FRUITMAND
CBOX
Here it is in my hands, in my veins and overlands [Allison] - Pagina 2
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Here it is in my hands, in my veins and overlands [Allison]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Allison Argent
avatar

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.

BerichtOnderwerp: Re: Here it is in my hands, in my veins and overlands [Allison]   di sep 15, 2015 8:51 pm


Hij bleef liever binnen, wat ze ook gelijk begreep. Hij zat waarschijnlijk al dagen, misschien wel weken liever binnen, de geborgenheid van vier muren kon heel wat beteken voor een persoon als Oliver. Maar meer voor een mutatie als die van Oliver. Ze zou het zelf ook doen, dat gaf ze eerlijk toe. Ze zou zich ook opsluiten als ze met zoiets opgezadeld zou zitten. En het was niet voor zelfmedelijden dat ze zich zou opsluiten, of dat hij zich opsloot. Het was uit veiligheid, hij gaf om de mensen die hij niet kende en wilde ze geen pijn doen. Dus deed hij het enige logische waar hij aan kon denken en dat was binnen blijven. Dat zei veel over hem, vooral veel om hoeveel hij gaf om zijn omgeving … want zeg nou zelf, je zolang opsluiten dat je sociale vaardigheden er onder lijden? Dan moet je al heel ver afgedreven zijn van de positieve instelling om iets te vinden dat je beter kan maken. Die instelling was er bij Allison bijna altijd, zelfs als het heel moeilijk ging. Naast haar vader verloor ze praktisch iedereen van haar familie en toch ging ze door, eerst met haar vader en nu dit, zonder haar vader.

Praten over zijn mutaties was voor hem net iets moeilijker. Allison dwong hem nergens toe, dat wist hij, dus alles wat hij nu zei was uit vrije wil, niemand omdat er erop aan drong. De uitleg van de dam maakte het voor haar veel gemakkelijker om te begrijpen hoe het voor hem was. Ze knikte bij zijn uitleg en keek bedenkelijk naar de dummie iets verder. Zolang hij dus de dam niet deed breken dan kon hij ook werken met zijn zwaartekracht, ze moest nog steeds iets vinden zodat hij altijd zijn energie kon afgeven op de omgeving. Als deze sessie over was zou het zich weer opstappelen en dan zou de dam breken en alles terug bij af beginnen. Dus ze moest iets vinden, een simpele oefening of een gebaar om die energie bezig te houden. ‘Ik begrijp het.’ Zei ze toen hij klaar was. Ze keek naar hem op en glimlachte. ‘Het voelt ook zo een beetje aan, ik voel de dam maar kan het gemakkelijk tegen houden eens er water uit komt. Voor jou moet het helemaal anders gaan.’ Merkte ze voor zichzelf op. Ze keek weer op en glimlachte schouderophalend, Allison zei vaak dingen tegen zichzelf waar anderen bij waren. Dat deed iedereen twijfelen over haar geestelijkheid.

Hij kon ermee vliegen, en zelf enorme snelheden mee halen. Ze fronste haar wenkbrauwen terwijl ze in zichzelf probeerde uit te vogelen welke fysica daar bij kwam kijken. Het draaide uiteindelijk wel allemaal rond zwaartekracht maar ze was zeker dat er meer kwam bij kijken dan enkel vliegen en rennen. Ze zou het snel te weten komen want hij reikte haar hand naar haar en stelde haar voor om mee te gaan … muurwandelen? Ze nam zijn mutatie over en hield zijn hand vast, in geval van. Toch voelde het voor haar lichaam allemaal juist en op zijn plaats aan, wat een goed ding was. Haar lichaam kon er meteen mee werken dus zette ze de stap en stond in plaats van op de grond, op de muur.

Haar opmerking over de maan deed hem bevestigen dat ze wel veel van het sterrenstelsel wist, of erover bezig was. Terwijl haar ogen langs de muur en haar lichaam gleden haalde ze haar schouders op. ‘Niet echt bezig. Het kwam gewoon in me op.’ Ze keek hem aan en glimlachte breed. ‘Ik zeg soms dingen zonder er bij na te denken. Daarnaast filosofeer ik graag over dergelijke dingen.’ Legde ze uit terwijl ze haar voet verplaatste en greens. Er kwam een student langs die hen even stond aan te gapen maar het deed Allison niets, ze was te druk bezig deze nieuwe mutatie te ontmantelen. Hij had haar een kneepje gegeven maar Allison had het amper gemerkt tot hij niet meer naast haar stond maar op de plafond hing. Ze staarde schuin naar hem omhoog en keek dan aarzelend naar de grond. Zo’n grote fan van hoogtes was ze nu ook weer niet. Niet dat het hoog was maar na dat haar vader haar eens voor een proef op een afgrond zette was ze niet meteen de grootste fan van hoogtes. Ze zette aarzelend een stap naar voor, er veranderde niets, ze bleef als het ware aan de muur gekleefd. Bij zijn vraag keek ze naar boven en stak haar duim op. ‘Ik ben niet zo’n heel grote fan van hoogtes, zeker met mutaties niet dus ik kom je niet vergezellen daar.’ Wees ze naar het plafond en het veel. ‘En nee, ik ben niet bang van spinnen.’ Vervolgde ze half speels. Ze wandelde langs de muur heen, haar bruine haren hingen naar beneden, het moest haar een grappig zicht zijn hoe ze hier beide liepen, hangen, stonden. ‘Hoe is het uitzicht van daarboven?’ Riep ze al grappend terwijl ze langzaam verder stapte langs de muur …

_________________

Thanks Janne <3
Allison - Faye - Storm - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Oliver MarronModeratorModerator
avatar

Aantal berichten : 1113

Mutant Profile
Alias: Crucio
Mutation: Defying gravity and Touch of pain
Crush: A. ☯

BerichtOnderwerp: Re: Here it is in my hands, in my veins and overlands [Allison]   do sep 17, 2015 7:18 pm




Oliver Marron
Here it is in my hands

In my veins and overlands
♦ ♦ ♦




”Ik begrijp het.” Allison zou nooit kunnen beseffen hoe graag hij die woorden uit haar mond hoorde komen. Hij deed enorm zijn best om te praten over zijn leven, over de dingen waar hij eigenlijk liever niet over sprak, maar Allison gaf hem goede moed. Haar blik, haar glimlach, alles aan haar gaf hem de moed om verder te gaan, om zijn leven met beide handen te grijpen en het werkelijk te léven en niet geleefd te worden door zijn mutatie. Er was een uitweg. ‘Het voelt ook zo een beetje aan, ik voel de dam maar kan het gemakkelijk tegen houden eens er water uit komt. Voor jou moet het helemaal anders gaan.’ Oliver knikte, hij kon natuurlijk niet voelen hoe zij zijn mutatie aanvoelde, maar hij wist wel hoe het bij zichzelf werkte. De energie werd constant door zijn lichaam aangemaakt, alsof het geen grens kende en hij kende ook geen manier om het te temperen of te doen stoppen. Maar omdat Allison zijn mutatie nu al beter onder de knie had dan hij dat zelf had, kon ze dat waarschijnlijk wel. Al zou het moeilijk zijn om zoiets uit te leggen, omdat mutaties, of toch deze, als een soort spier werkte. Een onzichtbare spier die je moest gebruiken en trainen om hem sterker te maken en dat was bij hem allesbehalve het geval. Hij wist nog niet eens of zijn mutatie volledig ontwikkeld was. Oliver glimlachte zwakjes terug naar haar, in gedachten verzonken. Hij was er zich van bewust dat hoe meer hij zijn mutatie zou hanteren, hoe sterker die ‘spier’ zou worden en hoe gemakkelijker hij het in de hand zou kunnen houden, letterlijk en figuurlijk. Het was een kwestie van trainen, trainen en nog eens trainen. Zijn glimlach werd zekerder naarmate hij besefte dat het vanaf hier aan enkel nog maar beter zou worden.

Oliver vond het leuk om te zien hoe fascinerend Allison het vond dat ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was tegen de muur kon aanlopen. ‘Ik zeg soms dingen zonder er bij na te denken. Daarnaast filosofeer ik graag over dergelijke dingen.’ Ze stond hem breed grijnzend aan te kijken en verzette haar voet op de muur alsof ze niet kon geloven dat ie er als het ware terug naar ‘aangezogen’ werd, wat bij Oliver een glimlach van oor tot oor deed verschijnen. ”Ik vind het mooi.” zei hij met een knikje en knipperde terwijl eenmaal traag met zijn ogen. Hij wilde dat hij meer zoals haar was, de manier waarop ze over dingen nadacht of hoe ze situaties aanpakte. Haar gedachtegang was speciaal, iets wat Oliver nooit eerder gezien had, en hij vond het werkelijk mooi om aan te zien.

Zijn wereld stond nu letterlijk op zijn kop en die van Allison stond op haar zij. Het was een grappig gezicht vond hij zelf maar het leek alsof Allison dat niet zo een goed idee vond. Haar blik ging van Oliver over naar de grond en hij kon haar aarzeling bijna voelen. ‘Ik ben niet zo’n heel grote fan van hoogtes, zeker met mutaties niet dus ik kom je niet vergezellen daar.’ Ze stak haar duim in de lucht als teken dat ze het zo wel oke vond, en Oliver liet een korte zachte lach horen. Hij kon het heel goed begrijpen dat ze hier niet zo een voorstander voor was. Als je er namelijk niet aan gewend bent, is het best wel een eng en vreemd gevoel. ”Het is mijn tweede natuur.” mompelde hij en veegde een tweede spinnenweb van zijn voet. Het gevoel dat door Olivers lichaam liep was onbeschrijfelijk, het voelde aan als thuiskomen, hier nu zo op een gecontroleerde manier zijn kop staan. Het zag er misschien vreemd uit, zeker voor de student die hen voorbij liep en hen een vreemde blik toewierp. Maar Oliver jaagde zich niet op over het feit dat er nog iemand in de zaal was. Hier voelde hij zich namelijk veilig, op een plaats waar niemand hem zomaar zou kunnen aanraken of dergelijke. En zijn hoofdpijn.. Langzaam bracht hij zijn hand naar zijn hoofd en liet een vinger over zijn kaak strelen. Zijn hoofdpijn was amper nog aanwezig, omdat de energie een constant verbruik had doordat hij zijn andere mutatie gebruikte. ’En nee, ik ben niet bang van spinnen.” Hij hoorde de speelse ondertoon in haar stem en begreep wat ze ermee bedoelde. Hat was daardoor dat hij licht sarcastisch snoof. ”Jij bang van iets?” Oliver draaide zich haar richting op en zette enkele passen vooruit zodat hij dicht bij haar in de buurt kwam. ”Niets kan jou raken.” zei hij en wees heel voorzichtig met zijn vinger richting haar borstkas terwijl hij haar met zijn ogen doordringerig aankeek. ”Als er hier iemand op Genosha Island is die zich kan verdedigen wanneer het nodig is, dan ben jij het wel.” Hij knikte, ter bevestiging van zijn eigen woorden en het was duidelijk dat hij op meer doelde dan op spinnen alleen.

Oliver meende het, hij had hier in al die jaren niemand gezien die zo veelzijdig was als haar en daarbovenop alles nog eens zo nauwkeurig beheerste. Hij keek haar met zachte ogen aan en fronste zijn wenkbrauwen. ”Je moet geen bang hebben van spinnen.” Hij rechtte zijn rug en haalde een hand door zijn haar. Diezelfde hand die hij daarna voor zich uit stak en met de nodige moeite kort liet oplichten door zijn energie er in te verzamelen. ”Al kan ik je nu wel beschermen tegen die beestjes.” zei hij met een verlegen grijns en liet zijn hand weer normaal worden door de energie weer geleidelijk over zijn lichaam te verdelen.

‘Hoe is het uitzicht van daarboven?’ Zijn ogen volgde haar terwijl ze een wandelingetje over de muur maakte en hij moest net zoals haar grijnzen. ”Honderd keer zo mooi als het uitzicht daar bij jou.” zei hij op dezelfde, grappende manier terug. Hij boog weer door zijn knieën en maakte een grote sprong. Tijdens zijn zweefmoment draaide hij de denkbeeldige knop in zijn hoofd om en voelde hoe zijn lichaam draaide en weer richting de muur werd aangezogen. Met een luide dreun kwam hij langs haar neer en keek verschrokken in het rond toen alle wapens aan de muur een klingelend geluid maakte doordat ze bewogen door de dreun die zijn sprong had veroorzaakt. ”Volgens mij zijn de muren hier niet voor gemaakt.” zei hij half gesmoord terwijl hij zijn voet ophief en hoorde hoe er stukjes beton op de grond vielen. Met grote ogen keek hij opzij naar Allison en slikte, al wist hij niet goed of hij dat deed om het feit dat de muur net afgebrokkeld was, of om het feit dat haar ogen zo fascinerend waren. Hij ademde diep in, het uitzicht van net was dan wel mooi geweest, maar het was niets in vergelijking met wat hij hier nu voor ogen had.








_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.

BerichtOnderwerp: Re: Here it is in my hands, in my veins and overlands [Allison]   vr sep 18, 2015 8:24 am


Ze wist dat Oliver haar gaande sloeg terwijl ze deze nieuwe mutatie leerde kende. Eigenlijk kende ze er alles al van, onrechtstreeks maar er was een groot verschil tussen kennen en het aanvoelen. Dus ja, het leken nopjes op haar voeten die terug aan de muur gezogen werden eens haar voet terug een daling maakte naar de muur. Ze vond het deels ook raar dat de rest van haar lichaam niets anders voelde dan de horizontale houding. Ze voelde nergens een aantrekkingskracht of druk, het was allemaal heel normaal. Het waren enkel haar voeten die aangezogen werden. Ze hurkte neer en zette haar hand tegen de grond/muur, het gevoel vanuit haar voeten zette zich meteen naar haar hand terwijl het als het ware ook vastgezogen werd. Ze fronste haar wenkbrauwen en knikte goedkeurend, dit was handig in zoveel mogelijke manieren. Moest ze nog thuis zitten, bij haar vader, en dit hebben dan was ze waarschijnlijk de jager bij uitstek. Maar ze was daar niet, ze was hier, in de trainingsruimte bij Oliver en op één of andere manier was dit zoveel beter.

Toen ze schuin naar boven keek, naar Oliver zat er een glimlach van oor tot oor. Ze was zeker dat hij in deze week nog nooit zoveel geglimlacht had als afgelopen uren, hij moest vast spierpijn krijgen aan zijn kaken van al dat glimlachen. Bij Allison was dat haar tweede natuur, haar glimlach en overlevingsinstinct. Maar ze had ook een veel donkere kant van zichzelf, eentje die ze wanhopig probeerde te onderdrukken. Moest Oliver het weten, … , hij zou haar misschien helemaal niet meer willen zien. Bij Damian was het allemaal vanzelfsprekend geweest, ze leken te sterk op elkaar om het achter te houden, maar Oliver. Ze wilde hem niet haar onverwoestbare kant tonen.

“Jij bang van iets?” Vroeg hij. Allison keek gelijk op, alsof hij net haar gedachten had zitten volgen. Niet dat het haar beangstigde, maar er was maar één persoon die in haar hoofd mocht en er was toegestaan en dat was Damian. Ze wilde erop in gaan maar hij ging verder, over het feit dat er niets was dat haar kon raken, dat de zichzelf kon verdedigen. Allison kwam terug recht uit haar gehurkte positie en keek naar hem op, de zelfzekerheid was er nog steeds in haar blik maar de glimlach was een beetje afgezwakt. Hij had niets verkeerd gezegd, hij zei enkel waar het op stond … en hij had gelijk. Ze was volledig klaar voor een oorlog, zowel mentaal als fysiek was ze bereidt alles te doen. ‘Iedereen is bang van iets Oliver, ook ik.’ Ze keek hem aan en haalde haar schouders op. Ze was niet bang voor iets simpels als een spin of het donker, of hoogtes voor dat feit, voor haar lag de angst veel verder en toch zo dichtbij. ‘Dat is mijn tweede natuur.’ Maakte ze duidelijk, ze keek terug naar hem op voor haar blik afdwaalde naar de wapens. Ze wist hoe ze ieder van hen moest hanteren. Uiteindelijk stopte haar blik bij haar boog. ‘Me verdedigen, alles aankunnen, of althans die indruk geven.’ Ze zweeg en knikte langzaam, haar blik nog steeds vastgezogen op haar boog. ‘Dat is mijn tweede natuur, dat is alles waar ik voor sta.’ Prevelde ze er zachtjes achter.

Ze werd uit haar dagdromen gehaald door de oplichting van zijn hand. Ze keek op en greens, weer van oor tot oor maar met een fronsende blik. ‘Dat geloof ik graag, mijn prins op het witte paard.’ Ze boog een beetje en schudde lachend haar hoofd. Het was goed te zien dat Oliver zich zo goed voelde, dat hij een grapje kon maken en nu vrijuit praatte zonder dat hij aarzelde. Toch was die verlegen glimlach er, ze was zeker dat die nooit zou weg gaan, hoe oud hij ook zou worden. Net als haar instinct was zijn voorzichtigheid deel van hem maar dat bracht meer emoties bij anderen naar boven dan hij zelf dacht. Het was een beetje ontwapenend.

Het uitzicht daar was veel mooier dan dat van haar. Zij keek uit op de grond en het plafond, hij keek uit op de lichten in de trainingsruimte en de glazen deuren, de camera’s, brandbeveiliging. Dus ze wist niet wiens uitzicht mooier was, toch moest ze glimlachen. Hij duwde zich af en sprong terug naar haar deel van de muur, alles begon een beetje te schudden en beven. Allison bracht haar armen wat uiteen, alsof ze haar evenwicht probeerde te bewaren. Hij bracht zijn voet omhoog, er viel beton naar beneden en dan keek hij opzij naar haar en Allison kon het niet laten, maar ze viel in barstend in het lachen uit. ‘Sorry.’ Zei ze gelijk. Ze schudde lachend haar hoofd en probeerde haar lach in te houden terwijl ze hem aan keek. ‘Het is best komisch, straks mag je betalen voor een hele nieuwe trainingsruimte.’ Ze sprong laag, liet de zwaartekracht los en kwam met gemak zacht landend neer op de echte grond. Ze wreef haar handen over elkaar en keek op naar Oliver. ‘Aan die perfectie van jou moeten we nog een beetje werken.’ Knipoogde ze …

_________________

Thanks Janne <3
Allison - Faye - Storm - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Here it is in my hands, in my veins and overlands [Allison]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Hello there & Allison Argent
» Room 72 | Forbidden kingdom [Allison]
» The beast howls in my veins [Valicity & Vasilisa]
» I might not find again [Allison]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Lower Floor :: Training Rooms-