijn om terug te keren!” Riep hij via iedere weg dat zijn geest kon begaan want hij wist nu wel zeker dat Kyandro’s geest niet dood was maar alleen… ergens anders. Een poort naar een andere dimensie, Damian hoopte zijn boodschap daar door te drukken maar het was als tasten in het duister.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyandro Vercordias
avatar
Class 3

Aantal berichten : 37

Mutant Profile
Alias: Black
Mutation: Darkness manipulation
Crush: U'r my favorite Katanamaster
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   wo okt 07, 2015 11:30 pm


“It was the possibility of darkness that made the day seem so bright.”
Kyandro probeerde wanhopig terug de kracht over zijn lichaam te krijgen maar hij kon geen enkele grip krijgen. Hij dacht steeds weer aan het beeld van Angelo dat teboven kwam door Damian, en verdriet overspoelde hem en hij zakte er enkel dieper door weg. Misschien was dit wel oké. Misschien ging Kyandro’s geest zo verzwakken dat hij stierf? Dan was alles ineens opgelost. Geen gedoe meer met die menselijke emoties, met zijn eenzame leven dat toch geen zin had omdat er niemand was die om hem gaf. Misschien, misschien zou hij dan eindelijk rust kennen.

Black zag hoe Damian in een ander heden was, hij zag dingen, dingen die Duisternis hem liet zien en aan zijn gezicht af te lezen, was het niet zo aangenaam. Duisternis kon enkel geamuseerd toekijken. ‘Ooh ja, die arme Michelangelo…’ Zei hij tergend en uitdagend. De blauwe ogen van Damian keken Black strak aan en Black wist dat hij terug hier in het heden was. Een schreeuw die door merg en been ging ontsnapte uit Damians mond. Black hoorde de schreeuw, niet enkel zijn lichaam, maar ook Kyandro die ondertussen maar verder en verder afdwaalde. Een shock ging door zijn geest. DAMIAN!! Hij kon Damian niet zomaar achter laten!

Kyandro probeerde zijn weg terug te vinden naar de oppervlakte maar het leek eindeloos en hij raakte licht gefrustreerd. Hou vol Damian, ik kom. Het was nog niet zijn moment om te gaan, om deze wereld achter te laten. Hij kon Damian daar niet aan zijn lot over laten!

Black zag hoe Damian aan het nadenken was. ‘Tik tok tik tok. Hoe langer je daar blijft hangen, hoe sterker ik word. De jongen die jij kent probeert weer terug te komen, je laat hem blijkbaar niet koud Damian, maar Michelangelo gaf ook om je, en kijk hoe het daarmee is afgelopen.' Black wisselde een valse grijns uit en ging amusant op een wolk van Duisternis zitten, kijkend hoe zijn duistere tentakels nog steeds op Damian inbeukten en Damian steeds harder begon te bloeden. ‘Ik had wel wat meer van je verwacht, Damian.’ Black Sprak niet meer luidop maar sprak nu rechtstreeks via de gedachten zodat hij luid en duidelijk in Damians hoofd te horen was. ‘Geef op… Je bent niets waard, je hebt niemand! Je bent al bijna even zielig als de vorige ik. Maar die is weg, en die komt niet meer terug.’

Black sperde zijn ogen wijd open toen hij merkte wat Damian aan het doen was. Damian had een opening gezocht om met zijn geest kyandro’s lichaam binnen te dringen en het was hem gelukt. Damian zat in het lichaam en Duisternis probeerde hem er wanhopig uit te krijgen maar hier had hij geen kracht over. Duisternis kon Damian uit Kyandro’s hoofd halen, maar niet uit diens lichaam. Black schreeuwde het uit en kon enkel toe zien hoe Damian zichzelf bevrijde uit de greep van de tentakels. Duisternis vocht een strijd binnenin het lichaam van Kyandro zelf.

Kyandro voelde een tweede aanwezigheid in zijn lichaam. Het was Damian. Duisternis was kwaad en alles werd één grote warboel. Kyandro werd zwakker dan dat hij al was, hij was al bezweken onder Duisternis in zijn lichaam, en nu komt Damian er nog eens bij. Kyandro wist dat Damian hem probeerde te helpen maar dat deed hij niet echt… Hij maakte hem zwakker. Er was teveel chaos in zijn lichaam gaande en hij kon er zijn weg niet in vinden. Plots gebeurde er iets waardoor de grip van Duisternis even minder werd. Kyandro, dit zou een goed moment zijn om terug te keren! Hoorde hij de vertrouwde stem van Damian in de verte. Hij wist niet wat Damian had gedaan maar het had Duisternis genoeg verzwakt om weer een deel van de controle te krijgen. Maar hij was er zeker nog niet.

Black lachtte. ‘Zo zo Damian, goed zo! Slimme zet, ik dacht niet dat je het in ja had. Maar genoeg is genoeg!’ Black verdween in zijn eigen dimensie. De dimensie van Duisternis die er altijd was, maar niemand die het zag. Het was net als de gewone wereld maar dan met alle duistere wezens en tijd die er anders werkte dan hier. Black lachte. Damian was weer uit het lichaam. Zonder lichaam kon Damian hier niet komen, want dat zou zijn dood betekenen. Black keek toe hoe Damian weer recht klauterde in de echte wereld. Het ging langzaam, omdat de tijd in deze dimensie veel sneller ging. Hij wou net weer toeslaan op Damian toen hij verstarde.

‘Dit… Is… MIJN… Lichaam!!!’ Schreeuwde Kyandro uit. ‘IK heb de controle over jou! IK ben diegene die beslist wat je doet! JE… ZAL… ME… GEHOORZAMEN!!!’[ Kyandro verliet de Duistere dimensie en verscheen weer in de echte wereld, nog steeds vechtend tegen Duisternis. De schaduwen rondom hem trilden heftig, alsof ze zouden ontploffen, als dat zelfs al kon. Allerlei wezens, demonachtige dingen kropen rondom zijn lichaam en verdwenen even plots als ze verschenen waren. Het trillen was gedaan. Kyandro bibberde op zijn benen, heel zijn lichaam trilde en hij was helemaal bezweet. Maar hij had gewonnen. Hij had Duisternis eindelijk onder controle. Hij keek Damian aan. ‘Damian... Ik… Ik ben het…’ mompelde hij, waarna hij bewusteloos op de grond viel.

[/i]

_________________
Black
Darkness terrified them; not because they were fearful of monsters lurking in the shadows, but because it awakened the monsters within them. Hello Darkness my old friend… I’ve come to talk with you again….
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   zo okt 25, 2015 4:57 pm

De beelden waren het ergst. Hij was wel vaker fysiek afgemat geweest, tot op de rand van de dood toe. Maar deze pijn, deze mentale marteling was erger dan elk andere pijn dan ook. De beelden van zijn beste vriend bleven op zijn netvliezen gebrand staan. Het was zijn schuld, het was echt zijn schuld en dat wist hij. “… en kijk hoe het daarmee is afgelopen.” Damian gromde naar de duisternis en voelde de neiging om te spugen in diens gezicht. “Je bent niets waard, je hebt niemand!” de rest van diens woorden ging verloren maar Damian grijnsde. Het was waar.

Maar spijtig genoeg had Damian geen zin om op te geven, in tegendeel. Zijn schouder hing slapjes langs zijn zijde. Zijn gezicht zat onder het bloed van de klappen die hij gevangen had en af en toe flitsten zwarte strepen door zijn gezichtsveld. Hij had nog genoeg kracht om dit te doen en hopelijk was het genoeg. De jongen vocht een tijdje een innerlijke strijd met zowel zichzelf als met de Duisternis. Uiteindelijk lukte het hem en hij grijnsde scheef toen hij de controle over de ander zijn lichaam had. Met een innerlijke schreeuw riep hij naar Kyandro, die daar nog ergens moest zijn maar hij kreeg geen antwoord. Integendeel, Black zijn lichaam verdween en Damian bleef alleen achter met de duistere wezens.

Geweldig, echt geweldig…” mompelde hij en nam zijn katana terug vast. Zijn linker arm ging er nutteloos bij maar gelukkig kon Damian zich redden met één hand. De duistere wezens benaderden hem maar plots was Kyandro daar terug. Alles dat van schaduw was trilde, alsof het in een haperende video cassette zat. En toen verdwenen ze, plots en niets leek erop dat ze er zelfs waren geweest. Damian zuchtte en keek hoe Kyandro in elkaar stuikte. Ook dat nog… Hij rende, in hoeverre zijn lichaam het toeliet, naar de jongen en ging naast hem zitten. Hij sloeg de jongen vrij hard in het gezicht, een rode vlek verscheen algauw op het gezicht van de jongen waar Damian hem had geslagen. “Denk nu maar niet te kunnen rusten, ik ga je kont niet tot bij de verpleging slepen!” en ondertussen schudde hij aan diens schouder. Even ongerust legde hij twee vingers in de nek van de jongen maar voelde een geruststellende hartslag. Damian was moe, zijn lichaam onderging de gevolgen van daarnet. Het lichaam overnemen van een ander en strijden met twee personen in één lichaam was niet bepaald vanzelfsprekend. Damian wachtte af tot Kyandro wakker zou worden, hij kon hem niet naar de verpleegpost slepen met zijn gewonde schouder.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyandro Vercordias
avatar
Class 3

Aantal berichten : 37

Mutant Profile
Alias: Black
Mutation: Darkness manipulation
Crush: U'r my favorite Katanamaster
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   ma okt 26, 2015 12:20 pm


“It was the possibility of darkness that made the day seem so bright.”
Het duurde even… Enkele seconden die een eeuwigheid leken te duren, maar toch kwam hij weer bij bewustzijn. Hij opende zijn lichte blauwe ogen en keek in die van Damian. Een zwakke glimlach verscheen op Ky’s gezicht. ‘Damian…’ Bracht hij uit, maar meer ook niet. Hij legde zijn hand op de hand van Damian, die Kyandro nog steeds aan zijn schouder vast had. Voor Damian betekende het waarschijnlijk niets, maar voor Kyandro wel. Hij was bij geweest dat hij Damian zag toen hij terug was uit die duistere put, hij was blij geweest, dat Damian nu naast hem zat.

Kyandro zette zich recht en ademde even diep in. Het ging meteen al veel beter met hem. Lichamelijk dan toch, geestelijk was hij erg vermoeid, Het was alsof zijn geest al weken geen slaap meer had gehad. Kyandro voelde zich ook anders. Hij voelde zich sterker, zelf zekerder, en hij wist dat dit was omdat hij eindelijk zijn mutatie onder controle had. Het feit dat Kyandro op een dag even duister zal zijn als Duisternis zelf was onomkeerbaar, maar nu had hij er op zijn minst wel controle over. Beter een bad guy zijn die zijn krachten onder controle heeft dan een amateur die niet weet wat hij doet toch?

Kyandro keek Damian weer aan en veegde een spoor bloed dat van zijn wenkbrauw liep weg. ‘Het spijt me Damian.’ Zei hij zacht. ‘Maar ik ben je ook dankbaar, dankzij jou heb ik nu eindelijk men kracht onder controle.’ Kyandro legde zijn hand zachtjes op de gewonde schouder van Damian. ‘Je ziet er echt belabberd uit maat…’[/i] Zei hij met een lachje. Hij moest de neiging om Damian vast te nemen en te knuffelen tegenhouden, en het kostte enorm veel moeite. Kyandro stond vrij vlot recht en merkte dat hij er van verschoot dat hij niet daverde op zijn benen. Hij stak een hand uit naar Damian als gebaar om deze recht te helpen. [i]‘Wil je naar de ziekenboeg? Ik breng je wel als je wil?’ Kyandro dacht even na, hij had geen enkel idee waar die zou zijn. Het enige dat hij dusver van de school had gezien waren de buitenkant en de hallen om naar de trainingsruimten hier te komen.

Kyandro werd even stil en leek te zoeken naar zijn woorden. Hij draaide zich naar Damian en sprak zacht en lief: ‘Weet je, het is niet waar wat hij zei, of beter gezegd wat ik zei…’ Kyandro legde zorgzaam zijn hand op de goede schouder van Damian. ‘Je bent NIET niemand. Voor mij ben je wel iemand Damian.’ Hij keek verlegen even weg en keek dan weer in Damians blauwe kijkers. ‘Je bent de enigste persoon die ik in een hele tijd heb leren kennen die me begreep, die geen angst voor me toonde, waar ik zowaar bevriend mee ben geworden. Voor mij ben je wel iemand, en niet zomaar iemand en ik hoop dat je dat beseft en het niet vergeet.’ Kyandro neep even kort in de schouder en staarde Damian aan. Iets aan deze jongen voelde zo bekend aan, zo als thuis, zo aangenaam, en dat op de korte periode dat Kyandro hem eigenlijk kende.

