FRUITMAND
CBOX
I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Dahlia Leto
avatar

Aantal berichten : 323

Mutant Profile
Alias: Artemis
Mutation: Immortality & Artemis
Crush: What I would do to take away this fear of being loved.

BerichtOnderwerp: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   vr sep 25, 2015 9:48 pm

Clother x & x // Sullivan
Do things that scare you
Dahlia had een nieuw levensmotto gevonden: Do things that scare you. De brunette was al een echte durfal, maar nu ging het van kwaad naar erger. Ze had besloten om diezelfde dag er nog mee te beginnen. Haar eerste daad was oude sokken verzamelen en die vervolgens random uit te delen. De blikken van mensen die plots een sok in hun handen gedrukt kregen met de woorden: You're a free Elf now, waren geweldig. Sommige keken vol afschuw, andere waren juist geamuseerd en sommige snapte het gewoon totaal niet. Vervolgens had ze een snor getekend boven haar lip en had ze een rode pet met een grote M op opgezet. Daarna was ze naar het plein gelopen en had ze paddenstoelen naar mutanten gegooid. Eentje was bijna ontploft, zo hard verschoot die. Een ander was achter aan gerend, maar toen ze plots shape shiften in een enorme beer, stopte die al snel om dan een paar stappen achteruit te namen met angst op zijn gezicht. Het volgende ding op haar lijst was niet zo speciaal, ze ging gewoon naar het strand gaan en daar iets doen, maar wat wist ze nog niet.

Het was niet moeilijk om aan het strand te geraken, vooral niet als wolf. Vlak na het plein was ze geshift, waarbij ze gelukkig al haar kleren aanhield en haar rugzak in haar mond nam -wat overigs erg vies was, maar goed-. De bomen vlogen aan haar voorbij en ze voelde hoe haar longen zwoegde. De aarde vloog onder haar klauwen door, zalig. Zonder moeite zigzagde ze tussen de bomen door, want hoewel ze aan een hoog tempo rende, leken de bomen in slowmotion voorbij te komen. Dus de kans dat ze letterlijk tegen een boom zou aanlopen was klein, gelukkig. Want hoewel Dahlia van nature absoluut niet onhandig was, gebeurde zo'n dingen soms wel eens. Vooral doordat ze niet oplette waar ze liep en er dan plotseling een boom voor haar neus stond, die dan natuurlijk moeilijk te ontwijken is. De subtiele verandering in ondergrond merkte een getrainde jager als Dahlia al vlug op en even later maakte de dichte begroeiing dan ook plaats voor de open vlakte en rotsen van de kust. In volle vaart shifte ze terug naar haar normale Dahlia-zelf en snoof ze de frisse zeegeur op die aangewaaid kwam toen ze op de rots naar beneden keek. Haar rugzak had ze alweer op haar rug gezwierd en met een opgewonden tred klom ze de rotsen af. De zonsondergang was al gestart en hoe dichter ze bij de nacht kwam, hoe vrolijker en energieker Dahlia werd. Daardoor duurde het ook niet lang voor ze beneden aan de rots stond en ze met een glimlach naar het uitgestrekte water voor haar keek. Ze fantaseerde graag dat ze het vasteland kon zien liggen achter de wat een oneindige plas water leek, maar dat bleef meestal alleen maar fantasie. Na enkele teugen zeelucht stapte ze wat dichter naar het water toe. Nadat ze uit de late schaduw van de rots was gestapt, trapte ze haar schoenen uit en stopte deze in haar rugzak. Een eenzame rots werd de opslagplaats voor haar spullen, zo lagen ze ver genoeg van het water, maar ook weer niet te ver en zo te zien was er hier pas nog een kampvuur geweest. Nu ze zo bij de zee stond had ze eigenlijk wel zin om te gaan zwemmen, maar natuurlijk had ze haar bikini niet ingepakt, want ja, niemand bedenkt op voorhand dat 'ie random gaat zwemmen. Daarom heet het ook impulsief. Dus nu had ze wel een klein probleempje, dat gauw opgelost was. Haar shirt werd over haar hoofd getrokken en in de tas gestopt, waarna haar gescheurde jeans al snel volgde. Wel had ze een sport-bh van Calvin Klein aan -met een matchende onderbroek natuurlijk- dus dat leek al meer op een bikini zeker? Hij was wel wit, dus ging waarschijnlijk doorschijnen als 'ie nat was, maar het was niet dat er nu nog iemand zo zot was om naar het strand te komen.

Na een paar aarzelende seconden en het herhalen van haar nieuwe mantra, zette ze zich af en rende ze in volle vaart op de zee af. Zonder na te denken ploegde ze door het koude water, om vervolgens onder te duiken. Ondertussen was de zon helemaal ondergegaan en begon de maan stilletjes aan aan haar optocht. Genietend liet Dahlia zich achterover vallen om zo op haar rug te drijven en naar de sterren te kunnen kijken. Het prachtige schouwspel maakte dat ze niks meer van haar omgeving binnenkreeg en dus ook niet door had toen nog iemand op het toneel verscheen.
robb stark

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sullivan Grae
avatar

Aantal berichten : 140

Mutant Profile
Alias: Zeus
Mutation: Super Spy
Crush: And thus the boy fell for the Goddess

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   za sep 26, 2015 11:54 pm


"We were gods before this"
Een korte briefing, zelfs niet eens een deftige uitleg, gewoon whop de boot op met een of andere oude vrouw. Niet oud oud, maar wel oud? Nee, niet oud, maar okay you get the point. Hoewel hij niet echt een reden had gekregen voor het non-actief zetten van hem als agent, wist hij eigenlijk wel goed genoeg waarom. Zijn vader was razend geweest, had hem meteen al gemeld dat het 100 procent zeker was dat er hier gevolgen aan zouden komen. Dat ze hem basically zouden opsluiten op een eiland, had hij er toen wel niet bij gezegd. Dat had hij pas ontdekt toen ze van het vliegveld naar de haven waren gereden, om op een boot te stappen en gewoon vol de open zee waren in gevaren.

En nu stond hij hier, eigenlijk best wel pissed op alles. Sully miste het vasteland, de trainingen, de missies, de thrill die hij dagelijks mocht ervaren. Nu zat hij op een eiland waar helemaal niks te doen was. Helemaal mooi ook weer. Plus, hij mocht Equinox niet meer contacteren, het nummer stond geblokkeerd in zijn phone ‘voor onbepaalde tijd’. Rustig liep hij over het strand, vond de zee altijd wel weer interessanter, zeker ’s avonds. Het bracht wat stilte en kalmte in zijn hoofd. Alhoewel, veel stilte en kalmte was er niet meer momenteel, sinds zijn oog op iets viel wat hij beter niet had gezien. De gedachte dat er hier niets te doen was, schrapte hij ook weer tbh.

Eigenlijk was het wèl beter dat hij het gezien had. Iemand was in het water gesprongen en bleef gewoon liggen, bewegingloos. Dat die persoon gewoon aan het zwemmen was, schoot ook even door zijn hoofd, maar het was avond en het koelde zo snel af dus???? Zo snel als hij kon spurtte hij richting het water, verloor de persoon niet uit het oog. Hij trok zijn shirt en zijn sweater over zijn hoofd en gooide ze neer, stopte ook even om zijn revolver uit te halen, aangezien die niet nat mocht worden. Hij nam ook net nog de tijd om het een beetje tussen zijn kleren te verstoppen, waarna hij zonder nog te twijfelen het water in rende.

Thank god dat hij kon zwemmen. Maar ja, wie kon dat nu eigenlijk niet? Met krachtige slagen zwom hij richting de persoon, die duidelijk vrouwelijk was nu hij dichter in de buurt kwam. Zijn training kickte in en hij nam het meisje in zo’n greep dat hij safe terug kon zwemmen zonder last te hebben van haar. Sullivan ging net zo lang door tot hij grond onder zijn voeten voelde, en hij draaide zich om naar haar, om haar recht te helpen. "You okay?" Hijgde hij, probeerde terug op adem te komen en checkte ook snel even of de chick nog aan het ademen was.

outfit

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dahlia Leto
avatar

Aantal berichten : 323

Mutant Profile
Alias: Artemis
Mutation: Immortality & Artemis
Crush: What I would do to take away this fear of being loved.

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   ma sep 28, 2015 8:11 pm

Clother x & x // Sullivan
Do things that scare you
Rustig lag ze daar op haar rug te peddelen, gewoon casual en genietend van haar uitzicht. Omdat ze er niet tegen kon dat ze niet op haar omgeving kon letten, liet ze het maanlicht heel subtiel toenemen. Maar toch had ze dit niet kunnen zien aankomen, maar welke niet-helderziende-mutant kan een plotse reddingsactie van een knappe jongen zien aankomen. Niet dat ze graag gered werd tho, ze was meer het ik-kan-alles-zelf-wel-type van meisje. Het meisje dat soms wat te zelfzeker over kon komen, maar dat alleen maar komt door haar verleden. Want ja, als je je zus je geliefde bos ziet afbranden door enkele jongens, dan ga je daar wel anders over nadenken.

De tijd om een gil te slaken had ze niet toen er plots twee sterke armen haar vastpakte uit het niets. Hoestend en proestend probeerde ze de met haar hoofd boven te blijven. Wild sloeg ze met haar armen om haar heen, om toch maar ergens hou vast te vinden. Die jongen had zevens grote problemen, want niemand liet Dahlia verdrinken of misschien was het redden, maar van wat? Had er een haai of zo in het water gezeten? Een gevaarlijke octopus? Een Kraken? Het monster van Loch Ness? Wie kon het zeggen, die jongen misschien?

Eenmaal dichterbij de kant werd ze los gelaten, direct sprong ze overeind in een verdedigende houding. Maar toen ze een blik op de oh zo onschuldig lijkende jongen sloeg, verdween deze. Misschien had hij gedacht dat ze dood was ofzo, want dat kon ze hem natuurlijk ook niet kwalijk nemen als je iemand zag drijven 's avonds in het donkere water. Wat de aanwezigheid van haar tweelingzus toch met haar deed, nu kon ze niet eens fatsoenlijk boos worden. "Tot een minuut geleden wel ja." Hoestte ze nog wat water naar boven, "Mag ik even met de deur in huis vallen?" Gromde ze een tikkeltje onbeleefd, "Waarom heb je mijn vredige zwemmomentje verstoord?" Ze hield haar hoofd lichtjes scheef en haar donkere haren drupte van het water. Dat haar witte Calvin Klein setje misschien wat doorscheen lette ze niet op, het was ten slotte donker en ze hoopte dat het donker genoeg was om dat allemaal te verbergen. "Oh ja, deze drenkeling," Ze wees met haar handen naar zichzelf, "Noemt Dahlia, mag ik de naam van mijn 'redder' ook weten?" Ze maakte aanhalingstekens met haar vingers bij het woord 'redder', maar glimlachte er plagend bij. Ze had zich voorgenomen om dingen te doen die haar bang maakte en een van die dingen was aardig zijn tegen jongens.
robb stark

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sullivan Grae
avatar

Aantal berichten : 140

Mutant Profile
Alias: Zeus
Mutation: Super Spy
Crush: And thus the boy fell for the Goddess

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   ma sep 28, 2015 9:38 pm


"We were gods before this"
Gelukkig was ze nog niet dood. Dat merkte hij wel aan haar verzet. Dankzij de trainingen die hij had gekregen, kreeg hij haar wel in zo’n houding dat ze zijn bewegingen zeker niet zou belemmeren. De eerste reflex van iemand in nood was natuurlijk zich vastklampen aan iets; en dat iets zou hij zijn. Maar als ze hem zou vastgrijpen rond zijn armen of benen, dan zou hij zelf niet meer kunnen zwemmen en dan waren ze allebei in gevaar. Het water viel best nog mee van temperatuur, maar hij was nog altijd niet zeker of ze er gewoon niet meer uit raakte of dat er iets meer aan de hand was ofzo.

