FRUITMAND
CBOX
Damn those cheerfull mornings. [Lydia]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Damn those cheerfull mornings. [Lydia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   za okt 03, 2015 2:50 pm





Twee dagen pijn lijden, recuperen en met een doodziek gevoel in het bed op de ziekenafdeling liggen. Dat was wat hij afgelopen twee dagen had gedaan, hij was doodop geweest, zoveel koste een transformatie en volle maan van hem. Maar hij was er vanaf voor weer een andere maand en het beste van alles was … hij had geen dodelijke slachtoffers gemaakt. Wat er was gebeurd wist hij niet, hij had ook geen flauw idee van hoe het was verlopen maar het feit dat er geen geruchten rond gingen en er ook geen dodelijk gewonden hier op de ziekenboeg lagen stelden hem gerust. Hij wou liever op zijn eigen kamer recuperen met Devon als gezelschap maar ze stonden erop dat hij hier moest blijven, voor zijn eigen gezondheid. Soms wenste Storm dat hij dodelijk ziek bleef en er zelf aan ging sterven maar zijn lichaam kon zichzelf helen, zoveel geluk had hij dus niet. Maar gewoon, de niet doden in zijn horrornacht waren al voldoende om Storm te hebben in het beste humeur dat er was. Zelf dat oude vrouwtje achter de balie zou zijn dag niet om zeep kunnen helpen. Niemand zou dat kunnen, zelf een fel onweer niet.

Luid fluitend liep hij door zijn kamer, de hartslagmeter bleef om zijn bed liggen en hij keek kort onderzoekend naar de ijzeren geforceerde ketting, alsof hij er niet net twee nachten geleden zelf had aangebonden gelegen. Duidelijk dat het niet zo goed gewerkt had. Hij gooide het op zijn bed, stak zijn gsm achteraan zijn jeans en wandelde de kamer uit. De zon scheen, de vogeltjes zongen een liedje, de dames zagen er allemaal geweldig uit en Storm was gezond en wel voor weer een maand. Kon het nog beter gaan dan dit? Hij nam een appel mee die hij ergens bij het langs lopen hadden weten mee vissen en bleef voor het schoolgebouw staan. Hij kneep zijn ogen wat dicht tegen de zon en probeerde uit te vogelen wat hij op zijn vrije dag zou gaan doen.

Nog steeds met het deuntje in zijn achterhoofd wandelde hij om de fontein heen en ging op zoek naar het goede gezelschap van iemand anders dan zichzelf. Hij sprong op een muurtje en wandelde, huppelde haast, verder over het muurtje terwijl hij zijn handen weg stak in zijn donkere jeans. Het muurtje stopte vlak bij een hoek en hij sprong er behendig af en gelijk opzij omdat er iemand de hoek om kwam en het bijna botsing was. ‘Mijn excuses.’ Verontschuldigde Storm zich gelijk in het meest beleefde Britse accent dat er was. Zijn ogen gleden over de jongedame voor hij haar blik opzocht en een charmant scheve glimlach trok. ‘De muur wilde niet opschuiven voor jou, ik gelukkig wel.’ Zei hij op een nuchter nonchalant toontje. Hopelijk wilde zij zijn gezelschap zijn voor zijn zonnige humeur vandaag en hoefde hij de dag niet alleen door te brengen …


_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   za okt 03, 2015 4:02 pm



Dat het weer een keer zonnig weer was, was wel het laatste waar Lydia zin in had. Je kon nou niet echt zeggen dat je aan haar kon zien dat ze nu echt helemaal geen zin had in wat zon. Want ja, ze was er wel aan toe om toch nog even voor de laatste keren een kleurtje te krijgen van de zon. Toch stond haar humeur er zoals gewoonlijk om bekend dat ze een grote onweerswolk boven haar hoofd had hangen. Dat was wel iets wat ze altijd had, maar nu was die onweerswolk echt heel erg. Zelfs de zon die haar haren iets warmer liet worden en haar huid liet glinsteren, was niets bij deze onweerswolk. Haar gedachten gingen ten eerste alleen maar af naar de jongen van de ziekenboeg die ze nog erger haatte dan ze andere mensen haatte. En ten tweede moest ze een jaar wachten tot ze te weten kwam hoe het verder ging met haar serie die ze zonet aan het kijken was.
Meestal keek ze nooit de laatste aflevering van het seizoen van de serie’s die ze keek, maar nu moest ze gewoon wat er verder kwam dat ze toch die laatste aflevering had gekeken. Ze had er wel spijt van tho, want nu bleef ze hangen met een cliffhanger die haar humeur ook nog veel erger maakte.  

Lydia schopte het steentje dat voor haar op het pad kwam steeds weg met haar schoen. Ze deed haar handen in haar spijker jasje en keek hoe het steentje steeds verder rolde. Het leven is net als dit steentje voor haar. Het rolt maar door en soms neemt het een andere wending en kun je er niks aan verder, zonder dat je het leven weer vast pakt en op het juist pad legt. Dat ze het leven vergeleek met dit steentje was niks geks aan toch? Want het was zo, af en toe nam het steentje een andere afslag en ging dan van het pad af waar ze liep; en de enigste oplossing was het steentje op pakken en weer voor haar voet leggen zodat het steentje het pad ging volgen waar zij ook liep.
Op het moment dat ze wat gefluit hoorde en niet meer op het steentje ging letten, ging het steentje toch een kant nemen om van het pad af te gaan. Lydia’s zintuigen stonden op scherp en zorgde er voor dat ze geen verrassingsaanval kreeg zoals in de ziekenboeg. In de ziekenboeg waar al haar spieren pijnlijk vast komen te zitten waardoor ze haar eigen mutatie niet meer kon gebruiken, en zo iets zal niet nog een keer gebeuren.

Ze liep op het geluid af en nam een bocht naar het plein. Ze liep vlak langs een muurtje waarna ze bijna tegen iemand op botste. Nou ja, die jongen had bijna tegen haar op gebotst, Als hij niet aan de kant was gegaan voor haar, dan had hij wel een klap gekregen. “Mijn excuses,” verontschuldigde hij zich gelijk. Ja dat kon hij ook maar beter doen ook. Lydia was niet een persoon die zomaar om heen gaat alsof het niets was. Ze zal er altijd een probleem van maken zodat hij echt spijt had dat hij bijna tegen haar had op gebotst. Ze keek de jongen aan die een scheve glimlach had getrokken. “De muur wilde niet op schuiven voor jou, ik gelukkig wel,” zei hij nuchter en op een nonchalant toontje. Een mondhoekje ging omhoog bij haar waarbij zij ook even de jongen keurend bekeek. Ze had hem nog niet echt gezien, waarvan ze dus maakte dat hij nog niet had mee gekregen dat hij nu vlakbij dé psychopaat stond. Mutanten die hier wel langer op het eiland waren, wisten wel beter. “Wat goed van je,” sprak ze alsof hij nu heldendaad had verricht. “En wat wil je nu dat ik doe voor jou?” vroeg ze alsof ze echt wat terug wilde doen voor hem, terwijl ze hem met een beleefd glimlachje aan keek.

I'm almost a psychopath

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   za okt 03, 2015 6:29 pm





Het meisje waar hij was tegengelopen was, stunning, was een mooie verwoording ervoor. Ze had lang koperachtig haar, van die welsprekende bruine ogen en het lichaam waar iedereen wel eens naar om zou kijken … iedereen met een beetje gezonde lust tenminste. Terwijl haar mondhoek een centimetertje naar boven trok om een, hoe klein hij ook was, glimlach te onthullen kon Storm enkel maar denken aan nou ja, het was Storm waarover we het hadden. En een Storm die net zijn volle maan achter de rug had, een beter moment om hem te treffen was er niet. Hij moest zijn hartslag niet in de gaten houden, hij kon gewoon doen waar hij goed in was, god, hij had zin om een feestje te gooien en voor een keer dronken in bed te kruipen. Want sinds hij de vloek had was het de allereerste keer dat hij geen slachtoffers had gemaakt, en dat was redenen genoeg om te feesten.

Helaas reikte zijn humeur niet tot iedereen, de prachtige verschijning voor hem leek niet zo goedgemutst te zijn als hij zelf was. Niet dat het hem beïnvloedde, er was meer nodig om Storm momenteel uit zijn spel te slaan. Ze had haar ogen over zijn lichaam laten glijden en Storm had enkel maar terug gekeken met die halve glimlach op zijn lippen wachtend op enkele woorden. Het bleef bij een beleefd glimlachje en sarcastische woorden. Storm fronste zijn wenkbrauwen en hield zijn hoofd een tikkeltje schuin terwijl hij haar aan keek. ‘Niets.’ Hij haalde nonchalant zijn schouders op, al zou hij wel enkele bedankjes kunnen bedenken maar niets dat hij nu luidop zou zeggen voor haar, ze was duidelijk niet in de stemming voor zijn charmante zelf.

Iedereen met een beetje gezond verstand zou waarschijnlijk weg lopen maar het lag niet in Storm’s aard om, ten eerste gezond verstand te hebben, ten tweede om haar te laten lopen. ‘Wat zorgt ervoor dat deze verschijning zo,’ hij zweeg en tuitte zijn lippen, zoekend naar de juiste manier om haar toon en houding te beschrijven. ‘chagrijnig voor de dag komt?’ Vroeg hij haar nog steeds met een Britse beleefdheid. ‘Misschien kan ik helpen.’ Hij glimlachte, zijn volle enthousiaste glimlach. ‘Of niet. Het zou zonde zijn om bij deze mooie dag niet blij te zijn.’ Hij stak zijn handen afwerend op en maakte aanstalling naar de weg waarheen hij zou vertrekken als ze zijn gezelschap niet wou, zonde, vond hij althans …

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   za okt 03, 2015 11:19 pm



Zoals iedereen die wel wat langer op Genosha was wist dat Lydia nooit echt een persoon was om even een gezellig praatje mee te maken, of om per ongeluk (bijna) tegenaan te botsen. Dan was je al snel aan de verkeerde kant van haar gekomen en dan was één foute opmerking al genoeg om haar boos te maken en haar mutatie er bij te gebruiken. Echter zou ze deze jongen gelijk grote nachtmerrie’s geven en een trauma bezorgen van wat voor mensen er hier allemaal rond lopen. Ze wist dan wel dat zij de ergste was die je kon tegen komen, want ze was immers altijd uit om iemand te martelen die haar pad kruiste. Als of ze een zwarte kat was die ongeluk veroorzaakte bij iedereen die ze tegen kwam.
Ook al was Lydia niet een bepaald persoon die er uit zag als een kat, juist het tegen over gestelde. Met haar koper rode haren die vaak altijd los hingen, zou je dan ook niet zeggen dat ze iemand was die ongeluk bracht. Ze wachtte dan ook maar even met actie ondernemen op de jongen en hield het eerst gewoon bij sarcastische woorden.

“Niets” was zijn antwoord op haar vraag. Hij had vervolgens nonchalant zijn schouders op getrokken en hield zich eventjes stil. Lydia liet haar haren even naar achteren gaan door er met haar hand door heen te gaan, en schudde toen een beetje lachend haar hoofd. “Slim antwoord, ik had namelijk ook niks gegeven of gedaan,” sprak ze, terwijl het iets gemener over haar lippen rolde dan ze had gehoopt dat het zou gaan doen. Toch was het wel de waarheid en was ze nooit van plan geweest om wat terug te doen voor de jongen. Ook al had ze wel zo’n gevoel dat de jongen diep van binnen wel iets wilde, maar zich verstandig stil hield.

Het verbaasde haar echter wel dat de jongen niet allang was weggelopen. Niemand wilde toch een praatje met haar? Laat staan gewoon met iemand die een slecht humeur had. Daar was niets aan en dat zorgde er alleen maar voor dat hij haar humeur ook zou gaan over nemen. Of nou ja, er was meer kans dat hij hier met veel pijn vandaan ging dan met een slecht humeur. Maar ze werd al snel uit haar gedachten gehaald door hij wat begon te zeggen tegen haar. Aandachtig begon ze te luisterde. “Wat zorgt ervoor dat deze verschijning zo,” hij zweeg even en tuitte zijn lippen. Waarna hij vervolgde:“Chagrijnig voor de dag komt?” Lydia trok haar wenkbrauwen, dit meende hij toch niet serieus? Hij bood nog aan om te helpen, waarbij zelfs haar mond een stukje open viel van verbazing. Dit… was dit serieus…. wilde hij dat echt weten? En dan nog zeggen dat het zonde was om op zo’n mooie dag niet blij te zijn!? Zoveel verbazing en ze stond er niet eens bij stil hoe stom ze nu keek. Maar ze kon er niks aan doen dat hij haar gewoon zo erg verbaasde. “O darling, ik ben altijd zo, sprak ze om toch wel zijn typische Britse accent na te doen en toch iets te overdrijven. “Ten tweede zijn er wel interessantere dingen waar jij je zorgen over kan maken dan om mij, of zie ik dat verkeerd?” Er was wel iets verleidelijks en flirterigs in haar stem te horen.
Ze zag aan hem dat hij wel een aanstalten nam om weg te lopen, maar toch had ze zelf de voorkeur om dit gesprek door te laten lopen. Misschien week dit af van wat ze in haar hoofd had. Misschien kon hij haar toch wel op vrolijke. Niet dat ze daar veel kans in had, maar hij kon het proberen als hij dat wilde. “Maar hoe denk jij mij te kunnen helpen op een dag waar er andere te doen kunnen zijn?” Zei ze uitdagend terwijl zijn accent na probeerde te doen, iets waar nergens naar klonk.

I'm almost a psychopath

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   zo okt 04, 2015 2:31 pm





Storm had het al veel gedacht en luidop gezegd maar hier ging hij nog eens … vrouwen waren nooit te begrijpen. Toch bleven ze op zijn top vijf van favoriete activiteiten staan ondanks dat ze hem al meer onder vuur had gelegd dan daadwerkelijk de leuke dingen hadden gedaan. Zijn weerwolf was zelf nog niet zo wisselvallig als sommige vrouwen konden zijn, en god, hij had er al van elk kaliber eentje ontmoet. De jongedame voor hem behoorde tot een hoger kaliber dan de meeste dames van haar leeftijd. Maakte dat het spannend? Ja, zeker, maar Storm wist ook wanneer hij afstand moest houden en een meer rustigere aanpak moest nemen. Bij deze was hij gewaarschuwd haar, gelukkig hoefde hij haar niet te waarschuwen voor hem … of liever zijn niet zo aardige kant. Maar ook de weerwolf moest recuperen dus hij zou komende dagen niet tevoorschijn komen. Hij stak zijn handen in de zakken van zijn jeans, helemaal onschuldig als hij kon zijn en keek haar afwachtend aan, benieuwd wat ze te zeggen had. Toch kon die mondhoek van hem niet omlaag blijven en had hij altijd die scheve glimlach op zijn lippen plakken.

Bij haar scherpe woorden krabde hij even aan zijn neus, meer om te checken of hij er nog aan hing, ja dus. ‘Ik had niets anders van je verwacht, je lijkt me niet het type.’ Hij haalde kort zijn wenkbrauwen op. Ja, Storm was de laatste zes maanden off road geweest maar dat betekende niet dat hij dingen verleerd was, hij kon nog steeds gemakkelijk anderen lezen en eerlijk … bij haar was het niet zo moeilijk, het straalde ervan af. Dat ze plots verbaasd was deed ook zijn wenkbrauwen fronsen. Waarom was ze verbaast voor zoiets heel normaals als zijn woorden? Ze was altijd zo, het waren niet haar woorden die hem deden grijnzen, het was haar imitatie van zijn accent. Er kwam een oprecht vriendelijke glimlach op zijn lippen en hij schudde langzaam zijn hoofd. Bij haar vraag werd hij immers weer serieus en keek zoekend in het rond naar iets waar hij zich zorgen om kon gaan maken. ‘Niet vandaag.’ Antwoordde hij schouderophalend. Nu bleef hij zeker bij haar, als ze zo dacht over zichzelf? God, wat was er dan wel niet allemaal mis gelopen. ‘Trouwens als je altijd zo bent’, hij wees beleefd haar richting uit. ‘Mag ik dan niet degene zijn die dat voor één dag kan omdraaien? Als je het me toe laat.’ Hij glimlachte weer en hield zijn hoofd een beetje schuin afwachtend naar haar antwoord. ‘Nog even en ik kan je meesmokkelen naar Engeland met dat accent.’ Merkte hij op na haar laatste woorden. Hij dacht na over zijn vraag, beet bedenkelijk op zijn wang terwijl hij dacht. ‘Ik kan proberen niet het gezelschap te zijn dat je niet wilt.’ Stelde hij voor. ‘Of ik kan gewoon naast je wandelen en naar je luisteren.’ Hij zweeg en glimlachte snel. ‘Of we kunnen iets leuks doen. Wat je zelf wil, ik ben letterlijk in staat tot alles.’ Hij opende zijn armen om de impact van de woorden te benadrukken. ‘Storm Hall trouwens, al heb ik liever dat je me Hal noemt, maar jij mag me Storm noemen, als je je daar beter bij voelt.’ Het was haast uitdagend. Hij vouwde zijn handen op zijn rug en leunde nonchalant tegen het muurtje achter hem, benieuwd naar reactie …

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   ma okt 05, 2015 10:39 am



Al vanaf het eerste moment dat ze het gefluit had gehoord waren haar zintuigen op scherp gegaan en was ze zich al gaan irriteren. Ze was ook gewoon zo dom geweest om op het gefluit af te lopen in plaats van de weg terug te nemen op zoek naar een plek waar geen mensen te vinden waren. Maar wie was zij die niet naar problemen toe gingen. Nja, zij was het probleem van alle problemen waar ze bij was geweest maar dat zorgde er niet voor dat ze iets anders ging doen dan weer het probleem zijn die zij ging veroorzaken. Tenzij deze jongen het probleem wilde zijn, maar dat zouden die leraren hier nooit van haar geloven dus accepteerde ze het maar gewoon.
Dat de mondhoeken van de jongen dan ook niet omlaag gingen was iets waar ze een verandering aan moest brengen. Dus begon ze eerst met zeggen dat ze hem toch niets zou gaan geven ook al wilde hij dat diep van binnen wel. Door haar scherpe woorden, die eerst niet zo bedoeld waren, moest hij toch even aan zijn neus krabben. Ja, hij moest maar een beetje oppassen tegen wie hij het opnam. Toch keek ze wel een beetje verontwaardigd, toen hij vervolgens sprak dat ze niet het type was om iets te geven. Alsof hij haar al vaker had gezien en door en door kende, wat dus niet het geval was. “Hoezo denk je dat ik niet het type ben?” vroeg ze alsof het heel iets nieuws was voor haar.

Nadat hij iets had uitgesproken wat haar oprecht verbaasde, moest hij zelf ook even fronsen. Dat ze vervolgens zijn accent na deed en uitlegde dat ze altijd zo was schudde hij langzaam zijn hoofd. Ze vroeg aan hem of er geen andere interessantere dingen waren waar hij zich op deze “mooie dag” mee bezig kon houden. Maar zelfs dat wilde hij niet toegeven. “Niet vandaag” sprak hij schouderophalend. Ze rolde even met haar ogen en luisterde kalmpjes naar zijn woorden, waarbij hij dacht dat hij elke keer maar weer gelijk had. Hij wilde haar voor één dag veranderen? Ha, dan had hij heel veel werk te doen. Wie kreeg het voor elkaar om een psychopaat te veranderen naar iemand die weer gewoon normaal was? Eenmaal een psychopaat, altijd een psychopaat. “Dear, je mag het proberen mij te veranderen voor één dag, maar ik garandeer je nu al dat je dat niet gaat lukken,” sprak ze alsof ze van plan was haar geheim te vertellen aan hem.

Op haar laatste woorden had hij iets geantwoord waardoor haar aandacht al heel snel weer bij was. Meesmokkelen naar Engeland? Kijk, daar had ze nou echt zin in. Ze was hier immers gekomen voor sterker te worden, maar dat kon ze natuurlijk gewoon buiten dit eiland doen en beginnen aan iemand om te martelen. Martelen in de vrije buiten wereld was iets waar ze heel lang op zat te wachten. Toen hij weer begon over zijn idee dat hij haar gezelschap zou kunnen zijn voor de dag of gewoon naast haar kon lopen en naar haar luisteren, keek ze even bedenkelijk. “Of we kunnen iets leuks doen. Wat je zelf wil, ik ben letterlijk in staat tot alles,” sprak hij toen hij zijn armen gebruikte om zijn woorden te benadrukken. “Verzin jij maar wat, alles wat ik wil dat wil niemand. En dat zouden de meesten mense ook aanraden om dat te doen,” sprak ze dood normaal alsof het niets was. Natuurlijk had ze het over vrijwilliger zijn om te gaan martelen. Dat idee had ze ook Grace voor gelegd, maar zelfs zij wilde dat niet. Toch leek het haar geweldig om weer een keer een vrijwilliger te hebben.
De jongen begon zich zelf voor te stellen als Storm Hall, maar ook als Hall en als Storm. Het was eigenlijk best wel vaag, maar Lydia ergerde zich er nog net niet aan. “Lydia, gewoon Lydia,” sprak ze normaal en niet vaag of wat dan ook. De jongen, Storm Hall of Storm of Hall, leunde tegen het muurtje achter hem. Lydia bekeek hem even van top tot teen en trok een mond hoek omhoog. “Dus als jij iets leuks zou willen doen, wat is dan iets leuks volgens jou?” vroeg ze uitdagend, waarna ze hem aandachtig bekeek.

I'm almost a psychopath

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   di okt 06, 2015 9:48 pm





Haar vraag kwam niet aan als een verrassing, hij kende mensen, hij kende hoe mensen leefde, hoe ze zich gedroegen. Maar er was een groot verschil tussen mensen kennen en vrouwen kennen … want die zou je nooit goed genoeg kennen. Net als je dacht het te weten namen ze weer een afslag waardoor je weer helemaal de weg kwijt was. Er was geen vrouw die twee keer dezelfde mening zou delen, ze dacht overal anders over. Toch kende Storm wel iets van ze, meer omdat hij grotendeels met ze op trok, hij plaatste ze niet in hokjes maar hij kon ze wel in groepen schuiven. De jongedame voor hem was hard, bikkelhard in haar uitstraling en woorden. Dus hij wist eigenlijk zo dat ze hem niets zou geven zonder dat hij er zelf iets “lastigs” voor zou doen. Werken om geld, hier was het loodzwaar werken voor een hele kleine beloning. Maar hey, ze konden niet allemaal dezelfde zijn, anders was het leven niet leuk meer.

Hij haalde zijn schouders op en keek haar aan. ‘Je lijkt me niet het type dat beloning geeft voor werk.’ Antwoordde hij haar eerlijk. Er was geen erg naar om eromheen te draaien, ze leek hem ook niet echt het type waar je verhaaltjes rond moest vertellen, liever rechtuit, zoals het hoorde. Storm deelde dezelfde visie al had hij wel zes maanden geleden enorm rond het hele weerwolvengedoe gedraaid … en gelachen. Tot hij transformeerde, dan was de lach plots weg. Hij trok zijn gedachten weg van die vreselijke ontdekking en richtte zich weer helemaal om de jongedame voor zich. Ze leek het niet te willen, het gezelschap, maar toch stond ze hier bij hem en wandelde ze niet door. Ze kon het, als ze wou maar ze deed het niet. Dus als ze echt wilde gaan, zoals het ervan afstraalde, wat hield haar dan nog tegen? Misschien wilde ze stiekem gezelschap maar gaf ze het gewoon niet toe. De manier waarop ze “dear” zei bracht hem voor een seconde weer helemaal terug naar Engeland, god, dat zeiden ze daar veel. ‘Zie jij zo pessimistisch op tegen het leven? Je geeft me niet eens de kans.’ Hij hield zijn hoofd schuin en glimlachte haast uitdagend. ‘Ik ken je niet, feit, maar,’ hij zweeg en haalde zijn schouders weer op. ‘Proberen kan geen kwaad.’ Vervolgde hij.

‘En wat wil jij dan?’ Vroeg hij geïntrigeerd door haar verlangen om iets te doen dat niemand anders wilde doen. Er moest toch iets schappelijk zijn op dit eiland dat ze waard vond om te doen … of niet? ‘Lydia.’ Herhaalde hij haar naam, alsof hij het wilde proeven in zijn mond, hij knikte en keek haar glimlachend aan. ‘Prachtige naam.’ Prees hij haar ouders voor het kiezen van de naam, of gelijk wie. Hij had het er niet gemakkelijker op gemaakt met het hele Storm en Hall ding, in het vervolg stelde hij zich gewoon meteen voor als Hal, zou een pak uitleg schelen. Er kwam een mondhoek omhoog bij Lydia en Storm kon het nooit laten die te kopiëren. ‘Ik pas me aan. Ik vind veel leuk, er is weinig dat ik niet zie zitten om te doen.’ Beantwoordde hij haar uitdagende vraag rechtstreeks. Hij ging het niet ingewikkelder maken dan het al was, er waren veel dingen die hij leuk vond om te doen maar als beleefde Engelsman liet hij de keuze meestal over aan de dames …

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   za okt 10, 2015 1:44 pm



De jongen dacht werkelijk dat hij Lydia al heel lang kende en dat ze een open boek was om zomaar gelezen te worden. Jammer voor hem was ze dat niet. Oké, ze kon er dan niet om heen dat ze een paar punten aan de buiten kant had zitten die vertelde dat een persoon was die niet snel vrolijk te krijgen was; en dat ze niet een persoon was die dingen zomaar weg gaf zonder dat zij er zelf wat voor terug kreeg. Maar voor de rest, voor de rest was ze zo onvoorspelbaar als het maar kon. Ze wist gewoon precies wanneer ze haar psychopaten kant naar buiten moest laten komen en wanneer ze een toneelstukje op moest zetten. Nu, nu was het gewoon toneelstukje waarbij ze hem helemaal gek zou maken. Dan moest hij maar wat anders verzinnen wat ze wel en wat ze niet was.

Dat Storm tot nu toe gelijk had over haar kon ze niet ontkennen. “Dat klopt, ik ben inderdaad niet zo’n persoon,” sprak zij ook net zo eerlijk als hij had gedaan bij haar. Het was gewoon een toneelstukje die ze graag aan het begin wilde opzetten, en langzaam af te bouwen en vervolgens over te gaan naar haar psychopaten kant naar voren te laten komen. Maar er was iets anders aan deze jongen, iets dat haar een beetje tegen hield om haar psychopaten kant wat verder weg te houden. Nog wel in ieder geval. Maar op een moment deze dag kon ze er toch niet meer om heen draaien.
Op dezelfde Britse toon sprak ze dat hij het voor elkaar mocht krijgen om haar voor één dag te veranderen. Maar dat ze het niet garandeerde dat hem dat ging lukken. “Zie jij zo pessimistisch op tegen het leven? Je geeft me niet eens de kans,” sprak hij, terwijl hij haast uitdagend zijn hoofd schuin deed. “Ik ken je niet, feit, maar,” Hij zweeg even en haalde zijn schouders op. “Proberen kan geen kwaad,” vervolgde hij. Een mondhoek ging wat omhoog en ze moest kort even lachen. Voor al dat hij dacht dat ze pessimistisch was, was toch wel even iets om over te gaan lachen. “Oké, ik zal je wat vertellen over mij,” sprak ze met een uitdagende glimlach op haar gezicht. “Ik ben iemand die bekend staat als “The redhead Psychopath”,” sprak ze uiteindelijk. Het klonk niet zo alsof ze er trots op was of zo, maar het sprak het ook niet uit alsof ze het echt extreem erg vond of zo. Toch, het was waar. Ze was een psychopaat en een redhead. “Nu mag jij beslissen of ik pessimistisch ben of niet,” sprak ze, waarbij ze met haar wijsvinger speels tegen zijn borst aan tikte.

Zijn vraag had ze eerlijk gezegd wel verwacht. Natuurlijk wilde hij weten wat zij wilde doen wat de meeste mensen afwijzen te gaan doen. Of om al naar te vragen. Een beetje een uitdagende grijns sierde haar lippen, maar schudde vervolgens toch haar hoofd. “Iets wat ik wil zou ik me maar niet als vrijwilliger voor aanmelden, de gevolgen kunnen nog al zeer ernstig zijn,” sprak ze alsof hij al bijna wist wat ze eigenlijk wilde doen. Lydia was nou eenmaal een persoon met wat meer pit in zich dan andere meiden, maar wat had je anders verwacht van iemand die bekend stond om een psychopaat te zijn.
Storm herhaalde haar naam om nog eens te proeven of zijn tong. Ze oordeelde er niet over, dat deden wel meer mensen die dat deden. Dat hij haar dan ook nog complimenteerde over haar naam, zei ze ook niks over. Zelfs geen glimlachje of knikken. Als ze daarvoor haar moeder of vader moest bedanken voor haar naam dan kon hij dat wel vergeten. Haar moeder had immers zelfmoord gepleegd en haar vader heeft ze nooit gekend, maar die bleek al een paar jaar in de gevangenis te zitten. Niet dat ze er dan verder veel van wist. Storm sprak dat hij zich aanpaste aan alles wat Lydia wilde doen. Maar er waren niet veel dingen die zij echt leuk vond om te doen. Het enige waar ze echt oprecht om moest lachen was als ze iemand martelde, maar hij zou zich nooit vrijwillig willen stellen. Dat wist ze wel zeker. “Ik heb nooit echt iets leuks gedaan wat iemand anders heeft gekozen, dus ik houd het erbij dat jij mag kiezen wat we gaan doen,” sprak ze eigenwijs. Je kon niet zeggen dat ze koppig was. Ze was eerder standvastig dat hij moest kiezen wat ze gingen doen, want als het aan haar lag was ze hem nu allang wezen martelen. “Het kan me echt niets schelen wat we gaan doen,” sprak ze om hem het nog een keer duidelijk te maken.

I'm almost a psychopath

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   zo okt 11, 2015 6:46 pm





‘Dat had ik willen merken.’ Zei hij op een neutraal toontje. Hij wist niet wat er mis was met de mensen hier maar ze hadden allemaal wel hun verhaaltje, hun klein tikje in hun hoofd, dus eigenlijk nam hij het niemand kwalijk dat ze zich op een bepaalde manier gingen gaan gedragen. Dus dat Lydia zo kortaf en bot overkwam, alsof ze elk moment een mes zou pakken en zijn keel zou doorsnijden, probeerde hij te negeren. Wat niet zo gemakkelijk was, ze was leuk om naar te kijken maar daar bleef het voorlopig bij. Storm deed toch zijn best om een beetje deftig leven in haar te blazen, er moest toch iets zijn op dit eiland wat waard was om mee te glimlachen, op een goede manier dan? Nee, voor haar blijkbaar niet. Als dit haar alledaagse humeur was hoopte hij niet dat ze echt tegen iedereen zo onvriendelijk was, want anders had je geen vrienden en die had je nu en dan wel eens nodig op deze aardbol.

Ze ging iets vertellen over zichzelf, de manier waarop ze dat ze deed Storm zijn wenkbrauwen fronsen … net alsof er een enorme tornado zijn kant zou uitkomen, een tornado met koperkleurig haar, net als haar. ‘Ga je gang.’ Wees hij haar uitnodigend aan. Nu was hij wel benieuwd wat ze over zichzelf ging gaan zeggen, misschien dat ze slecht was opgestaan, of dat het door het verleden kwam. Maar wat hij niet verwacht had dat ze zou zeggen is wat ze toen zei, de wat? The redhead psychopath? Lieve hemel, en hij maar denken dat hij alles al gezien had op dit eiland. En Storm wist altijd wat hij moest zeggen maar nu zat hij even te denken terwijl hij haar nog steeds met een serieuze blik aankeek. Toen ze haar vinger speels tegen hem aandrukte kwam zijn glimlach langzaam terug, oké, hier ging hij dan. Als ze zichzelf zo’n zieke naam kon geven dan kon hij dat vast ook van zichzelf. ‘En mij noemen ze the big bad wolf maar hey,’ hij zweeg en wees zichzelf aan. ‘Ik zie er niet zo uit.’ Maakte hij zijn zin af terwijl hij zijn schouders ophaalde. ‘Je hoeft niet te leven naar de naam ondanks dat je misschien niet anders kunt.’ Het was geen wijze raad, hij kon ook niet anders dan leven naar de weerwolf. Toch bevatte het iets van inhoud, hij wist alleen niet goed waarom hij het had gezegd.

Toen ze hem zei dat hij zich niet als vrijwilliger moest aanmelden stak hij onschuldig zijn handen naar omhoog. ‘Ben ik niet van plan.’ Hij tikte kort tegen zijn hartslagmeter rond zijn pols. ‘Want dit kan ook ernstiger voor jou uitdraaien.’ Wat? Had ze gedacht dat ze de enige krankzinnige was, zijn weerwolf kon er anders ook goed mee weg. Nog beter, ze zouden vast goed overeen komen, Lupos jaagde de slachtoffers en Lydia kon ze … god weet wat ze zou doen. Haar eigenwijze toon bij haar laatste woorden deden hem langzaam knikken. ‘Goed, Lydia.’ Hij duwde zijn hand voorzichtig tegen haar rug en wees het pad aan dat voor hen lag voor hij zijn hand weer veilig in zijn zakken stak. ‘Er zijn veel dingen leuk, ik kan niet meteen op iets komen maar ik beloof je dat we iets leuks doen’ hij zweeg en trok een moeilijk gezicht. ‘Hoop ik in ieder geval. Het spring wel te binnen op het moment zelf.’ Ging hij gelijk verder. Hij zou wel op iets komen, voorlopig wist hij alleen nog niet wat …

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: Damn those cheerfull mornings. [Lydia]   zo okt 18, 2015 2:45 pm



Er was eigenlijk nooit zoveel te zeggen over Lydia. Dat ze mensen had gemarteld voor dat ze op eiland kwam en ook mensen op het eiland, was gewoon duidelijk. Dat kon je dan misschien niet aan haar zien aan de buitenkant, maar iemand die een beetje slim was kon haar naam wel herkennen als “The Redhead Psychopath”. Zij had die naam niet verzonnen, maar als ze daar om bekend stond vond ze het niet erg. Het had wel iets. Het zorgde er altijd wel voor dat mensen toch nieuwsgierig over haar werden en dat ze haar uiteindelijk op gingen zoeken. Dat Lydia daar haar voordelen uit trok om haar mutatie nog wel sterker te maken was dan ook iets waar ze erg blij van werd. De angst die dan in de ogen stond van de mensen die ze martelde, de smeekbeden en de pijn. Ze vond het geweldig. Dan voelde zij zich als een kind die op een speelplaats speelde.

Aan de ogen van de jongen was duidelijk genoeg te zien dat hij niet had verwacht dat ze dat tegen hem ging vertellen. De naam waar zij vooral om bekend stond. Dat beschreef goed genoeg hoe ze was en wie ze was. En dat niemand daarin een verandering kon brengen. Ze had dan ook zo’n gevoel dat de jongen het fout had gehad, toen hij haar zelf er op uitnodigde om te vertellen wie ze was. Gelukkig nam de jongen het niet op als een grap, maar bleef hij haar serieus aan kijken. Beter ook, want ze kon hem zo de grond in duwen met haar mutatie. Om er toch maar iets speels aan toe te voegen tiktje ze speels tegen zijn borst aan. Voor al om hem duidelijk te maken dat hij de keuze mocht maken of ze pessimistisch was of niet. Toch was het daardoor ook wel een beetje duidelijk dat ze echt ziek in haar hoofd was. “En mij noemen ze the big bad wolf maar hey,” sprak hij vervolgens om wat over zichzelf te vertellen. “Ik zie er niet zo uit,” maakte hij zijn zin af, terwijl hij zijn schouders ophaalde. Dit was typisch zo’n moment dat ze de drang voelde om de jongen een klap in zijn gezicht te geven, omdat ze het gevoel had dat de jongen het nu wel als grap aan zag. Ze maakt een vuist van haar hand en kneep zo hard dat haar knokkels bijna wit werden, maar ze ontspande daarna weer. Vooral omdat ze wilde dat de jongen het niet op zou vallen of dat hij daar aandacht aan ging geven. “Je hoeft niet te leven naar de naam ondanks dat je misschien niet anders kunt,” sprak hij zijn wijze raad uit. Lydia keek de jongen recht in zijn ogen om er voor te zorgen dat ze alvast de kracht had om haar mutatie te gebruiken voor als dat nodig moest zijn. “Dude, ik heb niet voor niets die naam gekregen,” sprak ze waarbij de irritatie al in haar stem te horen was. “Als ik door de peace keeper op dit eiland niet was tegen gehouden, dan waren hier allang doden gevallen,” sprak ze vervolgens om hem nog meer duidelijk te maken dat ze eigenlijk niet kon veranderen.

Lydia waarschuwde de jongen ervoor dat hij zich beter niet als vrijwilliger kon aanmelden, waarna hij onschuldig zijn handen omhoog gooiden. Hij sprak dat hij dat niet van plan was en dat was op zich wel jammer tho. Hij tikte kort tegen zijn hartslag meter rond zijn pols wat haar nog niet was opgevallen. “Want dit kan ook ernstig voor jou uitdraaien,” sprak hij. Met grote nieuwsgierige ogen keek ze hem aan. Ze zag dit als een uitnodiging om uit te zoeken wat hij verborgen hield. “En jij denkt dat ik the big bad wolf niet aan kan? Mij moet je niet onderschatten, daar komen slechte dingen van,” sprak ze hem waarschuwend toe.
Haar eigenwijze woorden dat hij echt moest kiezen wat ze gingen doen voordat er slechte dingen zou gaan gebeuren hadden wel gemerkt bij hem. Toen zijn hand op haar onderrug kwam vroeg ze zich wel even af wat hij wilde bereiken. Storm wees naar het pad wat voor hem lag, waarna hij zijn hand weg haalde van haar onderrug en hem weer in zijn broekzak deed. Hij sprak eerlijk dat het hem wel te binnen zou schieten voordat ze wat leuks gingen doen. Maar veel hoop had ze niet voor dat dat zou gaan gebeuren. Zwijgend liepen ze een klein stukje, maar Lydia werd al snel ongeduldig omdat ze gewoon iets wilde doen en niet zwijgend rond gingen lopen. “Weet je het al?” sprak ze net zo ongeduldig als ze van binnen ook was.

I'm almost a psychopath

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Damn those cheerfull mornings. [Lydia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Do I have a deadwish? [Lydia]
» Let's turn that frown upside down [Lydia]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-