Daar was het weer. Dat verkeerde maar toch aangename gevoel. Hij wou Damian het liefst vast nemen en niet meer laten gaan. Vanaf het korte begin had Damian indruk gemaakt op Kyandro. Voor Kyandro zichzelf kon stoppen, nam hij zachtjes Damians gezicht in zijn handen en drukte zacht zijn lippen op die van Damian. Toen het door drong wat hij deed liet hij als de bliksem Damian los en deed enkele stappen achteruit. ‘ik… Ehmm… Het spijt me…’ De moed zonk in Kyandro’s schoenen. Hij had net een vriend gemaakt, waar hij net bijna het leven van het genomen, en nu ging hij hem nog even kussen ook? Kyandro kon zichzelf wel tegen zijn kop slaan en onderdrukte de neiging dat te doen. ‘Wel, ik heb het zo net verpest. Als je het nog ziet zitten breng ik je naar de ziekenboeg en dan laat ik je wel gerust. Ik ging te ver.’ Hij keek Damian toch nog aan. Het warme gevoel van de kus in zijn achterhoofd, de affectie naar Damian toe negerend. Kyandro bereidde zich mentaal al voor op wat Damian zou zeggen. Zou hij roepen? Kwaad worden? Zou hij gewoon weg wandelen? Of zou het iets zijn dat Kyandro niet zou verwachten? Hij zou het gauw genoeg weten…



_________________
Black
Darkness terrified them; not because they were fearful of monsters lurking in the shadows, but because it awakened the monsters within them. Hello Darkness my old friend… I’ve come to talk with you again….
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   ma okt 26, 2015 8:01 pm

Het had niet lang geduurd of Black was terug bij bewustzijn. Een zichtbare zucht ging door Damian zijn lichaam. Met een plof ging de jongen zitten, zijn benen trilden van het gehurkt zitten en nou ja, het hele gedoe eigenlijk. De pijn in zijn schouder werd heviger nu de adrenaline wat wegviel en hij voelde hoe warm bloed zich een weg baande over zijn lichaam. Fijn. “Damian…” Hoorde hij zachtjes in zijn geest en voelde een warme hand boven op de zijne. Hij grijnsde naar Kyandro en zei in zijn gedachten, “Neen de paus, wie anders?” Hij glimlachte nog even waarna zijn gezicht ietwat bezorgd werd en vervolgde, “Hoe voel je je?” Kort erna ging de jongen rechtop zitten en ademde diep in. Hij leek oké, zo zag hij er toch uit.

Neen, hij zag er anders uit. Hij zag er sterker uit, zelfverzekerd. Wat hij ervoor niet had en het stond hem best wel goed… Damian verlegde zijn blik even voordat hij terug keek toen Kyandro hem aanraakte. Damian voelde zich opspannen vanwege de aanraking en eerlijk gezegd wist hij niet waarom. Ondertussen verontschuldigde Black zich en bedankte hem voor het helpen. “Ach maakt niet uit, ik ben er al erger aan toe geweest.” Hij haalde zijn schouders op, daar had hij snel spijt van en grimaste dan ook. “Je ziet er echt belabberd uit maat.” Een zachte aanraking op zijn schouder deed hem opkijken. “Thanks, a lot.” Ondertussen stond de andere jongen op en bood zijn hand aan die Damian dankbaar aannam. Vervolgens stelde hij voor om naar de ziekenboeg te gaan, Damian knikte, “Deze moet gehecht worden, alweer…”.

Maar voordat ze een voet konden verzetten sprak Kyandro terug. Damian moest vooral zijn lippen lezen want in zijn gedachten leek er geen logica te zijn. De jongen vertelde hem zaken die op zich weinig voor hem betekenden. Want het betekende nooit iets voor hem, mensen hadden geen betekenis voor hem. Maar waarom luisterde hij dan toch? Waarom was hij blij dat Kyandro dit zei? De jongen had even zijn blik afgewend maar had zich terug herpakt en eindigde met een zachte kneep in zijn, goede, schouder. Damian legde dankbaar zijn hand op diens schouder en zei luidop, “Dank je.” Het had ietwat verwrongen geklonken aangezien Damian zelden tot nooit luidop sprak, vanwege zijn doof zijn. In gedachten vulde hij aan, “Dat meen ik Kyandro.

Wat volgde had hij allerminst verwacht. Kyandro had zich naar voren geleund en van het ene moment op het andere voelde hij een paar lippen op de zijne. Damian’s hand die nog op de schouder van de andere jongen lag verslapte ietwat vooraleer die verstijfde. Zijn hele lichaam verstijfde trouwens want what the hell?! Kyandor liet hem los, als je het zo kon noemen, en keek bijna net zo geschokt als Damian waarschijnlijk keek. Voor het eerst in jaren tijd voelde Damian zijn gezicht volledig rood aanlopen. “Ik… Ehmm… Het spijt me…” Damian wist niet meteen wat te zeggen en het enige dat hij kon doorsturen naar Kyandro’s gedachten waren onsamenhangende flarden aan woorden, gevoelens en indrukken. ‘Wel, ik heb het zo net verpest. Als je het nog ziet zitten breng ik je naar de ziekenboeg en dan laat ik je wel gerust. Ik ging te ver.’ Damian knikte en schudde toen met zijn hoofd waarna hij ietwat verslagen naar de grond keek. “Euhm ja goed, ziekenboeg, klinkt goed.” Hij wist zelfs niet welke toon zijn stem had in Kyandro zijn hoofd…

In stilte gingen ze weg, nadat ze in stilte de rommel hadden opgeruimd in de oefenzaal. Die was gelukkig zodanig gemaakt dat bloed gemakkelijk af te wassen was… Op weg naar de ziekenboeg had Damian zijn geest voor een deel afgesloten van Kyandro. Niet omdat hij niet wilde praten maar omdat hij niet wist wat van emoties zouden overlopen naar de andere jongen zijn geest. Want eerlijk? Damian wist zelf niet wat hij moest voelen. Eén ding was nu wel duidelijk, Black was gay, of daar was hij vrij zeker van. Eenmaal aan de ziekenboeg klopte Damian aan en legde contact met de verpleegster aanwezig. Ze zette meteen haar geest open en een heleboel verwensingen werden naar zijn hoofd geslingerd. Een jonge dame met rode krullen kwam op de twee jongen afgestapt, “Verdomme Damian! Iedere godse keer is dat hetzelfde met je!” Ze had een map in haar handen waarmee ze plots wees naar zijn schouder. “WEERAL? MEEN JE DAT?!” hij kreeg een veeg om zijn oren en de jongen kon het niet laten om te grijnzen. “Sorry Emmy…” Ze sleepte hem mee naar een bed waarop hij plaats nam. Ondertussen legde hij contact met Kyandro, “Euhm… Dit is Emmy, de verpleegkundige hier. Ze kent me al… het is niet de eerste keer dat ik moet komen.” Het meisje keek op naar Damian en daarna naar Kyandro, “Hij is een wandelend gevaar of hij trekt op z'n minst gevaar aan.” Ietwat ruw maakte ze de wonde schoon. “Misschien moet je hier een bed nemen in plaats van op het derde verdiep, aangezien je hier vaker bent dan op je eigen kamer…” mompelde ze zowel luidop als in gedachten, waarvoor Damian dankbaar was.

Na een halfuurtje was Emmy weg en bleven de twee jongens alleen achter. Damian had gevraagd of Kyandro kon blijven en wilde ook niet dat de jongen nu weg ging. Niet na alles, en dan bedoelde hij ook ALLES. Even was het stil. Onaangenaam stil. Damian kon bijna de klok horen tikken als hij niet doof was geweest. “Dus…” Begon hij in de gedachten van Kyandro. “Ik ben blijkbaar vrij aantrekkelijk?” Oké dat klonk belachelijk maar hij kon het niet laten om schaapachtig te grijnzen en te blozen. “Haha, het spijt me… Eerlijk gezegd weet ik niet wat ik moet… denken of doen nu.” Hij wreef ongemakkelijk in zijn haar. “Ik euhm heb nog nooit… nja… je weet wel.” Ah geweldig, dit loopt echt perfect Damian, go on. “Haha… fuck.” Hij lachte kort, hoe dat ook mocht klinken. “Wel, het was in alle geval niet… onaangenaam.” Gaf hij schuldbewust toe, ook al had het misschien drie seconden geduurd.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyandro Vercordias
avatar
Class 3

Aantal berichten : 37

Mutant Profile
Alias: Black
Mutation: Darkness manipulation
Crush: U'r my favorite Katanamaster
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   ma okt 26, 2015 9:42 pm


“It was the possibility of darkness that made the day seem so bright.”

Kyandro kon niet veel uitbrengen na de kus en durfde Damian bijna niet aan te kijken. Het was alsof zijn hart even tot leven kwam toen hij Damian had gekust en nu, nu leek het alsof het weer stilletjes aan het sterven was. Kyandro was bang voor de reactie van Damian en terecht. “Euhm ja goed, ziekenboeg, klinkt goed.” Zei Damian in Kyandro’s hoofd. Het klonk kort en afstandelijk en het kostte Kyandro moeite niet te huiveren bij de afstandelijkheid die klonk in Damians stem. Hij had het ook wel verwacht, maar zijn impulsiviteit heeft het weer eens van hem gewonnen. Kracht onder controle? Check… Impulsiviteit? Still working on…

Ze wandelden door de gang, niets zeggend tegen elkaar. Dat was misschien wel beter zo, Kyandro wou Damian niet nog verder van hem weg duwen. Waarom moest hij alles steeds opnieuw verpesten? De enige persoon die hij nu had leren kennen hier, zou hierna ook zijn afstand nemen. Kyandro keek Damian vanuit de hoeken van zijn ogen aan. Damians gezicht was neutraal en hij wist niet of dat positief of negatief was. Toen ze aankwamen bij de ziekenboeg klopte Damian aan en werden ze verwelkomt door een verpleegster met rode krullen die duidelijk niet goed gezind was op Damian. Kyandro zag haar gebaren en zag haar gezichtsuitdrukkingen veranderen dus waren ze in gedachten met elkaar aan het communiceren. Kyandro zette zich stilletjes op een stoel aan de andere kant van de kamer en staarde gewoon naar de vloer. Hij wou Damian niet te veel aankijken, hij was bang voor wat hij misschien zou zien in diens ogen. Even dacht hij terug aan net voordat ze de trainingsruimte verlieten. Damian had toen luid op tegen Kyandro gesproken. Het was vreemd geweest. Kyandro had nog nooit Damian zijn stem luid op gehoord. Het was zo leuk geweest, En het maakte de gevoelens naar Damian toe enkel moeilijker. “Euhm… Dit is Emmy, de verpleegkundige hier. Ze kent me al… het is niet de eerste keer dat ik moet komen." Verbrak de stem van Damian de gedachte gang van Kyandro. Kyandro keek op en keek de verpleegster aan die op haar beurt tegen Kyandro sprak. “Hij is een wandelend gevaar of hij trekt op z'n minst gevaar aan." Zei ze, waarna ze ruw de wonde van Damian proper maakte. Kyandro wou het overnemen van haar en de wonde zelf verzorgen, hij zou er dan wel voor zorgen dat Damian geen pijn had. Maar hij besloot de verpleegster toch maar haar werk te laten doen. ‘Wel ik denk dat ik daar deze keer verantwoordelijk voor ben.’ Zei Kyandro met een knik naar Damians schouder. De verpleegster keek hem even streng aan over haar schouder maar zei er verder niets over.

Toen Emmy vertrok stond Kyandro op en wou haar de deur uit volgen maar tot zijn verbazing had Damian plots gevraagd of hij wilde blijven. Kyandro probeerde zijn opluchting te verbergen maar wist niet of hij dat wel zo goed deed. Hij stemde toe een zette zich naast Damian neer. Hij keek hem niet aan, nog niet. Het was een tijdje stil en uiteindelijk was het Damian die de stilte verbrak. “Dus… Ik ben blijkbaar vrij aantrekkelijk?” Kyandro keek hem aan en zag het schaapachtige gezicht van Damian. Een glimlach verscheen op zijn eigen gezicht en hij zei in Damians gedachten terwijl hij in diens mooie blauwe ogen keek: ‘Je hebt niet half het idee hoe aantrekkelijk je voor me bent Damian…’ Hij glimlachte verlegen en wendde zijn blik weer af omdat hij niet wou dat Damian ongemakkelijk zou gaan worden. “Haha, het spijt me… Eerlijk gezegd weet ik niet wat ik moet… denken of doen nu.” Zei de blonde jongen naast hem. “Ik euhm heb nog nooit… nja… je weet wel.” Damian stopte en het was duidelijk dat hij niet uit zijn woorden kon komen. Kyandro luisterde goed naar de heerlijke stem in zijn gedachten en hoorde dat die al minder kort en afstandelijk klonk dan daar voor, waardoor hij zich meteen al een stuk beter voelde. “Wel, het was in alle geval niet… onaangenaam.” Kyandro keek meteen op en staarde Damian aan. ‘Wel… Ik… ehmmm…’ Nu was het aan Kyandro om niet te weten wat hij moest zeggen. Hij vond het niet onaangenaam?? Wat? Kyandro voelde de euforie in zijn lichaam stijgen en kon enkel lachen.

Het was weer even stil. ‘Damian, wat er daar net is gebeurd. Wel… het is nu wel duidelijk dat ik gevoelens naar je toe heb. Maar wat daar is gebeurd kan daar blijven als je wilt. We hoeve er niet meer over te praten of aan te denken als jij dat niet wilt…’ Zei hij tegen deze speciale jongen naast hem in zijn gedachten. ‘Als je afstand wilt nemen begrijp ik dat… Ik wil me niet aan je opdringen.’ Hij stond recht en liep even door de kamer. Hij draaide zich om en ging voor Damian staan en nam diens hand vast. ‘Weet gewoon dat je iemand hebt die om je geeft, die je begrijpt en er voor je wilt zijn. De keuze is aan jou en wat de keuze ook gaat zijn. Ik zal me er bij neerleggen.’ Hij liet Damians hand weer los en ging weer naast hem op het zieken bed zitten. De stilte die volgde was niet vreemd. Het was… een soort van intiem, het was aangenaam. ‘Denk nu maar niet dat je gewonnen hebt met de training hoor!’ Zei Kyandro met een lach.




_________________
Black
Darkness terrified them; not because they were fearful of monsters lurking in the shadows, but because it awakened the monsters within them. Hello Darkness my old friend… I’ve come to talk with you again….
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]   do nov 05, 2015 7:46 pm

Als hij de dag in één woord moest samenvatten dan had hij niet geweten wat hij moest zeggen. Bizar? Vernieuwend? Nietmeertevolgen? Ja, zoiets, waarschijnlijk. Wist hij nog veel. De wereld is rond en Kyandro is gay. Damian voelde het bloed terug naar zijn gezicht stromen. Dit was niets voor hem, dit hele gedoe eigenlijk. Bedoel, wat was liefde? Wat was het om een lief te hebben? Wat was kussen eigenlijk? Hij werd er eerlijk gezegd bang van, van al dat gedoe… En de gedachte om zich te moeten binden… Zijn ogen bekeken even de jongen die naast hem liep die zelf naar de grond staarde. Kyandro was best wel knap…

De jongen was blij toen ze eindelijk bij de verpleegpost waren. Hij was zowaar blij om Emmy te zien. Ze zorgde voor verstrooiing in dit hele gebeuren. Gehoorzaam ging hij zitten en liet zich behandelen. Zijn schouder deed vreselijk veel zeer maar hij was pijn wel gewend. Het bloed trok niet meer weg uit zijn gezicht, niets werd zwart en hij voelde zich al lang niet meer misselijk bij zo’n verwondingen. Emmy sprak kort tegen Kyandro waarna ze verder werkte. Hij las de lippen van de andere jongen toen hij antwoord gaf en grinnikte om de blik van Emmy. “Pas op Kyandro, ze houdt nog steeds een naald vast.” Gaf hij in gedachten door aan de jongen en grijnsde schaapachtig naar het meisje die hem berekenend aankeek.

Het moment brak aan dat Emmy de kamer verliet. Damian voelde hoe Black de kamer zou verlaten maar hield hem tegen. Opluchting stroomde door de jongen heen die hij tevergeefs probeerde te verbergen. Beetje zoals een vloedgolf stoppen met zandzakken, hopeloos. Damian grijnsde vanbinnen en sprak als eerste. Kyandro zat naast hem op het bed en keek hem even aan, “Je hebt niet half het idee hoe aantrekkelijk je voor me bent Damian…” Hij wist echt niet hoe hij hiermee moest omgaan dus krabde hij maar in zijn haar en haalde zijn schouders op. Damian was eerlijk tegen de jongen en zei dat hij niet wist wat te doen… Nadat hij, eerlijk, toegaf dat de kus niet bepaald onaangenaam was, was het aan Kyandro om te strompelen over zijn woorden. De blonde jongen grijnsde en haalde terug zachtjes zijn schouders op.

Het was even stil, niet onaangenaam stil, toen Kyandro deze brak. ‘Damian, wat er daar net is gebeurd. Wel… het is nu wel duidelijk dat ik gevoelens naar je toe heb.’ Damian slikte even, de gedachte dat iemand zoiets voelde voor hem was gewoon… irreëel. ‘Maar wat daar is gebeurd kan daar blijven als je wilt. We hoeve er niet meer over te praten of aan te denken als jij dat niet wilt…’ Damian schudde zachtjes zijn hoofd terwijl hij nadacht. Zijn blik was op de grond gericht maar zag weinig. “Neen, het is gebeurd en daar kunnen we niet omheen.” Zei hij zacht in de jongen zijn gedachten. ‘Als je afstand wilt nemen begrijp ik dat… Ik wil me niet aan je opdringen.’ Damian lachte zachtjes, “Ik ga voor zoiets onze vriendschap niet vergooien. En opdringen? Doe dat jongen en je zult het snel geweten hebben.” Zei hij uitdagend waarna de jongen recht stond en kort ijsbeerde.

Damian volgde als een havik zijn prooi. Black kwam terug en nam zijn handen vast. Damian voelde hoe die klam werden en hoe zijn bloed terug de weg naar zijn gezicht en oren terug vond. ‘Weet gewoon dat je iemand hebt die om je geeft, die je begrijpt en er voor je wilt zijn. De keuze is aan jou en wat de keuze ook gaat zijn. Ik zal me er bij neerleggen.’ Kyandro liet zijn handen los, gelukkig want Damian wist niet wat ermee te doen anders. “Kyandro… Ik weet echt niet wat ik moet doen. Dit?” hij wees naar zichzelf en naar de jongen naast hem. “Ik heb dit nog nooit gehad? Ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan, laat staan wat ik moet doen?” Hij keek ietwat hopeloos naar de jongen, in de hoop dat hij het zou begrijpen. “Ik kan je niets beloven… Maar ik laat je niet vallen, niet vanwege een kus.” Of de kussen die volgen, dacht hij zachtjes achterna maar durfde ze niet volledig doorsijpelen tot bij Kyandro.

Denk nu maar niet dat je gewonnen hebt met de training hoor!’ Een grijns van oor tot oor speelde op het gezicht van Kyandro waardoor Damian met zijn ogen draaide. “Ah neen? Waarom niet? Ik ben uit je greep gekomen, of die van Duisternis, en heb succesvol mijn mutatie uitgebreid naar lichaamcontrole. Lijkt me een grote overwinning.” Hij stak zijn kin wat vooruit maar zijn blik verzachtte, “Jij hebt de grootste overwinning behaald, meneer de alfa.” Hij gaf een stoot tegen diens schouder. Kyandro begreep wel wat hij bedoelde. Damian voelde hoe een geest naderde en hij keek naar de deur waardoor Emmy kwam. “Jij moet rusten Carter, maar echt rusten.” Ze meende het en Damian gromde. Ze ging terug door de deur en hij wist dat ze zou terug komen tot dat ze Kyandro had zien vertrekken. “Guess you should go.” Zei hij tegen de jongen die ietwat tegen zijn zin opstond. Damian grijnsde alleen maar en liet de jongen staan. Voordat hij de deur kon openen stapte Damian op hem af en greep zijn pols vast. Het was eerder instinctief dan wat anders maar hij deed het toch. Het was niet zoals daarnet, niet zo zacht, niet zo teder maar eerder ruw. Damian had de jongen zowat klem gezet, met zijn rug tegen de deur en voor zich Damian die hem kuste. Het had langer geduurd dan de eerste keer. Damian liet hem los en deed een stap naar achteren, met een kop zo rood als een tomaat. “Wel… euhm… tot later.”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
I'm not scared of the dark [Kyandro] [AC]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Lower Floor :: Training Rooms-
Ga naar: