INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 It's not supposed to go like that. [Oliver]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: It's not supposed to go like that. [Oliver]   za sep 19, 2015 8:11 pm


De regen tikte traag tegen haar raam, een geroffel dat Allison wakker hield en haar bij haar taak geschiedenis hield. Ondanks dat het vak echt wel waarde voor haar had kon ze het vandaag niet opbrengen om zich te concentreren. Om honderd en één redenen, de ene al stukken onrustwekkender dan de andere, of de reden die er achter lag. Ze lag languit op haar bed, als ze haar ogen opsloeg keek ze naar het raam. De druppels kwamen traag naar beneden, het geroffel nam een beetje toe. Alle leerlingen waren binnen, de meesten althans. Er was herrie van gillende meisjes en geklets. Er was een soort van film die ze zouden draaien over een kwartiertje maar Allison was alles behalve in de mood voor een film te kijken. Ze duwde haar boek geschiedenis terug naar boven en staarde naar de plaatjes in haar boek, dat er een traan over haar wang gleed had ze niet gemerkt voor hij koud in haar hals terecht kwam. Wanneer had ze voor het laatst gehuild? Precies … die dag, exact vijf jaar geleden.

Haar boek kwam met een luide klap op de grond, ze hoorde haar buur kwaad op de muur kloppen maar ze negeerde het. Ondanks de regen deed ze geen moeite haar kleren te wisselen voor iets warmer. (outfit) Ze trok haar veterbotjes aan, stak haar kleine dolk zorgvuldig weg en klopte haar kamerdeur achter zich toe terwijl ze zich naar buiten begaf. Even was er de stroom van leerlingen, allemaal dezelfde richting in, allemaal naar de filmzaal. Allison sloeg af en duwde de deur open naar buiten, ze bleef onder de luifel staan en keek naar de miezerige regen die naar beneden viel. Het was ook aan het regenen die dag, het was alsof het gisteren gebeurd was maar eigenlijk … god, wat was er al veel gebeurd afgelopen jaren, maar vooral de afgelopen maanden. Ze was hier nu vier maanden en er was zoveel veranderd. Ze had vrienden gemaakt,  trainingspartners als Damian gevonden, ze voelde vriendschap, ze voelde zich vrijer dan dat ze zich thuis ooit had gevoeld. Ze had mensen geholpen … Bij dat laatste moest ze meteen denken aan Oliver … Oliver …. Toen ze hem een maand geleden aan trof was hij niets, een teruggetrokken persoon op zoek naar hoop. Maar nu, ze had drie weken lang tweemaal weeks met hem geoefend, opgetrokken en plezier gehad. Eerlijk, ze had hem afgelopen week gemist en misschien wenste ze wel dat hij nu bij haar was, gewoon om haar erdoor te trekken, haar gedachten verzetten. Maar dan anderzijds, wilde ze dat wel? Wilde ze hem vertellen wat er achter haar naam stond? Ze wilde hem zoveel laten zien, voelen, laten leven maar niet dit, niet haar verdomde verleden.

Ze schrok op uit haar gedachten door één gevoel, het gevoel bekeken te worden. Ze stak haar hoofd omhoog, haar kin vooruit, haar ogen scherp, haar lichaam klaar. Het was niet de eerste keer dat ze het gevoel had, niets sinds het ongeluk met Damian. Ze wist dat er mutanten achter haar aan zaten om wie ze was, ze hoopte enkel dat ze het eens zouden gaan opgeven. Ze zag de twee jongens staan, rechts in beeld, beide namen haar aandachtig op en fluisterde iets. Tegen de tijd dat ze terug naar haar wilden kijken was ze weg. Allison schoot langs de tuin op weg naar de Greenhouse, de enige plaats waar niemand veel kwam, waar ze haar niet zouden volgen. En het was overdekt, wat handig was met deze regen. Ze wist niet wanneer ze haar dolk had boven gehaald maar het was blijkbaar puur instinctief gebeurd. Ze wreef haar vingers door haar haren en wandelde langs de groenten en fruit heen naar achter waar enkele bankjes stonden. Ze zakte neer op één van de bankjes, haar dolk balanceerde op haar knie, ja wapens waren verboden, nee, Allison hield zich normaal altijd aan de regels. Maar het was iets dat haar vader altijd had gezegd, zorg dat je gewapend bent.

Allison nam haar ketting in haar handen, het Argent symbool, en bracht het naar haar mond. Ze sloot haar ogen en ging het heden in, op zoek naar haar vader. Ze vond hem precies daar waar ze verwacht had hem te zien, aan een graf. Het graf van haar moeder, één van de vele Argent graven. Isaac was er ook, op de achtergrond terwijl haar vader tegen het graf sprak. Het beeld vervaagde en opnieuw was er de traan. Allison hield haar ogen gesloten, prevelde tegen de ketting. ‘Mam.’ Fluisterde ze. Kort keek ze naar boven, ze was niet gelovig, maar toch deed ze het. ‘Ik weet dat je dit zou afkeuren, ik weet dat je me zou haten om wat ik nu doe maar weet dat ik het doe om de wereld beter te maken.’ Ze zweeg en sloot haar ogen waardoor de tranen heviger kwamen. ‘Ik mis je.’ Knikte ze. ‘Ik mis je heel erg.’ Prevelde ze tegen de ketting …


_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver Marron
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1112

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   zo sep 20, 2015 4:55 pm




Oliver Marron
It's not supposed
to go like that

♦ ♦ ♦




De afgelopen maand was bewogen geweest, en bewogen was licht uitgedrukt. Maar het was de beste maand uit de afgelopen zeven jaar dat hij hier had gezeten. Oliver had zich al die tijd een gevangene gevoeld, gevangen in zijn eigen lichaam zonder positieve vooruitzichten. Maar Allison had hem de zin van het leven opnieuw doen inzien, ze had samen met hem naar oplossingen gezocht en had drie weken aan een stuk tweemaal per week  intensief met hem getraind, enkel met positieve vorderingen. Hij was in staat om zijn lichaam onder controle te houden en zijn mutaties te beheersen. Daardoor was hij in staat om ze ook werkelijk te gebruiken met gevolg dat zijn energiepeil een constante afloop had en hij zo ook veel minder hoofdpijn ondervond. Allison had hem zijn vrijheid terug gegeven, had hem weer doen stralen zoals de sterren die nacht aan de hemel gestraald hadden.

Oliver schudde breed glimlachend zijn hoofd bij al die leuke gedachten en goot het overgebleven beetje water in de gieter over de aarde waarin het kruidje-roer-mij-niet stond waarna hij zijn vinger over de blaadjes van het plantje liet gaan en zag hoe het plantje zich als het ware ‘terugtrok’. Oliver blies op een lachende manier wat adem uit via zijn neus en zuchtte zachtjes, wetende dat het plantje dat deed om de aanraking met zijn huid, en niet omdat hij het plantje pijn deed door zijn mutatie. Hij kon nu op momenten als zijn energiepeil niet te hoog stond andere, levende dingen aanraken zonder ze pijn te doen, maar hij had het nog niet op andere mensen – afgezien van Allison – of dieren durven proberen, enkel bij planten. De dagen waarop hij en Allison niet trainde had hij geen moment stilgezeten. Hij had zijn kamer heringericht, had oude, uitgerafelde kledij weggegooid en had zijn eigen haar een knipbeurt gegeven, wat er eigenlijk nog best oké uit zag. Maar hij had ook tijd in zijn eentje in de trainingszaal doorgebracht, waar hij voornamelijk zijn spierkracht getraind had. Zijn mutaties trainde hij voorlopig liefst enkel en alleen als Allison in de buurt was, dan voelde hij zich het meest op zijn gemak. Maar Oliver voelde hoeveel al die fysieke trainingen van zijn lichaam vroegen, dus hij was op het fantastische idee gekomen om zich een rustigere hobby te zoeken. Eentje die buiten was, maar terwijl toch ook weer niet. Eentje waarbij hij in contact stond met levende dingen, maar toch ook weer niet. Hij plaatste de gieter op de daarvoor voorziene plek en liet een gelukkig zuchtje over zijn lippen rollen. Hier stond hij dan, onder de broeikas, terwijl hij de regen tegen de platen van het dak hoorde roffelen. Kort sloot hij zijn ogen en nam een diepe ademteug terwijl hij de geur van alle planten in de serre gewaar werd. Hier kwam hij tot rust.

Hij was net opweg naar de bankjes achteraan in de Greenhouse toen hij iemand haastig hoorde binnenkomen. Verward keek Oliver op en probeerde over enkele rekken vol planten heen te kijken om te kijken wie er binnen was gekomen, maar tevergeefs. Een beetje aarzelend bleef hij staan, hij was er nog altijd niet happig op, bij vreemden in de buurt te komen en hij had allesbehalve verwacht dat er op zo een regenachtig moment iemand naar hier zou komen, dus hij voelde zich een beetje overvallen, niet wetende wat te doen. Hij plaatste zich met zijn rug tegen het rek waar hij net over had proberen te kijken, om zich enigzinds te ‘verstoppen’ voor de persoon die binnen was gekomen. Zijn sweater zou hij op een ander moment wel komen halen, dat liever dan nu weer een awkward conversatie aangaan. Hij keek in de andere richting van de Greenhouse en zag dé perfecte route die hij zou kunnen nemen om ongezien weer buiten te sluipen, maar dat plan liet hij varen toen hij heel zachtjes een stem hoorde. ’Mam.’ Olivers ogen schoten open en hij hield bladeren van planten aan de kant om door het rek heen te kunnen kijken. Het was niet zómaar een stem, het was die van Allison.. Hij voelde hoe er een krop in zijn keel kwam te zitten toen hij haar zag zitten op het bankje, waar een eindje verder ook zijn pull lag.

‘Ik weet dat je dit zou afkeuren, ik weet dat je me zou haten om wat ik nu doe maar weet dat ik het doe om de wereld beter te maken.’ Oliver fronste zijn wenkbrauwen en er kwame diepe denkrimpels op zijn voorhoofd te staan. Hij begreep er niets van en liet de bladeren van de planten weer op hun oorsprongelijke plek schieten, terwijl hij nadenkend naar de tippen van zijn schoenen keek. Tegen wie sprak ze, en waarom.. Oliver slikte kort en wreef met zijn hand over zijn voorhoofd. Waarom was ze aan het huilen? Aarzelend kwam hij vanachter zijn schuilplek tevoorschijn en stond hij op een eindje van Allison af, op het smalle gangpad van de broeikas. ”Allison?” mompelde hij vragend, aan zijn blik duidelijk zichtbaar dat hij zich miserabel voelde door haar zo te zien, alsof hij haar emotie onmiddellijk overnam. Hij begreep er niets van, waarom zou iemand als Allison verdriet hebben, zij was degene hier die altijd sterk was, altijd lachte en het beste met iedereen voor had. Heel voorzichtig stapte hij naar haar toe en zag hoe ze van kop tot teen natgeregend was, hoe haar haren tegen haar hoofd aankleefden en hoe ze de ketting die rond haar hals hing in stevig in haar hand had gesloten, alsof haar leven er vanaf hing. ”Het spijt me, ik wilde je niet staan begluren of afluisteren of..” Oliver slikte en wist niet welke houding hij moest aannemen. Haar hier zo zien zitten brak zijn hart, hij wilde haar helpen, maar hoe moest hij een situatie zoals deze aanpakken? Hij reikte zijn arm uit naar het bankje langs dat waar zij op zat en gritse zijn warme pull er vanaf. Zonder er echt bij na te denken ritste hij het ding open en keek even in Allisons betraande ogen en gaf een kort knikje voordat hij heel voorzichtig de pull om haar schouders hing en langs haar op het bankje plaatsnam, waarbij hij wel voldoende plaats tussen hen hield. De bezorgdheid stond in zijn blauwe ogen te lezen en om de een of andere reden voelde hij zich verplicht om alert te blijven in haar plaats, zodat hij haar kon beschermen wanneer nodig was. ”Is ze er niet meer?” vroeg hij aarzelend en wendde zijn blik onzeker af. Oliver probeerde zo goed mogelijk een verband te leggen tussen hetgeen hij haar al reeds had horen zeggen, het deel over haar moeder, een betere wereld en het feit dat ze haar miste. Hij zat er verschrikkelijk gespannen bij, zijn handen lagen als vuisten in zijn schoot gebald, niet wetende welke houding in deze situatie gepast was. Heel voorzichtig keek hij haar terug aan, bang voor wat ging komen. x







_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   zo sep 20, 2015 6:51 pm


De tocht naar het greenhouse had niet lang geduurd, hoogstens vijf minuten maar blijkbaar was het in de vijf minuten veel harder gaan regenen dan het oorspronkelijk deed. Wat ervoor zorgde dat ze nat was, behoorlijk nat. Maar het deerde haar niet, voor geen meter. Het deerde haar niet dat haar nu zwarte haar tegen haar wangen en voorhoofd plakte. Het deerde haar niet dat haar trui en kleedje klam waren, dat ze kou had. Allison had er een soort van gemonteerd knopje voor, om alles uit te zetten zodat ze zich enkel op dat ene kon concentreren. Ondanks de nattigheid, de kou, het gevoel van bekeken te worden was haar ademhaling langzaam, prefect beheerst. Door de plots hevige emoties was haar clairvoyance teruggedrongen tot een niveau waarop het haar niet meer waarschuwde, haar geen beelden meer door stuurde van de omgeving, van de wereld. Het was stil in haar hoofd, een vredige stilte, voor één keer.

Ze had niet rond gekeken toen ze de kast binnen kwam, ze was meteen gaan zitten, haar ketting omklemd en haar ogen gesloten terwijl ze iedere keer weer naar het heden ging, op zoek naar haar vader, hopend dat hij zou weten dat ze ook treurde. Haar moeder was verre van de moeder die ze wenste, ze was harteloos en streng geweest … ze was een Argent. Toen ze was getrouwd had ze al haar passie gestoken in het jagen en haar dochter beter maken dan gelijk wie dan ook op deze wereld. Was het gelukt? Allison was harteloos op haar eigen manier, er waren weinig … niemand naast Isaac, die deze kant van haar kende. Zelf voor de beste soldaat kon de druppel de emmer even doen overlopen, ook voor Allison. Waarom zou ze niet mogen? Waarom zou ze deze dag niet mogen herinneren? Om haar aandacht niet te verliezen om alles rondom haar? Zo harteloos was ze niet, zo harteloos zou ze ook nooit worden. Ze duwde haar geest terug in het heden, terug naar het kerkhof waar haar vader voor het graf stond. Deze keer stond Isaac naast hem, zijn hand op zijn schouder en Allison ademde langzaam uit terwijl het beeld verdween. Haar vader was niet alleen, hij had Isaac, haar vader was nooit alleen … Isaac zou er altijd zijn. Allison? Ze mocht dan misschien alleen zijn, ze mocht dan misschien deze dag alleen door komen maar er was niets in de wereld wat ervoor zou zorgen dat ze morgen wakker zou worden met hetzelfde beroerde gevoel. Ze zou morgen opstaan, glimlachen en verder gaan tot er een nieuwe dag kwam waar ze een familielid moest herdenken, en die lijst was behoorlijk lang.

In de ene seconde nadat ze haar naam hoorde vallen had ze naar haar dolk gegrepen die op haar knie balanceerde. Haar knokkels werden wit van de druk die ze erop zette, en pas een seconde daarna verslapte de greep toen ze zag wie het was, Oliver. De persoon van wie ze vurig wenste dat hij hier niet zou zijn maar waarvan ze stiekem ook hoopte dat hij er zou zijn. Ze keek op, recht in zijn ogen, voor ze haar blik weer afwende en de ketting rond haar hals voorzichtig los liet. Er waren niet veel emoties te lezen in haar blik, haar alerte reactie had voor even alles netjes opgeborgen. Ze stak haar kleine dolk weg in de schede in haar veterbot en nam een kleine teug adem, zich zo herpakkend op de hele situatie. Ze kon zelf een klein beetje glimlach om zijn reactie, tuurlijk had hij haar niet staan begluren of afluisteren. ‘Ik weet het.’ Zei ze zachtjes, kort naar hem opkijkend.

Hij legde de trui om haar heen en voor even spande elke spier in haar lichaam, voor zich weer ontspande en hem stilletjes bedankte om de trui. Ze had het tot net niets eens gemerkt hoe kou ze had, dus ja, ze was hem wel dankbaar. Dit moest meer losmaken bij Oliver dan bij haar, hij was het niet gewoon om haar maar voor één seconde kwetsbaar te zien. Het moest vreemd zijn, bedacht ze, om haar hier te zien zitten, huilend terwijl ze dat eigenlijk niet wilde. Bij zijn vraag keek ze hem aan en knikte langzaam. ‘Ze is precies vijf jaar geleden gestorven, net als al de rest van onze familie.’ Ze zweeg en keek neer op haar ketting, hetzelfde symbool als op haar boog. ‘Mijn grootvader, mijn tante, mijn moeder, mijn neef. Er is enkel nog ik en pap.’ Ze zweeg en keek opzij naar Oliver. ‘Ik had je gezegd, een maand geleden, dat ik het je zou vertellen.’ Ze kantelde de ketting zodat hij het symbool erop kon zien. ‘Nous protégeons ceux qui ne peuvent pas se protéger eux-mêmes.’ Ze sprak het in vloeiend Frans. Ze bleef een tijdje naar de ketting kijken voor ze opzij keek naar Oliver en de trui steviger op zichzelf heen trok. ‘Wij beschermen diegene, die zichzelf niet kunnen beschermen.’ Vertaalde ze stilletjes, dat was het Argent moto, de slogan die de jagers op de been hielden. ‘Ik ben Allison Argent,’ ze legde nadruk op haar achternaam, misschien, misschien had hij ervan gehoord, misschien niet. ‘Wij Argent zijn generaties lang al jagers, heel vroeger jaagden we op de verhalen achter heksen, weerwolven en alles wat er van legendes is, nu,’ ze zweeg en keek hem recht aan, het was de enige manier dat hij kon zien dat ze niet loog, door hem recht in haar bruine ogen te laten jagen. ‘Nu jagen we op mutanten. Ik heb jarenlang mutanten opgejaagd en vermoord, ik ben een Argent, een jager.’ Ze zweeg en bleef hem aan kijken. Hij zou haar niet geloven, waarom zou hij haar geloven? Ze zag er onschuldig uit maar als je alles afliep, de precisie van haar boogwerk, de doeltreffendheid van haar bewegingen in een gevecht, ze was genadeloos. ‘Mijn moeder stierf terwijl ze een mutant vermoordde, net als de rest van mijn familie. We hebben het verdiend, denk ik.’ Ze keek opnieuw naar haar ketting, afwachtend over wat Oliver hier van zou zeggen. Er zat zoveel meer achter, ze wilde het hem allemaal uitleggen, maar eerst dit, de bom doeltreffend laten vallen. Als hij haar niet meer wilde als vriend kon hij gewoon gaan, ze zou er wel overheen komen …


_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver Marron
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1112

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   vr sep 25, 2015 7:19 pm




Oliver Marron
It's not supposed
to go like that

♦ ♦ ♦




Het voelde alsof zijn innerste in brand stond toen ze naar haar dolk greep toen hij haar naam uitsprak en hij voelde zich kort bedreigd door de enige persoon hier op Genosha die hij voor de volle honderd procent vertrouwde, misschien zelfs over de hele wereld. Zijn ogen keken met een angstige twinkeling naar het stukje staal waarvan hij wist dat het vlijmscherp was, het was immers van Allison. Langzaam en al trillend haalde hij zijn arm omhoog als, nogmaals als teken dat hij geen slechte bedoelingen had, dat híj het was. Een rilling liep over zijn lichaam en hij voelde hoe hem het koude zweet was uitgebroken. Het was pas vanaf het moment dat ze lichtjes naar hem glimlachte en het wapen wegstak, dat hij weer vrij kon ademhalen. Het horen van haar vertrouwde stem, deed ook een deel van de spanning verwijderen. ‘Ik weet het.’ Voorzichtig knikte hij en stapte op haar af terwijl hij al zijn twijfels en onzekerheden langs hem probeerde te zetten. Hij moest er nu voor haar zijn, zoals zij er ook voor hem was geweest, al wist hij al op voorhand dat hij daar nooit aan zou kunnen tippen. Maar proberen was stap één.

Hij wist allesbehalve hoe hij dit gesprek de juiste richting op moest laten lopen, maar Allison leek hem ook daar onbewust mee opweg te helpen. Oliver had zo vaak gesprekken opgevangen van kameraden onderling, pratend over hun vriendinnetjes, over hoe ze wel niet moesten zeulen om uit hen te krijgen wat er nu werkelijk scheelde. Maar zo was Allison niet, en dat wist hij al langer dan vandaag. Zijn onzekere blauwe ogen klemden haar bruine ogen als het ware vast, als teken dat hij luisterde. ‘Ze is precies vijf jaar geleden gestorven, net als al de rest van onze familie.’ Het enige wat hij kon doen was proberen om de denkbeeldig krop in zijn keel weg te slikken, maar hoe vaak hij ook een poging ondernam, het werkte niet. ‘Mijn grootvader, mijn tante, mijn moeder, mijn neef. Er is enkel nog ik en pap. Oliver voelde zich overwelmd door hetgeen ze hem nu allemaal vertelde, alsof ze precies wist op welke manier ze dat wilde doen. Hij voelde haar ogen weer op zijn huid branden en hij keek haar onzeker aan. ‘Ik had je gezegd, een maand geleden, dat ik het je zou vertellen.’ Hij nam de binnenkant van zijn wang tussen zijn kiezen en begon er zenuwachtig op te kauwen terwijl hij knikte om haar uitspraak te bevestigen. Ze had het hem inderdaad verteld, maar dit was iets waar zelfs hij zich niet aan verwacht had. Zijn blik ging nu over op de ketting die te hem toonden en hij hoorde een waas van vreemde woorden in een andere taal, gevolgd door waarvan hij dacht dat het een vertaling was. Wij beschermen diegene die zichzelf niet kunnen beschermen. Er liep weer een rilling over zijn ruggengraat en hij liet zijn blik op zijn schoot vallen, niet wetende hoe hij zich hier en nu moest gedragen. Het was zwaar voor hem, zelfs na een periode zoals afgelopen maand. ‘Ik ben Allison Argent’.

Olivers ogen werden groot waardoor het wit in zijn ogen volledig zichtbaar was rondom zijn pupil en iris. Hij richtte zijn blik aarzelend op Allison en slikte, terwijl hij zich vaag een telefoongesprek van Rosalie herinnerde. ”Argent.” mompelde hij half verstaanbaar en nam schokkend een diepe teug adem. Hij luisterde naar de uitleg, het verhaal dat achter haar achternaam schuilging. Maar hij kreeg het pas werkelijk benauwd toen ze hem strak in zijn ogen aankeek en hem het gevoel gaf dat het ergste van het verhaal nog moest komen. ‘Nu jagen we op mutanten. Ik heb jarenlang mutanten opgejaagd en vermoord, ik ben een Argent, een jager.’ Oliver liet zijn voorhoofd op zijn handen steunen en verborg zo een deel van zijn gezicht. Hij moest nadenken over hoe hij zich hierbij voelde. Het was zo dubbel. Allison haar verhaal had bij hem extra vraagtekens achter reeds bestaande vraagtekens gezet en het maakte hem onzeker.

Toen hij ongeveer een minuut in die houding had gelegen en hetgeen hij wilde zeggen en vragen op een rij had gesteld, keek hij haar weer aan, duidelijk opnieuw met de tranen in zijn ogen.  ”Ik heb nooit een familie gehad Allison.” Hij ademde diep in en uit waardoor zijn borstkas heftig omhoog rees en weer omlaag daalde. ”Maar ik weet even goed als een ander dat je familie niet kiest. Net zoals je niet kiest welke muziek ze graag luisteren, welke klederdracht ze hebben, welk geloof ze volgen, of wat ze doen om de kost te verdienen.” Met een trillende hand wreef hij het zweet van zijn voorhoofd en keek haar opnieuw aan. ”Je wordt geboren in een bepaalde familie en je gaat van ze houden, maakt niet uit wat de gekende gebruiken zijn.” Hij zuchtte. ”Waarmee ik absoluut niet bedoel dat ik het goed vind wat ze doen.” er klonk gekwelde ondertoon in zijn stem en in zijn blik stond gruwel te lezen, maar hij bedoelde het goed. Het was misschien niet gepast om niet verder in te gaan op het ‘familie-verlies’ gedeelte, maar hij moest eerst andere dingen voor zichzelf op een rijtje zetten. ”Maar wat ik het belangrijkste vind, Allison Argent, is hoe jij er nú over denkt.” Met een bange blik in zijn ogen keek hij haar aan. Hij had haar al eens de perfecte moordmachine genoemd, en dit bleek waarheid te zijn, al had hij nooit van haar gedacht dat ze werkelijk levens had beëindigd. Oliver walgde bij de gedachte aan moorden, anderen opzettelijk pijn doen of verwonden en daarom was haar huidige mening zo belangrijk voor hem. ”We hebben hier allemaal een tweede kans Allison.” Sprak hij haar bijna smekend toe terwijl hij hoopte op het antwoord dat hij wilde horen. ”Grijp die kans, net zoals jij mij die van mij hebt doen grijpen.” Olivers ogen stonden somber, zoals ze hadden gestaan die avond in het observatorium en hij hoopte met heel zijn hart dat Allison niet meer was wie ze vroeger was, net zoals hij niet meer was wie hij een maand geleden was. En daarnaast had hij nog vragen voor haar, vragen die hij haar pas zou stellen nadat hij haar nieuwe visie te horen had gekregen. Haar verliezen als vriendin… Zij mocht er misschien wel over geraken, maar Oliver wist dat hij dan weer diep zou zinken, misschien zelfs dieper dan voorheen.







_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   vr sep 25, 2015 8:39 pm


Het was waarschijnlijk, nee, ze was het zeker, een domme zet geweest om zichzelf te wapenen tegen Oliver … van alle mensen, Oliver. Hij was al zo onzeker, ze hadden elkaars vertrouwen en dan deed ze dit. Ze zag het ook meteen in zijn blik, een volledige flashback naar de allereerste keer ze hem had gezien; Gespannen, onzeker en afwachtend. Het was allemaal zo instinctief geweest, wapens waren tenslotte een tweede ziel van Allison. Ze kon niet zonder hen, om zo verschrikkelijk te verwoorden. Dus het was een reflex nog voor ze wist dat het Oliver was geweest. Het feit dat hij zijn arm op hief, alsof hij echt dacht dat ze hem iets zou doen deed haar pijn vanbinnen. Meer pijn dan de herinnering aan alle overleden familieleden. Want dat lag in het verleden, wat ze had met Oliver was zoveel belangrijker. Zij was zijn houvast maar hij, al wist hij het niet, ook de hare. Allison kon met iedereen goed over weg maar er waren er maar weinig aan wie ze zei wie ze echt was, wat haar echte naam voor stond. Damian wist het en nu zou ze het Oliver ook vertellen. Aangezien Damian zelf het deel van zijn verleden met haar hare kon vergelijken was ze zeker dat Oliver dat niet kon. Dus het zou drastisch zijn, hard en daar keek Allison niet naar uit.

“Ik ben Allison Argent” Ze had de woorden gezegd en meteen kwam er reactie bij Oliver. Zijn ogen werden groot, ze zou werkelijk zijn borstkast sneller op en neer zien gaan moest ze zich erop concentreren. En toen hij haar achternaam herhaalde wist ze dat hij wist wat ze was, wie ze vertegenwoordigde. Ze sloeg haar ogen naar beneden, meer aangedaan door dit feit, dan door gelijk welk ander feit uit het verleden. Ze slikte het verdriet weg, probeerde niet te huilen maar de tranen waren er ongewild. Ze had geen idee dat dit zo’n impact op haar zou hebben. Ergens had ze misschien gehoopt dat Oliver niet wist wie ze was, dat hij geen flauw idee had over de jagers, de beruchte Argent generatie. Ze had gehoopt dat hij geen realistische beelden kon oproepen terwijl ze het allemaal uitlegde. Maar dat kon hij wel, hij wist het en was bang door de waarheid die ze net had onthuld. Ze wilde naar hem toe gaan, hem verzekeren dat het allemaal verleden tijd was maar ze wist dat het niet het effect zou hebben die ze wou. Dus ze bleef zitten, starend naar de nerven in de bank terwijl ze hem vertelde wat ze was.

Ze keek toe terwijl hij zijn handen over zijn hoofd legde en weg zonk in zijn eigen cocon van veiligheid. Allison streek haar handen langs haar wangen en haalde de tranen weg die er zo hardnekkig bleven kom. Toch snikte ze niet, toch schrokte haar lichaam niet onder de druk, het waren enkel tranen. Tranen die langzaam naar beneden kwamen en leeg op de bank vielen waar ze op zat. En terwijl hij daar zo stil alles zat te verwerken kon Allison enkel toekijken en hopen dat hij er op een betere manier zou uitkomen dan dat ze hem er had ingestuurd. En het leek voor haar een oneindigheid toen hij terug sprak en naar haar op keek. Toen hij begon te praten kon ze enkel maar kijken, in de diepe blauwe ogen die boordevol emoties zaten. Hij had nooit geen familie gehad, dat verklaarde zijn teruggetrokkenheid, zijn weinig vertrouwen in anderen. Het was tenslotte de taak van familie om je alles te leren wat er te leren viel, Allison was daar een ruim voorbeeld van. En hij zei precies wat ze verwacht had dat hij zou zeggen, dat je familie niet koos. Ze sloot haar ogen en schudde langzaam haar hoofd maar zei niets, ze liet hem praten, ze liet hem haar overtuigen terwijl ze eigenlijk al lang overtuigd was. Ze zag de afschuw in zijn ogen toen hij het zich probeerde in te beelden, hoe het moest zijn voor haar om in een Argent familie te leven. Zelf die blik deed meer pijn dan de herinnering aan haar moeder. “Maar wat ik het belangrijkste vind, Allison Argent, is hoe je er nu over denkt.” Er liepen rillingen door haar lichaam toen hij haar achternaam zo nadrukkelijk uit sprak. Het maakte haar defensief want het was tenslotte haar naam, de naam die ze zou koesteren.

‘Ik heb mijn tweede kans gegrepen, ik,’ ze zweeg en schudde langzaam haar hoofd. Misschien had ze beter het ene verhaal tussen het andere geweven, dan was het misschien niet uitgekomen tot dit, een terughoudende en lichtelijk bange Oliver. Niet voor wat hij kon doen maar voor haar en dat was erg genoeg, zeker na alles wat ze hadden meegemaakt. ‘In zolang mijn familie er is, is er nooit een mutant geweest. Ik begon op mijn veertiende andere mutaties te kopiëren en werd ik ook een clairvoyance, het targeting moest er al veel langer geweest zijn. Maar ik was dus een mutant, iedere Argent heeft een hekel aan mutanten.’ Ze zweeg en keek naar de planten in potjes, naar de vruchten aan een boom. ‘Dus ik vluchtte, ik vluchtte net de dag dat mijn vader er achter kwam. Ik kwam bij Isaac terecht en hij is zowat alles waar Argent nu, recent, voor staat.’ Toen ze weer op keek was haar blik helderder, meer gericht en positiever. ‘Hij heeft me leren werken met mijn mutaties maar hij is vooral degene die ervoor gezorgd heeft dat mijn vader me niets deed. Hij toonde dat mutanten eigenlijk zo erg niet zijn, hij toonde hem het goede ervan. Mijn vader heeft zich erbij neer gelegd en nadat ik nog enkele jaren bij hem ben gebleven met Isaac, besloot ik om naar hier te komen. Nu zitten mijn vader en Isaac overzee de plannen te achterhalen van het leger dat mutanten wil neer halen. Ze staan aan ons kant nu, en ik ben hier om te leren.’ Ze zweeg en haalde zachtjes haar schouders weer op. ‘Maar ik ben een Argent, er zijn hier mutanten die me niet graag zien komen, ik heb twee maand terug een gebroken pols, hersenschudding en gekneusde ribben aan over gehouden en dat gewoon omdat ze me liever kwijt willen. Omdat ze denken dat ik een indringer ben.’ Ze zweeg en schudde weer haar hoofd.

Uiteindelijk, na een lange stilte, schoof ze dichter naar Oliver toe en legde haar hand op het zijne, meteen kwam zijn energie naar haar toe en kopieerde ze zijn gave. ‘Oliver.’ Benadrukte ze zijn naam terwijl ze zijn blik zocht. ‘Ik ben hier met goede bedoelingen, ik ben geen slecht persoon. Ik wil dat je dat weet, ik wil dat je weet dat ik niets slechts voor ogen heb.’ Ze zweeg en haalde haar hand weg, gewoon omdat ze hem niet te lang bloot wilde stellen aan haar aanraking, ze wilde hem niet afschrikken. ‘Maar ik ben een Argent, een geboren jager en ik wil die naam liever niet kwijt.’ Gaf ze eerlijk toe. ‘Zeg alstublieft iets, vraag iets, gelijk wat maar reageer, alstublieft.’ Haar stem zat vol twijfels, twijfels die zelf voor Allison nieuw waren …


_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver Marron
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1112

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   za sep 26, 2015 4:08 pm




Oliver Marron
It's not supposed
to go like that

♦ ♦ ♦




Hij wist maar half wat haar achternaam vertegenwoordigde, Rosalie had hem altijd gewaarschuwd voor eender welk persoon met de achternaam ‘Argent’, al had Oliver nooit geweten voor wat die zeven letters gestaan hadden, tot vandaag dan. Mutantkillers. Dit veranderde zoveel in zijn hoofd, hij begon verhalen aan elkaar te rijgen, het laatste telefoongesprek dat hij Rosalie had horen voeren voordat ze hem op zijn 18de verjaardag naar Genosha Island bracht. ’ ‘ Ze zijn ons op het spoor, ik weet wat me te doen staan. ‘ ‘ Oliver greep voorzichtig met zijn hand naar zijn keel en wreef zachtjes over zijn huid, een gefaalde poging om de krop in zijn keel te doen verwijderen. Zou het kunnen? Levensechte beelden schoten door zijn hoofd en hij schudde er verwoed mee, ze wegbannend uit zijn gedachten. Het kon niet, het mocht niet. Aarzelend keek hij weer op vanuit zijn cocon van veiligheid en ditmaal recht in haar ogen, die overliepen van de tranen. Hij zag hoe ze een baantje naar onderen vormden en zo een warme rivier op haar verkleumde wang tevoorschijn lieten komen. Oliver zuchtte, sinds vorige maand was alles was gewoon té goed verlopen tot hiertoe. Hij zag hoe er een rilling door haar lijf ging toen hij haar achternaam uitsprak en wist dat die rilling niet kwam door de koude. ”Het is een naam Allison. Geen wapen.” Hij liet een beetje moedeloos zijn schouders hangen. ”Wapens hanteer je met je handen en je hersenen beslissen wat je met die handen doet.” Oliver keek naar de bovenkant van haar hoofd, naar haar natte haren waaronder haar hersenen verscholen gingen, waarvan hij dacht dat ze wel in orde waren. Als hij naar Allison keek, zag hij geen moordlust en hij kon zich moeilijk voorstellen dat ze al levens genomen had. Maar daarbij kwam natuurlijk ook kijken dat hij haar nog maar een maand ‘kende’. Hij liet zijn ene trillende hand in de andere rusten en luisterede.

Ze was moeten vluchten voor haar eigen familie, iets wat hij zich simpelweg niet kon voorstellen. Niet omdat het verschrikkelijk was, maar gewoon omdat hij de ervaring ‘familie’ niet had, maar hij deed zijn best om zich er iets bij voor te stellen, al was dat waarschijnlijk niet te vergelijken met het échte gevoel dat zich bij Allison had gevestigd. Op een vreemde manier viel er een deel van de spanning van het gesprek weg toen ze over een zekere Isaac begon en er klaarde iets op binnenin Oliver toen hij de opgeklaarde blik in Allisons donkere ogen zag. Nu zitten mijn vader en Isaac overzee de plannen te achterhalen van het leger dat mutanten wil neer halen. Ze staan aan ons kant nu, en ik ben hier om te leren.’ Een beetje verbaasd keek hij haar aan. Wát moest zij in hemelsnaam nog bijleren? Als er iemand op dit eiland het voorbeeld was van hoe een ‘afgewerkte’ student er uit moest zien, dan was zij dat wel.. Maar Oliver zweeg erover en knikte langzaam terwijl hij kort een mondhoek omhoog trok tot een kleine glimlach. ‘Maar ik ben een Argent, er zijn hier mutanten die me niet graag zien komen, ik heb twee maand terug een gebroken pols, hersenschudding en gekneusde ribben aan over gehouden en dat gewoon omdat ze me liever kwijt willen. Omdat ze denken dat ik een indringer ben.’ En die kleine glimlach verdween weer als sneeuw voor de zon. Zijn hele gezicht stond in een boze frons, waardoor hij een agressieve blik op zijn gezicht kreeg en hij ademde zwaar door zijn neus. Met zijn schichtige ogen ging hij over haar pols, haar hoofd en haar borst, waarachter haar ribben verscholen zaten. ”Op dit eiland begin je met een schone lei.” bromde hij met opeengeklemde kaken en staarde koud in haar ogen. ”Niemand heeft het recht om iemand negatief te beoordelen om dingen die in het verleden gebeurd zijn. We hebben allemaal evenveel recht om hier te zijn, niemand staat boven iemand anders.” Hij merkte hoe zijn handen die net nog lagen te trillen nu tot vuisten gebald waren en het wit op zijn knokels zichtbaar was. Zonder dat hij het wilde voelde hij zijn agressieve kant omhoog komen. ”Wij zijn één.” Hij wende bijna beschaamd zijn blik af, beschaamd om het feit dat hij zichzelf niet kon beheersen. Maar hij kon zo boos worden om zo’n dingen. ”Heb je hun namen?” brieste hij bijna, maar hoopte terwijl vurig dat Allison die vraag niet zou beantwoorden, hij moest dringend weer kalm worden.

Aarzelend keek hij weer haar richting uit toen hij haar kleedje hoorde schuiven over het houten bankje, zijn richting op. Haar ijskoude hand omsloot zijn vuist en hij voelde hoe de druk, de energie die er deels voor zorgde dat hij zo prikkelbaar was, afnam. Een klein zuchtje rolde over zijn lippen en nog steeds een beetje beschaamd keek hij haar aan, hij vond het erg dat ze ook nu die kant van hem te zien had gekregen, ookal was hij – gelukkig – niet helemaal tot uiting gekomen. ‘Oliver.’ Hij had nooit gedacht dat hij zo graag zijn eigen naam uit iemand anders zijn mond zou horen komen. Hij liet zijn blik opnieuw in die van haar vallen, ditkeer zekerder, zoals hij de band tussen hun twee aanvoelde. ‘Ik ben hier met goede bedoelingen, ik ben geen slecht persoon. Ik wil dat je dat weet, ik wil dat je weet dat ik niets slechts voor ogen heb.’ Hij knikte lichtjes en ademde diep in, voelde zo ook hoe zijn vuisten weer ontspanden en losjes in zijn schoot kwamen te liggen. En met dat gebaar liet Allison hem los, waar hij haar dankbaar voor was. Hij was niet op zijn best en wilde zo weinig mogelijk extra stressfactoren, al apprecieerde hij haar gebaar enorm, maar dat wist Allison wel, daar was hij zeker van. ”Dat weet ik Allison.” zei hij met een zelfverzekerde knik. ”Het verleden is het verleden.” mompelde hij, en aarzelde of hij zijn brandende vraag zou durven stellen. ”Dat begrijp ik. Je naam heeft betekenis, het staat voor iets in je leven, iets wat is geweest en waarvan je zelf bepaald of je het verder laat bestaan. Maar het heeft een verhaal, en dat mag je niet verliezen.” Hij trok zijn schouders op en keek weer somber toen hij aan zijn naam dacht. ”Beter dat dan een achternaam die niet aan je toebehoort.” Hij keek naar zijn schoenen en zweeg, alsof hij niets meer te vertellen of te vragen had. Het brandend verlangen van die ene vraag was stilaan uitgedoofd…

‘Zeg alstublieft iets, vraag iets, gelijk wat maar reageer, alstublieft.’ Hij beantwoorde haar met een zucht en liet zijn schouders hangen, nog steeds in tweestrijd met zichzelf. Hij kon het niet in zichzelf opbrengen om de vraag rechtuit te vragen, dus besloot hij het maar via een omweggetje te doen. ”Als jullie mutanten vermoorden..” hij slikte door de woorden die hij in zijn mond had genomen, alsof ze vies waren. ”Was dat omdat jullie ze toevallig tegenkwamen, of was het op voorhand gepland?” Een trilling weerklonk in zijn stem, en daarna was hij weer de stilte zelve.







_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   za sep 26, 2015 5:05 pm


Ze had geen idee wat dit zou beteken voor hen. Het was alsof ze net Oliver met een enorme honkbalbad uit het stadium had geslagen en hij er nooit meer in zou geraken. Of ze hem een granaat had gegeven en net de pin er had uitgetrokken. Hij was zover weg met zijn gedachten, met zichzelf dat Allison niet eens wist of ze hem kon terug halen. En dat allemaal omdat ze percee dit deel van zichzelf wilde zeggen, omdat hij hier was toen ze over haar moeder bezig was. Maar hij zou het vroeg of laat van iemand anders gehoord hebben en dat zou waarschijnlijk pijnlijker geweest zijn dan een granaat of honkbalbad, dat zou hem kapot maken. Dit waar haar donkerste geheim, donkerder dan dit kon het niet meer worden. Dus ze was eerlijk geweest, ze had praktisch haar ziel blootgelegd voor hem door dit te vertellen. Dus ze hoopte dat hij het kon verwerken en dat hij haar hiervoor kon vergeven. Al koste het hem een jaar, al liep hij nu weg … gewoon weten dat hij het haar niet kwalijk nam was al genoeg. Ze wist dat het meer impact zou hebben op Oliver dan dat het had op Damian maar ze was niet zeker hoe ze hier samen uit zouden komen.

Er kwam een vreugdeloze soort van glimlach op haar lippen toen hij zei dat het een naam was, geen wapen. In haar ogen was het al die jaren anders geweest. Toen kwam ze naar buiten, naast haar vader, en sprak ze haar achternaam uit en iedereen wist meteen hoe laat het was. Argent is overzee één van de best gekende namen en zelfs nu haar vader vecht voor het goede staat hun naam er ook, alleen op een andere manier. Allison had het altijd moeilijk gehad haar vader bij Isaac achter te laten en zelf hierheen te komen, er was zoveel meer nieuw gevaar op de wereld en Allison was niet zeker of ze haar vader daar alleen moest door sturen. “Wapens hanteer je met je handen en je hersenen beslissen over wat je doet met je handen.” Ze keek op naar Oliver en liet haar blik dan naar de dolk drijven die in haar veterbot weg zat. ‘Voor mij is het anders. Ik hanteer wapens met mijn handen, ze zijn zo’n instinctief deel van mijn lichaam dat ik mijn hersenen daar niet voor nodig heb. Dat heb je daarnet gemerkt.’ Nu ze dan toch zo eerlijk bezig was kon ze maar beter eerlijk blijven en oprecht op alles reageren. Ja, ze was zo gewoon te werken met wapens dat het als een tweede natuur voor haar aanvoelde, en dat bij letterlijk bijna elk wapen al was haar boog haar favoriet.

Oké, ze dacht dat het al fout was om Oliver dit te vertellen maar het was nog een grote fout blijkbaar om te zeggen dat ze haar hier al eens te grazen hadden genomen. In een oogopslag veranderde alles aan hem en Allison keek toe, ze keek enkel maar toe. Ze was bereidt in de springen maar ze wist niet of hij het zou toe staan. Maar anderzijds, het bracht een zekere verlichting, om te zien hoe kwaad het hem maakte dat ze iets met haar hadden gedaan. ‘Iedereen heeft het recht een vooroordeel te trekken Oliver.’ Probeerde ze hem te bedaren met haar kalme woorden. Nu hij het wat moeilijker kreeg was haar twijfel en verdriet al sneeuw voor de zon verdwenen en was ze weer zichzelf, Allison, de Allison van een maand geleden, toen ze hem had gevonden. ‘Je kunt niet verwachten dat ze het niet proberen, trouwens, ik kan voor mezelf opkomen.’ Ze glimlachte bemoedigend, hopend dat hij het zou merken. Maar hij vroeg achter hun namen, zijn handen trilden, de agressie was haast tastbaar. Dus ze was naar voor geschoven, had haar hand over het zijne gelegd en moest ze het echt kunnen dan zou ze een deeltje van haar rust aan hem kijken. ‘Ze hebben hun deel gehad, geloof me maar. En trouwens, what doesn’t kill you, only makes you stronger.’ Er lag iets uitdagend in haar ogen bij die woorden, als ze niet al een familiemoto had gehad dan zou dit het wel geweest zijn.

Ze had gelijk weer afstand genomen en toen hij eindelijk naar haar op keek was zijn blik vaster, zekerder en het bracht een bijna trotse glimlach op haar lippen. De verdrietige Allison was helemaal weg door zijn onzekerheid want hij was prioriteit boven al haar eigen miserie. Hij kwam van ver en ze weigerde het om hem weer te laten weg zakken in zijn vroegere staat. Ze knikte zachtjes bij zijn woorden, opgelucht dat hij begreep dat ze niet zomaar een andere achternaam wilde, dat alles uit haar verleden op één of andere manier dierbaar was. De woorden over de achternaam die niet van jou was deden haar twijfelen, twijfelen over hem, het leek over hem te gaan maar hij was te van streek nu om erop in te wijden. Dus daarom had ze hem gevraagd iets te zeggen, iets te vragen, gelijk wat en dat deed hij. Ze ademde diep in bij zijn vraag en liet het even in de lucht hangen. Ondanks dat ze het antwoord meteen wist wachtte ze. ‘We hadden meestal plannen. We lokaliseren mutanten, drijven ze samen, vermoorden ze. Maar we doen het meestal niet zonder te weten wat hun mutaties zijn dus het vraagt hopen voorbereiding. We hadden informatie van een geheime bron die ons kon zeggen welke mutant welke gave had. Eens voorbereidt was het,’ ze zweeg en keek neer naar de bank. ‘Simpel.’ Besloot ze uiteindelijk. Hem vertellen over haar eerste moord zou ze niet doen, ze zou hem ook niet zeggen hoeveel ze er had vermoord. ‘Ik ben twee jaar jager geweest, meestal achtergrond werk omdat ik nog jong ben. Maar ook omdat ik een meisje ben en de vrouwen worden gekoesterd, zij moeten de leiders worden, omdat zij in staat zijn de harde beslissingen te nemen. Dus ik bleef vaak achter met mijn moeder.’ Ze keek hem aan en ademde langzaam weer uit. ‘Je had toch niet gedacht dat ik niet op één of andere manier gebroken was, iedereen is een beetje gebroken op zijn eigen manier.’ Prevelde ze zachtjes …


_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver Marron
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1112

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   di sep 29, 2015 2:03 am




Oliver Marron
It's not supposed
to go like that

♦ ♦ ♦




Hij was er zich van bewust dat hij zich sterk moest houden, maar tegelijk ook kalm en bedeesd. De situatie waar hij nu voor geplaatst was, was iets volledig nieuw voor hem, het  had het betrekking tot een persoon waar hij de afgelopen weken een band mee had opgebouwd, een band waarvan hij nooit had durven hopen dat hij die ooit zou hebben. En hij had het gevoel dat deze band weer kon breken, als hij de verkeerde woorden in de mond nam, of wanneer hij zelf volledig dichtklapte. Zo onzeker als nu had hij zich in lange tijd niet meer gevoeld, zelfs niet voordat hij Allison leerde kennen. Toen had hij niets te verliezen, hij zat al op de zogezegde bodem van zijn eigen graf en wachtte tot iemand het dichtgooide. Maar dít, hun vriendschap, het gevoel dat hij had als hij bij Allison had, dat was zo ongelooflijk belangrijk voor hem en er schuilde een diepe angst in hem dat hij dat zou verliezen. Daarom dat hij zo lang over alles nadacht, zodat hij zorgvuldig de woorden voor zijn antwoord alvorens in zijn hoofd kon selecteren.

Argent klonk in zijn oren als een naam. Een naam waar een verhaal achter school maar ook als zes simpele letters, die evengoed het verzonnen woord ‘Trenga’ konden vormen, maar voor Allison was het anders, ze besliste er niet altijd zelf over… ‘Voor mij is het anders. Ik hanteer wapens met mijn handen, ze zijn zo’n instinctief deel van mijn lichaam dat ik mijn hersenen daar niet voor nodig heb. Dat heb je daarnet gemerkt.’ Een benauwd gevoel bekroop Oliver en hij slikte zo subtiel mogelijk als hij kon, hij had het inderdaad daarnet gezien. Het beeld van Allison die een vlijmscherpe dolk zijn richting op stak, stond op zijn netvlies gebrand. Aarzelend knikte hij en probeerde in een zo gestaag mogelijk tempo te blijven ademen, niet wetende wat te zeggen, waarvoor hij zich wel een beetje schaamde. Alsof hij onder had gedaan liet hij zijn brede schouders slapjes hangen en richtte zijn blik naar de grond. ”Het spijt me dat ik geen gepaste reactie weet.” verontschuldigde hij zich welgemeend en zocht heel voorzichtig haar bruine ogen op. ”Ik vind het niet gemakkelijk, er is zoveel om over na te denken.” In zijn ogen stond weer die typische, sombere ‘Oliver’-blik en hij zuchtte zachtjes, in het niets.

‘Iedereen heeft het recht een vooroordeel te trekken Oliver.’ Op een vreemde manier bracht het hem een beetje tot rust, de manier waarop ze zijn naam in haar zin vermeldde, maar hij voelde hoe zijn bloed als het ware begon te koken. De energie raasde ongecontroleerd onder zijn huid en hij keek met ziedende ogen naar zijn gebalde handen. ”In je hoofd, ja, maar ze daarom zo klaarblijkelijk aan die persoon duidelijk maken, nee. Hij klemde zijn kaken op elkaar en oefende er veel kracht op uit, proberende om zichzelf onder controle te houden terwijl hij naar haar stem luisterde, die aardig kalm klonk en dus wel positief effect op zijn temperament had. ‘Je kunt niet verwachten dat ze het niet proberen, trouwens, ik kan voor mezelf opkomen.’ Tuurlijk merkte Oliver op hoe haar lippen zich tot een glimlach vormde, net zoals hij haar prachtige kuiltjes opmerkte, of de wimpers van haar rechteroog die een beetje aan elkaar kleefden door de regen. Langzaam ademde hij in en uit, terwijl eenmaal knikkend. Overtuigd was hij niet, zeker niet aangezien ze er nogal geradbraakt uit was gekomen, maar hij besloot over dit laatste niets te zeggen. Het laatste wat hij wilde was haar beledigen terwijl dat niet zijn bedoeling was. Hij kende zichzelf immers goed genoeg om te weten dat hij het verkeerd zou verwoorden, dus zwijgen was de betere optie. ”Hmm, al vind ik niet dat ze dat recht hebben. The past is the past.” Hij knikte opnieuw eenmaal, ter bevestiging van zijn eigen woorden. ”Hier op Genosha is waar onze toekomst begint.” Zijn handen hadden nog steeds die woedende trilling, ookal voelde hij hoe zijn ademhaling en adrenaline was gedaald. Allisons hand die over die van hem kwam te liggen zorgde er dan ook voor dat hij volledig kalm werd. Er kwam zelfs een minuscule glimlach op zijn lichaam toen ze die quote tegen hem zei. Ja inderdaad, what doesn’t kill you makes you stronger. ”Het doet me pijn als ze jou pijn doen.” mompelde hij verlegen en trok voorzichtig zijn hand onder dehare vandaan. ”Volgende keer zal ik er zijn om je te…” hij schudde zijn hoofd en maakte zijn zin weer niet af, voelde zich instant weer dom door wat hij zei. ’beschermen’. Het woord van de onafgemaakte zin spookte door zijn hoofd en hij voelde hoe zijn wangen warmer werden, al wist hij niet of het kwam door het kwam door het opjagen van net, of omdat hij werkelijk begon te blozen. Hoe zou hij in godsnaam nu ooit Allison kunnen beschermen? Ze was zoveel sterker als hem. Misschien niet fysiek, maar zeker mentaal en bovendien was ze enorm getraind en goed in hetgeen ze deed. Hij voelde zich een beetje miserabel dat de rollen omgedraaid waren.

Allison was veranderd, op minder dan twee minuten tijd. Het meisje dat enkele minuten geleden nog had zitten huilen om het feit dat ze haar moeder verloren had, had nu plaatsgemaakt voor het meisje dat Oliver kende, de dame uit het observatorium, uit de trainingszaal. Een gedreven dame waar hij ontzettend veel respect voor had, waarvan hij wist dat hij alles zou doen om de eer van haar vriend te zijn, te mogen blijven behouden. Hij begreep haar, net zoals zij hem begreep, al was het net dat tikkeltje moeilijker en ingewikkelder. Deze hele situatie was ingewikkeld, hij werd heen en weer geslingerd tussen verschillende emoties, bang, berouwvol, boos, nerveus… Afwachtend keek hij haar aan en krabde zenuwachtig aan zijn schouder. Hij was er zeker van dat als hij nu zijn pull had aangehad – die nu om de schouders van Allison hing – hij de mouwen weer tussen zijn vingers had zitten kneden. ‘We hadden meestal plannen… Haar uitleg kwam er anders uit dan Oliver had verwacht. Ze was rechtuit, eerlijk, antwoorde echt op zijn vraag en maakte geen omweggetjes. De krop verscheen weer in zijn keel, maar ditkeer kon hij zich erover zetten en hem met de nodige concentratie weer doen verdwijnen. ”Simpel.” sprak hij haar na, maar stukken zachter, alsof hij nadacht over het woord. Die geheime bron die hen van alle informatie voorzag was inderdaad handig en maakte het een stuk simpelder om de mutanten te ‘lokaliseren’, maar het échte werk dat ze moesten verzetten, dat was in zijn gedachten toch niet zo simpel. Hij voelde zich misselijk worden en sloot kort zijn ogen toen hij zijn volgende vraag stelde. ”Houden jullie een lijst bij?” mompelde hij en doelde op alle mutanten die ze hadden vermoord. Hij kauwde nerveus op de binnenkant van zijn wang en proefde al snel het bloed in zijn mond verschijnen, zijn gedachten opnieuw bij Rosalie.

Haar laatste vraag deed hem echt nadenken, nadenken over wat hij dacht toen hij haar voor het eerst ontmoette. ”Je bent een rolmodel voor mij Allison, in mijn ogen zag je leven er perfect uit.” Hij wendde zijn blik af en haalde zijn schouders op. ”Maar dat was wat ik kon zién, niet wat er zich in de binnenkant afspeelde.” Opnieuw zocht hij voorzichtig haar blik en probeerde een glimlach te vormen op zijn gezicht, of toch op zijn minst zijn zware blik te verzwakken. ”Maar iedereen heeft zijn eigen verhaal, ook jij.” Aarzelend stak hij zijn hand uit naar haar en nam het uiteinde van een nat plukje van haar haren tussen zijn vingers. ”Ik wou dat ik je kon helpen op dezelfde manier als dat jij mij geholpen hebt.” Met een zuchtje liet hij het haar weer op haar schouder belanden en nam hij zijn hand weer bij zichzelf, beseffende dat hij nooit iets aan haar verleden zou kunnen veranderen. Laat staan aan de familie waarin ze geboren was. Medelevend keek hij haar aan en voelde zich echt machteloos, al wist hij niet goed waarom. Hij lag in de knoop met zijn gevoelens…







_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   di sep 29, 2015 1:47 pm


Hij excuseerde zich voor zijn eigen reactie, voor zijn eigen gedrag omdat hij geen reactie wist. Allison had geen idee wat ze liever wilde doen, tegen hem schreeuwen omdat hij zo zacht en voorzichtig met de hele bekenning handelde of opnieuw beginnen huilen omdat ze hem net weer voor haar had zitten als toen onder de sterren. Ze moest wel toegeven dat hij er depressiever uit zag dan toen, het was alsof alles hem terug in een neerwaartse spiraal had getrokken. Dat was ook meteen het besluit voor Allison om haar moeder te vergeten, de doden kon je toch niet opnieuw opwekken, en eerlijk, zo’n goede moeder is ze nooit geweest. In plaats daarvan besloot ze zich op Oliver te richten want hem kon ze wel blijven helpen, het was alles waar ze afgelopen maand voor had gewerkt, om hem beter te maken, sterker dan hij ooit was. De bergen huiswerk waren er geweest, dat was de reden dat ze elkaar afgelopen week niet gezien had, zodat ze op alles kon inlopen. Maar eerlijk, ze had hem gemist en het was misschien iets dat ze niet graag toe gaf. Ze was niet graag afhankelijk van iemand anders maar dit … ze had het gemist.

‘En ik zeg je ook niet dat je moet reageren, luisteren is voldoende.’ Zijn ogen kwamen langzaam op en ze keek hem met een kleine glimlach aan. Die blauwe ogen, die verdomd aantrekkelijke blauwe ogen. ‘Ik geef je niet meteen de gemakkelijkste stof tot nadenken.’ Gaf ze stilletjes toe. Ze had hem alles kunnen zeggen, maar nee, ze gaf hem dat deeltje van haarzelf waarin ze zei wat ze was, wat ze allemaal had mis gedaan. Ze kon hem even goed vertellen over de verschillende keren verhuizen, de afwisseling in scholen, in vrienden. Ze was nooit lang genoeg op één plaats in Amerika geweest om zich te hechten, en ja, zelf Allison kon lijden aan een gebroken hart. Al was dat haar maar één keer overkomen. ‘Ik zou willen zeggen dat je er niet moet over nadenken maar dat moet je wel, het is belangrijk dat je het weet, dieper dan dat komt het niet meer.’ Beloofde ze hem. Ze zou niet weten wat nog erger was dan mutanten opjagen met de hele familie, misschien hoe heel die familie gestorven was maar dat waren details van het grotere geheel, iets dat ze nu niet wilde oprakelen.

Er kwam een vertederende glimlach op zijn lippen toen ze merkte dat hij noch steeds met de aanval bezig was dat haar meer gekocht had dan enkel een hersenschudding. ‘Iedereen mag zijn mening uiten.’ Ze haalde zachtjes haar schouders op. Hij zou het niet snappen, voor haar was het gewoon logisch. Al had ze geluk gehad, als Damian er niet was geweest dan was het erger afgelopen, maar anderzijds was ze veel zwakker omdat Damian er was en ze zijn mutatie had gekopieerd. Ze wist in ieder geval dat ze geluk had gehad, alleen zou ze het tegen vier amper gered hebben, al zou ze haar best doen. “Het doet me pijn als ze jou pijn doen.” Ze staarde hem aan na die woorden terwijl ze langzaam aan zachtjes begon te smelten. Ze hief haar handen een beetje op zodat het zijne kon ontspannen van haar aanraking, ze keek naar de leegte onder haar handen en keek weer op toen hij weer sprak. ‘beschermen.’ Maakte ze zijn zin af. Er kwam een liefdevolle glimlach op haar lippen, eentje die er in weken niet meer was geweest. ‘Ik apprecieer het idee.’ Ze wilde zijn bubbel niet doen spatten en eerlijk, ze wilde het ook niet maar toch deed ze het, omdat ze realistisch was. ‘Maar je kunt niet altijd bij me zijn.’ Plop, daar ging haar gelukzalige bel. ‘Maar, ik beloof je dat als er ooit iets is, als ik ooit word lastig gevallen of gelijk wat, ik het je zal zeggen.’ Ze bukte haar hoofd wat om zijn blik te zoeken. ‘Ik zal het je zeggen Oliver, zoveel ben je waard voor mij.’ Prevelde ze. En ze meende ieder woord ervan, als het hem zou geruststellen zou ze elke dag langs gaan op zijn kamer, gewoon om te tonen dat ze nog in één stuk was.

Het was even stil, een stilte waarin zijn emoties alle kanten op vlogen, ze kon de onrustigheid zien in zijn ogen, de spanning in zijn schouder, de woede in zijn gebaalde vuisten, het was teveel om op te noemen. En dan vroeg hij datgene dat ze niet verwacht had, of ze een lijst bij hielden. Ze keek meteen scherp op, niet scherp omdat de vraag haar niet aan stond maar gewoon omdat ze hem wilde aankijken met haar waakzame oog. Ze zocht zijn gezicht af naar iets specifieker, hij zou het niet vragen als er niets specifiek was. ‘Wie?’ Vroeg ze uiteindelijk zacht. ‘Wie ben je kwijt waarvan je denkt dat de jagers hem of haar hebben opgejaagd?’ Vroeg ze voorzichtig. Er moest iets persoonlijks achter zitten, anders zou hij het niet vragen. Zou hij echt zo gedetailleerd in gaan op het onderwerp als er niets achter zat? ‘Ik ken alle namen en als de persoon in kwestie er niet op staan dan nog kon ik hem of haar vinden.’ Ze tikte voorzichtig tegen haar hoofd, ze was tenslotte clairvoyance. Een naam en beschrijving was voldoende om iemand te vinden, ze zou het zo kunnen doen voor hem.

Bij haar laatste woorden had hij precies veel te zeggen. Ze keek hem zwijgzaam aan terwijl hij sprak over hoe ze zijn rolmodel was, over hoe perfect haar leven was. ‘Ik draag geen maskers, ik heb ook geen geheimen meer naast dat, voor mij is het gewoon heel gemakkelijk emoties onder controle te houden. Daarom heb je er nooit iets van gemerkt, ik beleef het en ga dan verder, het is de enige manier om het dragelijk te maken.’ Legde ze hem uit. Voor hem zou het nooit zo gemakkelijk zijn, Oliver was een open boek, heel gemakkelijk te lezen. Maar dat vond ze net zo geweldig aan hem, het rauwe dat hem tot leven bracht. ‘Ook ik.’ Prevelde ze nadat hij zei dat iedereen zijn verhaal had. Ze kantelde haar hoofd een beetje en keek naar zijn hand dat een plukje van haar natte haar vast had. Haar lippen waren zo dichtbij, hij moest haar adem wel voelen. Ze volgde de lijnen in zijn hand door naar zijn arm tot ze hem weer aankeek in zijn blauwe ogen. Er kwam een liefdevolle glimlach op haar lippen bij zijn woorden. ‘Je doet meer dan je je kunt voorstellen Oliver.’ Merkte ze zachtjes op. Hij deed zoveel meer, hij zorgde dat haar hart sneller ging kloppen, dat ze weer meer geen leven in een andere manier. ‘Je maakt mijn wereld mooier, je laat me dingen zien die ik al lang niet meer gezien heb.’ Ze zweeg en de glimlach werd iets breder. ‘Je zou verbaasd zijn hoeveel impact je op me hebt moest je het zelf voelen.’ Fluisterde ze er nog achter. Hij zou eens moeten weten wat ze voelde. Haar blik gleed naar beneden, zochten de nerven in de bank en ze knikte langzaam instemmend, ja, hij deed haar leven …
OOC: Oh damn <3 *Vredige zucht*


_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver Marron
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1112

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   do okt 01, 2015 9:46 pm




Oliver Marron
It's not supposed
to go like that

♦ ♦ ♦




De woorden die ze uitsprak gaven hem het gevoel dat hij opnieuw kon ademhalen, alsof er een zware last van zijn schouders viel. Ze verwachtte niet van hem dat hij met een juist antwoord kwam, het was voldoende dat hij luisterde, hetgeen waar hij wel goed in was. Al wist Oliver dit eigenlijk al op voorhand, dat ze geen verwachtingen van hem stelde, niet op het gebied van spreken waarvan ze wist dat het allesbehalve zijn sterkste punt was. Met doffe ogen keek hij haar aan en merkte naarmate hoe langer hij naar haar keek, hoe warmer hij het kreeg en hoe meer de flikkering in zijn ogen terugkwam. Hij beantwoorde haar glimlach door ook zijn mondhoeken lichtjes omhoog te trekken. Allison was werkelijk alles waar hij dit moment voor leefde en elke keer hij haar aankeek besefte hij dat opnieuw en wilde hij haar bedanken voor alles wat ze voor hem had gedaan. Het frustreerde hem ergens dat hij niet wist op welke manier hij het haar kon aantonen, en weer hier speelde zijn gebrek aan sociale vaardigheden hem parten. Oliver groeide in zijn mutatie, werd sterker dan hij al reeds was, maar zijn problemen op sociaal vlak waren iets waar hij langer en actiever aan zou moeten werken. Contact met andere personen dan Allison zou een goede oefening zijn, maar daar voelde hij zich allesbehalve klaar voor. ‘Ik geef je niet meteen de gemakkelijkste stof tot nadenken.’ Oiver snoof, zachtjes lachend en schudde zijn hoofd. Een tikkeltje schuchter wendde hij zijn blik af, haar verhaal opnieuw door zijn hoofd spokend. ”Ik zal er de komende tijd nog veel aan denken.” beaamde hij en legde zijn blik weer in die van haar. Hij voelde hoe zijn hartslag rees bij de gedachte aan de woorden die hij ging uitspreken. ”Net zoals ik de afgelopen tijd aan niets anders dan jou heb kunnen denken.” Een vreemd gevoel welde op in zijn maag en het leek alsof de energie in zijn lichaam plots voor een tintelend gevoel zorgde in plaats van een kloppend, pijnlijk gevoel. Een beetje onrustig, -of was het onzeker?- schuifelde hij heen en weer over het houten bankje, zoekende naar een manier om zich te houden. Een zoektocht waarvan hij wist dat die eindeloos zou duren. Wat was dit gevoel en hoe moest hij zich erbij gedragen? Hij staarde diep in haar ogen en probeerde rustig in en uit te ademen.

‘Iedereen mag zijn mening uiten.’ Hij hoorde haar woorden klaarduidelijk en probeerde om zich in haar standpunt te plaatsen, maar nog steeds lukte het hem niet om het te begrijpen. Niet op die manier… Hij had geprobeerd om haar duidelijk te maken dat hij degene wilde zijn die haar veilig hield, die ervoor zorgde dat er nooit meer verschrikkelijke dingen in haar leven gebeurde en dat ze gelukkig was, maar het was uitgedraaid tot een verschrikkelijk gevoel waarbij hij zich zelf een beetje schaamde door hetgeen hij had proberen te zeggen. Het was immers nog niet eens gelukt om zijn zin af te maken, total failure. Maar haar blik, haar handeling, de manier waarop ze bijna liefdevol zijn zin afmaakte, het stelde hem gerust op de meest zalige manier die hij ooit gevoeld had. Hij keek naar haar volle lippen die een vorm aannamen die hij nog niet bij haar had waargenomen, het was een glimlach, een glimlach die hem een nog warmer gevoel bezorgde, en glimlach die je simpelweg liefdevol kon noemen. Ze apprecieerde hetgeen hij had willen duidelijk maken en dat gaf hem een gevoel van voldoening. ‘Maar je kunt niet altijd bij me zijn.’ Heel langzaam zakten zijn omhooggetrokken mondhoeken naar omlaag en beet hij op de binnenkant van zijn wang terwijl hij een zucht onderdrukte. Ze had gelijk, Allison met haar realistische blik op alles in het leven. Maar hij wilde het zo graag, voor altijd bij haar zijn. Oliver ondernam een poging om weer opnieuw te glimlachen toen ze hem verzekerde dat ze het hem zou laten weten als ze ooit nog zoiets aan de hand had. De miserabele glimlach op zijn lippen maakte plaats voor een oprechte door de volgende woorden van Allison terwijl ze actief naar zijn blik zocht. ‘Ik zal het je zeggen Oliver, zoveel ben je waard voor mij.’ Heel voorzichtig beet hij op zijn onderlip en zuchtte zachtjes van gelukzaligheid. God wat was ze geweldig.

Haar ogen spraken boekdelen, net zoals zijn woorden dat blijkbaar hadden gedaan want Allison had hem nogmaals doorzien. ”Wie?” vroeg ze hem en hij was blij om de voorzichtigheid in haar stem te horen. ”Rosalie.” beantwoorde hij haar vraag en pulkte nu aan de onderkant van zijn tshirt aangezien zijn sweater rond Allisons verkleumde lichaam gewikkeld hing. ”Rosalie Guiditch.” herhaalde hij en keek Allison met een kleine vorm van angst in zijn ogen aan. Hij was bang voor het antwoord, ook al koesterde hij op dit moment meer haar dan liefde voor Rosalie. Oliver zat met zoveel vragen en hij besefte dat Allison hem inderdaad antwoorden kon geven, ook als Rosalie niet vermoord was door de jagers. ”Maar ik weet niet eens of ze een mutant is.” vragend en lichtelijk boos door de gedachten aan die vrouw schudde hij zijn hoofd, hij dacht dat hij haar kende, maar sinds ze hem hier letterlijk had gedumpt op Genosha wist hij dat dat niet zo was. Ze had hem verlaten, in zijn eentje achtergelaten met niets anders dan vragen en zijn levensgevaarlijke mutatie. Hij besefte dat hij Allison een verhaal schuldig was, maar wist niet goed waar te beginnen. Vol negatieve spanning keek hij haar  aan en wachtte voorlopig op een simpel antwoord: Of ze nog leefde of niet. Als het niet het geval was dan eindigde hier zijn zoektocht, als ze wel nog in leven was dan.. Dan wist hij nog niet goed wat hij ging doen.

Hij glimlachte voorzichtig om haar woorden, over het feit dat ze naast haar achternaam geen geheimen meer had en Oliver besefte dat ze werkelijk haar ziel bloot had gelegd voor hem. ”Je bent geweldig…” mompelde hij met een kort, bevestigend knikje en hij meende ieder woord ervan en voor hij het wist had hij een plukje van haar haar tussen zijn voorzichtige vingers. Oliver zag hoe Allison met een aandachtige blik zijn handen bestudeerde en zich een weg baande tot ze recht in zijn ogen keek. Haar adem voelde warm aan, iets wat Oliver aangenamer vond dan hij zelf had gedacht. ‘Je doet meer dan je je kunt voorstellen Oliver.’ De harde, koele blik in zijn ogen smolt als het ware weg terwijl er een diepe zucht in hem opkwam. ’Je zou verbaasd zijn hoeveel impact je op me hebt moest je het zelf voelen.’ Voorzichtig glimlachte hij terug naar haar, met een glimlach waardoor ook zijn ogen mee glimlachte en hij een heel andere uitdrukking op zijn gezicht kreeg. X Waardoor hij er even uit zag alsof hij nooit tegenslag had gehad in zijn leven, alsof hij een gelukkige jongeman was. Normaal. Licht bevend liet hij de pluk haar los en streek zachtjes met zijn vingers over haar kaaklijn om daarna zijn hand langzaam terug te trekken en op zijn borstkas te leggen, aan de kant waar zijn hart lag, nog steeds met het gevoel van haar warme adem op zijn huid. ”Ik voel het.” Beaamde hij met een knikje, zijn stem klonk fragiel, maar op een positieve manier. Zijn ogen keken haar met een ongekende flikkering aan en voor het eerst wendde hij zijn blik niet af terwijl zij dat wel deed.

|OOC: FEELS <3







_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   za okt 03, 2015 2:21 pm


Het beetje vrijheid dat ze hem gaf door hem niet te verplichten om te praten deed hem duidelijk goed. Ze zag dat hij zijn gespannen houding liet varen en de rust vond onder haar blik. Er kam een kleine glimlach op haar lippen toen ze hem zag ontspannen. Hij had zo weinig nodig om rust te vinden, zo weinig nodig om iets te voelen dat het haar verbaasde dat hij nog niet meer vrienden had gemaakt. Hij was zo gemakkelijk om mee om te gaan, zo zichzelf … Allison zag hem graag zichzelf zijn, Oliver hield nooit iets achter in zijn houding. Alles was oprecht eerlijk en kwetsbaar. Maar ze begreep het wel, ze zou het altijd begrijpen. Ze was in staat zijn mutatie over te nemen maar velen hier konden dat niet en daardoor trok hij zich iedere keer weer terug. Toch wenste ze dat hij een normaal gelukkig leven kon zijn, al was ze maar de schaduw op de achtergrond. Ze wilde dat hij leefde, meer dan dat hij nu deed, ze gunde hem meer dan dat ze zichzelf gunde. Ze hoopte dat eens hij zijn mutatie volledig onder controle had het zou gebeuren, hij iemand totaal anders zou worden maar voor nu moest ze geduldig zijn en alles zijn tijd geven. Want tijd was het belangrijkste voor Oliver, tijd en haar aanwezigheid. “Net zoals ik de afgelopen tijd aan niets anders dan jou heb kunnen denken.” En hij had haar aangekeken terwijl hij het had gezegd. Hij maakte haar week vanbinnen, een gevoel dat ze niet meer had gehad sinds … drie jaar geleden? Het was een lange tijd geleden dat ze zich zo had gevoeld, mede dankzij haar over beschermende vader. Hij schuifelde heen en weer op de bank maar hield haar blik vast, ze legde haar hand op zijn knie en duwde erop, hem duidelijk makend dat hij moest stil zitten. ‘Je zou meer moeten buiten komen dan heb je andere dingen om aan te denken.’ Plaagde ze hem. Dat eerste was waar, hij zou meer buiten moeten komen, dat tweede … welk meisje hoorde dat nu niet graag? Zelf was ze altijd heel zelfzeker over haar handelingen en lichaamstaal, Oliver helemaal niet. ‘En zit stil, je hebt geen reden om te friemelen, niet bij mij.’ De glimlach kwam terug en ze trok haar hand weg van zijn knie, licht vertederd door zijn onzekerheid.

Dat hij opgelucht was te horen dat ze hem zou zeggen als er iets was wist ze, het bracht altijd weer een sparkeltje geluk in haar binnenste als ze zag hoe Oliver positief reageerde op haar woorden. Maar toen hij de naam uit sprak werd haar gezicht in een oogopslag neutraal, haar ogen niet kwaad maar met een zekere donkere vastberadenheid. Dit was een korte blik van Allison Argent, een jager. ‘Rosalie.’ Herhaalde ze de naam. Ze schudde haar hoofd bij zijn woorden. ‘Ze is een mutant, nee, ze is niet dood en ja, mijn vader kent haar.’ Ze zweeg en keek langzaam onderzoekend naar Oliver. ‘We zijn niet de enige jagers, er zijn andere families. Rosalie stond op onze lijst maar aangezien ze niet in de directe omgeving was hebben we anderen de informatie laten verzamelen. Ze was niet alleen, we hadden twee doelen.’ Allison zweeg en richtte haar blik op naar hem. ‘Jij.’ Ze had het niet geweten tot nu. Ze had enkel een foto van Rosalie gezien, niet van Oliver maar nu hij achter haar vroeg kwamen alle puzzelstukjes samen. ‘Het zou op een dinsdag gebeuren, tien uur s’avonds, wij en de andere familie. Toen we aankwamen waren jullie weg, zomaar, alsof jullie het wisten.’ Ze zweeg weer en rechte haar rug, haar blik had iets zakelijks, iets afstandelijks, zo was ze altijd als ze over deze dingen sprak. Het was een instinct dat was blijven hangen, duidelijk. ‘Later bleek dat mijn vaders partner Rosalie gewaarschuwd had.’ Ze haalde haar schouders op en de blik verdween als sneeuw voor de zon. In plaats daarvan sloot ze haar ogen en ging op zoek naar Rosalie, naar een teken van leven dat Oliver hopelijk een beetje zou “kalmeren” na wat ze hier allemaal had gezegd. Het beeld was duidelijk en direct, een vrouw in een shoppingcenter, stijf en zakelijk bij de ingang. ‘Ze is aan het winkelen.’ Merkte Allison op, haar ogen nog steeds gesloten. Toen ze ze opende keek ze gelijk naar Oliver. Misschien had ze het beter niet gezegd, ze was haast zeker dat hij erdoor van streek zou geraken. ‘Bekijk het van de positieve kant, je zou vast zitten daar, hier kan je groeien.’ Ze zweeg en liet haar schouders wat zakken, uit medeleven. ‘Je hebt het beter hier.’ Verzekerde ze hem.

“Je bent geweldig.” Allison keek hem aan en glimlachte zachtjes. Allison had niet veel zekerheid nodig, hij daarentegen wel, hij had woorden nodig, bevestiging en die gaf ze hem, zonder aarzelen. Jarenlang had ze in die wereld gezeten waarin jagen en werken belangrijker was dan plezier, liefde, jarenlang had Allison niets anders gezien dan de wapens, de actie, de planning en op school was ze amper bij de les door wat thuis gebeurde. Het was dus echt waar wat hij zei, hij deed haar weer een beetje leven. Ze voelde zijn vingertoppen langs haar wang strijken en de glimlach verdween zachtjes terwijl de intensiteit van haar ogen wat toe nam. Er was een huivering die langs haar lichaam streek terwijl de energie van hem over kwam in haar lichaam, maar die werd onderdrukt door wat ze voelde … de voorzichtigheid van zijn vingers. Ze keek naar zijn hand tegen zijn borst, ter hoogte van zijn hart en luisterde naar de woorden die hij sprak. Er brak iets open in haar en ze sloeg haar ogen neer om het gevoel in haar op te nemen, het gevoel van echt geluk, van hier thuis horen, van liefde. Toen ze op keek zat hij nog steeds naar haar te kijken, de rollen waren eens opgedraaid. ‘Je zou zekerder moeten zijn over jezelf.’ Zei ze uiteindelijk. Ze bestudeerde zijn gezicht aandachtig voor ze hem weer aan keek en de liefdevolle glimlach terug keerde. ‘Je zou moeten weten wat voor impact je hebt op anderen, waartoe je in staat bent, wat je lichaamstaal bloot geeft.’ Ze boog naar hem toe, haar hoofd dichter naar het zijne en keek hem aandachtig aan. ‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt.’ Fluisterde ze. De glimlach werd breder, haast uitdagend, ze kantelde haar hoofd een beetje voor ze verder sprak. ‘Want als je zo onzeker over jezelf denkt, hoe kan het dan dat je dit veroorzaakt.’ Ze wees tussen hen twee in en drukte haar vingertop tegen de onderkant van zijn kin. ‘Want dit is niet mijn schuld, dit heb je allemaal zelf gedaan.’ Ze drukte haar lippen tegen de zijne, haar vinger gleed weg van zijn kin. Kort, amper enkele seconden en ze trok zich terug, opende haar ogen en keek hem aan. ‘Zie, allemaal jouw schuld.’ Glimlachte ze liefdevol …


_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver Marron
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1112

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   zo okt 04, 2015 11:26 pm




Oliver Marron
It's not supposed
to go like that

♦ ♦ ♦




Hij liet zijn blik rusten op zijn schoot en zuchtte, maar niet de manier waarop hij dat gewoonlijk deed. De zucht was zacht, bedeesd en ditkeer niet omwille van een slechte reden. Oliver voelde zich gelukkiger dan ooit, maar vond niet de juiste manier om het aan te tonen, daarom dat zijn houding zo twijfelachtig was, alsof hij constant tussen twee vuren zat, schipperend naar de juiste manier om zich te gedragen. Zijn ogen vonden die van Allison weer en hij luisterde geconcentreerd naar haar zachte, aangename stem.  ‘Je zou meer moeten buiten komen dan heb je andere dingen om aan te denken.’ Verrast door haar hand op zijn knie keek hij haar aan en trok vervolgens een mondhoek omhoog waardoor er een klein glimlachje op zijn lippen verscheen, hij stopte met heen en weer schuifelen. Oliver liet zelfs zijn schouders wat ontspannener hangen. Ze had gelijk, zoals ze dat altijd had als ze over hem sprak. Soms had hij het gevoel alsof Allison een handleiding bij Jean was gaan halen, waar alle uitleg over Oliver instond. De instructies om zijn leven te beteren. Nadenkend bij zijn eigen gedachten sloeg hij zijn blik weer op zijn schoot, nee, geen handleiding. Allison zelf was gewoon de oplossing voor al zijn problemen. Zij was hetgeen wat hem beter maakte. ‘En zit stil, je hebt geen reden om te friemelen, niet bij mij.’ Hij beet op zijn lip en keek naar zijn handen, waarmee hij inderdaad weer aan de onderkant van zijn tshirt zat te pulken. Betrapt ‘schudde’ hij zijn handen als het ware af alsof er iets vies aan hing en zette ze langs hem neer op de bank, niet wetende wat hij er anders mee moest doen. ”Slechte gewoonte..” mompelde hij half grijnzend en keek haar met zijn diepblauwe ogen aan. Opnieuw kwam er een tevreden zuchtje over zijn lippen terwijl hij naar haar keek, de kuiltjes in haar wangen, haar haren die lichtjes begonnen te golven doordat ze stilaan opdroogde. Hij wreef met een hand over de achterkant van zijn hals en ademde diep in en uit waardoor zijn borstkas op en neer rees.

Vanaf het moment dat hij over Rosalie begon kreeg ze een strengere blik op haar gezicht waaraan Oliver duidelijk merkte dat ze dit heel serieus nam. Het was meer dan duidelijk dat deze kant van haar, de geschiedenis van haar familie, een grote invloed op haar had. De manier waarop ze Rosalies naam in haar mond nam, het bezorgde Oliver kippenvel op zijn armen. Het moment van de waarheid was aangebroken, de vraag waarop hij zeven jaar had zitten teren ging eindelijk beantwoord worden. Maar vanaf het moment dat ze opnieuw haar mond open deed om te antwoorden twijfelde hij of hij het nog wel wilde weten. Welk antwoord dan ook, het zou een grote invloed op hem hebben en er kroop een gevoel van angst over zijn lichaam. ‘Ze is een mutant, nee, ze is niet dood en ja, mijn vader kent haar.’ Hij kreeg een krop in zijn keel voelde hoe het haar op zijn armen rechtop ging staan. In zijn hoofd herhaalde hij wel honderd maal wat ze had gezegd. Rosalie was een mutant, ze leefde nog en Allisons vader kende haar. Hij schudde verward zijn hoofd en liet zijn ellebogen op zijn knieën steunen om vervolgend zijn hoofd in zijn handen te leggen. Hij voelde hoe Allisons blik op zijn lichaam brandde maar hij kon het niet opbrengen om haar aan te kijken. Er viel een enorme last van zijn schouder, Rosalie was nog in leven, maar er kwam er onmiddellijk ook weer een bij. Waarom al die geheimen, waarom had ze zoiets belangrijk voor hem verzwegen? Hij hoorde hoe ze vertelde over ander jagersfamilies, over al het voorbereidende werk dat er bij kwam kijken, maar het drong niet echt tot hem door. Totdat ze iets zei waardoor hij weer oprecht luisterde. ’Ze was niet alleen, we hadden twee doelen.’ Met betraande ogen keek hij weer op en voelde zijn kin bibberen. x ‘Jij.’ Al die gevoelens, hij werd van het ene in het andere gesmeten en hij moest verschrikkelijk veel moeite doen om alles op een rij te houden. Een stille traan rolde uit zijn ooghoek over zijn wang en hij gebruikte de achterkant van zijn hand om de traan ruw weg te wrijven, alsof hij boos was dat hij het niet had kunnen inhouden. Waarom was hij zo zwak… Haar afstandelijke, zakelijke blik maakte het er niet gemakkelijker op, hij kreeg het gevoel alsof hij alleen was, alleen met zijn emoties die hij niet onder controle kreeg. Zijn schouders schokten, zijn ademhaling was onregelmatig en zijn handen tot vuisten gebald waardoor zijn huid wit wegtrok op de plaats waar zijn knokels zaten. Hij kon niets zeggen, het enige wat hij kon was scenario’s in zijn hoofd terughalen waardoor hij de connecties lichtjes door begon te krijgen. Van het mysterieuze telefoongesprek tot het gedumpt worden op Genosha.

‘Ze is aan het winkelen.’ Het maakte Oliver misselijk om te horen dat ze gewone dagdagelijkse dingen aan het doen was, alsof ze gewoon met haar leven was kunnen doorgaan zonder nog verder aan hem te denken. Besefte ze dan niet welke pijn ze hem al die jaren bezorgd had? ‘Bekijk het van de positieve kant, je zou vast zitten daar, hier kan je groeien.’ Hij klemde zijn tanden op elkaar waardoor zijn kaken nog feller afgetekend op zijn gezicht verschenen dan dat ze al waren. En hij slikte eenmaal, om daarna voor een laatste keer door zijn ogen te wrijven en zijn rug te rechtten, waardoor hij de littekens op zijn rug voelde trekken. Al waren die fysieke littekens niet in vergelijking met hoe hij aan de binnenkant voelde. ‘Je hebt het beter hier.’ Hij staarde vlak langs Allison door, starende in het niets. ”Ik heb het beter hier.” Herhaalde hij haar woorden met een duidelijke ondertoon van onzekerheid, hopende dat ze gelijk had. Gevoelens van angst, verdriet, haat en opluchting raasden door zijn lichaam en hij zocht voorzichtig haar blik om er zich vervolgens als het ware aan vast te klampen. Oliver voelde hoe de rust over zijn lichaam langzaam terug kwam, hoe hij zichzelf weer in de hand kreeg. Want dat was wat Allisons aanblik met hem deed.

Haar huid voelde koel aan en een kleine blik van bezorgdheid kwam op zijn gezicht te staan, het was ongelooflijk hoe erg hij zich dingen aantrok die met haar te maken hadden. Haar gezondheid, haar blij zien.. Het was alsof Oliver dat als prioriteit nummer één zag, nog meer dan zijn eigen welkzijn. Ze had zo een invloed op hem, zo erg dat hij zich gewoon geen leven meer zonder haar kon voorstellen. Of wilde voorstellen. Hij observeerde elke handeling die ze maakte, alsof ze zijn leermeester was. De manier waarop ze die vertederende glimlach op haar lippen toverde, de rust die over haar lichaam hing, de manier waarop ze haar mond bewoog als ze sprak en de geweldige schittering die daarbij in haar ogen kwam te staan. ‘Je zou zekerder moeten zijn over jezelf.’ Oliver beet op de binnenkant van zijn wang en haalde aarzelend een hand door zijn haren. ‘Je zou moeten weten wat voor impact je hebt op anderen, waartoe je in staat bent, wat je lichaamstaal bloot geeft.’ Voorzichtig beantwoorde hij haar liefdevolle glimlach en opende zijn mond alsof hij iets wilde zeggen. Maar hij geraakte niet zover doordat Allison langzaam naar hem toe boog. Oliver voelde hoe zijn hartslag meteen de lucht in schoot en hij had het gevoel alsof zijn hart uit zijn borst zou springen. De energie in zijn lichaam begon in het rond te razen en heel zijn lichaam tintelde aan de binnenkant, maar in de plaats van pijnlijk voelde het nu aangenaam. Onbekend, maar aangenaam. ‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt.’ Aandachtig en met grote ogen keek hij haar aan, niet wetende of hij net zoals haar moest glimlachen of net niet. Hij voelde zich nerveus maar wist niet goed waarom, de sfeer die er tussen hen hing was veranderd en kon bijna intens genoemd worden. Er kwam een lichte frons op zijn voorhoofd te staan, heel de situatie voelde vreemd en onbekend aan en Oliver wist niet hoe hij zich ernaar moest gedragen. x Het enige waartoe hij in staat was was in haar ogen turen en luisteren naar de betoverende woorden die ze sprak. ‘Want als je zo onzeker over jezelf denkt, hoe kan het dan dat je dit veroorzaakt.’ Bij elke zin die ze zei voelde hij hoe zijn hart harder begon te slaan en op een gegeven moment was hij ervan overtuigd dat ze hem bijna moest kunnen horen. Hij maakte aanstalte om weer aan de zoom van zijn tshirt te beginnen prullen maar kon zichzelf ertoe dwingen om het niet te doen. Olivers ogen kregen een lichte fonkeling bij het zien van haar uitdagende glimlach en hij ademde diep in om vervolgens voor het eerst een minuscuul glimlachje op zijn gezicht tevoorschijn te laten komen. De vinger die ze op de onderkant van zijn kin zette zorgde ervoor dat er een aangename rilling over zijn ruggengraat liep. ‘Want dit is niet mijn schuld, dit heb je allemaal zelf gedaan.’ Hij hoorde haar woorden maar kon er niet met zijn volle verstand over nadenken, het enige waar hij oog voor had was voor haar prachtige gezicht en haar volle lippen die opeens korterbij kwamen. Zijn handen trilden en hij slikte onzeker voordat hij haar ademhaling langs zijn gezicht voelde strijken en.. En haar lippen op dezijne voelde. In de plaats van zijn ogen te sluiten hield hij ze geschrokken open en voelde zich overdonderd door het feit dat Allison hem kuste. Maar in een lutteloze seconde besefte hij dat dit hetgeen was waar hij naar verlangd. Hij kon eindelijk een naam geven aan het onbekende, aangename gevoel dat hem altijd bekroop als hij in Allisons buurt vertoefde. Hij was verliefd. Oliver sloot zijn blauwe ogen en drukte heel voorzichtig ook zijn lippen tegen die van haar, ergens aarzelend, ergens verlangend. Terwijl kon hij er niet aan doen dat zijn wangen heet werden en rood aankleurden. De energie raasde in haar over en hij voelde hoe zijn lichaam opgelucht ontspande, zonder hij er zelf iets voor moest doen. Het nerveuze gevoel ebde langzaam weg en wat enkele seconden waren duurde een eeuwigheid in zijn gedachten.

Toen ze zich haar lippen van dezijne losmaakte liet Oliver zijn ogen nog een gesloten, alsof hij niet kon geloven wat er zonet gebeurd was. ‘Zie, allemaal jouw schuld.’ Een zacht lachje rolde over zijn lippen en hij schudde ongelovig zijn hoofd voordat hij zijn ogen weer opende en naar Allison keek. Hij bracht een trillende hand omhoog en liet twee vingers over zijn lippen glijden, om te ‘voelen’ waar haar lippen hem zonet geraakt hadden. ”Waarom ík?” mompelde hij, nog steeds met een stralende glimlach op zijn gezicht en draaide zijn hoofd kort weg om de kinderlijke grijns op zijn gezicht te verbergen. x Niet goed wetende hoe zich nu tenopzichte van haar te houden krabde hij aan de achterkant van zijn hoofd om vervolgens de rand van de bank vast te klemmen. ”Dat..” Hij perste zijn lippen op elkaar en voelde hoe zijn wangen nog roder werden. ”Dat was mijn eerste kus.” gaf hij een beetje beschaamd toe voordat hij onwennig weer in haar ogen keek. ”Het spijt me als ik niet… Argh..” Hij betrapte zichzelf erop dat hij weer enorm onzeker werd en hij beet verlegen lachend op zijn onderlip. ”Zekerder zijn..” herhaalde hij hetgeen wat ze hem had proberen duidelijk te maken en hij knikte kort.  







_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   ma okt 05, 2015 7:38 pm


Er was geen koudere manier waarop ze het hem kon gezegd hebben. Maar Allison was van de veronderstelling dat je nieuw direct meldde zonder erom heen te draaien. In al haar jaren als kind en als jager had ze het op geen andere manier geleerd. Ze wist nog hoe ze aankwam in het ziekenhuis, haar vader stond tegen de muur. Hij zag haar door de lift stappen en zijn gezicht betrok op een treurige manier, Allison had het meteen geweten, geweten dat haar moeder er niet meer was. Ze was beginnen huilen, haast roepen dat het niet mogelijk was. Later was ze haar vader dankbaar voor zijn rechtstreekse boodschap. Allison reikte automatisch naar haar ketting bij de gedachte die opnieuw boven water kwamen drijven. Dus ja, ze had het Oliver een stuk begripzamer en vriendelijker kunnen zeggen maar het was gewoon niet Allison. Ze was rechtuit, ze draaide er niet omheen, de harde pijn was de korstte. Toch keek ze bezorgd toe hoe Oliver het nieuw aan nam.

Het was één ding dat je gedumpt werd op dit eiland maar het was iets helemaal anders als je jaren aannam dat die persoon dood was en uiteindelijk te horen kreeg dat ze nog leefde, goed en wel aan het shoppen was. Allison sloot haar ogen, stuurde haar geest weer naar Rosalie en keek toe hoe ze een man omhelsde en ze dan samen naar en koffiehuisje wandelde, hand in hand. Ze slikte het beeld weg en keek naar Oliver. Misschien was het ergste niet zozeer het nieuws geweest, wat erger was, was dat ook Oliver op de lijst van haar vader had gestaan. Allison kon degene geweest zijn die hem vermoordde, als haar vader het zou toe laten. Maar ze was waarschijnlijk gestorven dan, door zijn mutatie aangezien ze de hare toen nog niet had. Ze zag hem trillen, tranen stonden in zijn ogen. Ze wou hem echt wel ondersteunen maar ze dacht dat het beter was voor hem om hier zelf mee om te gaan. Dus keek ze enkel toe terwijl ze zachtjes verder praatte, alsof het al niet genoeg was geweest. ‘Oliver.’ Prevelde ze zijn naam, ontdaan door de aanblik van zijn innerlijke strijd. ‘Ik zeg je dit niet omdat ik er pret in heb, ik zeg het omdat je de waarheid verdiend. Als ik het op een andere manier kon tonen dan zou ik het doen.’ Het was het enige wat ze kon zeggen dat ertoe zou doen.

Hij keek haar straal voorbij, alsof ze er niet was en hij daar alleen was. Ze voelde zich niet ongemakkelijk maar het was raar dat hij zou ver weg keek en sprak zonder haar aan te kijken, het was niet van zijn gewoonte. ‘Je hebt het beter hier.’ Herhaalde ze zachtjes zijn woorden. En toen keek hij voorzichtig weer haar kant uit, er kwam iets van medeleven in haar ogen. ‘Ik weet het, de wereld is een wrede plaats.’ Het was meer een opmerkelijk voor zichzelf want hij had zijn kant van wreed gezien en zij had een kant van wreed gezien. Dat de wereld op een bepaalde manier ziek was wist ze al, het was gewoon niet leuk om het te zien op anderen hun gezichten.

Uiteindelijk kwam de ontspanning langzaam terug in zijn lichaam. Ze keek toe hoe hij zijn schouders wat liet zakken, zijn gezicht weer rustig werd en ze glimlachte tevreden, blij te zien dat hij het zo snel kon verwerken. Al zou hij er waarschijnlijk enkele nachten over wakker liggen, niet alleen van Rosalie maar ook van haar familie en van wat ze van plan was te doen, hem kussen, al was het maar zo licht en zacht. Toch kon hij nog een klein beetje glimlachen, ondanks alles waar ze hem door liet gaan. Over een rollercoaster van emoties gesproken. Eerst dat, dan dat en uiteindelijk dit, alle gevoelens in zijn lichaam opjagen tot ze zijn hart haast kon horen kloppen. Allison had meer dan één vriendje gehad, ze kende er wat van, gelukkig niet alles. Uiteindelijk voelde ze wel dat hij bezweek, als een vat water dat sprong ontspande hij en drukte zijn lippen terug tegen de hare aan, ze moest glimlachen, automatisch. Toen ze zich terug trok zag ze dat hij met zijn ogen toe bleef zitten, dat maakte de glimlach op haar lippen enkel maar groter, whoeps, ze had hem van de kaart geveegd. Even geen aarde aan Oliver.

En uiteindelijk lachte hij, opende zijn ogen en keek haar met een stralende glimlach aan precies zoals ze gehoopt had dat het effect op hem zou hebben. Bij zijn vraag hield ze haar hoofd een beetje schoon en trok haar wenkbrauwen wat samen. ‘Waarom niet jij?’ Kaatste ze de vraag gelijk terug. ‘Wat denk je zelf Oliver.’ Ze wist dat hij het antwoord niet zou weten, omdat hij te onzeker was, omdat hij zichzelf niet zo goed kende als zij hem was gaan leren kennen. Bij zijn opheldering hield ze haar hoofd amusant schuin. Ze lachte hem niet uit maar het was gewoon bijna schattig om te zien hoe hij op dit alles reageren. ‘Dat dacht ik al.’ Stemde ze in. Niet omdat hij het niet goed deed, gewoon door zijn mutatie. ‘Er is voor alles een eerste keer.’ Ze haalde haar schouders op, alsof het helemaal niets uitmaakte. Het was niet haar eerste, dat was een feit, maar deed dat ertoe? En dan excuseerde hij zich voor zijn onzekerheid. Haar glimlach bleef en ze schudde langzaam haar hoofd. ‘Oliver, ik weet niet hoe ik het je moet duidelijk maken,’ ze zweeg en probeerde achter de juiste woorden te zoeken. ‘Je bent knap, je hebt uitstraling, je hebt het juiste karakter. Het enige wat je tegenhoud om groots te worden in je mutatie.’ Ze zweeg en keek hem onderzoekend aan. ‘Je kan iedereen krijgen die je wil met die glimlach.’ Wees ze zijn verlegen glimlach van ver aan. ‘En je mutatie begin je onder controle te krijgen, dus,’ ze zweeg en klopte één keer op zijn bovenbeen, een oppeppertje en haar vrolijke glimlach. ‘Je komt er wel. De wereld ligt aan je voeten.’ Zei ze haast plechtig terwijl ze hem glimlachend aan keek. ‘Ik heb je een week niet gezien, heb je nog kunnen oefenen?’ Vroeg ze uiteindelijk zorgzaam want ja, Oliver eerst, dan al haar studeerwerk op haar kamer …


_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver Marron
avatar
Class 3

Aantal berichten : 1112

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   do okt 08, 2015 9:17 pm




Oliver Marron
It's not supposed
to go like that

♦️ ♦️ ♦️




Hij wist het wel, ze had het allesbehalve slecht met hem voor. Net zoals hij wist dat ze echt een stuk van haar ziel bloot had gegeven door hem op de hoogte te stellen van dit verhaal. Maar het feit dat zij, of haar vader degenen had kunnen zijn die hem het leven, of dat van Rosalie had ontnomen. De haren kwamen opnieuw overeind op zijn armen. ’Oliver.’ Hij keek haar met een knikje aan en trok een mondhoek omhoog, nog steeds sip maar wel gemeend. ‘Ik zeg je dit niet omdat ik er pret in heb, ik zeg het omdat je de waarheid verdiend. Als ik het op een andere manier kon tonen dan zou ik het doen.’  Oliver knipperde langzaam met zijn ogen en knikte voorzichtig terwijl hij haar bruine ogen geen moment los liet. ”Het is oké Allison.” stelde hij haar gerust in hoeverre dat mogelijk was door de gebroken ondertoon in zijn stem. ”Mijn mening is niet veranderd. Ik denk nog steeds hetzelfde over die nieuwe kans die elk van ons heeft gekregen toen we hier voet aan wal zette.” Ja hij was gekweld, had enorm veel om de komende dagen, misschien zelfs weken of maanden over te piekeren. Maar ook dit zou voorbij gaan. ”Dankzij jou heb ik nú de kans gekregen om écht te leven.” Hij legde de nadruk extra op de woorden ‘nu’ en ‘echt’, want dat was wat voor hem er enkel toe deed. ”Meer zelfs dan dat ik toen leefde.” Aarzelend legde hij nu zijn hand op haar knie. ”Het verleden is het verleden en blijft in het verleden.” Door die woorden werd hij zelfzekerder en trok hij glimlachend zijn hand terug. ”Tenzij je nu een einde aan mijn leven maakt natuurlijk.” Voor de eerste keer kon hij er een half glimlachende knipoog vanaf brengen.

Het feit dat hij zo langs haar door staarde was omdat hij in zijn hoofd alles even op een rij moest zetten, want vanaf het moment dat hij in Allisons ogen keek begon zijn hart altijd sneller te slaan en was hij niet in staat om volledig helder te denken. ”Ik heb het hier inderdaad beter.” bevestigde hij haar woorden, zodat hij ze zelf ook meer geloofde. Oliver ademde diep in waardoor zijn gespierde borstkas fel opreed. ‘Ik weet het, de wereld is een wrede plaats.’ Langzaam liet hij de adem weer ontsnappen en dacht in stilte na over haar woorden. Weer had ze gelijk. Het leven was niet eerlijk en ieder individu had zijn eigen ervaringen in het leven. Zijn of haar eigen levensverhaal, het een al mooier als het andere. Maar Allison had Olivers leven in de meest positieve manier veranderd, zelfs al kende ze elkaar amper een maand. Hetgeen hij voor zich zag was enkel positiviteit. ”Dieper kan ik niet zinken.” Zei hij schouderophalend en liet zijn hand over zijn kaak wrijven, die weer lichtjes bestoppeld was. ”Voor mij gaat het vanaf hier enkel bergop.” Een verlegen glimlachje sierde zijn gezicht.

En bergop ging het, zelf op het eigenste moment dat ze daar langs elkaar op het houten bankje in de Greenhouse zaten. Zijn emoties liepen torenhoog op en de kus die Allison hem had gegeven deed zijn energielevel als het ware een piek bereiken, ook al voelde hij de negatieve pijn er niet van. Van op wolkjes lopen gesproken. Hij voelde hoe zijn expressieve kaken rood kleurden toen ze hem glimlachend aan keek nadat hij zijn hoofd terug had getrokken uit de kus. Als hij in haar aanwezigheid was, was hij een beginneling op elk mogelijk gebied. ’Waarom jij niet?’ Het was alsof ze niet eens over die vraag moest nadenken. ’Wat denk je zelf Oliver?’ Hij beet zachtjes op zijn onderlip, waar hij zojuist die van haar nog gevoeld had. Vragend keek hij haar aan en liet zijn hand weer over zijn hals glijden, lichtjes verlegen. ”Er zijn zoveel anderen die beter voor je zouden zijn Allison.” mompelde hij haar toe en kon haar niet in de ogen kijken terwijl hij dat zij. Het was waar, er waren zoveel mutanten die haar nog meer konden laten groeien in hetgeen ze deed. Maar nee, ze koos voor iemand zoals hèm. Iemand die eerder als een last dan als hulp aanvoelde. Hij voelde hoe ze hem met haar donkere ogen aankeek en hij was er zeker van dat als ogen zouden kunnen lachen, die van haar dat hadden gedaan. ‘Oliver, ik weet niet hoe ik het je moet duidelijk maken,’  Voorzichtig keek hij haar weer aan en luisterde naar de waterval van woorden die ze hem toesprak. Woorden die samen zinnen vormde, en die zinnen die boordevol complimenten zaten. Hij luisterde aandachtig en kauwde fel op de binnenkant van zijn wang terwijl hij zijn hartslag weer de hoogte in voelde schieten. De dingen die Allison tegen hem zeiden had niemand ooit tegen hem gezegd en hij voelde hoe zijn ogen als het ware begonnen te schitteren. ‘Je kan iedereen krijgen die je wil met die glimlach.’ Hij had het liever niet gedaan, maar het ging niet anders. Op zijn lippen verscheen een stralende glimlach, waarbij zelfs zijn witte tanden deels zichtbaar werden. ”Het is moeilijk om zo een dingen te geloven.” begon hij aarzelend. ”Zo een lieve dingen heeft nooit iemand tegen me gezegd.” Lichtjes hoofdschuddend keek hij omlaag, naar zijn handen om vervolgens weer met een voorzichtig scheef glimlachje in haar ogen te kijken. ”Maar zoals je zegt: Voor alles is een eerste keer.” Hij hield nu op zijn beurt zijn hoofd een beetje schuin. ”Maar ik moet niet iedereen hebben.” vertelde hij, een beetje verward door de uitspraak die Allison had gedaan. ”Als ik jou af en toe maar kan zien, dan ben ik gelukkig.” Het woord voelde vreemd in zijn mond, maar hij meende het van de eerste tot de laatste letter.

Hij schrok een beetje op door haar hand die met een zacht plofje op zijn jeansbroek neerkwam, maar het deed hem ook glimlachen. ‘Je komt er wel. De wereld ligt aan je voeten.’ Hij snoof zachtjes en keek naar zijn voeten die gehuld gingen in een simpele sneaker, om er vervolgens mee te wiebelen. ‘Ik heb je een week niet gezien, heb je nog kunnen oefenen?’ Oliver duwde zijn wenkbrauwen de hoogte in en keek haar met een blij gezicht aan. ”Echt getraind niet, mijn lichaam had wat rust nodig.” Hij schoof een beetje weg van haar en draaide zich in de richting van de plantenbakken. ”Maar er is iets wat ik je moet laten zien.” Hij knikte in de richting waarin hij al gedraaid zat, alsof hij geen moment langer kon wachten om op te staan en erheen te wandelen. Hij stond stram recht, nog steeds wat gehinderd door de verse littekens die zijn rug ‘sierden’. Oliver hief zijn hand in de lucht en gebaarde ermee dat ze moest volgen. Zijn voeten droegen hem naar een plantenbak, waar aan de ene kant verwelkte bloemen stonden en aan de andere kant enkele bloempjes die straalden van levendigheid. Hij plaatste zijn handen op de rand van de bak en leunde wat naar voren terwijl zijn ogen alles wat er voor hem stond bestudeerde. ”Enkele dagen geleden trof ik deze bak hier zo aan.” Hij ‘wees’ met een knikje richting de dode margrieten. ”Ik wilde al het dood eruit halen zodat ik er iets nieuw in kon planten.” Hij keek opzij, naar Allison. ”Maar toen ik mijn handen in het zand stak gebeurde er iets.” Een willekeurige glimlach verscheen op zijn lippen en hij wees met een vinger naar de enkele levende bloemetjes die aan de zijkant van de bak stonden. ”Moeilijk om uit te leggen, dus kijk maar gewoon.” Oliver stak in de buurt van enkele dode bloemen, twee vingers in het zand en zonder dat hij al te veel moeite moest doen, lichtte die twee vingers op, zoals ze gedaan hadden toen hij de dummy had verschroeid. Maar ditkeer leek het alsof de oranje gloed zijn hand ook via ‘straaltjes’ verliet, straaltjes die richting bloemetjes dreven en vervolgens in het zand verdwenen. ”Nu opletten.” zei hij op een mysterieuze manier en haalde zijn vingers uit het zand terwijl hij een stap naar achter zette zodat hij langs Allison stond. Luttele seconden later leek het de oranje goed in drie van de dode bloemetjes te kruipen. Oliver keek met gefronste wenkbrauwen naar het fenomeen dat hij zojuist gecreërd had, alsof hij nog altijd zelf niet kon begrijpen hoe hij dat klaargespeeld had. De oranje gloed verliet de bloemetjes opnieuw, en de manier waarop ze achterbleven.. Ze stonden weer stevig overeind, hadden hun kleur en fierheid terug gekregen. Ze leefde weer. ”Weet je..” Oliver grijnsde kort en keek naar Allison. ”Weet je nog dat die dummy wegsmolt onder mijn aanraking?” Hij knikte al in haar plaats, want ja, ze was er zelf bij geweest. Ze was degene die het hem geleerd had. ”Blijkbaar reageert elke materie anders op mijn energie.” Hij stapte weer naar voor en stak zijn hand uit naar de plantenbak om een van de bloemetjes die hij zonet weer levend had gemaakt te plukken. Met zijn blauwe ogen keek hij gefascineerd naar het witte bloemetje in zijn hand en draaide zich om, naar Allison. ”Hier.” mompelde hij met een glimlach op zijn gezicht en stak het naar haar uit, terwijl wachtende op haar reactie.

|OOC: 1557 woorden hahaha, dit kan toch niet meer  :pirat:








_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   vr okt 09, 2015 8:05 pm


Hij zei wel dat het oké was maar Allison zag dat het alles behalve dat was. Hij probeerde oprecht te knikken, maar de twijfel zat overal, de onrust kon ze zo bij hem aflezen. Maar blijkbaar wilde hij niet dat ze zich nog verder zorgen om hem ging maken dan ze al deed. Hij wilde er duidelijk sterker uit komen maar daarvoor zou hij een paar dagen moeten overdenken wat er in de afgelopen minuten allemaal gezegd geweest was, of wat ze had gedaan. Hij zag het als een nieuwe kans, zij zag het als zoveel meer dan dat. Ze was hier niet voor een nieuw leven, hoe onrustwekkend dat ook mocht klinken. Ze was hier om haar mutaties op zijn maximum te krijgen en dan terug naar huis te gaan om haar vader bij te staan. Ze was hier niet om te blijven, dat was in ieder geval niet haar eerste gedacht geweest. Maar de school deed dingen met haar, dingen die ze niet wilde maar toch toeliet, het veranderde haar. Het sloot het dodelijk op van Allison en gaf haar stukjes vrijheid om van de proeven, Oliver was één van die stukjes geweest. Het maakte haar … haar vader zou zeggen zwak maar ze probeerde het in haar hoofd niet zo te definiëren. Toen ze zijn hand op haar knie voelde schoot er een korte tinteling onopgemerkt door haar lichaam. ‘Voor jou is het zo gemakkelijk.’ Daar verschilden ze. Allison droeg haar verleden bij zich, ze was een deel van haar verleden. Hij liet het achter, zij klampte zich eraan vast. Ze keek van zijn hand op in zijn blauwe ogen en glimlachte zwak. Zijn grapje deed haar fronsen, ja, ze kon zo een einde aan zijn leven brengen, hij kende haar dodelijkheid niet. ‘Laten we hopen dat ik dat nooit hoef te doen.’ Zei ze nuchter, al knipoogde ze wel terug. Lieve hemel, hij zou eens moeten weten waartoe ze in staat was.

Dat het voor hem van hieraf aan enkel maar bergop kon gaan stelde haar gerust. Ze voelde zich een beetje voldaan, door de aanblik van deze Oliver, die alles plots zo positief zag in zijn leven en dat door hulp van haar. ‘Wat naar de sterren kijken niet allemaal doet met een mens.’ Glimlachte ze liefdevol. Als ze hem toen had weg gestuurd dan zou hij nog steeds op zijn kamer dingen zitten doen die ze liever niet wist. Maar het was dankzij haar mutatie dat het mogelijk was voor Oliver om te groeien. ‘Dank aan mijn mutatie.’ Ze drukte haar vinger kort op zijn hand waardoor de energie over kwam naar haar, ze centreerde het naar haar hand waardoor het lichtjes oplichtte voor ze de energie terug stuurde naar Oliver. ‘Anders zaten we hier niet als het niet was voor dat.’ Zei ze naar alle eerlijkheid terwijl ze haar vinger van zijn hand weg trok, zo simpel was het.

“Er zijn zoveel anderen die beter voor je zouden zijn voor je Allison.” Die woorden zorgden ervoor dat ze haar hoofd naar voor liet vallen in haar schoot. Ze kneep haar ogen dicht om te doen alsof ze dat niet had gehoord. Maar hij had het gezegd en het was te laat om het te negeren. Ze kwam weer recht zitten en draaide zich volledig naar Oliver. ‘Beter?’ herhaalde ze vragend. ‘Hoe kun jij nu weten wie of wat beter voor me is?’ Ze zei het zacht. Maar hij keek haar niet aan, hij staarde naar de bank. Ze legde haar hand onder zijn kin en drukte zijn hoofd omhoog terwijl haar vingers langs de ruwe stoppels streken. ‘Oliver.’ Benadrukte ze zijn naam. Ze moest het op één of andere manier in die dikke hersenpan van hem krijgen dat hij niet zo onzeker over zichzelf moest zijn. ‘Mijn vader dacht altijd dat hij wist wat beter voor me was.’ Daarbij legde ze nauwkeurig de nadruk op beter. ‘Nieuwe scholen, nieuwe huizen, nieuwe regels. Elke keer zei hij dat het voor mij eigen bestwil was, dat het beter voor me was om niet teveel waarde te hechten aan iets zo kostbaar als anderen. Ik maakte snel vrienden maar verloor ze even snel, vriendjes? Ja, ik heb er gehad maar nooit voor lang genoeg. Altijd weer verhuizen.’ Ze zweeg en liet haar vingers van zijn kin weg glijden. ‘Mijn allereerste training heeft hij me gekidnapt op weg naar huis, ik werd geblinddoekt, werd wakker met een vod in mijn mond in een oud vervallen huis en lag vast aan een stoel. Ik dacht echt dat ik door mutanten was genomen, nee, het was beter om het op de harde manier te leren.’ Ze zweeg en keek naar de planten. ‘Sindsdien luister ik naar niemand meer als ze zeggen dat het beter is, of ik beter kan krijgen. Ik doe het op mijn manier, en mijn manier is altijd goed geweest.’ Ze keek hem aan en er kwam een glimlach op haar lippen. ‘Ik weet wat beter voor me is Oliver en voor één keer twijfel niet aan jezelf en laat het gewoon gaan. Als ik dit niet wil zou ik hier ook niet zitten want zo ben ik, ik ga niet liegen, niet tegen jou of iemand anders.’ De glimlach werd breder, ze haalde haar schouders op alsof wat ze net allemaal had gezegd niet ernstig was. Voor haar was dat ook niet zo, anders dachten daar anders over.

Dat niemand zo’n lieve dingen tegen hem had gezegd deed haar peinsden naar één van de bloembakken staren. En weer vroeg ze zich af waarom hij nooit eerder de toenadering zocht om geholpen te worden. Hij was hier toch? Iedereen kon hem helpen maar in plaats daarvan bleef hij liever in zichzelf gekeerd. Ze zou het waarschijnlijk nooit goed begrijpen, daarin waren ze elkaars tegenpolen. Zijn woorden rukte haar uit gedachten en deden haar weer naar hem kijken, naar die waanzinnige blauwe ogen. Hij moest niet iedereen hebben, haar was voldoende, er kwam een vertederde glimlach op haar lippen. ‘Je hebt me en aangezien we door water omringd zijn loop ik voorlopig ook nergens heen.’ Beloofde ze hem. ‘En ik neem met af en toe trouwens geen genoegen.’ Vervolgde ze licht plagend. De geladen sfeer moest eruit, haar dag was als triestig genoeg geweest met alle herinneringen. Misschien moest van hieraf aan ook wel bergop gaan voor haar.

En toen vertelde hij dat hij nog niet had kunnen oefenen, dat zijn lichaam rust nodig had, ze knikte begrijpelijk. Ondanks dat hij de pijn wat meer kon sturen had zijn lichaam regelmatig nog even een momentje nodig om te bekomen. Net als haar lichaam dat deed als ze een mutatie over nam. Zijn mutatie putte haar niet uit maar ze merkte wel dat hem een week niet zien haar lichaam goed had gedaan, het was weer volledig in conditie. Ze kwam recht toen Oliver dat deed en legde zijn trui op de bank terwijl ze hem volgde naar één van de bloembakken. Terwijl hij uitlegde stond ze bedenkelijk op haar duimnagel tegen haar lippen en nam iedere beweging, ieder woord van hem volledig in haar op. Haar blik gleed naar de margrietjes, de dode en de levende voor haar blik kort naar Oliver gleed. Hij zag er vrolijker uit, intens bezig met zijn demonstratie en zelfzeker, dat was nieuw. Ze fronste haar wenkbrauwen toen hij zijn vingers in de bak stak en ze de energie zag samenkomen in zijn vingertoppen. Toen hij zei dat ze moest opletten, wat ze uitermate deed, hurkte ze neer voor de bloembak zodat ze op ooghoogte zat en keek geconcentreerd toe naar de energie dat naar het bloemetje ging en het weer deed … leven. Haar mond viel zachtjes open toen het bloemetje weer fris en fel overeind stond. Ze draaide haar hoofd en keek Oliver breed grijnzend aan. ‘Wauw.’ Haar blik ging weer naar het bloemetje voor ze recht kwam, dit was geweldig. Na zijn woorden keek ze bedenkelijk terug naar het bloemetje. ‘Ik denk niet dat het anders reageert, ik denk dat je bedoeling ervan anders in. In de trainingszaal was het de bedoeling om de pop te vernietigen, voor een deeltje kapot te maken, maar hier schenk je leven.’ Ze zweeg en keek hem afwachtend aan, vragend of hij het begreep wat ze probeerde uit te leggen. ‘Ik denk dat je de energie twee kanten kan laten uitwerken, goed of slecht.’ Concludeerde ze. Hij plukte het bloemetje en gaf het aan haar, ze nam het tussen haar vingers en keek hem glimlachend aan. ‘Ik ben niet het type meisje dat graag bloemen krijgt maar dit is mijn mirakel bloemetje, het was dood en kreeg nieuw leven,’ ze zweeg en tikte tegen zijn borst. ‘Door jou.’ Bevestigde ze. ‘Bedankt. Trouwens, ik denk dat het volgende je minder zal bevallen maar ik ga het je toch zeggen.’ Ze zweeg en leunde een beetje tegen de bloembak aan. ‘Je moet leren je energie doseren zodat je mensen kunt aanraken zonder iets te veroorzaken. Geld ook voor mij, ik kan je mutatie niet blijven overnemen, zeker niet als je van plan bent af en toe langs te komen.’ Met de nadruk op zijn eerdere “af en toe”. ‘Ik merk dat het ook iets vergt van mij blijkbaar. Maar je kan me als proefkonijn gebruiken, ik heb de volle honderd procent vertrouwen in je.’ Zei ze langzaam, duidelijk, zodat hij het zeker zou weten dat ze vertrouwen in hem had …


_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: It's not supposed to go like that. [Oliver]   

Terug naar boven Go down
 
It's not supposed to go like that. [Oliver]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
 Soortgelijke onderwerpen
-
» It's not supposed to go like that. [Oliver]
» Let's work on the real stuff. [Oliver]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Outside :: Greenhouse-
Ga naar: