INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Kyrylo Wasylyk
avatar
Class 3
Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Occupation:
Mutation: Strigoi Sociology
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   za jun 13, 2015 12:07 am



Haar hartslag ging toch lichtjes omhoog, waarschijnlijk voelde ze zich toch niet 100% op haar gemak. Dat kon hij zich ook wel inbeelden, maar er was geen weg terug, geen manier om er nu mee te stoppen. Hij wou haar bloed en hij zou het krijgen. Er was eigenlijk geen een enkele keer dat het niet gelukt was, dat hij zijn prooi niet had kunnen bijten. Ja, eigenlijk was hij best koppig. Eenmaal hij zijn zinnen op iets had gezet, dan liet hij het niet meer los. Alsof hij zich er in vast beet. Ok, haha, zijn humor bleef wel hoog hier. Maar even focus, hij moest er eerst voor zorgen dat hij gewoon een gaatje maakte in haar slagader en hem niet meteen helemaal open scheurde. Want ja, dat was wel een paar keer gebeurd. Per ongeluk natuurlijk, of ja.. Uit enthousiasme? Dat was best wel vreemd, maar het was wel de waarheid.

Nu zou dat natuurlijk niet gebeuren, want hij had zichzelf en de situatie onder controle. En zo had hij het graag, controle. Vooral als het op dit aan kwam. Haar bloed voelde als vloeibaar goud in zijn keel, en heel even had hij dat instinct om haar helemaal leeg te drinken.. Maar dat kapte hij snel genoeg weer af, liet met toch een beetje spijt haar hals los en stapte toen een beetje achteruit. “Waarom zei je niet meteen dat je een slokje van mijn bloed wou?” Vroeg ze neutraal, al vond hij het ergens wel beschuldigend overkomen. "Alsof je dat zomaar zou toestaan", Zei hij even neutraal terug, want tja, dat was wel even de waarheid hoor. "Deed je daarom aardig?" Vroeg ze toen, en hij keek toe hoe ze tegen een boom ging zitten. Het overdonderde hem wel het eerste moment, maar toen schudde hij zijn hoofd. ”Nee.. Het was nooit mijn plan geweest, weet je wel? Maar.. Het overkwam me gewoon”, Bekende hij. ”En dan is het moeilijk om het tegen te houden, zelfs na zo lang, maar ik vind je wel echt aardig, of je me nu nog wil geloven of niet.”

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Occupation:
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   zo jun 14, 2015 11:35 pm

Cecilia Rosen

Misschien was het woord pijn wat haar toch wat nerveus maakte. Ze begreep niet met wat en waarom. Moest dat? Ze had niks verkeerd gedaan in haar ogen. Maar ze kreeg al snel een verklaring voor een paar dingen. De pijn die het zou doen, wat ze moest geven en meteen de reden voor zijn onsterfelijkheid. Het was wat anders gegaan dan in de twilight bos-scene waarin Bella erachter komt dat hij een vampier was. Nee heel anders, hij beet in haar hals en dronk bloed. Ergens wilde ze hem wel een vuist in zijn gezicht slaan. Ze had veel meegemaakt maar nog nooit had de moeten handelen met iemand die haar als een snack zag. Sorry maar bij iets geven had ze niet nagedacht over bloed. Haar gedrag was nog erg koel maar vanbinnen was ze een beetje pissed in haar hoofd. Ze had toch liever gehad dat hij het had gevraagd. "Alsof je dat zomaar zou toestaan" zei hij terug. Daar had hij een punt maar alsnog, hoe wist hij dat ze daar nee tegen zou zeggen. “Misschien wel? Ik bedoel zo erg was het niet en ik had me denk ik wat meer op mijn gemak gevoeld als ik wist wat je ging doen.” zei ze simpel terug en een beetje sass.

Haar vraag was ook of hij zijn aardig doen wel had gemeend. Het kon namelijk ook zijn dat hij aardig deed om haar bloed en niet oprecht. ”Nee.. Het was nooit mijn plan geweest, weet je wel? Maar.. Het overkwam me gewoon” zei hij terwijl ze hem een beetje ongeloofwaardig aankeek en haar ogen wat langzaam knipperde door een beetje vermoeidheid. Al hoewel ze zich met de minuut beter voelde. ”En dan is het moeilijk om het tegen te houden, zelfs na zo lang, maar ik vind je wel echt aardig, of je me nu nog wil geloven of niet.” zei hij. Oke goed. Ze ging nog niet roepen dat ze hem geloofde. Cecilia keek naar haar schoenen en keek daarna weer naar Kyrylo. “Maar je bent dus een vampier? Je liep net anders wel lekker in de zon.” vroeg ze met een beetje verwarring. Tja, ze had bij een vampier het beeld in haar hoofd van een dracula in een doodskist die in een vleermuis kan veranderen. Hij kon dat in een raaf, dus dat kwam op zich wel in de buurt. Maar had van hem niet verwacht dat het z’on bloeddorstig monster was. Wat haar tot nog een vraag leidde. "En hoe smaakte het? Mijn bloed is anders dan een normaal persoon dus ik ben wel benieuwd." vroeg ze. Nog steeds niet blij om het hele gebeuren.

_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar
Class 3
Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Occupation:
Mutation: Strigoi Sociology
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   ma jun 15, 2015 11:18 pm



Haar houding en reacties vertelden hem goed genoeg dat ze niet echt blij was met de hele situatie. Maar ja, wat kon hij er nu aan doen? Het was nu niet bepaald dat hij er veel aan kon doen. Ging een jager aan een hert vragen of hij toestemming had voor hij de trekker over haalde? Dacht het niet. En hij doodde haar niet eens, dus ze mocht eigenlijk best blijer zijn dan dit hoor. Besides, hij had in het verleden altijd vrouwen gehad die hem met plezier bloed wilden geven, zelfs als hij het onverwachts had genomen de eerste keer. Dus zo erg kon het nu toch ook weer niet zijn? Alsof het voor hem al zo’n pretje was. Hij kon geen normaal voedsel eten om energie te krijgen, dus was hij wel verplicht om dit te doen. “Misschien wel? Ik bedoel zo erg was het niet en ik had me denk ik wat meer op mijn gemak gevoeld als ik wist wat je ging doen.” Reageerde ze op zijn opmerking. Kyrylo trok even zijn wenkbrauw op en keek haar ongelovig aan met zijn blauwe ogen. Yeah right. Maar hij zweeg er maar over, met haar viel er nu toch niet te praten.

En hij had gekregen wat hij wou; en hij voelde zich somehow weer meer levend. Niet dat hij echt dood was, want ondanks dat zijn hart dus niet klopte, functioneerde zijn brein wel goed genoeg. En hij had een ziel, of ja, daar geloofde hij wel in. Cecilia stelde nog een vraag, eentje waar hij eerlijk op antwoordde. “Maar je bent dus een vampier? Je liep net anders wel lekker in de zon.” Vroeg ze toen, maakte wel een scherpe opmerking. "De correcte term is Strigoi, maar in principe zijn we ongeveer hetzelfde. En ja ik liep in de zon, maar het is niet bepaald 'lekker'. Ik word er misselijk van en als ik er te lang in blijf, krijg ik hoofdpijn en kan ik flauwvallen", Vertelde hij. Yeah, vertel nu gerust al je zwaktes. Als ze een beetje slim was, zou ze de komende tijd de schaduw een beetje gaan vermijden dus.

"En hoe smaakte het? Mijn bloed is anders dan een normaal persoon dus ik ben wel benieuwd." Vroeg ze toen. Damn, ze zat vol vragen blijkbaar. Bijna kreeg hij er spijt van dat hij haar mee gebracht had, niet omdat ze geen lekker bloed had maar omdat ze te nieuwsgierig was. Hij hield nog net een zuchtje tegen. "Wil je dat echt weten? Is dat niet.. I don't know, raar? Ik bedoel, ik dronk net je bloed, en je wilt meteen weten hoe het smaakt? Waarom proef je het zelf niet?" Reageerde hij er op. Het was echt wel nieuw voor hem dat zijn prooi zo nieuwsgierig was naar alles en naar hoe het smaakte en die dingen..

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Occupation:
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   di jun 16, 2015 12:07 am

Cecilia Rosen

Ze wist niet of ze het had toegelaten als hij het netjes had gevraagd. Maar daar ging het niet om. Het ging om het idee, het was hetzelfde als bijvoorbeeld een koekje van iemand afpakken. Zo van: ‘je moet niks doen maar gewoon wat geven’ en dan vervolgens het koekje afpakken en opeten. En dan was een koekje nog niet zo erg. Bloed in tegendeel, heb je nodig om te leven. Blijkbaar was hij het daar niet mee eens. Dan niet hoor, Cecilia had vragen wat beleefder gevonden. Dat bewees ook meteen dat van iemand écht aardig vinden. Ze bleef van mening dat ze dat fijner vond.

Zijn vampier zijn bracht toch wat vragen omhoog. Normaal gesproken zou ze het echt cool vinden maar de manier waarop hij het liet zien had haar van gedachten veranderd. "De correcte term is Strigoi, maar in principe zijn we ongeveer hetzelfde. En ja ik liep in de zon, maar het is niet bepaald 'lekker'. Ik word er misselijk van en als ik er te lang in blijf, krijg ik hoofdpijn en kan ik flauwvallen" vertelde hij. Oh dus hij kon als het ware niet goed tegen zonlicht. Dat maakte dat hele zonlicht gebeuren bij vampieren of strigoi, toch wel een beetje een waar verhaal. “Oke” zei ze kort terug. En kon hij ook niet tegen knoflook of zilver? Ze had zoveel vragen nog maar dat kon niet allemaal tegelijk. Plus het feit dat hij bij haar volgende vraag wat geïrriteerd leek te zijn, dat zag ze gewoon aan hem. "Wil je dat echt weten? Is dat niet.. I don't know, raar? Ik bedoel, ik dronk net je bloed, en je wilt meteen weten hoe het smaakt? Waarom proef je het zelf niet?" zei hij. Cecilia fronste en stond weer op. Ze voelde zich weer prima. “Ja je dronk net mijn bloed.. tuurlijk wil ik dat weten. En ik hoef zelf niet te weten hoe het smaakt ik wil weten wat jij ervan vond. Ik vind dat niet raar.” zei ze. Keek hem aan met een blik die daadwerkelijk zei dat ze dat niet raar vond, en een klein grijnsje. Hij was niet gewend om die vraag te beantwoorden blijkbaar. Ze stelde ook niet meteen meer vragen want ze wilde hem ook niet wegjagen. Ze kon er niks aan doen dat ze soms wat ingewikkeld deed. Als hij nou ook weer aardig ging doen dan vond ze het zelf ook leuker om rond te blijven hangen.

_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar
Class 3
Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Occupation:
Mutation: Strigoi Sociology
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   di jun 16, 2015 10:56 am



Het was wel duidelijk dat ze dit allemaal nogal een big deal vond. Hij was er na al die jaren en jaren van jagen wel aan gewend geraakt dat het zo in zijn leven zat verweven dat hij er nooit meer bij stil stond wat hij eigenlijk deed. Hij stal als het ware het bloed van iemand omdat hij anders zelf dood ging. Het feit dat hij daar nu bij moest stil staan, door haar, maakte hem niet zo heel erg blij. Er was natuurlijk wel een tijd geweest dat hij van zichzelf had gevonden dat het slecht was, en toen had hij geprobeerd om gewoon zo lang mogelijk niet te drinken en alleen iemand te zoeken als het echt niet anders meer kon. Maar dat was ook niet haalbaar, om zo te blijven doorgaan. Vooral niet omdat hij nog zoveel jaren voor zich had voor hij uiteindelijk zou sterven. Of ja, vermoord worden, door de volgende Seventh in zijn bloedlijn dan.

Blijkbaar was ze nog altijd er van overtuigd dat ze het antwoord wou weten op haar vraag. “Ja je dronk net mijn bloed.. tuurlijk wil ik dat weten. En ik hoef zelf niet te weten hoe het smaakt ik wil weten wat jij ervan vond. Ik vind dat niet raar.” Zei ze met een grijnsje. Oh well, als ze er zo zeker van was, dan kon het geen kwaad, toch? "Ik had inderdaad al geproefd dat je anders smaakt dan gewone mensen ja.. En het was best wel.. Lekker”, Zei hij een beetje moeizaam. Zo, dat was dan ook weer nieuw, dat hij even ging vertellen aan zijn prooi hoe die smaakte. Het was maar dat hij haar echt wel aardig vond eigenlijk. Misschien moest hij dat maar een keer gaan bewijzen? "Weet je, normaal zeg ik nooit sorry als het aan komt op dit, maar misschien verdien je wel een verontschuldiging voor de manier waarop.. Dus sorry", Zei hij zachtjes, terwijl hij met zijn hand even door zijn witte haren woelde.

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Occupation:
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   di jun 16, 2015 5:58 pm

Cecilia Rosen

Ze voelde zich wat overdonderd door de hele gebeurtenis en was niet blij over hoe het was gegaan. Zo maar opeens even uit haar drinken terwijl ze niet wist wat ze on verwachten. Ze was er van overtuigd dat het anders kon. Want zo erg was het helemaal niet en ze had haar meer op haar gemak gevoeld als hij had gezegd wat hij ging doen. Terwijl ze langzaam opknapte na het bloedverlies had ze nogal wat vragen in haar hoofd. Daar kon ze niet echt iets aan doen, ze wilde graag dingen weten. Ze wist ondertussen dat hij een strigoi was, wat dus wel bijna gelijk stond aan vampier. Ze ging even met haar hand langs haar hals waar de twee wondjes zaten. Het zal de volgende ochtend waarschijnlijk wel weer weg zijn. Dat omdat het maar klein was, het ging alsnog wel traag. Sneller dan bij een normaal iemand maar voor haar altijd nog langzaam.

Ze was weer gaan staan zodat ze weer op ooghoogte met hem sprak. Al was dat niet helemaal waar, ze was niet heel groot dus ze keek wel tegen hem op. Ze wilde juist wel weten hoe het had gesmaakt voor hem. Hij vond dat een rare vraag maar dat vond ze zelf niet. "Ik had inderdaad al geproefd dat je anders smaakt dan gewone mensen ja.. En het was best wel.. Lekker” zei hij en ze zag zijn struggle met dat antwoord geven. Cecilia glimlachte weer even. “Nou dat vind ik fijn om te horen” zei ze en lachte even. Echt hoor, ze had het niet leuk gevonden als hij het niet lekker vond. Dan vond ze dat wel verspilling van haar bloed. Nu zou ze best (als hij het netjes zou vragen) haar bloed nog een keer willen afstaan. Het was voor haar wat makkelijker dan anderen omdat haar bloed snel herstelde. Als het voorkwam dat iemand anders slachtoffer werd van de oh zo enge bloedzuiger."Weet je, normaal zeg ik nooit sorry als het aan komt op dit, maar misschien verdien je wel een verontschuldiging voor de manier waarop.. Dus sorry" zei hij en het bracht wel een glimlach op haar gezicht. Oke, hij was dus wel aardig. “Het is oke, volgende keer als je dorst hebt kun je het gewoon vragen” zei ze met een halve grijns. “Mijn bloed is best snel in helen dus ik heb er toch niet veel last van” zei ze er maar bij voor de duidelijkheid.

_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar
Class 3
Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Occupation:
Mutation: Strigoi Sociology
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   wo jun 17, 2015 1:40 am



Het zag er naar uit dat ze al aan het herstellen was van het bloedverlies. Ze kreeg wat kleur terug op haar kaken, een soort gezonde blos die hij nu waarschijnlijk ook op zijn gezicht had. Maar dan niet door zijn eigen bloed, maar door het hare. Nu zag hij er menselijker uit, nog altijd te mooi om een normale jongen van 17 te zijn, maar wel menselijker. Niet meer zo lijkbleek met ogen die een beetje dof waren. Die waren nu terug helderblauw, zoals ze altijd waren vlak nadat hij gedronken had. Nog even en ze gaven licht ofzo, als ware laserlampjes. Met haar energie, waren de vragen ook gekomen. Vragen waar hij wel antwoord op wou geven, al was het wel vreemd voor hem. In die 176 jaar was dit de eerste keer hoor. “Nou dat vind ik fijn om te horen” Reageerde ze met een glimlach, en hij glimlachte terug, alleen niet voor de volle 100%. Maar ja, als zij het fijn vond om te horen dat hij haar bloed wel lekker vond, dan was dat haar keuze.

En nu kwam het moment dat hij zich ging verontschuldigen. Langs de andere kant voelde het uiteindelijk wel beter. Het was maar dat hij respect voor haar had, misschien gewoon maar omdat ze ook een immortal was. De enige die hij naast haar had gekend, was zijn voorganger. Die had hem zowat alles geleerd en hem een volledige strigoi gemaakt, vlak voordat hij.. Ongelukkig stierf. Maar goed, dat was verleden tijd, echt ver verleden tijd. “Het is oke, volgende keer als je dorst hebt kun je het gewoon vragen. Mijn bloed is best snel in helen dus ik heb er toch niet veel last van” Stelde ze met een halve grijns voor. Kyrylo keek haar een beetje verrast aan, maar dan aangenaam verrast. "Je maakt geen grapje? Well.. Het zou wel handig zijn, maar..", Hij wreef even langs zijn achterhoofd en liet zijn hand toen in zijn nek rusten. "Alleen in noodgeval dan, goed? En als er iets is dat ik voor jou kan doen.. Dan moet je het zeggen. Zo gaat het normaal, weet je..", Glimlachte hij. Yup, zo was het inderdaad altijd gegaan, en als zij die deal ook met hem kon sluiten, dan zou hij zich niet zoveel zorgen meer moeten maken dat hij bloed kreeg om te voorkomen dat hij in coma zou raken..

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Occupation:
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   wo jun 17, 2015 6:44 pm

Cecilia Rosen

Ergens vond ze het wel grappig. De eerste persoon die ze had ontmoet had ook meteen haar bloed gedronken. Al kon ze hem geen vampier noemen want de correcte term was Strigoi. Daar kon ze niet een leuk verkleinwoord op vinden dus dan bleef ze hem wel bij zijn naam noemen. Jammer, ze was wel een persoon die anderen graag aansprak met iets anders. Zelf was ze vaak Cil of gewoon Ce genoemd als het om haar naam ging. Die van hem kon ze ook afkorten met Ky, en dat klonk vast zo slecht nog niet. Ze wou wel vragen wat zijn bijnaam was maar hmm, misschien had ze wel genoeg vragen gesteld. Ze wist in ieder geval dat hij haar bloed lekker had gevonden. Wat een opluchting was want als hij het vies vond dan poefte ze wel chagrijnig weg.

Ze bood hem aardig haar bloed aan voor als hij dorst had. Puur omdat ze dan dan voor anderen een ervaring die zij had gehad kon voorkomen. Ze heelde snel dus het was niet een big deal. Behalve als hij het niet netjes vroeg natuurlijk. "Je maakt geen grapje? Well.. Het zou wel handig zijn, maar.. Alleen in noodgeval dan, goed? En als er iets is dat ik voor jou kan doen.. Dan moet je het zeggen. Zo gaat het normaal, weet je.." stelde hij voor. Ja dat klonk wel eerlijk. Ze knikte instemmend. “Is goed” zei ze en keek even om haar heen. Ze had zelf geen zin om langer in het bos te blijven eigenlijk. En ze had ook nog wat uitpak werk te doen. “Ik denk dat ik moet gaan tho. Ik heb nog koffers die ik moet uitpakken” begon ze. Ze had zichzelf beloofd dat ze dat zou doen nadat ze iemand had ontmoet en de mutatie wist. “Ik kan jou terug naar de ruimte doen waar we eerst waren, dan hoef je niet dat stuk in de zon te lopen.” zei ze en lachte even. Ze vond het wel grappig klinken omdat ze dit niet gewend was om te zeggen. Zo van ‘hé ik doe je wel daar als je wil’ met haar teleporteren. Zelf ging ze wel meteen naar haar kamer als hij had gezegd wat hij wilde, al hoewel hij niet veel keus had.

_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar
Class 3
Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Occupation:
Mutation: Strigoi Sociology
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   wo jun 17, 2015 11:34 pm



Het had weeral niet zo lang geduurd voor hij zich had kunnen aanpassen aan deze nieuwe situatie. Het was een soort skill geworden. Als je vaak verhuisde, moest dat ook, zeker voor iemand als hij. Voor iemand die bloed nodig had om te kunnen overleven. Als het echt nodig was, dan draaide hij zijn hand niet om voor moord, maar hier op een eiland? Nee, dat was alles behalve slim. Hij kon zich wel inbeelden dat er hier wel geregeld een keer problemen waren tussen leerlingen, vooral omdat ze allemaal samen op dit eiland zaten zonder mogelijkheden om te ontsnappen. En iedereen hier had een mutatie, de ene waarschijnlijk gevaarlijk er dan de andere. Maar of ze zo mild zouden zijn als er een dooie bij viel? Nope, dat ging net een beetje te ver.

Voor nu leken zijn problemen opgelost te zijn tho. Ze had instemmend geknikt op zijn voorstel, en daarmee was de deal dus afgerond. “Ik denk dat ik moet gaan tho. Ik heb nog koffers die ik moet uitpakken” Meldde ze toen. Oh, right, zij was ook nieuw? Dat was best toevallig. Hij zei er maar niks van tho. “Ik kan jou terug naar de ruimte doen waar we eerst waren, dan hoef je niet dat stuk in de zon te lopen.” Stelde ze toen voor, en hij glimlachte dankbaar. "Dat lijkt me echt cool. Niet omdat ik dan niet moet lopen, maar ik ben best nieuwsgierig naar hoe het voelt", Grijnsde hij enthousiast. Maar hoe werkte het tho. Moest ze hem vasthouden ofzo? Of hem optillen? Dat zou best wel awkward zijn, een meisje die een jongen op tilde.. Niet dat hij zwaar woog ofzo, maar tja, het ging een beetje in tegen de manier waarop het hoorde te gaan.

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Occupation:
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   do jun 18, 2015 1:27 am

Cecilia Rosen

De eerste dag en ze had een deal gesloten met een bloedzuiger. Die dus als er een noodgeval was bloed bij haar kon drinken. Hij noemde een noodgeval, ze vond het niet erg als hij gewoon bij haar bloed zou drinken als hij het nodig was. Het feit dat ze zich in korte tijd weer helemaal oke voelde vond ze een reden tot deze win-win situatie. Hij kreeg bloed en zelf, naja ze kon hem vragen als ze iets nodig had. Wat ze nu het meeste nodig had was iemand die haar gezelschap nu ze nog niemand kende en ze er alleen voor stond. Zoveel moeite had ze niet met vrienden maken maar ze was in ieder geval niet meer helemaal alleen. Ze wist niet hoe dat hier ging, op de meeste plekken waar ze soms naar school was gegaan waren het starende blikken geweest en duurde het een week voordat iemand naar haar toe kwam om te kijken of ze wel cool was. Ze was deze keer gewoon op deze jongen afgestapt door haar nieuwsgierigheid. Anders had ze die stap waarschijnlijk niet genomen. Maar over haar nieuw zijn gesproken, ze had nog spullen die ze moest uitpakken. En ze wilde graag wat eten, ze moest nog van alles.

Ze stelde voor om te gaan en hem in de ruimte te droppen waar ze hadden ontmoet. "Dat lijkt me echt cool. Niet omdat ik dan niet moet lopen, maar ik ben best nieuwsgierig naar hoe het voelt" zei hij en ze grinnikte er om. “Je voelt niet echt iets. Maar niet lopen is wel cool, vind ik” zei ze eerlijk. Ja misschien moest ze daar wat aan doen, sporten? Nah, de gedachte alleen maakte haar moe. Lichaamelijke inspanning omdat het leuk is? Nee dat begreep ze niet. Ze zette een stap naar hem toe en wreef plagend zijn haar door de war. “Bye Ky” zei ze met een grijns en knipte in haar vingers voor zijn gezicht langs. Waarbij ze hem terug naar de livingroom wegteleporteerde. Zo poef voor haar neus verdwenen. Daarna poefte ze haarzelf terug naar haar kamer waar de grote koffer op haar bed. Die moest ze nog he-le-maal uitpakken. Ze zuchtte zachtjes met het idee in haar hoofd dat dat waarschijnlijk een week ging duren.

_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   

Terug naar boven Go down
 
Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2
 Soortgelijke onderwerpen
-
» I'm in love with my sadness [& Kyrylo}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Ground :: Living Room-
Ga naar: