INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Wandering [open] AC

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: Wandering [open] AC   zo aug 23, 2015 5:08 pm


Iedere spier in zijn lichaam spande zich aan, een reactie ze had verwacht om eerlijk te zijn. Hij was al zo op zijn hoede en dan kwam zij aandraven met het weetje dat haar familie jagers waren, dat zij eigenlijk nu een jager had moeten zijn. Het was geen leuk weetje, voor beide niet. Allison had er toen geen spijt van gehad maar nu wel ze was haast zeker dat Damian er toen geen spijt van had en nu ook niet. Zijn gedachten deden haar niet opkijken, ze kreeg zijn beelden door, van jagers die werden afgeslacht als varkens in het slachthuis. Het beeld deed haar niets, ze was het gewend. Ze was redelijk wat familie verloren aan het jagen, het had haar enkel sterker gemaakt, iets wat ze koesterde.

Toen hij de gedachte doorstuurde dat ze geduchte tegenstanders konden zijn glimlachte ze traag maar niet gemeend. ‘Niet iets waar ik wil achter komen.’ Ze keek hem aan en haalde haar schouders op. ‘Mijn Targeting mutatie heb ik denk ik al sinds ik ben geboren, ik schiet nooit raak. Het is pas als ik andere mutaties ben beginnen overnemen dat ik wist wat ik was. Ik ben van huis weggevlucht, mijn vader wist het en toen was ik zo gemakkelijk het doelwit.’ Ze keek kort opzij naar Damian voor haar blik naar de laatste jongeren ging op het strand. ‘Ik kreeg onderdak bij een andere mutant en hij leerde me alles, bekeerde mijn vader. Eind goed al goed, zal ik maar zeggen. Nu helpt mijn vader mutanten en zit ik hier.’ Ze zweeg, sloot haar verhaal af. ‘Dus hier zit ik dan.’ Ze glimlachte en keek opzij naar Damian, nogmaals haar schouders ophalend.

De uitleg die hij gaf over de docent deed hij met mond open naar hem opzij kijken. ‘Serieus, hij liep zomaar weg.’ Ze pufte verontwaardigd. Alsof die leraren hier geen idee hadden welke leerling voor hun neus stond. Ze hadden toch moeten weten dat Damian niet kon horen en via gedachten sprak? Terwijl Damian naar beneden zakte en in het zand bleef liggen staarde Allison voor haar uit naar de zee, het begon aardig koud te worden. ‘Ik kan eens vragen of ze een kamer voor je hadden? Of op zen minst zeggen dat ze niet hoeven weg te lopen tijdens een gesprek. Wie draagt nu een doek voor zijn mond.’ Het was er allemaal heel snel uitgestameld en Allison beet op haar lip. Bij zijn gedachten knikte ze. ‘Het zijn éénpersoonskamers, maar hele dunne muren, je hoort echt alles. Niet dat het voor jou een probleem is.’ Aangezien hij in het zand lag en het moeilijker was voor hem om te liplezen, dacht Allison het. Gewoon om het hem gemakkelijker te maken. Tenslotte, na alles wat zij tegen hem had gezegd en getoond was ze vrij zeker dat het niet erger meer kon worden tussen hen. Het was er praktisch allemaal uit, hoopte ze …

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: Wandering [open] AC   zo aug 23, 2015 6:58 pm

Damian luisterde aandachtig naar wat Allison te zeggen had. Ze was aan het einde van haar verhaal. Hoe ze ontdekte dat ze een mutant was, hoe haar eigen familie op haar zou jagen en hoe een mutant haar en haar vader hielp. De jongen vond het lezen van haar lippen en het zachte gezoem van haar gedachten rustgevend. Het was nog maar dag één en hij had aan haar meer verteld dan hij in de laatste vijf jaar had gedaan tegen ieder die hij gesproken had. En dat niet alleen, Allison had haar verhaal verteld aan hem. Ze stonden quitte en dat zorgde ervoor dat hij zich beter voelde.

Allison was verontwaardigd over de reactie dat de leerkracht had gehad wat de jongen alleen deed lachen. "Ach..." grinnikte hij zachtjes. Het maakte hem weinig uit. Als hij iets verkeerd deed zou hij het wel te horen, of te zien, krijgen. Vervolgens zakte hij in het zand en zijn blauwe ogen keken naar de sterren. In zijn hoofd hoorde hij de klare stem van het meisje hoe ze klaagde om de docent waardoor hij nog meer moest lachen. "Maak je maar geen zorgen, Allison, ik ben al erger gewend. " en hij knipoogde al was hij zeker dat ze dat niet kon zien. Voorzichtig voegde hij nog toe, "Maar bedankt... dat je wilt helpen...".

Tenslotte ging het gesprek waar Damian zich het meeste zorgen om maakte: de kamers. Hij moest er niet aan denken om zijn kamer met iemand te moeten delen. Maar Allison stelde hem gerust door te zeggen dat er éénpersoonskamers waren. Hij knikte tevreden, "Van luidruchtige buren heb ik inderdaad geen last." voegde hij nog toe. "Zolang hun emoties niet te hoog oplopen en mijn hoofd binnen kruipen is het goed." Mompelde hij nog in gedachten. Het zou niet de eerste keer zijn dat Damian gedachten en gevoelens ontving van anderen dat hij liever niet wist.

Uiteindelijk waren zij nog één van de laatsten op het strand. Het begon aardig koud te worden dat er een koude rilling door Damians rug liep. "Misschien moeten we eens terugkeren." Even wachtte hij, "Of ik, ik begin koud te krijgen. Jij bent uiteraard vrij om te gaan en te staan waar je wilt." terwijl hij dat zei keek hij op naar het meisje dat nog steeds op de boomstronk zat. Kort erna sprong hij lenig recht en strekte zijn verstijfde spieren. Zijn ogen speurden nogmaals het gebied af en keek uiteindelijk in de richting waar hij zijn spullen had achtergelaten in het bos. Als Allison terug naar de school ging kon hij meegaan en ondertussen een kamer uitzoeken. En anders overnachtte hij die nacht in het bos. Het was tenslotte een prachtige nacht en het zou niet de eerste keer zijn dat hij in een boom moest slapen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: Wandering [open] AC   zo aug 23, 2015 7:24 pm


Ze hoefde zich geen zorgen te maken, niet dat ze het echt deed. Maar ondanks dat ze de hele avond hadden zitten praten en het misschien niets kon betekenen was Allison wel om Damian gaan geven. Ze wilde hem het veilig gevoel tonen, geven, laten proeven waar hij hoogstwaarschijnlijk al al die jaren naar hunkerde. Hij dacht haar naam, ze keek naar beneden, naar hem en glimlachte zachtjes. Het was raar om haar naam in haar eigen gedachten te horen, het had iets, iets dat ze niet kon omschrijven. ‘Het is graag gedaan. Ik denk wel dat je het verdiend, na alles.’ Zei ze stilletjes. Het moest haast wel, hoe kon hij niet ontdooien in een veilige kamer. Misschien de eerste week niet, misschien ook niet de tweede maar uiteindelijk wel, uiteindelijk zou hij het omarmen en de veiligheid gebruiken om te groeien. Allison was er zeker van dat hij kon groeien, als hij alleen maar wat meer zou los laten.

‘Mijn buur is rampzalig, ze zingt overdag, wat evenaart aan de kat die ik vroeger had. En haar mutatie is iets met haar stembanden gok ik waardoor ze snachts altijd ligt te praten of roepen, soms zelf schreeuwen. Dan slaap ik uiteindelijk en maakt zij mij wakker.’ Lachte ze. Het was nog maar drie dagen, eens zien of ze er na een week nog zou om kunnen lachen. Waarschijnlijk niet. Dat Damian misschien wel emoties of gevoelens, of gelijk wat van andere kon door krijgen deed haar opnieuw glimlachen. ‘Ik probeer het me voor te stellen. Het is geen mooi beeld.’ Antwoordde ze luchtig. Nu ze helemaal ontspannen was en Damian zich ook meer en meer ging ontspannen werd haar stem vrolijker, opgetogen.

Het was inderdaad flink gaan afkoelen. Allison was zo in gegaan op het gesprek dat ze eigenlijk amper gemerkt was dat de haartjes op haar armen waren gaan recht staan. Het kampvuur op het strand was langzaam aan het stillen, er liep nog één jongen rond. Hoe hij zich wist recht te houden wist Allison niet. Ze vroeg zich af of hij zichzelf niet zou verdrinken in de zee. Maar het leek hem te lukken, hij geraakte op het juiste pad en verdween. Damian dook in haar gedachten op en ze keek op hem neer, aangezien hij lager zat. Misschien wel … misschien moesten ze maar eens terug gaan. Damian sprong recht en Allison keek even naar zijn blote rug voor ze zelf haar voeten in haar schoenen schoof en recht kwam. ‘Ik ga mee.’ Ze was niet bang om alleen achter te blijven maar op een nieuwe school als deze bleef ze toch liever niet achter op een verlaten strand. ‘En ik help je aan een kamer voor ik zelf onder de lakens kruip.’ Ze zweeg even en hief haar hand op. ‘Let op, ik ga je een schouderklopje geven.’ Waarschuwde ze hem met een geamuseerde glimlach. Ze gaf hem een schouderklopje en liep richting het pad. Uiteindelijk draaide ze zich bedenkelijk om naar Damian. ‘Ben jij zo aangekomen, of heb je ergens je spullen achter gelaten?’ Vroeg ze met een vinger naar zijn voorkomen …

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: Wandering [open] AC   zo aug 23, 2015 8:07 pm

Ze gunde het hem, van wat ze te zien heeft gekregen van hem, gunde ze hem vrede. Hij glimlachte bij haar woorden en gunde haar net hetzelfde. Opgroeien in zo'n familie, gekneed worden tot een jager en dan later je eigen prooi worden klonk niet veel aanlokkelijker dan wat hij had meegemaakt. In alle geval, er was geen erger of beter. Wat hem misschien zou kapot maken zou een ander overleven. Hij haalde zijn schouders op, als om een einde te brengen aan zijn eigen filosoferen.

Allison vertelde over haar buur waardoor Damian moest lachen. Iets van de spanning was verdwenen bij de jongen. Hij probeerde het zich voor te stellen, dag en nacht lawaai te horen. Hij vertelde vervolgens waar hij 's nachts last van kon hebben. Vaag kreeg hij beelden door van Allison die zich er iets bij voorstelde. Damian knikte bij het beeld en schudde zijn hoofd, "Niet zo fraai inderdaad.".

Tenslotte maakten ze de keuze om te vertrekken. Allison ging met hem mee wat hij eerlijk gezegd wel aangenaam vond. "Let op, ik ga je een schouder klopje geven." Damian keek bedenkelijk naar het meisje maar liet haar begaan. Zijn spieren stonden gespannen in zijn schouder en arm maar ontspanden bij haar warme aanraking. Eerlijk? Hij wist niet wat hij moest denken bij zo'n tedere aanraking. Het was iets heel anders dan de slagen die hij gewend was. Hij klopte zijn broek af toen hij haar stem terug hoorde, "Ben jij zo aangekomen, of heb je ergens je spullen achter gelaten?" Damian keek naar haar en zei terwijl hij haar naderde, "Neen ik loop altijd zo rond." Even spande hij zijn spieren en zette zijn borst vooruit en glimlachte speels, "Ze liggen in een boom hier niet ver vandaan." en zo nam hij de leiding richting het bos.

Na even te hebben gewandeld stopte hij voor een boom en wees naar boven waar een donkere vlek te zien was tussen de takken. Zonder veel inspanningen trok hij zich op aan een tak en klom naar boven waar zijn spullen lagen. Eerst checkte hij of alles er nog lag. Even voelde hij paniek dat zijn katana weg was maar besefte dat deze in beslag was genomen. Vervolgens deed hij zijn rugzak om en liet zich met een zware dof op de grond vallen. Terwijl hij recht kwam deed hij zijn rugzak beter op zijn rug en keek terug naar Allison. "Ready." Damian had niet veel bij zich, enkel wat kleren, slaapzak en proviand. Daarnaast nog wat handige spulletjes zoals een zwitsers zakmes.

Tenslotte liepen ze tezamen richting het schoolgebouw. Ze volgden een pad door het bos waar af en toe de maan hun de weg leidde. Damian had weinig moeite met het wazige licht dat aanwezig was. Desondanks was het opletten voor boomwortels die over het pad liepen. "Mag ik vragen waar je vandaan kom?" Vroeg hij om de stilte te breken.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: Wandering [open] AC   zo aug 23, 2015 8:24 pm


Zijn lach was op een zekere manier aanstekelijk, ze keek hem aan en glimlachte opgetogen. Ach ja, een beetje lol kon er wel vanaf. De dagen hier waren al uitputtend genoeg, teveel informatie voor veel te kleine, zoals ze ontdekt had, hersenen. Ze hoopte dat het enkel de eerste weken zo zou zijn. Dat na enkele lessen te hebben gevolgd de spanning van haar schouders zou vallen, letterlijk en ze de hoofdpijn achterwege kon laten. Dan kon ze uiteindelijk haar vader bellen om te zeggen dat alles dik in orde was met haar en dat ze het hier reuze naar haar zin had. Niet dat het de volledige waarheid was maar een leugentje om bestwil kon haar vader wel gebruiken. Daarnaast, het waren amper drie dagen, er kon nog zoveel gebeuren. Ze had er geen zin in dat haar vader zich zou gaan moeien met een mutantenschool, zij op hun beurt hem gingen na trekken om dat algemeen bekend te worden wat ze daadwerkelijk was en op die manier rare blikken krijgen. Allison schudde het idee van zich af en gaf Damian weer haar volle aandacht.

Het schouderklopje liet hij begaan maar hij was gespannen, dat zou je zelf zien moest hij daadwerkelijk kleren aanhebben. Bij haar vraag gaf hij een gepast humoristisch antwoord. Allison hield haar hoofd schuin en schudde het volgens glimlachend. ‘Grappig.’ Ze greens en volgde hem het pad op dat naar het bos leidde. Nu ze van haar plaats weg was nam ze terug haar alerter houding aan en liet haar ogen veel te vaak naar de omgeving aan. Velen zouden het paranoïde noemen, voor haar was het een oeroud Argent-instinct. En ze was haast zeker dat Damian met haar zou instemmen, beter zelf, hij zou het misschien wel aanmoedigen. Toen ze ergens bij een boom stopte keer Allison naar boven terwijl Damian zich behendig op trok. Ze kruiste haar armen voor haar borst en probeerde iets te ontwarren van een zak, een boom en Damian. ‘Je kon ze ook gewoon achter laten in school, in een kluisje maar als ik je zo zie denk ik ook niet dat je dat hebt.’ Ze dacht het, aangezien hij hoog zat en in deze nacht onmogelijk haar lippen kon zien bewegen. En het was een humoristisch gedacht. Ze glimlachte toen hij terug landde en knikte enkel maar tevreden op zijn woord om te vertrekken.

Allison volgde hem terug het pad op richting school. Er was hier niet veel licht dus ze was dankbaar voor de maan. Bij zijn vraag beende ze wat bij zodat ze naast hem ging wandelen. ‘Chicago, Amerika. Niet veel soeps om eerlijk te zijn.’ Ze haalde haar schouders op. Chicago was anderzijds druk, bevolkt met mutanten waar je dan weer goed op kon jagen. Maar dat liet ze achterwege, net als het hele jagen achterwege was gelaten. ‘Jij? Ik heb niet echt een accent waar ik me kan op baseren.’ Glimlachte ze vriendelijk …

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: Wandering [open] AC   zo aug 23, 2015 8:40 pm

Damian lachte om haar opmerking van het kluisje. Het grappige was, ze wist het antwoord. "Je begint met te kennen." Mompelde hij terwijl hij een laatste keer alles checkte. Daarnaast zou hij nooit de voorkeur geven aan een kluisje. Hij had ervaring met stelen en kluisjes waren te gemakkelijk om open te breken als je maar een beetje je hersenen gebruikte. Of een manipulatieve gave kon ook helpen. Neen, je spullen hoog in een boom verstoppen was wellicht veiliger.

Nadat hij geland was en verder wandelden reek zijn geest wat dieper in dat van Allison. Het was niet volledig zijn bedoeling geweest maar zo kreeg hij meer informatie door dan alleen vage opvattingen van het meisje. Op Michael na was dit de eerste persoon waarmee hij zo lang een geestelijk contact had gehouden. Hij voelde haar waakzaamheid, hoe ook zij de omgeving scande en ergens stelde het hem gerust.

Na een tijdje van stilte stelde hij een vraag. Het was niets bijzonders maar het was een begin. "Chicago, Amerika. Niet veel soeps om eerlijk te zijn." waarna ze haar schouders ophaalde. Damian bekeek haar gezicht die vrij neutraal stond. Via haar gedachten ontving hij vage beelden van mensen maar deze leek ze te onderdrukken. Zou ze door hebben dat hij dieper in haar hoofd zat? "Jij? Ik heb niet echt een accent waar ik me kan op baseren." voegde ze vervolgens vriendelijk toe. Damian glimlachte, "Dublin, Ierland van oorsprong. Ondertussen heb ik al wat overal gezeten in Europa." Maar in Dublin was alles begonnen bedacht hij zich...

Uiteindelijk stonden de bomen steeds verder uit elkaar, maakte het aarde pad plaats voor een met stenen aangelegd pad. Voor hen hadden ze een enorm gebouw waar hier en daar licht door een venster scheen. Damian keek eens goed rond en zuchtte, dit zou zijn thuis worden. Voor nu althans... Tot hij genoeg wist over zijn gave, over de mutantenwereld en wat algemene kennis had opgedaan. Ze stapten door tot aan de ingang van het gebouw. Binnen scheen er licht waardoor Damian even zijn ogen dicht moest knijpen. Via zijn geest vroeg hij naar waar ze moesten en volgde toen Allison.

De kamers voor de jongens waren gescheiden met deze van de meisjes, wat hij persoonlijk belachelijk vond maar ging er niet op in. "Waar is jouw kamer?" flapte hij eruit, "Euhm als ik je ooit moet zoeken..." voegde hij eraan toe. Waarom hij precies die vraag had gesteld wist hij niet. Uit nieuwsgierigheid? Tenslotte zochten ze een lege éénpersoonskamer voor hem bij de jongens.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allison Argent
avatar
Class 2

Aantal berichten : 779

Mutant Profile
Alias: Venari
Mutation: Clairvoyance | Ability replication |Targeting
Crush: Oliver M.
BerichtOnderwerp: Re: Wandering [open] AC   zo aug 23, 2015 9:03 pm


Tuurlijk begon ze hem te kennen. Het was niet dat ze al weken met elkaar om gingen maar de gesprekken die er waren geweest hadden het zekere aan het licht gebracht. Ze wist niet alles over hem, en dat zou ook nooit gebeuren en dat vond ze niet erg. Iedereen had geheimen maar ze hadden wel een zekere hoogte van elkaar gekregen. Allison wist dingen over Damian die hij waarschijnlijk nog niet veel mensen had gezegd en zo ook omgekeerd. Dat stelde haar ook gerust, het laatste waar ze naar uit keek was een mysterieus persoon die oppervlakkige antwoorden gaf. Damian kon haar op een zekere hoogte aanvullen, ze hadden beide het gestoorde in de wereld gezien en ze wisten beide waar de andere in staat toe was. Allison vroeg zich stiekem af of ze hem op een vlak zou kunnen overwinnen. Hij was groter, veel gespierder en had duidelijk de kracht, anderzijds was Allison lenig en misschien sneller. Misschien moesten ze dat ooit eens uit testen.

‘Ierland.’ Herhaalde ze zomaar voor zichzelf. Ze kende niet veel landen of gebieden overzee. Ze had zelf geen flauw idee waar dit eiland ergens lag op de kaart. Niet dat het echt op de kaart zou staan, stel je voor; de wereldkaart, een klein eiland stipje met een blauwe pijl erboven dat aangaf “hier zijn alle mutanten” … het idee deed haar glimlachen in haar hoofd. ‘Ik ken niet zoveel van de wereld. Reizen deden we nooit echt veel.’ Tuurlijk niet want al het gevaar lag recht voor je neus. Je hoefde er niet voor te reizen. Ze bracht haar hoofd omhoog en keek kort opzij naar Damian, zijn blik lag waakzaam voor hem. De druk, de mantel om haar hersenen was sterker geworden, wat betekende dat hij dieper zat. Ze vroeg zich af of hij wist dat hij dieper ging.

Allison zag het gebouw opdoemen en keek opzij naar de zuchtende Damian. ‘Het komt goed, een kamer en je hoeft je nergens meer druk om te maken.’ Stelde ze hem op een zekere manier gerust. Ze liep voor hem de trappen op en kneep haar ogen dicht tegen het felle licht. Ze wandelde doelbewust richting het onthaal, op dit uur zou er toch nog iemand moeten zitten. Er was altijd iemand beschikbaar, voor de gestoorde nachtgevallen was er in ieder geval iemand beschikbaar. Ze liep naar het bureau en glimlachte vriendelijk terwijl ze kort over haar schouder naar Damian wees. ‘Hij is hier vandaag aangekomen maar er werd hem geen kamer toe gewezen. Zijn er nog?’ Vroeg ze zo formeel mogelijk zonder verdere uitleg uit te wisselen. Nee, ze hoefden niet te weten waarom zij het woord nam of dat Damian doof was. ‘Tuurlijk.’ Glimlachte de vrouw. Ze overhandigde Allison een sleutel en ze gaf hem gelijk door aan Damian. ‘Bedankt.’ Zei ze tegen de vrouw voor ze naar buiten wandelde. ‘Tweede verdieping, nummers staan op de deur.’ Tikte ze het nummer aan op zijn sleutel. Zijn vraag deed Allison grijnzen, gewoon omdat er zo snel een vervolg kwam. ‘Derde verdieping, rechterkant. Nummer,’ ze zweeg en trok haar sleutel uit haar zak. ‘Negen, een oneven getal, geweldig.’ Dat was de eerste keer ze dat op merkte, zo bijgelovig was ze niet maar onrechtstreeks koos ze altijd even nummers …

Ps: ik duik mijn bed in, zware loopwedstrijd gehad, =P als je wil mag je al een topic openen bij training ofzo. Ik denk dat we hier sowieso bijna klaar zijn.

_________________

Is it harder to die ... or harder to be the one to survive?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Damian Carter
avatar
Class 2

Aantal berichten : 122

Mutant Profile
Alias: Damian
Mutation: Spirit seeing | Mind reaching - reading - manipulation | Body manipulation
Crush: You know what they say, once you go black...
BerichtOnderwerp: Re: Wandering [open] AC   zo aug 23, 2015 9:19 pm

Damian keek wat rond terwijl Allison doorliep naar een bureau. Achter het bureau zat een vrouw, hij herkende haar niet. Allison sprak, vaag kreeg hij de woorden door via hun verbonden geest. De lippen van de vrouw kon hij gemakkelijk lezen aangezien deze maar één woord sprak. Vervolgens draaide Allison zich om en overhandigde hem een sleutel. Hij nam deze aan en bekeek het nummer dat erop stond, 17. Hij stak hem weg in zijn zwembroek waarna hij vroeg waar zij sliep. De vraag deed haar glimlachen waarna ze hem vertelde waar deze was. De jongen knikte enkel.

Het bleef even stil tot Damian nogmaals zuchtte en glimlachte, "Wel... dan ga ik maar eens mijn kamer bekijken." Hij verminderde het geestelijk contact met Allison. Hij maakte enkele hand gebaren, "Slaap zacht." en vertrok naar het tweede verdiep. Damian vond algauw zijn kamer. Een kleine ruimte met een bed in het midden, een nachtkast rechts van het bed en links een raampje. De muur tegenover het bed werd voor het grootste deel bedekt met een kleerkast. Verder was er ruimte voor personalisering. Hij sloot de deur achter zich, ontdeed zich van zijn zwembroek en ging over in een boxershort. Met een plof liet hij zich vallen in zijn bed, zijn rugzak lag ergens op de grond naast hem. Hij was alleen en veilig... Zijn geest streek naar zijn buren die vredig lagen te slapen. Hij voelde een sterk lichtpunt op het verdiep boven hem en besefte dat het Allison haar geest was. Het was zoals met Michael... bekende geesten kon hij veel duidelijker zien. Met een laatste zucht draaide hij zich op zijn zijde en sloot zijn ogen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Wandering [open] AC
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Wandering [open] AC
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Beach-
Ga naar: