INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 We built this town on a shaky ground |&Arianna

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Wyot Hunter
avatar
Deceased

Aantal berichten : 80

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:
BerichtOnderwerp: We built this town on a shaky ground |&Arianna    vr sep 18, 2015 8:05 pm

Losing everything I've ever known
It's all become too much

Met een ruk schoot Wyot overeind. Zweetdruppeltjes glinsterde op zijn voorhoofd en adem was onregelmatig en oppervlakkig. Nog net had hij een schreeuw in weten te houden. Tranen branden achter zijn ogen, maar hij hield ze binnen. Al was er niemand die het zou zien als hij ze zou laten lopen. Zijn oren leken nog te suizen van de granaat in zijn droom. Aan zijn handen leek nog altijd het bloed van Jack te kleven. Nog steeds zag hij het gezicht van de jongen voor zich, besmeurd met as, zweet en bloed. Zijn kaken strak om het maar niet uit te schreeuwen van de pijn.

Wyot liet zijn hoofd in zijn trillende handen zakken en haalden huiverend adem. Zijn dromer leken steeds heftiger te worden. Steeds echter. Het was alsof hij iedere nacht weer terug keerden naar het slagveld. Alsof hij iedere nacht opnieuw zijn vrienden zag sterven. Abrupt sloeg hij zijn dekens van zich af. Het bed voelde al lang niet veilig meer, dat had het eigenlijk nooit gedaan. Zo snel als zijn trillende handen het toe lieten kleedde hij zich aan. Een simpele grijze trainingsbroek, een witte tanktop met daarboven een zwart vest. Het kon Wyot nooit bijster veel schelen wat hij aan had en hoe dat er uit zag. Na eeuwenlang uniformen te hebben gedragen, was zijn verstand van mode zo goed als nul. Niet dat hij als jagerszoon in de middeleeuwen ooit verstand van mode had opgedaan, maar oké. Nadat hij zijn nieuwe schoenen aan had getrokken, die Sneakers heette volgens Damian, verliet hij zijn kamer. De deur sloot hij zachtjes achter zich om Camden niet wakker te maken. De gangen lagen er verlaten bij. Wat op zich niet heel vreemd was, gezien het feit dat het drie uur s’ nachts was. Met haastige maar zachte passen liep Wyot richting de uitgang van de school.

De koele avond lucht kwam hem tegemoet zodra hij de deur opende, samen met de branderige geur van de kampvuren op het strand. Nog altijd was het strandfeest in volle gang, al was de zweer gedrukter dan die aan het begin van de zomer was geweest. De vakantie was voorbij en belangrijker dan dat, er dreigde een oorlog. Niet alle mutanten waren zich van dit laatste bewust. Sommige geloofde het niet, andere hadden het gewoon nog niet gehoord en weer andere werden bewust voorgelogen. Vooral de jongere studenten werd voorgehouden dat er niks aan de hand was. Dat alles wel goed zou komen. Dat mutanten geen schietmark op hun hoofd hadden gedrukt.

Met zijn handen in de zakken van zijn vest gestoken en de capuchon van zijn vest over zijn donkere krullen getrokken, slenterde Wyot in de richting van het strand. De gedachten aan wat komen ging, vermengde zich met de beelden van vroeger. Beelden van de vele oorlogen die hij al gevochten had. Zijn kaken stonden strak en zijn blik somber. Het was alsof hij steeds verder weg begon te zakken in een put van wanhoop. Alsof hij zich niet meer los kon worstelen uit het web van oorlog en verderf. Met een zucht richtte hij zijn blauwe ogen op het zanderige pad dat naar het strand leiden. Hij kon het geluid van de golven die kapot sloegen tegen de kust al horen. Het was een rustgevend geluid. Het was dit geluid waarvoor hij naar de zee gelopen was en het aanblik van de golven in het maanlicht.

Na een tijdje over het strand gelopen te hebben liet hij zich in het mulle zand zakken. Zijn benen trok hij iets op en zijn armen legde hij er losjes op, terwijl hij zwijgend naar het water keek. In de verte kon hij de muziek van het strandfeest horen. Vroeger had hij het ook wel eens gedaan, tot laat in de nacht muziek maken en drinken. Niet dat dat drinken effect op hem had, alleen op zijn vrienden. Die altijd van grappig naar irritant waren gegaan naarmate de avond vorderde. Nu had hij er geen behoefte meer aan. Misschien werd hij oud, misschien had hij gewoon te veel mee gemaakt of misschien was het de dreigende oorlog die hem constant bezig leek te houden.


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Arianna Kinsley Stuart
avatar
Class 4

Aantal berichten : 576

Mutant Profile
Alias: Snow White
Mutation: Immortality, Frigokinesis & Cryokinesis
Crush: You can love someone so much… but you can never love people as much as you can miss them.
BerichtOnderwerp: Re: We built this town on a shaky ground |&Arianna    za sep 26, 2015 11:32 pm

arianna kinsley stuart

tag. words. notes.  ✖︎

Ze was wel even op het strand gaan kijken, maar dat was nu toch niet echt iets voor haar. Tenminste, dat was lang geleden. En zelfs in haar tijd was het niet zo wild geweest. Natuurlijk was ze het wel gewend inmiddels, de wereld was zo veranderd sinds die tijd. Soms vroeg ze zich af of ze het nog allemaal bij kon houden. Ze wist niet of ze nog een oorlog aan zou kunnen als die zou komen. Ze wist dat er tijdens heel het bestaan van de mensheid maar iets van tachtig jaar was geweest dat er nergens ter wereld oorlog was geweest. En dat daar was ze al heel haar leven bezorgd om. Zelf had zij vanaf jonge leeftijd te maken gehad met oorlog. Of iets wat daar op leek. Ze had vaak genoeg tijdens haar periode dat ze hertogin was moeten bepalen wat te doen met haar troepen. Natuurlijk was ze zelfs nu nog steeds hertogin, dat zou ze altijd blijven. Maar dat was in de periode waar iedereen het wist. Het waren vooral de Schotten geweest die bij haar binnen waren gevallen. Natuurlijk keek ze daar nu anders tegenaan, maar destijds had ze trouw gezworen aan Elizabeth, en ze brak haar woord niet. Dat had ze ook nog nooit gedaan. 

Een stuk verderop kon ze de muziek nog steeds horen, maar het was al een stuk minder. Ze hield wel van de rust van de zee, maar het had haar nooit echt specifiek gekalmeerd. Niet dat ze dat nodig had nu, ze was verbazingwekkend rustig nu. Het was al nacht, maar ze had nog geen zin om terug te gaan naar haar kamer. Haar roomie's waren vast op het feest, maar ze had even iets echt rustgevends nodig. Nachtwandelingen hadden haar daarbij altijd geholpen.

Ze stopte en keek naar haar handen. Koud als altijd. Ze wist dat ze nog steeds niet goed controle kon houden over haar mutatie. Maar ze had nu geen handschoenen aan. Simpelweg omdat ze niet verwachtte iemand tegen te komen. Ze was nog steeds angstig voor haar eigen mutatie, ze wist wat die kon doen. Al vanaf dat ze hier liep was bij iedere stap die ze zette de grond onder haar hak meteen bevroren. Ze deed dit onbewust, maar ze zakte zo niet in het zand weg.

In de verte zag ze ienand zitter. De figuur werd steeds groter en uiteindelijk stopte ze op ongeveer tien meter afstand. Het was Wyot. Ze kon nog steeds niet geloven dat ze hem kende van vijfhonderd jaar geleden. Maar hij had haar verteld over zijn mutatie en zijn aanwezigheid hier op dit eiland in deze tijd baarde haar zorgen. Natuurlijk had ze de geruchten over oorlog gehoord, en dathij hier nu was versterkte dat bewijs voor die oorlog alleen maar. "Goedenavond Wyot." Zei ze toen zewat dichterbij was gelopen. Ze glimlachte even naar hem en vroeg toen doelend op een plek naast hem: "Mag ik?" Ze ging al snel zitten en keek toen net als hem over de zee uit. Ze kon zijn bezorgdheid en verwarring over die oorlog bijna voelen, maar dat was ook aan haar af te lezen.

Clothes X Shoes
you can be the king but watch the queen conquer

_________________
I know you're thinking I'm heartless, I know you're thinking I'm cold
I've got no more innocence, I'm just protecting my soul
I'm never gonna let you close to me, even though you mean the most to me, 'cause every time I open up, it hurts


But every time you hurt me, the less that I cry
And every time you leave me, the quicker these tears dry, it's sad but it's true
I'm way too good at goodbyes

♥:
 
Arianna - Waverly - Daphne - Karlie - Eden - Ravenna
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar
Deceased

Aantal berichten : 80

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: We built this town on a shaky ground |&Arianna    vr okt 02, 2015 7:09 pm

Losing everything I've ever known
It's all become too much

Vroeger waren zijn nachtmerries nooit zo intens geweest. Nooit zo echt. Zo echt, dat hij het bloed van één van zijn beste vrienden aan zijn handen voelden kleven. Zo echt, dat zijn oren nog steeds leken te suizen door de granaat die vlak naast hem was ontploft. PTSD with delayed expression. Dat was wat Norah had gezegd. Oké, ze had niet gezegd dat hij het had maar dat er een kans was dat hij het zou ontwikkelen. Een deel van de symptomen was er al, maar hij voldeed kennelijk nog niet aan de criteria die nodig waren om hem de diagnose te geven. Niet dat hij dat erg vond. Als je het hem vroeg was het een labeltje dat ze gaven aan mensen die te veel hadden gezien. Aan mensen als hem. Dat hij nachtmerries over vroeger, maakte hem niet gek. Het maakte hem menselijk. Aan de andere kant, de nachtmerries die hij tegenwoordig had waren bijna geen nachtmerries meer te noemen. Daarvoor waren ze te echt.

Met zijn hoofd rustend op zijn onderarmen staarde hij naar de golven die kapot sloegen tegen het witte zand. Zijn ademhaling had hij weer onder controle weten te krijgen en ook zijn hartslag was gezakt tot een rustig en regelmatig tempo. De beelden die hem uit zijn bed hadden gejaagd branden echter nog altijd op zijn netvlies en als hij zijn ogen sloot kon hij het geschreeuw van zijn kameraad nog horen. Het lichte getril van zijn handen was dan ook nog steeds niet gestopt en zijn gedachten vlogen nog altijd heen en weer tussen de laatste oorlog waarin hij gevochten had en de oorlog die komen ging.

“Goedenavond Wyot” Een bekende stem trok hem uit zijn sombere gedachten. Met een lichte glimlach keek hij op naar Arianna, die vlak bij hem tot stilstand was gekomen. Hoewel hij haar sinds die ene keer eigenlijk niet echt meer had gesproken, zag hij haar toch als een vrienden. Hij vertrouwde haar volledig. Waarom wist hij niet. Misschien omdat zij hem als enige echt leek te begrijpen. Misschien omdat zij net als hem al veel meer had gezien, dan een normaal mens ooit zien zou. Misschien omdat ze elkaar eeuwen geleden al eens ontmoet hadden. Wat het ook was, in haar buurt voelde hij zich op haar gemak. Had hij het idee dat hij bijna alles kon zeggen zonder dat ze hem aan zou kijken alsof hij gek was. Hoewel ze dat bij hun eerste ontmoeting op het eiland misschien wel even gedaan had. “Natuurlijk.” zei hij, toen Arianna hem vroeg of ze naast hem kon komen zitten. Iets in haar houding vertelde hem dat ze zijn bezorgdheid en verwarring over de komende oorlog deelden. Natuurlijk deed ze dat. Net als hem had ze al meerdere oorlogen mee gemaakt. Had ze al meerdere malen gezien hoe onmenselijk het was. “Hoe gaat het?” vroeg hij, om maar niet direct aan de komende oorlog hoeven te denken. Of beter gezegd erover te praten. Er aan denken deed hij toch wel.


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Arianna Kinsley Stuart
avatar
Class 4

Aantal berichten : 576

Mutant Profile
Alias: Snow White
Mutation: Immortality, Frigokinesis & Cryokinesis
Crush: You can love someone so much… but you can never love people as much as you can miss them.
BerichtOnderwerp: Re: We built this town on a shaky ground |&Arianna    di okt 13, 2015 5:23 pm

arianna kinsley stuart

tag. words. notes.  ✖︎

Hoe de mutanten konden feesten terwijl er geruchten gingen over een oorlog wist ze niet. Maar ze wist wel dat ze er rekening mee moest houden dat zij ooit oud zouden worden, en dat ze dat dan niet meer konden doen. Dan waren ze oud en bejaard. Niet dat dat erg was, want dan zouden ze tenminste de herinneringen nog hebben. Ze wist dat sommige best wel door wat heen waren gegaan, al op zo'n jonge leeftijd. Dat had zij ook, maar zij kwam uit een ander tijdperk. Misschien waren er wel mensen op het feest die van de oorlog wisten, of de dreigementen ervan dan. Misschien wouden ze gewoon de laatste dagen van de zomer beleven. Arianna had altijd in het moment geleefd, en genoot van ieder simpel dingetje. Simpelweg omdat de meeste dingen haar niet meer zouden verbazen na al die jaren. Het zoveelste strandfeest, de zoveelste voldoende voor een proefwerk, zelf een zoveelste prom. Of bal zelfs. Arianna was op deze leeftijd al blij met een goed kopje thee, omdat dat ook moeilijk bleek te zijn soms. Gewoon een goed kopje thee om half vier s'middags was al goed.

Haar handschoenen had ze nu niet aan, omdat ze niemand verwachtte tegen te komen op dit tijdstip. Haar roomies waren bijna allemaal op het strand geweest, maar Arianna was al snel de andere kant op gelopen. Weg van het feest. Dat was nu toch niet echt iets voor haar. Misschien zou ze later nog gaan kijken. Onder haar hakken verscheen steeds een klein stukje ijs, zodat ze niet weg zakte in het zand. Dit deed ze niet eens expres, het gebeurde gewoon. Maar ze was nu niet echt bang om controle te verliezen, ze was toch alleen nu.
Dat laatste bleek al snel niet zo te zijn. Arianna had genoeg aan het maanlicht, en het was helder. Ze zag een jongen zitten in het zand, en ze liep dichter bij. Ze zag op een gegeven moment dat het Wyot was. Ze kon nog steeds nauwelijks geloven dat ze iemand kende uit haar tijd, toen zij nog jong was geweest. Het deed haar ook wel een beetje glimlachen. "Goedenavond Wyot." Zei ze glimlachend en hij keek op. "Mag ik?" Vroeg ze daarna doelend op een plek naast hem in het zand. “Natuurlijk.” zei hij, en ze ging al snel zitten. Wel met wat afstand ertussen, dat deed ze nou eenmaal. Het zat in haar, het koude, en dat zou ze niet weg kunnen halen. Haar knieën had ze wat opgetrokken, en haar armen eromheen geslagen. Ze keek uit over de zee, wat haar nooit echt rust had gebracht. Ze genoot wel van het feit dat zij en Wyot beide van de stilte konden genieten, en zich niet genoodzaakt voelden om per sé iets te moeten zeggen. En als dat zo was, was het niet gedwongen, maar echt praten. Niet zoals de jongeren van nu wel eens deden, praten zonder echt interesse te tonen.

“Hoe gaat het?” vroeg Wyot uiteindelijk. Ze wist dat hij zich net zo veel zorgen maakte over de oorlog als zij deed, dat was af te lezen aan zijn houding. En ook aan die van haar. "Het gaat wel." Zei ze, duidelijk op zoek naar hoe ze deze situatie moest uitdrukken. "Hetzelfde als jij denk ik." Zei ze terwijl ze hem wat glimlachend. "Ik denk dat het onvermijdelijk is om eraan te denken, het lukt mij ook niet." Gaf ze toe, doelend op waar ze allebei voor vreesden. Een zoveelste oorlog. Hoe erg ging die worden? Hoe veel levens werden gespaard, en hoeveel levens niet? Dat was altijd de vraag, waar nooit antwoord op kon worden gegeven voordat het afgelopen was. En het bleek altijd meer tegen te vallen dan verwacht, dat had ze wel geleerd inmiddels.

Clothes X Shoes
you can be the king but watch the queen conquer

_________________
I know you're thinking I'm heartless, I know you're thinking I'm cold
I've got no more innocence, I'm just protecting my soul
I'm never gonna let you close to me, even though you mean the most to me, 'cause every time I open up, it hurts


But every time you hurt me, the less that I cry
And every time you leave me, the quicker these tears dry, it's sad but it's true
I'm way too good at goodbyes

♥:
 
Arianna - Waverly - Daphne - Karlie - Eden - Ravenna
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
We built this town on a shaky ground |&Arianna
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Room 4 [Arianna, Annabelle, Adelyn and Lorise's room]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Beach-
Ga naar: