INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 [Open]Stay or Leave, it's that simple.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Julian Moore
avatar
Class 2

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Julian
Mutation: Angelwings, handy with knifes/swords
Crush: Loves himself mostly
BerichtOnderwerp: [Open]Stay or Leave, it's that simple.   di aug 04, 2015 3:54 pm


Julian stapte van tussen de bomen het zand in dat naar de duinen leidde. Mijn zijn zintuigen enkel gericht om zijn omgeving stapte hij langzaam verder door het mulle zand berg op. Bovenaan bleef hij staan en staarde naar de zee, naar de horizon. Hij vroeg zich af wat daar lag. Hij had zich amper kunnen oriënteren toen ze hem hier een maand geleden brachten. Hij wist dus niet naar welk werelddeel hij keek, ondanks dat hij enkel water zag. Er moest daar vast wel ergens iemand het zelfde denken, niet wetend dat hier een eiland was met enkel maar mutanten. Terwijl Julian zich af vroeg hoe ver het zou zijn tot hij weer een eiland tegen zou komen, zou de persoon aan de andere kant waarschijnlijk romantisch aan het dromen zijn over een god verlaten deel van de wereld met alle pracht of praal. Misschien waren er wel een legerbasis die een aanval organiseerde. Julian wilde niet weten hoe soldaten hieruit zouden komen eens ze zouden aanval. Er waren hier tientallen mutanten, allemaal op hun eigen manier gevaarlijk, soldaten hadden geen schijn van kans.

Maar ondanks al de mutanten en het gevaar in de wereld aan de horizon wilde Julian hier weg. Het was niets voor hem om opgesloten te zitten en een wereld waar hij geen deel van uit wilde maken. Niet dat hij echt zijn best had gedaan om erbij te horen, Julian was niet de sociaalste en met al die mutanten hier wist hij niet goed hoe het in zijn werk zat. Daarnaast, hij wist niet eens of hij iemand kon vertrouwen, de meesten liepen niet te koop met hun mutatie. Dus Julian was zijn wapens gaan terug halen en stond hier nu tegenover een grote plas woest water. Zijn ogen gingen de zeelijn af op zoek naar iemand die het zou merken dat hij wilde vertrekken. Uiteindelijk rolde hij zijn schouders naar achter waardoor twee gigantisch zwarte vleugels uit zijn rug ontvouwden. De uiteinden tikten de grond, ze trilden verwachtingsvol, ze wilde vliegen. Julian keek kort het strand rond en glimlachte op zijn eigen nuchtere manier. Maar net als hij wilde vertrekken begon de grond te beven. Hij zette zijn voeten uit elkaar en draaide zich naar de school. Er brak een grote tak af van één van de bomen en landde met een doffe klap in het zand. Niet wetend of het een echte aardbeving was of een mutant met zelfbeheersingsproblemen vouwde hij terug zijn vleugels in zodat er niets meer te zien was. Hij staarde van de school naar het open water, het koste hem niets om hier weg te vliegen maar wat was dan net hetgeen dat hij voelde en hier wilde houden …


_________________
We are each our own devil, and we make this world our Hell.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valerie Monette
avatar
Deceased

Aantal berichten : 182

Mutant Profile
Alias: Alae
Mutation: Angel wings & Light manipulation
Crush: Lost in your eyes, drowing in blue...
BerichtOnderwerp: Re: [Open]Stay or Leave, it's that simple.   di aug 04, 2015 7:59 pm

IF I WASN'T MEANT TO FLY, I WOULDN'T HAVE THESE WINGS

Zomervakantie, wauw. Ze werd zo wel erg lui. Normaal was ze nog wel in de sportschool te vinden, of aan het vliegen. Maar wow, nu niks verplicht was en ze eigenlijk elke dag nog wel ‘even’ kon blijven liggen.. had ze die kans elke keer genomen. Ze was al even bij het strandfeest wezen kijken, beetje dansen enzo. Whatever. Ze kon wel wat beging gebruiken. Het was niet extreem heet weer buiten dus een stukje vliegen kon geen kwaad he? Ze trok een simpel wit hempje aan waarbij ze haar vleugels kon uitslaan en naja.. had je schoenen nodig als je ging vliegen? Nope. Zoals gewoonlijk opende ze haar raam en sprong ze eruit waarna ze meteen haar vleugels uitsloeg en eerst een snoekduik naar beneden maakte. Net boven de grond draaide trok ze op en sloeg een keer hard met haar vleugels. Het maakte meteen zoveel vaart dat ze als een speer omhoog schoot. Maar hoe hoger ze kwam hoe kouder het werd.

Dus hoog bleef ze niet, ze keerde vrijwel meteen terug naar beneden en ging zoals ze wel vaker deed op het dak zitten. Ze keek even voor zich uit tot ze in de verte iets op merkte. Te grote vleugels om van een vogel te komen. En zwart, dus waarschijnlijk een gevleugelde mutant, just like her. Dat was meteen de trigger om zichzelf af te zetten van het dak en die kant op te vliegen. Jaja stalker modus aan. Ze vloog richting de bomen waar ze het had gezien maar bleef laag om niet meteen gezien te worden. Ze zag uiteindelijk de jongen met de zwarte vleugels staan tussen de boomtoppen. Ze keek even toe tot ze hem uit de boom zag vallen door een tak die brak. Iets waardoor ze haar lach niet kon inhouden. Maar ze hield het wel voor zichzelf, dat lachen. De laatste keer dat ze om een blunder van een ander had gelachen was ze in de ziekenboeg beland. Dat had ze liever niet weer, en ze zag ook niet bepaald een Maurim in de buurt die haar dan zou kunnen redden. Ze zag eigenlijk niemand in de buurt.

Maargoed, om dan niet iemand te gaan uitlachen kon ze beter gaan checken of hij oke was. Ze vloog richting de blonde jongen toe. Naast hem geland -iek op blote voeten-  strekte ze haar reusachtig witte vleugels uit en hield ze daarna maar op haar rug. Vleugel show-off mocht wel toch? Zijn vleugels verschilden niet echt van die van haar kwa grootte. Die conclusie had ze van een afstandje getrokken, zijn vleugels waren al weg. “Gaat het?” vroeg ze dan maar je kon duidelijk merken dat ze er wat lacherig over was. “Ik zag je vallen” zei ze waarbij ze haar lach wat meer probeerde in te houden. Dat was zo typisch. Ergens weer over terugdenken en alsnog weer stuk gaan.

Outfit - Ketting


_________________
She's an angel, flying above the clouds
She is not coming down

Thanks V ♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Julian Moore
avatar
Class 2

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Julian
Mutation: Angelwings, handy with knifes/swords
Crush: Loves himself mostly
BerichtOnderwerp: Re: [Open]Stay or Leave, it's that simple.   di aug 04, 2015 8:34 pm


Julian staarde naar de afgebroken tak en blikte dan terug naar de open zee. Zonder zijn vleugels was hij gegarandeerd zwaarder gevallen dan dit, een soepele, bijna gracieuze landing. Hij sloeg het zand uit zijn zwarte T-shirt en tikte de twee halflange zwaarden aan in de schedes rond zijn riem om te controleren of ze er wel nog waren. Als hij iets hoort grijpt meteen één van zijn handen naar de knop van één van zijn halflange zwaarden, want zo graag was hij hier. Hij was zo behoedzaam, zo voorzichtig dat hij bij het minste in de verdediging of aanval zou schieten. Want zeg nou zelf? Hij zat op een eiland met mutanten waarvan sommige echt flink gestoord. Hij verwachte iets, niet vandaag, misschien morgen of pas volgende week. Maar hij verwachte iets, een aanval, een losgeslagen idioot die het hele eiland in brand zou steken. In zijn ogen kon het niet dat iedereen hier zo lief en wel samen leefde. Het was een school, jongeren, gingen die niet op de vuist met elkaar? Hij dreef Julian tot het uiterste, de constante afwachting van iets dat zou komen … maar uiteindelijk kwam er niets.

Toen hij zich naar het zachte geluid draaide zag hij op het eerste moment niets. Tot er een meisje voor hem landde, met dezelfde gigantische vleugels als hem. Echt dezelfde, er was amper iets van verschil aan buiten dat ze bij haar wit waren, en de zijne zwart. Ze strekte ze naast zich en Julian kon het niet laten een cynisch lachje rond zijn lippen te laten spelen. Hij hield zijn hoofd een tikkeltje schuin en keek toe hoe ze haar vleugels op haar rug vouwde. Ze was hier gebleven, er moest een reden voor zijn waarom ze er niet voor koos om naar de overkant te vliegen. Julian keek terug naar de zee en liet de gedachte dan varen.

De vraag in combinatie met de glimlach bevestigde zijn vermoeden. Ze had hem zien vallen uit de boom, al vond hij het meer sierlijk landen maar vanop afstand zag dat er waarschijnlijk stukken anders uit. ‘Ja,’ Zijn blik gleed onderzoekend over haar gezicht. ‘Ik was mijn valtechnieken aan het oefenen.’ Hij schudde zachtjes glimlachend zijn hoofd om zijn smaakloze grap. Niet dat je echt kon “vallen” met vleugels die je de helft van de tijd omhoog trokken. Hij voelde nog steeds de druk tegen zijn ruggengraat, ze wilden nog steeds vrijuit vliegen. ‘Ik dacht dat ik de enigste goddelijke engel was die uit hemel is gestuurd maar blijkbaar dus niet.’ Knikte hij naar haar witte vleugels. Ze vertegenwoordigde hemel, hij met zijn zwarte vleugels leek wel uit hel te komen …

_________________
We are each our own devil, and we make this world our Hell.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valerie Monette
avatar
Deceased

Aantal berichten : 182

Mutant Profile
Alias: Alae
Mutation: Angel wings & Light manipulation
Crush: Lost in your eyes, drowing in blue...
BerichtOnderwerp: Re: [Open]Stay or Leave, it's that simple.   di aug 04, 2015 9:37 pm

IF I WASN'T MEANT TO FLY, I WOULDN'T HAVE THESE WINGS

De gedaante met vleugels in de verte had haar aandacht getrokken. Altijd leuk, iemand die kan vliegen. Ze wist zeker dat er veeeel meer vliegende mutanten waren. Toch, was ze er nog niet veel tegen gekomen. Alsof ze de enige was ze vaak de lucht in ging, het lucht verkeer was namelijk nooit druk. Daarom kon ze ook niet snel genoeg afvliegen op datgene wat samen met haar het luchtverkeer vormde. Samen vliegen was leuker dan alleen, duhh. Behalve als iemand naar beneden viel ofcourse, dat had ze ook meegemaakt. Wat had ze niet meegemaakt? Nou alleen maar rare dingen in haar beleving. Toch was dat leuk, nooit saaie dingen. Er is altijd wel iets boeiends te vinden op een eiland vol mutanten.

Of het nou een gevecht was of de roddels op blogberichten. Daily Nightmare ofzo, het was natuurlijk wel nasty om zomaar dingen over anderen te schrijven maar dat stukje over Aly.. Om eerlijk te zijn had Valerie er om gelachen. Hoe ze daarin als bitch werd omschreven, nou dat klopte wel. Naja dat was Aly’s eigen schuld. Gelukkig was Valerie niet zo super bijzonder sociaal om iets raars over te schrijven. Je kon niet echt iets slechts schrijven over een gevleugelde schoonheid als haar right? Ze landde bij de jongen die ze uit een boom had zien vallen. En tuurlijk schowde ze haar vleugels even zodat ie de grote witte veren kon bewonderen. Die van hem waren zwart, dat was wel anders maar niet minder mooi natuurlijk.

Ze vroeg of het wel met hem ging zonder in lachen uit te barsten. Dat was wel heel wat voor haar doen. ‘Ja,’ was zijn antwoord. Waarbij ze dan wel even kon grijnzen. Het was natuurlijk een ander geval geweest als hij pijn had. Valerie kon dan nog wel stoer reageren na een val maar als iemand dan zou vragen of het écht wel ging.. dan kon ze wel huilen. Grappig hoor. ‘Ik was mijn valtechnieken aan het oefenen.’ was zijn smoes, hah. Yeah right, ze grinnikte even om zijn opmerking. “Dat moet ik geloven?” vroeg ze met een grijns. Valtechnieken.. dat was een andere reactie dan dat ze had verwacht. ‘Ik dacht dat ik de enigste goddelijke engel was die uit hemel is gestuurd maar blijkbaar dus niet.’ merkte hij op. Owh nou.. hemel? Engel? Ze zag er misschien zo uit en ze wist zeker dat het er was. Maar ze was niet daar vandaan hierheen gestuurd. “Euhm ik denk dat alleen deze uit de hemel komen.” zei ze terwijl ze met haar hand langs haar veren gleed. En duidelijk makend dat ze dus niks van de hemel af wist, behalve dan dat ze dacht dat de vleugels haar gift was. Ze had natuurlijk wel de looks, ze was wel goddelijk mooi. “De jouwe zagen er anders niet hemels uit” merkte ze zelf op. Tja de zwarte vleugels, niet bepaald het idee van hemelse engelen vleugels. “Valerie” stelde ze zichzelf even voor eh, wel zo netjes.

Outfit - Ketting


_________________
She's an angel, flying above the clouds
She is not coming down

Thanks V ♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Julian Moore
avatar
Class 2

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Julian
Mutation: Angelwings, handy with knifes/swords
Crush: Loves himself mostly
BerichtOnderwerp: Re: [Open]Stay or Leave, it's that simple.   di aug 04, 2015 10:00 pm


Ze moest niets geloven, alles wat uit Julian’ mond kwam moest je op de weegschaal leggen voor je er ook maar iets van geloofde. De enige reden waarom hij altijd onzin uitkraamde, als je dit onzin kon noemen, was om het luchtig te houden. Hij ergerde zich vaak aan diep emotionele gesprekken die enkel maar leidde tot een huilpartij of een wegrennend persoon in kwestie. Niet dat Julian niet gevoelig was, zijn gevoelige snaar zat gewoon heel erg goed opgeborgen in zijn lichaam. Luchtig doen tegenover anderen was één van zijn verdedigingstechnieken om het niet al te diep te maken. Dus ze kon ervan geloven wat ze wou, het was toch een leugen. De waarheid was een stuk simpeler maar gewoon minder leuk. Hij was uit een boom gevallen omdat hij niet op tijd was vertrokken en de tak het had begeven. Damn, hij was gewoon moeten vertrekken toen hij de kans had. Nee, hij had zich eerst omgedraaid om te kijken van waar die aardbeving kwam en dan was het te laat want het meisje kwam aangevlogen.

‘Nee, een onfortuinlijke val.’ Hij haalde zijn schouders op en liet zijn ogen in een automatisme langs haar vleugels gaan voor hij terug naar de tak keek die enkele meters van hen lag verwijderd. Dat was het nou net, in de “mensenwereld” zou hij nooit zoiets tegen komen. Hij was daar zoveel gewoon, kende daar alles zo goed dat hij bijna op alles was voorbereid. Hier was het gewoon verschrikkelijk, hij schrok, schrok is een groot woord, van alles wat niet normaal was. Iemand die door de muur wandelt, chill, niets aan de hand, Julian dacht er anders over. Iemand die een schuur in brand steekt en dan een ander die het blust met water, kon het nog erger? Oh, ja dan was er die met stekels op haar hoofd. En dan mocht hij het woord “freak” niet gebruiken. Niet dat hij beter was, hij had vleugels, maar ze waren tenminste waanzinnig om te zien, net als de hare.

Ze wist dus blijkbaar niet veel af van hemel, aarde en hel eronder. Julian ook niet maar hij had een tijdje bij een geschiedenisfreak gewoond die enkel maar over hemel en hel kon praten. ‘Nou, je weet wat ze zeggen over engelen.’ Wees hij suggestief naar de hemel. ‘Ze zijn neergedaald om grootste dingen te doen.’ Hij zei het bijna op een plechtige manier maar knipoogde snel. Hij geloofde er zelf ook niets van. De ene dag had hij geen vleugels, de andere dag was hij opgestaan en had hij er plots wel. Het rare was dat ze ook perfect in zijn lichaam paste en het geen wonden of pijn veroorzaakte. “De jouwe zagen er anders niet hemels uit” haar opmerking deed hem automatisch zijn schouders naar achter rollen zodat zijn gitzwarte vleugels zich ontvouwden. ‘Zwart staat me beter.’ Glimlachte hij schalks. Hij keek opzij naar zijn vleugels, ze bleven muisstil op hun plaats hangen. Ze stelde zich voor als Valerie, hij knikte en voelde zich verplicht zijn naam terug te zeggen, dus deed hij dat maar. ‘Julian.’ Stelde hij zich voor …

_________________
We are each our own devil, and we make this world our Hell.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valerie Monette
avatar
Deceased

Aantal berichten : 182

Mutant Profile
Alias: Alae
Mutation: Angel wings & Light manipulation
Crush: Lost in your eyes, drowing in blue...
BerichtOnderwerp: Re: [Open]Stay or Leave, it's that simple.   do sep 10, 2015 12:08 am

IF I WASN'T MEANT TO FLY, I WOULDN'T HAVE THESE WINGS

Ja hoor, de jongen met de zwarte vleugels was wel onder de indruk van haar vleugels. Tja wie niet? Alsnog ze waren in het zwart ook wel erg mooi dus daar was ze wel een beetje jaloers op. Ze geloofde natuurlijk niet dat hij casual valtechnieken aan het oefenen was hij was gewoon op zijn smoel gegaan en dat had ze gezien. ‘Nee, een onfortuinlijke val.’ bekende hij dus ze grinnikte even. Het was grappig hoe het wel leek alsof het feit dat ze beide enorme vleugels hadden, ongemakkelijk verdwenen was. Alsof je dan automatisch cool met elkaar was. Of zoals hem meteen als een engel aangezien werd.  Maar daar wist Valerie jammer genoeg niet veel over. Iets wat ze altijd wel wilde. ‘Nou, je weet wat ze zeggen over engelen.’ begon hij. ‘Ze zijn neergedaald om grootste dingen te doen.’ vervolgde hij met zelfs een knipoog erbij. Mhm.. hij leek wel zeker van wat hij zei dus ze nam aan dat hij wist waarover hij praatte. "Grootse dingen? Wat voor grootse dingen?" vroeg ze.

Want om eerlijk te zijn waren het haar vleugels die eerder uit de hemel leken te zijn gekomen dan die van hem. Zwarte vleugels gaven toch een wat donkere uitstraling. ‘Zwart staat me beter.’ was zijn excuus. Oke fair enough. Ze was er nogmaals ook een beetje jaloers op maar dat liet ze niet merken hoor. "Ja dat kan he" Ze was heel blij met haar witte. De zwarte waren gewoon wat stoerder. Het was net als IPhone’s, waarbij de witte er meer fancy uitzagen dan de zwarte. Valerie stelde zichzelf voor. En haar mede gevleugelde stelde zichzelf voor als Julian. Ze glimlachte kort en keek daarna op in de lucht. “Aangenaam kennis te maken Julian” zei ze waarbij ze hem weer aankeek. “Wat zeg je ervan om een stukje te gaan vliegen?” vroeg ze met een grijns. Ze wou wel eens zien wat deze engel dan in petto had voor haar in de lucht. Valerie was in ieder geval elk moment klaar om haar skills te laten zien. En ze kreeg ze ook best koude voeten in het zand.

Outfit - Ketting


_________________
She's an angel, flying above the clouds
She is not coming down

Thanks V ♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
[Open]Stay or Leave, it's that simple.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]
» Carry you home {open}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Beach-
Ga naar: