FRUITMAND
CBOX
The benefit of the morning. [Wyot]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 The benefit of the morning. [Wyot]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Allison Argent
avatar

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.

BerichtOnderwerp: The benefit of the morning. [Wyot]   za aug 29, 2015 1:19 pm


Staalblauwe hemel, de blakende zon, de zachte wind, het waren de drie ingrediënten om zoals iedere gezonde leerling te genieten van het weekend aan zee. Dat was waarschijnlijk de hoofdreden waarom het overal zo rustig was, de tweede reden kon misschien het feit zijn dat het vroeg in de morgen was. Je had natuurlijk ook leerlingen die liever bezig waren met school of hobby’s maar die werden bekeken alsof het ongewoon was ergens anders te zijn dan het strand. Het hele sociale gebeuren stond bij Allison nog steeds op een laag pitje, zeker als er drank en muziek werd aan toegevoegd. Niet dat ze het niet wilde, het was gewoon niet realistisch. Iedere keer ze aan dat strand stond keek ze naar de horizon en kon ze beelden oppikken van aan de andere kant. Soldaten die plannen uit werkten, protesteren rondom mutanten. Net als de spanning die je op je boog zette werd ook daar de spanning opgedreven en dan … poef, de pijl floot weg en viel aan.

Allison sliep nooit uit, het lukte ook helemaal niet. Dus het was zeven s’ochtends geweest en ze had al een kleine vijf kilometer rond het veld gelopen, gedoucht, ontbeten en stond er nu opnieuw, alleen op een ander deel van het veld. De zon, de wind, de rust bracht haar helemaal in het humeur en de concentratie die ze wou. Ze had haar sportkleren gewisseld voor een kaki smalle cargobroek, veterbotten en een zwart eenvoudig topje. Haar haar zat omhoog in slordige dot en half verstopte in haar veterbot zat een schede met een kleine dolk … in case off. Met haar pijlenkoker op haar rug en haar boog in haar hand had ze toestemming gekregen om haar nieuwe pijlen uit te testen. Blijkbaar moest je dat doen als je wilde oefenen met iets anders dan pijlen, explosieven bevoordeeld. Haar vrije tijd hier had ze benut om een reeks pijlen te maken met allemaal een ander schadelijk element, tijd om die schadelijkheid te testen.

Er stonden vijf rozen op een rij, Allison trok haar booghandschoen over haar nog steeds broze knokkels. Ze kneep haar ogen samen tegen de zon en blikte het gehele sportveld rond, naast een eenzame jogger was er niemand. Ze vroeg zich af hoelang het zou duren voor er iemand zou komen kijken naar wat ze deed, aangezien ze niet met gewone pijlen zou werken. Ze stak haar hand over haar schouder en trok één van haar nieuwe pijlen eruit. ‘Een kleine explosie, geen krater in de grond.’ Hield ze zich luidop voor. Ze zette de pijl op haar boog en trok de pees naar achter. Ze zou mikken, niet dat het nodig was, ze miste nooit. Ze bedankte god iedere keer voor haar mutatie nooit te missen. Toen ze de pijl loste genoot ze van het zachte gefluit over de wind terwijl hij naar zijn doel ging en dan … knal … een explosie, een kleintje, doeltreffend en gericht. Er verscheen een gigantische glimlach op haar lippen, het was gelukt …

_________________

Thanks Janne <3
Allison - Faye - Storm - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: The benefit of the morning. [Wyot]   ma aug 31, 2015 4:33 pm

Net als iedere dag andere dag op het eiland, was Wyot zijn dag begonnen met hardlopen. Bijna tien kilometer had hij afgelegd, dwars door het bos en over het stand. De frisse lucht had hem goed gedaan, had de beelden die hem uit bed hadden gejaagd naar de achtergrond doen verdwijnen. Echt verdwenen deden ze niet, dat deden ze nooit. Eerder dan anders hadden zijn nachtmerries hem zijn bed uit gedreven. Normaal kon hij opstaan nog wel uitstellen tot een uurtje of zeven, maar vandaag had hij het geen seconden langer volgehouden onder de warme dekens die alles behalve veilig voelde. Met als gevolg dat het nu net zeven uur was en hij al hardgelopen, gedoucht en ontbeten had. Onrustig liep hij zijn kamer weer in. Zijn ogen schoten voor een moment naar zijn kamergenoot, die nog vredig lag te slapen onder de dekens. Als een klein kind dat zich geenszins bewust was van het dreigende kwaad. Van de oorlog die komen zou. Wyot ging op zijn knieën zitten en trok zijn pijlenkoker en zijn boog onder het bed vandaag. Hoewel hij het wapen in principe ook gewoon kon laten verschijnen, had hij twee weken geleden besloten een deel van zijn vrije tijd te besteden aan het maken van een perfecte boog en de daar bijhorende pijlen.
Nadat hij de pijlenkoker aan zijn broekriem had bevestigd en de boog over zijn schouder had gelegd was hij naar buiten gelopen. Zijn hoofd tolde van de vele vragen die er nu al dage in rond leken te spoken. Vragen die hij sinds hij had gehoord van de dreigende oorlog niet van zich af had kunnen schudden. Was het mogelijk dat die oorlog die reden was dat hij in 2035 terecht was gekomen? Zou het de bedoeling zijn geweest dat hij in Afghaanse basiskamp voor terrorist werd aangezien? Wat als die oorlog niet de oorlog was geweest die hij moest vechten? Wat als het deze oorlog was? Betekende dat dat het voor hem onmogelijk was om in een gebied te leven waar vrede heerste? Of betekende dat dat vrede überhaupt niet bestond? Bestond er eigenlijk wel iets als vrede? Of was het slechts een illusie die aan mensen voorgehouden werd om totale paniek te voorkomen?

Een knal trok hem uit zijn gedachten. Binnen een seconden had hij zijn boog gepakt, een pijl gepakt, die op zijn boog gezet en de pees naar achteren getrokken. De punt van zijn pijl had de bron van het geluid al eerder in het vizier, dan zijn ogen dit hadden. Een meisje, met een boog in haar hand en een pijlenkoker op haar rug keek met een tevreden glimlach naar de ontplofte roos op het sportveld. Een boogschutter van de nieuwe generatie. Niet alleen had ze pijlen die konden ontploffen, ze droeg haar pijlenkoker ook nog eens op haar rug. Iets wat schutters vroeger nooit gedaan hadden, simpelweg omdat je dan al je pijlen verloor wanneer je moest rennen. Voor een moment bleef Wyot stil staan, met zijn pijl gericht op het onschuldige ogende meisje met de vreemde pijlen. Na een korte aarzeling liet hij zijn boog zakken en ontspande hij rustig de pees zonder de pijl los te laten. “Ik zie dat ik niet de enige ben die het een goed moment vond zijn skills te oefenen.” zei hij rustig. Alsof hij niet zojuist zijn wapen nog op haar had gericht. “Hoe kom je aan die pijlen?” vroeg hij nieuwsgierig terwijl hij wat dichter naar haar toe liep. Op iets meer dan twee meter afstand hield hij halt, waarna hij haar voor een moment zwijgend aan keek met een vriendelijke glimlach op zijn gezicht.

Ik moet heel snel weg dus even geen tijd om een sheet te zoeken (a)

_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.

BerichtOnderwerp: Re: The benefit of the morning. [Wyot]   ma aug 31, 2015 7:24 pm


Het werkte, en daar was ze extreem blij om. Ze had er jaren met haar vader aan gewerkt en nu had ze het eindelijk afgemaakt tot een goed functioneel eindproduct. En dit was de eerste van de vele, ze trok haar pijlenkoker naar zich toe en keek naar de gelabelde pijlen in haar koker. Welgeteld vier verschillende pijlen naast haar gewone pijlen. Ze wist dat haar vader trots zou zijn, toch wenste ze dat hij hier was om haar te feliciteren. En dan weer … waarom? Omdat deze pijlen levens zouden nemen? Omdat deze pijlen de vijand, mutant of mens zouden verwonden of verdoven? Het hele, klaar voor de oorlog, drukte had haar nachten enkel maar zwaarder gemaakt. De beelden waren van overal gekomen en Allison had geen tijd om aan haar mutatie te werken zonder dat ze onrechtstreeks info kreeg van wat haar zo in beslag nam deze dagen.

Terwijl ze naar haar pijlen keek kreeg ze een beeld door. Een man/jongeman met een boog, gericht op haar. Voor een seconde dacht Allison dat dit een beeld was van overzee, iets waar ze info vanuit kon halen. Maar naarmate het beeld voor haar duidelijker werd merkte ze de dingen op aan de achtergrond, het oranje grind van de piste om op te lopen, de wilg op de hoek van het sport terrein. Haar ogen bleven gefixeerd op haar eigen boog, op het kleine ‘Argent’kenteken terwijl ze het beeld liet verdwijnen en ze weer in de realiteit kwam. Haar pijlenkoker viel terug op haar rug toen ze haar hand ervan weg haalde, haar lichaam was voorzichtig. Net alsof je een beer in het wild, die vlak voor je stond wilde vermijden door traag te bewegen, draaide Allison zich even traag om. Iemand hield haar inderdaad onder schot, geweldig. Toch maakte Allison geen aanstalling om zelf vijandelijk te reageren … gewoon, omdat dit nog steeds een school was, en zolang ze niet in een bedreigende situatie was zou ze niets ondernemen. En deze was niet bedreigend, ondanks dat hij een klassieke boog had kende ze er alles van, ze zou hem kunnen ontwijken, in ieder geval in een niet al te kwetsbaar deel van haar lichaam laten komen.

Maar hij liet zijn boog zakken en de pees ontspande. Allison keek van de boog naar hem en hield haar hoofd een beetje schuin toen hij begon te praten. ‘Hoe vroeger op de dag, hoe rustiger. Dat is wat ik ervan denk althans.’ Antwoordde ze spontaan vriendelijk. Bij zijn vraag kwam hij dichter en Allison keek over haar schouder naar de pijl in de roos. ‘Zelf gemaakt.’ Ze zweeg en keek naar haar boog voor ze hem opnieuw aan keek. ‘Je kunt maar beter genoeg voorbereid zijn op wat er komen zal.’ Het was een algemene zin die je op je eigen manier kon plooien. Allison doelde op het vasteland aan de andere kant van de zee. Het werd meer en meer duidelijk hier op het eiland dat het daar ernstiger werd en daarnaast zag ze het altijd zelf, met haar eigen ogen. Uiteindelijk knikte ze naar zijn boog en pijlenkoker. ‘Een even grote fan of slechts onderhoudsoefeningen?’ Vroeg ze hem nieuwsgierig. Wat ze eigenlijk zelden was maar ach, je kwam niet iedere dag een andere boogschutter tegen. ‘Allison trouwens.’ Stelde ze zichzelf vriendelijk voor …

_________________

Thanks Janne <3
Allison - Faye - Storm - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: The benefit of the morning. [Wyot]   ma sep 07, 2015 2:39 pm

I don't  wanna be your hero
I just wanna fight with everyone else

Vroeger was het een gepaste reactie geweest; zijn wapen pakken wanneer hij zich bedreigd voelde. Het had meerdere malen zijn leven of de levens van zijn kameraden gered. Maar hier, op het eiland dat veilig behoorde te zijn, bleek het vaker dan niet overbodig en gewoonweg vreemd. Zou het nu weer het geval zijn? Zou hij nu weer iemand aan bedreigen zijn die geen kwaad in de zin had? Wyot keek naar het onschuldig ogende meisje, die heel rustig haar hand bij haar pijlenkoker weg haalde. Ze had hem opgemerkt. Haar bewegingen waren voorzichtig, alsof ze bang was dat als ze te snel zou bewegen hij aan zou vallen. Misschien dat hij dat zou hebben gedaan als ze haar wapen op hem had gericht, maar voor nu leek het erop dat ze geen bedreiging vormde. Rustig liet hij zijn boog zakken en de pees ontspannen, begon te praten alsof hij haar niet zojuist onder schot gehouden had. Ergens hoopte hij dat zij hetzelfde zou doen. Zin om uit te leggen waarom hij zo snel zijn wapen greep had hij niet. Om eerlijk te zijn wist hij ook niet precies, hoe hij dat zou moeten doen. Hoe legde je iemand uit dat je na honderden jaren van oorlog niet meer wist wanneer iets een bedreiging was en wanneer niet? Hoe vertelde je iemand dat iedere keer dat je een knal hoorde, je terug was op het slagveld? “Hoe vroeger op de dag, hoe rustiger. Dat is wat ik ervan denk althans.” antwoorde het meisje tot zijn opluchting vriendelijk. De glimlach op zijn gezicht verbreedde iets. Toen ze hem vertelde dat ze de pijlen zelf hadden gemaakt, werden zijn ogen voor een moment wat groter. Nooit eerder had hij zulke pijlen gezien en nu vertelde ze hem dat ze, ze zelf had gemaakt? Deze tijd en de mensen die er in leefde bleven hem maar verbazen. Al moest hij eerlijk zeggen dat de snelle vooruitgangen hem enigszins angst aan joegen. Wat was er mis met één voor een je tegenstander neerschieten met pijl en boog? Of neersteken met een zwaard? Waarom moesten er in één klap zo veel mensen dood gaan? Zodat het makkelijker werd? Zodat het steeds eenvoudiger werd om mensen niet meer als mens te zien? Als antwoord op haar volgende woorden kinkte hij. “Als we nu eens wisten wat ons precies te wachten stond.” zei hij zacht, terwijl hij zijn blik voor een moment af liet dwalen naar de rozen aan de andere kant van het veld. Met een paar pijlen die konden ontploffen zouden ze deze oorlog niet winnen. De bommen die ze in tweede wereldoorlog hadden gebruikt waren al groot genoeg geweest om dit hele eiland de lucht in te blazen. Wyot wou niet eens weten hoe verwoestend de wapens waren die ze tegenwoordig hadden.

Met haar vraag trok het meisje hem uit zijn gedachten. “Een even grote fan.” antwoorde hij met een glimlachje. “Allison trouwens.” stelde het meisje zichzelf voor. “Wyot.” zei hij, met een glimlach op zijn gezicht. “Kunnen al je pijlen ontploffen of heb je ook andere pijlen?” vroeg hij nieuwsgierig. Ergens fascineerde het meisje hem wel. Zover hij wist was het in deze tijd niet gebruikelijk om zulke klassieke wapens als een pijl en boog te gebruiken. Oké, echt klassiek was het wapen van het meisje niet tenslotte hadden ze in zijn tijd nog geen ontploffende pijlen gehad.


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.

BerichtOnderwerp: Re: The benefit of the morning. [Wyot]   ma sep 07, 2015 9:35 pm


Hij was er blijkbaar nog niet helemaal van overtuigd hoe ze zou reageren. Meestal had ze maar twee reacties, vriendelijk of behoedzaam, niets daartussen, alles kwam van die twee dingen en kon zo snel leiden naar het andere. Maar toen ze begon te praten verbreedde de glimlach op zijn lippen en zodus, bijna automatisch ook de hare. Vroeger had ze net hetzelfde gereageerd, die school hier maakte haar minder alert, en dat zat haar dwars. Ondanks dat het beeld haar had gewaarschuwd zou ze zich moeten opdraaien hebben en hem moeten bedreigen met datzelfde middel als hij haar had “bedreigd”. Maar ze had het niet gedaan, weeral, omdat ze alles waar ze voor stond, liet varen op deze school. Misschien moest ze die waakzaamheid, die scherpheid maar weer eens wat opschroeven, het was niet goed om te stil te zijn. Voor je het weet had je alles weer nodig en waren je reflexen te traag omdat je het niet onderhield. Survival of the fittest, dat was wat haar vader haar zou zeggen en wat ze zichzelf meer moest helpen herinneren. Dus de volgende keer zou ze hetzelfde reageren, dat beloofde ze zichzelf vanaf nu te doen eens zo’n situatie zich weer voor deed.

Bij zijn vraag keek ze terug naar haar pijl in de roos. Ze wist wat er aan de andere kant van de zee gebeurde, ze zag het en het zag er niet goed uit. ‘Wapens, een heleboel wapens en troepen.’ Antwoordde ze stilletjes. Ze keek op naar hem en  tikte kort tegen haar hoofd. ‘Dat is niet moeilijk te raden. Wat we ons afvragen is in welke volgorde, eerst de wapens en dan de mensen of eerste de mensen en dan hun wapens.’ Dat kon ze zelf ook niet zien, er was iets dat mutanten uit hun plannen hield en Allison kon niet zien wat.

Hij was een even grote fan van boogschieten als haar en dat maakte de rest van haar dag goed. Er was niets zo leuk als iemand ontmoeten die dezelfde passie deelde. Al was hij een stuk “primitiever” uitgerust, hij was het toonbeeld van een echte boogschutter. Allison gaf zelf toe dat ze zelf enorm breed was uitgerust, primitief was in haar ogen nog steeds het elegants. Maar ze moest aanpassen, evolueren en dat kon ze enkel door haar uitrusting er ook op aan te passen. Hij stelde zich voor als Wyot, Allison knikte begroetend en draaide bij zijn vraag zich terug om naar haar pijl in de roos. ‘Ik probeer verschillende dingen, ik probeer me aan te passen aan de omgeving.’ En daarmee bedoelde ze de wereld, niet meteen het eiland. ‘Het is een idee, een afleiding misschien om vanop afstand te gebruiken.’ Wees ze naar haar explosieve pijlen. Ze keek opzij naar Wyot en lachte kort om haar eigen uitleg. ‘Ik ben er blijkbaar van overtuigd dat hier elk moment een leger kan aankomen. Daarom dit,’ wees ze naar de roos. ‘Om me aan te passen aan wat we misschien mogen verwachten. Het klink dom.’ Ze trok haar pijlenkoker over haar arm en streek haar vingers over de pijlen,  vier soorten, vier keer een andere functie. ‘Verwonden, verdoven, afleiden.’ Duidde ze haar pijlen aan. Ze keek op naar Wyot, voor kort. ‘Ik heb gewone, dan heb ik er die ontploffen als afleiding, ik heb er die een soort gas uitscheiden, als verdoving.’ Ze zweeg en keek terug op naar hem. ‘Ik ben een verschrikkelijk persoon, ik weet het.’ Een meisje van haar leeftijd zou dit zelf niet mogen doen, laat staan er aan denken. Maar het zat in Allison’s aard, ze was ermee opgegroeid en het maakte haar even dodelijk dan gelijk wie met dezelfde doelstellingen …

_________________

Thanks Janne <3
Allison - Faye - Storm - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: The benefit of the morning. [Wyot]   zo sep 20, 2015 5:59 pm

I don't  wanna be your hero
I just wanna fight with everyone else

De oorlog die komen ging joeg hem angst aan. Niet omdat hij bang was om te vechten, tenslotte had hij zijn leven niet anders gaan. Ook niet omdat hij bang was om te sterven, daarvoor leefde hij al te lang, maar omdat hij bang was voor waar deze oorlog voor stond. Dit was geen oorlog om macht of om land. Dit was oorlog om een geheel ras van de aardbodem te vagen. Dit was een oorlog die zich specifiek keerde tegen één groep mensen. Ja, er waren eerder dergelijke oorlogen geweest en hij had ook eerder in zo’n oorlog gevochten maar maakte deze oorlog niet minder angstaanjagend. Daarbij kwam dat zij met veel minder waren en dat de meeste van hen nog kinderen waren. Kinderen die nog hun hele leven voor hun hadden of in elk geval zouden moeten hebben. “Wapens, een heleboel wapens en troepen.”  zei ze zachtjes. Wyot richtte zijn blik weer op haar, luisterde zwijgend naar wat ze verder nog te zeggen had. Misschien dat zei iets wist wat hij niet wist. Iets wat hem kon helpen zich klaar te maken voor deze oorlog. “Wat we ons ook af moeten vragen is wat voor wapens en wat ze al van ons weten? Kennen ze iedere soort mutant die op dit eiland zit? Hebben ze ook mutanten aan hun kant staan? Mutanten die hun soortgenoten verraden om zelf geen slachtoffer te worden?” zei hij, na kort geknikt te hebben als antwoord op haar woorden. Er was een sombere blik in zijn ogen verschenen. Hoewel hij liever niet dacht aan de mogelijkheid dat er mutanten aan de kant van de mensen stonden, wist hij dat het een reëel was. Er waren altijd verraders. Er waren altijd mensen die hun eigen belang voor dat van hun medemens zetten en wat dat betreft waren mutanten vast niet beter.

Nieuwsgierig keek Wyot naar het meisje dat zich voorgesteld had als Allison. Nooit eerder had hij iemand met zulke pijlen gezien. Oké, er was veel in deze tijd dat hij nog nooit eerder had gezien maar toch. Geïnteresseerd luisterde hij naar haar, volgde haar haar hand toen ze naar de roos wees. De roos die ze zojuist had laten ontploffen. Vervolgens keek hij naar haar pijlen, die ze kort toelichtte. Verwonden, verdoven en afleiden. Het was alsof ze nog expres vermoorden weg liet. Of zou ze nog nooit een ander mens vermoord hebben? Ergens hoopte hij voor haar van niet. Al vermoedde hij dat als dit het geval was hier binnenkort wel eens verandering in zou kunnen komen. “Ik ben een verschrikkelijk persoon, ik weet het.”  zei ze. Even keek hij haar aan, terwijl hij kort zijn hoofd schudde. “Je doet wat je moet om te overleven, daar is niks verschrikkelijks aan.” zei hij met een zachte glimlach. Dit was iets wat hij zichzelf ook altijd voorhield. Iets wat hem hielp om de levens die hij op zijn geweten had te rechtvaardigen. Met zijn hand ging hij door zijn donkere krullen. “Zou ik eens zo’n pijl mogen proberen?” vroeg hij aarzelend. Misschien dat ze hem nog genoeg vertrouwde om hem zomaar één van haar gevaarlijke pijlen te geven. Of misschien dat ze er heel zuinig op was, wat hij in principe ook wel begrijpen kon.


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.

BerichtOnderwerp: Re: The benefit of the morning. [Wyot]   zo sep 20, 2015 7:43 pm


Ze zag dat Wyot er op één of andere manier hetzelfde op neer keek als haar, als zoveel andere mutanten. Niemand wilde vechten, niemand wilde zijn leven geven voor een oorlog als deze. Maar iedere mutant was bereidt zichzelf en zijn/haar ras te beschermen. Oorspronkelijk zou Allison aan de andere kant staan, de mutanten neerhalen in plaats van te beschermen. Maar ze was nu één van hen en dat deed heel haar familiegeschiedenis op hun voetstuk daveren want nu was het anders, nu was ze degene die de mensen opjoeg, die haar mede-mutanten beschermde. We beschermen diegene die zichzelf niet kunnen beschermen, dat was haar familiemoto, dat was wat haar vader haar dagelijks opnieuw had gezegd tot ze het vanbuiten kende, in alle talen die er waren. En ondanks dat iedere mutant zichzelf wel zou kunnen redden, er waren hier kinderen, mutanten die geen controle hadden over hun mutatie, er waren mutanten class 1 … zij konden ons helpen met simpele dingen maar ze kon het nooit redden tegen een soldaat. Dus ja, Allison zou nuchter haar job doen, de job die een zeventien jarige nooit zou mogen doen maar eigenlijk al jaren geleden had leren doen.

Bij zijn woorden keek ze opzij naar hem, ze kon de meeste van zijn vragen beantwoorden, want ze had het gezien, met eigen ogen. ‘Alle wapens die je je kunt inbeelden, allemaal even geavanceerd uitgerust of beter dan mijn pijlen. Ze zijn erop voorzien om verschillende mutaties neer te halen door zoveel mogelijkheden in hun wapens te steken.’ Zei ze zonder nadenken. Ze had de stroomstokken gezien in de beelden, ze had zelf pistolen gezien met verdovingspijlen, geavanceerde gasflessen met chemische cocktails. ‘Geloof me, ze zijn er klaar voor.’ Prevelde ze. ‘Ze kennen onze locatie dan misschien niet maar ze zijn bewapend met zowel het materiaal als de vervoersmiddelen om velen van ons te doden of mee te nemen.’ Het laatste wat hij had gezegd, over dat er misschien anderen hen zouden verraden bracht haar aan het denken. Ze zou het kunnen opzoeken, maar het zou veel tijd en concentratie van haar kant vragen, tijd die ze niet wilde verspillen. Er was genoeg dat ze moest doen, niet alleen voor zichzelf maar ook voor de vrienden die ze hier gemaakt heeft. ‘Ik heb nog geen mutantenfiches gezien, maar ik geraak niet dicht genoeg om het te zien.’ Ze zei het meer tegen zichzelf. Ze schrok op uit haar gedagdroom, haar denken en keek verontschuldigend opzij naar Wyot. ‘Sorry.’ Zei ze meteen. Ze tikte kort tegen haar hoofd voor ze verder ging. ‘Ik ben een clairvoyance, ik kan dingen zien die zich nu in het heden, gelijk waar op de wereld afspelen. Vandaar dat ik weet hoe goed ze bewapend zijn. Maar concrete plannen heb ik niet, er is iets dat het blokkeert om dichter te komen.’ Ze haalde haar schouders op en keek omlaag naar haar boog. ‘Het is in ieder geval stil en ik weet niet of dat een goed of slecht teken is.’ Ze keek in ene traag gebaar opzij naar Wyot, ze bleef hem even aan kijken voor ze haar blik terug verlegde. ‘Ik denk dat je nooit goed genoeg voorbereidt kan zijn voor ons, of tenzij je iemand hebt aan de binnenkant, hier.’ Ze slikte het misselijk gevoel weg, wat als er een verrader was?

Toen hij vroeg of hij een pijl mocht proberen werd haar glimlach breder en groter. ‘Tuurlijk.’ Ze trok haar pijlenkoker van over haar schouder en hield het hem voor. ‘Het maakt niet uit wat je neemt, ze moesten allemaal getest worden.’ Zei ze meteen vriendelijk. Dit vond ze geweldig, een andere boogschutter die zijn mening kon geven, die haar misschien wel een stukje kon helpen. ‘Ben je al lang een boogschutter?’ Vroeg ze eens hij een pijl gekozen had en ze een beetje opzij stapte zodat hij zich kon voorbereiden …

_________________

Thanks Janne <3
Allison - Faye - Storm - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: The benefit of the morning. [Wyot]   zo sep 27, 2015 6:19 pm

I don't  wanna be your hero
I just wanna fight with everyone else


Het meisje beantwoorden de meeste van zijn vragen moeiteloos. Iets wat een lichte frons op zijn voorhoofd deed verschenen. Hoe kon ze dit alles weten? Hoe kon het dat ze dingen wist die een gezond persoon nooit met vijandelijke troepen delen zou? Zou zij onderdeel vormen van zo’n vijandelijke troep? Zou zij iemand zijn die haar mede mutanten verraden om zichzelf te beschermen? Zou zij iemand zijn die haar eigen belangen moeiteloos voor die van anderen zetten? Hoe hulpeloos en zwak die ander ook mocht zijn? ‘Ik heb nog geen mutantenfiches gezien, maar ik geraak niet dicht genoeg om het te zien.’ Deze woorden maakte zijn verwarring des te groter. Niet dicht bij genoeg? Hoezo niet dichtbij genoeg? Het was alsof ze wist dat hij haar niet volgen kon. Dat hij zich afvroeg hoe ze al deze gevoelige informatie kende, alsof het haar eigen was. Een clairvoyance. Dus ze bestonden echt? Natuurlijk, bestonden ze echt. Hoe kon zo iets hem na eeuwen op deze aarde rond te hebben gelopen nog steeds verbazen?

Nu hij de reden van de kennis van het meisje kende, liet hij hetgeen wat ze hem zojuist vertelde pas echt in zinken. Wapens die nog geavanceerder dan haar pijlen waren. Voldoende materiaal om velen van hen te doden of mee te nemen. Voor een moment sloot hij zijn ogen. Dit zou een bloedige oorlog worden. Een oorlog die vele levens zou kosten. Een oorlog die niemand zou ontzien. Niet dat een oorlog dat ooit deed. Wyot opende zijn ogen weer, voor een moment kruiste zijn blik die van het meisje. Met haar woorden sprak ze één van zijn angsten uit. Een verrader. Iemand die de koers van de oorlog met enkele woorden drastisch zou kunnen veranderen. “Laten we hopen dat die er niet is.” mompelde hij. Waarna hij zich realiseerde dat hij een tijd lang stil was geweest. “Sorry, ik werd een beetje overvallen door wat je allemaal wist.” verontschuldigde hij zichzelf dan ook. “Is het mogelijk dat ze een uitvinding hebben die jouw er van weerhoudt dichter bij te komen? Of denk je dat het een andere mutant is?” Voor een moment keek hij haar met een zorgelijke blik aan.

Zijn vraag deed de glimlach op haar gezicht vergroten en hiermee automatisch ook de zijne. Nooit eerder had hij met zulke bijzondere pijlen geschoten. Nooit eerder had hij met zijn vertrouwde wapen in de moderne tijd gepast. “Dankje.” zei hij, een vrolijke glimlach sierde zijn gezicht. Voor een moment liet hij zijn blik aarzelend over de pijlen dwalen, om vervolgens één van de verdovingspijlen uit de koker te pakken. Een gas. Dat betekende dat je iemand niet precies hoefde te raken om diegene te verdoven. Het enige wat je hoefde te doen was de pijl dicht genoeg bij diegene in ontploffing te brengen zodat die in contact kwam met het gas. Wyot ogen gleden over het verlaten sport terrein, schoten voor een moment terug naar Allison toen ze hem vroeg of hij al lang boogschutter was. “Lang is bijna een understatement.” zei hij met een grijnsje. “Mijn vader was jager en heeft me toen ik net groot genoeg was om een kleine boog in m’n handen te houden geleerd hoe ik moest schieten. Dat is nu bijna negenhonderd jaar geleden.” Na dit gezegd te hebben ging zijn blik naar de duif die op de stang van het voetbaldoel zat te doezelen. Zich van geen kwaad bewust. Met een soepele beweging legde Wyot de pijl op zijn boog, spande hij de pees aan en richtte hij de punt van de pijl op de doelpaal. Het vertrouwde geluid van de pijl die door de lucht schoot nadat hij de pees had los gelaten deed een glimlachje op zijn gezicht verschijnen. De pijl schampte de paal, met als gevolg dat het gas vrij kwam en bleef vlas naast de duif hangen tussen het net en de paal. Haast onmiddellijk leek het diertje zijn bewustzijn te verliezen, want het tuimelde voorover op de grond. Het was te hopen dat de duif een echte duif was en geen mutant want dan had hij straks ruzie. “Het lijkt erop dat je pijl werkt.” zei hij met een grijnsje, waarna hij Allison weer aankeek.


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.

BerichtOnderwerp: Re: The benefit of the morning. [Wyot]   ma sep 28, 2015 12:08 pm


Oké, het moest er raar hebben uit gezien, dat zag ze aan de verwarring van Wyot zijn blik. Ze zat hier tenslotte wel bezig over de vijandelijke troepen, hun plannen, hun wapens alsof ze zelf de spion was hier op het eiland. In een bepaald deel van haar leven zou ze dat ook geweest kunnen zijn, maar dat was toen en niet nu. Ze stond honderd procent stevig in haar standpunt vast geankerd dat ze de mutanten zou helpen als ze kon. Maar op het eerste punt zou het raar geleken hebben dat ze het er zo vrijuit over had. Ze probeerde dan ook altijd zoveel mogelijk informatie aan anderen te geven, niet omdat ze schrik had dat iemand haar uit de lucht zou knallen omdat ze het door vertelde maar om de simpele reden dat, hoe meer mensen ervan wisten, hoe beter voorbereidt dat je kon zijn. Niet iedereen geloofde Allison meteen maar hoe meer ze in detail trad hoe meer ze het geloofwaardiger gingen vinden. Het was wel gemakkelijk, als het je s’nachts niet bezig hield natuurlijk.

Haar hele beschrijving had ervoor gezorgd dat Wyot zijn ogen sloot en het allemaal in hem opnam. Allison staarde de verte in terwijl ze haar eigen woorden opnieuw in zich liet afspelen, oh, zou het maar zo simpel gaan als handen schudden en papiertjes ondertekenen. Waarom moesten er steeds zoveel doden bij vallen, het leek wel een sport te worden dees jaren. Overal was er oorlog, overal waar je keek was er iets om over te protesteren, zoals ze dacht, de wereld was ziek. ‘Ik hoop het ook.’ Stemde ze in bij zijn woorden. Toen hij zich verontschuldigde haalde ze onnodig wapperend haar hand door de lucht. ‘Het is mijn schuld, ik vergeet soms dat anderen niet begrijpen wat ik zeg tot ik zeg wat ik kan. Ik was van achter naar voor moeten beginnen.’ Gaf ze grijnzend toe.

Zijn vragen deden haar bedenkelijk op haar boog neer kijken. ‘Ik denk,’ ze zweeg en keek terug op naar Wyot. ‘Ik denk dat ze het weten, dat er mutanten zijn die kunnen meekijken.’ Merkte ze op. Dat ze zelf een mutant hadden leek haar onwaarschijnlijk, alhoewel, je wist nooit tot hoever ze in staat waren. Ze konden evengoed eentje gevangen hebben de al het werk moest doen anderen buiten te houden. ‘Ik zou een mutant moeten zien als er eentje was, zelf vanop afstand.’ Zei ze uiteindelijk. Ze haalde haar blik weg van Wyot terwijl ze er verder over nadacht. ‘Het lastige is dat ik beelden krijg van overal, sommigen kan ik linken aan de plannen anderen niet. Het is één grote puzzel die moeilijk ineen te puzzelen is als ik ook dingen door krijg die er niet toe doen.’ Ze schudde verward om haar eigen woorden haar hoofd.

Ze hield hem haar pijlenkoker voor, hij werd meteen vrolijk, alsof het gesprek van net even volledig verdwenen was. Hij nam een verdovingspijl. Ze stapte een beetje naar achter zodat ze schuin achter hem stond en keek gefascineerd toe. Elke boogschutter was een fascinatie voor haar omdat geen enkele dezelfde was, dat was haar mening. Bij zijn woorden keek ze hem nieuwsgierig aan, wat bedoelde hij daarmee, “lang is een understatement”? En dan kwam de verklaring, haar wenkbrauwen schoten in de lucht en ze wou iets zeggen maar ze sloot terug haar mond. ‘Negenhonderd jaar, god dat is lang.’ Prevelde ze voor zichzelf. Ze volgde zijn blik naar de duif en hield haar hoofd een beetje schuin terwijl ze mee keek hoe handig en soepel hij alles deed. ‘Ik veronderstel na zoveel jaren oefenen dat je niet mis mag schieten.’ Merkte ze nuchter en een beetje plagerig op. Maar nee hoor, hij schoot recht waar hij wilde. De haartjes op haar armen kwamen recht toen ze het vertrouwde gefluit hoorde. Niet veel later viel de duif naar beneden en er kwam een opgelaten glimlach op haar lippen. ‘Ik denk het ook.’ Greens ze enthousiast…

_________________

Thanks Janne <3
Allison - Faye - Storm - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

The benefit of the morning. [Wyot]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Morning after gif
» Morning after

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Sportfields :: Physical Education Field-