Daarom liet hij haar niet los, tot hij merkte dat hij met gemak kon rechtstaan. Op dat punt liet Sullivan haar los, en ze sprong meteen recht; in een verdedigende houding. "Tot een minuut geleden wel ja." Antwoordde ze op zijn korte vraag. "Mag ik even met de deur in huis vallen?" Vervolgde ze grommend, "Waarom heb je mijn vredige zwemmomentje verstoord?" Vroeg ze, nogal kwaad blijkbaar. De jongen keek haar wat verward aan. "Ik weet het niet, ik zag je liggen en je bewoog niet en ik dacht dat je misschien.. Je weet wel..?" Zei hij, nogal onzeker over zichzelf. Dat was ook een van de eerste keren, dat iemand hem onzeker maakte. Zeker een meisje. Ze was gewoon nogal fel en dat had hij niet verwacht.

"Oh ja, deze drenkeling noemt Dahlia, mag ik de naam van mijn 'redder' ook weten?" Vroeg ze, en nu was hij helemaal in de war. Was ze nu boos, geschrokken, of gewoon met zijn voeten aan het spelen. Maar hij moest snel nadenken of hij zijn echte naam zou vrijgeven of een van zijn covers. Langs de ene kant zou hij wel een keer willen testen hoeveel mensen hij hier beet zou kunnen nemen voor hij er eentje zou tegenkomen die zou door hebben dat hij loog, langs de andere kant was hij niet op een of andere gevaarlijke missie.. En zag hij er ook uit als Sullivan Grae, niet als Emmet of Ike. Great, nu was het al even stil en zou ze vast door hebben dat hij over iets aan het nadenken was.

Daarom gaf hij maar snel zijn echte naam vrij. "Sullivan", Zei hij, waarna hij snel een manier bedacht om van het onderwerp af te gaan zodat ze geen vragen zou gaan stellen. "Dus, waarom een vredig zwemmomentje als de zon onder is en het water eigenlijk veel te koud is om er te lang in te zijn?" Vroeg hij, waarna hij een beetje meer richting het strand stapte, omdat hij geen zin had om nog verder af te koelen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dahlia Leto
avatar

Aantal berichten : 323

Mutant Profile
Alias: Artemis
Mutation: Immortality & Artemis
Crush: What I would do to take away this fear of being loved.

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   ma sep 28, 2015 10:17 pm

Clother x & x // Sullivan
Do things that scare you
Hoewel ze vriendelijk was voor haar doen, was ze nog altijd fel en zelfverzekerd. Dus hoe ze daar zo stond in haar ondergoed met haar knieën half in het water zou elk normaal meisje onzeker laten worden, maar niet Dahlia nope. Zij leek de controle nog totaal te hebben en de jongen in verlegenheid te brengen. "Je dacht gewoon, oeh daar ligt iets in het water, misschien iemand die mond-op-mond nodig heeft... Jap, die ga ik dan maar redden." Plaagde ze hem met opgetrokken wenkbrauwen. Ze moest toegeven, andere antwoorden dan bitse, bijtende antwoorden waren ook altijd fijn om te geven. Vooral omdat zij nog steeds de controle had, noem haar een controlefreak maar soms had ze dat nodig.

Al leek ze de controle te verliezen toen hij begon te aarzelen over zijn naam. Raar. Wie kende zijn naam nu niet? Maar goed dat hij knap was, anders zou hij het waarschijnlijk niet ver schoppen. Of misschien was dat zijn  bedoeling, zoveel mogelijk verwarring scheppen en dan plots toeslaan. Met jongens wist je het nooit, maar waarom ze hem dan toch het voordeel van de twijfel gaf wist ze niet. Toen ze eindelijk een antwoord kreeg sloeg ze zijn naam op en keek ze hem grijnzend aan. "Heb je eindelijk een nieuwe undercovernaam gevonden, meneer de spion?" Plaagde ze opnieuw, terwijl ze zachtjes richting het strand begon te stappen net zoals hij. Ze kon dan wel goed tegen de kou, het had toch grenzen. Maar goed dat haar mutatie ook met water en eb en vloed te maken had, want ze had geen handdoek bij, dus stroomde het water ontzettend droog van haar af toen ze de rand van de zee bereikt. Zolang wachtte ze ook om hem antwoord te geven op zijn vraag. "Omdat de maan en de sterren veel interessanter zijn en makkelijkere om naar te kijken. Plus ik hou wel van impulsieve ideeën." Lachte ze hem toe, iets vriendelijker dit keer. Toen ze terug liep naar haar spullen liet ze voetsporen achter in het zand, alsof ze een dinosaurus was. Eenmaal aangekomen bij haar kleren trok ze deze zo snel mogelijk aan. Haar geruite croptop verdween over haar hoofd en haar gescheurde jeans ging terug aan. Haar haren -die ondertussen ook droog waren- schudde ze even los om zich daarna terug om te draaien naar de onverwachte bezoeker. "En wat brengt jou hier?" Vroeg ze nieuwsgierig terwijl ze naar enkele boomstammen toe liep rond een uitgeblust kampvuurtje. Rustig ging ze zitten, alsof ze hier elke dag kwam en Sullivan had uitgenodigd op haar privé-eiland of zo.  
robb stark

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sullivan Grae
avatar

Aantal berichten : 140

Mutant Profile
Alias: Zeus
Mutation: Super Spy
Crush: And thus the boy fell for the Goddess

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   ma sep 28, 2015 11:03 pm


"We were gods before this"
Misschien mocht ze hem een klein beetje meer dankbaar zijn voor zijn reddingsactie. Ook al had Dahlia geen hulp nodig gehad, ze zou zich op z’n minst vereerd moeten voelen dat hij zijn leven had geriskeerd (okay nu overdreef hij wel) en zijn zwarte jeans had nat gemaakt voor haar. Nu zag hij ook dat hij niet de enige was met natte kleren. Netjes bleef hij zijn blik met een pokerface op haar gezicht houden. Nu goed, hij werd nu gewoon op een andere manier in verlegenheid gebracht. Kortsluiting in zijn brein ofzo? "Je dacht gewoon, oeh daar ligt iets in het water, misschien iemand die mond-op-mond nodig heeft... Jap, die ga ik dan maar redden." Plaagde ze, en Sully schoot toch even in de lach. "Ik heb daar geen trucjes voor nodig, eigenlijk", Zei hij, vond wel al een beetje zijn zelfvertrouwen terug.

Alhoewel de kortsluiting blijkbaar bleef.

Heel eventjes leek hij al zijn training te vergeten. Alsof zijn harde schijf even blijf hangen ofzo, alle files gedelete alsof ze er nooit waren geweest. Anders had hij nooit cruciale fouten gemaakt als deze. Natuurlijk had ze het opgemerkt, dat hij getwijfeld had over zijn naam. Misschien zou ze hem nu gewoon achterlijk gaan vinden. Maar nope, ze was slimmer dan dat. "Heb je eindelijk een nieuwe undercovernaam gevonden, meneer de spion?" Zei ze, al had hij door dat ze het plagend bedoelde. Ze zou eens moeten weten hoe dicht ze op de waarheid zat. "Nee, deze keer gebruikte ik mijn echte naam", Zei hij op een plagend, speels toontje terug.

Samen kwamen ze uit het water, en een beetje verbaasd zag hij hoe ze meteen droog was. Okay, mutatie much. Niet fair. "Omdat de maan en de sterren veel interessanter zijn en makkelijkere om naar te kijken. Plus ik hou wel van impulsieve ideeën." Verklaarde ze toen, en hij knikte even. "Dat kan ik wel snappen", Zei hij met een scheef grijnsje. Roekeloos zijn was ook wel zijn ding geweest, alleen natuurlijk wel op de gepaste momenten. Dahlia begon zich aan te kleden en hij volgde haar voorbeeld. Snel stak hij het pistool terug netjes onzichtbaar op zijn plaats onder zijn kleren.

Gelukkig had hij het nu wel redelijk warm. "En wat brengt jou hier?" Vroeg ze toen, terwijl ze naar een paar boomstammen was gelopen. Sullivan joinde haar zonder aarzeling, nam zich voor dat hij zich niet meer ging laten intimideren door haar. "Ik moest jou schaduwen", Zei hij luchtig, maar hij schoot te snel in de lach. Nope, zij was geen target van hem, al zat ze nu wel op zijn radar tbh. "Nah, ik ben pas deze morgen aangekomen hier en ik was een beetje op verkenning", Zei hij toen, en dat was ook wel de waarheid hoor. "En ik vind de zee best kalmerend", Gaf hij daarna toe. Oh god, sinds wanneer sharede hij zoveel details over zichzelf met een vreemde?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dahlia Leto
avatar

Aantal berichten : 323

Mutant Profile
Alias: Artemis
Mutation: Immortality & Artemis
Crush: What I would do to take away this fear of being loved.

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   wo sep 30, 2015 8:16 pm

Clother x & x // Sullivan
Do things that scare you
Het was stiekem wel cute hoe hij zich zo verlegen leek te voelen door haar scherpe woorden, al bleef het natuurlijk ontzettend hilarisch. Dahlia had nooit gedacht dat jongens plagen zo grappig kon zijn. Oké, nu klonk het alsof ze nog nooit jongensvrienden had gehad, wel wat was. Niet veel natuurlijk, maar wel enkele. Slechts één was er speciaal van geweest, maar nu wou ze niet aan Orion denken aan hoe het met hem afgelopen was. Iedere mutant had wel zijn geheimen en pijnlijke herinneringen en zo was Dahlia dus ook absoluut geen afleiding.

Op zijn woorden vol zelfvertrouwen trok ze enkel sassy haar wenkbrauw op, maar met een kleine glimlach om vervolgens naar zijn naam te vragen, waar hij duidelijk lang over moest nadenken. Raar. "Omdat ik je doorheb of omdat je gewoon te geïntimeerd bent om een leugentje te verzinnen?" Plagend kneep ze haar ogen aan en lachte ze hem toe. Dahlia was niet dom, ze wist dat ze soms behoorlijk intimiderend en barstend van het zelfvertrouwen over kon komen en sommige mensen konden daar niet altijd zo goed tegen, het feit dat ze in haar lingerie stond zonder schaamte kwam er misschien ook wel bij kijken. Wat haar eigenlijk totaal niet kon schelen, ze had een mooi lichaam en schaamde zich daar dan ook niet voor. Punt.

Omdat het water toch wat kou werd, ging ze eruit, waarbij ze haar mutatie gebruikte om zich te drogen. Dat Sully het misschien ook kon gebruiken kwam niet bij haar op tot hij zijn kleren al aanhad. Was dat nu een pistool dat ze zag verdwijnen? Dat moest ze in het oog houden, al glimlachte ze nog altijd even lief en bleef ze vriendelijk. Bij de houten stammen aangekomen sloeg ze haar benen over elkaar en vervloekte ze zichzelf dat ze geen dekentje of op z'n minst een sjaal had meegenomen. "Oh nee! Nu ben je erachter wie ik ben!" Zei ze theatraal, "Een gezochte crimineel! Moet ik nu naar de gevangenis?" Ze benadrukte haar woorden door haar armen glimlachend naar voren te steken, als teken dat ze zonder tegen pruttelen de boeien zou laten om doen. Al trok ze deze terug toen hij verder ging. "Dan zijn ik en mijn zus toch niet de enigste newbie's hier." Grijnsde ze, ergens toch een tikkeltje opgelucht. Ze had altijd gedacht dat zij de enigste nieuwe waren en dat de rest hier al van kleins af aan zat, samen opgegroeid en zo, maar dat was dus blijkbaar niet het geval. Gelukkig.

Goedkeurend nodde ze. "Het gelijkmatige tempo van de zee klinkt wel als muziek, inderdaad." Glimlachte ze, terwijl ze de zachte zeewind tegen haar neus en haren liet slaan om dan toch maar even diep adem te halen en de frisse zeelucht in te ademen. "Zoveel beter dan die vervuilde lucht in de steden." Zuchtte ze met een tevreden glimlach, al kon het nog altijd niet tegen haar bos op. Haar bos dat zijn eigen prachtige melodie had. Zonder er moeite voor te doen wisselde ze van lied, tot ze een valse noot hoorde in het lied. Direct schoot ze overeind in volle aandacht. Als een waar dier draaide ze haar gezicht naar de afkomst van het geluid dat in haar hoofd weerklonk. Een gewond dier en zo te horen een gewond hert. "Ik moet even iets regelen." Zei ze een tikkeltje gespannen, angstig door de gevoelens van het hert dat ze overkreeg. Als een pijl vertrok ze richting het bos, om zijn voetstappen achter haar te horen, tegen jongens kon je ook echt niks zeggen. Ze negeerde hem en croste verder, gelukkig voor het hert en Dahlia lag het niet ver van de kust op de grond. De oogballen van het arme dier draaide wild in zijn kassen, ocharme. "Hee kleintje." Zei ze zachtjes terwijl ze met haar hand uitgestoken rustig op het mannelijke hert afging dat wild met zijn gewei zwaaide. Dadelijk zag Dahlia wat het probleem was, het hert was waarschijnlijk van iets geschrokken en weggerend, maar hierdoor was deze in zijn vlucht tegen een rost geslagen die half uitstak waardoor er nu een akelige wond zat in zijn bil. In een vloeiende beweging zat ze naast het dier op haar knieën. In het begin snapte ze het arme beest niet wat er aan de hand was, maar toen Dahlia haar hand op zijn nek legde, leek het alsof hij verdoofd was. Zijn gespartel hield op en zijn hoofd lag rustig tegen de grond. "Heb je toevallig iets van een zakmes?" Vroeg ze aan Sullivan toen ze zich half omdraaide terwijl ze met haar hand kleine geruststellende cirkels op de nek van het hert tekende.
robb stark

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sullivan Grae
avatar

Aantal berichten : 140

Mutant Profile
Alias: Zeus
Mutation: Super Spy
Crush: And thus the boy fell for the Goddess

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   wo sep 30, 2015 9:26 pm


"We were gods before this"
Het was ook weer een keer iets nieuws, lachen met het feit dat geheim agenten bestonden en codenamen gebruiken. En dat allemaal terwijl hij er bij de Queen zelf een was? Ze zou eens moeten weten. Bloody hell, misschien wist ze het zelfs al, was ze een gedachtenlezer en zat ze gewoon keihard met hem te mindfucken nu. Het kon allemaal en dat maakte het zo interessant. Maar hij dacht eigenlijk niet dat dat hier het geval was, want ze bleef er wel op doorhameren, probeerde precies toch wel de waarheid te achterhalen. Niet dat hij die ging lossen, oh nee, hij was getraind om zelfs onder de meest verschrikkelijke marteltechnieken niks te lossen. Dat moest wel, want stel je voor dat hij die training niet gehad had en hij ooit in handen viel van een criminele organisatie, en hij zomaar woppa zonder tegenstand alle andere agenten van de MI6 verraadde.

Maar zij zou hem niet gaan martelen, hoopte hij toch. Misschien alleen met haar looks, omdat ze er best wel aantrekkelijk uit zag en hij netjes van haar af moest blijven. Dat was een normale zaak natuurlijk, hij was geen asshole die van de situatie gebruik zou maken. "Omdat ik je doorheb of omdat je gewoon te geïntimeerd bent om een leugentje te verzinnen?" Vroeg ze, en hij haalde even zijn wenkbrauw op. "Misschien beide, misschien geen van beide, wie zal het zeggen?" Zei hij geheimzinnig, niet bepaald van plan om hier nog iets meer over te lossen.

Nu goed, uiteindelijk was hij aangekleed, daarbij niet bepaald al weer helemaal warm, maar hij had ook geen spijt dat hij in het water was gegaan. Ook al had ze zijn hulp eigenlijk niet nodig gehad, hij hield er wel fijn een gesprekje aan over. En hij was best een sociale knul, in tegenstelling tot zijn vader. "Oh nee! Nu ben je erachter wie ik ben! Een gezochte crimineel! Moet ik nu naar de gevangenis?" Zei ze dramatisch, en hij grinnikte even. "Eigenlijk wel, maar ik laat je gaan voor deze keer", Zei hij met een knipoogje. Daarna vertelde hij dat hij eigenlijk nieuw was en de kalmte van de zee had opgezocht, waarbij ze even goedkeurend knikte. Blijkbaar had ze hier ook een zus, en was ze net als hem een nieuweling op het eiland.

Dahlia sloeg van het ene op het andere moment compleet om. Eerst zat ze nog zo poëtisch te vertellen over de geluiden van de zee en alles, om vervolgens heel vreemd te kijken en recht te springen. "Ik moet even iets regelen." Zei ze, en bam, ze verdween richting het bos. Sullivan was nu niet bepaald het type om zomaar braafjes te blijven zitten en te wachten tot ze terug zou komen. Hij stond op en liep achter haar aan, snapte nog steeds niet waar ze mee bezig was. Niet zo ver van de bosrand was ze gestopt, en begon ze tegen iets te praten wat hij nog niet kon zien, maar al snel in zijn zicht kwam toen ze naast het hertje neer boog.

Op de een of andere manier slaagde ze er in om het hertje, dat volledig in paniek was en duidelijk af zag van de pijn, te kalmeren. Hmm, mutatie waarschijnlijk. Daarom zat ze dus hier, natuurlijk. "Heb je toevallig iets van een zakmes?" Vroeg ze, en hij kreeg al snel door wat haar bedoeling was. Het arme diertje uit zijn lijden verlossen. Veel kans maakte het toch niet meer met die wonde, het zou hem ook niet verbazen als het bot gebroken was. "Nee, maar ik heb wel iets beters", Zei hij zachtjes. Ugh, zijn arme hart deed er pijn van, maar het was beter voor het hertje als het nu stierf dan dat het nog een hele poos lag af te zien. Sully trok zijn pistool, laadde het in een vloeiende beweging door en schoot twee keer precies naast elkaar door de kop van het beestje. Meteen zag je het licht in zijn ogen vervagen, en moeizaam slikkend stak hij het pistool terug weg. Hij wendde zijn blik af van het diertje, hoopte diep vanbinnen dat er iets van een hemel bestond waar het diertje naartoe kon gaan. "Ga je mee terug of wil je het begraven?" Vroeg hij toen zacht, probeerde Dahlia aan te kijken, maar schrok heel erg toen hij de blik in haar ogen zag..

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dahlia Leto
avatar

Aantal berichten : 323

Mutant Profile
Alias: Artemis
Mutation: Immortality & Artemis
Crush: What I would do to take away this fear of being loved.

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   wo sep 30, 2015 9:52 pm

Clother x & x // Sullivan
Do things that scare you
Het was allemaal fun and games tot Dahlia plots de pijnkreten van een hert opving. Als een pijl vloog ze er naar toe om het diertje te helpen. Hoewel ze tegen Sully had gezegd dat hij moest wachten, was hij dood leuk achter haar aangekomen. Eenmaal bij het hert aangekomen zag ze direct dat het ernstig was, ontzettend ernstig. Misschien zou het arme ding niet eens meer herstellen, maar toch wou ze het proberen. Daarom vroeg ze een mes aan de jongen achter haar, als hij een pistool had zou hij toch ook nog wel een mes hebben. Maar in plaats van haar gewoon een mes aan te geven, haalde hij er in een vloeiende beweging zijn pistool uit, laadde het en verloste hij het diertje van zijn lijden. Dahlia sloeg totaal door. Woedend sprong ze overeind. "What the fuck dude! We hadden dat arme ding kunnen redden en nu schiet hij het zomaar lomp dood!" Ze duwde met haar beide handen kwaad tegen zijn borstkas aan, "Het was zijn tijd nog niet!" Riep ze furieus, terwijl ze zich omdraaide en haar handen in haar zwarte haren stak. Door de woede die door haar lichaam vloeide, werd haar innerlijke poema aangewakkerd. Toen ze een laatste blik op het bebloede hert wierp sloegen haar stopen door. Midden in een sprong naar de jongen waar ze zo even nog gezellig had mee zitten kletsen, en ze kon niet ontkennen dat ze hem niet tof vond, veranderde ze in een bruine, grauwende poema. Haar staart zwiepte laag over de grond terwijl ze vlak voor zijn voeten neerkwam. Dreigend keek ze hem aan, waarbij ze haar scherpe tanden op elkaar liet klappen. Ze hield hem in het oog terwijl ze zich langzaam door haar voorpoten liet zakken, klaar voor de sprong om hem te verwonden. Misschien dat ze een tikkeltje overdreef, maar ze had wel alle gevoelens van dat arme hert mee gekregen, al zijn angst en pijn. En toen had die lompe sukkel hem gewoon door het hoofd geschoten.
robb stark

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sullivan Grae
avatar

Aantal berichten : 140

Mutant Profile
Alias: Zeus
Mutation: Super Spy
Crush: And thus the boy fell for the Goddess

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   wo sep 30, 2015 10:20 pm


"We were gods before this"
Het was nu ook niet dat hij het leuk vond om het diertje gewoon af te knallen. Hij zag het meer als een verlossing voor het hertje, want wat had het nog voor nut om het verder te laten leven? Het had een dierenarts nodig, op zijn minst iemand die heel goed wist waar hij mee bezig was.. Wat wou Dahlia zelfs met het mes gaan aanvangen? Met een mes genas je geen gebroken botten, right. Maar Dahlia ontplofte helemaal. "What the fuck dude! We hadden dat arme ding kunnen redden en nu schiet hij het zomaar lomp dood!" Schreeuwde ze woedend. Ze gaf hem een duw tegen zijn borst, waardoor hij toch een stap naar achter moest nemen. "Het was zijn tijd nog niet!" Vervolgde ze, nog kwader dan eerst. Sullivan nam een verdedigende houding aan, keek ook opnieuw helemaal in de war. "Wat moest ik dan doen? Het was voor zijn eigen bestwil en dat weet jij ook wel", Zei hij ter verdediging, maar het had geen nut.

Dahlia sprong naar hem toe, en hij stond klaar om haar op te vangen, maar midden in de lucht vervaagden de lijntjes rond haar. Alsof ze oploste in het niets. Maar ze landde wel voor hem, maar niet als Dahlia.. Een dreigende poema, met onblootte tanden, stond vlak voor zijn voeten. "Bloody hell", Vloekte hij. Zijn hand ging opnieuw naar zijn pistool, maar hij bedacht zich. Hij ging haar niet neerschieten. "Rustig, hey, wacht gewoon even, denk er over na, Dahlia, alsjeblieft", Mompelde hij, terwijl hij behoedzaam achteruit stapte. Zijn zenuwen stonden gespannen. Hij kon geen poema-aanval afweren, maar als hij snel was, kon hij haar klauwen misschien nog ontwijken.. Misschien, want ja, wie was nu sneller dan een freaking poema?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dahlia Leto
avatar

Aantal berichten : 323

Mutant Profile
Alias: Artemis
Mutation: Immortality & Artemis
Crush: What I would do to take away this fear of being loved.

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   do okt 01, 2015 9:28 pm

Clother x & x // Sullivan
Do things that scare you
Grommend stond ze voor hem met haar oren plat. Het geluid van de kogel weerklonk telkens in haar oren en de blik van het hert was gevangen in haar ogen, terwijl alles samenkwam in haar gedachten. Ze hadden het arme ding nog makkelijk kunnen redden. Oké, dat nam ze terug, misschien niet makkelijk, maar wel als ze het echt wouden en toen had Sully haar plannen zomaar gecrusht met zijn geweer. Hetzelfde geweer waar hij nu weer naar greep. Als een waarschuwing gromde, oh hij moest het niet wagen om er zelfs maar aan te denken om haar neer te schieten. Ze deed een stap naar voor en een poema pootafdruk bleef achter in de natte bodem. Hoewel het donkerder werd in het bos, bleef Dahlia alles haarscherp zien. Zo zag ze ook de mengeling van gevoelens die over Sullivans gezicht gleden. Bijna, bijna had ze hem besprongen en waarschijnlijk een verlost van een stuk arm of been, maar zijn woorden deden haar nadenken. Wat was ze nu aan het doen? Was ze serieus een jongen aan het aanvallen omdat deze een hert had doodgeschoten, een hert waarvan ze niet eens zeker waren dat ze het hadden kunnen redden. Met een laatste woeste grauw deed ze een uithaal, maar niet naar hem. Ze draaide zich woest om en veranderde in no time terug. Kort schudde ze haar haren los en draaide ze zich toen om, zodat Sullivan nog net kon zien hoe de poema-ogen plaats maakte voor haar donkere kijkers. "Je hebt gelijk, het spijt me." Moest ze schoorvoet toegeven. "Je hebt geluk dat ik mijn pijl en boog niet bij me heb, anders had ik wel wat sneller gereageerd." Grinnikte ze zachtjes. Voorzichtig wierp ze een blik op het karkas van het hert, de natuur zou zijn werk wel doen.

Misschien verdiende de jongen een woordje uitleg waarom ze zo heftig had gereageerd, want ze herkende die verbaasde blik heus wel. Met een verveelde zucht liet ze zich op de grond ploffen en gebaarde ze hem om hetzelfde te doen. "Misschien heb ik wat te heftig gereageerd, maar als ik het je uitleg snap je het misschien." Begon ze, waarbij ze met haar vinger over de pootafdruk ging. "Je kent Artemis wel hé? De godin van de maan en de jacht enzo." Ze trok  haar wenkbrauwen op met zo'n blik van: Als je haar niet kent moet ik je toch echt wel pijn gaan doen. "Wel, voor haar zijn zo'n herten dus heilig en wie aan die dieren zit, krijgt een zilveren pijl door zijn kop." Lichtjes moest ze grijnzen, maar toen bedacht ze zich dat dat ongepast was en deed ze haar hand voor haar mond om het te stoppen. "Mijn alias is niet voor niks Artemis." Glimlachte ze zachtjes met pretlichtjes in haar ogen. "Ik ben dan misschien niet de godin Artemis, maar mijn mutatie is wel hetzelfde als haar krachten, alleen wat minder sterk waarschijnlijk." Nonchalant haalde ze haar schouders daarbij op, dat was allemaal totaal normaal voor haar.
robb stark

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sullivan Grae
avatar

Aantal berichten : 140

Mutant Profile
Alias: Zeus
Mutation: Super Spy
Crush: And thus the boy fell for the Goddess

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   do okt 01, 2015 10:33 pm


"We were gods before this"
Sullivan was totaal verward door haar reactie. Het was alsof hij zonet een gezond beestje had opgejaagd en vermoord zonder goeie reden. Nee, zo was hij niet, helemaal niet.. Maar dat kon Dahlia natuurlijk niet weten. Hij was de bad guy with the gun hier. En voor de tweede keer in amper een week stond hij oog in oog met de dood. En deze keer was er geen Kronos om hem op tijd te redden. Dit keer moest hij het gewoon zelf doen. Dus hij deed het enige wat een man kon doen tegen een poema (die eigenlijk ook een mens was), op haar inpraten. En het leek wel te werken, want ineens stond Dahlia weer voor hem en was de bruine poema verdwenen. Sullivan probeerde terug diep adem te halen, om de adrenaline uit zijn lichaam te krijgen. Hij huiverde even en rolde zijn verkrampte schouders los.

"Je hebt gelijk, het spijt me." Zei ze, en hij knikte even om haar excuus te aanvaarden. "Je hebt geluk dat ik mijn pijl en boog niet bij me heb, anders had ik wel wat sneller gereageerd." Zei ze toen, en hij keek haar opnieuw onbegrijpend aan. Blijkbaar kreeg ze die blik wel vaker, want ze liet zich verveeld op de grond zakken en gebaarde hem om hetzelfde te doen. Hij deed het zonder morren, zijn broek was toch al nat en vuil, om nog maar te zwijgen over zijn schoenen. Dahlia begon uit te leggen waarom ze zo had gereageerd, en waarom ze die opmerking had gemaakt. Hij knikte een paar keer begrijpend, natuurlijk wist hij wie Artemis was en hij snapte haar reactie nu wel.

"Het spijt me.. Ik wou je echt niet van streek maken ofzo, ik vond het zelf gewoon hartbrekend om hem zo te zien liggen", Zei hij, hierbij wel een heel zwak puntje van zichzelf bloot leggend. Sully had er nooit problemen mee om een mens neer te leggen, maar alleen als die natuurlijk ook wel iets op zijn of haar kerfstok had. Maar met dieren had hij het altijd moeilijk. Zelfs de waakhonden van de meeste bendes liet hij in leven, die wisten gewoon niet beter, waren helemaal gebrainwashed door hun criminele baasjes. "Mijn alias heeft ook niks te maken met mijn mutatie, maar guess what", Grijnsde hij toen, in de hoop om de sfeer wat te doen ontdooien. "Ik word ook wel Zeus genoemd", Zei hij, redelijk trots, al zou ze nooit weten waarom aangezien die info strikt geheim was.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dahlia Leto
avatar

Aantal berichten : 323

Mutant Profile
Alias: Artemis
Mutation: Immortality & Artemis
Crush: What I would do to take away this fear of being loved.

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   vr okt 02, 2015 3:50 pm

Clother x & x // Sullivan
Do things that scare you
Dahlia was behoorlijk blij dat Sullivan uiteindelijk toch niet gillend weggerend was, wat ze natuurlijk wel nooit zou toegeven. Want of ze het nu zou toegeven of niet, ze mocht die rare jongen wel. Hij leek soms te moeten nadenken over persoonlijke vragen, maar misschien kwam dat door zijn verleden. Dus vroeg ze er niet naar, ze wist ze hoe vervelend het was als je opnieuw en opnieuw pijnlijke herinneringen moest vertellen en ophalen.

"Maakt niet uit, misschien was het maar beter zo." Ze haalde opnieuw haar schouders op en daarmee was het onderwerp afgesloten. Om de situatie wat op te beuren grapte ze: "Awh," Ze legde haar hand op haar hart, "Heeft de geheime agent ook een zwakke plek? Die kan zo'n crimineel als ik wel gebruiken hoor!" Lachte ze hem toe, waarbij ze deed alsof ze het opschreef en wegstopte. "Volgende keer weet ik hoe ik je kan martelen." Knipoogde ze, al zou ze dat zelf totaal nooit doen. Zelfs niet als ze echt de baas van een of andere crimineel netwerk zou zijn, dan nog zou ze nooit een van haar slaafjes opdragen om mensen te martelen door dieren te doden. Die arme beestjes hadden er helemaal niks mee te maken. Misschien was het dan maar goed dat ze geen crimineel meesterbrein was, ze kon hard en fel zijn, maar niet tegenover diertjes totaal niet.

"Dan kan ik je met een reden 'Daddy' noemen." Lachte ze, het idee alleen al. Ze zag het al helemaal voor zich dat als ze hem tegenkwam in de gangen ze zich omdraaide en riep: Hee Daddy! Om vervolgens alle rare blikken te negeren en hem te laten sufferen in schaamte. "Ik zie het al totaal voor me." Grijnsde ze, "Als ik je ooit nodig heb: DADDY!" Ze zette haar handen aan haar mond om  het te benadrukken, waarna ze moest stoppen door een lachaanval.
robb stark

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sullivan Grae
avatar

Aantal berichten : 140

Mutant Profile
Alias: Zeus
Mutation: Super Spy
Crush: And thus the boy fell for the Goddess

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   za okt 03, 2015 2:45 pm


"We were gods before this"
Het was niet de bedoeling geweest om het diertje bruut af te maken, maar hij vond het wel beter om hem sneller uit zijn pijn te verlossen. En uiteindelijk had zij dat ook in gezien en was ze genoeg gekalmeerd om hem niet meer te willen vermoorden met haar tanden en klauwen. "Maakt niet uit, misschien was het maar beter zo." Zei ze, en hij knikte. Toch wou hij zichzelf even verdedigen. Zelfs als hij daarmee een stukje persoonlijke informatie over zichzelf moest blootgeven. Dahlia lachte het een beetje af, wat voor hem ook aangenamer was.

"Awh," Begon ze, haar hand op haar hart geplaatst. "Heeft de geheime agent ook een zwakke plek? Die kan zo'n crimineel als ik wel gebruiken hoor!" Lachte ze, terwijl ze deed alsof ze er een notitie over maakte. "Volgende keer weet ik hoe ik je kan martelen." Zei ze toen, waardoor hij in de lach schoot. "Het geheim van een goed geheim agent is geen zwakke plekken", Grijnsde hij scheef. "I guess dat ik daarom niet door de toelatingsproeven ben geraakt. Ik had nochtans alle James Bond films gezien", Zei hij met een pruillipje. Yeah right, ze zou eens moeten weten. Alsof een Bond film je kon voorbereiden op een echte missie.

Nadat ze haar mutatie en alias had geshared, voelde het wel oké om de zijne ook vrij te geven. Over zijn mutatie zelf zei hij niks tho, dat was maar beter zo. "Dan kan ik je met een reden 'Daddy' noemen." Lachte ze, en hij gaf haar even een rare blik. Daddy, yeah right. Alsof dat niet vreemd was. "Ik zie het al totaal voor me." Vervolgde ze grijnzend. "Als ik je ooit nodig heb: DADDY!" Zei ze in een lachbui. Sully schoot ook in de lach. "Please, laat dat maar voor wat het is", Lachte hij geamuseerd. "I'm nog that type of guy", Grijnsde hij, zichzelf verdedigend, alweer.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dahlia Leto
avatar

Aantal berichten : 323

Mutant Profile
Alias: Artemis
Mutation: Immortality & Artemis
Crush: What I would do to take away this fear of being loved.

BerichtOnderwerp: Re: I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}   za okt 03, 2015 9:16 pm

Clother x & x // Sullivan
Do things that scare you
Ze moest toegeven dat hoewel het dode dier naast hen lag -wat echt niet fijn was- was het op een of andere manier toch gezellig. Ze moest lachen om zijn hilarische opmerking en eigenlijk ook wel toegeven dat die cheekbones behoorlijk afleidend waren. "Serieus? Dan weten ze niet wat je mist!" Grijnsde ze hem toe waarbij ze speelse met haar schouder tegen de zijne stootte. James Bond films waren echt geweldig, zelfs als je al zoveel films als zij had gezien. Want ja, soms had je nog wat tijd over besides het reizen en mensen ontmoeten. Niet dat ze elke dag in de filmzalen zat of zo, maar als ze even in en dipje had kon ze er echt van genieten om op te krullen en een film op te zetten. Normaal hield ze wel meer van de oude films dan de nieuwe, maar enkele van de nieuwe waren echt zot goed. Zoals The Hangover, die vond ze helemaal hilarisch.

Al vond Sully haar Daddy-joke blijkbaar niet zo hilarisch, maar uiteindelijk moest hij toch lachen toen ze zichzelf wat verduidelijkte. "Dat zeggen ze allemaal," Kort wiebelde ze met haar wenkbrauwen, maar ergens geloofde ze hem heus wel. Terwijl ze lachte, keek ze even opzij naar het dier. "Misschien is het het beste als we terug gaan zitten waar we eerst zaten." Stelde ze met een zwakke glimlach voor terwijl ze recht stond, haar hand uitstak en Sully overeind trok. "Of heb je zin in nog een nachtduik?" Grijnsde ze terwijl ze zachtjes richting het strand terug danste. Uitdagend keek ze hem aan, een beetje plagen mocht altijd wel.
robb stark
t

_________________
She is free in her wildness. She is a wanderess, a drop of free water.

She belongs to no man and no city.

♛Samantha♛Valentina♛Taylor♛Dahlia♛Anastasia♛Delaney♛Jessica♛Rhaenyra-Kari♛
♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

I guess every superhero need his theme music {{Sullivan}}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Music Shuffle game
» Is it too late now to say sorry? &Sullivan

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-