FRUITMAND
CBOX
Happiness [&Mirajane Evergreen]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Happiness [&Mirajane Evergreen]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Aiden O'Reilly
avatar

Aantal berichten : 352

Mutant Profile
Alias: Scáth
Mutation: Umbrakinesis ~ Shadow Camouflage ~ Emotion Manipulation
Crush:

BerichtOnderwerp: Happiness [&Mirajane Evergreen]   do jul 16, 2015 10:30 pm

[GUILT]
an emotion that occurs when a person feels that they have voilated a moral standard.
I didn’t mean for any of this to happen

Mensen. Zoveel. De laatste keer dat hij zich onder zoveel feestende mensen had bevonden was het bal voor hij van zijn oude high school vertrokken was. De avond dat hij uitgekozen werd als Prom Queen.
Ondanks die nare herinnering vond Aiden het een hele fijne omgeving. Er waren zoveel blije mensen, dat hun emoties Aiden beïnvloedde, in plaat van andersom. Hij voelde zich anders dan normaal. Minder opgesloten, minder onzeker.
Hij wist dat dit zou gebeuren. En dat was dan ook precies de reden geweest dat hij naar de Beachparty wilde gaan. Ook al was hij alleen. Hij had er vertrouwen in dat hij vanavond wel iemand zou ontmoeten.
Hij ging op zoek naar een tentje waar hij iets te drinken kon halen. Vreemd genoeg was hij wel in de stemming voor iets van een cocktail, al had hij het vermoeden dat dat ook zijn enige keuze zou zijn. Iets dat niet als een verrassing zou moeten komen op een Beach Party
Het duurde even voor Aiden door de massa van topless jongens en meisjes in bikini’s een strandtentje had kunnen vinden. Maar uiteindelijk zat hij op een krukje te kijken naar de feestende mensen. Al de jongens die in niks minder dan een zwembroek liepen waren niet verkeerd. Hij werd dan ook blijer en blijer met elke keer dat er weer zo’n hottie langs hem kwam lopen. Waarom had hij nooit opgemerkt dat er zoveel knappe jongens bij hem op school rondliepen?
Aiden vond het moeilijk om aan jongens te denken, maar hier werd hij met zijn neus op de feiten gedrukt. Hier kon hij nergens anders aan denken. Hij zette de gedachten van wat er op zijn oude high school was gebeurd van zich af en genoot van het uitzicht dat hij had terwijl hij een slokje nam van de cocktail die hij zojuist besteld had. Een ding had hij zeker bereikt toen hij op Genosha kwam. Hij had zichzelf leren te accepteren. Muntant and proud. Gay and proud. Het maakte hem niet meer uit wat anderen van hem dachten. Niet meer over zijn seksualiteit in ieder geval. Over zijn personaliteit was nog al wat op te merken af en toe. Maar uiteindelijk zal hij dat ook gaan accepteren. Zo werd het steeds verteld, tenminste./
Er kwamen steeds meer mensen bij. Alhoewel het nog best vroeg op de avond was stond het strand al aardig vol. Hij gokte dat de menigte eerder waren gaan eten, zoals hij, en toen gelijk naar het strand waren gevlucht. Het was immer vrijdag. Ze konden zo lang blijven zoals ze wilden. Niks of niemand zou hen terug naar hun kamers sturen. Zolang het rustig en gezellig bleef, zoals het nu was, zouden de leraren, die het ook erg gezellig hadden zag Aiden, niet in hoeven te grijpen. Hoewel Aiden ook wist dat het anders kon aflopen deze avond.
Hij had niet het idee dat iemand in zijn directe omgeving op zoek was naar een gevecht. Hij voelde overal blijdschap eigenlijk, alle andere emoties leken weg ge-ebt te zijn. Alsof ze niet meer bestonden. Aiden wist beter. Het was niet mogelijk dat een groep met zoveel mensen zich allemaal stuk voor stuk zo blij voelden. Natuurlijk, een groot gedeelte van de groep wel, maar niet iedereen. De reden dat Aiden toch alleen blijdschap voelde, en geen andere emoties, was juist omdat er zoveel mensen waren. Door al deze mensen was zijn mutatie ‘in de war’ en aangezien blijdschap op een feestje de dominantste emotie was, was dat wat hij voelde. Het werd immers een ander verhaal als hij per persoon afging hoe hij zich voelde, maar daar had hij nu geen reden voor.  Daar moest hij zich alleen maar voor inspannen en hij zag het nut er niet van in om het verdriet op te zoeken als er zoveel blijdschap was.
Blijdschap was echter niet de enige positieve emotie. Wat hij nog meer voelde, was liefde. Dat maakte hem verward en het liefst wilde hij de emotie van zich afstoten. Hij was al zo lang niet meer verliefd geweest. Alhoewel, eigenlijk was hij dat nog steeds, verliefd. Kon je verliefd zijn op iemand die dood was? Het maakte ook niet uit, want elke keer als hij aan degene dacht waar hij zo verliefd op was sprong alle emotie over naar spijt.
Het trok hem uitelkaar, de spijt. Het schuldige gevoel dat hij dag in en dag uit had. Het was er altijd. In de lessen, in zijn kamer, wanneer hij in zijn fantasie gedoken zat. Het was er altijd. Zelfs nu, terwijl er zoveel blijdschap om hem heen was dat het eigenlijk onmogelijk was om een andere emotie te voelen.
Het voelde verschrikkelijk, de spijt. Elke keer als hij eraan dacht stond hij op het punt om te gaan huilen. Net zoals nu. Nu de liefde ook sterk te voelen was, moest hij weer aan hem denken. Aan wat Aiden had gedaan met hem.
Echter, toen hij op het punt stond om in huilen uit te barsten en voorzichtig nog een slokje cocktail nam om zijn tranen weg te slikken, kwam er iemand naast hem zitten.

Occ: is hij te lang? Sorry : x ik wist niet zo goed hoe ik er een eind aan moest maken. Hope it's okay.

Made by Kíli

_________________
Aiden ~ Vick
Thanks V <3:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://iwouldbeaunicorn.wordpress.com/
Mirajane Evergreen
avatar

Aantal berichten : 178

Mutant Profile
Alias: Mira
Mutation: Take Over
Crush: L’amour est un oiseau rebelle que nul ne peut apprivoiser.

BerichtOnderwerp: Re: Happiness [&Mirajane Evergreen]   za jul 18, 2015 12:40 am



“Your emotions are the slaves to your thoughts, and you are the slave to your emotions.”
― Elizabeth Gilbert,



Music
Outfit



Mirajane gaapte en ze rolde om, tot ze met haar buik op haar bed lag. Verveeld begroef ze haar gezicht in haar kussen en even sloot ze haar ogen. Muziek vulde haar kamer op een prettige manier op, en Mirajane genoot van de rustgevende klanken. Eigenlijk had ze vandaag afgesproken om met een paar anderen naar het strandfeest te gaan, maar helaas had iedereen afgezegd. Mirajane had daar flink van gebaald en ze kon het niet laten om te denken of iedereen haar misschien expres af had gezegd omdat ze besloten hadden dat zonder haar naar het feest gaan veel leuker was. Die gedachte knaagde flink aan Mirajane’s zelfvertrouwen. Het was stom, dat wist ze zelf ook wel. Misschien was het wel helemaal niet waar, en was er echt iets gebeurd waardoor de rest niet kon gaan. Misschien moesten ze wel leren voor een heel belangrijke toets, of waren ze vergeten hun huiswerk te maken. Mirajane wist het niet.

Wat ze wel wist, was dat alleen op bed liggen het ook niet beter zou maken. Ja sure, de muziek was heerlijk, het was lekker rustig en Mirajane kon heerlijk bh-loos en in haar lelijke pyjama aan op bed liggen, maar dat was ook niet alles. Mirajane kon een avondje socializen eigenlijk wel gebruiken, aangezien ze buiten het studeren om nauwelijks andere mutanten had gesproken. Ze had welgeteld twee mutanten ècht ontmoet; Kellin en Jace. De ontmoeting met Kellin was op zijn zachts gezegd uiterst dramatisch, en de ontmoeting met Jace was ook niet echt prettig geweest. Dat was dan wel weer typisch Mirajane; op een of andere manier, hoe vervelend ze het ook vond, had ze soms de extra ‘gave’ om problemen naar zich toe te trekken. Dat was totaal niet logisch eigenlijk, want Mirajane had een hekel aan dingen zoals ruzie, vechtpartijen en andere dingen waar negatieve gevoelens of situaties bij kwamen kijken. Achja, soms was het eenmaal niet anders. Mirajane hoopte dat niet iedere ontmoeting met een mutant zo’n dramatisch tintje zou krijgen. Hier en daar had ze natuurlijk ook wat andere mutanten leren kennen, maar dat was niet echt... diepgaand. Ze wist toevallig de namen en ze hadden misschien kort met elkaar gepraat. Zo ook het groepje waar Mirajane eigenlijk mee naar het strand zou gaan. Vond ze het raar dat totaal vreemde mensen haar uitnodigden om mee te gaan? Nee, niet echt, misschien een klein beetje. Het was eigenlijk ook de perfecte mogelijkheid geweest om nòg meer mensen te leren kennen.

Mirajane gaapte nogmaals en ze rolde haarzelf weer om, tot ze op haar rug lag. Ze vouwde haar handen ineen op haar buik tot haar hele lichaam ontspannen was.

Saai.

Met een zucht pakte Mirajane haar ipad van haar nachtkasje af en ze opende instagram. Doelloos scrolde ze door haar instagram timeline, en na een paar foto’s geliked te hebben had ze er al genoeg van. Oké. Genoeg. Mirajane ging wel in haar eentje naar het strandfeest. Langzaam stond ze op en op haar gemakje liep ze naar de badkamer die aan haar kamer grensde. Daar nam ze een lange, hete douche waarbij ze haar haren waste met een heerlijk geurende shampoo. Toen ze klaar was in de douche controleerde ze haar benen op overtollig beenhaar. Mirajane kon het niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst haar benen had geharst, maar blijkbaar was dit lang geleden; haar benen waren zo glad als een babyhuidje.
Nadat Mira opgedroogd was, smeerde ze haar huid in met een naar kokos geurende bodylotion. Haar haren liet ze nonchalant los hangen nadat ze die had geföhnd. Vervolgens trok ze haar kast open en het duurde even voordat Mirajane haar outfit kon kiezen. Ze had teveel keus, en Mirajane was nou eenmaal niet zo goed in het maken van keuzes.

Uiteindelijk ging ze voor een zwart badpak dat aan de voorkant en de achterkant laag uitgesneden was. Daarover heen droeg ze een kort, dun jurkje met spaghettibandjes. Aan haar voeten deed ze een paar simpele instappers. Toen ze volledig aangekleed was, liep ze terug naar de badkamer die nog stoomde van de hete douche die Mirajane eerder had genomen. Eventjes rommelde ze door haar make-up tasje, tot ze haar mascara en een lichtrode lipgloss had gevonden. Snel, zonder al te veel moeite te doen, bracht Mira een klein laagje mascara aan op haar wimpers. Vervolgens gaf ze haar lippen wat meer kleur met de lipgloss, die ze na gebruik in haar tas gooide. Toen ze dat gedaan had, zette Mirajane haar zwarte zonnebril op haar hoofd, zocht ze haar telefoon en oordopjes bij elkaar, griste ze haar sleutels van het nachtkastje af en liep ze naar de deur. Voordat ze de deur  achter haar dicht trok, controleerde ze of ze alles bij zich had. Niet dus. Portemonnee vergeten. Mirajane moest even zoeken tot ze hem gevonden had. Uiteindelijk zag ze het ding liggen, en ze stopte het in haar tas. Oké. Nu was ze klaar om te gaan.

Mirajane stopte haar oordopjes in haar oren, en met haar telefoon speelde ze muziek af. Het duurde daarom voor haar gevoel ook niet lang tot Mirajane bij het strand aangekomen was en de muziek van het feest overheerste de muziek van haar oordopjes. Ze stopte die samen met haar telefoon en haar schoenen in haar tas en blootsvoets liep ze verder.
Allemachtig. Het was druk! Het hele strand was bezet door dansende lichamen. Hier en daar stond een tentje. De grootste tent werd gebruikt voor de verkoop van drank. Mooi. Dan had ze die alvast gevonden. Zonder al te veel moeite perste Mirajane zich door de menigte heen en ze bestelde een cocktail.

Goed. Nu kwam het moeilijkste gedeelte; nu moest ze gaan socializen. Ietwat verdwaald keek Mirajane om zich heen, tot ze een jongen zag zitten bij één van de tentjes. De jongen zag er alles behalve vrolijk uit, en iets aan zijn houding liet Mirajane geloven dat hij op het punt stond om te huilen. Mirajane nipte van haar cocktail en nonchalant hield ze die in haar rechterhand toen ze naar de jongen liep. Met een glimlach plofte ze naast de jongen neer. ”Hey,” begon Mirajane, ”ik kan het verkeerd hebben hoor, maar je ziet er niet echt bepaald vrolijk uit. Kan ik je ergens mee helpen?” Belangstellend keek Mirajane de jongen aan, tot haar blik op een groepje mutanten viel.

Wacht. Waren dat niet de mutanten waarmee ze had afgesproken om naar dit strandfeestje te gaan. Shit, dan waren haar vermoedens toch juist geweest. Voor heel even voelde Mirajane zich bedroefd, maar ze klaarde al snel op. Weet je wat; het maakte ook niet uit. Ze zou het wel op een ander moment aankaarten. Op het moment was ze nieuwsgieriger naar de jongen naast haar, en naar waarom hij zo bedroefd keek.


OOC: Don’t worry about de lengte van je post, schrijf lekker zoveel als je wilt! C:

_________________

Everyone has an inner beast,
but not everyone controls it with such elegance
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aiden O'Reilly
avatar

Aantal berichten : 352

Mutant Profile
Alias: Scáth
Mutation: Umbrakinesis ~ Shadow Camouflage ~ Emotion Manipulation
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Happiness [&Mirajane Evergreen]   wo jul 22, 2015 9:49 pm

[GUILT]
an emotion that occurs when a person feels that they have voilated a moral standard.
I didn’t mean for any of this to happen

Aiden was verbaasd toen het meisje haar aankeek en tegen hem begon te praten. De woorden kwamen vaag binnen als een begroeting. “Ik kan het verkeerd hebben hoor, maar je ziet er niet echt bepaald vrolijk uit. Kan ik je ergens mee helpen?” Zijn wenkbrauwen schoten omhoog. Ze meende het. Hij voelde geen afschuw, geen irritatie. Het klonk gemeend.
Voor hij echter antwoord wilde geven hadden de ogen van het meisje alweer iets wat interessanter was gevonden. Hij keek over zijn schouders. Haar ogen leken geviseerd te zijn op een groepje mutanten. Hij keek terug. Het meisje was bedroeft. Aiden glimlachten. “En waarom denk je dat ik degene ben die hulp nodig heeft? Jij lijkt me anders ook niet te happy.” Hij keek weer om. “Zijn dat je vrienden?” vroeg hij op een misschien iets te spottende manier. Hij was er eigenlijk niet echt geïnteresseerd in. Maar wie weet wat dit meisje hem voor gezelschap bracht deze avond. Hij nam nog een slokje uit zijn cocktail, minder voorzichtig deze keer. Hij wist immers al hoe het drankje smaakte.
Muziek dreunde door zijn hoofd heen. Hij kreeg er hoofdpijn van. Of was dat van al die vrolijkheid? Hij wist  het niet. Hij wist alleen dat het een akelig gevoel was en dat hij er het liefst vanaf wilde. Nogmaals nam hij een slok. Zijn glas was leeg.
Hij kon nog een cocktail bestellen en afwachten op wat het meisje tegenover hem zou zeggen. Of het glaasje neerzetten en naar zijn kamer gaan. Lang hoefde hij niet over zijn keuze na te denken. Hij zette het glas neer. “Hé!” schreeuwde hij naar de barman. “Nog eentje alsjeblieft,” bestelde hij en hij glimlachte ietwat gemeen naar het meisje. Dit kon nog een interessante avond worden. Aan de blik en de plotselinge bedroefdheid van het meisje te zien was ze niet uitgenodigd door haar groepje vrienden en hoewel Aiden gevechten meestal niks aan vond – het was te voorspelbaar, te cliché, elk gevecht eindigde hetzelfde -  had hij in zijn kamer ook niks beters te doen dan lezen.
De barman schoof hem zijn tweede cocktailglaasje toe. Aiden pakte het op en nam er een sip van. Hij keek het meisje verwachtingsvol aan. “Aiden trouwens,” stelde hij zich nonchalant voor.

Occ: huh, ze heeft alleen Kellin en Jace nog ontmoet, maar kent wel mutanten die haar vragen *om vervolgens gelijk af te zeggen* om mee naar een strandfeest te gaan? No offense, maar dat viel me even op. But let's ignore that fact.
Sorry voor de vreselijke post btw damn.

Made by Kíli

_________________
Aiden ~ Vick
Thanks V <3:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://iwouldbeaunicorn.wordpress.com/
Mirajane Evergreen
avatar

Aantal berichten : 178

Mutant Profile
Alias: Mira
Mutation: Take Over
Crush: L’amour est un oiseau rebelle que nul ne peut apprivoiser.

BerichtOnderwerp: Re: Happiness [&Mirajane Evergreen]   di jul 28, 2015 9:06 pm


‘Give me the reason why I need to hold on to everything . I don’t know what to say now. I need to hold on tooo.’
Vol genot luisterde Mirajane naar de heerlijke muziek terwijl ze traagjes van haar cocktail nipte. Met het rietje roerde ze door haar alcoholisch drankje heen en ondertussen keek Mira de jongen naast haar aan. Die gaf haar niet meteen een antwoord; in plaats daarvan schoten zijn wenkbrauwen omhoog.  Even dacht Mirajane dat hij een reactie wilde geven op haar vraag, maar toen keek hij over zijn schouder naar het groepje mutanten waar Mirajane eerder naar had gekeken.
“En waarom denk je dat ik degene ben die hulp nodig heeft? Jij lijkt me anders ook niet te happy.” Mirajane stond op het punt om een reactie te geven op zijn opmerking, maar ze klapte haar mond weer dicht toen de jongen er nog iets achteraan zei. Zijn toon klonk spottend en Mirajane keek de jongen verbaasd aan. ”Oh? Als ik niet beter zou weten, dan zou ik durven zweren dat ik een spottende ondertoon kon opmerken bij de woorden die je net hebt gesproken.” Mirajane dronk haar glas leeg en ze zette die op een tafeltje dat naast haar stond. Ze keek nog een keer naar het groepje mutanten voordat ze Aiden met een glimlach aankeek. ”Om even op je vraag terug te komen; dat zijn mijn vrienden niet. We hadden wel afgesproken, maar dat ging uiteindelijk niet door.”

Een stilte volgde en met een licht ongemakkelijk gevoel pakte Mirajane het lege cocktailglas van het tafeltje af en terwijl ze op haar onderlip beet volgde ze met haar wijsvinger de rand van het glas. Toen de jongen naast haar ineens naar de barman schreeuwde, schrok Mirajane op en onbewust liet Mirajane het glas uit haar handen vallen. ”Shit,” vloekend bukte Mirajane zich om de scherven op te rapen. Met de scherven in haar handen keek Mirajane zoekend naar een prullenbak rond. Helaas kon ze die niet zo gauw vinden en Mirajane slaakte een zucht. Had zij weer.

Toen de jongen zich voorstelde als Aiden, keek Mirajane hem met een vriendelijke glimlach aan. ”Aiden, leuke naam!” Mirajane seinde naar de barman dat die even naar haar toe moest komen, zodat ze de glasscherven aan hem kon overhandigen. ”Oh. Ik ben Mirajane trouwens! Ben je hier alleen?” Mirajane overhandigde de glasscherven aan de barman en ze bestelde meteen een nieuw drankje. Niet veel later nipte ook Mirajane van haar nieuwe cocktail en Mirajane bedankte de barman met een glimlach. Daarna keek ze Aiden aan, wachtend op zijn antwoord.



OOC: Hoop dat je er wat mee kan




_________________

Everyone has an inner beast,
but not everyone controls it with such elegance
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Happiness [&Mirajane Evergreen]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-