FRUITMAND
CBOX
Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Cecilia Rosen
avatar

Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
Crush: Without you I am lonely

BerichtOnderwerp: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   ma jun 08, 2015 11:20 pm

Cecilia Rosen

Het moment dat Cecilia van op de boot was gestapt was het heel vreemd geweest. Naar een onbekend eiland vol mensen met mutatie’s. Ze vond het wel heel spannend, ze wist dat er meer mutanten op de wereld bestonden maar in de normale wereld was het niet makkelijk om ze te onderscheiden. De meesten verbergen het natuurlijk, dat had ze zelf ook altijd gedaan tot dat incident bij het mortuarium. Maar hier was dus een school met alleen maar mutanten, dus je kon van iedereen een gave verwachten. Dat maakte het van de boot afstappen nog vreemder. Oke, daar ging ze dan. Met lawaai van de wieltjes van haar koffer liep ze over het schoolplein. Nog nooit had ze zoveel interesse gehad voor elk persoon dat voorbij kwam lopen. De neiging om aan iedereen te vragen wat ze konden doen was groot. En het was ook het eerste wat ze van plan was nadat ze haar koffer naar haar kamer had gebracht.

Nu moest ze dat stuk nog lopen, alle plekken in haar geheugen opslaan zodat ze er de volgende keer geen moeite voor hoefde te doen. De weg naar de slaapkamers was niet zo heel ver maar wel tien keer zwaarder met een koffer. Ze was ook nog best klein en de koffer was redelijk groot. toen ze haar kamer had bereikt was ze ook wel erg trots, en buiten adem. Misschien moest ze iets aan haar conditie doen? Whatever, dat kwam later wel. Eerst maar eens uitzoeken wat er allemaal rondliep op Genosha, haar nieuwe verblijfplaats. Haar grootste vraag en verlangen was eigenlijk om iemand te ontmoeten die ook onsterfelijk was. Ze moest nog steeds lopen, en ze had er nu al genoeg van. En toen was het daar, een kamer met banken en stoelen enzo, heel comfortabel. Plus.. andere mensen zaten er ook. Haar blik gleed over de ruimte en het was niet heel lastig om uit te kiezen wie haar praatslachtoffer zou worden. De jongen met de blonde haren die bezig was met zijn telefoon. Ze liep naar de bank toe waar hij op zat en ging naast hem zitten. Keek eerst even goed naar hem voordat ze iets ging zeggen. Hij zag er zeker niet slecht uit, nee stiekem wel echt heel leuk. “Hai” zei ze met een klein glimlachje. “Mag je wat vragen?” zei ze er maar meteen achteraan want ze was wel echt benieuwd.



_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar

Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Mutation: Strigoi Sociology
Crush: You're all dipped in gold

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   di jun 09, 2015 1:23 am



Het door de gangen lopen zonder neigingen te krijgen mensen te bijten, was nu veel makkelijker. De komende dagen was het safe, tot hij weer de behoefte zou krijgen om zichzelf te voeden. Het was gewoon zo, hij was zo, het was zijn natuur en zijn realiteit. Normale mensen aten tot vijf keer per dag, hij dronk om de zoveel tijd bloed om te kunnen overleven. Niet alleen om te overleven, maar ook om gewoon te leven. Want zonder bloed was dat best ook al een opgave. Het was best lastig om normaal te doen als je constant afgeleid werd door de minste hartslag die je hoorde, om nog maar te zwijgen over de craving naar bloed onder controle houden.

Maar voor nu was alles in orde. Daarom was hij, nu hij toch nog een weekje vrij had, op verkenning uit gegaan. Binnen wel, aangezien de zon nu wel erg fel scheen en hij daar ook wel last van kreeg als hij te lang onder UV licht rond liep. Momenteel was hij een ruimte binnen gelopen die eigenlijk best wel groot was. Of dat leek gewoon zo omdat hij ook op een paar mensen na verlaten was. Normaal ook sinds iedereen waarschijnlijk in de les zat of buiten ging rondhangen, dat zou hij ook doen als hij dat kon. Hij wist goed genoeg hoe blij mensen werden van een beetje zonlicht en goed weer.

Het was ergens wel cool tho, want nu had hij de bank helemaal voor zichzelf. Hij zakte wat onderuit en begon zich bezig te houden met zijn phone. Ja, zelfs iemand als hij gebruikte zo’n ding, ook al was hij er nooit mee op gegroeid of wat dan ook. Echt lang kon hij zijn spelletje niet spelen, aangezien er ineens iemand binnen kwam gelopen en na enige aarzeling naast hem kwam zitten. Hij voelde haar blik en vergrendelde zijn scherm, waarna hij vragend maar vriendelijk op keek. “Hai. Mag ik je wat vragen?” Sprak ze, en hij trok zijn ene mondhoek op in een grijnsje. Die was wel straight to the point. "Euhm, ik denk het wel?" Reageerde hij, benieuwd naar wat deze chick van hem wilde.

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar

Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
Crush: Without you I am lonely

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   wo jun 10, 2015 1:40 am

Cecilia Rosen

De meeste leerlingen hier hadden een eigen stijl. Sommige snoezig en schattig, en anderen die een gevaarlijke uitstraling hadden. Leren jackje en een gezicht dat genoeg zei om daarbij uit de buurt te blijven. Al gokte ze dat dit nog lang niet alles was wat hier zat. Het was een school dus er zouden waarschijnlijk druk bezig zijn met lessen. Cecilia wist niet of ze daar heel veel zin in had. Het eiland zag er best cool uit dus ze ging liever overal en nergens chillen dan lessen volgen. Ze had nooit echt interesse gehad in school, ze was liever vrij. Tuurlijk had ze wel school gehad en opleidingen om werk te vinden. Maar dat was ook alles eigenlijk wel. Vooral geschiedenis vond ze stom, dan ging het soms over dingen die had meegemaakt. Dat ze het dan bijvoorbeeld over de Titanic hebben, dan kan ze vrolijk zeggen dat haar ouders dood waren gedaan bij het zinken van dat schip. Ze had ook nooit de film willen kijken.

Misschien waren de lessen ook de oorzaak van dat er zo weinig mensen in de lounge-kamer die ze had gevonden. Haar aandacht ging naar een jongen die op de bank. Ze ging naast hem zitten en vroeg of ze hem iets kon vragen. Wat beleefd he? "Euhm, ik denk het wel?" Was zijn antwoord, dat was wel een soort van ja. Als ze nu haar vraag ging stellen dan kon hij altijd nog 'Nee dat mag je niet vragen' antwoorden. Oke, dus een niet te uitgebreide vraag was de beste optie. Niet meteen zijn levensverhaal maar de mutatie om mee te beginnen, dan kon zijn levensverhaal daarna in stapjes ofzo. Nee, geen levensverhaal gewoon de mutatie. "Wat is je gave?" Vroeg ze waarbij ze meteen nadacht over of ze wel het juiste woord had gebruikt. Gave mutatie whatever, ze had ook kunnen vragen 'wat maakt jou speciaal'. Toch had ze het woord gave gebruikt. De vraag was of hij dacht dat ze dat kon vragen ja of nee. Ze leunde met haar elleboog op de achterleuning van de bank en ondersteunde haar hoofd met haar hand.

_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar

Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Mutation: Strigoi Sociology
Crush: You're all dipped in gold

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   wo jun 10, 2015 1:58 am



Ergens was hij wel benieuwd naar de lessen, maar langs de andere kant wilde hij ook wel gewoon wat rondhangen en contacten leggen. Als strigoi was het belangrijk dat hij een paar mensen in de buurt had die hem zonder al te veel protest zouden voeden als hij er om vroeg. Of hij kon het gewoon aan het kantinepersoneel vragen, want tja, die stonden in voor het eten geven van de studenten.. En daar hoorde hij nu eenmaal ook bij, ghehe. Nee, eventjes serieus, hij kon met zijn looks (die sowieso al beter waren dan wie dan ook dankzij hetgeen hij was) misschien hier en daar een chick zover krijgen om een wederzijds pact te sluiten. Hij gaf iets aan hen en zij gaven hem er hun bloed voor terug. En het was ook een feit dat dat met meisjes gewoon makkelijker ging.

Momenteel waren er niet veel potentiële slachtoffers in de buurt, tot het moment dat er iemand naast hem was komen zitten. Oh, dat zag er.. Interessant uit. Een duidelijke, krachtige hartslag, en ze zag er ook nog niet mis uit. Plus, ze sprak hem aan, wat dus betekende dat er ook iets van nieuwsgierigheid en interesse naar hem was. "Wat is je gave?" Vroeg het meisje nadat hij haar toestemming had gegeven om haar vraag te stellen. Wauw. Niet eens 'wat doe je hier' of 'wat is je naam' of een simpele 'hoe gaat het' of zelfs geen 'weet jij waar ik dit of dat kan vinden'. Nee, straight to the point vroeg ze naar zijn mutatie. Kyrylo moest er even om lachen, kon het gewoon niet tegenhouden.

"Oh, ik heb er wel een paar, als je ze wilt horen..", Grijnsde hij geamuseerd. Nu wel even oppassen dat ze niet meteen wist wàt hij precies was tho. "Ik heb verbeterde reflexen en zintuigen, kan mezelf onzichtbaar maken en veranderen in een raaf", Somde hij op. De rest liet hij maar even achterwege, hij hoefde niet meteen al zijn troeven op tafel te gooien. "En jij?" Kaatste hij nieuwsgierig terug, benieuwd of ze hem kon verrassen met iets super cools, al betwijfelde hij dat ze hem zou kunnen toppen..

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar

Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
Crush: Without you I am lonely

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   wo jun 10, 2015 2:09 pm

Cecilia Rosen

Haar grootste hoop was om dus een onsterfelijk persoon te ontmoeten. Want na iets meer dan een eeuw was ze het eigenlijk wel zat om altijd maar iedereen te verlaten. Niet ouder worden was niet een pretje vond ze zelf. Maar als ze als ze nou iemand zou hebben waarmee ze samen niet doodging dan was alles makkelijker toch? En een school vol mutanten, best interessant. Ze wou van iedereen wel weten wat ze konden doen. Haar teleporten was normaal voor haar geworden dus dat vond ze niet heel bijzonder meer. Wel handig nog steeds, ze had niet zonder gekund. Anders lag ze nog ergens in een doodskist uit te volgen hoe ze daar uit moest komen. Ze moest niet denken aan de gedachte dat ze er niet meer uit kon komen. Wachten tot de kist zou vergaan in de grond? Ze gaven je niet een bijl mee in je graf om dat ding open te breken hoor. Misschien kon ze hier wel even melden dat als het zou lijken dat ze dood was, dat het dan niet zo is. Dat maakte weer wakker worden wat prettiger

De jongen op de bank waar ze naast was gaan zitten had haar een soort van toestemming gegeven om een vraag te stellen. Oke, ze vroeg om zijn mutatie. Hij moet erom lachen. waarbij ze automatisch mee lachte om niet awkward zoiest te hebben van ‘ik weet niet waarom je lacht’. Want dat had ze wel maar oke, dan lachte ze even mee. "Oh, ik heb er wel een paar, als je ze wilt horen.." zei hij. Ze knikte enthousiast. Ja tuurlijk wilde ze die horen. Ander had ze het toch niet gevraagt? "Ik heb verbeterde reflexen en zintuigen, kan mezelf onzichtbaar maken en veranderen in een raaf" zei hij. Wauw, ze keek hem onder de indruk aan. Alsof ze even helemaal los wou gaan over zijn geweldige gaves. In plaats daarvan hield ze het kort. “Dat is cool” zei ze met een glimlachje. Ze schoof met haar voeten uit haar schoenen zodat ze haar voeten op de bank kon doen.Dat zat net wat lekkerder. "En jij?" vroeg hij. Ze keek een beetje verrast op. Oh hij was ook benieuwd naar dat van haar? “Ik kan mij en andere dingen of mensen teleporteren..” zei ze gewoontjes. “En ik uhm, heb wat issues met dood gaan. Ik word volgende maand 135” zei ze en haalde haar schouders op. “Niet cooler dan shapeshiften enzo natuurlijk” zei ze en grinnikte even kort. Ze wilde best ruilen met zijn mutatie.


_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar

Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Mutation: Strigoi Sociology
Crush: You're all dipped in gold

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   wo jun 10, 2015 6:58 pm



Het was wel een feit dat hij ook wel wou weten welke soorten mutaties er hier allemaal verzameld waren, maar zo rechtuit er naar vragen ging voor hem te ver. Want ja, deze chick deed het bij hem en hij stelde zich er automatisch ook vragen bij, waarom ze er zo nieuwsgierig naar was. Dat kon hij wel niet hebben, daarom moest hij die informatie wel wat subtieler verkrijgen. Niet dat hij bang was van het meisje, al moest hij toch wel oppassen dat hij haar niet ging onderschatten. Daarom vroeg hij haar ook wat haar mutatie was, just in case. “Ik kan mij en andere dingen of mensen teleporteren..” Antwoordde ze, alsof het over iets simpels ging als wat ze die ochtend gegeten had. “En ik uhm, heb wat issues met dood gaan. Ik word volgende maand 135” Zei ze toen, en hij moest moeite doen om niet ineens zijn houding te veranderen. “Niet cooler dan shapeshiften enzo natuurlijk” Vervolgde ze, en hij keek haar even opgewekt aan. "Teleporteren is echt wel cooler dan shapeshiften hoor. Jij komt teminste op plekken zonder er moeite voor te moeten doen", Glimlachte hij.

Even keek hij haar inschattend aan. Zou hij prijs geven dat hij ook onsterfelijk was of niet? Wat maakte het eigenlijk uit, zij deed er zelf nonchalant over, dus ze zou achter zijn onsterfelijkheid vast niet meer zoeken. De reden waarom hij onsterfelijk was, mocht ze niet te weten komen, maar daar zou ze waarschijnlijk ook niet om vragen. Want ze vroeg ook niet waarom hij een shapeshifter was.. Ze nam aan dat het bij zijn mutatie hoorde, en niet omdat hij een Strigoi was. "Trouwens, laat me mezelf even voorstellen. Ik ben Kyrylo, uit Oekraïene.. En ik ben 176 jaar oud", Grijnsde hij, gokkend dat zij zichzelf nu ook gewoon zou voorstellen en helemaal geen aandacht zou besteden aan het feit dat hij onsterfelijk was.

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar

Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
Crush: Without you I am lonely

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   wo jun 10, 2015 10:38 pm

Cecilia Rosen

Ze had hem gewoon meteen naar zijn mutatie gevraagd. Niet eerst voorstellen niet eerst een gesprek opbouwen, nee ze was te benieuwd geweest. Met resultaat om bij versteld te staan. Onzichtbaar worden, shapeshiften en meer, dat was wel chill hoor. Ze wou best met mutaties ruilen hoor. Overal heen teleporteren was makkelijk maar was vliegen niet tien keer leuker? Al klonk het wel vrij vermoeiend. "Teleporteren is echt wel cooler dan shapeshiften hoor. Jij komt teminste op plekken zonder er moeite voor te moeten doen" zei hij. Ja true, dat had ze net ook bedacht. Misschien wou ze dan toch liever teleporteren dan vliegen. Als ze nadacht over niet overal gewoon poef op de plek van bestemming zijn dan zou ze dat wel vermoeiend vinden. Die luiheid, echt dat was zo erg. “True, het is best handig inderdaad.” zei ze met een halve grijns. Ze vond het ook onzin om elkaars aardigheid te overtreffen. Anders ging het nog door over hoe ze de mutaties van elkaar leuk vond en welke cooler was. Ehum ja, als deze dude er niet zo leuk uitzag dan was ze ook gewoon weer weg gelopen.

De blik die hij haar gaf, het gaf haar een vermoeden dat hij nog iets wou zeggen. "Trouwens, laat me mezelf even voorstellen. Ik ben Kyrylo, uit Oekraïene.. En ik ben 176 jaar oud" zei hij. Kyrylo, die naam had ze nog niet vaak.. 176 jaar oud!? Haar ogen schoten even verbaasd open. Hoe kon dat nou? De eerste persoon waarmee ze sprak was meteen ook ouder dan haar. Ze keek hem een beetje overdonderd aan en haar antwoord kwam ook wat later. “Je bent ouder dan mij” zei ze en slikte even maar glimlachte wel. Dit betekende dat hij dus ook een issue had met doodgaan. Ze kon hem wel knuffelen. “Aangenaam, mijn naam is Cecilia” zei ze en haalde een hand door haar haren. “Waarom zei je niet meteen dat je onsterfelijk bent? Heb je nog meer geheimen?” vroeg ze voor de grap. Maar ze eigenlijk wel benieuwd waarom hij dat niet bij de eerste vraag had geantwoord. Het was niet een groot iets om te verbergen right? Tenzij hij zou gaan denken dat hij een vampier was. Hah nee, vast niet.


_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar

Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Mutation: Strigoi Sociology
Crush: You're all dipped in gold

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   do jun 11, 2015 12:21 am



Teleporteren, ja. Geen moeite moeten doen om je van A naar B te verplaatsen. Als raaf kon hij redelijk makkelijk en snel overal komen. In tegenstelling tot een kraai had hij vleugels die groot genoeg waren om op luchtstromen mee te zweven, maar een beetje tegenwind en hij had het ook best wel moeilijk om vooruit te raken. Hij zag het al voor zich hoe hij daar mensen mee kon doen schrikken eigenlijk. Ineens poef voor hun neus verschijnen en dan weer weg, alsof er niks was geweest. Hij kon zich wel inbeelden dat iemand daar gestoord van kon worden. Met zijn onzichtbaarheid zou hij zoiets ook nog wel voor elkaar kunnen krijgen. Op een plek gaan staan, onzichtbaar worden, zich verplaatsen en terug tevoorschijn komen. Yup, dat zou ook wel grappig zijn. Of random dingen omver duwen in iemand’s kamer zonder dat ze hem zouden zien. Hier zou het misschien wat moeilijker gaan, aangezien de link naar een onzichtbare mutant wel snel zou gelegd zijn, aangezien iedereen hier er een was.

En blijkbaar waren er dus ook andere onsterfelijken, zoals het meisje naast hem. Het maakte het dan ook net iets makkelijker om het te bekennen. De shock op haar gezicht was best grappig, al was hij wel zo beleefd om er niet mee te lachen. “Je bent ouder dan mij” Merkte ze scherp op. Hij grinnikte even. "Ja ja, en nu voel ik me ook echt oud, dus sssht", Lachte hij geamuseerd. Soms was het alsof hij echt nog maar zijn 17-jarige zelf was hoor. “Aangenaam, mijn naam is Cecilia. Waarom zei je niet meteen dat je onsterfelijk bent? Heb je nog meer geheimen?” Vervolgde ze toen. Kyrylo haalde even onschuldig zijn schouders op. "Het is meestal moeilijk voor mensen die niet onsterfelijk zijn om te snappen wat het precies inhoud, maar toen jij zei dat jij het ook was, maakte dat het makkelijker voor mij om het te vertellen", Loog hij soepel, waarna hij haar een beetje geheimzinnig aan keek. "En ik heb vele geheimen, die ik zal meenemen in mijn graf", Hij grijnsde even om zijn eigen grap. "Spreekwoordelijk natuurlijk.” Echt gieren dit.

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar

Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
Crush: Without you I am lonely

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   do jun 11, 2015 9:01 pm

Cecilia Rosen

Haar teleporteren was toch iets wat ze te vaak deed en daarom niet kwijt wilde. Hij kon wel meer dan haar. Verbeterde reflexen en zintuigen, dat was handig. Maar dat had ook nadelen? Wat deed hij als hij langs iets liep waar iets lekkers als bijvoorbeeld pizza werd gemaakt. Cecilia had al moeite om die heerlijke geuren te weerstaan. Ze wist echt niet hoe hij dat dan zou doen. Of als iemand hem zou aanvallen en hem pijn doen, zou dat meer pijn doen? Nee, want dan had hij natuurlijk reflexen die dat voorkomen. Dat was handig in een gevecht. Cecilia kon altijd gewoon weg teleporteren uit een lastige situatie. Zo makkelijk was het wel. Als iemand vervelend deed dat poefte ze gewoon ergens anders heen.

De jongen stelde zich voor als Kyrylo en zei zijn leeftijd er ook bij. Hij was freaking ouder dan haar. Ze wilde de graag een onsterfelijk iemand ontmoeten en nu had ze dat dus blijkbaar. Ze was een beetje overdonderd omdat ze dat niet zag aankomen. "Ja ja, en nu voel ik me ook echt oud, dus sssht". Ze grinnikte even om zijn antwoord. Het was zo raar dat ze nu tegen een ouder iemand praatte. “Niet niet sshht. Ik kan me gewoon jong voelen bij jou” zei ze blij. Hoe ze hier ook aan het praten waren over jong en oud terwijl ze heel oud waren vergeleken met iedereen. Ze was niet jong, ze was wat minder oud dan hem. Haar interesse voor hem was wel wat groter geworden. Hij kwam uit Oekraïne dus, en daar had hij de hele tijd gewoond? Cecilia ging telkens na een jaar of tien naar een ander land. Behalve in het begin in Groot-Brittannië. Ze had daar de meeste tijd door gebracht en meestal kon ze wel zeggen dat ze daar vandaan kwam in plaats van New York. Dus ze zei ook maar niet waar ze vandaan kwam.

"Het is meestal moeilijk voor mensen die niet onsterfelijk zijn om te snappen wat het precies inhoud, maar toen jij zei dat jij het ook was, maakte dat het makkelijker voor mij om het te vertellen" zei hij. Oke dat begreep ze wel. Daar had ze nog niet eens over na gedacht. "En ik heb vele geheimen, die ik zal meenemen in mijn graf" zei hij met een grijns. Cecilia grinnikte even want tja ‘meenemen in het graf’ terwijl je onsterfelijk bent. "Spreekwoordelijk natuurlijk.” zei hij. Ja dat begreep ze. In haar geval zou ze kunnen zeggen dat ze haar geheimen had meegenomen in haar graf, en daar had gelaten. Ze knikte lachte even als ze erover na dacht. Niet over levend begraven worden maar over zijn woordgrap. “Mmh ik word toch wel nieuwsgierig naar die geheimen” zei ze en trok een wenkbrauw op. Ze was benieuwd, vooral bij iemand die al langer leefde dan haar.


_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar

Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Mutation: Strigoi Sociology
Crush: You're all dipped in gold

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   do jun 11, 2015 11:46 pm



“Nee niet sshht. Ik kan me gewoon jong voelen bij jou” Wierp ze tegen en hij grijnsde even. Daar had ze wel een punt. "Okay dan, dan zoek ik wel een andere onsterfelijke die ouder is dan mij, ik durf er om te wedden dat er hier wel een rond loopt.. Zou ik er een affiche voor ophangen? Gezocht, iemand die ouder is dan 176 jaar", Grinnikte hij. Okay, sinds wanneer was hij zo los tegen mensen? Misschien omdat hij het ergens wel fijn vond om tegen iemand te kunnen praten die echt wel geïnteresseerd was in hem om wie hij was, en niet omdat hij zijn hypnose had gebruikt of zijn charmes in de strijd had gegooid. Want normaal deed hij niet aan gezellige gesprekjes als deze zonder dat er meer achter zat. Meestal was hij alleen maar aardig tegen toekomstige slachtoffers, niet tegen random chicks die hem aan spraken omdat ze ook echt iets van hem wilden weten.

Langs de andere kant, hij was nog steeds Kyrylo, en ondanks dat hij nog maar kort geleden bloed had gehad.. Kon hij toch moeilijk nee zeggen als de gelegenheid zich voor deed? Het gebeurde bijna onbewust, hoe hij haar interesse wekte en vast hield. Toen hij het uiteindelijk door kreeg, besloot hij maar om er mee door te gaan. “Mmh ik word toch wel nieuwsgierig naar die geheimen” Zei ze met een opgetrokken wenkbrauw, en hij wist dat het nu het ideale moment was om een rustiger plekje op te zoeken. "Ik kan het je in principe wel tonen, maar dat is alleen omdat jij het bent.. En wij onsterfelijken houden zo'n dingen onder elkaar, niet?" Glimlachte hij. Haar vertrouwen winnen door zichzelf met haar te vergelijken was een standaard trucje tbh. "Maar liever niet hier, als je begrijpt wat ik bedoel", Vervolgde hij, terwijl hij zijn blauwe ogen even ter verduidelijking naar de paar andere mensen in de ruimte liet schieten.

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar

Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
Crush: Without you I am lonely

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   vr jun 12, 2015 1:08 am

Cecilia Rosen

Nou dit kon ze wel een goed welkom noemen. Op een eiland komen en dan iemand vinden die onsterfelijk was. Niet zomaar onsterfelijk, nee hij was simpelweg ouder dan haar. Wel tweeënveertig jaar, wow. "Okay dan, dan zoek ik wel een andere onsterfelijke die ouder is dan mij, ik durf er om te wedden dat er hier wel een rond loopt.. Zou ik er een affiche voor ophangen? Gezocht, iemand die ouder is dan 176 jaar" grinnkte hij. Zelf schoot ze in de lach, hij had wel humor die Kyrylo. Wat ze eigenlijk best een coole naam vond. Het was niet zo alledaags als John of James of alle andere veel volkomende namen met de letter J. Maar ze wist natuurlijk niet of dat veel voor kwam in Oekraïne. En wat maakte het uit, ze vond het leuk en het paste wel bij hem. “Ja doe dat, en laat mij het weten als je iemand heb gevonden. Dan kunnen we ons samen jong voelen” zei ze met een glimlach. Serieus misschien moesten ze hun missie ervan maken om de oudste persoon op het eiland te vinden.

Ze wist niet hoe het met hem zat met geheimen meenemen in het graf maar ze was zelf vaker in een graf beland. Niet heel cool hoor. Toch was ze wel erg benieuwd naar zijn geheimen. "Ik kan het je in principe wel tonen, maar dat is alleen omdat jij het bent.. En wij onsterfelijken houden zo'n dingen onder elkaar, niet?" begon hij. Oeh, yes dat werd interessant. “Ja, tuurlijk” zei ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze meende het wel. "Maar liever niet hier, als je begrijpt wat ik bedoel" zei hij. Ze keek eerst wat verbaasd maar even later viel het kwartje. Pas toen hij met zijn ogen duidde op de personen die in dezelfde kamer zaten. Ooh wat ging hij laten zien? Ze grijnsde even waarbij ze ogen wat dichtkneep en knikte kort. Ze schoof haar voeten in haar schoentjes en stond op van de bank. “Lead the way” zei ze met een klein glimlachje en trok haar tui even goed. Ze was wel benieuwd naar zijn topsecret dat hij ergens anders zonder anderen moest laten zien. En hij moest haar maar laten zien waar want ze wist nog niks van het eiland.


_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar

Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Mutation: Strigoi Sociology
Crush: You're all dipped in gold

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   vr jun 12, 2015 1:44 am



Blijkbaar kon ze zijn humor goed waarderen. Dat vond hij wel cool, dat ze dezelfde humor hadden. Het was ergens wel goed om te weten dat hij niet de enige onsterfelijke was op dit eiland, al had hij niet verwacht er zo snel een tegen het lijf te lopen die er zelf zo open over zou zijn. Hij was toch niet het type persoon die tegen iedereen over zijn onsterfelijkheid zou gaan lopen praten. Ook vooral omdat hij bang was dat er iemand de link zou leggen tussen dat en zijn andere ‘mutaties’. Dat iemand zou gaan uitzoeken wàt hij was en zo zijn hele cover zou kapot maken. Nu was hij nog gewoon Kyrylo, een van de mutanten op het eiland. Hij had er wel voor gezorgd dat de jongen die hij had gebruikt als middernachtsnack zijn identiteit niet zou kunnen verspreiden.

En met Cecilia zou net hetzelfde gebeuren. Nu hij zijn zinnen had gezet op haar bloed, kreeg hij spontaan weer dorst, al was het nog niet eens zo lang geleden dat hij gedronken had. Haar meelokken naar een afgelegen plek was nu het beste wat hij kon doen, en dat zou makkelijker worden dan hij had gedacht. “Ja, tuurlijk” Reageerde ze op het feit dat hij vroeg om het tussen hen te houden. Die woorden waren natuurlijk geen harde belofte, maar hij kon er wel wat mee. Toen stelde hij voor om te vertrekken, en instemmend knikte ze, waarna ze haar schoenen weer aan trok en op stond. “Lead the way” Zei ze en hij glimlachte. Hij stak zijn handen in de zakken van zijn zwarte broek en begon naar buiten te lopen. "In het bos is denk ik de beste plek", Zei hij nonchalant, alsof het doodnormaal was dat hij een random chick mee nam naar het midden van het bos.

Toen hij eenmaal buiten stond, en in de zon liep, voelde hij zich meteen een beetje misselijk worden. Alsof je net iets te veel gegeten had vermengd met de hoofdpijn die je kan krijgen van te lang naar een scherm te staren. Gelukkig was hij redelijk goed in het verbergen van het feit dat hij zich ziek voelde worden. En de bomen waren niet eens zo heel ver weg, dus er was snel genoeg weer schaduw. Toen hij vond dat ze ver genoeg gelopen waren, draaide hij zich om en liet hij haar stoppen. "Je moet me beloven dat je niet van me weg rent okay? Ik vind je aardig, echt waar, dus ik wil je niet bang maken of wat dan ook", Zei hij zachtjes, terwijl hij in haar ogen keek en zo zijn hypnose op haar los liet. "Maar je rent niet van me weg, want jij vind me ook aardig", Vervolgde hij. "En je bent blij als je mij kan helpen, of niet soms? Wil je me helpen?" Vroeg hij toen een beetje smekend, terwijl hij bleef focussen op haar ogen en niet probeerde te letten op haar uitnodigende hartslag.

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar

Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
Crush: Without you I am lonely

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   vr jun 12, 2015 12:02 pm

Cecilia Rosen

Dat de leuke jongen waarmee ze gesprek was begonnen meteen ouder was had ze niet verwacht. Je kon het ook niet echt verwachten, hij zag er net als haar jong uit dus kwa uiterlijk was het niet te zien. Hij had het niet meteen gezegd. Dus ze wou weten wat hij nog meer achter zich hield. En toen had ze het geluk dat hij ook nog een voortel deed om het te laten zien. Maar dan moest ze dat natuurlijk geheim houden. Als onsterfelijken onder elkaar. Hij deed er wel erg mysterieus over dus ze vond het op zich wel spannend. Ze had geen idee wat het zou kunnen zijn dus het werd een verrassing. Waarom hij het zonder anderen in de buurt wou laten zien maakte het dan wel een groot geheim toch? Nou Cecilia was niet snel bang of twijfelachtig dus waarom niet.

Ze stond op en gaf aan dat hij de weg moest wijzen. Oke, dus hij liep naar buiten en ze volgde hem maar gewoon. "In het bos is denk ik de beste plek" zei hij. Haar interesse naar zijn geheimpje werd steeds groter maar ze wist nog niet wat ze moest verwachten. Terwijl ze aan het lopen waren keek ze goed om haar heen om details te onthouden. Ze vond lopen wat onzin omdat ze ook kon teleporteren maar misschien was het soms beter om te lopen. Dan kwam ze nog leuke dingen of mensen tegen. En het was beter voor haar conditie want die van haar was als een panda. Ze vond het bos wel mooi. Veel schaduw en de zon die op sommige plekken het mos verlichte. Een beetje verzonken in de omgeving had ze net op tijd door gehad dat Kyrylo was gestopt met lopen.

"Je moet me beloven dat je niet van me weg rent okay? Ik vind je aardig, echt waar, dus ik wil je niet bang maken of wat dan ook" zei hij. Oh dat was fijn om te weten, dat hij haar aardig vond. Maar hij wou haar niet bang maken? Cecilia grinnikte even. Waarom zou ze wegrennen als ze zich weg kon teleporten? Ze keek in zijn ogen en voelde op één of andere manier wat spanning. "Maar je rent niet van me weg, want jij vind me ook aardig" zei hij. Nog voor ze bedacht wat hij zei stemde ze er op in Dat was weird. Maar ze vond hem aardig dus ze ging niet wegrennen. Ze knikte en schoof haar haar achter haar oor wat voor haar gezicht hing. "En je bent blij als je mij kan helpen, of niet soms? Wil je me helpen?" vroeg hij. Ze kon toch niet nee zeggen tegen die ogen? “Wat moet ik doen?” vroeg ze als een instemming op zijn vraag. Waarbij ze zich in har hoofd de vraag stelde of het wel goed was om ja te zeggen tegen iets wat haar bang zou kunnen maken. Wat kon hij doen? “Kom maar op dan” zei ze en haalde haar schouders op.


_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kyrylo Wasylyk
avatar

Aantal berichten : 179

Mutant Profile
Alias: VII
Mutation: Strigoi Sociology
Crush: You're all dipped in gold

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   vr jun 12, 2015 2:10 pm



Voor haar was het al lang te laat. Zelfs als ze zou beseffen dat ze in gevaar was, zou ze het waarschijnlijk niet eens voor elkaar krijgen om te ontsnappen. Tenzij ze haar mutatie gebruikte en weg teleporteerde. Kijk, dat was nu het irritante aan het moeten bijten van mutanten. Ze hadden altijd wel een of ander trucje achter de hand om ofwel te ontsnappen ofwel hem aan te vallen. Maar hij had de opbouw naar dit moment goed aangepakt, alles goed overwogen, en dankzij zijn hypnose zou ze waarschijnlijk lang genoeg buiten spel zijn om haar mutatie te gebruiken. Het zou hem tijd genoeg geven om genoeg te kunnen drinken. En gelukkig voor haar was hij niet aan het vergaan van de dorst, en wist hij dat hij zelfcontrole genoeg had om op tijd terug los te laten, zodat ze er geen last van zou hebben. Of toch niet zo heel veel..

“Wat moet ik doen?” Reageerde ze op zijn vraag of ze hem wou helpen. Vanbinnen glimlachte hij, maar dat was natuurlijk niet te zien. Hij was wel tevreden met zijn resultaten hier, maar dat ging hij natuurlijk niet aan haar tonen. Onbewust haalde ze haar hand door haar haren, waardoor haar nek nu vrij was. Zijn ogen gleden af naar haar keel en door zijn scherpe zicht kon hij haar slagader al mooi zien lopen. “Kom maar op dan” Zei ze schouderophalend. Kyrylo glimlachte en heel even kon hij het niet laten om zijn tong langs zijn onderlip te laten glijden. "Je moet niet echt iets doen, je moet me gewoon iets geven", Zei hij zachtjes en rustig, zodat ze niet in paniek zou raken.

Langzaam, zonder dreigend over te komen, stapte hij op haar af en legde even zijn hand langs haar kaak. Nog nooit had hij echt spijt gevoeld voor hetgeen wat hij deed, maar nu voelde het ergens anders. Zij was naar hem toe gekomen en jammer genoeg voor haar had ze zijn dorst gewekt. Anders was er helemaal niks gebeurd. Met een geruststellende glimlach liet hij zijn hand naar haar nek glijden, voelde haar hartslag tegen zijn vingertoppen kloppen. Kyrylo stapte langs haar heen, ging achter haar staan en legde zijn arm voorzichtig, bijna teder, om haar middel. "Het doet niet zoveel pijn als ze soms beweren", Zei hij, waarna hij kort zijn ogen sloot en voelde hoe zijn hoektanden iets langer werden, en ook een stuk scherper, zodat hij makkelijker bij haar bloed kon komen.

Hij hield zijn adem in en beet zachtjes door haar huid heen, proefde meteen haar bloed op zijn tong en huiverde toen hij merkte dat het anders smaakte. Maar er gebeurde niks, hij voelde zich niet anders, dus hij gokte maar dat het veilig was om verder te gaan. Automatisch spande hij zijn spieren aan, trok haar wat dichter tegen zijn borst en zette lichte druk op haar hals. Het bloed liep nu sneller zijn mond in, en hij genoot even van het moment. Op tijd stopte hij, likte de laatste druppels weg en wachtte tot haar wondjes stopte met bloeden. "Dat was niet zo erg hè, of wel?" Vroeg hij afwachtend, liet haar in tussentijd los en stapte een beetje achteruit, maar lette wel op dat ze niet flauw zou vallen of wat dan ook. Ja, zo lief was hij nog wel ja.

_________________
Much thanks Piet <3

Blood Consumption / Immortality / Invisibility / Raven Shapeshifting / Hypnosis / Enhanced Senses / Enhanced Reflexes
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecilia Rosen
avatar

Aantal berichten : 173

Mutant Profile
Alias: Trickster
Mutation: Immortality, Teleportation/Summoning
Crush: Without you I am lonely

BerichtOnderwerp: Re: Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]   vr jun 12, 2015 7:17 pm

Cecilia Rosen

Cecilia wist niet wat het was, ze was niet bang maar het feit dat ze niks wist van wat hij ging doen bracht toch iets van nervositeit mee. Niet dat ze dat liet merken hoor, nee ze bleef zo neutraal mogelijk. Zelfs met die blauwe ogen die aan haar zo aan staarden. Het had iets heel mysterieus en het trok wel haar aandacht. Nog steeds niet wetend wat hij voor haar in petto had kreeg ze wel de opdracht om niet bang weg te rennen. Als hij nou gemeen was geweest of zoiets dan was ze wel weg. Ze kon namelijk weg als ze dat wilde. Maar dat wilde ze niet. Of het nou haar nieuwsgierigheid was of iets anders.

"Je moet niet echt iets doen, je moet me gewoon iets geven" zei hij. Oh ja nu begreep ze wat hij bedoelde! Not really huh? Wat moest ze nou met die onduidelijkheid. Ze had echt niks wat ze hem kon geven. Hij kwam naar haar toe en ze keek toe hij zij hand langs haar kaak legde. Ze verroerde niet en er was ook niet iets van emotie uit haar gezicht op te maken. Ze bleef zijn ogen volgen en zijn bewegingen in de gaten houden. Ze had echt geen idee waarmee hij bezig was. Zijn hand ging langs haar nek en het was niet een naar gevoel. Ze was ook nog steeds niet echt bang voor hem terwijl iets in haar zei dat ze weg moest gaan. Ze probeerde in haar hoofd uit te vogelen wat hij bedoelde, met iets geven. "Het doet niet zoveel pijn als ze soms beweren" zei hij en stapte achter haar. Ging hij haar pijn doen? Cecilia voelde nu haar hartslag toch wat sneller gaan en ze slikte even. Ze bleef vooruit kijken terwijl ze zijn arm zacht om haar middel voelde. Nog in de verwarring daarvan voelde ze tot haar verbazing tanden in haar hals. Er werd bloed uit haar gedronken. Hij was een vampier? Ze schrok niet eens, ze bleef staan en liet hem zijn gang gaan. Alsof het niks was. Van buiten dan, van binnen was ze overdonderd. En voor haar gevoel wat duizelig maar dat was het wel.

Nadat hij haar had losgelaten kwam het besef meer. Ze voelde zich zwakker, maar dat kwam wel goed. Ze had helend bloed dus ze verwachtte wel dat dat gevoel lang ging duren. "Dat was niet zo erg hè, of wel?" vroeg hij. Ze haalde haar schouders op en draaide zichzelf om naar hem. “Waarom zei je niet meteen dat je een slokje van mijn bloed wou?” vroeg ze neutraal. ja wel erg neutraal tegenover alle vragen in haar hoofd. Vooral die ene waarbij ze zich afvroeg of hij aardig deed om haar bloed. Als dat zo was dan vond ze dat wel en teleurstelling. "Deed je daarom aardig?" Vroeg ze met een zucht. Ze wilde even zitten dus liep naar de dichtstbijzijnde boom en ging er tegenaan zitten. Haar loopje forceerde ze om er niet wankelig uit te zien. Ze leunde met haar hoofd achterover tegen de boom en keek een beetje verveeld voor haar uit naar Kyrylo.

_________________

You know.  it will.  always.  just be me

♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Everything and nothing always hauntes me [&Kyrylo]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» I'm in love with my sadness [& Kyrylo}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Living Room-